Hoofdstuk 9

Het was verschrikkelijk druk op Heathrow. Lynsey en haar ouders baanden zich met moeite een weg naar de gate. Terwijl haar ouders bezorgd op de informatieschermen keken en telkens weer het nummer van de gate herhaalden, liet Lynsey zich verrukt meevoeren door de stroom mensen. Twee weken geleden had ze nog gedacht dat het best goed met haar ging, niet geweldig, maar wel aardig. Maar toen had Melanie de rol aangenomen en was de fantasiebestrating van haar levensweg subliem geworden. Jim Taylor had haar zonder veel problemen laten gaan en ze had een hele week vrij gekregen voordat ze aan haar nieuwe baan zou beginnen.

Lynsey had zichzelf getrakteerd op de duurste kleurspoeling die ze ooit had gehad. Ze liet haar haar groeien en het viel nu bijna op haar schouders, in een roodgouden tint die haar huid en ogen deed stralen. Of misschien kwam dat doordat ze zich zo op de komende tijd verheugde.

'Ik begrijp nog steeds niet waarom je naar New York vliegt terwijl je in Los Angeles gaat werken,' zei haar moeder voor de derde keer.

'Het is een avontuur, mam, dat is alles,' zei Lynsey. Al sinds ze de reclame voor Wrigley-kauwgum had gezien had Lynsey ervan gedroomd om dwars door Amerika te reizen. Jim had voorgesteld dat ze haar vrije week zou gebruiken om op vakantie te gaan, en ze wist geen betere manier om in een nieuw werelddeel te beginnen dan door het te bekijken vanuit een rijdend voertuig.

'Ik zou juist zo snel mogelijk naar Los Angeles willen om er vast een beetje te wennen.'

'Ja mam, dat zou jij doen. Maar ik niet.'

Het was voorbestemd, dat kon niet anders. Jarenlang had ze geprobeerd alleen aan leuke dingen te denken en positieve energie uit te stralen, en nu kreeg ze er eindelijk iets voor terug. Haar eerste verre vlucht naar een baan in de zon, een baan die haar moeder zou kunnen begrijpen. Niemand was trotser dan mevrouw Dixon. Eendochter die naar Hollywood verhuisde, dat was nog nooit voorgekomen bij haar in de buurt. Ze vertelde het iedereen die ze kende, en ook een paar mensen die ze niet kende.

Na een snel afscheid, waarbij haar huilende moeder haar niet kon aankijken zonder opnieuw in snikken uit te barsten en haar onverstoorbare vader haar een bundeltje geld toestopte en fluisterde: 'Niet tegen je moeder zeggen', was ze alleen, klaar voor de vlucht. Ze had zelfs nog tijd voor een snel biertje voor het opstijgen.

Aan boord kon ze geen weerstand bieden aan de verleiding van de gratis drankjes die op intercontinentale vluchten bleken te worden verstrekt. Ze dronk tijdens twee films door en viel toen tevreden in een diepe slaap, waarna ze fitter wakker werd dan gerechtvaardigd was. Over een uur was de landing, en een knappe steward bood haar koffie aan. Terwijl ze zijn lekkere kontje nakeek door het gangpad, begreep ze niet dat er zoveel mensen klaagden over vliegen. Het was net zo fijn als een avondje thuis op de bank hangen, en dan ook nog op kosten van een ander.

Lynsey sloeg snel de koffie achterover, pakte haar tas en ging naar het toilet. Uit haar handbagage haalde ze een zonnebril en zette die in haar haar, dat eindelijk de kleur had die ze al haar hele leven had gewild. Ze trok haar degelijke rode sweater en het T-shirt eronder uit (laagjes, had haar moeder gezegd) en onthulde het flamingoroze hemdje dat ze daar weer onder droeg - flamingoroze met een flamingo erop. Een vleugje lipgloss en ze was er helemaal klaar voor. Voor Lynsey was dit een heel nieuw begin. Een gelegenheid om een ander mens te worden, de Lynsey van wie ze altijd had geweten dat ze haar zou kunnen zijn. Van nu af aan zou ze professioneel hard gaan werken, zich keurig gedragen en aansluiting vinden bij de beau monde. Ze zou hordes nieuwe, fantastische vrienden krijgen die haar beschouwden als een hippe Engelse meid die reizen maakte, en niet als iemand met een noordelijk accent die de kunstacademie niet had afgemaakt en van disco hield. Vanaf vandaag werd alles anders.

Toen ze uit het vliegtuig stapte, voelde ze zich net The Beatles en ze zwaaide voor de lol naar niemand in het bijzonder op het observatiedek. Wat had ze toch een mazzel!

En zo kwam Lynsey Dixon aan in Amerika.