Niemand had Elizabeth Tannenbaum ooit adembenemend mooi genoemd, maar de meeste mannen vonden haar aantrekkelijk. Ze werd ook bijna nooit Elizabeth genoemd. Een 'Elizabeth' was vorstelijk, koel, een opvallende schoonheid. Een 'Betsy' was prettig om naar te kijken, een beetje gezet, kundig, maar toch aangenaam gezelschap. Betsy was heel geschikt voor haar.

Een Betsy kon ook wel eens aan het eind van haar latijn zijn en dat was Betsy Tannenbaum toen haar secretaresse een telefoontje aankondigde, juist toen ze de papieren van de zaak Morales in haar aktentas propte zodat ze er vanavond thuis aan kon werken, als ze Kathy van het dagverblijf had opgehaald en eten had gekookt en het huis had opgeruimd en met Kathy had gespeeld en...

'Ik kan het niet aannemen, Ann. Ik ben te laat voor het dagverblijf.'

'Hij zegt dat het dringend is.'

'Het is altijd dringend. Wie is het?'

'Dat wil hij niet zeggen.'

Betsy zuchtte en keek naar de klok. Het was al halfvijf. Als ze Kathy om vijf uur ophaalde en daarna gauw doorging naar de supermarkt, zou ze pas om zes uur klaar zijn met eten koken. Aan de andere kant, als ze geen cliënten had, zou ze de hele dag de tijd hebben om boodschappen te doen. Betsy liet de papieren liggen en nam de hoorn van de telefoon.

'Betsy Tannenbaum.'

'Bedankt dat u me wilt spreken. Mijn naam is Martin Darius.' Betsy hield de adem in. Iedereen in Portland wist wie Darius was, maar de meesten belde hij niet. 'Hoe laat gaat uw personeel naar huis?'

'Om een uur of vijf, kwart over vijf. Waarom?'

'Ik moet u vanavond spreken en dat mag niemand weten, ook uw secretaresse niet. Is zes uur goed?'

'Eigenlijk niet, nee. het spijt me. Kunnen we voor morgen afspreken? Dan heb ik nog wel tijd.'

'Wat is uw normale uurtarief, mevrouw Tannenbaum?'

'Honderd dollar.'

'Als u me vanavond om zes uur kunt ontvangen, betaal ik u vijfentwintighonderd dollar voor het consult. Als ik besluit uw hulp in te roepen, zal het honorarium u bijzonder tevreden stemmen.'

Betsy haalde diep adem. Ze durfde Rick eigenlijk niet te bellen, maar ze zou wel moeten. Ze kon het zich eenvoudig niet veroorloven zo'n bedrag en zo'n belangrijke cliënt te laten schieten.

'Kunt u even wachten, meneer Darius? Ik heb een andere verplichting en ik wil proberen of iemand anders voor me kan invallen.' 'Ik wacht wel.'

Betsy belde Rick op de andere lijn. Hij was in vergadering, maar zijn secretaresse verbond hem door.

'Wat is er, Betsy? Ik heb het erg druk,' zei Rick, die geen poging deed zijn ergernis te verbergen.

'Het spijt me dat ik je lastig moet vallen, maar ik heb een spoedgeval. Een cliënt moet me om zes uur spreken. Kun jij Kathy ophalen?'

'Kun je je moeder niet vragen?'

'Die speelt bridge bij een vriendin en ik heb het telefoonnummer niet.'

'Laat je cliënt dan morgen komen.'

'Dan kan hij niet. Hij kan alleen vanavond.'

'Verdomme, Betsy, toen we uit elkaar gingen, heb je beloofd dat je me dit niet zou aandoen.'

'Het spijt me vreselijk,' zei Betsy, die zich evenzeer ergerde aan haar eigen smekende toon als aan het feit dat Rick het haar zo moeilijk maakte. 'Ik vraag je bijna nooit Kathy op te halen, maar ik heb je deze ene keer nodig. Alsjeblieft.'

Het was even stil aan de andere kant.

'Ik doe het wel,' antwoordde hij boos. 'Hoe laat moet ik er zijn?'

'Ze sluiten om zes uur. Enorm bedankt.'

Betsy hing gauw op, voordat Rick van gedachten kon veranderen.'

'Zes uur is uitstekend, meneer Darius. Weet u mijn kantooradres?'

'Ja,' zei Darius en verbrak de verbinding. Betsy legde de hoorn neer en leunde achterover in haar stoel. Ze vroeg zich af wat voor zaken een man als Martin Darius met haar zou willen bespreken.Betsy keek op haar horloge. Het was vijf over halfzeven en Darius was er nog niet. Ze vond het vervelend dat hij haar liet wachten nadat ze zelf moeite had gedaan om hem te kunnen spreken, maar niet zo vervelend dat ze bereid was een honorarium van vijfentwintighonderd dollar mis te lopen. Trouwens, door het wachten had ze tijd gehad om aan de zaak Morales te werken. Ze besloot Darius nog een half uur te geven.

De regen spatte tegen het raam achter haar. Betsy gaapte, draaide haar stoel om en keek de donkere straat in. De meeste kantoren in het gebouw aan de overkant waren verlaten. Ze zag de schoonmaaksters met hun werk beginnen. In haar eigen gebouw was nu waarschijnlijk ook niemand meer, behalve de nachtwakers. Ze voelde zich in het stille gebouw wat onbehaaglijk. Toen ze haar stoel weer terugdraaide, stond Darius in de deuropening. Betsy schrok.

'Mevrouw Tannenbaum?' zei Darius, terwijl hij de kamer binnen liep. Betsy stond op. Ze was bijna een meter tachtig, maar ze keek tegen Darius op. Hij stak zijn hand uit en Betsy zag de bijzondere gouden manchetknopen die zijn dubbele manchetten sierden. Zijn hand was koud en zijn manier van doen kil. Betsy geloofde niet in aura's, maar de man straalde beslist iets uit wat via televisie en kranten niet overkwam.

'Het spijt me dat ik zo mysterieus doe, mevrouw Tannenbaum,' zei Darius toen ze zaten.

'Voor vijfentwintighonderd dollar zou u zelfs een masker mogen dragen, meneer Darius.'

Darius grinnikte. 'Ik houd van advocaten met gevoel voor humor. Die kom ik niet zo vaak tegen.'

'Dat komt omdat u met belasting- en bedrijfsjuristen te maken hebt. Strafadvocaten zouden het zonder hun gevoel voor humor niet lang volhouden.'

Darius leunde in zijn stoel achterover en keek Betsy's rommelige kantoor rond. Het was haar eerste en het was klein en benauwd. Ze had dit jaar juist genoeg geld verdiend om aan een groter kantoor te denken. Als ze die abortuszaak ooit won, zou ze beslist verhuizen, maar die zaak was in beroep blijven hangen en als ze pech had, kon ze naar haar geld fluiten.

'Ik was laatst bij een liefdadigheidsdiner voor de Portland Opera,' zei Darius. 'Gaat u er wel eens heen?'

'Ik ben bang van niet.'

'Jammer. Ze zijn heel goed. Ik had een interessant gesprek met Maxine Silver. Ze werkt daar. Een vrouw die heel goed weet wat ze wil. We hadden het over het boek van Greig. Hebt u het gelezen?'

'De roman van die seriemoordenaar?' vroeg Betsy, die zich afvroeg waar Darius heen wilde.

Darius knikte.

'Ik heb een paar recensies gezien, maar ik heb geen tijd om andere dingen te lezen dan vaktijdschriften. Ik houd trouwens ook niet van dat soort boeken.'

'Beoordeel het boek niet naar de auteur, mevrouw Tannenbaum. Het is werkelijk een bijzonder gevoelig boek. Een verhaal over volwassen worden. Hij beschrijft zijn thema, de mishandeling van de hoofdpersoon, met zoveel tederheid dat je bijna zou vergeten wat Greig die kinderen heeft aangedaan. Toch vond Maxine dat het boek niet gepubliceerd had moeten worden, alleen omdat Greig het geschreven heeft. Bent u het met haar eens?'

Het was een vreemde vraag, maar Betsy besloot het spelletje mee te spelen.

'Ik ben tegen censuur. Ik zou een boek niet van publikatie uitsluiten omdat ik het niet met de schrijver eens was.'

'Als de uitgever bezweek onder de druk van, laten we zeggen, vrouwengroepen en het boek uit de circulatie haalde, zou u dan als advocaat van Greig willen optreden?'

'Meneer Darius...'

'Martin.'

'Leidt dit gesprek tot iets, of bent u maar wat aan het converseren?'

'Laat me maar even.'

'Ik zou Greig niet als cliënt weigeren.'

'Wetende dat hij een monster is?'

'Het zou me om het principe gaan, meneer Darius. Vrijheid van meningsuiting. Hamlet blijft Hamlet, zelfs al had Charles Manson het geschreven.'

'Goed gezegd,' lachte Darius. Toen pakte hij een cheque uit zijn binnenzak.

'Lees dit en zeg me wat u ervan vindt,' zei hij, terwijl hij de cheque op het bureau legde. Hij stond op naam van Elizabeth Tannenbaum. Het bedrag was $ 58.346,47. De cijfers kwamen haar bekend voor. Betsy fronste haar wenkbrauwen en kreeg een kleur toen ze besefte dat dit hetzelfde bedrag was als haar bruto inkomen van het vorig jaar. Dat kon Darius alleen maar weten als hij haar belastingaangifte had gezien.

'Ik geloof dat iemand inbreuk op mijn privacy heeft gemaakt,' snauwde Betsy, 'en dat vind ik helemaal niet leuk.'

'Hiervan is vijfentwintighonderd dollar uw honorarium voor vanavond,' zei Darius, zonder aandacht te schenken aan Betsy's woede. 'De rest is een voorschot. Zet het vast en houd de rente. Op een dag zal ik het misschien terugvragen. Misschien zal ik u vragen mij rechtsbijstand te verlenen; in dat geval kunt u naast het voorschot een rekening schrijven voor een bedrag dat u zelf bepaalt.'

'Ik weet niet of ik wel voor u wil werken, meneer Darius.'

'Waarom niet? Omdat ik u heb laten natrekken? Ik neem u niet kwalijk dat u boos bent, maar een man in mijn positie kan zich niet permitteren risico's te nemen. Er is maar één exemplaar van het rapport; dat zal ik u ongeacht de uitkomst van dit gesprek toesturen. U zult blij zijn de mening van uw collega's te horen.'

'Waarom geeft u dit geld niet aan de firma die de belangen van uw bedrijf behartigt?'

'Ik wens deze zaak niet met mijn bedrijfsjuristen te bespreken.'

'Wordt u ervan verdacht betrokken te zijn bij een misdaad?'

'Laten we dat bespreken wanneer het nodig is.'

'Meneer Darius, Portland kent een aantal uitstekende strafadvocaten. Waarom ik?'

Darius keek geamuseerd. 'Laat ik zeggen dat u volgens mij de geëigende persoon bent om mijn zaak in behandeling te nemen, als het ooit zover mocht komen.'

'Ik houd er niet van op deze manier zaken te doen.'

'Maakt u zich geen zorgen. U bent tot niets verplicht. Pak de cheque aan en gebruik de rente. Als u in een later stadium alsnog besluit niet voor me te willen werken, kunt u het geld altijd teruggeven. En ook al zou ik aangeklaagd worden, ik verzeker u dat ik onschuldig ben; in dat geval zult u mijn verdediging dus met een gerust geweten op zich kunnen nemen.'

Betsy keek nog eens naar de cheque. Het was bijna vier keer zoveel als het hoogste honorarium dat ze ooit had verdiend en wie een cliënt als Martin Darius wegstuurde, was niet goed snik.

'Zolang maar duidelijk is dat ik me tot niets verplicht,' zei Betsy.

'Natuurlijk. Ik zal de voorwaarden uitwerken en een contract opsturen.'

Betsy schudde Darius de hand en liet hem uit. Daarna deed ze de deur op slot en liep weer naar haar kamer. Toen Betsy zeker wist dat Darius weg was, drukte ze een dikke klapzoen op de cheque, gaf een gilletje van opwinding en maakte een pirouette. Een Betsy mocht zich af en toe onvolwassen gedragen.