Hoofdstuk 15

'Wat is het mooiste woord dat er bestaat?' 'Weet ik veel, Riley. Heilbot?' 'Hè?'

'Het klinkt wel lekker, vind je niet?'

'Jij moet echt professionele hulp zoeken, Lynsey. Nee, het allermooiste woord is "exclusief". Exclusieve club, exclusief vakantieoord, exclusieve clientèle; en een exclusieve coverstory over jouw blonde vriendinnetje.' 'Serena?'

'Ja. Let op. Hunter Philip heeft zijn wilde haren terug. Geweldig. Mijn telefoon staat roodgloeiend. Ze willen allemaal weten wie ze is.'

'Exclusief is een afschuwelijk woord,' zei Lynsey. 'Het staat voor voortrekken en buitensluiten.'

'Dus jij hebt geen belangstelling voor een kaartje voor een exclusief rockconcert vanavond?' 'Hoe laat en waar?'

Serena was aan het hardlopen in het park toen ze een vrouw naar haar foto in een tijdschrift zag kijken. Ze bleef onmiddellijk staan.

'Hallo.'

De vrouw keek op en keek toen weer naar het tijdschrift. Toen ze de link legde, was ze even in verwarring gebracht.

Daar maakte Serena gebruik van. 'Mag ik eens kijken?'

De vrouw overhandigde haar zwijgend het blad. Serena draaide zich om en rende verder.

Terug in het hotel begon Serena te bladeren, en daar stond ze dan. Ze was beroemd. Gek, ze had altijd gedacht dat het een fijner gevoel zou zijn. Het was zo gemakkelijk gegaan dat het bijna teleurstellend was. Wel een goede foto. Fantastisch zelfs, als je bedacht dat ze niet had geweten dat hij werd genomen. Als ze zich ervan bewust was geweest, zou ze haar kin net een tikkeltje omhooggehouden hebben, voor een mooiere kaaklijn, en dan had ze haar borst een beetje naar voren gestoken. Maar ze stond er goed op.

Ze was wel een beetje bang dat iemand in Wheeler dit zou zien; dan zou ze naar huis gesleurd worden voordat ze de kans had gekregen om munt te slaan uit deze publiciteit. Maar ze wist dat Junket voornamelijk plaatselijk verkocht werd en dat het alleen zo'n belangrijke reputatie had omdat de meeste mensen in Hollywood echt dachten dat ze het middelpunt van de hele wereld waren. Dat kon ook niet anders. De aandacht die uitging naar dit kleine stukje van de wereld móést hen wel naar het hoofd stijgen. Dat was vergeeflijk. Hollywood was net een actrice die niet meer met beide benen op de grond stond en uiteindelijk in een afkickkliniek op zoek ging naar zichzelf. Wanneer iedereen in je omgeving zegt dat je geweldig bent, hoe moet je dan weten dat je in werkelijkheid verknipt bent?

Vanavond had Xander de opname van de promotieclip. Perfecte timing. Zij was het meisje op de cover van Junket, er zouden invloedrijke mensen komen en ze was ervan overtuigd dat iemand haar zou benaderen.

Serena koos haar kleding zorgvuldig uit: een witte riem op een van haar goedkope jurkjes, met ruches en polka dots in de kleur van popcorn met boter. Haar subtiele rondingen kwamen er goed in uit. Ze bond een gele strik om haar losse paardenstaart, waaruit verschillende lokjes haar nonchalant in haar gezicht vielen. Ze deed nauwelijks make-up op, alleen een vleugje donkerrode lippenstift om de aandacht te vestigen op haar volle onderlip. Witte pumps maakten de outfit compleet. Die was niet bepaald aangepast aan het hardrock- publiek, maar ze was niet van plan om onopvallend in de menigte op te gaan.

Toen ze aankwam bij het oude pakhuis in een zijstraat van La Brea waar de clip werd opgenomen, wist ze dat het de juiste keuze was geweest. In haar gele jurk viel ze op als een narcis in een tuin vol dunne, zwarte rietstengels. De vrouwen die in de rij stonden reageerden minachtend toen ze langsliep, maar ze vertraagde onmiddellijk haar pas, zette doelbewust de ene voet voor de andere en wiegde overdreven met haar heupen. De mannen reageerden hetzelfde als altijd: ze kleedden haar uit met hun ogen. Serena putte er kracht uit.

Terwijl ze daar in de rij aan de zoom van haar wel erg korte rokje stond te trekken, draaide Lynsey zich om om te kijken wat er aan de hand was. Toen ze Serena naar het begin van de rij zag paraderen, riep ze haar.

Serena reageerde niet, dus riep Lynsey harder. Wat zou het leuk zijn om Riley vanavond te verrassen met het raadselachtige meisje naar wie hij op zoek was. Ze hielp andere mensen graag een handje en bovendien zou hij haar zo dankbaar zijn dat er vast en zeker nog meer uitnodigingen voor dit soort avondjes zouden volgen. Serena móést haar gehoord hebben, maar ze reageerde nog steeds niet. Lynsey gaf haar plaats in de rij op om achter haar aan te hollen.

'Hé,' zei ze. 'Ik ben het, Lynsey. Je weet wel, uit de bus,' voegde ze eraan toe toen Serena gemaakt naar haar lachte.

'Ach ja, natuurlijk,' zei Serena, nu met een echte grijns. 'Hoe is het met je?' Ze was blij dat ze een bekend gezicht zag in de intimiderende drukte. En het was meegenomen als ze overkwam als iemand die veel mensen kende.

'Niet zo goed als met jou, kennelijk. Ik neem aan dat je Junket hebt gezien?'

'Natuurlijk.'

'Riley, die het artikel heeft geschreven, is min of meer een vriend van me,' zei Lynsey. 'Hij is naar je op zoek.'

'Nou, hier ben ik dan. Ik heb me heus niet verstopt of zo, hoor.'

'Wat kom je hier doen?'

'Ik ken de band,' zei Serena. Wat klonk dat goed!

Lynsey was onder de indruk. Samen liepen ze naar het begin van de rij. Lynsey deed haar best om te doen alsof ze niet merkte hoe vijandig de rest van de geduldige bezoekers daarop reageerde. Serena leek zich er niets van aan te trekken. Misschien beschouwde ze rijen als een suggestie in plaats van een bevel - of misschien was braaf in de rij staan iets typisch Engels.

Bij het hek haalde Lynsey haar vippasje onder haar T-shirt met lange mouwen vandaan. De bewakers deden een stapje opzij, maar ze gingen meteen voor Serena's neus staan. Ze keek hen hulpeloos aan. Door dit obstakel verdween haar koele houding als sneeuw voor de zon en ze voelde zich opgelaten. Achter haar in de rij genoten de bezoekers gniffelend van de voorstelling.

'Ze hoort bij mij,' zei Lynsey.

'Waar is haar pasje dan?'

'Kijk nou even naar haar, jongens. Ze moet optreden! Kom op, zonder haar kunnen we niet beginnen. Er wordt op ons gewacht.'

Serena wierp de bewaker haar verleidelijkste blik toe, met enigszins gebogen hoofd, waardoor haar ogen schuilgingen achter haar lange, dikke wimpers en haar glimlach een belofte leek in te houden. Ze had gewoon iets. De bewaker liet haar door.

Binnen was het een chaos. De enige lichtbron was het felverlichte, nog verlaten podium; de rest van de zaal was in duister gehuld. Mannen met headsets haastten zich langs hen heen en stapten behendig over de kabels die met tientallen tegelijk over de grond kronkelden. Lynsey voelde zich verschrikkelijk onbeduidend in al die drukte. Uit de boxen schalde trash metal en ze moest schreeuwen om zich verstaanbaar te maken.

'Kom, we gaan Riley zoeken. Hij wil je dolgraag ontmoeten.'

'Ik word backstage verwacht. Xander heeft me uitgenodigd.'

'Maar heeft hij je dan geen pasje gegeven?'

'Dat heb ik blijkbaar niet nodig.'

Lynsey pakte Serena bij de hand en trok haar mee naar de kier in het dikke, zwarte gordijn dat het podium afscheidde van de gebruikelijke chaos achter de schermen. Ze werden tegengehouden door een tweede koppel bewakers.

'Jij staat niet op mijn lijst,' zei de ene, één meter tachtig aan voormalig militaire spieren, tegen Serena. 'En het kan met niet schelen of je haar jouw pasje geeft, dat is niet voor backstage. Jullie komen er niet door.'

Serena glimlachte, maar de bewaker weigerde haar aan te kijken.

'Ze moet optreden,' zei Lynsey.

'Dan zou ze een pasje hebben.'

'Verdomme!' zei Lynsey zo autoritair mogelijk. 'Kan iemand alsjeblieft een pasje voor haar regelen? Wat is dat hier voor organisatie?'

'Misschien kan ik helpen,' klonk een stem achter hen. 'Hoi Serena, alles goed?'

Het was Xander Mason.

Serena zwaaide en de opluchting gleed over haar gezicht.

'Hoort ze bij jou?' vroeg de bewaker.

'Deze? Welja,' zei Xander. 'Waarom niet?'

Hij sloeg zijn arm om haar middel en de bewaker deed een stapje opzij om hen door te laten. Lynsey wilde meelopen, maar Xander draaide zich om en zwaaide naar haar.

'Ze ziet je straks wel weer,' zei hij.

Bij die woorden nam de bewaker zijn plek weer in.

Serena keek om en haalde haar schouders op. Zonder een woord van dank omdat Lynsey haar naar binnen had geloodst, liep ze met de rockster mee.

Fijn.

Lynsey had net een mooi plekje gevonden in het lege pakhuis toen de deuren opengingen en de officiële Scar-fanclub naar binnen stormde. Iedereen rende om een plaats op de eerste rij te bemachtigen, zonder zich erom te bekommeren wie ze opzij moesten duwen om er te komen. Dit was het legertje fans dat altijd trots zou vertellen het eerste album gekocht te hebben, hoeveel er ook van het tweede verkocht zouden worden. Scar was van hén geweest voordat de rest van de wereld de band opeiste. Zij hadden eerder dan Sony beseft hoe briljant hun muziek was. Tegenstrijdig genoeg vonden veel fans van het eerste uur het maar niets dat de band de top leek te gaan bereiken. Scar was nu hip, maar met een nummer-één-album zouden ze in een heel andere categorie terechtkomen, een categorie waar degenen die zichzelf echte rockfans noemden niets mee te maken wilden hebben. Te commercieel. Lynsey vond het maar vreemd. Zij had altijd gedacht dat de echte fans blij zouden zijn wanneer de rest van de wereld eindelijk inzag wat er zo aantrekkelijk was aan hun geheime passie.

De lange bar aan de zijkant van de zaal ging open en deed goede zaken. De producers wilden kennelijk zo realistisch mogelijk een echt optreden nabootsen voor de video, maar door de zware apparatuur en de vele kilometers kabel kon je onmogelijk vergeten dat het allemaal show was en dat de band niet eens live zou spelen.

Ze zocht om zich heen naar Riley, maar ze zag hem niet. Het gaf niet. Ze kon het in haar eentje ook leuk hebben. Dus besloot ze om daar te blijven staan - hij moest haar maar zoeken. Na een tijdje had hij haar gevonden.

'Hé Disco! Of moet ik je nu rockchick noemen?'

'Liever niet,' zei Lynsey. 'Maar bedankt dat je me hebt uitgenodigd. Wat een maffe boel hier.'

'Ja, hè? Die rockers hebben wel iets. Ze zijn altijd zo fanatiek.'

'Zal ik je nóg eens iets mafs zeggen?'

'Graag.'

'Ze is hier.'

Backstage liet Serena zich meeslepen door de energie die haar omringde en als vanzelf werd ze aangestoken door de sfeer.

'Blijf lekker hier, babe,' zei Xander. Hij sloeg nonchalant zijn arm om haar heen, alsof ze oude vrienden waren. 'Dit nummer zing ik.'

Serena bekeek de voorbereidingen met stijgende verbazing. Ze vond de aanblik van al die camera's opwindend. Ze rook haar kans. Uit de aandacht die iedereen aan Xander schonk, kon ze opmaken dat hij niet zomaar iemand was. De mensen benaderden hem omzichtig en met eerbied, en ze leken Serena zonder een woord te accepteren.

Ze denken dat ik zijn vriendin ben! besefte ze.

'De vrouwen gaan uit hun dak als ze je zien,' zei ze. Een beetje vleien kon geen kwaad, besloot ze. 'Ik kan haast niet wachten om je te horen zingen. Ben je nerveus?'

'Nerveus? Waarvoor? Moet je ze horen, we kunnen niks verkeerd doen.'

Serena luisterde naar de gedempte geluiden: het publiek scandeerde de namen van de bandleden en zong als één man hun nummers. Althans, Serena nam aan dat het hun nummers waren; ze had ze nog nooit gehoord, maar ze was niet van plan dat aan Xander op te biechten. Hij was blij dat hij een mooi meisje aan zijn arm had. Ze kreeg het gevoel dat hij niet graag alleen was en vroeg zich af hoe ze daar haar voordeel mee zou kunnen doen.

'Ik kon haast niet wachten om je weer te zien,' loog ze. 'Het was leuk, hè, laatst?'

'Ja babe, heel leuk,' zei hij, en hij ging verder met het bestuderen van de plattegrond die hij had gekregen van een van de tientallen jonge vrouwen die met een klembord rondliepen.

'Ik heb speciaal deze jurk aangetrokken, zodat je me meteen ziet staan.'

'Hoe bedoel je?'

'Als je straks een meisje het podium op trekt.'

'Dat is allemaal van tevoren ingestudeerd, schatje.'

'Ze vinden het vast geweldig als je je helemaal laat meeslepen door de muziek.'

Xander keek eindelijk op van de plattegrond, die hij uit zijn hoofd probeerde te leren om zo de cameraopstelling te kunnen onthouden. Hij bekeek haar van top tot teen, van haar lange haar dat glinsterde als een wit zandstrand en haar egale, honingkleurige huid tot aan het schokkende decolleté van haar jurk. Een smalle taille, weelderige heupen en lange, perfect gevormde benen. Ze zag eruit om op te vreten. Een meisje als Serena kon wonderen doen voor het sexappeal van een man. Hij mocht zich eindelijk bewijzen als leadzanger in plaats van in de achtergrond op te gaan met zijn gitaar. Deze clip was zijn eerste gelegenheid om te schitteren en de rest van de band te laten zien dat ze met hem aan het hoofd meer kans hadden om de wereld aan hun voeten te krijgen, zoals ze zo graag wilden. 'Oké.'

'Echt?' zei Serena. Ze had niet verwacht dat hij ja zou zeggen.

'Je hebt gelijk, het publiek vindt zoiets leuk.' Hij stond op, trok haar naar zich toe en danste met één arm om haar middel op denkbeeldige muziek. Toen trok hij haar dichter naar zich toe, tot hun lichamen elkaar op een haar na raakten. 'Je kunt dansen, dat weet ik nog van het feest. Het is gemakkelijker om te dansen met iemand die ik ken dan het risico te nemen dat ik een meid tref met twee linkervoeten die haar overgewicht probeert te verbergen. Blijf in de buurt, ik zal de mannen vooraan vragen om ervoor te zorgen dat je niet verloren gaat in de menigte. Zo'n knap ding als jij zou wel eens alle kanten op gegooid kunnen worden, denk je dat je dat aankunt?'

'Ik kan alles aan.'

Drie kwartier later, toen de band begon te spelen, was Serena daar niet meer zo zeker van. Scar begon met de enige single van de vorige cd, als opwarmertje voor de fans. Het publiek om haar heen begon als één man te springen en te duwen en plette haar tegen de metalen hekken die het afgezette gedeelte vlak voor het podium moesten beschermen. Ze duwde terug om wat meer ruimte te krijgen en ging bijna onderuit toen de fans helemaal uit hun dak gingen van het opzwepende refrein. Ze begonnen met nieuwe energie te springen, en iedere duik naar voren perste de adem uit Serena's longen. Het leek wel alsof ze de enige was die het nummer niet woord voor woord kon meezingen; iedereen schreeuwde uit volle borst. De band kwam niet meer boven het oorverdovende gebrul uit. Sommige monden waren zo dicht bij Serena's oor dat ze de adem op haar gezicht voelde terwijl ze er doof van werd. Weer duwde ze hard terug en vocht ze voor haar plek. Eindelijk kon ze een paar keer diep inademen, maar de warme lucht was klam van het zweet en smaakte naar drukte en chaos. Ze bewoog met de menigte mee in plaats van zich te verzetten, totdat ze merkte dat ze haar plaats vooraan verloor en ze zich weer een weg terug moest banen. Haar ademhaling was warm en ze kreeg het benauwd, de kleur steeg naar haar wangen, een laagje zweet bedekte haar lichaam en haar jurk plakte aan haar lijf. De gele strik raakte los uit haar haar, dat over haar schouders golfde. Er viel een korte stilte en al snel begon de menigte goedkeurend te schreeuwen, door het dolle heen toen de band een onbekende intro speelde: de allereerste keer dat de nieuwe single te horen was voor publiek.

Xander legde zijn basgitaar op een van de speakers en pakte de microfoon. De menigte juichte. Er waren sterke geruchten geweest dat Xander zou zingen op de nieuwe cd, en toen hij daar roerloos midden op het podium naar de vloer stond te staren, probeerde iedere vrouw in het publiek hem met haar blik te dwingen naar haar op te kijken met die gevaarlijke ogen van hem. De intro zwol aan - nieuwe lagen geluid werden toegevoegd, zogenaamd gespeeld door de vijf mannen die met hun instrumenten op het podium stonden. Uit het niets kwamen er strijkinstrumenten bij, waardoor het nummer iets verhevens kreeg. De menigte juichte verwachtingsvol, als een meute hongerige honden, en bij de eerste beukende tonen van de leadgitaar hief Xander zijn gezicht op naar het publiek. De hartverscheurende introductie ging over in een strijdkreet voor alle gebroken harten ter wereld. Hij streek zijn vaalblonde haar van zijn voorhoofd, en zijn fijne jukbeenderen leken in tegenspraak met de rauwe, felle klanken van het nummer. Toen hij de eerste regels begon te zingen, blies zijn gevoelige stem de treurige tekst over een verloren liefde leven in. Hij keek Serena aan met de groenste ogen die ze ooit had aanschouwd - de kleur van de heuvels die ze door het raampje van de bus had zien langstrekken in Texas. En toen begonnen de drums.

Riley was diep onder de indruk van de kracht van het nummer. Degene die had besloten Xander Mason tot leadzanger te bombarderen, had een van de beste keuzes in zijn leven gemaakt. De beste keuze voor alle muziekliefhebbers ter wereld. Het publiek kon er geen genoeg van krijgen. Xander boog zich naar voren om de tientallen uitgestoken handen aan te raken; hij voelde zich als een vis in het water onder zijn nieuwe status als rockheld. Je kon zien dat hij van ieder moment genoot. Riley zou de band bij iedereen aanraden, hij zou meteen een enorme fan worden en Scar de hemel in prijzen in de hoop dat ze niet zouden vergeten dat Junket ze vanaf het begin had gesteund. In gedachten was hij al een artikeltje aan het schrijven, toen Xander met zijn hand in de gillende menigte reikte en Serena het podium op trok.

Het gebeurde niet vaak dat Riley met zijn mond vol tanden stond. Toen Serena op het podium verscheen, kon hij niets anders doen dan Lynsey een stomp tegen haar schouder geven. Hij wist dat hij getuige was van de geboorte van een ster.

'Leuk, hè?' zei Lynsey.

'Dat meisje,' zei Riley, 'gaat het helemaal maken.'

Serena had een kleur gekregen van opwinding en verlangen. Ze hield zich vast aan Xander, die de bewegingen van haar lichaam volgde terwijl achter hen de opzwepende gitaarsolo klonk. Hij botste aanstootgevend met zijn heupen tegen de hare, en haar geschrokken reactie werd aangezien voor een kreet van verrukking. Het haar dat op haar schouders viel was klam van het zweet en haar dunne, gele jurkje plakte als een tweede huid aan haar lijf, waardoor iedere centimeter van haar lichaam zichtbaar was. Ze was verschrikkelijk fotogeniek. Twee camera's namen haar vol in beeld terwijl ze daar tegen Xander aan stond te kronkelen, haar tengere vrouwelijkheid in volmaakt contrast met zijn in zwarte leer gestoken lijf en zijn door testosteron gedreven optreden. Zij was het soort meisje over wie hij zong, het meisje dat je hart brak en naar wie je toch telkens terugkeerde. Xander maakte zich van haar los om verder te zingen en ze bleef alleen staan dansen in een hoekje van het podium - niemand had gezegd dat dat niet mocht. De camera's bleven haar volgen en ze genoot met volle teugen. Hier voelde ze zich veiliger dan tussen het publiek. Ze bewoog sensueel en suggestief haar lichaam, en hoewel het eruitzag alsof ze helemaal opging in de muziek, kiende ze iedere danspas zorgvuldig uit. De mannen in de menigte gingen uit hun dak en probeerden haar aan te raken, en sommigen betastten haar blote benen totdat ze weggeduwd werden door de brede mannen vooraan, die Serena net zo plichtsgetrouw beschermden als de band.

Het nummer was bijna afgelopen en het publiek smeekte juichend om meer. Het was een ongekende kick om die zee van bewonderende gezichten te zien. Serena voelde zich een rock-'n-rollster.

Terwijl de band zich opmaakte om het geheel nog een keer over te doen, bleef ze onzeker aan de kant staan. Een jong meisje met een vrolijk paardenstaartje, compleet met headset en klembord, kwam naar haar toe en stelde zich voor als 'tweede assistente'. Haar toon was koel, maar Serena begreep onmiddellijk dat men wilde dat ze weer met Xander zou dansen. Een van de make-upmensen die druk bezig waren met de band maakte zich los en kwam naar Serena toe om fijn zilverpoeder op haar schouders en jukbeenderen aan te brengen en haar transpirerende gezicht droog te deppen met een tissue.

Lynsey bekeek het vol ongeloof. Serena had het voetlicht opgeëist en ze zag er oogverblindend uit. Haar aanwezigheid op het podium werd nu al als vanzelfsprekend beschouwd; er was niet alleen aandacht voor haar kapsel en make-up, maar de regisseur nam samen met Xander iets met haar door voordat de band het nummer voor de tweede keer inzette. Serena kwam nu pas goed op dreef en deze keer danste ze nog wulpser met Xander. Elke gezichtsuitdrukking en elke beweging leken seks uit te stralen. De regisseur keek innig tevreden toe. Riley en Lynsey grijnsden naar elkaar en juichten om dit meisje dat ze amper kenden. Achter hen klonk een stem.

'Wie is dat model? Is ze nieuw?'

Het was Andy, een jonge leidinggevende van MTV die naar Riley had gebeld zodra hij het blad onder ogen had gekregen.

'Herken je haar dan niet?' zei Riley. 'Dat is Serena.'

'Nu je het zegt! Op die foto zag ze er zo onschuldig uit, maar nu krijg ik er een ontzettende stijve van. Kan ik haar spreken? Wie is haar agent?'

'Daar is ze nog mee bezig. Als je in de buurt blijft, zal ik je aan haar voorstellen,' zei Lynsey, en ze hoopte maar dat ze nog een kans zou krijgen om Serena na het optreden te spreken nu ze de aandacht van de hele zaal had getrokken.

'Andy, dit is Lynsey Dixon. Ze werkt voor Serena, dus ik zou maar aardig voor haar zijn. Zij kan een ontmoeting voor je regelen.'

Andy knikte automatisch, maar hij richtte zijn aandacht weer op Riley.

'Vanwaar die aanbeveling? Heb je iets met Serena of zo?' vroeg hij, zonder zijn blik los te maken van het podium.

'Nee, we zijn gewoon goede vrienden,' loog Riley.

'lul niet, Riley. Jij hebt geen vrienden. Wat levert dit jou op?'

'De eer dat ik de nieuwe Angelina Jolie heb ontdekt.'

'Regel voor me dat ze straks met me komt praten, oké? We zitten te springen om een sexy nieuwe veejay. Heeft ze een goede stem? Misschien kan ze zangeres worden.'

'Ze is actrice,' zei Lynsey.

'Ook goed, dan geven we haar een rol in een film. Wat een lekker wijf.' Andy klokte zijn bier naar binnen en verdween naar de bar terwijl het nummer op zijn einde liep. Het zag ernaar uit dat de opname nog een keer overgedaan moest worden.

Serena stond naast Xander en keek gelukzalig om zich heen. De lichten op het podium werden even gedimd, en toen Serena Lynsey zag staan zwaaide ze naar haar, met opgetrokken wenkbrauwen om aan te geven dat ze zelf ook stomverbaasd was over haar onverwachte hoofdrol in dit geheel. Lynsey hief het glas naar haar en Serena lachte. Daardoor begreep Lynsey dat hoe koel ze dit ook aanpakte, Serena wel degelijk van het hele circus genoot. En dat was de juiste instelling om iets te bereiken. Na afloop was Lynsey teleurgesteld toen Serena zich niet meer liet zien.

'Maak je maar niet druk,' zei Riley. 'Ze belt je wel. Jij vertegenwoordigt de showbizz.'

'O, ja?'

'Ja. Maar laat het niet naar je hoofd stijgen, want je bent niet de enige. Het geldt voor ons allemaal.'