2

Het ging niet goed. Galeena vroeg niet, hij nam. Hij legde zijn wapens terzijde, maar toch nam hij. Vreedzaam kwam zijn volk de richel op. Ze vroegen niets aan degenen die er al waren. Omdat ze in de meerderheid waren, konden ze hun bezittingen gewoon neergooien waar ze maar wilden. Lonit probeerde de vrouwen naar het deel van de grot te sturen dat voor hen het meest geschikt was, maar ze duwden haar weg en sloegen geen acht op haar protesten. Opeens was haar nette kamp rommelig en wanordelijk. De vrouwen doorzochten haar voorraden en propten hun mond vol met bessen en stukken vet. Lonit trok zich terug en wachtte tot Torka of Umak haar kwamen helpen, maar die hadden zelf soortgelijke problemen. Galeena had duidelijk het bevel overgenomen. Hij blafte zijn norse jagers bevelen toe en schopte naar een paar jongens, de enige kinderen van de groep. Een van hen gooide een korte, slecht gemaakte speer naar Aar. De speer miste de hond, maar Karana miste de jongen bepaald niet. Hij sprong op hem af en sloeg hem tegen de grond. Umak haalde hen uit elkaar. Karana was zo boos dat hij de pijn in zijn been niet merkte. Hij wist alleen dat Aar verdwenen was.

'Broeder Hond komt heus wel terug,' verzekerde Umak hem. 'Hier? Dit is niet meer de grot van Torka! Dit is het nest van Galeena!' protesteerde het kind.

De jongen had gelijk. De mannen van Galeena zaten op hun hurken in de schaduw en verslonden Lonits zorgvuldig geconserveerde vlees. Ze gooiden de restjes overal om zich heen en deden overal hun behoefte, waar en wanneer ze maar aandrang voelden. 'Daar... op de zegge! En de rest over de rand! Als jullie dat blijven doen, gaat de hele grot stinken alsof het een bizonpoel is!' schreeuwde Torka, maar bedacht zich toen. Galeena en zijn mensen zagen er toch al uit alsof ze dagen in een hoop mest hadden liggen rollen en zo roken ze ook. Bovendien waren ze met zo velen dat Torka geen kans had om enig gezag te doen gelden. Torka bekeek hen nadenkend. Ze waren smerig en onbehouwen. Als hij zich verzet had tegen hun komst, zouden ze zich vast langs hem hebben gedrongen, zelfs als ze hem daarvoor van de rots hadden moeten gooien. Maar och, met wat tijd, rust en eten zouden hun manieren wel verbeteren. Ze hadden ook geleden onder de dodelijke schaduw van de Vernietiger. Hoe onaangenaam Torka hen ook vond en hoezeer hij zich ook ergerde aan de manier waarop ze waren binnengedrongen, hij kon toch niets zinnigs inbrengen tegen Galeena's wens om één groep te vormen en de grot te delen tot welzijn van hen allen. Beide groepen zouden zich moeten aanpassen. En met andere vrouwen om haar te helpen zou Lonit minder werk hebben en zou ze iemand van haar eigen geslacht hebben om haar bij de bevalling van hun kind bij te staan. Karana zou vrienden van zijn eigen leeftijd hebben. Umak zou weer Heer der Geesten kunnen zijn, met een echte groep om hem eer te betuigen. En hij, Torka, zou mannen hebben om mee te jagen, wat de jacht veel minder gevaarlijk zou maken.

Bovendien had Galeena waarschijnlijk gelijk met wat hij zei over de Grote Geest. Zijn gevoelens weerspiegelden Torka's overtuiging. De mammoet was inderdaad een geest. Niemand zou hem kunnen doden, niet zonder het risico zelf een geest te worden. Zijn blik viel op Lonit. Ze kwam naar hem toe met haar persoonlijke bezittingen tegen zich aan geklemd. Vergeleken bij de vrouwen in Galeena's groep was ze de mooiste vrouw ter wereld. Hij was er trots op dat hij leven in haar buik had verwekt. Hij herinnerde zich de vele keren dat ze hadden gevrijd en dacht aan het kind dat ze tegen het eind van de lange duisternis zouden krijgen. Hij stelde zich voor hoe het zou huilen, hoe Lonit kuiltjes in haar wangen zou krijgen van het glimlachen en hoe haar antilopeogen zouden stralen wanneer het kind eindelijk zou gaan drinken aan de stevige, ronde borsten die hij zo mooi vond.

Hij glimlachte toen ze naar hem toekwam. De grote mammoet verdween volledig uit zijn gedachten terwijl hij haar naar zich toe trok. De toekomst was veelbelovend. Met Lonit als vrouw was Torka niet meer bereid om zijn leven te vergooien.