57

R.J. volgde rechercheur Manx en twee van diens agenten naar de achterkant van Shep's Liquor Mart. Omdat het goed mogelijk was dat Hannah Messinger daarvandaan was ontvoerd, had rechercheur Rosen de politie van Newburgh Heights ingelicht. R.J. was niet erg te spreken over de manier waarop Manx de zaak Tess McGowan afhandelde, en daarom dacht hij dat hij er maar beter bij kon zijn als er bij de slijterij bewijsmateriaal werd gevonden. Terwijl hij wachtte tot een van Manx' agenten het slot van de achterdeur had geforceerd, vroeg hij zich onwillekeurig af of Manx soms uit een nachtclub of zo was weggeroepen. Hij droeg een katoenen broek, een feloranje jasje en een blauwe stropdas. Goed, mis„ schien was dat jasje in werkelijkheid bruin, dat was moeilijk te zien onder de straatlantaarns. R.J. wist echter zeker dat hij dolfijntjes op de das had gezien. Naar schatting was Manx ongeveer van zijn leeftijd. Zijn superkorte haar benadrukte zijn vierkante trekken alleen maar, maar R.J. nam aan dat vrouwen Manx wel aantrekkelijk zouden vinden. Al had hij eerlijk gezegd geen flauw idee meer wat vrouwen aantrekkelijk vonden.

Vanaf de plek in het steegje waar hij stond, herkende R.J. de achterzijde van Mama Mia's op de hoek. De container waarin ze Jessica Beckwith hadden gevonden, was inmiddels vervangen door een blinkend, nieuw exemplaar. Wellicht hoopten de eigenaars de nare associaties zo uit te wissen. Wat zouden ze wel niet denken als ze hoorden dat een paar huizen verder weer een vrouw was vermoord?

Hij zette zijn kraag op tegen de plotselinge kilte van de nacht. Maar misschien werd die kilte wel veroorzaakt door de herinnering aan die mooie jonge vrouw die zo achteloos in het afval was gegooid. De gedachte aan Jessica Beckwith herinnerde hem aan Emma. Hoe moest hij zijn dochter ooit aan haar verstand peuteren dat hij haar enkel wilde beschermen tegen het kwaad in de wereld? Dat het helemaal niet zijn bedoeling was hardvochtig te zijn? Zijn verklaring interesseerde haar echter niet. Op het moment sprak ze zelfs helemaal niet met hem, omdat hij haar had verboden met Josh Reynolds naar het feest te gaan.

'We hebben geprobeerd de eigenaar te pakken te krijgen,' onderbrak Manx zijn gedachten. 'Hij is de stad uit en kan pas morgen laat op de dag terug zijn. Zijn vrouw zei dat Messinger waarnam.'

R.J. zag de agent klungelen met het slot. Eindelijk klikte er iets, en op hetzelfde moment liet de deurknop los en viel op de grond.

Toen Manx het lichtknopje had gevonden, werd niet alleen het magazijn achter de zaak verlicht, maar ook de winkel, rij voor rij. In een mum van tijd hadden ze de winkel geïnspecteerd en gezien dat er niets verplaatst was. De kassa was afgesloten. Zelfs het bordje Gesloten hing voor de deur. Niets wees erop dat iemand zich met geweld toegang had verschaft tot de zaak.

'Hij kan haar hebben gegrepen toen ze naar haar auto liep,' zei Manx. Hij krabde op zijn hoofd, waardoor R.J. aan Stan Laurel moest denken. Een van de agenten verdween door de achterdeur om buiten te kijken, terwijl de andere het magazijn doorzocht.

'Rosen heeft me alles verteld over O'Dell.'

Vanachter de toonbank keek R.J. Manx aan. De rechercheur leek zowaar enige sympathie te voelen voor O'Dell. En zijn jasje was echt oranje, zag hij. Het felle licht in de winkel liet daar geen twijfel over bestaan.

'Dan begrijp je nu misschien waarom ze zich zo druk maakt over je onderzoek naar de verdwijning van die McGowan,' zei R.J.

'Tja... Ik neem aan dat er misschien ook reden is de zaak Endicott te heropenen.' Manx aarzelde. 'Ik heb kopieën voor je in mijn auto liggen.'

'Sir!' riep de agent die naar het magazijn was gegaan. Met een spierwit gezicht en wijdopen ogen verscheen hij in de deuropening. 'Onder het magazijn blijkt een wijnkelder te zijn. Ik denk dat u daar beter even een kijkje kunt nemen.'

R.J. volgde Manx de smalle trap af, die alleen werd verlicht door een peertje. Maar hij hoefde ook niets te zien om te weten dat ze de plek van de moord hadden gevonden. Al op de derde of vierde trede kon hij het bloed ruiken en wist hij dat zijn maag niet voorbereid was op wat hun beneden te wachten stond.