25 september

Ik heb de bevestiging gehad. Sophie heeft zojuist haar vriendin Valérie laten weten dat ze een huis zoeken ten noorden van Parijs. Ze lijkt toch erg geheimzinnig te doen over dit onderwerp. Ik vind dat kinderachtig.

Vandaag is Vincent jarig. Ik ben aan het begin van de middag naar hun flat gegaan en ik heb zonder moeite het cadeau gevonden: een mooi pakje, ongeveer zo groot als een boek, verpakt in papier van Lancel, nota bene. Sophie had het gewoon in de la van haar ondergoed gelegd. Ik heb het meegenomen naar mijn huis. Ik stel me de paniek voor wanneer ze hem vanavond het cadeautje wil geven... Ze zal het hele huis doorzoeken, van onder tot boven. Over twee, drie dagen zal ik het terugbrengen. Ik zal het in haar badkamerkast leggen, achter de stapel dozen met tissues en de schoonheidsmiddelen...

30 september

Mijn overburen kunnen hun ramen open laten staan. Daardoor heb ik hen twee dagen geleden zien vrijen, toen Sophie en haar man elkaar aan het eind van de dag terugzagen. Ik kon niet alles zien, helaas, maar toch was het behoorlijk opwindend. Mijn tortelduifjes lijken niet veel taboes te kennen: ze pijpen en beffen, ze proberen allerlei standjes uit, een mooie, stimulerende jeugd. Ik heb foto's genomen. Het digitale toestel dat ik heb gekocht is ook perfect. Ik bewerk mijn foto's op mijn kleine laptop en ik druk de beste af, die ik op mijn prikbord hang. Dat was trouwens heel snel vol. Een groot deel van de kamer is nu behangen met foto's van mijn tortelduifjes. Dat helpt heel goed om me te concentreren.

Gisteravond lag ik languit op mijn bed, nadat Sophie en haar man het licht hadden uitgedaan om te gaan slapen. Ik keek naar de foto's die toch niet echt volmaakt zijn. Toen voelde ik een soort lust in me opkomen. Ik gaf er de voorkeur aan om snel in te slapen. Sophie is charmant, en voor zover ik het kan zien neukt ze zelfs heel goed, maar ik zal me een beetje inhouden. Er moet zo weinig mogelijk gevoel tussen haar en mij zijn, en ik heb al moeite genoeg om mijn afkeer van haar man te beteugelen.

1 oktober

Ik heb goed geoefend door mailboxen te openen bij diverse gratis servers. Mijn plan is nu rijp en operatie e-mailverwarring' kan beginnen. Het zal wel een tijdje duren voor Sophie het merkt, maar sommige e-mails van haar zijn nu voorzien van de datum van de dag voor of na de dag waarop ze meent ze te hebben verzonden. Je brein haalt wel eens een geintje met je uit. Soms bakt je brein je een lelijke poets...

6 oktober

Mijn motor verkopen, een nieuwe aanschaffen, mijn motoroutfit vervangen, daar had ik natuurlijk geen maand voor nodig. Maar ik had geen zelfvertrouwen meer. Zoals bij ruiters die van hun paard vallen en bang zijn om er weer op te klimmen. Ik moest mijn angsten overwinnen. Maar alles ging goed deze keer, ook al was ik lang niet zo zorgeloos als voorheen. Ze namen de snelweg naar het noorden, naar Lille. Aangezien ze altijd 's avonds thuiskomen wanneer ze uit zijn geweest, hoopte ik dat ze niet te ver weg gingen, en ik had gelijk. Eigenlijk is het simpel: Sophie en haar man zoeken een tweede woning, een buitenhuis. Ze hadden een afspraak met een vastgoedmakelaar in Senlis. Ze waren amper in het makelaarskantoor toen ze alweer naar buiten kwamen. Met een vent die eruitzag zoals je van een makelaar zou verwachten: het pak, de schoenen, het kapsel, de map onder zijn arm en de ongedwongen houding van een ervaren, goede vriend', een kenmerk van zijn beroep. Ik volgde ze, en toen werd het allemaal wat ingewikkelder vanwege de kleine weggetjes. Na het tweede huis gaf ik er de voorkeur aan om naar mijn Parijse flat terug te gaan. Ze komen bij een huis aan, ze kijken, ze maken op- en aanmerkingen en gebaren van een architect, bekijken het huis vanbinnen, de ene keer wat langer, komen weer naar buiten, maken - weifelend - een rondje om het huis, stellen nog een paar vragen en vertrekken dan voor het volgende bezoek.

Ze zoeken een groot huis. Kennelijk hebben ze er het geld voor. De huizen die ze hebben gezien staan óf op het platteland óf aan de rand van een ietwat somber dorp, maar ze hebben altijd een grote tuin.

Ik denk niet dat ik veel zal doen met hun behoefte aan week- endjes-op-het-platteland. Voorlopig is er geen plaats voor in het plan dat ik nu begin uit te werken.

12 oktober

Ik zie aan de tests die Sophie aan zichzelf stuurt, dat ze sterk twijfelt aan haar geheugen. Ik heb me zelfs veroorloofd om haar tweede test te verstoren door het uur te veranderen. Ik stel me ermee tevreden om nu en dan met data te manipuleren, dat is veel geniepiger, omdat er geen enkele logische verklaring voor is. Sophie weet het nog niet, maar geleidelijk aan zal ik haar logica zijn.

22 oktober

Vanavond ben ik voor mijn raam blijven zitten om mijn tortelduifjes te zien terugkeren uit het theater. Ze waren al vroeg thuis...

Sophie leek bezorgd te zijn en woedend op zichzelf. Vincent liep met een gezicht als een oorwurm, alsof hij boos was dat hij met zon tuthola was getrouwd. Het leek of ze door het theaterperso- neel waren beetgenomen. Als zoiets je nog twee a drie keer overkomt, twijfel je aan alles.

Ik vraag me af of Sophie haar oude identiteitsbewijs heeft te-ruggevonden, en in welke gemoedstoestand ze Vincents verjaar-dagsgeschenk in de badkamer terugvond.