37

ZE STONDEN OP DE trap van St James, Shaw en Valentine, en voelden de vorst in de lucht. Er reed een lege bus langs, de condens op de ramen was in cirkels weggeveegd door passagiers die al veilig en wel thuis zaten. Het was een vruchtbare dag geweest: ze wisten nu waarom het konvooi naar Siberia Belt was omgeleid. Ze wisten hoe het plan van James Baker-Sibley was verijdeld en ze wisten waarom hij was gestorven. De kustwacht had de Skolt gevonden en naar Boal Quay gesleept, waar de treiler door een van Tom Haddens TR-eenheden was onderzocht. Maar Hadden had hen snel op de hoogte gebracht van de meest belovende ontwikkeling: een scheur aan bakboord op de plek waar de treiler in aanvaring was gekomen met een kleiner vaartuig. De lak was wit. Jachtwit.

Een vruchtbare dag. En Shaw kon het niet langer tegenover zichzelf ontkennen: als partner was George Valentine zijn gewicht in sigarettenfilters waard gebleken. Hij had al een onevenredig grote bijdrage aan het onderzoek geleverd. Hij was een goed politieman, een bevlogen politieman zelfs, als het erop aankwam. Shaw was niet de volgens het boekje werkende betweter zoals men hem graag afschilderde, maar hij kende zijn beperkingen en de aanwezigheid van Valentine gaf hem heel wat meer vertrouwen in het oplossen van het laatste mysterie: de moordenaar van Harvey Ellis.

Maar de zaak-Tessier stond tussen hen in. Shaw mocht dan bewondering hebben voor Valentines onvoorspelbare bekwaamheden, hij mocht dan medelijden met hem hebben en misschien zelfs ooit in staat zijn Valentines onthutsend irritante hebbelijkheden te negeren, maar hij kon zich er niet toe zetten hem te vertrouwen. Niet volledig, niet stilzwijgend. Had hij het recht de carrière van de brigadier te laten overschaduwen door een tien jaar oude kwestie? Nee. Maar het gebeurde wel. En dat gold ook voor zijn vader. De zaak-Tessier was een onafgedane kwestie, erger nog: een kwestie waarvan men deed alsof ze niet bestond. De olifant in de afgesloten kamer. Hij wist dat Valentines verbittering het gevolg was van die twaalf verloren jaren. Shaw kon ze hem niet teruggeven, maar hij kon iets doen aan de zaak-Tessier.

Shaw stampte zijn voeten warm op de ijskoude treden. ‘Ik heb het dossier over Jonathan Tessier nodig,’ zei hij.

Valentine keek naar zijn zwarte instappers. Zijn tenen begonnen gevoelloos te worden van de kou.

‘Waarom?’

‘Ik heb het gewoon nodig, George. Morgenvroeg. En nu we het er toch over hebben: ik vind dat je het met me had moeten bespreken. Het gaat niet alleen om jouw reputatie, maar ook om die van mijn vader.’

‘Jack is dood.’ Valentine beet op zijn lip en keek naar de autosleutels in zijn hand. Het goud op de groene dobbelsteen blonk in het elektrische licht. Hij dwong zichzelf zich niet te verontschuldigen voor zijn woorden. ‘Dus ik krijg geen verklaring?’ zei hij. ‘Ik overhandig gewoon het dossier. Mijn carrière, mijn leven, maar jij neemt de beslissingen.’ Hij spuugde in de sneeuw. ‘Je bent een arrogante klootzak, inspecteur.’

Dat had Valentine al willen zeggen vanaf het moment dat ze tot partners waren gebombardeerd. Hij vroeg zich af of Peter Shaw zich zelfs maar had afgevraagd wat het voor hem betekende bevelen te moeten opvolgen van de zoon van zijn voormalige partner, een snotneus nog toen hijzelf tot inspecteur werd bevorderd.

Het was een weloverwogen insubordinatie waar Shaw niets tegen kon doen. Dit was een privékwestie en rangen telden niet. Dus telde hij in gedachten tot tien. ‘Mijn beslissing komt er in feite op neer dat we ons geen van beiden met die zaak bemoeien. Ze gaat naar Warren, hij beslist. Dat is het enig juiste. En zo gaat het gebeuren. Als je dat prettig vindt… uitstekend. En anders… krijg de klere, George.’

Valentine schudde zijn hoofd. Dacht Shaw nou echt dat iemand op St James die zaak zou heropenen? Ze hadden haar al eens begraven. Ze waren de laatsten die deze zaak zouden opgraven. Zo behielden de hoge heren hun uniform en hun glimmende knopen: door ervoor te zorgen dat iemand anders ervoor opdraaide.

‘Ik wil dat dossier terug, George. Dat wil niet zeggen dat het daarmee eindigt, maar ik wil dat dossier terug.’

Valentine keek om zich heen.

‘Morgenvroeg.’

‘Ja, oké,’ zei Valentine, terwijl hij een sigaret op zijn onderlip legde.

Shaw ging heel dicht bij hem staan, zo dichtbij dat hij de geur van nicotine in de regenjas kon ruiken. ‘Ik wil dat die zaak wordt heropend,’ zei hij met een stem die trilde als een riet. ‘Net als jij. Maar wij zijn de laatsten die dat kunnen doen. Jij en ik hebben belang bij deze zaak, waardoor alles wat we doen verdacht zal zijn in de ogen van een jury. Het gaat allemaal naar boven. Ik wil dat je dat snapt. Voor ons is de zaak afgesloten.’

Valentine stak zijn hoofd naar voren. Zijn slappe kin vertoonde een grijze stoppelbaard. ‘Deze zaak zal nooit afgesloten worden,’ zei hij.