Hoofdstuk 33

 

 

Op de ochtend na de aanslag door de sluipschutter stond Amanda laat op. Ze arriveerde pas om negen uur op het kantoor van Jaffe, Katz, Lehane & Brindisi. Toen ze de deur van de receptieruimte opende, stond Dennis Levy opgewonden in zijn mobieltje te praten. Zodra hij Amanda zag, brak hij het gesprek af en sprong overeind uit zijn stoel. Hij sloeg de latte die ze bij zich had bijna uit haar hand toen hij haar een exemplaar van World News onder de neus duwde. 

   ‘Wat vind je hiervan?’ vroeg hij trots.

   ‘Nu even niet,’ antwoordde Amanda. ‘Eerst mijn koffie.’ Ze deed een stap achteruit, bij de opgewonden journalist vandaan.

   ‘Kijk,’ zei Levy, naar het bijschrift onder de foto van Charlie Marsh wijzend die het omslag van de tijdschrift sierde, waarop in helderrode blokletters DE TERUGKEER VAN DE GOEROE werd verkondigd. Onder de titel van het verhaal stond de naamregel: DENNIS LEVY. 

   ‘Dat heb ik geschreven,’ legde Levy uit.

   ‘Gefeliciteerd,’ zei Amanda. Ondanks haar weerzin tegen de verslaggever was ze geïmponeerd.

   Levy sloeg het blad open op de pagina’s met zijn verhaal en wees Amanda op een kort artikel op de tweede pagina ervan. ‘Ik zei toch dat je hier een heleboel publiciteit mee zou krijgen,’ zei hij.

   Amanda las het artikel. Het was duidelijk dat ze erin op de voorgrond werd geplaatst als de advocaat die Charlie Marsh had gekozen om hem te verdedigen.

   ‘Mevrouw Brice heeft me dit exemplaar per nachtpost gestuurd. Het komt letterlijk vers van de pers.’

   Amanda forceerde een glimlach. ‘Het ziet ernaar uit dat je het helemaal gaat maken, Dennis.’

   ‘Wat gaan we vanmorgen doen?’

   ‘Dat weet ik nog niet,’ loog Amanda. ‘Ik heb ook nog andere zaken. Waarom wacht je hier niet even terwijl ik wat cafeïne naar binnen werk en probeer mijn schema op orde te brengen? Door al die opwinding bij het gerechtsgebouw is dat nogal in de war geraakt.’

   ‘Maar natuurlijk,’ zei Dennis.

   Terwijl Amanda naar Kates kantoor liep, wierp ze even een blik over haar schouder. Levy zat breed te grijnzen terwijl hij zijn tijdschriftartikel herlas. Ze kon het hem niet kwalijk nemen dat hij trots was op zichzelf.

   Amanda klopte op Kates deurpost. ‘Ik zit met een probleem,’ zei ze tegen haar detective. ‘Ik heb een gesprek met Sally Pope en ik wil niet dat het boze tweelingbroertje van die Jimmy Olsen uit de Superman-strips daar bij is.’

   ‘Levy wil het dossier van de zaak-Pope bekijken. Ik kan hem naar de vergaderzaal sturen, dan kun jij ertussenuit knijpen terwijl hij het zit door te nemen.’

   ‘Je bent een genie.’

   ‘Daarom verdien ik ook zo veel.’

   ‘Zorg dat hij begrijpt dat hij het dossier net zo achterlaat als hij het heeft aangetroffen. Ik heb zelf nog niet de kans gehad om het door te nemen.’

   ‘Komt in orde. Ik neem hem ook wel mee naar mijn gesprek met Ralph Day.’

   ‘Met wie?’

   ‘Ralph Day. Dat was de uitdager bij Juniors laatste verkiezing.’

   ‘Prima. Dan heb ik tenminste geen last van hem.’

 

Terwijl Dennis wachtte tot de receptioniste hem koffie kwam brengen, bestudeerde hij de berg informatie die over de hele vergadertafel lag uitgespreid. De taak om het allemaal door te nemen zou ieder ander de moed hebben ontnomen, maar Levy hield van onderzoek. Hij geloofde dat zijn aandacht voor details hem tot een betere verslaggever maakte dan zijn collega’s bij World News. 

   Kates draaiboek maakte het voor Dennis een stuk gemakkelijker om zich een weg door alle gegevens te banen. Ze had uitgelegd hoe ze alles uit het dossier had gerangschikt in stapels die betrekking hadden op verschillende onderwerpen. Omdat hij nog nooit een misdaadverhaal had verslagen en nieuwsgierig was, begon Levy met het autopsierapport en de foto’s. Bij het doorbladeren voelde hij niet meer dan een lichte emotionele reactie, wat hem een zelfvoldaan gevoel gaf. Toen hij klaar was met het materiaal dat betrekking had op de doodsoorzaak, trok hij een andere stapel naar zich toe. 

   Een uur later had Dennis een deel van de rapporten gelezen. Hij stond op en rekte zich uit, waarbij zijn oog viel op iets wat uit een stapel getuigenverslagen stak. Hij trok het eruit en keek er even vluchtig naar. Hij wilde het net terugstoppen toen iets zijn aandacht trok. Hij trok het document naar zich toe en tuurde er aandachtig naar. Toen hij besefte wat hij zag, werden zijn ogen groot en begon zijn hart sneller te slaan.

 

‘Hoe is het om voor de Jaffes te werken?’ vroeg Dennis Levy terwijl hij en Kate naar het kantoor van Ralph Day reden. De verslaggever was sinds hij in Kates auto was gestapt onafgebroken aan het woord geweest en hij had ook geen moment stilgezeten. Het voortdurende geklets en het gedraai begonnen op Kates zenuwen te werken. 

   ‘Het grootste deel van de tijd is het gewoon routinewerk. Gesprekken met getuigen en zo, net als vandaag. Zoeken op internet.’

   ‘Het moet behoorlijk opwindend zijn om aan een grote zaak als die van Charlie te werken.’

   ‘Ach ja, het heeft z’n charmes,’ zei Kate, zich op de vlakte houdend. Ze gaf er de voorkeur aan de details van de hachelijke situaties waarin ze zich had bevonden sinds ze bij Jaffe, Katz, Lehane & Brindisi was komen werken voor zich te houden.

   ‘Kun je me wat meer over Amanda vertellen? Dingen die niet algemeen bekend zijn, waarmee ik mijn verhalen misschien wat levendiger kan maken.’

   ‘Bedoel je dingen als haar verhouding met Brad Pitt of de identiteit van de vader van haar onwettige kind?’ antwoordde Kate, haar ogen op de weg houdend.

   Levy’s lach klonk geforceerd. ‘Ja hoor, dat is prima. Daar verkoop je tijdschriften mee.’

   ‘Ik vrees dat Amanda niet veel geheimen heeft en als ze die had, zou zij toch degene moeten zijn om ze aan jou te vertellen.’

   ‘Kom nou, er moet toch wel iets zijn?’

   ‘Hoe kom je op het idee dat ik over een goede vriendin zou willen roddelen?’

   ‘Dus er is wel degelijk iets?’ zei Dennis op gretige toon. ‘Weet je, World News kan veel voor je betekenen. Je hoeft niet je hele leven bij een klein kantoor te werken. De publiciteit die ik je kan geven zou beslist goed voor je carrière kunnen zijn.’ 

   Kate hield zich in. ‘Daar zit wat in,’ zei ze op vlakke toon. ‘Ik weet zeker dat elk groot advocatenkantoor in dit land maar al te graag een privédetective in dienst wil nemen die bereid is om al hun geheimen aan de grote klok te hangen. Ik zal eraan denken dat ik in mijn cv zet dat ik gemakkelijk te koop ben.’

   Dennis’ gezicht werd rood toen hij besefte dat hij te ver was gegaan. ‘Zo bedoelde ik het niet.’

   ‘Dat neem ik onmiddellijk aan,’ zei Kate. Ze nam niet eens de moeite om haar afkeer niet te laten merken.

   ‘Zeg, het spijt me als we verkeerd van start zijn gegaan. Ik weet niet wat er in mij omging. Laten we opnieuw beginnen. Waarom vertel je me niet iets over de getuige die we gaan interviewen?’

   ‘Wíj gaan niemand interviewen, Dennis. Weet je nog wat de afspraak was? Jij gaat alleen maar zitten luisteren en je zegt geen woord tenzij ik zeg dat dat kan.’

   ‘Goed, goed. Ik begrijp het. Ik bedoelde het meer bij wijze van spreken.’

   ‘Ik ben blij dat we dat met elkaar eens zijn. Ralph Day was bij de verkiezingen Juniors tegenkandidaat. Pope heeft hem de eerste keer dat hij aan de verkiezingen voor het Congres meedeed verslagen, maar na de moord op Junior heeft Day gewonnen. Day was ook bij de Westmont op de avond dat de moord werd gepleegd.’

   ‘Denk je dat hij ons… dat hij jou… iets kan vertellen wat van belang is voor Charlies zaak?’

   ‘Geen idee.’

   ‘Over ideeën gesproken, ik kreeg er ook een paar toen ik het dossier van de zaak-Pope zat door te nemen.’

   ‘Zoals?’

   ‘We zouden eens met Werner Rollins moeten praten. Nadat hij een schikking met de politie had getroffen, zei Rollins dat hij heeft gezien dat Marsh Pope neerschoot, maar het kan zijn dat hij onder druk stond om Charlie te verlinken. We zijn nu twaalf jaar verder. Wie weet wat hij nu zegt. Als hij zijn verklaring intrekt, zou dat echt helpen om Charlies naam te zuiveren.’

   Kate had Levy nooit dom gevonden – alleen maar onaangenaam – en ze was onder de indruk van zijn inzicht.

   ‘Goed denkwerk, Dennis. Ik heb geprobeerd Rollins op het spoor te komen. Misschien is hij in Denver. Naar aanleiding van een tip heb ik een privédetective in Colorado gevraagd naar hem op zoek te gaan.’

   ‘Fantastisch! Als je hem vindt, mag ik dan mee?’

   ‘Dat zal ik aan Amanda moeten vragen.’

   ‘Natuurlijk. Doe je dan een goed woordje voor me? Dat zou ik erg op prijs stellen.’

   ‘Dat zal ik zeker doen.’

 

Het verzekeringskantoor van Ralph Day bevond zich in een winkelpromenade aan de rand van Hillsboro. Een paar tellen nadat zijn secretaresse hem had opgeroepen, kwam Day de wachtruimte binnen. Day was een grote, vriendelijke man van voor in de zestig. Hij was een beetje te zwaar en had een volle bos wit haar. Hij droeg een zwartgrijs kostuum met een klassieke stropdas en leek in alles op een geslaagde verzekeringsagent. Toen ze in zijn kantoor zaten, legde Kate uit wat Dennis’ betrokkenheid bij de zaak was. Het voormalige congreslid had er geen bezwaar tegen dat er een verslaggever bij het gesprek aanwezig was. 

   ‘Ik heb over die schietpartij bij het gerechtsgebouw gelezen,’ zei Day. ‘Waren er gewonden?’

   ‘We hebben geboft. De sluipschutter schoot beide keren mis.’

   ‘Goddank.’ Day zweeg even. Hij keek bedachtzaam. ‘Kunt u me vertellen waarom Marsh na al die jaren terugkomt?’

   ‘Dat wil iedereen graag weten,’ antwoordde Kate.

   ‘Dat komt denk ik bij het proces wel naar voren. Wat wilde u me eigenlijk vragen? Ik weet niet waar ik u mee kan helpen. Het is allemaal zo lang geleden.’

   ‘Ik denk dat ik moet beginnen met vragen wat uw relatie met Arnold Pope Junior was rond de tijd dat hij vermoord werd.’

   ‘Dat kan ik u zo vertellen. Ik had de pest aan Pope. Nee, laat ik dat anders zeggen. Ik had de pest aan zijn vader. Junior stelde niets voor. Hij was gewoon een marionet van zijn ouweheer. Er waren momenten dat ik medelijden met Junior had. Hij kon niet zelfstandig denken en hij had ook geen eigen leven.’

   ‘Kunt u dat uitleggen?’ vroeg Kate.

   ‘Natuurlijk. Arnie Junior had voor de politiek net zo veel te betekenen als die door de platenmaatschappijen samengestelde voorverpakte jongensbands voor de muziek. Senior begon hem meteen na zijn geboorte klaar te stomen voor het presidentschap.’

   ‘Ik heb wat onderzoek gedaan. Bij uw eerste verkiezingsstrijd zei u dat Junior zijn overwinning aan het geld van Senior te danken had.’

   ‘Dat staat buiten kijf. Ik had een behoorlijk bedrag ingezameld voor mijn campagne, maar daar kon ik niet tegenop. Ik kon het niet bewijzen, maar ik weet dat Senior alle regels voor de financiering van verkiezingscampagnes heeft overtreden. Hij sluisde geld via vrienden, werknemers en actiecomités die hij met behulp van stromannen had opgezet. Verdorie, ik had wat geld voor televisiespots, maar je kon geen tv aanzetten zonder dat je het glimlachende gezicht van Junior voor een Amerikaanse vlag zag staan.’ 

   ‘Zou hij een tweede termijn hebben gewonnen als hij niet vermoord was?’

   ‘Ik sta ver genoeg buiten de politiek om u daar een eerlijk antwoord op te kunnen geven. Junior zou de vloer met me hebben aangeveegd. Die knul had geen enkele inhoud, maar dat viel niet hard te maken tegenover een kiezerspubliek dat niet veel aandacht aan onze strijd schonk. Toen hij vermoord werd, trok dat natuurlijk alle aandacht, en kreeg ik een heleboel gratis zendtijd op de televisie.’

   ‘U hebt de zetel gewonnen, maar misschien had u dat anders ook wel gedaan.’

   ‘Nee, geen sprake van. Als Junior niet was gestorven, zou ik verloren hebben, maar de partij van Junior moest alle moeite doen om een tegenkandidaat te vinden en ze konden niets beters vinden dan een gepensioneerde districtsambtenaar die niemand echt mocht. Senior heeft me nooit vergeven dat ik Arnies congreszetel heb ingepikt. De keer daarop probeerde hij me weer onder zijn geld te bedelven. Ik was beter voorbereid en ik heb de herverkiezing ook gewonnen, maar wel op het nippertje, en hij heeft het om de twee jaar geprobeerd tot hij me na mijn derde termijn uiteindelijk wist te verslaan.’ 

   ‘Mist u het congreslidmaatschap?’ vroeg Kate vol sympathie.

   ‘Eerst wel, maar daar ben ik nu overheen. Het is me in het leven vrij goed gegaan. Ik heb die tegenslag verwerkt en achter me gelaten.’

   ‘Ik begrijp dat u op de avond dat Junior werd vermoord bij de Westmont was.’

   Day knikte.

   ‘Wat kunt u zich van de vechtpartij en de moord herinneren?’

   ‘Tjonge, dat is een moeilijke vraag. Het was donker en erg chaotisch, en ik had toen al niet echt een duidelijke indruk van wat er gebeurde.’

   ‘Dat geeft niet. Probeer mijn vraag maar zo goed mogelijk te beantwoorden.’

   ‘Goed dan, ik was niet naar de club gegaan om naar de goeroe te luisteren. Ik had niet zo veel met al dat gedoe over zelfverbetering. Ik was er omdat ik gezien wilde worden, als onderdeel van het politieke spel. Ik kwam bij de Westmont aan op het moment dat Marsh’ gevolg arriveerde. Ik had net mijn auto op het parkeerterrein gezet. Ik was bijna bij de hoofdingang toen de vechtpartij begon.’

   Day staarde even in de ruimte. Zijn gezicht vertoonde geen enkele uitdrukking, maar toen leefde hij op.

   ‘Ik herinner me wel dat er een grote zwarte man met een veiligheidsbeambte aan het vechten was. De mensen verdrongen elkaar om uit de buurt te komen en ik werd weggeduwd. Toen hoorde ik een schot. Toen ik me omdraaide, zag ik dat Junior stond te wankelen. Ik herinner me dat Sally naar hem toe liep, maar ik heb niet veel gezien van wat anderen deden, omdat al mijn aandacht op Junior gericht was.’

   ‘Kunt u zich iemand anders uit de menigte herinneren, een getuige die misschien iets gezien kan hebben met wie we kunnen praten?’

   Day fronste zijn voorhoofd terwijl hij zich de beelden van twaalf jaar daarvoor probeerde te herinneren. Even later noemde hij een paar namen die Kate uit de politierapporten herkende.

   ‘Dat zijn al de namen die ik me op dit moment kan herinneren. Ik zal er nog eens over nadenken en als ik…’ Day zweeg even. ‘O ja, ik weet er nog een. Tony Rose was er ook.’

   ‘Hebt u Rose gezien?’

   ‘Hij stond aan de rand van de menigte, bijna recht tegenover mij, maar veel dichter bij de winkel.’

   ‘Bij de plek waar u de veiligheidsmedewerker en de zwarte man had zien vechten?’

   ‘Precies. Misschien heeft hij de schietpartij beter kunnen zien. U zou het hem eens moeten vragen.’

   ‘Dat zal ik zeker doen,’ zei Kate.

 

‘Volgens mij was het gesprek een flop. Day weet niet veel,’ zei Dennis.

   ‘Ja, maar dat wisten we niet voordat we met hem gingen praten,’ zei Kate. Ze zei niets tegen Dennis over de tegenstrijdigheid tussen wat Tony Rose haar had verteld over de plek waar hij had gestaan toen Junior vermoord werd en de herinnering van Day.

   ‘Weet je, ik heb een rotgevoel over de manier waarop ik me gedroeg toen we naar Day onderweg waren,’ zei Levy. ‘Ik wil het graag goedmaken.’

   ‘Niet meer aan denken. Dat doe ik ook niet.’

   ‘Nee, even serieus. Wat dacht je ervan om vanavond uit eten te gaan? Kies maar een restaurant. Ik kan het allemaal declareren. Kies maar iets duurs en romantisch uit.’

   Kate keek heel even opzij. De grijns op Levy’s gezicht had iets van die van een roofdier. De detective bedacht dat ze Amanda om gevarengeld moest vragen.

   ‘Bedankt, Dennis, maar ik woon met iemand samen.’

   ‘Hij hoeft het toch niet te weten. Zeg maar dat het om een werkdiner gaat.’

   ‘Dennis, ik wil het je op de man af vragen: probeer je me te versieren?’

   De grijns op Levy’s gezicht veranderde van roofdierachtig in sluw. ‘Misschien.’

   ‘Niet doen.’

   ‘Ik garandeer je dat ik over een jaar rijk en beroemd ben. Je zou het slechter kunnen treffen.’

   ‘Dennis, ik probeer aardig tegen je te zijn, maar ik wil ook graag duidelijk zijn. Ik heb een serieuze verhouding en dat is niet met jou. En ik peins er ook niet over om iets met jou te beginnen. Begrijp je wat ik net tegen je heb gezegd? En terwijl je over je antwoord nadenkt, moet je niet vergeten dat ik een pistool bij me heb en dat ik weet hoe ik dat moet gebruiken.’