Hoofdstuk 41

 

 

Zodra Kate weer terug op kantoor was, ging Amanda naar haar toe.

   ‘Hoe ging het in Denver?’ vroeg ze.

   ‘Prima. Rollins gaf toe dat hij bij Sally Popes proces had gelogen. Hij beweert dat Burdett hem onder druk zette om te zeggen dat hij Charlie Pope neer had zien schieten door te dreigen dat hij hem zou vervolgen omdat hij die bewaker te lijf was gegaan. Hij heeft tegen mij gezegd dat hij helemaal niet heeft gezien wie er schoot. Ik heb een verslag van het gesprek op je bureau gelegd.’

   ‘Dat is fantastisch nieuws. De verklaring van Rollins was het enige concrete bewijs tegen Charlie. Nu hij die heeft herroepen, moet Burdett de aanklacht misschien intrekken.’

   Plotseling verscheen er een gemeen glimlachje op Amanda’s gezicht.

   ‘Heb je nog problemen gehad met het wonderkind?’ vroeg ze.

   ‘Helemaal niet. Hij heeft me onderweg niet één keer proberen te versieren en hij heeft me ook niet verteld hoe geweldig hij is of op zitten scheppen over hoe rijk en beroemd hij gaat worden. Hij hield zich eigenlijk behoorlijk gedeisd.’

   ‘Je moet een gegeven paard niet in de bek kijken,’ zei Amanda.

   ‘Daar heb je gelijk in. Vertel eens, wat heb jij gedaan terwijl ik bezig was je zaak voor je te winnen?’ vroeg Kate. Amanda was meteen weer bij de les.

   ‘Ik ben met papa bij Sally Pope thuis geweest. Senior gaat een proces aanspannen om de voogdij over Kevin te krijgen. Liam O’Connell wil dat papa hem vertegenwoordigt.’

   ‘Heb je kans gezien om met Kevin te praten over wat er gebeurde toen Charlie werd neergeschoten?’

   ‘Ja. Die arme jongen is er erg aan toe. Hij was zo verdrietig dat ik het gesprek kort heb gehouden.’

   ‘Heeft hij iemand kunnen identificeren?’

   ‘Kevin weet alleen maar dat zijn moeder door een man is vermoord, maar het was donker en de moordenaar droeg een masker. Maar het gesprek heeft toch een interessant detail opgeleverd. Kevin denkt dat degene die Charlie gered heeft zwart was.’

   Kate fronste haar voorhoofd. ‘Er zijn toch geen Afro-Amerikanen bij deze zaak betrokken?’

   Amanda besloot Charlies vertrouwelijke mededelingen over Nathan Tuazama voor zich te houden.

   ‘Nee, geen Afro-Amerikanen, voor zover ik weet,’ antwoordde ze eerlijk.

   Amanda ging staan. ‘Ik moet verder met mijn andere zaken, anders word ik geroyeerd.’

   ‘Oké, ik spreek je later,’ zei Kate.

   Amanda wilde zich omdraaien toen Kate iets te binnen schoot waarover ze haar vriendin iets wilde vragen.

   ‘O ja, heb jij die foto van Charlie en zijn gevolg bij de bijeenkomst op het landgoed in Dunthorpe ergens voor gebruikt?’ vroeg Kate.

   ‘Welke foto?’

   ‘Iemand heeft bij de bijeenkomst in Dunthorpe een foto van Charlie en zijn mensen genomen. Dat was de bijeenkomst waar hij Sally Pope heeft ontmoet.’

   ‘Ik kan me niet herinneren dat ik die foto heb gezien toen ik het dossier doornam, maar Burdett heeft het origineel. We kunnen hem om een kopie vragen als je die nodig hebt.’

   ‘Nee, het is niet belangrijk. Ik kan hem gewoon niet vinden en dat zit me een beetje dwars.’

   ‘Wat vervelend.’

   ‘Ik heb hem waarschijnlijk samen met een heleboel andere papieren in een map gestopt en over het hoofd gezien.’

   ‘Die foto komt vast wel weer terecht. Ik spreek je nog wel.’

 

De zaak van Charlie had Amanda zo overrompeld dat haar praktijk er voor een groot deel door in beslag werd genomen. Jammer genoeg waren haar andere zaken niet verdwenen en een paar ervan vereisten haar onmiddellijke aandacht. Amanda werkte aan een verzoekschrift voor een onderwijzer die van cocaïnebezit werd beschuldigd tot haar honger haar naar een dichtbijgelegen Chinees restaurant dreef voor een afhaalmaaltijd. Terwijl Amanda op een manier die duidelijk niet bij een dame paste haar ‘General Tso’-kip naar binnen zat te werken, las ze het inzageverzoek in een aandelenfraudezaak door die ze in behandeling had voor een makelaar die aanvankelijk eerlijk en rechtdoorzee had geleken, maar die nu duidelijk verdachte trekjes begon te vertonen. 

   Amanda had het inzageverzoek net doorgelezen toen de laatste zonnestralen achter de West Hills begonnen te verdwijnen. Ze overwoog of ze het voor vanavond voor gezien zou houden of dat ze nog een ander dossier zou doornemen toen haar mobieltje overging.

   ‘Spreek ik met Amanda Jaffe?’ vroeg een mannenstem. De man klonk zo onduidelijk dat Amanda hem amper kon verstaan.

   ‘Met wie spreek ik?’

   ‘Met Karl, Karl Burdett. Goddank dat ik je aan de lijn krijg. Ik weet dat het al laat is, maar we moeten met elkaar praten.’

   Amanda fronste haar voorhoofd. De officier klonk bang en ze was ervan overtuigd dat hij gedronken had.

   ‘Is er iets mis?’

   ‘Ik heb juridisch advies nodig. Ik zit hopeloos in de problemen. Dat kreeg ik pas in de gaten toen Cordova me vanavond belde.’

   ‘Die FBI-agent?’

   ‘Je moet me helpen.’

   ‘Kun je me vertellen waar het over gaat?’

   ‘Niet via de telefoon. Kun je naar het parkeerterrein van de Tillamook Tavern komen?’

   ‘Waarom daar?’

   ‘Omdat ik daar nu ben. Ik durf niet naar huis. Ik zit in mijn auto. Ik sta in de achterste rij. Het is donker. Niemand kan ons zien.’

   ‘Ik denk niet dat ik als jouw advocaat kan optreden, Karl. We staan in de zaak van Charlie tegenover elkaar.’

    ‘Het gaat juist over Charlie. Daarom bel ik je ook. Alsjeblieft, Amanda, je moet me helpen.’

   ‘Goed, Karl. Kalm blijven. Ik ben over twintig minuten bij je.’

   ‘Dank je wel. Schiet op, alsjeblieft.’

 

Tijdens de rit naar het café probeerde Amanda te bedenken waarom Karl Burdett juridisch advies van haar wilde. Zij was, op haar vader na, de minst aangewezen persoon die Burdett zou willen raadplegen als hij juridische problemen had. Voordat ze haar kantoor verliet, was het bij haar opgekomen dat Burdett misschien door iemand werd gebruikt om haar in een val te lokken – net zoals dat met Charlie was gebeurd – en dus stopte ze een handvuurwapen in haar zak. Amanda was al een paar keer overvallen terwijl ze aan een zaak werkte en ze wilde niet ongewapend naar dit gesprek gaan. 

   De Tillamook Tavern, een arbeiderskroeg, was een laag gebouw van één verdieping in een zijstraat in de buurt van een industrieterrein. In dezelfde straat bevonden zich een doorlopend geopende supermarkt met getraliede ramen, waar bier, sigaretten en ongezond eten werden verkocht en een braakliggend stuk terrein dat vol lag met puin. De straatverlichting wierp een vaalgeel schijnsel over een zijgevel van het café, maar het enige andere licht kwam van de neonreclame met de naam van de kroeg en kleinere neonreclames voor verschillende merken bier in de smalle ramen aan de voorkant. Verspreid over het parkeerterrein van het café stonden twee open bestelauto’s en een gehavende Chevrolet. Karls auto stond alleen aan de rand van een groot asfaltterrein op de laatste parkeerplek van de achterste rij. Toen Amanda een paar rijen van de auto van de officier verwijderd was, kon ze Burdetts silhouet onderscheiden. Hij zat door de voorruit in het duister te staren. Amanda zette haar auto zo neer dat er een parkeerplaats tussen beide auto’s open bleef. De officier keek niet naar haar. Ze stapte uit en pakte de kolf van het pistool in haar zak beet. Toen Amanda dichter bij Burdetts auto kwam, merkte ze dat het raampje aan de bestuurderskant open stond. 

   ‘Karl?’

   Burdett reageerde niet. Amanda voelde haar ingewanden samentrekken. Hier was iets mis. Ze riep de naam van de aanklager nog een keer. Toen zag ze waarom Burdett niet had gereageerd. Hij zat recht voor zich uit te staren, zijn mond stond open en er kleefde bloed rond de rand van het kogelgat in zijn slaap.

 

De blauwe ogen van Mike Greene stonden meestal helder, maar nu waren ze bloeddoorlopen omdat hij uit een diepe slaap was gewekt. Hij parkeerde in de straat voor de Tillamook Tavern en liep vervolgens achterom, waar hij met de eerstverantwoordelijke politieman en met de deskundigen van het gerechtelijk laboratorium sprak, die bezig waren de plaats van het misdrijf te conserveren. Toen hij genoeg had gezien ging hij het café binnen en trof daar Amanda in een van de zitjes achter in de bar. Tegenover haar zat Billie Brewster, een slanke zwarte vrouw met kortgeknipt haar en gekleed in een spijkerbroek, een zwart T-shirt met een portret van de vermoorde rapper Tupac Shakur en Mercury-sportschoenen. Billie was een van de toprechercheurs van de afdeling Moordzaken van het hoofdbureau van politie in Portland. Ze had het onderzoek geleid in een aantal van Amanda’s zaken en de twee waren goed bevriend geraakt. 

   ‘Dit is wel een erg extreme manier om een afspraakje te maken, Jaffe,’ zei Mike terwijl hij nog een stoel bijtrok en er schrijlings op ging zitten.

   ‘Hé, joh, je vriendin is behoorlijk over haar toeren,’ zei Brewster. ‘Laat die galgenhumor dus maar zitten.’

   ‘Hoe is het met je?’ vroeg Mike, nu plotseling ernstig.

   ‘Het gaat wel. Ik heb wel eens eerder een lijk gezien, dat doet me niets, maar het was zo’n schok om hém zo te vinden.’ Amanda schudde haar hoofd. ‘Ik heb Karl nooit gemogen. Hij kon soms een opgeblazen kikker zijn. Maar ik heb hem nooit een dergelijk einde toegewenst. Als ik hier eerder was geweest, had ik de dader misschien kunnen afschrikken.’

   ‘Of misschien was je dan zelf ook vermoord,’ zei Brewster.

   ‘Hoe kwam het dat jij toevallig degene was die hem vond?’ vroeg Mike. Amanda vertelde hem van het telefoongesprek.

   ‘En heb je geen idee wat hij je wilde vertellen?’ vroeg Greene toen ze was uitgepraat.

   ‘Alleen maar dat het iets met Charlie Marsh te maken had.’

   Amanda zweeg even. ‘Er is toch iets.’ Ze aarzelde.

   ‘Ga verder,’ drong Mike aan.

   ‘Burdett deed de laatste tijd nogal…’ Ze zweeg weer even. ‘“Vreemd” is denk ik het juiste woord om zijn gedrag te omschrijven.’

   ‘Vreemd?’ herhaalde Mike.

   Amanda vertelde Mike en Billie wat er bij de hoorzitting was gebeurd.

   ‘Het verbaasde me echt toen hij geen bezwaar maakte tegen Charlies vrijlating op borgtocht en ik kon al niet begrijpen waarom hij zo overstuur leek toen hij ermee akkoord ging. Als hij niet had gewild dat Charlie op borgtocht vrijkwam, had hij alleen maar bezwaar tegen mijn verzoek hoeven aan te tekenen. Omdat Charlie er in eerste instantie tussenuit was geknepen en het om een moordzaak ging, zou Karl er vrijwel zeker in zijn geslaagd rechter Berkowitz ervan te overtuigen dat hij helemaal geen borg moest toekennen.’ 

   Amanda zweeg weer even terwijl ze in gedachten Burdetts gedrag bij de hoorzitting de revue liet passeren.

   ‘Weet je, nu ik erover nadenk: Karl gedroeg zich meer als een ondergeschikte die een bevel moest uitvoeren waar hij het niet mee eens was dan als de officier van justitie van de county, de man die het voor het zeggen had. En dan is er ook nog de manier waarop hij zich gedroeg toen hij hoorde dat Charlie door een sluipschutter was beschoten. Hij was veel meer overstuur dan ik van hem gedacht zou hebben.’

   ‘Ik zou ook erg overstuur zijn als er iemand op de stoep van het gerechtsgebouw van Multnomah County een moord probeerde te plegen,’ zei Mike.

   ‘Dat weet ik wel. Iedereen zou overstuur raken van zoiets. Maar Karl… Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven. Ik had ergens het gevoel dat er meer achter zijn reactie zat dan alleen maar ergernis of sympathie voor Charlie.’

   Amanda deed haar ogen dicht en slaakte een zucht. ‘Ik ben óp, Mike. Als jij of Billie me niet meer nodig hebben, ga ik liever naar huis.’

   ‘Ik heb haar verklaring opgenomen,’ zei Brewster tegen Mike terwijl ze ging staan. ‘En ik weet waar ik je kan vinden als ik nog iets nodig heb,’ zei ze tegen Amanda, ‘dus ik laat jullie tortelduifjes verder maar met rust.’

   ‘Wil je dat ik vannacht bij je blijf?’ vroeg Mike zodra de rechercheur buiten gehoorsafstand was.

   ‘Ja, dat zou fijn zijn. Ik wil vannacht liever niet alleen zijn.’

   ‘Dat is goed. Ik ga even kijken hoe ver de lijkschouwer ondertussen is en dan gaan we ervandoor.’

 

Zodra Amanda terug in haar appartement was, trok ze haar kleren uit. Ze floste en poetste zo snel mogelijk haar tanden voordat ze uitgeteld haar bed in dook. Mike stopte haar in en ze viel in een diepe, droomloze slaap. Voordat hij terugging naar de slaapkamer voerde de aanklager vanuit de woonkamer een paar telefoongesprekken om de voortgang van het onderzoek te controleren. Mike en Amanda hadden in het afgelopen jaar een hechte relatie opgebouwd. Hij glimlachte terwijl hij keek hoe ze lag te slapen. Toen kreeg zijn vermoeidheid echter de overhand en hij kroop naast haar het bed in. Een paar tellen nadat hij zijn ogen dicht had gedaan viel hij in slaap.

   Even na drie uur in de ochtend ging er in Amanda’s onderbewuste een belletje rinkelen dat haar wakker deed schrikken. Karl Burdett had tijdens zijn telefoongesprek iets gezegd en Amanda was vergeten dat aan Billie Brewster en Mike Greene te vertellen. Plotseling herinnerde ze zich wat het was. Ze kwam in de verleiding om Mike wakker te maken, maar hij lag zo vast te slapen dat ze hem liever niet wilde storen. Voorzichtig kroop ze het bed uit. Haar mobieltje zat in haar handtas op het aanrecht, samen met het kaartje dat Daniel Cordova haar had gegeven. Amanda liep zo ver mogelijk van de slaapkamer vandaan en gebruikte het licht uit de telefoon om het nummer op het kaartje te kunnen lezen. 

   ‘Agent Cordova, u spreekt met Amanda Jaffe,’ zei ze zodra de FBI-agent de telefoon opnam. ‘Hebt u gehoord wat er vannacht gebeurd is?’

   ‘Waarmee?’ antwoordde Cordova. Hij klonk slaapdronken en geërgerd, wat Amanda niet verbaasde.

   ‘Karl Burdett is doodgeschoten.’

   ‘O mijn god!’ zei Cordova, meteen klaarwakker.

   ‘Ik was nog laat aan het werk. Karl belde me. Hij was erg overstuur en het klonk alsof hij gedronken had. Hij zei dat hij zwaar in de problemen zat. Hij zei ook dat hij dat pas besefte nadat hij met u had gepraat. Weet u nog of u iets tegen Karl hebt gezegd waar hij van geschrokken is?’

   ‘Nee.’ Cordova klonk verbaasd. ‘Ik heb wel met hem gesproken, maar dat was meer voor de vorm.’

   ‘Dat begrijp ik niet.’

   ‘We hebben Gary Hass in Sacramento gearresteerd. Hij was een van de grote jongens achter een grote heroïnehandel. Toen we dat zaakje oprolden, hebben we hem in de kraag gegrepen. Het blijkt dat hij in Californië was toen die sluipschutter uw cliënt heeft beschoten. Ik heb met Burdett gebeld om hem te vertellen dat hij geen tijd meer aan Hass hoefde te verspillen.’

   ‘En dat is het enige waar u met hem over hebt gepraat?’

   ‘Ja. Het was maar een kort gesprek.’

   Amanda praatte nog een paar minuten met de agent en beëindigde toen het gesprek. Het was haar in eerste instantie niet duidelijk waarom Cordova’s inlichtingen over Hass Karl Burdett zo hadden geschokt, maar gaandeweg begon zich de kiem van een idee te vormen. 

 

Mike Greene begon een beetje achterdochtig te worden toen de geur van vers gezette koffie hem uit een diepe slaap deed ontwaken. Zijn achterdocht werd er niet minder op toen hij het eetgedeelte van Amanda’s zolderverdieping betrad en zag dat er op de gedekte tafel een glas sinaasappelsap stond te wachten, maar toen Amanda hem vroeg wat voor omelet hij als ontbijt wilde, ging er pas echt een belletje rinkelen. 

   Amanda was geen slechte kok, maar Mike wist dat ze niet graag tijd in de keuken doorbracht. Meestal als hij bleef slapen, gingen ze ergens wat eten of maakte hij het ontbijt klaar. Als ze vroeg opstond om ontbijt voor hem te maken, was Mike er zeker van dat dat betekende dat ze iets van hem wilde wat hij haar liever niet wilde geven.

   ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij.

   ‘Kan ik niet eens meer een lekker ontbijt voor je maken zonder dat je achterdochtig wordt?’

   Mike ging met zijn armen over elkaar zitten en staarde Amanda aan tot ze begon te blozen.

   ‘Oké, ik heb wel een bijbedoeling, maar ik wilde je ook bedanken omdat je de afgelopen nacht zo aardig voor me bent geweest.’

   ‘Voor jou zorgen doe ik met het grootste plezier. Laat nu de aap maar uit de mouw komen.’

   Amanda plofte neer op een stoel tegenover Mike. Ze zag er sexy uit, met haar haar door de war en alleen een T-shirt en een slipje aan.

   ‘Je ziet dat er verband is tussen de moord op Karl en de zaak-Marsh, hoop ik?’

   ‘Dat is niet uitgesloten, maar het zou ook om een willekeurige moord kunnen gaan,’ antwoordde Mike.

   ‘Is Karl beroofd?’

   ‘Hij had zijn portefeuille, ringen en een duur horloge nog bij zich, maar het kan ook zijn dat jij de moordenaar hebt laten schrikken toen je het parkeerterrein op reed. Het zou nog steeds om een willekeurige moord kunnen gaan.’

   ‘Dat geloof je toch niet echt, hè?’ vroeg Amanda.

   ‘Ik weet niet wat ik moet geloven. Het onderzoek is nog in een te vroeg stadium om conclusies te kunnen trekken.’

   ‘Je moet Karls dossiers van de zaak-Pope en de zaak-Marsh zien te krijgen. Misschien staan daar notities in die kunnen verklaren waarom hij mij gebeld heeft.’

   ‘Dat was ik nou net van plan.’

   ‘Laat mij er dan ook even naar kijken. Misschien kan ik je op dingen wijzen waarvan jij het belang niet inziet.’

   Mike keek onaangenaam verrast. ‘Je maakt zeker een grapje?’

   ‘Ik ben bloedserieus.’

   ‘Is er een bepaalde reden waarom je wilt dat ik ontslagen en geroyeerd word?’

   ‘Wat weet jij over de zaak van Charlie?’ vroeg Amanda.

   ‘Niet veel. Ik weet dat die zaak hier veel stof heeft doen opwaaien en ik herinner me dat ik erover gelezen heb toen ik in Californië woonde.’

   ‘Ik ben bijna onafgebroken met die zaak bezig geweest en mijn vader heeft in de zaak-Pope de verdediging gevoerd. Ik kan dingen in het dossier aanwijzen die jij misschien over het hoofd ziet.’

   ‘Amanda, misschien zal het je verbazen, maar ik heb me al eens eerder in zaken van anderen moeten verdiepen, en dat deed ik zonder daarbij de regels van de beroepscode te overtreden. Begrijp je wat er zou gebeuren als iemand erachter kwam dat ik jou de dossiers liet lezen van de advocaat die jouw cliënt aan het vervolgen was? En ik zou niet de enige zijn die in moeilijkheden kwam. Het zou ons allebei de kop kunnen kosten.’

   Amanda glimlachte koket. ‘Wat zeg je dat mooi.’

   ‘Je moet je vrouwelijke listen niet op mij uitproberen. Vleien, met je oogleden knipperen en verleidelijke blikken doen mij niets. Daar is dit veel te ernstig voor.’

   Amanda glimlachte niet meer. ‘Je hebt het door, Mike. Dit is verdómd ernstig. Ze hebben twee keer geprobeerd Charlie te doden en het is ze gelukt om Sally Pope, haar persoonlijk medewerker en haar hond te vermoorden. En nu hebben ze de aanklager in de zaak van Charlie vermoord. Je hebt alle hulp nodig die je kunt krijgen en ik ben bereid mijn carrière op het spel te zetten om de klootzak te pakken te krijgen die dit allemaal op zijn geweten heeft. Als ik ervoor kan zorgen dat hij gearresteerd wordt, kan het me niet schelen welke regels van de beroepscode ik overtreed.’