Hoofdstuk 45

 

 

De edelachtbare Maria Gomez kwam de rechtszaal binnen en de partijen in de zaak betreffende Kevin Pope bleven staan tot ze was gaan zitten. Rechter Gomez was midden veertig. De gespierde juriste was één meter tachtig lang en had in de toernooien van de Ladies Professional Golf Association gespeeld tot ze de golfsport vaarwel had gezegd en rechten was gaan studeren. Na haar studie had ze haar prestatiedrang in de wereld van de advocatuur laten gelden. Ze was een van de meest vooraanstaande familierechtadvocaten in Oregon geweest tot de huidige gouverneur haar tot rechter had benoemd. Gomez was een no-nonsense rechter die bij haar zittingen graag voortvarend te werk ging en een hekel had aan advocaten die onvoorbereid waren of haar tijd verprutsten.

   Aan een van de advocatentafels zat Andrew Curry naast Arnold Pope Senior. Curry was een kalende, broodmagere advocaat met afhangende schouders, die de bijnaam ‘de Vampier’ droeg, vanwege de meedogenloze manier waarop hij als advocaat te werk ging en vanwege een bloedeloos gezicht dat het gevolg was van de lange uren die hij binnenshuis doorbracht met het werken aan manieren om echtscheidings- en voogdijzaken voor zijn cliënten te winnen. Curry droeg zijn bijnaam met trots. Niemand mocht hem, maar iedereen beval hem aan aan een echtgenoot die wilde dat zijn of haar ex te gronde werd gericht en berooid en gedemoraliseerd uit een echtscheidingszaak tevoorschijn zou komen. 

   Frank Jaffe zat achter eenzelfde tafel aan de andere kant van het gangpad. Amanda zat naast haar vader zodat ze konden overleggen. Liam O’Connell zat naast Amanda. Kevin was niet aanwezig, omdat het bij hoorzittingen over voogdij vaak uitdraaide op karaktermoord en het beter was dat het kind, dat met een van de belasterde ouders zou moeten leven, de beschuldigingen van bevooroordeelde getuigen niet te horen kreeg. 

   ‘Laten we even kijken of ik de achtergrond van deze zaak goed heb begrepen, meneer Jaffe,’ zei rechter Gomez. ‘Sally Pope was Kevin Popes moeder en zijn vader was Arnold Pope Junior. De heer Pope is twaalf jaar geleden overleden en mevrouw Pope heeft, tot haar recente dood, haar zoon opgevoed. De heer O’Connell woonde tot de dood van mevrouw Pope ongeveer vijf jaar met haar en Kevin samen. In haar testament heeft mevrouw Pope de heer O’Connell als Kevins voogd aangewezen en de heer O’Connell heeft een verzoek bij mij ingediend om tot Kevins voogd te worden benoemd.’

   ‘Dat is juist, edelachtbare,’ zei Frank Jaffe. ‘Ik wil voor alle zekerheid ook dat u ervan op de hoogte bent dat het de uitdrukkelijke wens van mevrouw Pope was dat, zoals ze in haar testament nadrukkelijk heeft vastgelegd, Arnold Pope Senior nooit de voogdij over Kevin mocht krijgen. Toen ze nog leefde wilde ze beslist niet dat de heer Pope Senior ooit nog contact met haar zoon zou hebben, en ze heeft dat in haar testament ook duidelijk tot uitdrukking gebracht.’

   ‘Daarvan ben ik me bewust en ik zal de wensen van mevrouw Pope bij het nemen van mijn besluit ook ernstig in overweging nemen, maar ik acht me er niet aan gebonden. Mijn voornaamste zorg is wat het beste is voor het kind, Kevin Pope.’

   De rechter richtte haar aandacht op Senior en zijn advocaat. ‘Meneer Curry, uw cliënt heeft bezwaar aangetekend tegen het verzoek van de heer O’Connell om tot voogd te worden benoemd. Ik zal vandaag beslissen wie als Kevins tijdelijke voogd wordt aangewezen tot er een volledige hoorzitting kan worden gehouden. Heb ik dat juist?’

   ‘Ja, edelachtbare.’

   ‘Dan lijkt het mij dat de bewijslast bij de heer Pope ligt, omdat het testament het hof vraagt de heer O’Connell tot Kevins voogd te benoemen.’

   Curry kwam zo snel overeind dat rechter Gomez de indruk kreeg dat een deel van de overgang van zitten naar staan haar was ontgaan. Het was of je naar een film keek waaruit een aantal beelden was weggesneden.

   ‘Met alle respect, edelachtbare, maar ik ben het niet eens met uw standpunt. Wij zijn van mening dat het de taak van de heer O’Connell is het hof ervan te overtuigen dat hij tot Kevins voogd dient te worden benoemd. De wet van de staat Oregon erkent dat grootouders een aanzienlijk belang bij hun kleinkinderen hebben. De rechten van een sekspartner die geen bloedverwantschap met het kind heeft, dienen niet vóór die van een grootouder te gaan. 

   Bovendien maken wij bezwaar tegen het standpunt van de heer Jaffe dat mevrouw Popes rabiate en onterechte hekel aan mijn cliënt op enigerlei wijze van invloed dient te zijn op de beslissing van het hof.’

   ‘Ik waardeer uw standpunt, meneer Curry. Misschien zit ik ernaast wat de bewijslast betreft. Als dat zo is, zal het hof van beroep me daarin corrigeren. Maar u hebt dit verzoek ingediend waarin het testament wordt aangevochten, dus ga ik ervan uit dat het uw taak is mij ervan te overtuigen dat de heer O’Connell niet tot Kevins tijdelijke voogd dient te worden benoemd. Bent u zover dat u uw eerste getuige kunt oproepen?’

 

Voordat de zitting voor de lunchpauze werd geschorst verklaarde een kinderpsychiater, die door Senior was ingeschakeld, dat Senior een uitstekende voogd voor Kevin zou zijn. Vervolgens riep Curry nog een aantal vooraanstaande ingezetenen van Oregon op, onder wie een van Oregons senatoren, die verklaarde dat hij ervan overtuigd was dat Arnold Pope Senior van zijn overleden zoon en zijn kleinzoon hield en een voortreffelijke voogd voor Kevin zou zijn. Tijdens het kruisverhoor stelde Frank Jaffe vast dat elk van de getuigen als gevolg van een financiële of persoonlijke relatie met Senior bevooroordeeld was. Hij dwong hen ook toe te geven dat ze niets wisten over Liam O’Connells geschiktheid om de jongen op te voeden. 

   Zodra de zitting na de lunchpauze werd voortgezet, verzocht rechter Gomez Curry zijn volgende getuige op te roepen. Tony Rose streek het colbert van zijn donkergrijze krijtstreepkostuum glad, trok zijn bruinzijden stropdas recht en liep naar de getuigenbank. Hij leek in alles op een geslaagde zakenman.

   ‘Meneer Rose, wat is uw beroep?’ vroeg Curry nadat de getuige de eed had afgelegd.

   ‘Ik ben hoofddirecteur van Mercury Enterprises. Wij maken sportartikelen.’

   ‘Uw bedrijf sponsort toch ook het Mercury-trainingsprogramma voor onze olympische atleten, als ik het wel heb?’

   ‘Ja, meneer. Verscheidene Amerikaanse sporters hebben olympische medailles gewonnen nadat ze van onze trainingsfaciliteiten gebruik hadden gemaakt.’

   ‘Kunt u de rechter iets vertellen over de wereldwijde activiteiten van Mercury?’

   ‘Dat is niet nodig, meneer Curry,’ zei rechter Gomez. ‘Ik ben me er uitstekend van bewust wie de heer Rose is en wat Mercury doet. Ik betwijfel of er in Oregon, zo niet in heel de Verenigde Staten, iemand is die het Mercury-logo niet herkent.’

   ‘Uitstekend, edelachtbare. Meneer Rose, kent u Arnold Pope Senior?’

   ‘Jawel.’

   ‘Hoe lang kent u hem al?’

   ‘Al meer dan tien jaar.’

   ‘Wat voor reputatie geniet de heer Pope in de zakenwereld van Oregon?’

   ‘“Oregon” is, als u mij toestaat, in dit verband te beperkt. Ik meen te mogen zeggen dat hij bij iedereen in de Verenigde Staten bekendstaat vanwege zijn integriteit.’

   ‘Hebt u ooit aanleiding gehad om met hem over Arnold Pope Junior te spreken?’

   ‘Ja, meneer. Hij was kapot door het verlies van zijn zoon. Dat is hij trouwens nog steeds.’

   ‘Heeft hij met u ooit over zijn kleinzoon, Kevin Pope, gesproken?’

   ‘Ja, meneer. Ik vind het heel moeilijk om te zeggen wat hem meer heeft aangegrepen: de dood van zijn zoon of de beslissing van Sally Pope om het contact tussen de heer Pope en zijn kleinzoon te verbreken.’

   ‘Bent u van mening dat de heer Pope een geschikte voogd voor zijn kleinzoon zou zijn?’

   ‘Ongetwijfeld. Hij houdt heel veel van de jongen en hij zou hem al de voordelen van zijn naam en zijn positie mee kunnen geven.’

   ‘Uw getuige, meneer Jaffe.’

   ‘Edelachtbare, mijn collega zal het kruisverhoor van deze getuige op zich nemen.’

   ‘Uitstekend. Mevrouw Jaffe,’ zei rechter Gomez.

   ‘Dank u, edelachtbare,’ antwoordde Amanda voordat ze haar aandacht op Tony Rose richtte.

   ‘Meneer Rose, in de brochure van uw bedrijf, in televisiereclames en advertenties in tijdschriften en op internet wordt u afgeschilderd als een sportman. Klopt dat?’

   ‘Ja.’

   ‘En was u, voordat u dienst nam in het leger, een van de beste tennissers van uw middelbare school?’

   ‘Ja.’

   ‘En was u goed genoeg om in het laatste jaar van uw studie aan de staatsuniversiteit van Ohio door te dringen tot de kwartfinales van het kampioenschap in divisie I van de National Collegiate Athletic Association?’

   ‘Dat klopt.’

   En bent u daarna twee jaar beroepstennisser geweest voordat u tennisleraar bij de Westmont-sociëteit werd?’

   ‘Dat klopt ook.’

   ‘Er zijn televisiespotjes voor Mercury Enterprises waarin u te zien bent terwijl u volleert met Gary Posner, de Wimbledon- en US Open-kampioen.’

   ‘Ja, maar ik ben lang zo goed niet als er geen camera’s lopen,’ antwoordde Rose. Rechter Gomez glimlachte en verscheidene toeschouwers lachten.

   ‘Zijn er niet ook spotjes waarin u te zien bent terwijl u in de wouden van Oregon aan het jagen en vissen bent?’

   ‘Klopt.’

   ‘Beoefent u die sporten graag?’

   ‘Ja zeker.’

   ‘Zijn tennissen, jagen en vissen niet typisch sporten waar jongens in de puberteit belangstelling voor hebben?’

   ‘Sommige jongens wel, ja,’ antwoordde Rose voorzichtig. Hij vermoedde dat het om een strikvraag ging.

   ‘De heer Pope kan niet tennissen, ofwel?’

   Rose aarzelde. Vervolgens zei hij: ‘Nee.’

   ‘En hij kan ook niet jagen of vissen of deelnemen aan enige inspannende activiteit omdat hij in de zeventig is en last heeft van een aantal lichamelijke ongemakken. Heb ik dat juist?’

   ‘Bezwaar,’ riep Curry. ‘De heer Rose is geen arts.’

   ‘Ik vraag de heer Rose om een verklaring over wat hij zelf heeft gezien,’ wierp Amanda tegen. ‘Een leek kan zo zien of iemand mank loopt of blind is.’

   ‘Bezwaar afgewezen,’ zei de rechter. ‘U kunt deze vraag beantwoorden, meneer Rose.’

   ‘De heer Pope is niet meer zo vief als toen ik hem leerde kennen.’

   ‘Wanneer was dat? Wanneer hebt u de heer Pope leren kennen?’

   Rose fronste zijn voorhoofd. ‘Ik weet de datum niet precies.’

   ‘Was het nadat zijn zoon vermoord werd?’

   ‘Ja, dat is volgens mij correct.’

   ‘En voordat u met Mercury begon?’

   ‘Ja.’

   ‘Dat is ongeveer twaalf jaar geleden, vlak na de moord op zijn zoon. Klopt dat?’

   ‘Ja.’

   ‘Heb ik het juist als ik zeg dat de heer Pope twaalf jaar geleden een topman in het bedrijfsleven was en u een werkloze tennisinstructeur?’

   ‘Dat is juist,’ gaf Rose toe.

   ‘Hoe hebt u elkaar dan leren kennen? U bewoog zich nou niet bepaald in dezelfde sociale kringen.’

   ‘Ik… Dat is een tijd geleden. Dat weet ik eigenlijk niet meer.’

   ‘U kon het kennelijk goed met elkaar vinden, gezien het feit dat de heer Pope u het startkapitaal voor Mercury heeft verschaft.’

   ‘Daar kan ik echt niet op ingaan. Wij zijn een particuliere onderneming en onze cijfers zijn niet openbaar.’

   ‘Dat zal nu wel moeten, meneer Rose. U bevindt zich in een rechtszaal en u staat onder ede. Ik heb die vraag gesteld om aan te tonen dat er mogelijk een vooroordeel uwerzijds bestaat ten gunste van de partij die u heeft opgeroepen.’

   ‘Bezwaar,’ begon Curry.

   ‘Nee, meneer Curry,’ bepaalde de rechter. ‘Mevrouw Jaffe is gerechtigd aan te tonen dat de getuige die u hebt opgeroepen bevooroordeeld kan zijn. Wilt u de vraag beantwoorden, meneer Rose?’

   Rose leek zich allerminst op zijn gemak te voelen. Hij keek heel even naar Senior, maar de oude man keek dwars door hem heen.

   ‘De heer Pope heeft me inderdaad geholpen om Mercury op te starten.’

   ‘Heeft hij een meerderheidsbelang in het bedrijf?’

   ‘Ja.’

   ‘Dus u bent als hoofddirecteur van het bedrijf zijn ondergeschikte? Zou hij u kunnen ontslaan als hij dat wil?’

   ‘Het gaat heel goed met het bedrijf en ik treed als woordvoerder ervan op. Daar heeft hij dus geen enkele reden voor.’

   ‘Maar als hij het zou willen, zou hij u wel kunnen ontslaan?’

   ‘Ik neem aan van wel.’

   ‘Ging het bij de eerste investering van de heer Pope in Mercury om een aanzienlijk bedrag?’ vroeg Amanda.

   ‘Ja.’

   ‘Heb ik het juist dat het, zonder een specifiek bedrag te noemen, bij de eerste investering van de heer Pope om een bedrag van zeven cijfers ging?’

   ‘Ja. Dat lijkt me correct.’

   ‘Wat was de reden voor de heer Pope om u zo veel geld te geven?’

   ‘Mijn idee voor een bedrijf dat in sportartikelen handelde, sprak hem aan. Hij had een vooruitziende blik en was in staat om de mogelijkheden van het bedrijf te zien.’

   ‘Ik heb me niet duidelijk uitgedrukt, meneer Rose. Ik bedoelde te zeggen: was het niet vreemd om, als hij echt van zijn zoon hield, zo veel geld aan de minnaar van de vrouw van die zoon te geven?’

   Rose verschoot van kleur, maar wist zijn kalmte te bewaren. ‘Daar ben ik niet trots op en dat heb ik ook tegen de heer Pope gezegd. Maar ik heb ook tegen hem gezegd dat mevrouw Pope mij had gevraagd zijn zoon te vermoorden en dat ik dat geweigerd had. Volgens mij stelde de heer Pope dat op prijs.’

   ‘U bent de enige die beweert dat Sally Pope u heeft gevraagd haar man te vermoorden. Moeten we u op uw woord geloven?’

   ‘Bezwaar, edelachtbare,’ zei Curry. ‘Deze vraag van mevrouw Jaffe heeft niets met de voogdijkwestie te maken.’

   ‘Ik trek de vraag in, edelachtbare,’ beloofde Amanda.

   ‘U kunt nog wel even verdergaan,’ bepaalde de rechter.

   ‘Had de heer Pope niet een gruwelijke hekel aan zijn schoondochter?’

   ‘Ze konden niet goed met elkaar opschieten.’

   ‘Hij wilde toch dat ze voor de moord op zijn zoon geëxecuteerd zou worden?’

   ‘Daar weet ik niets van.’

   ‘Was uw verklaring niet het sterkste en meest in het oog springende bewijs dat mevrouw Pope rechtstreeks in verband bracht met de moord op haar man?’

   ‘Daar ben ik niet zeker van. Ik ben niet op de hoogte van al de bewijzen die de aanklager had.’

   ‘Was het startkapitaal voor Mercury een afkoopsom omdat u bij het proces van Sally Pope had gelogen?’

   ‘Nee! Zeer zeker niet.’

   ‘U zou er zeker voordeel bij hebben gehad als Sally Pope schuldig was bevonden. Heb ik dat juist?’

   ‘Ik zie niet in hoe.’

   ‘Daarmee zou namelijk wat de politie betrof de zaak zijn afgelopen. De autoriteiten zouden Charlie Marsh als de schutter hebben aangemerkt en mevrouw Pope als zijn medeplichtige. Ze zouden niet verder hebben gekeken.’

   ‘Ik kan u even niet volgen.’

   ‘Mag ik de getuige benaderen?’ vroeg Amanda.

   ‘Ga uw gang,’ zei rechter Gomez.

   Een advocaat die een kruisverhoor afneemt volgt bij het stellen van vragen vaak geen vaste lijn om zo de getuige uit balans te brengen. Amanda overhandigde Rose de foto waarop hij met Karl Burdett stond. Het was de foto die ze in het kantoor van Karl Burdett had zien hangen, waarop beiden met hun jachtgeweren stonden.

   ‘Kent u deze foto?’

   ‘Ja. Ik sta er samen met Karl Burdett op terwijl we aan het jagen zijn.’

   ‘U bent een vrij goede schutter, niet?’

   ‘Dat valt wel mee,’ antwoordde Rose nerveus.

   ‘Meneer Rose, u hoeft niet bescheiden te doen. U hebt in het leger het niveau van scherpschutter bereikt als ik het wel heb.’

   ‘Dat klopt.’

   ‘Dus u weet hoe u van grote afstand met een precisiegeweer een doel kunt raken?’

   ‘Ja, maar dat is jaren geleden.’

   ‘Bent u in de loop der jaren minder accuraat geworden?’

   ‘Ik denk dat ik nu minder zuiver schiet dan toen ik in het leger zat.’

   ‘Is dat de reden dat u Charlie Marsh niet hebt geraakt toen u hem bij het gerechtsgebouw probeerde te vermoorden?’

   Rose keek geschokt. ‘Dat heb ik niet gedaan!’

   ‘Bezwaar,’ bulderde Curry, zodat hij boven het geroezemoes in de rechtszaal uit kwam.

   ‘U begeeft zich hier op glad ijs, mevrouw Jaffe,’ zei rechter Gomez. ‘Dit zijn heel ernstige beschuldigingen.’

   ‘Ik zal hier niet verder op doorgaan, edelachtbare,’ beloofde Amanda.

   ‘U kunt verdergaan, maar zodra ik merk dat u naar antwoorden zit te vissen maak ik een eind aan dit verhoor.’

   ‘Edelachtbare, de heer Rose kan daar zelf een eind aan maken door een beroep te doen op het Vijfde Amendement,’ kaatste Amanda terug.

   Rechter Gomez dacht even na over wat Amanda had gezegd en wendde zich vervolgens tot de getuige.

   ‘Mevrouw Jaffe heeft gelijk, meneer Rose. Als u op enig moment van mening bent dat uw antwoord op mevrouw Jaffes vraag een bekentenis inhoudt van misdadig gedrag, is het u toegestaan een beroep te doen op de rechten die u in het Vijfde Amendement worden toegekend. U hoeft niet tegen uzelf te getuigen. Begrijpt u dat?’

   ‘Jawel,’ antwoordde Rose terwijl hij rechtop in de getuigenbank ging zitten en het jasje van zijn kostuum gladstreek. ‘Maar ik heb niets te verbergen, edelachtbare.’

   ‘Uitstekend. U mag verdergaan, mevrouw Jaffe.’

   ‘Heeft de heer Pope u opdracht gegeven Charlie Marsh te vermoorden toen de heer Marsh na zijn hoorzitting over vrijlating op borgtocht het gerechtsgebouw verliet?’

   ‘Nee.’

   ‘Heeft hij gedreigd u uit uw functie bij Mercury Enterprises te ontzetten als u Charlie Marsh en Sally Pope niet zou vermoorden?’

   ‘Nee.’

   ‘Maar hield hij u wel op de hoogte over de zaak van de heer Marsh?’

   ‘Nee, dat deed hij niet.’

   ‘Herinnert u zich dat u op de dag vóór de heer Marsh naar Portland terugvloog met mijn detective, Kate Ross, hebt gesproken?’

   ‘Ja.’

   ‘Tegen het eind van dat gesprek vroeg ze u of u nog steeds boos op de heer Marsh was.’

   ‘Dat klopt.’

   ‘En toen zei u dat dat allemaal verleden tijd was en vroeg u haar of ze, als ze de heer Marsh de volgende dag zou spreken, tegen hem wilde zeggen dat u geen wrok meer tegen hem koesterde.’

   ‘En?’

   ‘Hoe wist u dat de heer Marsh de volgende dag naar Portland zou vliegen?’

   ‘Dat… Dat weet ik niet.’ Rose’ ogen schoten zenuwachtig heen en weer. ‘Misschien had ik dat op het nieuws gehoord.’

   ‘De heer Marsh is met een privévliegtuig naar Portland gevlogen. Zijn aankomsttijd werd zorgvuldig geheimgehouden. De media kregen pas op de dag nadat mevrouw Ross met u had gesproken over de vlucht te horen. Dat was toen ze een tip kregen van een verslaggever van World News. Voordat de heer Marsh naar Portland vloog, verbleef hij in New York. Ik kan iedereen in New York laten oproepen die van het vluchtschema van de heer Marsh op de hoogte was, maar zij zullen allemaal onder ede verklaren dat zij die informatie niet aan u hebben gegeven. 

   Behalve mijn vader, Kate Ross en ik, was Karl Burdett de enige in Oregon die wist wanneer de heer Marsh zou arriveren. Als u op de hoogte was van de datum, kan die informatie alleen maar van de heer Burdett afkomstig zijn, of van iemand die het van hem had gehoord. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan zijn voornaamste geldschieter, Arnold Pope Senior, die intense belangstelling had voor de zaak van een man die naar verluidt zijn zoon had vermoord. Ik vraag u dus nogmaals: heeft Arnold Pope u ingelicht over de zaak van de heer Marsh?’ 

   ‘Bezwaar,’ riep Curry. ‘Deze ondervraging gaat een kant op die helemaal niets met het onderwerp van deze zitting te maken heeft. Mevrouw Jaffe heeft niet ook maar het geringste bewijs om haar beschuldigingen te staven.’

   ‘Als de heer Pope mocht denken dat de heer Rose zijn zoon heeft vermoord heb ik misschien een ooggetuige,’ zei Amanda.

   ‘Wát!’ riep Rose.

   ‘U hebt Kate Ross verteld dat u bij uw auto op het parkeerterrein van de Westmont stond toen Arnold Pope Junior werd vermoord, maar Ralph Day kan verklaren dat u tussen de menigte stond die toekeek terwijl Delmar Epps met een van de beveiligingsmensen vocht. Het wapen dat gebruikt is om het congreslid te vermoorden was een groot, log ding. De heer Epps droeg het gewoonlijk tussen zijn broekriem. Als de heer Epps het wapen bij zich had, en het toen hij aan het vechten was op de grond viel, kon u het oprapen.’ 

   ‘Waarom zou ik Arnold Pope Junior hebben willen vermoorden? Ik kende hem niet eens.’

   ‘Stel dat het niet uw bedoeling was hem te vermoorden? Stel dat het uw bedoeling was zijn vrouw, Sally Pope, te vermoorden? Zij had u de bons gegeven en kort voor de moord geweigerd met u te praten. Stel dat u op Sally Pope richtte en haar man bij vergissing hebt gedood? Als het zo gegaan is, zou u het wapen weg hebben kunnen smijten nadat u het congreslid had vermoord. Vervolgens kon u tegen de heer Pope liegen en hem vertellen dat u Sally Popes verzoek om haar man te vermoorden had geweigerd en had u ermee in kunnen stemmen een verklaring af te leggen tegen de vrouw die door de heer Pope werd gehaat. Als mevrouw Pope in de gevangenis belandde, zou de politie niet meer naar de moordenaar van het congreslid zoeken. En als de heer Pope de voogdij over zijn kleinzoon kreeg, zou er een heel vermogend iemand bij u in het krijt staan.’ 

   ‘Bezwaar!’ riep Curry. ‘Dit is zuiver speculatie. Mevrouw Jaffe is bezig met de bewijsvoering voor een jury in een moordzaak. Ze wordt geacht vragen te stellen in een zaak over voogdij. Haar hele lijn van vragen stellen is hier niet ter zake.’

   Terwijl Curry sprak, wierp Rose een snelle blik op Arnold Pope. De oude man zat voorover geleund. Zijn blik was onafgebroken op de getuige gericht. Er verschenen zweetdruppels op Rose’ voorhoofd.

   ‘Ik ben geneigd het daarmee eens te zijn, mevrouw Jaffe,’ zei rechter Gomez. ‘Uw beschuldigingen zijn heel ernstig en ik kan u niet toestaan ermee door te gaan tenzij u mij kunt verzekeren dat u over erg sterke bewijzen beschikt om ze te staven.’

   ‘Mogen we een ogenblikje, edelachtbare?’ vroeg Frank.

   ‘Ga uw gang,’ zei de rechter.

   Frank boog zich naar zijn dochter toe zodat niemand hem kon horen.

   ‘Amanda, heb je ook maar een greintje bewijs dat Rose Junior heeft vermoord?’

   ‘Ik heb hem nergens van de moord op Pope beschuldigd. Ik heb alleen maar een heleboel vragen gesteld die begonnen met “stel dat”.’

   ‘Je kunt niet zomaar beschuldigingen van moord rondstrooien. Ik vind dat je met deze lijn van vragen stellen niet verder moet gaan.’

   ‘Maak je geen zorgen, pap. Ik heb bereikt wat ik wilde bereiken.’

   Amanda ging staan. ‘Ik heb verder geen vragen voor de heer Rose,’ zei ze tegen de rechter.

   ‘Volgens mij is dit een goed moment om de zitting voor vandaag te schorsen,’ zei rechter Gomez.

   Amanda ging zitten en keek hoe Tony Rose zich de rechtszaal uit haastte. Vervolgens richtte ze haar aandacht op Arnold Pope, die met een blik van pure haat in zijn ogen naar de rug van de verdwijnende Rose keek. Een aantal rijen achter Senior ging een zwarte man staan die zich een weg baande naar de deur van de rechtszaal. Amanda’s hart ging sneller kloppen, maar toen kalmeerde ze weer. Ze had gedacht dat de man Nathan Tuazama was, maar Tuazama droeg geen bril met schildpadmontuur. 

   ‘Denk je echt dat Rose Sally vermoord heeft?’ vroeg Liam O’Connell terwijl de rechtszaal leegliep. Hij leek verbijsterd.

   ‘Iemand wilde Charlie en Sally dood en die iemand heeft een heleboel moeite gedaan om dat voor elkaar te krijgen. De enige die ik kan bedenken die hen zo erg haatte, is Senior. Hij kon het niet zelf doen, maar hij zou Rose gedwongen kunnen hebben het karwei op te knappen. Als Rose bij Mercury Enterprises de deur uit getrapt zou worden, zou hij een fortuin verliezen, en hij is als scherpschutter bedreven genoeg om een poging te wagen Charlie bij het gerechtsgebouw te vermoorden. 

   Op de dag dat ik Karl Burdett vertelde dat Charlie naar Oregon terugkwam, heeft hij zijn dossier gekopieerd. Niemand op het kantoor van de officier weet iets over die kopie, dus aan wie zou hij die gegeven hebben? De enige die er zo veel belangstelling voor had, is Senior.’ 

   ‘En heeft Pope volgens jou aan Rose verteld wanneer Marsh’ vliegtuig aan zou komen?’ vroeg O’Connell.

   ‘Met wie zou Burdett anders hebben gesproken?’

   ‘Gaat de politie Rose arresteren?’

   ‘Nee, tenzij ze met meer bewijzen op de proppen komen,’ zei Amanda terwijl ze haar laatste paperassen in haar attachékoffertje stopte en de rechtszaal verliet. ‘Je kunt geen aanklacht indienen op grond van veronderstellingen.’

   ‘Dat had je regelrecht uit Perry Mason,’ zei Dennis Levy zodra Amanda de hal binnen kwam. 

   ‘Het enige verschil was dat Rose niet instortte en bekende. In het echte leven ontkennen getuigen alles, Dennis. Ontkennen, ontkennen en nog eens ontkennen, ongeacht hoeveel bewijzen je hun voorlegt.’

   ‘Waarom heb je hem dan op die manier aan een kruisverhoor onderworpen?’

   ‘Om bij de rechter twijfel te zaaien over Seniors geschiktheid als voogd en om een wig te drijven tussen Senior en Rose die misschien bij Charlies proces van nut kan zijn.’

   ‘Wil je me een exclusief interview over de voogdijzaak geven? Als ik het nu opschrijf, kan ik mijn verhaal in de World News-aflevering van deze week krijgen.’ 

   ‘Natuurlijk, Dennis,’ zei Amanda zodra Liam en Frank buiten gehoorsafstand waren. ‘Ik wilde toch al met je praten over die foto van de bijeenkomst in Dunthorpe.’

   Dennis verbleekte. ‘Welke foto?’

   ‘Je moet geen spelletje met me spelen. Kate heeft hem gezien toen ze het dossier doornam, maar nadat jij het dossier had doorgenomen was hij weg. Ik weet wat erop staat. Ik heb het origineel gezien. Als je hem aan me teruggeeft, samen met de eventuele kopieën die je hebt gemaakt, zorg ik dat je rechtstreeks bij Charlies zaak betrokken blijft. Als je hem houdt, zal ik alles doen wat in mijn macht ligt om ervoor te zorgen dat iemand anders Charlies boek schrijft. Aan jou de keus.’

   ‘Je kunt me niet bang maken,’ zei Dennis, maar de trilling in zijn stem sprak zijn woorden tegen.

   ‘Chantage is een zwaar misdrijf, Dennis.’

   ‘Waar heb je het over?’

   Amanda keek Levy doordringend aan. Er verschenen zweetdruppels op het voorhoofd van de verslaggever.

   ‘Ik ga nu naar mijn kantoor. Als je weet wat je gaat doen, kunnen we praten. Je hebt iedereen verteld wat dat boek voor je carrière gaat doen, hoe beroemd je ermee gaat worden en hoeveel geld je ermee gaat verdienen. Doe dat dan op een eerlijke manier, Dennis, en geef die foto terug.’

   Amanda draaide zich om en ging ervandoor. Dennis keek haar na. Plotseling drong het tot hem door dat hij stond te beven. Een paar meter verderop stond een bank. Hij moest gaan zitten. En daarna moest hij besluiten wat hij ging doen.