Haar stiefvader keek naar haar als ze stond te douchen. Ik heb beloofd dat ik het niet zou vertellen.” Maiken Stenberg draaide op haar stoel heen en weer. ze maakte een bange indruk terwijl haar vingers onrustig over het donzige kraagje van haar roze trui streken. Cato Isaksen kreeg een gespannen gevoel in zijn borst. hij moest zijn best doen om kalm te blijven.

“Weet je dat zeker?” vroeg hij zo rustig mogelijk.

Maiken Stenberg knikte stom. “Ik ben daar blijven slapen. Ik heb het zelf gezien.”

Cato Isaksen leunde naar achteren in zijn stoel. “Dan moet je maar eens alles vertellen wat je weet.”

Maiken Stenberg keek hem ernstig aan. Het viel hem opeens op hoe moe en doorzichtig ze eruitzag.

“We vertelden elkaar allerlei dingen, Kathrine en ik. We vertelden elkaar alles. Niemand van ons mag Tage. Hij is afschuwelijk, een echte pedofiel.”

“Weten de anderen het ook? Ik bedoel Kenneth en Lars?”

“Zou kunnen.” Ze was even stil. “Ik geloof niet dat hij aan haar zat. Dat denk ik niet. Dat vertelde ze in elk geval niet. Maar hij keek. Ik geloof niet dat haar moeder het weet.”

“Dus Helena Bjerke weet het niet?”

“Zoiets is toch een beetje beschamend, hè”, zei Maiken Stenberg ernstig.

Het meisje draaide zich om toen er ineens een geluid op de gang klonk. Haar blonde paardenstaart danste op en neer.

“Haar moeder en Tage hadden heel vaak ruzie”, ging ze verder. “Maar ik geloof niet dat dat iets met dat gluren te maken had. Kathrine en ik hadden het er vaak over. Soms lachten we er ook om, en we plaagden hem.”

“Plaagden?”

“Ja.”

“Hoe plaagden jullie hem?”

“Tja, we grijnsden en lachten hem uit, en zo. Kregen de slappe lach.”

Cato Isaksen ontmoette haar intens blauwe blik. Hij kon zich hun gegiechel levendig voorstellen. Hij sloot zijn ogen en liet de dingen die ze had gezegd even bezinken. Tage Wolter was waarschijnlijk doodsbang dat het zijn vriendin ter ore zou komen. Kathrine en Maiken waren gevaarlijk voor hem.

Hij deed zijn ogen weer open en nam aandachtig het beeld in zich op van het jonge meisje dat hem nieuwsgierig aan zat te kijken.

“Zou dit iets kunnen betekenen?” vroeg ze.

“Dit had je al veel eerder moeten zeggen” zei hij in alle ernst.

“Dat weet ik”, zei ze snel. “Maar ik had het Kathrine beloofd.”

“Kathrine is weg”, zei hij.

Cato Isaksens mobiele telefoon ging. Hij verontschuldigde zich en beantwoordde het gesprek. Bente vertelde dat ze een telefoontje van Sigrid had gehad dat zijn moeder longontsteking had. Sigrid, Hamza en de kinderen waren de vorige dag op bezoek geweest in het bejaardenhuis. Cato Isaksen voelde woede opkomen. Hoe vaak had hij Sigrid en haar nieuwe man niet gevraagd op te houden met hun bezoeken aan zijn moeder. Het irriteerde hem mateloos. Hij kon zelf wel voor haar zorgen.

Na een kort gesprek hingen ze op en Cato Isaksen verontschuldigde zich tegenover Maiken die duidelijk diep verzonken was in haar eigen schuldgevoel. “Zou het mijn schuld kunnen zijn dat ze is verdwenen?” vroeg ze bang.

Cato Isaksen schudde het hoofd.

“Hoe reageerde Tage als jullie hem uitlachten?”

“Dan ging hij naar de boot of zo.”

Maiken schopte haar schoenen half uit en bleef zitten met haar hakken opgetild. “Wij waren niet de enigen die hem haatten. De jongens ook. Kenneth en Lars in elk geval. Ze gingen vaak na schooltijd naar het winkelcentrum.”

“Wat deden ze daar?”

“Ze liepen langs de slagerij en zo. Staken hun vinger naar hem op. Bovendien …” Ze zweeg even en dacht duidelijk na voor ze verderging. “Moet u alles verder vertellen wat ik zeg?”

“Niet per se”, zei Cato Isaksen gespannen.

Maiken Stenberg wierp een blik uit het raam. Haar paardenstaart danste weer. Haar bloedvaten waren duidelijk zichtbaar op haar slanke hals. Ze keerde zich naar hem toe. “Kenneth en Lars bestelden pornobladen voor hem. Op zijn naam. Maar zeg alstublieft niet dat ik het heb gezegd.” Haar ogen staarden hem indringend aan.

Hij beloofde het niet te vertellen, maar wist dat hij hierover met Tage Wolter moest praten.

“Ik weet dat ik het al eerder heb gevraagd, maar weet je zeker dat Kathrine de laatste dagen voor haar verdwijning niet was veranderd?”

“Ze leek de laatste dagen misschien een beetje verdrietig. Maar ze zei niets.”

“Hoe merkte je dat?”

“Ze had toch haar been gebroken. En toen kreeg ze geen geld voor die broek. Die was heel wijd, snapt u. Zodat ze hem over het gips kon dragen.”

“Hoe kon ze zich redden? Gezien het feit dat ze met krukken liep.”

“Lars bracht haar bijna overal naartoe. Maar ze kon ook heel goed met de krukken lopen. Dat is niet zo moeilijk, weet u, als je het eenmaal hebt geleerd.”

“Je kunt trouwens dat bebloede T-shirt uit je hoofd zetten”, zei Cato Isaksen en hij vertelde haar over het kippenbloed. Maiken Stenberg begon te huilen. Ze zei dat ze heel erg opgelucht was en ze gaf toe dat Kenneth en Kathrine af en toe alleen in het tuinhuisje waren geweest en dat alle vrienden wisten wat daar gebeurde. “Waarschijnlijk heeft Kenneth vergeten het T-shirt weer aan te doen”, zei ze opgelucht. “Alexander heeft het toen vast gevonden en het gebruikt om zijn rotzooi mee op te vegen.”

Nadat Maiken Stenberg was vertrokken, liep Cato Isaksen met zijn koffiekop in de hand over de gang naar Roger Høibakks kamer. Hij had zojuist een artikel in VG gelezen over een onderzoek waarbij werd geconcludeerd dat jongeren vandaag de dag experimentelere seks hadden dan tien of twintig jaar geleden. Bovendien was gebleken dat meisjes zich vaak door jongens gedwongen voelden om dingen te doen waar ze eigenlijk geen zin in hadden. Over een aantal van deze punten dacht hij na met betrekking tot Kathrine.

Hij klopte even op de deur en liep naar binnen. Roger Høibakk had hetzelfde artikel gelezen, maar vond het niet bijzonder interessant dat Kenneth Hansen pornoblaadjes kocht. “Dat is misschien niet zo vreemd”, zei hij.

“Maar hij stuurde ze anoniem naar Tage Wolter”, zei Cato Isaksen.

“Dat is iets anders” zei Roger Høibakk. “Kathrine Bjerke is nog maar veertien, maar we leven duidelijk in een tijd zonder moraal. Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig seks heelt, ongeacht de leeftijd.” Roger Høibakk stond op het punt een geintje te maken over Ellen Grue, maar wist zich te beheersen.

Cato Isaksen dacht aan de zeventienjarige Vetle. Hij dacht niet dat de jongen zijn debuut al had meegemaakt. Met wie zou hij het gedaan moeten hebben? De jongen had, voorzover hij wist, nog nooit een vriendin gehad.

“Maiken gaf toe dat Kenneth en Kathrine af en toe alleen in het tuinhuisje waren, en dat ze naar Tage Wolters boot gingen. Iedereen wist wat daar gebeurde. Waarschijnlijk heeft Kenneth na zo’n sessie zijn T-shirt vergeten aan te doen. Hij had vast ook nog een trui aan. Het T-shirt is blijven liggen en is gebruikt door Maikens broer om de boel schoon te vegen na een van zijn vogelmoorden.”

“Het is toch om je dood te lachen”, zei Roger Høibakk. “Denken wij dat we een oplossing hebben gevonden, blijkt het alleen een dode kip te zijn.”

“Maar ik heb een paar andere interessante dingen gehoord.” Cato Isaksen plofte neer op een stoel. “De stiefvader keek naar Kathrine als ze onder de douche stond.”

Roger Høibakk keek zijn chef wantrouwend aan. “Juist, ja”, zei hij.

“Dat brengt ons misschien verder”, zei Cato Isaksen, onrustig een hand door zijn haar halend.

“Wie heeft dat verteld? Maiken Stenberg?”

Cato Isaksen knikte. “Ik heb een akelig gevoel bij Tage Wolter”, zei hij.

“Denk je dat hij iets met de verdwijning te maken heeft?”

“Geen idee. Maar er is een link tussen het overlijden van de grootmoeder en Kathrines verdwijning. Daar ben ik van overtuigd.”

“Je bent de laatste tijd erg vaak in Drøbak geweest”, zei Roger Høibakk.

Cato Isaksen knikte. “Ik neem nog een keer contact op met Brenda Moens vriendinnen. Ik wil kijken of we de dingen nog van een andere kant kunnen bezien. Vanuit een ander perspectief. De oude dames zijn vaak op stap”, zei hij. “Ik zal ze bellen en een afspraak maken.”

Roger Høibakk zei dat hij Anders Ovesen en de mensen uit Follo voor zijn rekening zou nemen. “Ze komen vanmiddag voor een evaluatie van het onderzoek. Myklebust is boos. Maar nu heb je tenminste wat om op tafel te leggen. Ik bedoel dat gluren in de douche.”

Cato Isaksen knikte en liep terug naar zijn eigen kamer.