11

dinsdag 2 december 2008

11.34 uur, New York

(17.34 uur, Rome)

‘Hoe was de lunch gisteren?’ vroeg Jack. Hij had zijn hoofd om de deur van Chets kamer gestoken, waar zijn collega een serie glaasjes zat te bekijken door zijn microscoop. Chet keek op en duwde toen zijn stoel achteruit.

‘Het was niet helemaal wat ik had verwacht,’ bekende hij.

‘Hoezo?’

‘Ik weet niet wat ik zaterdagavond heb gedacht,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Ik had ze zeker niet allemaal op een rijtje. Die vrouw was vreselijk.’

‘Jammer dat te horen,’ zei Jack. ‘Dus ik neem aan dat het uiteindelijk toch niet “de ware” is?’

Chet maakte een gebaar alsof hij een lastig insect wilde wegslaan en grinnikte spottend. ‘Steek de draak maar met me!’ zei hij uitdagend. ‘Ik heb het verdiend.’

‘Ik wilde je wat vragen over die arteria vertebralisdissectie waar je het over had,’ zei Jack, die probeerde zijn enthousiasme te beteugelen voor zijn kruistocht tegen wat hij beschouwde als de irrationele populariteit van alternatieve geneeswijzen. Hij was er nu zelfs nog meer van overtuigd dat die over het algemeen niet effectiever waren dan een placebo, en duur: een slechte combinatie. En alsof dat nog niet genoeg was, wist hij nu ook dat ze soms gevaarlijk waren. Hij schaamde zich dat de forensische pathologie niet een wat verantwoordelijker standpunt had ingenomen.

Jacks mening was verhard na zijn bezoek aan de praktijk van Ronald Newhouse, wat, zo moest hij achteraf erkennen, een vergissing was geweest, omdat hij zijn emoties de overhand had laten krijgen. Later had hij nog gezocht op internet en een enorme hoeveelheid informatie gevonden, waardoor de behoefte om de confrontatie met Newhouse aan te gaan niet zou zijn opgekomen als hij die eerder had gelezen. Hij had niet geweten dat er duizenden ‘onderzoeken’ waren uitgevoerd om de effectiviteit van alternatieve of complementaire geneeskunde te bewijzen of te ontkrachten. Zijn zoektocht had ook aangetoond wat volgens hem het grootste nadeel van internet was: te veel informatie, zonder een duidelijke manier om de vooringenomenheid van de bronnen te beoordelen.

Toevallig was hij een aantal verwijzingen tegengekomen naar het boek dat hij opzij had laten leggen bij Barnes & Noble. Hij was diep onder de indruk geraakt van de kwalificaties van de schrijvers. Een van hen was de schrijver van een boek dat hij een paar jaar eerder met plezier had gelezen en dat Big Bang heette. De wetenschappelijke kennis van de man, en vooral van geneeskunde, was ontzagwekkend, en Jack was daardoor geneigd zijn mening over alternatieve geneeskunde te vertrouwen. De tweede schrijver, die was opgeleid als regulier arts, had de tijd en de moeite genomen om de opleiding in een paar soorten alternatieve geneeskunde te volgen en beide ook uit te oefenen. Er bestond beslist geen betere manier om de twee benaderingen zonder vooroordelen te evalueren en te vergelijken. Op dat moment had hij besloten internet te laten voor wat het was, en hij was vroeg vertrokken om het boek Trick or Treatment op te halen.

Toen Jack thuis was gekomen, was zowel Laurie als JJ tot zijn teleurstelling vast in slaap, en er had een briefje op de wandtafel bij de voordeur gelegen: ‘Een slechte dag, veel huilen, geen slaap, maar nu wel. Ik moet mijn kans grijpen. Soep op het fornuis. Liefs, L.’

Het briefje had ervoor gezorgd dat Jack zich schuldig en eenzaam voelde. Hij had de hele dag niet gebeld uit angst hen wakker te maken, wat in het verleden weleens gebeurd was. Hoewel hij Laurie altijd had aangespoord hem te bellen als ze kon, deed ze dat nooit. Hij hoopte dat het niet uit wrok was omdat hij naar zijn werk vertrok terwijl zij thuisbleef, maar zelfs als dat zo was, dan nog wist hij dat ze het toch niet anders zou willen.

Zijn schuldgevoel had echter niet alleen te maken met het feit dat hij niet belde – het was omdat hij gewoon niet wilde weten wat er thuis gebeurde. Soms wilde hij zelfs niet eens naar huis. Daar waren de vreselijke ziekte van zijn zoon en zijn onvermogen om er iets aan te kunnen doen onvermijdelijk. Hoewel hij het nooit zou toegeven tegenover Laurie, was het een enorme aanslag op zijn emoties om de zieke baby vast te houden, en hij haatte zichzelf erom. Tegelijkertijd begreep hij wat er achter zijn gevoelens schuilde: hij probeerde vergeefs zich niet al te zeer aan het kind te hechten. De onuitspreekbare realiteit die in zijn achterhoofd speelde was dat JJ het niet zou overleven.

Jack had de rust in huis aangegrepen om in Trick and Treatment te duiken. Toen Laurie vier uur later wakker werd, was hij zo in beslag genomen door het boek dat hij was vergeten om te eten.

Jack luisterde terwijl Laurie vertelde over haar dag. Net als andere dagen vond hij haar hoe meer hij hoorde steeds meer een heilige, en zichzelf het tegenovergestelde, maar hij liet haar uitpraten. Toen ze klaar was waren ze in de keuken beland en ze had erop gestaan wat soep voor hen op te warmen.

‘Grappig wel dat je het vanochtend over alternatieve geneeswijzen had,’ zei hij nadat ze hadden gegeten. ‘Ik kan je één ding zeggen: we kunnen dan wel wanhopig zijn, maar dát gaan we nooit proberen.’ Hij vertelde haar over Keara Abelard en zijn beslissing om alternatieve geneeswijzen eens serieus onder de loep te nemen. Fysiek en mentaal uitgeput als ze was, had ze maar met een half oor naar zijn gepassioneerde verhaal geluisterd, tot hij bij het fatale geval was gekomen van de drie maanden oude baby die was gestorven na cervicale manipulatie door een chiropractor. Vanaf dat moment had Jack haar volledige aandacht gehad. Hij had verteld dat zijn boek hem de ogen had geopend voor de belangrijkste stromingen op het gebied van alternatieve geneeswijzen, dus niet alleen chiropractie, maar ook homeopathie, acupunctuur en kruidengeneeskunde.

Toen Jack was uitverteld had Laurie hem gefeliciteerd dat hij een geschikt onderwerp had gevonden om zich mee bezig te houden terwijl ze in afwachting waren van JJ’s behandeling. Ze had zelfs toegegeven dat ze een beetje jaloers was, maar meer ook niet. Toen Jack er opnieuw over begon dat zij weer aan het werk zou kunnen gaan terwijl de zorg voor de baby door verpleegsters werd overgenomen, weigerde ze zoals steeds, en zei dat ze deed wat ze moest doen. Daarna vertelde ze over drie fatale gevallen van alternatieve geneeswijzen die ze zelf kende. Het ene was een acupunctuurslachtoffer dat was gestorven omdat de acupuncturist per ongeluk het hart van het slachtoffer had doorboord door een acupunctuurnaald recht in het gebied van de sinusknoop te steken. Twee anderen waren overleden na vergiftiging met zware metalen door vervuilde Chinese kruiden.

Jack was blij met Lauries voorbeelden en vertelde dat hij een e-mail had gestuurd aan hun collega’s om te vragen naar vergelijkbare gevallen, in een poging erachter te komen hoe vaak het gebeurde dat er in New York iemand overleed als gevolg van alternatieve geneeswijzen.

‘Hé!’ riep Chet, terwijl hij Jacks arm een stevige por gaf. ‘Wat heb jij: een psychomotorische stuip?’

‘Sorry,’ zei Jack, terwijl hij zijn hoofd schudde alsof hij uit een trance ontwaakte. ‘Ik zat heel ergens anders met mijn gedachten.’

‘Wat wilde je weten over mijn geval van arteria vertebralisdissectie?’ vroeg Chet, die nog steeds zat te wachten tot Jack zijn vraag zou afmaken.

‘Kun je me misschien de naam of het dossiernummer geven, zodat ik de details kan opzoeken?’ vroeg Jack, maar hij luisterde niet naar Chets antwoord. Zijn gedachten waren weer afgedwaald, en hij herinnerde zich die ochtend toen hij om halfzes op de bank in de zitkamer wakker was geworden met zijn kleren nog aan. Op zijn knieën lag Trick or Treatment , halverwege de appendix geopend.

Het boek had zijn negatieve gevoelens over alternatieve geneeswijzen nog verder versterkt en zijn belangstelling voor het onderwerp vergroot. Hoewel hij bepaalde stukken maar oppervlakkig had doorgenomen, had hij toch vrijwel het hele boek gelezen en zelfs belangrijke passages onderstreept. De boodschap kwam duidelijk overeen met zijn eigen standpunt over het onderwerp, en hij had het gevoel dat de argumenten die de schrijvers gebruikten om hun conclusies te rechtvaardigen helder en onbevooroordeeld waren. In feite had hij het gevoel dat ze zich alle moeite hadden getroost om alternatieve geneeswijzen het voordeel van de twijfel te geven, maar het enige wat ze in hun samenvatting konden zeggen was dat homeopathie alleen maar een placebo-effect had; acupunctuur bood naast een placebo-effect wel een beetje verlichting bij pijn en misselijkheid, maar niet veel en van korte duur; chiropractie leek naast het placebo-effect wel iets te kunnen betekenen bij rugpijn, maar reguliere behandelingen waren meestal net zo goed en veel goedkoper; en kruidengeneeskunde was voornamelijk een placebo, met producten waar weinig of geen controle op was, en voor die producten met een farmacologisch aspect waren medicijnen die alleen het actieve ingrediënt bevatten beslist veiliger en effectiever.

Omdat hij maar een paar uur had geslapen, dacht Jack dat hij uitgeput zou zijn. Maar dat was niet het geval. Na een opwekkende koude douche en een hapje eten was Jack bijna in recordtijd naar het ocme gefietst.

Opgefokt door zijn pasontdekte kennis over alternatieve geneeswijzen begroef Jack zich in zijn werk en rondde diverse lopende zaken af, waarna hij een onwillige Vinnie meesleepte en in de autopsieruimte aan het werk ging. Tegen de tijd dat hij in Chets werkkamer verscheen had hij al drie autopsieën gedaan, waaronder een schietpartij in een bar in de East Village en twee zelfmoorden, waarvan hij er één heel verdacht vond en waarover hij al gebeld had met zijn vriend, rechercheur Lou Soldano.

‘Hé,’ riep Chet weer. ‘Is daar iemand? Dit is belachelijk. Het lijkt wel of ik met een zombie sta te praten. Ik heb je net de naam van die dissectie van me gegeven, en jij kijkt of je last hebt van een lichte vorm van epilepsie. Heb je wel geslapen vannacht?’

‘Het spijt me,’ zei Jack, die zijn ogen dichtkneep en daarna een paar keer knipperde. ‘Ik heb inderdaad vannacht niet veel slaap gehad, en ik word door adrenaline op de been gehouden. Geef me die naam nog eens!’

‘Waarom ben je zo geïnteresseerd?’ vroeg Chet, terwijl hij de naam op een stukje papier schreef en het aan Jack overhandigde.

‘Ik onderzoek alternatieve geneeswijzen in het algemeen en chiropractie in het bijzonder. Wat heb je gevonden toen je die zaak toentertijd onderzocht?’

‘Je bedoelt naast en buiten het feit dat niemand er iets over wilde horen?’

‘Je bedoelt behalve je baas?’

‘Toen ik de zaak presenteerde tijdens de besprekingen ontstond er een soort discussie, waarbij de helft van de aanwezigen voor en de andere helft tegen chiropractie was, en degenen die voor waren waren zelfs heel erg voor. Het was een emotioneel onderwerp, waardoor ik volkomen verrast werd, vooral omdat mijn baas er zo’n fan van bleek te zijn.’

‘Je zei dat je vier of vijf zaken had verzameld. Zou je die namen ook kunnen vinden? Het zou interessant kunnen zijn om onofficieel het aantal gevallen van arteria vertebralisdissectie in New York en L.A. met elkaar te vergelijken.’

‘Het was relatief makkelijk de naam van mijn eigen geval te vinden, maar die andere namen vinden is vragen om een wonder. Maar ik zal kijken. Hoe ga je het hier onderzoeken?’

‘Heb je onlangs nog je mail gecheckt?’

‘Niet echt, nee.’

‘Als je dat doet, vind je een bericht van mij. Ik heb een e-mail aan alle pathologen-anatomen in de stad gestuurd, op zoek naar gevallen. Later vanmiddag neem ik alle dossiers door om te zien of ik er nog meer kan vinden.’

Plotseling zoemde Jacks Blackberry. Altijd bang dat het Laurie en een crisis thuis kon zijn greep hij hem uit zijn foedraal en keek op het display. ‘O, jee,’ zei hij. Het was niet Laurie. Het was de baas, Harold Bingham, die belde vanuit zijn werkkamer beneden.

‘Wat is er?’ vroeg Chet, toen hij zag hoe Jack reageerde.

‘Het is de baas,’ zei Jack.

‘Is dat een probleem?’

‘Ik heb gisteren een bezoek afgelegd,’ bekende Jack. ‘Aan de chiropractor die betrokken is bij mijn zaak. Ik was niet mijn normale diplomatieke zelf. In feite zijn we bijna slaags geraakt.’

Chet, die Jack beter kende dan wie ook in het instituut, grimaste. ‘Succes!’

Jack knikte en drukte op het knopje om het gesprek aan te nemen. Binghams no-nonsense secretaresse, mevrouw Sanford, was aan de lijn. ‘De chef wil dat u naar zijn kamer komt, nú!’

‘Dat heb ik gehoord,’ zei Chet, en hij sloeg een kruisteken. De betekenis was duidelijk: Chet was ervan overtuigd dat Jacks probleem wel een schietgebedje kon gebruiken.

Jack duwde zichzelf overeind. ‘Dank je voor het uitgesproken vertrouwen,’ zei hij sarcastisch.

Terwijl hij naar de lift liep, dacht Jack dat het bevel vast te maken had met die goeie ouwe Newhouse, de chiropractor. Jack had wel verwacht dat hij zich zou moeten verantwoorden voor het gebeuren, maar niet dat het zo snel zou zijn. Dit was waarschijnlijk niet te danken aan een telefoontje van een ziedende chiropractor, maar eerder aan een telefoontje van een advocaat. De gevolgen zouden een tik op de vingers kunnen zijn – of een langdurige rechtszaak.

Toen hij uit de lift stapte, bedacht Jack dat hij beter niet kon proberen zich te verdedigen bij Bingham, wat naar hij wist moeilijk zo niet onmogelijk zou zijn, maar dat hij misschien beter in de aanval kon gaan.

‘U kunt meteen doorlopen,’ zei mevrouw Sanford zonder op te kijken van haar computer. Omdat ze de laatste keer dat hij op het matje was geroepen, tien jaar eerder, hetzelfde had gedaan, was hij opnieuw stomverbaasd hoe ze had geweten dat hij het was.

‘Doe de deur dicht!’ blafte Bingham vanachter zijn gigantische houten bureau dat onder hoge ramen met oude jaloezieën ervoor stond. Calvin Washington, het waarnemend hoofd, zat aan de grote bibliotheektafel, de boekenkasten met glazen deuren achter hem. Beide mannen keken Jack strak aan.

‘Bedankt dat u me hier hebt laten komen,’ zei Jack oprecht, terwijl hij recht op het bureau van Bingham af liep en er een klap op gaf met zijn vuist om zijn woorden kracht bij te zetten. ‘Het ocme moet een degelijk standpunt innemen over alternatieve geneeswijzen, vooral over chiropractie. Gisteren hadden we hier een overlijdensgeval door dubbelzijdige arteria vertebralisdissectie, veroorzaakt door onnodige cervicale manipulatie.’

Bingham keek verward bij de manier waarop Jack hem de wind uit de zeilen nam. ‘Ik heb het voortouw genomen,’ ging Jack verder, ‘door mezelf er gisteren toe te dwingen de tijd en de moeite te nemen om een bezoek af te leggen aan de chiropractor in kwestie, om de bevestiging te krijgen dat hij de cervicale manipulatie had uitgevoerd. Zoals u zich kunt voorstellen, was dat niet makkelijk, en ik moest behoorlijk aandringen om de informatie te krijgen.’

Binghams vlekkerige gezicht verbleekte enigszins, en zijn vochtige ogen staarden Jack strak aan. Toen nam hij zijn bril af om de glazen te poetsen – en tijd te winnen. Een vlot weerwoord was nooit zijn sterkste kant geweest.

‘Ga zitten!’ dreunde Calvin vanaf de andere kant van de kamer.

Jack ging op een van de stoelen voor Binghams bureau zitten. Hij keek niet om. Zoals hij al had verwacht en gevreesd, was Calvin niet zo onder de indruk van zijn tactiek als Bingham.

Calvins imposante gestalte verscheen in Jacks blikveld. Langzaam sloeg hij zijn ogen op om hem aan te kijken. Calvin had zijn handen in zijn zij gezet, zijn gezicht stond strak en zijn ogen schoten vuur. Hij torende boven Jack uit. ‘Hou op met dat gelul, Stapleton!’ donderde hij. ‘Je weet verdomd goed dat het niet de bedoeling is dat jij door de stad gaat rennen om als een rebelse tv-smeris met je penning te zwaaien.’

‘Achteraf bezien begrijp ik dat ik het niet goed heb aangepakt,’ gaf Jack toe.

‘Was het een soort persoonlijke vendetta tegen chiropractie?’ vroeg Bingham.

‘Ja, het was persoonlijk.’

‘Kun je dat nader uitleggen?’ vroeg Bingham.

‘U bedoelt dat het chiropractors niet aangaat om ziekten te behandelen die niets te maken hebben met de wervelkolom? Of dat chiropractie zijn principes voor dergelijke behandelingen baseert op een idioot, achterhaald, mythisch concept over aangeboren intelligentie dat nooit gevonden, gemeten of bewezen is? Of dat dergelijke behandelingen vaak cervicale manipulaties betekenen die de dood kunnen veroorzaken, zoals bij mijn zevenentwintigjarige patiënte?’

Bingham en Washington wisselden een verbijsterde blik bij Jacks emotionele uitbarsting.

‘Dat kan allemaal wel waar zijn,’ zei Bingham, ‘maar wat maakte het persoonlijk?’

‘Daar ga ik liever niet op in,’ zei Jack, die zichzelf dwong om te kalmeren. Hij wist dat hij zijn emoties niet meer in de hand had, net als in de praktijk van de chiropractor. ‘Het is een lang verhaal, en de relatie is, eigenlijk, tamelijk indirect.’

‘Daar ga je liever niet op in,’ herhaalde Bingham minachtend, ‘maar wij hebben misschien wel het gevoel dat het moet en dat het, als je het niet doet, weleens op eigen risico zou kunnen zijn. Misschien heb je nog geen dagvaarding ontvangen en daarom is het mijn onplezierige plicht om je te vertellen dat jij en het ocme worden aangeklaagd door een zekere dokter Ronald Newhouse...’

‘Hij is geen dokter, verdomme!’ brulde Jack. ‘Hij is een stomme chiropractor!’

Bingham en Washington keken elkaar weer even snel aan. Bingham was duidelijk gefrustreerd, als een ouder met een recalcitrante tiener. Calvin was minder genereus. Hij was gewoon razend en vond het moeilijk om zijn mond te houden.

‘Op dit moment doet jouw mening over chiropractie er niet toe,’ zei Bingham. ‘Het is jouw optreden dat hier ter discussie staat, en de man in kwestie is hoogstwaarschijnlijk een dokter in de chiropractie. Jij en het ocme worden aangeklaagd wegens laster, karaktermoord, bedreiging...’

‘Ik heb die vent helemaal niet aangeraakt,’ viel Jack hem in de rede. Hij had er moeite mee zijn eigen advies aangaande zijn emoties op te volgen.

‘Je hoeft iemand niet aan te raken om te worden aangeklaagd voor bedreiging. De aanklager hoeft alleen maar te geloven dat je op het punt hebt gestaan hem op de een of andere manier te verwonden. Heb je in zijn praktijk tegen hem staan schreeuwen?’

‘Dat denk ik wel,’ zei Jack schaapachtig.

‘Je denkt het wel!’ herhaalde Bingham met toenemende woede, en hij gooide van frustratie zijn armen in de lucht.

Toen zei hij met stemverheffing: ‘Ik zal je zeggen wat dit volgens mij is: het is een ongelooflijke vorm van machtsmisbruik. Ik heb zin om je eruit te schoppen en je onbetaald administratief verlof te geven tot deze hele onverkwikkelijke zaak is opgelost.’

Er liep een koude rilling over Jacks rug. Als hij met verlof werd gestuurd, zou de emotionele reddingslijn naar zijn gezonde verstand worden doorgesneden. Dan zou hij thuis moeten blijven, zodat Laurie aan het werk zou kunnen. Hij zou de verantwoordelijkheid moeten nemen voor de zorg voor JJ. O, mijn god, dacht Jack. Hij was plotseling wanhopig, meer nog dan tevoren. De laatste keer dat hij zich in een vergelijkbare situatie had bevonden en met Binghams woede was geconfronteerd, had hij niet aan zichzelf gedacht. Maar nu kon hij het zich niet veroorloven om zichzelf te vernietigen. Zijn gezin had hem nodig. Hij kon niet depressief raken. Bingham had gelijk: het wás een onverkwikkelijke zaak.

Bingham haalde hoorbaar diep adem en blies die uit door zijn opeengeperste lippen. Hij keek naar Calvin, die nog steeds neerkeek op Jack. ‘Wat denk jij, Calvin?’ vroeg Bingham. Zijn stem was bijna weer zo kalm als normaal.

‘Wat denk ik over wat?’ vroeg Calvin. ‘Of we deze lul moeten schorsen of hem tot moes moeten slaan?’

‘Jij hebt de algemeen adviseur gesproken, ik niet,’ zei Bingham. ‘Wat was haar mening over de schadevergoeding? Heeft ze er vertrouwen in dat onze verzekering dit voorval zal dekken, zowel als er wordt geschikt als wanneer de zaak voorkomt?’

‘Dat dacht ze wel. Het is tenslotte geen strafrechtelijke procedure.’

‘En hoe zit het met de mogelijkheid dat Stapletons acties beschouwd worden als kwaadaardige opzet?’

‘Daar was ze minder zeker over.’

Jack keek van Bingham naar Calvin en weer terug. Op dit moment negeerden ze hem, alsof hij er niet bij was. Na nog een paar opmerkingen over en weer tussen de twee mannen richtte Bingham zijn aandacht weer op Jack. ‘We hebben het hier over de vraag of je gedekt zult worden door de verzekering. Volgens je contract vrijwaart het ocme je voor medische fouten, behalve als die medische fouten te maken hebben met misdadige praktijken of beschouwd worden als kwaadwillig, wat betekent dat je ze met opzet beging en niet per ongeluk.’

‘Ik ben niet naar die praktijk gegaan om iemand te kwetsen, als u dat bedoelt,’ zei Jack berouwvol. Hij had het gevoel dat de situatie helemaal uit de hand liep.

‘Dat is goed om te horen,’ zei Bingham. ‘We moeten beslissen of we je gaan verdedigen of niet. Daarbij speelt natuurlijk wel mee of onze verzekering de kosten dekt. Als dat niet zo is, zul je waarschijnlijk jezelf moeten verdedigen, wat heel duur zou kunnen worden, ben ik bang.’

‘Mijn motieven waren zeker niet kwaad,’ zei Jack, terwijl zijn hart een slag oversloeg bij het vooruitzicht zichzelf te moeten verdedigen. Nu Laurie met verlof was en met de extra kosten voor JJ’s ziekte, had hij geen geld voor een advocaat. ‘Ik ben enkel en alleen naar de praktijk gegaan om uit te zoeken of hij mijn patiënte beroepshalve had gezien, en of hij al dan niet haar halswervels had gemanipuleerd.’

‘Wat was de doodsoorzaak ook weer?’ vroeg Bingham.

‘Dubbelzijdige arteria vertebralisdissectie,’ zei Jack.

‘Werkelijk!’ antwoordde Bingham, alsof hij er voor het eerst van hoorde. Onmiddellijk kreeg hij een glazige blik in zijn ogen. Het was een fysiologische reflex bij hem als hij in gedachten de duizenden forensische gevallen naliep waar hij in zijn lange carrière mee te maken had gehad.

Hoewel Bingham er soms moeite mee had recente gebeurtenissen te onthouden, zoals de doodsoorzaak van Keara Abelard, die Jack nog maar kort daarvoor genoemd had, was zijn langetermijngeheugen prima in orde. Even later knipperde hij met zijn ogen en ging rechtop zitten, alsof hij wakker werd uit een trance. ‘Ik heb drie gevallen van arteria vertebralisdissectie gehad,’ meldde hij.

‘Waren ze veroorzaakt door chiropractische manipulatie?’ vroeg Jack hoopvol. Hij begreep inmiddels wel dat het hem niet zou lukken zijn privéleven gescheiden te houden van zijn professionele leven. Hij zou moeten vertellen over JJ’s ziekte en zijn probleem om daarmee om te gaan. Alleen dan zouden Bingham en Calvin zijn onnadenkende gedrag van de vorige dag door de vingers zien.

‘Twee ervan hadden te maken met chiropractie,’ zei Bingham. ‘De derde was idiopathisch, wat betekent dat we er nooit achter zijn gekomen. Nou, ik moet je zeggen...’ De volgende minuten moesten Jack en Calvin luisteren naar de verhalen van Bingham over zijn drie gevallen. Hoewel het altijd indrukwekkend was om te horen hoeveel details Bingham zich nog kon herinneren, vond Jack het op dit moment op z’n zachtst gezegd vervelend. Maar zijn gezonde verstand zei hem dat hij beter kon zwijgen. Nu hij had besloten om over de kanker van John junior te vertellen, wilde hij het maar zo snel mogelijk achter de rug hebben.

Op het moment dat Bingham klaar was met zijn minicollege, begon Jack aan zijn mea culpa. ‘Net zei ik dat ik niet wilde uitleggen waarom mijn gedrag in de chiropractiepraktijk persoonlijk gekleurd was. Maar ik ben van mening veranderd.’

‘Ik weet niet of ik wel wil weten of jij persoonlijk bij je dissectiepatiënte betrokken was,’ gromde Calvin.

‘Nee, nee!’ verzekerde Jack hen. Het was geen moment bij hem opgekomen dat Calvin zoiets zou denken. ‘Ik heb niets te maken gehad met de patiënte. Ik heb haar nooit eerder gezien of ontmoet, en ik wist niets over haar. De oorzaak van mijn probleem is mijn pasgeboren zoon.’

Jack aarzelde even om zijn mededeling door te laten dringen. Hij kon al direct zien dat de uitdrukking van beide mannen iets verzachtte, vooral bij Calvin, bij wie de woede onmiddellijk plaatsmaakte voor bezorgdheid.

‘Ik wil iets vragen voor ik ga zeggen wat ik wil zeggen,’ zei Jack. ‘Ik wil vragen om mijn verhaal binnenskamers te houden. Het is zeer persoonlijk.’

‘Op dit moment denk ik dat je ons dat maar moet laten bepalen,’ zei Bingham. ‘Als die aanklacht doorgaat, is het mogelijk dat we worden opgeroepen als getuigen. Mocht dat het geval zijn, dan zul je begrijpen dat we een belofte aan jou niet gestand kunnen doen.’

‘Dat begrijp ik,’ zei Jack. ‘Met uitzondering van een getuigenverklaring, vertrouw ik erop dat u het geheim van Laurie en mij zult bewaren.’

Bingham keek naar Calvin. Calvin knikte instemmend.

‘Gaat het goed met de baby?’ vroeg Calvin haastig.

‘Helaas niet,’ gaf Jack, met haperende stem toe. ‘U weet natuurlijk dat Laurie niet zoals gepland teruggekomen is na haar zwangerschapsverlof.’

‘Natuurlijk weten we dat,’ zei Calvin ongeduldig, alsof Jack bewust zijn verhaal probeerde te rekken.

‘Ons kind is ernstig ziek,’ wist Jack uit te brengen. Hij had niemand verteld over JJ, uit angst dat alleen al het vertellen de situatie op de een of andere manier nog werkelijker zou maken. Jack had sinds de diagnose was gesteld een zekere mate van ontkenning gebruikt als een manier om met de schok om te gaan.

Jack aarzelde terwijl hij een paar keer diep ademhaalde. Bingham en Calvin wachtten. Ze konden Jacks kaak zien trillen en wisten dat hij vocht tegen zijn tranen. Ze wilden meer details horen, maar waren bereid hem de tijd te geven om zich te vermannen.

‘Ik weet dat ik de laatste drie maanden wat mijn werk betreft niet helemaal mezelf ben geweest,’ bracht Jack uit.

‘We hadden geen idee,’ onderbrak Bingham hem, omdat hij zich plotseling schuldig voelde dat hij Jack zo hard had aangepakt.

‘Natuurlijk niet,’ zei Jack. ‘We hebben het alleen maar aan Lauries ouders verteld.’

‘Wil je ons vertellen wat de diagnose is?’ vroeg Calvin. ‘Ik neem aan dat het ons niets aangaat, maar ik wil het graag weten. Je weet wat ik voor Laurie voel. Ze is als familie voor mij.’

‘Neuroblastomen,’ zei Jack. Hij moest opnieuw diep inademen voor hij door kon gaan. ‘Zeer gevaarlijke neuroblastomen.’

Het bleef doodstil terwijl Bingham en Calvin de mededeling verwerkten.

‘Waar wordt hij behandeld?’ vroeg Calvin zachtjes, de stilte verbrekend.

‘In het Memorial. Hij volgt een behandelprogramma, maar helaas moesten ze ermee stoppen omdat hij een allergie voor de antilichamen heeft ontwikkeld. Na de chemo was zijn behandeling gebaseerd op uit muizen gewonnen monoklonale antilichamen. Helaas wordt hij op dit moment niet behandeld. Zoals u wel begrijpt, hebben Laurie en ik er grote moeite mee om het uitstel te accepteren.’

‘Nou,’ zei Bingham, na weer een korte ongemakkelijke stilte, ‘dit geeft een heel andere wending aan de huidige situatie. Misschien heb je verlof nodig, maar betaald natuurlijk. Misschien moet je thuis zijn bij je vrouw en kind.’

‘Nee!’ zei Jack met nadruk. ‘Ik moet werken! Echt, het laatste waar ik op zit te wachten is verlof. U hebt geen idee hoe frustrerend het is om je kind te zien lijden en er niets aan te kunnen doen. Het feit dat u me dreigde met verlof te sturen heeft me er juist toe gebracht om het te vertellen.’

‘Oké,’ zei Bingham. ‘Geen verlof dan. Maar je moet me wel beloven dat je geen bezoeken meer zult afleggen, vooral niet aan chiropractors.’

‘Dat beloof ik,’ zei Jack. Dat was vanuit zijn standpunt bezien nauwelijks een concessie.

‘Ik begrijp toch je gedrag bij die chiropractor niet helemaal,’ zei Bingham. ‘Was het iets specifieks of alleen maar je algemene afkeer van het gebeuren? Het was tamelijk duidelijk uit wat je zei toen je hier binnenkwam dat je geen hoge pet op hebt van de chiropractische therapie. Heb je zelf slechte ervaringen met een chiropractor gehad?’

‘Absoluut niet,’ zei Jack. ‘Ik ben er nooit geweest en ik wist er ook niet veel van, maar vanwege mijn patiënte van gisteren besloot ik chiropractie en alternatieve geneeswijzen in het algemeen eens te bekijken om mezelf af te leiden. Het is duidelijk dat ik word geobsedeerd door JJ, vooral omdat hij nu niet behandeld wordt. Voor deze zaak had ik er nooit bij stilgestaan dat mensen konden overlijden door alternatieve therapieën. Toen ik erin dook ging een van de eerste artikelen die ik las over een drie maanden oude baby die was gestorven na manipulatie van de nekwervels door een chiropractor. Ik schrok me wild, vooral omdat JJ ongeveer even oud is. Ik heb er verder geen aandacht aan besteed, tenminste niet tot ik met Ronald Newhouse begon te praten. Toen hij dat krankzinnige principe beschreef van chiropractische behandeling voor aandoeningen als allergieën bij kinderen, sinusitis, en zelfs iets goedaardigs als onrustig gedrag, waardoor en passant het kind overlijdt, kreeg ik een rood waas voor mijn ogen. Dat een volwassene zo stom is om zichzelf in gevaar te brengen door naar een kwakzalver te gaan is één ding, maar niet een kind. Bij een kind is het misdadig.’

Jacks stem stierf weg. Opnieuw viel er een diepe stilte.

Die werd verbroken door Bingham, die zei: ‘Ik denk dat ik zowel voor mezelf als voor Calvin spreek als ik zeg dat we het heel erg vinden dat JJ zo ziek is. Hoewel je gedrag tegenover de chiropractor zeker niet door de beugel kan, kan ik wel zeggen dat ik het nu beter begrijp. En ook dat ik volledig achter je onderzoek naar alternatieve geneeswijzen sta; het zal goed zijn voor jou persoonlijk om de redenen die je gaf, en goed voor de forensische pathologie. Het zou kunnen resulteren in een interessant artikel in een van de belangrijke forensisch-pathologische tijdschriften, en daarmee bijdragen aan het debat over alternatieve geneeswijzen. Maar ik sta erop dat je tijdens je onderzoek geen bezoeken meer brengt aan beoefenaars van alternatieve geneeswijzen. Ook wil ik niet dat je op eigen houtje hierover mededelingen doet aan de media. Elke mededeling moet via de pr-afdeling lopen, nadat ik er mijn goedkeuring aan heb gegeven. Het onderwerp alternatieve geneeswijzen is eerder politiek dan wetenschappelijk. Naar mijn mening hebben die sowieso weinig met wetenschap van doen. Dat blijkt ook wel uit het feit dat ik, behalve de aanklacht van vanochtend, ook een telefoontje heb gekregen van het kantoor van de burgemeester. Het schijnt dat je je pijlen hebt gericht op de favoriete geneesheer van de edelachtbare.’

‘U maakt een grapje,’ zei Jack. Het leek onmogelijk. Jack had de burgemeester ontmoet en was onder de indruk geweest van diens intelligentie, tenminste tot dat moment.

‘Ik maak absoluut geen grapje,’ ging Bingham verder. ‘Kennelijk is meneer Newhouse de enige die de lage rugpijn van de burgemeester kan verlichten.’

‘Dat vind ik schokkend,’ gaf Jack toe.

‘Dat is nergens voor nodig,’ vuurde Bingham terug. ‘En wat betreft de aanklacht: we zullen alle mogelijke moeite doen om je te verdedigen.’

‘Dank u, meneer,’ zei Jack opgelucht.

‘We zullen ook je wens van privacy respecteren, getuigenverklaringen daargelaten. We zullen je geheim niet openbaar maken, vooral niet hier bij het ocme .’

‘Dat waardeer ik zeer,’ zei Jack.

‘Als je van gedachten verandert en toch verlof wilt hebben, beschouw het verzoek dan als ingewilligd.’

‘Ook dat waardeer ik zeer. U bent heel vriendelijk.’

‘Nou, ik neem aan dat je werk te doen hebt. Calvin vertelde me dat je meer lopende zaken hebt dan anders. Aan het werk dus, en zie dat je ze afhandelt.’

Jack begreep de hint en verdween snel.

Even bleven Bingham en Calvin roerloos zitten. Nog steeds geschokt staarden ze elkaar aan.

‘Heeft zijn werk er inderdaad onder geleden?’ vroeg Bingham, de stilte verbrekend.

‘Niet voor zover ik kan zien,’ zei Calvin. ‘Het is waar dat hij meer achterloopt dan anders, maar de kwaliteit is naar behoren, en hij is nog altijd de snelste, met ongeveer anderhalf keer zoveel zaken als ieder ander.’

‘Jij had ook geen idee van dit vreselijke nieuws over zijn kind, hè?’

‘Totaal niet,’ zei Calvin. ‘Zelfs Lauries beslissing om haar zwangerschapsverlof te verlengen heeft geen bel bij me doen rinkelen. Ik dacht gewoon dat ze graag moeder wilde zijn. Ik weet hoe graag ze kinderen wilde.’

‘Hij is altijd zo’n binnenvetter. Ik heb hem nooit begrepen, om je de waarheid te zeggen, vooral niet toen hij hier pas begon. Hij was star en negatief, en ik weet niet wat het ergst is. Toen die aanklacht vanochtend binnenkwam en daarna dat telefoontje van het kantoor van de burgemeester, dacht ik dat hij zijn slechte gewoontes weer had aangenomen.’

‘Die gedachte is ook door mijn hoofd gegaan,’ bekende Calvin, ‘wat waarschijnlijk de reden is dat ik hem in deze zaak niet het voordeel van de twijfel heb gegeven.’

‘Neem contact op met de algemeen adviseur,’ zei Bingham. ‘Zeg haar dat we ons gaan verdedigen, tenzij zij denkt dat we moeten schikken. En hoepel dan nu maar op, zodat ik eindelijk eens iets nuttigs kan gaan doen.’