25

zondag 7 december 2008

12.04 uur, New York

James verkeerde bijna in een roes toen hij de naar wierook geurende kathedraal verliet om terug te keren naar de residentie. De kathedraal was stampvol geweest voor de hoofdmis, zodat er mensen in de gangen moesten blijven staan en er geen enkele zitplaats meer beschikbaar was in het hele schip. Het koor had het uitstekend gedaan en nauwelijks een fout gemaakt, en zijn preek was prima gegaan en was goed ontvangen. Toen de secretarissen terug waren gegaan naar hun slaapkamers, had James besloten dat hij die ochtend zou preken over de rol van Maria in de moderne kerk, omdat dat paste bij de komende feestdag en omdat hij zich er al dagen mee bezighield.

Nu de stress van de hoogmis achter hem lag, wilde James zich heel graag weer bezighouden met Shawn, Sana en het probleem van het ossuarium. Hij wist dat de komende week doorslaggevend zou worden en hij bad dat zijn secretarissen enige voortgang hadden geboekt. Het eerste wat hij zag toen hij de trap op kwam, was dat op de houten bank voor de deur van zijn werkkamer een jongen zat van ongeveer vijftien, zestien jaar, met vlasblond schouderlang haar, een prachtig gezicht en zo’n engelachtige glimlach dat James schrok en even dacht dat hij een visioen van de engel Gabriël had. De jongen was gekleed in een zwart habijt met een capuchon en om zijn middel een middelblauw koord.

James, die met enige moeite zijn verstand bij elkaar raapte, verbrak het oogcontact met de jongen en verdween in zijn kamer. Snel schoof hij achter zijn eikenhouten bureau om op adem te komen, wetend dat Vader Maloney ongetwijfeld heel snel zou verschijnen. De grote vraag voor James was of deze jongen gekozen was als mogelijke bemiddelaar. Zo ja, dan was zijn impact in elk geval ongelooflijk, iets waar hij ook op had gehoopt. Maar desondanks was er een probleem: hij was te jong, een kind nog, en James vroeg zich af of hij iemand die zo onvolwassen was een zo belangrijke taak wel zou kunnen toevertrouwen.

Zoals James verwachtte, ging de deur na een kort klopje open en kwam Vader Maloney binnen. Met een map in zijn hand kwam hij snel op het bureau af en overhandigde hem aan James. ‘Hij heet Luke Hester, en ja, hij is inderdaad genoemd naar de evangelist Lucas.’

‘Hij is heel bijzonder,’ zei James. ‘Dat moet ik toegeven, maar is hij niet te jong voor een theologisch noodgeval? Er zal behoefte zijn aan een beetje aangeboren psychologie.’

‘Als u de biografie bekijkt die ik snel heb samengesteld, zult u zien dat hij ouder – en dus wijzer – is dan zijn engelachtige uiterlijk doet vermoeden. Hij is vijfentwintig en wordt over een paar maanden zesentwintig.’

‘Mijn hemel,’ riep James uit. Hij legde de map op zijn bureau, sloeg hem open en staarde naar de geboortedatum. ‘Dat had ik nooit gedacht.’

‘Er was een licht hormonaal probleem dat nooit is onderzocht,’ meldde Vader Maloney. ‘Maar dat is aangepakt en zijn hormonen zijn nu in orde. De broeders bij wie hij woont hebben hem een paar jaar geleden hier in de stad laten onderzoeken.’

‘Ik begrijp het,’ zei James, die snel door de biografie bladerde, waarin hij las dat Luke het enige kind was van een devoot katholieke moeder en een afvallige vader. De jongen was toen hij achttien was van huis weggelopen om zich bij een Mariavereniging aan te sluiten die de Broederschap van de slaven van Maria werd genoemd.

‘Heb je met hem gesproken?’

‘Ja. Ik geloof dat ik nog nooit iemand heb ontmoet die dichter bij de persoon komt die u gisteravond hebt omschreven. Het woord “charismatisch” schiet nog tekort. Hij is zeer intelligent.’

‘Is hij toegewijd aan de maagd Maria?’

‘Volkomen, met lichaam en ziel. Hij is een vleesgeworden lofrede op de gezegende maagd.’

‘Dank u, Vader Maloney. Stuurt u hem maar naar binnen.’

Een halfuur later was James net zo overtuigd als Vader Maloney. Vanuit James’ perspectief kon Luke niet beter gekwalificeerd zijn dan als hij door een castingbureau was gestuurd. Zijn relatief korte leven was niet makkelijk geweest. Hij had gevangengezeten tussen een alcoholistische, gewelddadige vader, een mishandelde, al te toegeeflijke moeder en een paar plattelandspriesters die hem niet hadden kunnen helpen. James vond het vreselijk om over de priesters te horen, vooral omdat hij net de avond tevoren een vergelijkbaar verhaal had gehoord van Jack over Shawn. Maar waar hij wel blij mee was, was Lukes verhaal over hoe hij de maagd Maria had gevonden en dat ze hem niet alleen had gered, maar hem ook het vertrouwen in de kerk zelf had teruggegeven.

Zodra hij ervan overtuigd was dat Luke een goede kandidaat was om de noodzakelijke redder te zijn, bracht hij het gesprek op het probleem dat door Shawn en het ossuarium was veroorzaakt, maar niet voordat hij van Luke een eed van geheimhouding had gekregen, gebaseerd op zijn liefde voor de gezegende maagd.

‘Toepasselijk genoeg heeft het probleem betrekking op de moeder van God,’ zei James zodra Luke zijn woord had gegeven. Daarna vertelde hij het verhaal van de ontdekking van het ossuarium, zijn overtuiging dat het een vervalsing was, het illegale transport naar de Verenigde Staten en de opening een paar dagen geleden. Vervolgens beschreef hij Shawns intentie om de reputatie van de maagd te beschadigen door te suggereren dat de botten in het ossuarium van haar waren, waardoor tevens de onfeilbaarheid van de paus in diskrediet werd gebracht. ‘Het zal een vernietigende klap zijn voor zowel Maria als de kerk,’ zei James met klem. ‘En alleen jij zult tussen dokter Daughtry en een dergelijke gruwelijke gebeurtenis in staan.’

‘Ben ik waardig genoeg?’ vroeg Luke, met een diepere stem dan je zou verwachten van iemand die zo jong was.

‘Als aartsbisschop denk ik dat je waardig en uniek gekwalificeerd bent door je diepe eerbied voor de gezegende maagd. Hoewel het geen gemakkelijke taak zal zijn, omdat ik geloof dat je tegenstander de hulp en de aandacht van de duivel heeft, is het absoluut noodzakelijk dat je slaagt.’

‘Hoe denkt u dat ik deze taak kan vervullen?’ vroeg Luke, op een toon die in tegenspraak was met zijn jeugdige verschijning.

James leunde achterover en dacht even na. Hij had eigenlijk niet verder nagedacht dan zoeken naar de juiste persoon, maar nu hij wist dat hij die gevonden had, moest hij de details gaan invullen. Het eerste was natuurlijk om Luke en Shawn bij elkaar te krijgen voor een langere periode. Alleen dan zou Luke de gelegenheid hebben om aan Shawn duidelijk te maken wat voor ramp het zou zijn als Shawn zijn plannen doorzette. Een ramp, waar hij, James, persoonlijk onder zou lijden.

‘Ik zal ervoor zorgen dat je uitgenodigd wordt als gast bij de Daughtry’s thuis in de Village. Daardoor krijg je toegang en tijd. Er is je verteld dat je hier ongeveer een week in de stad zult zijn, klopt dat?’

‘Dat klopt, maar ik maak me zorgen over zo’n lang verblijf, Uwe Eminentie. Ik ben nooit meer blootgesteld aan zonde sinds ik bij de broeders ben ingetrokken.’

‘Je krijgt het te druk om je daar zorgen over te maken,’ verzekerde James hem. ‘Zoals ik al zei: dit zal geen gemakkelijke opdracht zijn. Misschien werkt het zelfs niet, maar het is essentieel dat je je uiterste best doet. Ik heb het geprobeerd, maar ik heb gefaald. Ik heb er echter het volste vertrouwen in dat doctor Daughtry, diep in zijn hart, een devoot katholiek is. Hij moet alleen dat aspect in hemzelf opnieuw ontdekken.’

‘En wat als doctor Daughtry en zijn vrouw mij afwijzen?’

‘Dat is een risico dat we moeten nemen,’ zei James. ‘Ik heb nog altijd een beetje overwicht bij mijn vriend, dat ik zal proberen aan te wenden om te voorkomen dat hij je de deur wijst. Ik zal heel open zijn en hem precies vertellen waarom je daar bent, zodat er geen verrassingen zijn. God heeft jou gekozen om de redder te zijn van de reputatie van de Gezegende Maria en haar positie in de kerk, als iemand die vrij is van zonden en daarom waardig met lichaam en ziel in de hemel is opgenomen.’

‘Wanneer kan ik aan deze missie beginnen?’ vroeg Luke, die stond te popelen.

‘Ik denk later op de dag,’ zei James. ‘Dit is het plan. Ik zal je door een van mijn secretarissen naar de kathedraal laten brengen, waar ik graag wil dat je om steun van God vraagt voor de rol die je gaat spelen ten behoeve van Maria en de kerk. Terwijl jij daar bent, ga ik je ontvangst voorbereiden. Ik kan het via de telefoon doen, maar ik denk dat het beter is dat ik er persoonlijk naartoe ga. Als ik er niet in slaag om ervoor te zorgen dat je de nacht – of liever nog: een groot deel van de week – bij de Daughtry’s mag doorbrengen, verblijf je hier bij ons in de logeerkamer. Ben je het daarmee eens?’

‘Ik ben dankbaar dat ik deze kans krijg, Uwe Eminentie.’

‘Ik ben degene die dankbaar moet zijn,’ zei James, terwijl hij de telefoon pakte en Vader Maloney vroeg binnen te komen.

Hoewel hij er nog niet van overtuigd was dat plan B zou werken, voelde James zich beter dan hij had gedaan sinds de komst van het ossuarium. Hij had in elk geval een plan en hij deed iets. Teruggekeerd in zijn privévertrekken trok hij de burgerkleding weer aan die hij de avond tevoren had gedragen naar de Daughtry’s. Hij kon zelfs nog een vleugje van het houtvuur ruiken in zijn trui. Het was een prettige geur, die hem ook deed denken aan zijn buitenhuisje bij Green Pond.

Zonder uitleg te geven aan Vader Karlin, die buiten zat, verliet James de kamer, ging de trap af en liep die dag voor de derde keer de verbindingsgang tussen de residentie en de kathedraal door. Als het zo koud was als die dag, was het een welkome luxe. Halverwege ontmoette hij Vader Maloney, die zei dat hij Luke in het schip van de kerk had achtergelaten.

‘U hebt u goed van uw taak gekweten met Luke,’ prees James hem. ‘Als datgene wat ik probeer werkelijk lukt, zullen we allemaal bij u in het krijt staan. Hij is precies wat ik in gedachten had.’

‘Ik ben blij u van dienst te kunnen zijn geweest, Uwe Eminentie,’ zei Vader Maloney. Met opgeheven hoofd, om zichzelf een beetje langer te laten lijken, liep hij met stevige passen in de richting van de residentie.

Terwijl hij door de kathedraal beende, deed James zijn best een glimp op te vangen van zijn nieuwe voorvechter. Die zat, zoals opgedragen, op zijn knieën te bidden met zijn blauwe ogen gesloten en dezelfde engelachtige glimlach op zijn gezicht. Alsof ze aangetrokken werden als vliegen door honing zat er een groepje mensen om hem heen, waardoor James zich afvroeg of zij zich tot hem aangetrokken voelden of hij tot hen.

Toen hij incognito de voorkant van de kathedraal aan 5th Avenue had verlaten, hield James een taxi aan. Hij stapte in en vroeg de chauffeur hem naar 26th Street en 1st Avenue te brengen. Hij was blij dat hij niet was herkend toen hij zijn eigen kerk verliet.

Omdat het rustig was op straat, schoot de taxi flink op. Onderweg haalde James zijn mobiele telefoon tevoorschijn en belde Jack. Alsof hij zich op het toestel stortte nam Jack op nog voordat de telefoon amper was overgegaan. ‘Dat was snel,’ zei James. ‘Wachtte je op mijn telefoontje?’

‘Ik dacht het mijn vrouw, Laurie, zou zijn,’ zei Jack.

‘Het spijt me dat ik je moet teleurstellen.’

‘Dat hoeft niet. Eigenlijk ben ik opgelucht. Toen ik vanmorgen vertrok, ging het niet zo goed met onze baby. Ik was bang te horen dat het slechter ging. Wat wilde je me vertellen?’

‘Waar ben je?’

‘Ik ben bij Sana en Shawn. We zijn in het dna -gebouw.’

‘Dat hoopte ik al.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik nu op weg ben daarnaartoe. Vraag Shawn of het goed is en of ik welkom ben.’

Jack haalde de telefoon van zijn oor. James kon hem tegen Shawn horen praten, en daarna klonk Shawns enthousiaste reactie.

‘Heb je dat gehoord?’ vroeg Jack, die opnieuw aan de telefoon kwam.

‘Ja.’

‘Wanneer ben je hier? Ik moet naar beneden komen om je langs de beveiliging te loodsen.’

‘Al vrij snel,’ zei James. ‘Ik zit in een taxi op Park Avenue en rijd op dit moment langs 36th Street.’

‘Ik ga nu naar beneden,’ zei Jack.

Binnen vijf minuten reed James’ taxi 26th Street in. James liet de chauffeur 1st Avenue oversteken en hem afzetten bij de uitrit van het dna -gebouw. Jack wachtte net binnen de glazen draaideur.

‘Nogmaals bedankt voor de lift naar huis,’ zei hij.

‘Graag gedaan,’ antwoordde James.

Nadat ze zonder problemen de beveiliging waren gepasseerd, waar Jack instond voor James, gingen ze samen in de lift naar boven.

‘Ik heb mijn fanaticus gevonden om Shawn te bewerken,’ kondigde James aan toen ze uitstapten op de zevende etage.

‘Echt?’ zei Jack verrast. ‘Zo snel? Toen je beschreef wat voor iemand je wilde zoeken, dacht ik alleen maar: succes ermee. Ik dacht dat het maanden zou gaan duren.’

‘Ik heb handige secretarissen.’

‘Kennelijk.’

Ze kwamen bij de deur van het laboratorium dat aan Shawn en Sana was toegewezen, en Jack klopte. Shawn, die met zijn rug naar de deur aan de tafel in het midden zat, sprong op en deed open. James ging, een beetje aarzelend over wat hij zou aantreffen, naar binnen en zijn vrees werd snel bewaarheid. Voor hem, op de tafel in het midden, lagen de botten uit het ossuarium uitgespreid in hun anatomische positie. Hoewel hij er in zijn hart van overtuigd was dat het niet de botten van de gezegende maagd waren, leek het feit dat ze daar zo oneerbiedig uitgestald lagen heiligschennis, vergelijkbaar met het gevoel dat hij had gehad toen hij Shawn en Vader Maloney het ossuarium in de vuile kofferbak van de taxi had zien zetten. James voelde dat hij trilde.

‘Wat is er in hemelsnaam aan de hand?’ vroeg Shawn, die James’ ongemakkelijke gevoel opmerkte.

‘Die botten...’ wist James uit te brengen. ‘Het lijkt zo oneerbiedig. Het is alsof je naar iemand staat te kijken die naakt is.’

‘Moet ik er wat doeken overheen leggen zolang je hier bent?’ vroeg Shawn.

‘Dat is niet nodig,’ antwoordde James. ‘Het was alleen even schrikken.’ In plaats van naar de botten te kijken richtte James zijn aandacht op Shawns werkgebied aan het eind van de tafel, waar hij de eerste van de drie rollen had neergelegd met het vernevelapparaat en een stapel glaspanelen ernaast. Het was duidelijk dat het uitrollen met een slakkengang voortging.

‘Heb je er problemen mee?’ vroeg James, terwijl hij zich vooroverboog om naar het schrift te kijken op de bladzijden die al waren uitgerold.

‘Ik moet heel precies te werk gaan,’ moest Shawn toegeven.

‘Het is prachtig Aramees schrift,’ zei James. ‘Ben je al meer te weten gekomen?’

‘Na de eerste twee zeer informatieve bladzijden is de tekst veranderd in een autobiografie, over Simons jeugd en het begin van zijn ontwikkeling tot magiër. Het lijkt erop dat hij al snel succes had.’

‘En hoe gaat het met Sana’s mitochondriale- dna -onderzoek?’ vroeg James. Hij keek door de glazen deur, via de kleedruimte en de tweede glazen deur in het laboratorium zelf. Daar kon hij Sana heen en weer zien lopen met een geconcentreerde blik op haar gezicht.

‘Als je naar binnen wilt, moet je eerst een jas, een muts en handschoenen aantrekken. Ze is heel voorzichtig in verband met contaminatie. Ik heb geen flauw idee of ze een beetje opschiet. Toen we vanmorgen hier aankwamen, is ze direct nadat ze haar labkleding had aangetrokken naar binnen gegaan. Volgens mij gaat het prima. Zo niet, dan was ze vast al hier geweest om te klagen. Dankzij Jack heeft ze een fantastisch lab om in te werken, met de modernste apparatuur.’

James klopte hard op de deur naar de kleedkamer, in de hoop Sana’s aandacht te trekken. Hij kon zien dat hij daarin geslaagd was, want ze bleef plotseling staan en hief haar hoofd op alsof ze stond te luisteren. James klopte weer op het glas en begon te zwaaien. Ze zwaaide terug. Daarop wenkte James haar naar hem toe te komen, wat ze direct deed.

‘Goedemorgen James,’ zei Sana terwijl ze haar hoofd om de deur stak. ‘Of is het al middag?’

‘Het is middag,’ zei James. ‘Vind je het erg om even hier te komen? Ik wil jullie een voorstel doen.’

Sana aarzelde, want ze besefte dat ze zich zou moeten verkleden als ze verder liep dan de kleedkamer. Maar zo heel lastig was dat niet, dus liep ze verder en liet de deur achter zich dichtvallen.

‘Wat voor voorstel?’ vroeg Shawn behoedzaam.

‘Ja, wat heb je bedacht?’ vroeg Sana, terwijl ze de muts van haar hoofd trok.

‘Ik wil eerst vragen hoe het bij jou gaat,’ zei James. ‘Ik zie dat Shawn voortgang boekt, al is het niet zo snel als hij wel zou willen.’

‘Het gaat uitstekend,’ zei Sana. ‘Het lab is ultramodern en heel handig opgezet om de productiviteit te maximaliseren. Ik zal vanmiddag al aan de extractiefase met de centrifuges toekomen. Op dit moment ligt mijn pulpamonster in de oplossingen met het reinigingsmiddel om de cellen open te breken en daarna kan ik het behandelen met protease om de proteïnen te denatureren. In dit tempo ben ik morgen al bij de fase van de polymerase-kettingreactie, of pcr .’

‘Je kunt al die details wel overslaan,’ zei James. ‘Het is allemaal Grieks voor mij!’

Iedereen lachte, zelfs James. ‘Ten tweede wil ik jullie bedanken voor de heerlijke avond gisteren, en ik moet zeggen dat het eten bovenaards was.’

‘Dank u, Vader,’ zei Sana, licht blozend.

‘Ik wilde dat ik hetzelfde kon zeggen van het gezelschap,’ voegde James er, in een poging humoristisch te lijken, grinnikend aan toe. ‘Ik maak natuurlijk een grapje, maar ik was teleurgesteld toen ik merkte dat mijn wens om de gezegende maagd hier buiten te laten niet gehonoreerd zal worden. Tenminste niet nu. Zie ik dat goed, Shawn?’

‘Jazeker. Ik weet niet hoe ik het duidelijker kan zeggen. Gisteravond was ik bezopen, moet ik bekennen, en ik kan me met geen mogelijkheid herinneren wat ik allemaal heb gezegd. Daarvoor bied ik mijn excuses aan, maar ik geloof dat ik heel duidelijk was over mijn bedoelingen ten aanzien van het ossuarium en de inhoud ervan.’

‘Duidelijk, zeker,’ zei James. ‘Zo duidelijk dat ik, nadat ik gisteren jullie huis had verlaten, een hele tijd heb zitten denken en bidden om raad voor wat ik moest doen om je tot andere gedachten te brengen. Als eerste moet ik zeggen dat ik het persoonlijk heb opgegeven om het te proberen. We kennen elkaar te goed, zoals wel blijkt uit het feit dat je me dikzak noemde.’

‘Goeie god,’ riep Shawn uit, en hij sloeg met een hand tegen zijn voorhoofd. ‘Zeg dat het niet waar is. Dat spijt me ontzettend, ouwe makker.’

‘Ik ben bang van wel,’ zei James. ‘Maar ik vergeef het je, omdat ik er veel te weinig aan heb gedaan om de trieste waarheid te veranderen. Daarnaast heb ik besloten dat ik jullie allebei zal toestaan verder te gaan met jullie onderzoek naar de inhoud van het ossuarium, op één voorwaarde.’

Er verscheen een klein, minachtend lachje op Shawns gezicht. ‘Waarom denk je dat jij ons toestaat ons werk te doen? Vanuit mijn perspectief zijn jouw wensen relatief irrelevant, hoewel ik natuurlijk realistisch genoeg ben om te beseffen dat een telefoontje van jou naar Jacks baas weleens voldoende zou kunnen zijn om ons eruit te gooien. Maar als dat gebeurt gaan we ergens anders heen.’

‘Soms ben ik echt verbaasd over je naïviteit,’ zei James. ‘Allereerst lijk je je niet te realiseren dat het bewijs dat deze botten van de gezegende maagd zijn uiteindelijk berust op het verhaal van Simon de Magiër aan zijn assistent, Saturninus. Vanuit theologisch perspectief – en daar gaat het hier om – baseer je je argumenten op de slechtst denkbare bron. Als het ruilen van de botten voor Petrus’ helende krachten het enige was geweest wat Simon wilde, dan zou er geen noodzaak zijn geweest extra moeite te doen om de echte botten te bemachtigen. De botten van elke willekeurige vrouw zouden goed zijn geweest, en dat is hier volgens mij het geval: het zijn de botten van een willekeurige vrouw uit de eerste eeuw, en niet die van de gezegende maagd.’

‘Daar ben ik het niet mee eens, vanwege Saturninus’ verklaring dat Simon teleurgesteld was dat de botten niet zelf op een mystieke manier de helende krachten aan hem hadden overgedragen. Als het zeker niet de botten van de maagd waren, dan zou hij niet hebben verwacht of gehoopt dat dat zou lukken.’

‘Ik wil hier niet langer over discussiëren,’ zei James, die zijn hand opstak. ‘Zoals ik al eerder zei: ik zal zelf niet meer proberen je tot andere gedachten te brengen. Maar wat betreft mijn macht om jou tegen te houden, moet je één ding niet vergeten. Tenzij je de voorwaarde waar ik het over had accepteert, ben ik van plan om vandaag nog naar de autoriteiten te gaan. Dat klinkt als een wanhoopsdaad, maar ik ben ook wanhopig voor de kerk en voor mijzelf. Ik zal verklaren dat het ossuarium vals is en dat jij een dief bent, zodat ik in plaats van als een medeplichtige eerder zal worden gezien als een held, omdat ik het risico neem zelf deze goddeloze aanval op de kerk aan het licht te brengen.’

‘Dat zou je niet doen,’ zei Shawn, maar zonder veel overtuiging. Als hij verstrikt zou zitten in hetzelfde web als James, zou hij immers vermoedelijk hetzelfde hebben gedaan. Dit hele gedoe met het ossuarium zou voor hem alleen maar winst betekenen, maar het was duidelijk dat James er alles bij te verliezen had.

‘Ik zal vandaag nog contact opnemen met de Pauselijke Commissie voor Gewijde Archeologie, ze vertellen dat je misbruik hebt gemaakt van hun oorspronkelijke uitnodiging en hen contact laten opnemen met hun collega’s binnen zowel de Italiaanse als de Egyptische regering. Die zullen je activiteiten hoog opnemen en eisen dat je wordt gearresteerd, en jij ook, Sana. Of er een uitlevering zal komen weet ik niet, maar het is wel zeker dat het ossuarium en de inhoud direct zullen worden teruggebracht, evenals de codex en Saturninus’ brief.’

‘Dat is chantage!’ riep Shawn uit.

‘Hoe zou je willen noemen wat je mij aandoet?’

‘Dit is belachelijk,’ zei Shawn.

‘Wat is die voorwaarde waar je het over had?’ vroeg Sana.

‘Gelukkig is er iemand die zijn verstand gebruikt in deze samenzwering,’ zei James. ‘De voorwaarde is heel eenvoudig en tamelijk onschuldig. Ik heb een charmante, bijzonder aardige jongeman gevonden die, zou je kunnen zeggen, zijn hele leven aan Maria heeft gewijd en de laatste acht jaar in een Mariaklooster heeft gewoond. Ik wil dat jullie hem ontmoeten en zijn passie voelen. En ik wil niet dat het een korte, voorbijgaande ontmoeting is, waardoor je in staat zou zijn je oren te sluiten en je hart tegen hem te wapenen. Ik wil dat je gericht tijd met hem doorbrengt. Hoeveel langer denken jullie, realistisch gezien, nog nodig te hebben om de inhoud van het ossuarium te bestuderen?’

Shawn keek naar Sana, die antwoordde: ‘Mijn bijdrage aan de zaak verloopt, zoals ik al zei, voorspoedig. Vooropgesteld dat er geen verrassingen zijn, maximaal een week.’

‘Voor mij is het moeilijker te zeggen,’ gaf Shawn toe. ‘Het gaat erom hoe lang het uitrollen duurt. Ik hoop en ik gok dat het na nog één of twee keer driehonderdzestig graden draaien een stuk makkelijker zal worden. Het is mijn ervaring dat vocht de meeste problemen veroorzaakt aan de bladzijden die het dichtst aan de oppervlakte liggen. Met dat in het achterhoofd, zou ik zeggen tussen een week en twee maanden.’

‘Goed dan,’ zei James. ‘Ik wil dat jullie Luke Hester een week uitnodigen als gast in jullie huis. Maar het moet, zoals ik al zei, intensief contact zijn. Je moet je gericht met hem bezighouden en geïnteresseerd zijn in zijn leven, dat niet makkelijk is geweest. De man heeft geleden, maar met hulp van de gezegende maagd heeft hij alle ellende achter zich gelaten. Met andere woorden, jullie moeten net zo gastvrij voor hem zijn alsof hij een echte gast is, bijvoorbeeld het kind van een van je naaste vrienden.’

‘Wat heet gastvrij zijn?’ vroeg Shawn voorzichtig. Enerzijds leek deze voorwaarde te makkelijk. Anderzijds dacht hij dat hij er gek van zou worden. Shawn was nooit goed geweest in gebabbel, behalve met aantrekkelijke vrouwen in bars met behulp van een alcoholisch smeermiddel.

‘Dat moet je denk ik aanvoelen,’ zei James.

‘Hoe oud is die man?’ vroeg Sana.

‘Dat moeten jullie zelf maar zien,’ zei James. ‘Er is een discrepantie tussen zijn leeftijd en zijn uiterlijk. Ik vond het heel makkelijk om met hem te praten, en hij is, zoals ik al zei, heel charmant en intelligent. Natuurlijk is het mogelijk dat hij wat psychologische littekens heeft door zijn moeilijke jeugd, maar daar bleek helemaal niets van toen ik met hem sprak.’

‘Ik hoop dat je ons niet opzadelt met een of andere jonge wedergeboren christen,’ zei Shawn. ‘Ik weet namelijk niet of ik dat een week vol zou houden.’

‘Ik zei dat hij charmant is,’ zei James, ‘en dat meen ik. Ik heb hem ook het hele verhaal over het ossuarium verteld, dus je zult een heleboel hebben om over te praten. Ik wil nu graag weten of we allemaal goed begrijpen wat de bedoeling is. Ik geef hem een mobiele telefoon, zodat hij me kan bellen. Als hij belt en klaagt dat een van jullie twee niet genoeg aandacht aan hem besteedt, dan is de afspraak voorbij. Is dat duidelijk?’ James keek naar zowel Shawn als Sana, om er zeker van te zijn dat ze er beiden mee instemden. Het laatste wat hij wilde was dat een van hen na afloop zou beweren dat ze niet hadden begrepen wat de bedoeling was. Het probleem bij een dreigement was dat je bereid moest zijn het uit te voeren.

‘Wanneer begint deze logeerpartij?’ vroeg Sana.

‘Hoe laat zijn jullie vanavond thuis?’ vroeg James.

‘Ongeveer vijf uur, denk ik,’ zei Sana.

‘Dan staat hij voor de deur,’ zei James.

‘Wacht even,’ zei Shawn. Hij keek naar Sana. ‘We zijn van plan om vanavond uit eten te gaan, want Sana heeft gisteren lang genoeg in de keuken gestaan.’

‘Dat is geen probleem,’ zei James. ‘Hij is zeer presentabel. Het zal een goede manier zijn om kennis te maken op neutraal terrein.’

‘Moeten wij die onbekende mee uit eten nemen?’ klaagde Shawn.

‘Waarom niet? Het is een goede manier om de relatie te beginnen. Ik neem aan dat het heel lang geleden is dat iemand hem mee uit eten heeft genomen, als dat al ooit is gebeurd. Denk aan de opwinding die jullie aan het leven van deze man zullen toevoegen.’

‘Wie betaalt?’ vroeg Shawn.

‘Ik geloof mijn oren niet,’ zei James, ‘maar eigenlijk zou het me niet moeten verbazen. Je bent nog net zo’n krent als op de universiteit.’

‘Dat is wel zeker,’ zei Jack, die zich voor het eerst liet horen.

‘Als het al moet gebeuren, dan geloof ik niet dat ik ervoor hoef te betalen,’ zei Shawn defensief.

‘Het aartsdiaconaat zal het diner van meneer Hester vanavond betalen, maar niet dat van jou, verkwister. Bewaar de bonnetjes goed als je terugbetaald wilt worden.’

‘Geen probleem,’ zei Shawn. ‘En als je het niet erg vindt, wil ik nu weer aan het werk.’