FRANTZ EN SOPHIE

Het appartement is niet groot, maar erg praktisch. Heel geschikt voor een echtpaar. Dat zei Frantz toen ze de flat betrokken. Sophie was het helemaal met hem eens. Drie kamers, waarvan twee met openslaande deuren die uitkijken op het parkje van het flatgebouw. Ze wonen op de bovenste etage. Het is er rustig. Kort nadat ze hun intrek in het appartement hadden genomen, nam Frantz haar mee om de militaire basis te bekijken, slechts twaalf kilometer bij hen vandaan. Maar ze gingen niet naar binnen. Hij stelde zich tevreden met een gebaar naar de wacht, die een beetje afwezig reageerde. Frantz heeft een vast werkrooster. Hij vertrekt vrij laat naar zijn werk en komt vroeg thuis.

Het huwelijk is voltrokken op het gemeentehuis van Château- Luc. Frantz had voor de twee getuigen gezorgd. Sophie verwachtte dat hij twee collega's van de basis aan haar zou voorstellen, maar hij zei dat hij liever wilde dat het privé bleef (hij moet gewiekst zijn: hij heeft tóch acht dagen verlof gekregen...). Twee mannen van een jaar of vijftig die elkaar leken te kennen stonden op het bordes van het gemeentehuis op hen te wachten. Ze gaven Sophie onhandig een hand, en Frantz gaven ze slechts een knikje. De vrouwelijke locoburgemeester nodigde hen uit de trouwzaal 

binnen te gaan. Toen ze zag dat ze slechts met z'n vieren waren, zei ze: 'Is dat alles?' Daarna beet ze op haar lippen. Ze wekte de indruk de ceremonie snel te willen afmaken.

'Wat telt is dal ze de klus heeft geklaard,' zei Frantz.

Hij had in uniform kunnen trouwen, maar hij had de voorkeur gegeven aan burgerkleren, waardoor Sophie hem nooit in uniform heeft gezien, zelfs niet op een foto. Zij had een jurk van bedrukte stof gekocht die haar heupen goed deed uitkomen. Een paar dagen daarvoor had Frantz haar blozend de trouwjurk van zijn moeder laten zien. De jurk was een beetje versleten, maar Sophie vond hem fascinerend: een luxe gewaad bedekt met mousseline, smeltend als sneeuw. Die jurk moest veel hebben meegemaakt. Op sommige plekken was de stof donkerder, alsof er vlekken in hadden gezeten. Frantz had natuurlijk een geheime bedoeling gehad, maar toen hij de feitelijke staat van de jurk zag, zette hij het idee meteen uit zijn hoofd. Het verraste Sophie dat hij de jurk als een relikwie bewaarde.

'Ja,' antwoordde hij verbaasd. 'Ik weet niet waarom... Ik zou hem moeten weggooien, het is een oud vod.' Maar hij legde hem toch in een gangkast. Sophie glimlachte. Toen ze uit het gemeentehuis kwamen, gaf Frantz zijn digitale fototoestel aan een van de getuigen. Hij legde kort uit hoe het werkte. 'Je hoeft alleen maar hierop te drukken...' Tegen haar zin poseerde Sophie met hem, zij aan zij, op het bordes van het gemeentehuis. Daarna verwijderde Frantz zich met de twee getuigen. Sophie draaide zich om. Ze wilde niet zien dat er bankbiljetten van eigenaar werden verwisseld. 'Het is toch maar een huwelijk...' zei ze een beetje dom tegen zichzelf.