Betsy lunchte bij Zen, en kocht daarna een pakje bij Saks op Fifth Avenue. Om kwart over een was ze weer op kantoor. Er lagen verschillende notities in haar postvak en er stond een vaas met vierentwintig rozen op haar bureau. Eerst dacht ze dat ze van Rick waren en haar hart bonsde bij het idee. Rick had haar bloemen gestuurd toen ze verkering hadden en op Valentijndag. Het was net iets voor hem om op die manier te vragen of hij mocht terugkomen.

'Van wie zijn die bloemen?' vroeg ze aan Ann.

'Dat weet ik niet. Ze werden net gebracht. Er zit een kaartje bij.'

Betsy legde het stapeltje notities neer. Er zat een kleine envelop aan de vaas geplakt. Haar vingers beefden toen ze de envelop open wurmde en er een wit kaartje uittrok waarop stond:

Voor de beste kameraad van iedere man, zijn advocaat. 

Prima werk, 

JE INTENS DANKBARE CLIËNT 

Martin

Betsy legde het kaartje neer. Haar blije stemming was meteen vervlogen.

'Ze zijn van Darius,' zei ze tegen Ann; ze trachtte haar teleurstelling te verbergen.

'Wat attent.'

Betsy zweeg. Ze had zo graag gewild dat de bloemen van Rick waren. Betsy overlegde even bij zichzelf en draaide toen zijn nummer.

'Met het kantoor van meneer Tannenbaum,' zei Ricks secretaresse.

'Julie, met Betsy. Is Rick in de buurt?'

'Het spijt me, mevrouw Tannenbaum, hij is de hele dag onderweg. Zal ik zeggen dat u hebt gebeld?'

'Nee, bedankt. Het geeft niet.'

De verbinding werd verbroken. Betsy hield nog even de hoorn vast, en hing toen op. Wat zou ze hebben gezegd als ze Rick te spreken had gekregen? Had ze een blauwtje durven riskeren en hem om een afspraak durven vragen? Wat zou Rick hebben geantwoord? Betsy sloot haar ogen en haalde een paar keer diep adem om haar hart tot rust te brengen. Om zichzelf af te leiden keek ze wie er hadden gebeld. De meeste telefoontjes kon ze uitstellen, maar dat van dr. Keene niet. Toen Betsy zich had hersteld, draaide ze zijn nummer.

'Sue heeft goed werk gedaan, Betsy,' zei de patholoog, toen ze eindelijk ter zake kwamen, 'maar ik heb iets voor je.'

'Ik zal even een notitieblok pakken. Ja, toe maar.'

'Een gerechtsarts neemt altijd urinemonsters om op drugs te testen. De meeste laboratoria doen alleen een test die de urine op vijf soorten drugs onderzoekt, om te zien of het slachtoffer morfine, cocaïne, amfetaminen enzovoort gebruikte. Dat heeft Sue ook gedaan. Ik heb de urine van de vrouwen op andere stoffen laten testen. Die bevatte een hoog barbituraatgehalte. Ik heb de test herhaald. Bij elk van de dames rees het pentobarbitalniveau de pan uit.'

'Wat wil dat zeggen?'

'Pentobarbital is geen gewone drug; daarom heeft het laboratorium het eerst niet gevonden. Het is een narcosemiddel.'

'Dat snap ik niet.''Het wordt in ziekenhuizen gebruikt om patiënten onder narcose te brengen. Het is geen drug die de vrouwen zelf zouden innemen. Iemand heeft het ze toegediend. En Betsy, het gekke is dat het bloed van alle vrouwen drie tot vier milligram pentobarbital per honderd milligram bevatte. Dat is een heel hoog gehalte. Het is zelfs een fatale dosis.'

'Wat probeer je me te vertellen?'

'Ik probeer je te vertellen dat de drie vrouwen stierven aan een overdosis pentobarbital, niet aan hun wonden.'

'Maar ze zijn gemarteld.'

'Ze zijn verminkt, dat klopt. Er waren brandwonden die waarschijnlijk afkomstig waren van sigaretten en elektrische draden, hun tepels waren met scheermesjes toegetakeld, de schaamlippen waren verbrand en de clitoris weggesneden, de borsten waren verminkt en er zijn aanwijzingen dat er voorwerpen in de anus zijn ingebracht. Maar er is een kans dat de vrouwen buiten bewustzijn waren op het moment dat de verminkingen plaatsvonden. Microscopisch onderzoek van de weefsels rond de wonden vertoonde een vroeg stadium van genezing. Daaruit concludeer ik dat de dood ongeveer twaalf tot vierentwintig uur nadien intrad.'

Betsy zweeg even. Ze leek in de war toen ze weer sprak. 'Dat is toch niet logisch, Ray. Wat kan het voor zin hebben een bewusteloze vrouw te martelen?'

'Geen flauw idee. Dat is jouw probleem. Ik ben maar een eenvoudige pil.'

'En die man?'

'Dat is een heel ander verhaal. Ten eerste hebben we bij hem geen pentobarbital gevonden. Helemaal niets. Ten tweede waren sommige wonden al aan het genezen, wat erop wijst dat hij gedurende een periode gemarteld is. De dood trad enige tijd later in als gevolg van een schot, precies zoals Sue al zei.'

'Hoe kon dr. Gregg zich zo vergissen over de doodsoorzaak van de vrouwen?'

'Dat is niet zo moeilijk. Als je een lijk ziet dat van het kruis tot de borst is opengereten, denk je dat die persoon daaraan gestorven is. Ik zou hetzelfde hebben gedacht, als ik geen pentobarbital had gevonden.'

'Je hebt me een kolossale koppijn bezorgd, Ray.'

'Neem twee aspirientjes en bel me morgenochtend of het over is.'

'Leuk, hoor.'

'Ik ben blij dat ik je heb kunnen opvrolijken.'

Ze hingen op, maar Betsy bleef naar haar notities staren. Ze krabbelde wat op het schrijfblok. De krabbels waren even duidelijk als het nieuws van dr. Keene.