'Laat mij maar even helpen,' zei Rita. Ze hadden de afwas na het eten laten staan om samen naar een van Kathy's favoriete tv- programma's te kunnen kijken voordat Betsy haar naar bed bracht.
'Voordat ik het vergeet,' zei Betsy, terwijl ze de borden opstapelde, 'het kan zijn dat er een Nora Sloane belt. Ik heb haar jouw nummer gegeven. Zij schrijft dat artikel voor Pacific West.'
'O?'
'Ze wil jou en Kathy interviewen om wat achtergrondinformatie te krijgen.'
'Mij interviewen?' vroeg Rita stralend.
'Ja, mam. Dit is je kans om onsterfelijk te worden.'
'Jij hebt me al onsterfelijk gemaakt, liefje, maar ik ben beschikbaar als ze belt,' zei Rita. 'Wie kan beter jouw levensverhaal onthullen dan je moeder.'
'Daar was ik al bang voor.'
Betsy spoelde de borden en kopjes om en Rita zette ze in de afwasmachine.
'Heb je nog tijd voordat je naar huis gaat? Ik wil je iets vragen.'
'Ja hoor.'
'Wil je koffie of thee?'
'Koffie graag.'
Betsy schonk twee kopjes in die ze meenamen naar de woonkamer.
'Het gaat over de zaak Darius,' zei Betsy. 'Ik weet niet wat ik doen moet. Ik moet steeds aan die vrouwen denken, wat ze hebben doorgemaakt. Als hij ze nu eens vermoord heeft, mam?'
'Je zegt toch zelf altijd dat het niet uitmaakt of je cliënt schuldig is of niet? Jij bent zijn advocaat.'
'Ik weet het. Dat zeg ik altijd. En daar geloof ik ook in. Plus dat ik het geld van die zaak nodig zal hebben als Rick en ik... Als we gaan scheiden. En de status. Zelfs als ik verlies, zal men mij kennen als de advocaat van Martin Darius. Met deze zaak bereik ik de top. Als ik ermee zou ophouden, zou ik bekend worden als iemand die de spanning van een grote zaak niet aankan.'
'Maar je bent bang dat het geen vrijspraak wordt?'
'Dat is het hem juist, mam. Ik weet dat ik het kan winnen. Page heeft niet genoeg bewijzen. Dat heeft rechter Norwood tijdens de borgzitting al tegen hem gezegd. Maar ik weet dingen die Page niet weet en ik...'
Betsy schudde haar hoofd. Ze was zichtbaar van streek.
'Iemand zal Martin Darius toch verdedigen,' zei Rita rustig. 'Als jij het niet doet, doet een ander het. Ik heb jou horen zeggen dat iedereen, zelfs moordenaars en drugsdealers een eerlijk proces verdienen. Dat kan ik moeilijk accepteren. Iemand die een vrouw, of wie dan ook, zoiets aandoet. Daar spuug ik op. Maar je verdedigt die persóón niet. Dat bedoel je toch? Je houdt een goed systeem in stand.'
'Dat is de theorie, maar stel dat het je gewoon ziek maakt? Stel dat je niet kunt slapen omdat je weet dat je iemand laat vrijspreken die... Mam, hij heeft in Hunter's Point hetzelfde gedaan als hier. Ik weet het zeker. En als ik hem vrij krijg, wie is er dan straks aan de beurt? Ik moet alsmaar denken aan wat die vrouwen moesten doormaken. Alleen, hulpeloos, beroofd van hun menselijke waardigheid.'
Rita strekte haar arm uit en nam de hand van haar dochter in de hare.
'Ik ben zo trots dat jij wat van je leven hebt gemaakt. Toen ik jong was, kwam het niet eens bij me op advocaat te worden. Het is belangrijk werk. Jij bent belangrijk. Je doet belangrijke dingen. Dingen waar andere mensen de moed niet toe zouden hebben. Maar je krijgt het niet voor niets. Denk je dat de president goed slaapt? En rechters? Generaals? Je leert de keerzijde van je verantwoordelijke positie kennen. Bij die mishandelde vrouwen was het gemakkelijk. Je stond aan Gods kant. Nu is God tegen je. Maar hoe zwaar ook, je moet je werk doen. Je moet het volhouden en niet de gemakkelijkste weg kiezen.'
Opeens begon Betsy te huilen. Rita liep naar haar toe en legde haar arm om haar dochter heen.
'Ik voel me zo beroerd, mam. Ik hield zoveel van Rick. Ik heb hem alles gegeven en hij heeft me in de steek gelaten. Als hij hier was om me te helpen... Ik kan het niet alleen.'
'Natuurlijk kun je het alleen. Je bent sterk. Anders had je het niet gered.'
'Waarom kan ik het niet zo zien. Ik voel me leeg, uitgeput.'
'Je kunt jezelf moeilijk zien zoals anderen naar je kijken. Je weet dat je niet volmaakt bent, dus leg je de nadruk op je zwakheden. Maar je hebt voldoende sterke kanten, geloof me.'
Rita zweeg. Even staarde ze voor zich uit; daarna keek ze Betsy aan.
'Ik ga je iets vertellen waar ik nog nooit met een levende ziel over heb gepraat. De nacht dat je vader overleed, heb ik mezelf bijna van het leven beroofd.'
'Mam!''Nadat jij was gaan slapen, zat ik in onze slaapkamer en toen heb ik de pillen uit het badkamerkastje gehaald. Ik heb wel een uur naar die pillen zitten staren, maar ik kon het niet. Jij weerhield me ervan. De gedachte aan jou. Dat ik het zou missen jou te zien opgroeien. Dat ik nooit zou weten wat jij van je leven zou maken. Die pillen laten staan was het slimste wat ik ooit heb gedaan, want nu kan ik zien wat jij bent geworden. En ik ben zo trots op je.'
'En als ik nu eens helemaal niet trots op mezelf ben? Als ik dit nu eens alleen maar doe voor het geld of de eer? Als ik nu een door en door slechte man help zijn straf te ontlopen zodat hij vrij is om andere onschuldige mensen ondraaglijke pijn te bezorgen en te kwellen?'
'Ik weet niet wat ik je moet aanraden,' antwoordde Rita. 'Ik ken niet alle feiten, dus ik kan me niet in jou verplaatsen. Maar ik vertrouw je en ik weet dat je de juiste beslissing zult nemen.'
Betsy veegde haar ogen droog. 'Het spijt me dat ik je hiermee heb lastiggevallen, maar jij bent de enige bij wie ik mezelf kan zijn nu Rick ervandoor is.'
'Ik ben blij dat ik nog ergens goed voor ben,' glimlachte Rita. Betsy omhelsde haar. Het huilen had haar goed gedaan; het had haar goed gedaan te praten over haar opgekropte gevoelens, maar Betsy had niet het gevoel dat ze dichter bij de oplossing was.