Hoofdstuk 7

 

 

 

De mok die Kathryn net had opgepakt, kletterde terug op tafel waardoor er koffie over de rand ging.

‘O!’ riep ze uit. Toen de hete vloeistof naar de rand van de tafel liep, schoot ze achteruit. Gelukkig kwam het niet op haar rok terecht, maar drupte het op de tegels.

Boos keek ze hem weer aan. ‘Je moet niet zulke idiote dingen zeggen!’

Natuurlijk had ze gelijk, het was idioot. Maar dat was het vurige verlangen in hem dat de afgelopen weken steeds groter was geworden ook. Hij moest en zou haar krijgen, koste wat kost.

Haar reactie suggereerde echter dat ze niet van plan was om op zijn voorstel in te gaan, en dat irriteerde hem mateloos. Zijn hele leven lang hadden vrouwen zich op hem gestort. Waarom deed zij dat niet? Hij had kunnen weten dat ze niet het type vrouw was dat zich liet chanteren tot seks. Maar dat was ook niet de manier waarop hij haar wilde krijgen, toch? Hij wilde dat zij het ook wilde, en dat ze net zo naar hem zou kijken als hij haar naar die engerd had zien kijken met wie ze zou gaan trouwen.

Toen kreeg hij een plan dat veel bevredigender was. Het zou veel geduld vergen, maar het eindresultaat zou het wachten waard zijn. Hij hield van een uitdaging, en dat was de complexe vrouw die tegenover hem zat wel.

Hij stond op, pakte haar mok en zei: ik zal je even bijschenken en als ik terugkom, zal ik je uitleggen waarom mijn voorstel heus niet zo idioot is.’

Toen hij weer terug was, keek ze hem fronsend aan. ‘Dit kun je toch niet menen, Hugh.’

Nadat hij de mok voor haar had neergezet, ging hij weer zitten. ‘Het zou geen echt huwelijk zijn maar een geheime verbintenis, alleen op papier, die later discreet weer ontbonden kan worden. Je moet natuurlijk wel huwelijkse voorwaarden ondertekenen, beloven niet met de pers te praten en afstand doen van alle claims op mijn bezit. Dan krijg jij het papiertje dat je nodig hebt om het huis van je vriendin te krijgen. Dat wil je toch zo graag?’

‘Ja, maar…’

‘Maar wat?’

‘Wat levert deze onbaatzuchtige actie jou op?’

Hugh glimlachte. ‘Kom op, Kathryn, jij weet als geen ander dat ik bepaald niet onbaatzuchtig ben. Ik ben egoïstisch tot op het bot. Ik krijg jou, natuurlijk… Je blijft mijn assistente,’ voegde hij toe, nadat hij, tot zijn spijt, een flits van schrik in haar ogen zag.

Hij had goed ingeschat dat ze zich nooit had laten chanteren tot seks. Dit was een betere manier. Ze zou nog steeds bij hem in het krijt staan. En misschien zou ze hem zelfs wel aardig beginnen te vinden.

 

Kathryn verachtte zichzelf, omdat ze een moment lang opgewonden had gedacht dat hij wat anders bedoelde. Daarna verachtte ze hém, omdat hij inderdaad door en door egoïstisch was. Welke man trouwde er nou met zijn assistente, alleen om ervoor te zorgen dat ze dan voor hem zou blijven werken?

Met een koele blik keek ze hem aan. ‘Heb je er wel bij stilgestaan dat ik nog steeds ontslag kan nemen als ik Val’s huis eenmaal heb?’

Zijn blik bleef zelfverzekerd. ‘En wat ga je dan doen? De hele dag zitten niksen? Dat zie ik niet gebeuren.’

‘Ik vind zo een andere baan.’

‘Niet iets wat net zo goed verdient en net zo uitdagend is.’

‘Denk je dat het uitdagend is om voor jou te werken?’ Ze kon het niet laten.

Zijn glimlach was gevaarlijk sexy. ‘Genoeg vrouwen zouden een moord doen voor jouw baan.’

‘Wat ben je toch onverbeterlijk arrogant. Ik zou je voorstel moeten afslaan. Dat zou ik echt moeten doen.’

‘Maar dat doe je niet.’ Hij glimlachte nog steeds.

‘Waarom niet?’

‘Omdat jij een praktische vrouw bent. Je weet dat dit een goed aanbod is. Drink je koffie op, dan rijden we naar Pearl Beach. Ik wil dat huis wel eens zien.’

‘We kunnen niet zomaar weggaan! Ik in ieder geval niet. Weet je wel hoeveel e-mails en telefoontjes er dagelijks beantwoord moeten worden?’

‘Niets is zo belangrijk dat het niet kan wachten. Wat was er gebeurd als je vandaag niet naar kantoor was gekomen? Elke andere vrouw had zich ziek gemeld. Denk je dan dat ik hier de hele dag had zitten duimendraaien? Dan was ik gaan golfen. Ik wil geen bezwaren meer horen. Ik laat de receptie wel weten dat je je niet goed voelt en ik je naar huis breng. Dat is niet eens echt gelogen. Je ziet nogal pips vandaag. En als ik het zo hoor, voel je je nergens zo thuis als in dat huis in Pearl Beach.’

Kathryn staarde hem aan. Ze had het gevoel dat ze hier ook nee tegen moest zeggen, maar ze leek er de kracht niet voor te hebben. Gisteravond was ze erachter gekomen dat Hugh niet makkelijk te weerstaan was als hij zo was…

 

Toen Hugh zag dat ze zich gewonnen gaf, maakte hij daar meteen gebruik van. In minder dan tien minuten had hij de nodige maatregelen getroffen en haar meegevoerd naar de parkeerkelder.

Met een zucht van vermoeidheid stapte ze in de auto. Vervolgens zette hij rustgevende muziek op en zei tegen haar dat ze moest ontspannen, terwijl hij de stad uit reed. Daar leek ze wel blij mee, en ze sloot haar ogen zelfs even. Ondertussen richtte hij zich op de weg. Hij had in geen tijden lange afstanden gereden, en de veranderingen aan de weg rond het noorden van Sydney leverden een paar momenten van verwarring op en een vrij abrupte verandering van baan waardoor haar ogen openschoten en ze zijn kant op keek.

‘Sorry,’ zei hij snel. ‘Ik heb hier al in geen tijden meer gereden. Hoelang is het rijden naar Pearl Beach?’

‘Dat verschilt. Anderhalf uur… misschien twee.’

‘En waar ligt het precies?’ Hij was nooit bij het huis van zijn vriend geweest en had niet echt een duidelijk beeld van de locatie. Er waren ontelbaar veel stranden aan de Central Coast.

‘Weet je waar Woy Woy is?’

‘Ja, daar ben ik wel eens geweest. Dat ligt ten zuiden van Gosford aan Brisbane Water.’

‘Pearl Beach ligt zuidelijker, voorbij Umina.’

‘Oké.’

‘Val’s huis is maar een gewoon vakantiehuisje. Maar het ligt wel echt aan het strand.’

‘Ik neem aan dat het leegstaat?’ zei Hugh.

‘Ja. De notaris wilde het niet verhuren. Maar ik mocht er wel een paar dagen logeren rond kerst.’

‘Hm. Was Daryl toen met je mee?’

 

Kathryn wenste dat hij niet over Daryl was begonnen. Diep vanbinnen was ze nog steeds van streek door zijn gewelddadige gedrag. En bovendien besefte ze nu dat hun relatie helemaal niet gebaseerd was op liefde. Wat had hen eigenlijk bij elkaar gebracht? Waarom had ze gedacht dat ze van hem hield en vice versa? Het enige antwoord dat ze kon verzinnen was seks, wat nogal triest was. Misschien was ze niet in staat om echt verliefd te worden en was ze in dat opzicht net als Hugh.

‘Nou?’ vroeg Hugh. ‘Was hij mee of niet?’

‘Ja,’ verzuchtte ze.

Het grootste gedeelte van de tijd hadden Daryl en zij ruzie gemaakt. Toen Daryl het huis gezien had, was hij het niet eens geweest met haar beslissing om het huis nooit te verkopen. Hij begreep gewoon niet dat zij eraan gehecht was, en vond dat ze moeilijk deed. Toen had ze al kunnen weten dat Daryl niet echt van haar hield, want dan had hij het wel begrepen. En dan had hij haar ook nooit geslagen. Ze raakte de plek op haar wang voorzichtig aan. Hij was nog pijnlijker en voelde nog groter aan. Waarschijnlijk zag ze er niet uit.

‘Heeft de notaris Daryl ontmoet?’ vroeg Hugh ineens.

‘Wat? Nee.’

‘Gelukkig. Maar hij kan mij beter ook niet ontmoeten.’

‘Hij zal je naam toch zien staan op de huwelijksakte.’

‘Parkinson is een veel voorkomende naam. Weet hij dat je voor mij werkt?’

‘Nee, dat heb ik nooit verteld.’

‘Dan moeten we mijn identiteit geheim kunnen houden.’

‘Maar hoe dan? Iemand zal ons moeten trouwen. En we moeten getuigen hebben. Zelfs als we alleen naar het gemeentehuis gaan, zal je toch herkend worden.’

‘Ik zorg wel dat dat niet gebeurt.’

‘Hoe dan?’

‘Een blonde pruik en een zonnebril doen wonderen. Misschien koop ik voor jou ook wel een pruik, dan zijn we beiden incognito,’ zei hij met een sluw glimlachje.

Kathryn draaide met haar ogen. ‘Dit is gekkenwerk. Dat weet je, toch?’

‘Kom op. Je moet het leven niet zo serieus nemen.’

‘Jij hebt makkelijk praten. Jij neemt niets serieus!’

‘Dat hoef ik ook niet. En jij ook niet. Bekijk het van de positieve kant. Gisteren was je verloofd met een jaloerse eikel met wie je een rotleven had gehad. Vandaag ben je zo vrij als een vogel, en kun je doen wat je wilt met wie je maar wilt.’

Kathryn wilde dat hij dat niet gezegd had, en niet precies op dat moment naar haar had gekeken met een glinstering in zijn sexy blauwe ogen en een verleidelijke glimlach om zijn sensuele lippen.

Meteen zag ze een beeld voor zich van haar en Hugh. Niet zoals op dat moment, naast elkaar in een auto. Maar naakt, in een bed.

Snel keek ze een andere kant op, uit angst dat hij haar gedachten kon lezen. Het was al erg genoeg dat ze er heimelijk naar verlangde om met hem te vrijen. Als hij dat ooit zou raden, zou dat het alleen maar erger maken.

‘Alleen mannen als jij hebben de vrijheid om te doen wat ze willen met wie ze maar willen,’ snauwde ze.

Toen hij lachte, richtte ze haar blik weer op hem.

‘Dat is echt zo,’ zei ze. ‘Wanneer ben je voor het laatst afgewezen door een vrouw?’

Zijn glimlach werd zuur. ‘Niet zo lang geleden.’

‘Dat geloof ik niet.’

‘Toch is het waar.’

Kathryn fronste, maar besefte toen dat het de laatste tijd stil was geweest op het vrouwenfront. Misschien was hij eindelijk gevallen voor een vrouw met een beetje gezond verstand.

‘Ik heb de hoop nog niet opgegeven,’ voegde hij eraan toe.

Dat geloof ik meteen, dacht ze pinnig. Maar ze moest haar best doen om een vlaag van jaloezie te onderdrukken. Niet veel vrouwen konden Hughs charmes lang weerstaan. Dat arme schepsel was gedoemd, vermoedde ze, om vroeg of laat toch in Hughs bed te belanden.

Haar gedachten deden haar beseffen dat ze blij moest zijn dat Hugh niet op háár viel. In de afgelopen dagen was ze erachter gekomen dat ze niet anders was dan zijn andere slachtoffers. Ze was net zo dom en zwak.

‘Het verkeer is drukker dan ik had verwacht,’ zei Hugh.

‘Veel mensen nemen vrijdags een flexdag en gaan dan een weekend naar het noorden om te zonnen en te surfen,’ antwoordde ze. ‘Vanmiddag wordt het nog veel erger.’

‘Dat klinkt alsof je dit ritje vaker hebt gemaakt.’

‘Ik ben opgegroeid aan de Central Coast. Toen ik begon met werken, pendelde ik elke dag naar Sydney. Op een gegeven moment kostte dat me elke dag vier uur, en ben ik verhuisd naar de grote stad.’

‘Vier uur! Wat zonde van je tijd. En van je leven.’

‘Dat vind ik ook, maar sommige mensen hebben geen keus. Zeker nu er nog maar weinig huurhuizen zijn in Sydney.’

‘Dat las ik laatst. Ik heb Russ gevraagd om wat goeie investeringen in appartementen voor me te zoeken.’

‘Wie is Russ?’ vroeg Kathryn. Ze kende de namen van veel van zijn ex-vriendinnen, maar zijn mannelijke vrienden kende ze niet. Die kwamen niet met hun foto in de roddelbladen.

‘Russell McClain van McClain Real Estate. Hij is een van mijn beste vrienden. We kennen elkaar van de studie.’

‘O…’ Nog zo’n rijkeluisjongen.

‘Trek nou niet meteen allerlei conclusies,’ zei Hugh vermanend. ‘Russ heeft hard gewerkt om te bereiken wat hij bereikt heeft. Hij kon studeren omdat hij een studiebeurs kreeg.’

‘Boft hij even.’ Kathryn voelde dat hij haar streng aankeek.

‘Dat is niet eerlijk.’

Ze zuchtte. ‘Je hebt gelijk. Sorry.’

‘Waarvoor? Dat je ervan uitgaat dat al mijn vrienden net zo zijn als ik? Lui, verwaand en egoïstisch?’

‘Dat heb ik niet gezegd.’

‘Maar je dacht het wel.’

Ze zei niets.

‘Ik kan het je niet kwalijk nemen dat je zo over me denkt,’ ging hij verder. ‘Maar ik wil niet dat er zo over mijn vrienden wordt gedacht. Russ is een geweldige kerel. Hij werkt niet alleen hard, maar is ook nog eens eerlijk, fatsoenlijk en trouw. Je zou hem wel mogen.’

De manier waarop Hugh zijn vriend verdedigde, maakte wel indruk op haar. Even kwam hij zelf ook wel trouw over.

‘Is hij een van de vrienden met wie je elke donderdag golft?’ vroeg ze.

Kathryn had er een gewoonte van gemaakt om niet te veel naar zijn sociale leven te vragen. De ervaring had haar geleerd dat het beter was altijd een veilige afstand te bewaren tussen haar en haar baas. Gezien de omstandigheden leek dat nu een beetje onnozel.

‘Ja,’ antwoordde hij. ‘Russ en Jimmyboy.’

‘Wie is Jimmyboy?’

‘James Logan. Van Images. Je hebt vast wel van hem gehoord.’

‘Natuurlijk. Wie niet?’ Naast dat hij de meest succesvolle reclameman van Sydney was, was hij berucht door zijn huwelijk met een topmodel – en de scheiding die erop volgde.

‘Ik ken hem ook nog van de studie. En nee, James had geen studiebeurs nodig. Zijn vader heeft een fortuin verdiend in de transportwereld. Niet dat zijn vader Images gefinancierd heeft. Dat heeft Jimmy helemaal zelf opgezet. Ik vermoed dat hij zijn vader iets wilde bewijzen. Hij kan nogal intens zijn, James. En vrij meedogenloos als hij wil.

‘Zijn de meeste succesvolle zakenmannen dat niet?’

‘Sommigen van ons wel.’

Dat ze hem niet als succesvol zakenman beschouwde, hield ze maar voor zich. Hij zou zijn fortuin erven, niet zelf verdienen. Toch had hij de bestuursvergadering gisteren op een indrukwekkende manier afgehandeld. Hij was echt wel intelligent en kon goed met mensen omgaan. Het was jammer dat hij geen beter arbeidsethos had. Of eigenlijk: helemaal geen ethos.

Maar vandaag wilde ze niet zo slecht over hem denken. Hoe egoïstisch zijn motieven ook waren, ze zou hem eeuwig dankbaar zijn voor zijn huwelijksvoorstel.

‘Ik geloof niet dat ik je al echt bedankt heb,’ zei ze plotseling. ‘Je hebt geen idee wat het voor me betekent om Val’s huis te kunnen houden.’

‘Daarom wil ik het wel eens zien. Hoe laat is het?’

Ze wierp een blik op haar horloge. ‘Even na elven.’

Eindelijk bereikten ze de autosnelweg, en de stad verdween snel uit zicht toen Hugh het gaspedaal dieper indrukte.

‘Ik kan het dak opendoen als je wilt,’ zei hij.

‘Liever niet.’ Kathryn was bang dat ze het te aangenaam zou vinden. Of dat ze nog meer fantasieën zou krijgen over haarzelf en Hugh.

‘Prima,’ zei hij op zijn gebruikelijke relaxte manier. ‘Kun je ergens lekker eten in Pearl Beach?’

‘Er zit een heel goed restaurant op het strand,’ vertelde ze. ‘Maar er komen vaak rijke beroemde mensen, dus het is misschien niet zo’n goed idee om daarheen te gaan als je onze relatie geheim wilt houden.’

‘We hebben geen relatie.’

‘Je weet wel wat ik bedoel. Als we stoppen in Woy Woy kunnen we daar iets halen en dat opeten in Val’s huis.’

‘Hoe komen we binnen? Alles zal wel op slot zitten.’

‘Ik heb extra sleutels laten maken met kerst.’

Verbaasd keek hij opzij. ‘Wat slecht van je.’

‘Eigenlijk wel, maar destijds dacht ik dat het binnenkort toch van mij zou zijn.’

‘Dat wordt het ook.’

‘Ja,’ zei ze met een brok in haar keel.

‘Je gaat toch niet weer huilen?’

‘Maakt het uit als ik dat wel doe?’

‘Ja,’ zei hij streng.

‘Ik zie niet in waarom.’

‘Ik kan niet tegen huilende vrouwen.’

‘Dan moet je ze beter behandelen.’

Hij lachte. ‘Max had gelijk over jou.’

‘Hoezo?’

‘Hij zei dat het goed voor me zou zijn om een vrouw in mijn buurt te hebben die me niet naar de mond praatte. Die altijd zei waar het op stond.’

Daarop staarde ze hem aan en lachte. Hij moest eens weten…

Een moment lang staarde hij terug. ‘Volgens mij is dat de eerste keer dat ik je hardop hoor lachen.’

‘Echt waar?’

‘Ja. Ik heb je wel eens horen giechelen, maar nog nooit echt horen lachen.’

‘O, jee. Zo klink ik wel heel erg.’

‘Niet erg. Alleen veel te serieus. Het leven is kort. Je wilt er niet op terugkijken en spijt hebben dat je er niet alles hebt uitgehaald.’

Ze wist niet wat ze daarvan moest vinden. Het was nogal makkelijk gezegd. Zeker voor iemand die altijd al alle privileges had gehad die je met geld kon kopen. Hij had geen idee hoe het was om een leven te hebben zoals zij als kind had gehad.

‘Het leven is niet altijd makkelijk,’ zei ze een tikje verdedigend. ‘Soms kun je niet meer doen dan je hoofd boven water houden. Je hebt geen idee hoe het is om niet te weten wanneer je volgende maaltijd zal zijn. Of hoe het is om je af te vragen of je wel mee kunt op een simpel schoolreisje, omdat er geen geld voor is.’

‘Nee, dat weet ik niet. Maar rijk zijn is ook niet altijd leuk. Het creëert weer andere problemen.’

‘Ik heb erg met je te doen.’

Hij lachte. ‘Wat kun jij sarcastisch zijn.’

‘Ja, ik weet het. Dat is een van mijn gebreken.’

‘En wat zijn de andere?’

‘Bazig en dominant zijn. Willen dat alles tot in de puntjes geregeld is. Ik kan niet tegen rommeligheid of ongeorganiseerdheid.’

Weer lachte hij. ‘Vertel mij wat.’

‘Dat heb ik geprobeerd. Regelmatig.’

‘Met enig succes.’

‘Kom op,’ zei ze droogjes. ‘Ik heb wel iets van verbetering gezien in de afgelopen week. Maar over het algemeen ben je onverantwoordelijk en onbetrouwbaar.’

‘Echt waar? Dat is mooi. Er is niets zo saai als mensen die verantwoordelijk en betrouwbaar zijn.’

‘Wil je daarmee zeggen dat ik saai ben?’

‘Vandaag niet,’ zei hij luchtig. ‘Je spijbelt van je werk, lacht en ziet er heerlijk gelukkig uit, Kat, als ik zo vrij mag zijn om dat te zeggen, liefje.’

Ze hield haar adem in. ‘Wil je me niet zo noemen!’

Hun blikken ontmoetten elkaar. ‘Doe niet zo mal.’ Hij keek haar verleidelijk aan. ‘Kat past juist heel goed bij je. Of vond je het liefje beledigend? Ja, dat is het natuurlijk,’ zei hij, en hij richtte zijn blik weer op de weg. ‘Sorry, ik bedoelde er niets mee. Ik noem al mijn vrouwelijke vrienden liefje.’

‘Maar ik ben geen vriendin van je,’ protesteerde ze. Haar gezicht voelde verhit. ‘Ik ben je assistente!’

‘En toekomstige echtgenote.’

‘Geen echte echtgenote.’

‘Eigenlijk niet, nee. Maar daarom kunnen we nog wel vrienden zijn, toch? Ik voel me vandaag meer een vriend dan je baas. En ik noem mijn vrienden nooit bij hun volledige naam, dus vanaf nu ga ik je Kat noemen, of je het leuk vindt of niet.’

‘Je bent echt onmogelijk!’

‘Dat heb ik vaker gehoord. Waar zijn we nou precies? Ik ben in geen eeuwen in deze buurt geweest, en ik zat even niet op te letten. Ik weet dat we net over de Hawkesbury River zijn gereden. Hoelang nog voor ik de snelweg af moet?’

‘Pas over zo’n tien minuten. We moeten eerst nog de Mooney Mooney-brug over. Dan neem je de afslag Gosford, en daarna zeg ik wel waar je heen moet.’

Hij wierp een blik in haar richting en grijnsde. ‘Daar heb ik alle vertrouwen in.’