Hoofdstuk 18

Zes weken later zat Lynsey nog steeds in Flamingo Park. Zo had ze het niet gepland. Ze had wel - al was het maar heel even - gezocht naar een iets minder ongebruikelijke woonruimte, maar na twee verspilde weekends had ze een mooie deal gesloten met de manager en was Flamingo Park opeens een optie geweest die ze niet kon laten schieten. Wat maakte het uit dat het ongebruikelijk was? Ze had nog een paar keer een biertje gedronken met Jack en Lou, maar de wind was nog altijd niet gaan liggen, dus ze hadden nog niet gekaart.

Melanie Chapman naderde het einde van haar oorspronkelijke contract en iedereen was er zeker van dat het verlengd zou worden. Als er niets onverwachts gebeurde, was de kans groot dat Lynsey de rest van het jaar hier zou blijven. Ze werkte zo hard dat er geen tijd overbleef voor een privé-leven. Ze kwam iedere dag laat van haar werk, doodmoe, en ze moest er niet aan denken om nog uit te gaan. De afgelopen tijd had ze heel veel geleerd en een paar fouten gemaakt, maar nu handelde ze de wirwar aan telefoontjes af alsof ze nooit anders had gedaan en wist ze wat ze moest bestellen voor de lunch - kip met mangosalsa op vijfgranenbrood, bijvoorbeeld. Ze had vier nieuwe broekpakken gekocht, en een videorecorder en een Camaro uit 1989 op afbetaling, met een gloednieuwe versnellingsbak en vier puike banden. Meer had ze niet nodig.

Eerlijk gezegd was dat niet waar. Waar ze op dit moment behoefte aan had, dringend, was een oplossing voor de manier waarop ze zichzelf in de nesten had gewerkt met betrekking tot Serena Simon. De video van Scar was een groot succes, het nummer stond hoog in de hitlijsten en werd belachelijk vaak gedraaid. Serena kreeg meer werk aangeboden: een award uitreiken op een gala, een reclamespotje voor de Europese markt en daarna een kort optreden bij MTV dat leidde tot een groter aanbod, maar dat had Serena beleefd afgeslagen. Ze wilde acteren, zei ze. Na een aantal audities had ze al een paar kleine rolletjes geweigerd.

'Nog heel even,' zei ze. Ze deed erg zuinig met haar geld en hoopte op iets groters.

'Waarom ga je dan naar die audities?'

'Om ervaring op te doen, en je weet nooit wie je tegenkomt.'

'Je jaagt mensen tegen je in het harnas als je zo doorgaat.'

'Dus je vindt dat ik ermee moet ophouden? Serieus, als mijn agente?'

Op de een of andere manier was Lynsey nog steeds Serena's agente. Serena was al door vele anderen benaderd en had gesprekken gevoerd met de grotere namen onder hen (om ervaring op te doen), maar ze hield vol dat het beter was om op deze voet verder te gaan met Lynsey. 'Als je ermee wilt stoppen, moet je het zeggen.'

'Uiteindelijk zal ik wel moeten,' zei Lynsey. 'Er wordt te vaak naar mijn werk gebeld door mensen die mijn naam hebben doorgekregen.'

'Wat doe je dan?'

'Ik beloof dat ik ze terugbel en zeg op kantoor dat mensen die vergissing vaak maken omdat we vriendinnen zijn. Daarna ga ik naar de lobby om ze terug te bellen.'

'Heb ik je al gezegd hoe dankbaar ik je ben?' vroeg Serena.

Dat had ze niet, en af en toe werd Lynsey een beetje moe van het hele gedoe. Ze wist dat ze erdoor in de problemen kon raken, maar ze ging ermee door vanwege de unieke kick die je krijgt wanneer je een geheim hebt. En Serena kon een hele grote ster worden, echt waar. Lynsey wist zeker dat wanneer ze officieel klant van CMG zou willen worden, het bedrijf haar met open armen en grote beloften zou verwelkomen. Maar Serena wilde per se vasthouden aan deze samenzweerderige toestand. 'Ik hou het graag informeel,' had ze gezegd, en Lynsey dacht er eigenlijk hetzelfde over. Bovendien kon ze haar nieuwe haarkleur perfect onderhouden van de provisie die ze voor het handjevol opdrachten kreeg.

'Ik maak het nog wel goed met je, dat beloof ik,' zei Serena. 'Ik sta bij je in het krijt.'

Bij CMG werd de volgende dag gebeld door ene Douglas Mullraine, die Max Parker wilde spreken.

Max en Douglas spraken even met elkaar, en na afloop schreeuwde Max door het kantoor: 'Wie heeft er vanavond tijd?'

Lynsey zei: 'Ik', in de hoop op een kaartje voor een première of een feest, maar toen ze Sheridans gezicht zag wist ze dat ze haar mond had moeten houden.

'Mooi,' zei Max. 'Je gaat op stap met Douglas Mullraine.'

Lynsey kende die naam, maar het duurde even voordat ze wist waarvan. De zwager van Melanie Chapman, een beetje een eikel als ze het zich goed herinnerde.

Douglas was belangrijk voor Max. De theaterproducent uit Londen had CMG een deal aangeboden voor zijn drie West End-theaters, die inhield dat zij voor een vast aantal producties per jaar de Amerikaanse acteurs zouden leveren, in ruil voor een percentage van hun commissie. Voor Douglas was het interessant omdat Amerikaanse namen klanten trokken, idioot genoeg vooral bij het lucratieve Amerikaanse gedeelte van de toeristen die Londen bezochten. Ze mochten dan bereid zijn achtduizend kilometer te vliegen voor een andere omgeving, op het toneel hadden ze kennelijk het liefst een bekend gezicht. Voor Max betekende het een deel van de opbrengst en een uniek mediapakket. CMG kon er enkele kwijnende carrières mee oppeppen en enkele van de meest veeleisende klanten een paar maanden het land uit werken. Voor de artiesten betekende het dat ze een tijdje op de planken mochten staan in West End in Londen, en dat deed het goed op hun cv. Zo was iedereen tevreden.

'Ga maar geld halen bij Linda en maak het hem vanavond naar de zin,' zei Max.

Een gratis avondje uit, dat kon toch nooit zo erg zijn?

'O ja,' voegde hij eraan toe. 'Neem een vriendin mee. Een blonde.'

'Pardon?' zei Lynsey.

'Douglas houdt van blond,' zei Max, alsof dat alles verklaarde.

Lynsey klakte met de hakken van haar rode sandaaltjes terwijl ze voor de deur van de club op Serena stond te wachten. Ze voelde zich goedkoop. Ze wist weinig van Douglas Mullraine, maar ze hoopte niet dat hij verwachtte dat een van hen - of zij allebei - met hem mee naar zijn hotel zou gaan. Tot haar verbazing had Serena meteen 'ja' gezegd toen Lynsey Douglas' naam noemde.

'Dat is toch die schatrijke Engelsman?' had ze gevraagd.

Lynsey had niet verwacht dat ze hem kende. Misschien was Douglas belangrijker dan ze had gedacht.

Maar Serena maakte er zaak van de namen van rijke mannen te kennen. Douglas was zeer vermogend, het type man dat graag gezien werd en er rustig duizend dollar voor over had om zich op de juiste plek te vertonen. Hij kon deuren openen voor een deel van Los Angeles dat anders voor haar gesloten zou blijven: het deel met de dure tafels.

Even later arriveerde Serena. Haar komst werd aangekondigd door het goedkeurende gefluit dat haar overal volgde.

De Boca Bar was pas een paar maanden open, maar had al snel naam gemaakt als dé tent waar je moest zijn. Buiten stond zoals gewoonlijk een meute paparazzi om foto's te maken die ze aan de bladen konden verkopen. Er werd volop geflitst toen Serena naar binnen ging, en de verzamelde pers maakte zich op om te blijven wachten tot ze weer naar buiten zou komen. Een paar drankjes en een avondje op de dansvloer leverden altijd de beste foto's op. Met een beetje geluk struikelde er een beroemdheid of verliet hij of zij de club met iemand van de andere sekse. De fotografen noteerden wat Serena droeg, zodat ze haar bij het weggaan meteen zouden opmerken.

'Hoi Lynsey. Coole tent, zeg,' zei Serena enthousiast. Het was de eerste keer dat ze naar een nachtclub ging. Het had haar twintig minuten en dertig dollar gekost óm een vals identiteitsbewijs los te peuteren van een jongen die rondhing tussen de videogames bij Tower Records. Ze hoorde de muziek en kon door de zolen van haar zilverkleurige schoentjes de bas voelen. 'Kom, naar binnen.'

Het was Sheridans idee geweest om naar de Boca Bar te gaan. Kennelijk was het deze maand dé club, dus zou Douglas thuis in Londen willen vertellen dat hij er geweest was.

Lynsey pakte Serena bij de hand en trok haar mee naar het begin van de rij, waarbij ze met haar ellebogen de ontstemde clubgangers opzijduwde.

'Kom je hier vaak?' vroeg Serena.

'Redelijk,' antwoordde Lynsey, hoewel ze er nooit eerder was geweest. Serena hoefde niet te weten dat ze bijna iedere avonds scripts doornam of met twee gepensioneerde mannen op het dak van haar motel zat. Sheridan had haar instructies gegeven, en ze dook met een verblindende glimlach op voor de portier en zei: 'Hé Bernie, alles goed?'

'Ha, meisje. Je ziet er goed uit. Da bomb.'

Sheridan had gezegd: 'Trek iets heel bloots aan en doe alsof je hem kent,' dus had Lynsey een doorzichtig zwart truitje aan dat haar tepels nét bedekte en gedroeg ze zich alsof Bernie haar beste vriend was. Kennelijk werkte het. Bernie keek eerst naar Lynsey en toen naar Serena, die op het juiste moment glimlachte. Bernie hield het rode koord voor hen opzij.

'Er komt straks iemand die me zoekt. Kun je hem doorsturen naar boven?' vroeg Lynsey.

'Natuurlijk, meid,' zei Bernie, en hij stopte snel het briefje van twintig dollar weg dat Lynsey hem in de hand had geduwd. 'Onder welke naam?'

'Lynsey Dixon van CMG,' zei ze. Ze vond het steeds beter klinken.

Hij wuifde hen naar binnen en Serena en Lynsey betraden de club.

De lucht was warm en vochtig, de verzonken dansvloer afgeladen vol. De uiteenlopende bezoekers dansten op de vette R&B-klanken. Serena volgde Lynsey op de voet, die zich een weg baande door de menigte. Ze glimlachte zo nu en dan maar bleef niet staan om een praatje te maken. Samen liepen ze een trap op en vonden op de grote vide een tafeltje met uitzicht op de hele club. Daar keken ze een tijdje toe hoe de bezoekers zich verplaatsten tussen de dansvloer en de van onderaf verlichte tafeltjes, als een eindeloze samba.

De muziek was luid, sensueel en stond te hard om echt te kunnen praten. Ze grinnikten alleen zo nu en dan naar elkaar.

Lynsey stootte Serena aan en wees naar beneden. Serena volgde haar blik tot ze de man zag die Douglas Mullraine moest zijn. Hij stond erbij als een kind in een snoepwinkel en gluurde naar het vele vrouwenvlees om hem heen. Daar stond hij dan, hopeloos misplaatst in zijn grijze single-breasted pak, ruim vijfentwintig jaar ouder dan de gemiddelde leeftijd van de andere feestgangers. Hij kwam amper vooruit in de drukte. Na een hele tijd liep hij de trap op en kwam naar hun tafeltje.

'Jij bent vast en zeker Lynsey,' zei hij, terwijl hij zich afvroeg of ze wel wist dat je bijna haar tepels kon zien.

'Ja, hallo. En dit is Serena.'

Ze schudden elkaar tamelijk formeel de hand en Douglas wenkte een serveerster om champagne te bestellen, zonder zijn blik van het blonde meisje af te wenden. Verrukkelijk, in één woord verrukkelijk.

Zodra Douglas ging zitten legde hij onder de tafel zijn hand op Serena's bovenbeen. Ze duwde hem weg, maar wel met een glimlach.

Douglas leek zich er niet door te laten ontmoedigen. 'Ben je wel eens in Londen geweest?' vroeg hij, met zijn blik op haar borsten gericht in plaats van op haar ogen.

'Nee, maar ik zou er graag een keer naartoe willen.'

'Ik laat je met alle plezier de mooie plekjes zien,' zei Douglas, en hij slaagde erin een onschuldige zin zo dubbelzinnig mogelijk te laten klinken. 'Champagne?'

'Ik drink niet,' zei Serena.

'Heel verstandig,' zei hij. 'Zeg, zou jij niet eens op de planken willen staan? Je zou een uitstekende Julia zijn.'

'Dat zeg je natuurlijk tegen iedereen,' zei Serena. Ze flirtte op de automatische piloot, omdat ze aan de manier waarop hij naar haar keek merkte dat hij alles voor haar zou doen.

Douglas lachte. 'Alleen tegen mooie vrouwen.'

Hij genoot hiervan. Een hippe club met een paar lekkere meiden. Zijn vrouw had voorgesteld dat hij met Melanie Chapman uit eten zou gaan wanneer hij in Los Angeles was, maar als hij mocht kiezen tussen deze tent met een paar meiden die - dat snapte hij ook wel - waarschijnlijk betaald werden om met hem uit te gaan en aardig voor hem te zijn, of aan een tafeltje zitten met zijn schoonzus en proberen de homp ijs te ontdooien die altijd om haar heen hing, had hij toch heel wat liever de Boca Bar. Hij hief zijn glas naar Serena en vroeg zich af hoe hij haar zijn bed in zou kunnen krijgen.

Middernacht kwam en ging en Douglas werd langzaam maar zeker dronken van de tweede fles Cristal terwijl zijn hand voortdurend naar Serena's bovenbeen gleed. Zijn neus en wangen waren rood en toen hij het jasje van zijn pak uittrok, zaten er donkere zweetkringen onder zijn oksels. Lynsey stelde voor om te gaan dansen. Douglas deed niet mee, maar hij had vanaf zijn plek aan het tafeltje een prachtig uitzicht op de twee meisjes.

Toen hij naar huis wilde, stond Serena toe dat Douglas haar met zijn auto met chauffeur naar huis bracht.

'Blijf jij maar hier,' zei ze tegen Lynsey, die genoot van de muziek.

'Weet je het zeker?' Ze danste veel te lekker om al weg te willen, maar ze had gezien hoe Douglas naar Serena keek, dus gebaarde ze met een bijna onzichtbaar knikje naar hem.

'Ik red me wel,' zei Serena, en Lynsey vond het overtuigend genoeg klinken.

De camera's klikten toen Serena en Douglas naar buiten liepen. Hij vond het geweldig om zich zo belangrijk te voelen.

Zodra ze de snelweg bereikten, boog Douglas zich over de achterbank naar Serena toe, en toen ze haar hoofd afwendde drukte hij een onhandige natte zoen in haar hals. Ze deinsde als door een wesp gestoken achteruit en veegde automatisch de natte plek van haar huid. Douglas keek beteuterd.

'Kom op, zeg. Die onschuldige houding deed het leuk in de club, maar we zijn nu alleen. Je gaat me toch niet vertellen dat je zo'n braaf meisje bent?'

'Dat ben ik wel,' zei ze. 'Blijf van me af.'

Vreemd genoeg had dat het gewenste effect. Douglas kroop als een bestraft schooljongetje terug naar zijn eigen plek en Serena dacht: reageert goed op rechtstreekse bevelen. 'Naar The Chateau, alstublieft,' zei ze. 'En daarna West Hollywood.'

De auto reed door het donker en Douglas gedroeg zich verder keurig. Hij vroeg zelfs toestemming om haar op de wang te kussen toen ze bij zijn hotel kwamen. Serena wist zeker dat hij haar zou bellen.

De celebrityfoto's van die avond werden binnen een paar uur aangeboden bij Junket en Riley Daniels bekeek ze meteen. Er waren een paar opnamen bij van Serena Simon. Eén waar ze alleen op stond, met die gebruikelijke glimlach van haar, en één waarop ze op de achterbank van een auto werd geholpen door een man die hij niet kende.

Riley keek een hele tijd naar de tweede foto. De man kwam hem niet bekend voor en hij was beslist niet fotogeniek, maar aan zijn auto te zien had hij wel geld. Riley stopte de foto in zijn zak en nam zich voor om uit te zoeken wie het was. In het gunstigste geval was de man bekend, in het op één na gunstigste geval was hij getrouwd.

Lynsey besloot dat de Boca Bar haar nieuwe lievelingsplek was. Ze was blij dat ze Serena zonder haar had laten vertrekken. Dansen was goed voor de ziel.

Het was waar: Californië wist wat feesten was. Ze moest vaker uitgaan. En niet alleen naar gratis showbizzfeestjes waar de mensen en het eten haar deden denken aan de gratis showbizzfeestjes in Londen, maar dan met een Amerikaans accent en vetarme hapjes. Wat had je aan een nieuw leven als alles in wezen hetzelfde bleef? Het werk ging prima, nu werd het tijd om leuke dingen te gaan doen.

Ze liet zich helemaal meeslepen door de bewegingen en de muziek, tot er geen ruimte meer over was voor terloopse gedachten, alleen de beat. Het was geluk op een draaitafel; de naald op de plaat spoot de drugs rechtstreeks haar hart in. Ze kreeg er zo'n kick van dat ze met wildvreemden ging dansen alsof het haar minnaars waren. Een zonnige melodie trippelde over een beukende basbeat die de muren en de vloer deed dreunen en de dansvloer veranderde in een beest dat als één man danste op het ritme.

God, wat voelde ze zich sexy.

Ze probeerde te dansen alsof er niemand keek, zoals ze altijd probeerde, maar toen ze zich omdraaide, met haar handen hoog in de lucht, werd ze zich bewust van een paar warme blauwe ogen die iedere beweging volgden.

Ze glimlachte naar hem. Een versierlach. Het soort lach waar ze niet gul mee strooide. Er moest wel een héél bijzondere man op de proppen komen, een donderslag bij heldere hemel, wilde ze haar geliefde leventje als single opgeven. En ook al miste ze soms een warm lijf, ze weerstond altijd de verleiding om een knappe vreemdeling op te pikken. Ze was niet van plan om een sloerie te worden, of erger nog: een hartebreekster.

Blauwe Ogen lachte terug en bleef haar aankijken.

Ze ging nog wat uitdagender dansen. Een man met een goed gevormd ontbloot bovenlijf danste met haar mee, een en al spieren en zout zweet. Er begon een nieuw nummer, met een nog sensuelere beat. Al dat vlees, al die warme, transpirerende lichamen, ze raakte er opgewonden van. Ze had iets nodig, alleen voor dit moment. Haar lijf hunkerde naar een ander lijf, dat precies tegen het hare paste en haar helemaal vulde.

Uit haar ooghoek zag ze dat Blauwe Ogen zijn glas neerzette en naar haar toe kwam.

Tijd voor een snelle beslissing. Ze wilde niet tot het laatste moment de sexy vrouw uithangen en dan terugkrabbelen. Daar had ze een hekel aan.

Blauwe Ogen kwam dichterbij. Goeie lach, mooie tanden - ongelooflijk mooi zelfs, die konden niet echt zijn - en lang. Hij torende boven haar uit, waardoor ze zich onmiddellijk klein en fijn voelde, en twee maten slanker.

Blauwe Ogen kwam achter haar staan en legde zijn handen op haar heupen om haar ritme te volgen. Als hij kon dansen, besliste ze, dan zou ze de flirtkraan vol opendraaien. Dat hoefde nog niets te betekenen.

Blauwe Ogen kón dansen. Een uur later wist Lynsey dat hij Toby heette en stond ze met hem tegen de muur van de damestoiletten. Ze voelde zijn opwinding groeien. Wat was hij groot!

Zelfs de meest toegewijde single moet zo nu en dan aan haar lichaam toegeven. Ze was een vrouw, ze had ook haar behoeften.

Intussen kon Toby Jones, de makelaar met de blauwe ogen die vanavond voor het eerst in de Boca Bar was, bijna niet geloven dat hij zoveel mazzel had. Ze verlangde duidelijk naar hem, deze bloedmooie meid. Wat was hij toch een ladykiller!

Lynsey had het zo naar haar zin dat ze probeerde om het engeltje op haar linkerschouder te negeren, dat haar voorhield dat ze zich slecht gedroeg. Ze wilde alleen luisteren naar het duiveltje op haar rechterschouder, dat zei dat dit een heerlijk gevoel was. Heerlijk. Hun ademhaling was snel en heet toen ze samen tegen de wand van het krappe toilethokje vielen, en ze genoot van het gevoel van een lichaam tegen het hare en de smaak van de gretige kussen van een opgewonden man.

Ze trok zijn overhemd open en drukte haar mond tegen zijn stevige borst, verrukt over de manier waarop hij naar adem hapte, haar bij haar nekhaar pakte en tegen zich aan duwde. Zijn handen gleden over haar rug en klauwden in haar dunne truitje. Wacht, het was haar lievelingstruitje. Ze trok het over haar hoofd. Toby kuste haar schouders en het brave engeltje hield eindelijk zijn kop.

Toby was duizelig van verlangen. Dit soort dingen gebeurde hem nooit. Dit was toch lekker? Lekkere club, lekkere vrouw... Waarom kon hij zich dan niet concentreren? Zijn elleboog kwam pijnlijk in aanraking met de muur en zijn linkerarm werd gevoelloos. Hij stootte een kreet uit en hoorde gegiechel in het hokje naast hen. Gegiechel van twee personen. Hij werd zich ervan bewust waar hij was; er priemde iets in zijn linkerheup en de pijn die dat veroorzaakte, samen met zijn stekende elleboog, waren sterker dan het gevoel van Lynseys blote borsten tegen zijn borstkas. Voor de deur klaagde een vrouw over een ladder in haar panty. Een paar hokjes verder schraapte iemand haar keel en hij had het akelige gevoel dat ze ging overgeven. De betovering was verbroken.

Zijn hart zonk net zo snel als zijn libido, en hij deed een stapje terug. 'Wil je...?'

'Heb jij een condoom?' vroeg ze.

Hij maakte zijn ongeschonden arm los van haar middel en keek naar haar gezicht. Hier was het licht feller dan binnen in de club. Ze was heel mooi, maar ze zag er een beetje verfomfaaid uit en hij vroeg zich af hoeveel ze had gedronken. Hij haalde zijn benen tussen die van haar vandaan en keek naar de natte grond onder haar mooie voeten. Haar nagels waren glanzend rood gelakt, als rijpe kersen.

'Zullen we maar even gas terugnemen?' zei hij.

Lynseys vurige hartstocht verdween met een verontwaardigde zucht, gevolgd door een vuurrode blos van schaamte.

'Nou ja,' zei hij. 'Ik vind het zo een beetje... ordinair.' Hij glimlachte erbij om zijn woorden te verzachten, maar toch kwamen ze er helemaal verkeerd uit.

Ze wilde achteruitdeinzen, maar daar was weinig ruimte voor. Snel griste ze haar truitje achter hem vandaan en trok het weer aan.

'Mij best,' zei ze.

Lynsey hoopte dat hij haar gloeiende wangen zou aanzien voor een laatste restje verlangen, in plaats van de schaamte over zijn afwijzing. Vijf tellen geleden was hij nog supergretig geweest en nu hoefde het niet meer? Wat had ze verkeerd gedaan?

Ze friemelde aan het slot van de deur. Het zat vast en ze vloekte geërgerd.

'Rustig maar,' zei hij.

'Ik wil hier gewoon weg.' Ze morrelde aan het slot en het schoot eindelijk los, waardoor ze samen tussen de rij wachtenden tuimelden. Er werd hier en daar geglimlacht, maar de meeste mensen keken vol afkeer naar hen. Lynsey probeerde het grijnzend te doorstaan. Ze rénde bijna de toiletten uit.

'Wacht!' Toby haalde haar vrijwel meteen in en pakte haar hand. 'Niet zo snel.'

'Laat maar,' zei ze. 'Je hebt gelijk, het was ordinair. Vergeet het maar.' Ze wilde niets liever dan dit vergeten. Naar buiten, een taxi nemen, naar huis. Ze had nooit moeten blijven.

'Wil je iets drinken?' vroeg hij.

'We hebben niks gedaan, voel je vooral niet verplicht om me een drankje aan te bieden.'

'Ik weet dat het niet hoeft. Maar wil je toch iets drinken?'

'Ik ga naar huis.'

'Hè, nou heb ik je een rotgevoel bezorgd,' zei Toby.

Ze wreef over haar neus en zei: 'Nee, hoor.'

Ze was ervan overtuigd dat hij zich net zo opgelaten voelde als zij; haar wangen gloeiden nog van schaamte en vernedering. Ze had zich schaamteloos aan hem aangeboden. Ze was een slet, wat zou haar moeder hier wel niet van zeggen? En het ergste was dat hij haar had afgewezen. Ze voelde zich ineens verschrikkelijk onaantrekkelijk. Overal waar ze keek, zag ze vrouwen die mooier waren dan zij. Californische blondjes en pruilende latina's dansten wazig voor haar ogen. Ze was helemaal niet bijzonder.

'Toe nou,' zei hij. 'Drink een biertje van me.'

Hij glimlachte naar haar. Het leek haar een oprechte lach. En ook al was ze het liefst meteen naar buiten gelopen om een taxi te zoeken en naar huis te gaan, ze zei: 'Goed dan.'

Toby ging naar boven en Lynsey liep achter hem aan terwijl ze zich afvroeg hoe snel ze haar biertje zou kunnen opdrinken. Ze kon hem bijna niet verstaan boven het gedreun van de nieuwste plaat uit.

'Dat was maf, hè?' schreeuwde hij. 'Idioot. Het komt vast door de muziek.'

'Ja,' zei ze. Het was altijd een goed idee om de muziek de schuld te geven. Het ene moment krabbelde hij terug en het volgende moment wilde hij haar een biertje aanbieden. En zij nam het nog aan ook. Waar was haar trots gebleven?

Ze vonden een plekje op de eerste verdieping waar de muziek niet zo hard stond en waar ze konden praten. Lynsey kreunde inwendig.

Verwachtte hij nou echt dat ze met hem ging zitten kletsen alsof er niets gebeurd was? Deze indiscrete toestand zou veel makkelijker te vergeten zijn als ze vreemden voor elkaar bleven. Hij heeft mijn borsten gezien en zijn tong in mijn mond gehad. Moeten we nu over koetjes en kalfjes praten?

'Heb jij geen trek?' vroeg hij. 'Ik weet een tent waar ze heel goede hamburgers hebben.'

'Toby, ik vind je heel aardig, maar...'

'Nu al? Krijgen we nu al de "ik vind je heel aardig"-toespraak? Je kent me niet eens.'

'Ik ben niet op zoek naar een relatie.'

'Nog zo'n favoriet van me. Vijf minuten geleden was je bereid het met me te doen op de toiletten en nu kun je niet wachten tot je van me af bent.'

'Je klinkt als een vrouw.'

'Nou, jij gedraagt je als een man.'

'Ik wilde alleen...'

'Seks,' zei Toby. 'Oké, ik snap het. Dus ik heb je teleurgesteld?' 'Hè?'

'Jij bent op zoek naar seks en ik kom niet over de brug. Balen. Kies je uitgerekend de enige man hier die het een beter idee vindt om elkaar eerst te leren kennen, namen uit te wisselen, dat soort dingen.'

'Luister, Tóby...' zei ze.

'Nee, jij moet luisteren. Je mag dan misschien weten hoe ik heet, ik weet jouw naam niet. Toen ik ernaar vroeg, glimlachte je alleen maar. En toen ik vroeg wat je deed zei je "showbizz-baby", iets wat in deze supereenzijdige stad wel érg weinig zegt. Het spijt me als ik je niet heb gegeven wat je zocht, maar misschien weet je het nog niet omdat je uit Engeland komt: er zijn ook plekken waar je als vrouw terecht kunt voor betaalde seks. Zelf vind ik het leuker wanneer mijn knie niet klem zit tussen de muur en de toiletpot en wanneer ik weet welke naam ik moet roepen wanneer ik klaarkom. Ik wilde het gewoon even rustig aan doen en je eerst wat beter leren kennen. Doen ze dat zo niet waar jij vandaan komt?'

Hij zweeg. Buiten adem. En een beetje verbaasd om zijn eigen woorden. Normaalgesproken stak hij niet zo snel een preek af. 'Je hebt gelijk,' zei hij toen. 'Ik klink echt net als een vrouw.'

'Lynsey,' zei ze. 'Ik heet Lynsey.'

'Oké. Ik vind je leuk, Lynsey. Laten we hier gewoon even blijven zitten en praten.'

Lynsey nam een slokje van haar bier en vroeg zich af hoe lang ze dit nog moest aanhoren. Er waren vast vrouwen die zouden smelten voor de 'gentleman'-act van Toby, maar zij hoorde daar niet bij. De verandering was alleen maar verwarrend.

Toby was van het type 'schijn bedriegt'. Een goedaardige reus. Op het eerste gezicht verwachtte je één bonk testosteron, maar vanbinnen bleek hij zacht als gesmolten was te zijn. En daar had ze niks mee, met was.

Niet dat ze niet in liefde geloofde of dat ze geen relatie wilde, maar er waren te veel dingen die ze eerst nog wilde doen. Ontdekken wie ze nu eigenlijk was, bijvoorbeeld, en uitzoeken wat haar gelukkig maakte. Op die manier zou ze, wanneer ze Superman ontmoette, haar donderslag bij heldere hemel, precies weten wat ze wilde. Dan zou de relatie duurzaam zijn. Ze had te vaak gezien dat haar vrienden en vriendinnen uiteengedreven werden omdat ze verschillende dromen hadden. Mannen die niet aan een huwelijk toe waren of vrouwen die eerst iets van de wereld wilden zien. En Lynsey was tevreden. Ze had het druk. Wat moest ze met een vriend? Het idee dat haar leven en haar beslissingen bepaald zouden worden door een man, was ondenkbaar. Weekends volplannen en afspraken maken die ze niet op het laatste moment zou kunnen afzeggen? Ze was graag vrij en blij, en Toby leek haar niet het type voor vrijheid-blijheid. En hij was zeker geen donderslag bij heldere hemel. Toen hij zijn mond in haar hals drukte en met zijn handen door haar haar woelde, had het er misschien even op geleken, maar hij was niet meer dan de zoveelste mislukte acteur aan het begin van zijn echte carrière. En hij stelde wel erg veel vragen.

Toen Toby het uiteindelijk beu werd om Lynsey de antwoorden uit de mond te trekken, bood hij haar een lift naar huis aan.

Ze nam het aanbod aan, omdat ze eerlijk moest toegeven dat hij haar een heel aardige vent leek. Hij zou vast een heel goede partner zijn - voor iemand anders, niet voor haar. Zij had gewoon zin gehad in een avondje plezier.

Hij had een erg sexy auto.Halverwege de rit naar huis zei hij: 'Nu we elkaar beter hebben leren kennen...?'

Lynsey grijnsde. Zo te horen was de praatfase voorbij en waren ze weer aan het plezier toe.

Aan de andere kant van de grote stad probeerde Melanie een nette manier te bedenken om haar telefoongesprek met Amanda af te ronden. Het was laat, ze was moe en ze wist dat Amanda haar uit pure verveling belde. Zelfs op achtduizend kilometer afstand wist haar zus haar nog te irriteren.

'En je weet zeker dat je Douglas niet hebt gezien? Misschien heeft hij gebeld en heb je zijn bericht niet gekregen,' zei Amanda.

Melanie zuchtte. Amanda vond het nodig dat Douglas en Melanie dikke vrienden werden hier aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, alsof die overbrugde afstand iets kon veranderen aan hun opvattingen over elkaar. Douglas was nu drie dagen in Los Angeles, Melanie had nog niets van hem gehoord en dat wilde ze graag zo houden.

'Zou kunnen, maar eerlijk gezegd heb ik toch niet veel tijd, Amanda. Ik kan niet eens met hem uit eten.'

'En als ik daar nu was geweest?'

'Voor jou zou ik tijd maken. Maar jij bent niet hier, hè? Douglas is hier.'

'Het is alleen... Als hij met jou uit eten gaat weet ik tenminste waar hij is, snap je? Als hij bij jou is gaat hij tenminste niet op stap met een of andere... losbol.'

'Amanda, als jij je man niet vertrouwt, is dat eerlijk gezegd jouw probleem.'

Ze hapte naar lucht alsof Melanie haar had geslagen. 'Het spijt me dat je er zo over denkt,' zei ze sniffend.

Melanie had geen zin om zich een schuldgevoel te laten aanpraten. 'Nou, zo denk ik er inderdaad over. Je hebt geen idee hoe druk ik het hier heb. Ik ben veertien uur per dag op de set en als ik thuiskom leer ik mijn teksten en ga ik slapen. Ik zou dit weekend twee dagen vrij zijn, maar we moeten een paar scènes overdoen. Ik denk dat ze tevreden over me zijn. Dit is heel belangrijk voor me.'

'En ik ben niet belangrijk voor je?'

'Amanda, hou toch op!''Waarom doe je zo kortaf? Ben je ongesteld of zo?'

En toen drong het opeens tot haar door.

Nadat ze het goedgemaakt hebben, zoals de zusjes altijd deden, hing Melanie op, sloeg haar agenda open en probeerde het na te gaan.

Wanneer had ze voor het laatst Tampax gekocht? Hoe lang was het geleden dat ze die bekende onredelijke woedeaanvallen had gehad, dat ze had moeten huilen om een soap? Te lang. Het was niets voor haar om zo onzorgvuldig te zijn.

De rest van de avond leidde Melanie zichzelf af met het lezen van nieuwe scripts en het sorteren van de was, met een overtuigend stemmetje in haar hoofd dat zei dat ze niet in paniek moest raken, dat haar lichaam van slag was door de stress van de afgelopen drie maanden. De veranderde weersomstandigheden zouden zeker ook een rol spelen. Dit was maar tijdelijk. Ze voelde zich niet zwanger.

Ze was de laatste tijd ontzettend moe geweest, maar dat had ze aan het werk geweten. Haar misselijkheid had ze afgedaan als zenuwen. Nu de mogelijkheid van een zwangerschap opdoemde, was ze in eerste instantie opgelucht dat ze misschien wel een verdomd goede reden had gehad om zo moe en nerveus te zijn.

Het was uitgesloten dat ze nu een kind zou krijgen.

Melanie was nog nooit zwanger geweest. Haar zus had twee keer een abortus ondergaan. De eerste keer had ze Melanie gesmeekt om met haar mee te gaan naar de kliniek. Het was een discreet laag gebouw aan de rand van de stad dat eruitzag als een beschut gelegen bejaardentehuis. Binnen bleek een handjevol jonge vrouwen te zitten, allemaal met dezelfde beschaamde, doodsbange gezichtsuitdrukking. Melanie herinnerde zich dat ze had geprobeerd hetzelfde gezicht te trekken, in een poging haar zus te beschermen tegen de afkeuring die door de wachtkamer galmde, niet van het personeel, maar veroorzaakt door misplaatst schuldgevoel van de meisjes zelf. Melanie dacht dat wanneer zij ook een gekweld gezicht trok ze niet zouden weten wie van de zusjes onvoorzichtig was geweest.

Het had natuurlijk geen zin gehad, want na een paar kwellende minuten had de verpleegkundige Amanda's naam geroepen en was haar zus alleen de wachtkamer door gelopen. Toen Melanie haar terugzag, was ze stil en teruggetrokken geweest en had ze vreselijke kramp gehad.

Toen ze haar tweede abortus moest ondergaan, was Amanda intussen veranderd. Ze had toen al die superieure houding gehad waarmee Melanie tegenwoordig zoveel moeite had. Destijds had ze een rolletje gespeeld in een historische dramaserie op televisie en had ze een verhouding gehad met de regisseur, Monty. Ze was in haar lunchpauze naar de beste kliniek van Londen gegaan, even snel binnen en buiten.

'Monty is het ermee eens,' had ze gezegd. 'Het komt ons nu allebei heel slecht uit. Qua carrière, bedoel ik.'

Monty was succesvol gebleken als parttime dramadocent en Amanda... ach, Amanda was familie en Melanie wilde geen kwaad woord over haar horen, althans niet uit de mond van een ander.

Als ze zwanger was, had ze het toch geweten? Melanie had altijd op haar instinct vertrouwd en erop gerekend dat het haar uit de nesten zou houden - waarbij ze voor het gemak al die keren vergat dat haar instinct haar in de steek had gelaten. Maar haar lichaam zou toch wel signalen hebben gegeven? Natuurlijk, dat ze al die tijd niet ongesteld was geworden had een aanwijzing kunnen zijn, maar werd je niet geacht je heel rustig en creatief te voelen wanneer je in verwachting was? Nee, het kón niet waar zijn.

Vanavond kon ze er niets meer aan doen. Het was laat en ze was moe. Ze wilde alleen maar slapen. Misschien zou een glaasje wijn haar helpen zich te ontspannen. Maar ze had de kurk al uit de fles getrokken toen ze zich bedacht, want je wist maar nooit.

Uiteindelijk besefte Melanie dat ze het onvermijdelijke probeerde uit te stellen, en voor ze het wist stond ze in de lange rij bij de nachtapotheek, waar de tl-verlichting zo fel was dat het pijn deed aan haar ogen. Ze koos voor Predictor omdat ze het een mooie naam vond. Negenennegentig procent betrouwbaar - dat was ze nog niet vaak tegengekomen in haar leven.

Lynsey liep in één ruk door naar de condooms en koos voor een pakje van drie. Op het laatste moment draaide ze zich om om er nog een te pakken. Je kon nooit weten, toch?Ze keek naar Toby's auto die voor de deur stond te wachten. Heel even aarzelde ze. Stel je voor dat hij nog meer conversatie verwachtte vóór de ontlading waar ze zo naar snakte. Was een van de beste mannenlichamen die ze had gezien sinds ze hier was, dat wel waard? In de club had ze zich zo sexy gevoeld, maar nu voelde ze zich alleen maar... een beetje goedkoop en ordinair.

En toen zag ze Melanie.

Eerst was Lynsey blij met het toeval. Dat had ze altijd wanneer ze in een grote stad iemand tegenkwam die ze kende. Het gebeurde zo zelden dat ze het als iets bijzonders ervoer.

Ze dook op achter Melanie en tikte haar op de schouder. 'Hééé!'

Als een personage in een slechte tv-serie liet Melanie haar aankoop vallen, en de zwangerschapstest kletterde tussen hen in op de grond.

'O,' zei Lynsey.

'Hallo,' zei Melanie, hevig blozend en kwaad op zichzelf omdat ze zich net een tiener voelde die door een vriendin van haar moeder werd betrapt in de kliniek voor geboorteplanning. Ze bukte om de boosdoener op te rapen en vervloekte het toeval. Lynsey had condooms in haar hand, zag ze. Ze probeerde ze niet eens te verbergen. Hier stonden ze dan, twee seksueel actieve vrouwen met hun aankopen die beide uitersten van het conceptiespectrum vertegenwoordigden. Wat zeg je op zo'n moment? 'Wat ben jij ver van huis.'

'Ja,' zei Lynsey, met een vaag gebaar naar de wachtende auto. 'Een vriend van me...'

'Aha.'

Lynsey beet op haar lip en dacht na over wat ze moest zeggen. Melanie zag er ontzettend gespannen uit en roffelde nerveus met haar vingers op haar heupen, alsof ze een zenuwtic had. Lynsey wilde zeggen: 'Maak je geen zorgen, het gaat me niks aan,' maar ze durfde niet eens te beginnen over datgene wat ze duidelijk allebei wisten. Melanie vermoedde dat ze zwanger was. Tenzij ze overdreven efficiënt was en ze overal op voorbereid wilde zijn - altijd een zwangerschapstest in het medicijnkastje, voor de zekerheid. Misschien had ze er al jarenlang eentje liggen en was de uiterste houdbaarheidsdatum verstreken. Kocht ze daarom een nieuwe. Waar het om ging was dat het haar echt niks aanging; kon ze maar een luchtige opmerking verzinnen, iets om de sfeer een beetje op te peppen. Geen grappen over seks, ook al liep haar hoofd ervan over, dat lag te dicht bij het onderwerp dat ze uit de weg moesten gaan. Misschien iets over apothekers of drogisten of een bijdehante opmerking over de prijs van medicijnen in vergelijking met Engeland. Iets actueels. Relevant, maar ook weer niet té...

'Jezus, Lynsey, hou op! Sta niet zo naar me te staren. Inderdaad, ik heb een zwangerschapstest nodig. Mag ik?'

Lynsey deed haar mond open om iets te zeggen, maar Melanie ratelde door. 'Je hoeft niet meteen je oordeel klaar te hebben.'

'Melanie, ik...'

'Ik ben gewoon overtijd, dat is alles, waarschijnlijk door de stress en het klimaat. Ik ben daar erg gevoelig voor. Ik kan onmogelijk...'

'Hé, rustig maar.'

'Stel je voor!' Melanie begon hysterisch te giechelen. 'Ik bedoel, het idéé! Echt niet,' zei ze, en ze kreeg langzaam haar ademhaling weer onder controle.

'Gaat het wel goed met je?'

'Ik...' Ze keek Lynsey aan, plotseling kwetsbaar, en pakte haar hand. 'Goeie vraag. Gaat het goed met me?'

Melanie was aan de beurt bij de kassa. Ze riep zichzelf tot de orde, betaalde de stomme test en wenste met heel haar hart dat ze tien minuten eerder was gekomen, zodat ze dit tafereel had kunnen vermijden. Ze betaalde contant en stopte het wisselgeld in haar portemonnee zonder ernaar te kijken, zo snel dat er een glimmend muntstuk over de toonbank rolde. Het werd haar allemaal te veel. Ze kon wel janken. Ze voelde zich emotioneel. Eigenlijk zou ze best wel eens zwanger kunnen zijn.

'Ik zie je binnenkort wel weer,' zei ze tegen Lynsey toen ze samen naar de uitgang liepen.

'Wacht even,' zei Lynsey. Ze keek naar Toby's auto en toen weer naar Melanie. Ze kon bijna niet geloven dat ze dit ging zeggen, maar ze wilde niet dat Melanie de test moederziel alleen zou moeten doen. Zo te zien was ze bloednerveus en als de uitslag haar niet aanstond, zou ze misschien gekke dingen doen. Een fles gin naar binnen gieten terwijl ze de volgende ochtend vroeg op de set moest zijn, bijvoorbeeld. 'Zal ik met je meegaan?'

'Wat? Nee, natuurlijk niet.'

'Weet je het zeker?'

'Lynsey, hou op. Ik ben niet ziek.'

'Ik doe het graag, hoor.'Melanie wilde alleen maar weg. De tranen brandden achter haar ogen en haar keel zat dichtgeknepen. Ze voelde haar slapen kloppen. Ze zou niet gaan huilen. Ze ging hier verdomme niet staan janken! O jee, te laat. 'Ja,' zei ze. 'Zou je dat willen doen?'

Lynsey klopte op het autoraampje en besloot dat als Toby hiermee akkoord ging, het kennelijk niet zo mocht zijn. Dan zou ze dat lekkere lijf nooit meer in handen krijgen. Al die valste starts waren een teken. Hij drukte op een knopje en het raampje ging geruisloos open.

'Hé,' zei ze. 'De plannen zijn gewijzigd. Ik kom net mijn bazin tegen en ik moet iets voor haar doen.' 'Dat is een geintje, neem ik aan?'

Lynsey schudde haar hoofd en zag nu pas goed hoe blauw zijn ogen waren. 'Het spijt me echt. Het is belangrijk.' 'Het is twee uur 's nachts,' zei hij niet onredelijk. 'Dat weet ik, maar ze heeft me nodig.' 'Ik ook.'

'Wij hebben ons moment samen gehad, laten we het hier maar bij laten, oké?'

Toby stak zijn hoofd door het raampje. 'Kom eens hier.' Hij drukte een kus op haar lippen. 'Ik bel je wel. CMG was het toch?' 'Klopt.' Dat ben ik, CMG.

Een blauw streepje. Zwanger. Mijn hemel.

Heel even speelde Melanie met het idee om een kind te krijgen. Moeder te worden. Een gezin te stichten. Maar dat was een droombeeld, iets voor de toekomst. Ze had niet eens een vriend. Mijn hemel.

Lynsey zag het meteen aan Melanies gezicht. En aan de manier waarop ze de gebruikte test in de prullenbak smeet en zei: 'Stom kloteding. Kut.'

Een felicitatie was duidelijk niet op zijn plaats. 'Wie is de vader?' Het was een vreselijk persoonlijke vraag en ze was erop voorbereid dat Melanie er geen antwoord op zou geven, maar ze moest het toch vragen? Dat zijn de smeuïge details.

Melanie was verbijsterd. 'Ik... Daar had ik nog niets eens over nagedacht.' En het was echt zo. Schandalig. Was ze echt alleen maar met zichzelf bezig? Ze had zichzelf altijd netjes en beleefd gevonden, maar toch had ze geen seconde aan hém gedacht. Jonathan? Nee, waarschijnlijk niet, maar het zou kunnen. Fabien? O god, dan had ze nog liever dat het van Jonathan was. Laat het alsjeblieft van Jonathan zijn. Davey? Nee, er was niets gebeurd. En weer vulden de beelden van die ene fantasienacht haar hoofd.

'Ik weet het niet,' zei Melanie naar waarheid, en ze kromp ineen toen ze hoorde hoe dat klonk. 'Erg, hè? Ik weet het niet.'

Lynsey vond het inderdaad nogal erg, maar dat zou ze nooit hardop zeggen. Bovendien ging het haar niet om de morele kant van de zaak, het leek haar gewoon heel vervelend. Alsof het nog niet erg genoeg was om ongepland zwanger te raken, moest het ook nog eens gebeuren in een periode met veel seks waaraan je normaalgesproken misschien goede herinneringen zou hebben gehad. 'O...'

'Het doet er ook niet toe. Hij hoeft het niet te weten, ik kan het kind toch niet houden.' Ze keek met een bange blik naar Lynsey, alsof die haar zou tegenspreken. 'Dat gaat niet.'

'Oké, wat jij wilt. Het is jouw beslissing.'

'Fijn,' zei Melanie sarcastisch. 'Wat zal ik straks tevreden die kliniek uit huppelen.'

Melanie kon erg lastig zijn wanneer ze in de verdediging ging. Dan had ze de neiging om flink uit te halen.

'Als het jou was overkomen, zou je natuurlijk gewoon een wens doen en dan zou alles goed aflopen, hè? Jij gelooft vast niet in toeval. Je denkt natuurlijk dat alles een reden heeft.'

'Ik geloof wel in toeval,' zei Lynsey.

'Maar dit heb je nooit meegemaakt, anders zou je me niet meteen veroordelen.'

'In godsnaam, Melanie, ik veroordeel je niet. Zeg dat toch niet de hele tijd. Het is jouw lichaam. Reageer het alsjeblieft niet op mij af.' Ze plukte aan haar haar. Was ze maar niet meegegaan. Dit was weer die grens, de grens tussen klant en vriendin waarvoor ze moest oppassen, maar nu zat ze met de brokken van een ongeplande zwangerschap, dus ze nam aan dat ze die grens behoorlijk overschreden had.

'Het zit me nu eindelijk een beetje mee,' zei Melanie. 'Max zegt dat mijn contract ieder moment verlengd kan worden. Dit is niet het geschikte moment.' Ze kreeg de woorden er met moeite uit. 'Wat mijn carrière betreft.'

'Melanie, echt, je moet het zelf weten. Ik vind alles prima. Misschien kan ik maar beter gaan.'

'Het is een enorme verantwoordelijkheid.'

'Dat weet ik.'

'Wat weet jij nou van verantwoordelijkheidsgevoel? Het is midden in de nacht op een doordeweekse dag en jij gaat condooms kopen.'

'Wat is er onverantwoordelijk aan condooms?'

'Je begrijpt het niet. Hoe oud ben je, vierentwintig?'

'Vijfentwintig.'

'Toen ik zo oud was als jij vond ik het leven prachtig en was de wereld nog leuk. Ik dacht dat het allemaal heel gemakkelijk was, net als jij. Nou, het is niet gemakkelijk. Het komt niet vanzelf goed als je maar vertrouwen hebt in het leven. Als je wat volwassener wordt, zul je inzien dat het leven er een handje van heeft om je zwaar teleur te stellen.'

'Praat alsjeblieft niet tegen me alsof je me kent, Melanie,' zei Lynsey. Er klonk een beleefde waarschuwing door in haar stem, zoals een vreemde een kind vermanend zou toespreken. 'Je bent altijd aardig voor me geweest en ik werk graag met je samen. Ik ben je dankbaar. Maar praat niet tegen me alsof je me kent.'

Melanie, die al die tijd in de geopende koelkast had staan kijken, draaide zich om. Lynsey zag er triest uit, alsof ze zojuist slecht nieuws had gekregen. Melanie stak instinctief haar hand naar haar uit.

'Niet doen,' zei Melanie. Ze stond op en liep een stukje bij haar vandaan. 'Laat maar.'

De koelkast zoemde. Melanie wist zich geen houding te geven. 'Het spijt me van je vriendje van vanavond,' zei ze. 'Was hij leuk?'

'Gaat wel.'

'Sorry dat ik je bij hem vandaan heb gesleurd. Je zou nu natuurlijk liever met hem in bed liggen dan hier bij mij te zitten.'

'Geeft niet.' Melanie haalde haar schouders op. 'Hij was toch niet mijn type.'

Melanie begon te lachen en hield zich toen in om te kijken of ze dat wel kon maken.

Lynsey lachte zwakjes terug en Melanie slaakte een zucht van verlichting. De vreemde, gespannen sfeer was geweken.

Toen Melanie eindelijk een flesje bier voor Lynsey had gevonden en het opengemaakt had, schonk ze voor zichzelf een glas water in.

'Geen alcohol?' zei Lynsey.

Melanie speelde met haar glas. 'Het is niet dat ik geen kinderen wil, juist wel. Maar niet op deze manier. Ik wil verliefd zijn. Het perfecte gezin hebben.'

'Denk je dat dat bestaat dan?'

'Natuurlijk. Als je niet meer in perfectie gelooft, wat heeft het leven dan voor zin?'

'In mijn ogen is perfectie een visioen dat ervoor zorgt dat je permanent teleurgesteld wordt,' zei Lynsey. 'En niets duurt eeuwig, zelfs perfectie niet. Er komt altijd een andere wending.' Ze nam een slokje van haar bier en keek toe hoe de condensdruppeltjes over het ijskoude flesje liepen terwijl het koele, heldere vocht met haar smaakpapillen speelde. 'Ik weet dat het leven je kan teleurstellen, maar dat hoort er toch bij? Zo is het ook met de liefde. Zelfs wanneer je teleurgesteld wordt moet je erin blijven geloven, erop blijven vertrouwen. Blijven hopen. Anders is het één grijze massa.'

'Denk je echt dat ik het zou kunnen houden? Het kind?'

'Jezus, Melanie, dat is natuurlijk aan jou. Wees blij dat je kunt kiezen. Maar ik denk dat er vrouwen zijn in heel wat moeilijkere situaties dan jij die het prima redden.'

Er ging een hele nieuwe wereld open in Melanies verbeelding. Een wereld waarin ze straalde zoals zwangere vrouwen stralen, met alle positiekleding die Prada kon maken, een warme glimlach van vreemde mensen op straat. 'Het zou kunnen. Denk ik,' zei ze.

Toen dacht ze aan slapeloze nachten en babybraaksel en verwoede pogingen om het meedogenloze werkrooster van Justice te combineren met het kersverse moederschap.

'Ze zouden mijn contract nooit verlengen als ze het wisten.'

'Vertel het dan niet. Ze kunnen onmogelijk bewijzen dat je wist dat je in verwachting was. Mijn vriendin Belinda ontdekte het pas toen ze zeven maanden zwanger was.' Dat was echt waar; Belinda was naar de dokter gegaan met rugklachten en was naar buiten gekomen met de grootste verrassing in de geschiedenis van vijf atheneum.

'Misschien is dit wel mijn laatste kans op een kind.'

'Dat is wel een beetje melodramatisch. Je bent pas dertig, je hebt nog tijd genoeg.'

'Ik ben vierendertig,' zei Melanie.

'Heb je over je leeftijd gelogen?'

'Natuurlijk.'

'Vierendertig is ook nog jong.'

'Voor jou misschien.' Melanie keek op de klok. Het was al verschrikkelijk laat. Morgen moesten ze allebei werken. 'Ik weet al wat ik ga doen,' zei Melanie.

Lynsey keek op.

'Ik ga erover nadenken.'