Hij was heel erg trots. Hij was trots op de kennis die hij via jou had opgedaan. Hij hield ervan om te praten over meubilair en schilderijen, dingen die hij niet... waar hij op een eerder moment in zijn leven niet veel vanaf had geweten.
Ik weet het, en hij begon er echt iets vanaf te weten. Hij raakte geïnteresseerd in beeldhouwkunst, ik ben vergeten hoe. Oh, Stas had Lee een Romeins gebeeldhouwd hoofd gegeven voor Kerstmis. En het was het eerste waar hij echt vanuit zichzelf belangstelling voor kreeg. Hij ging naar Klejman, tegenover Parke-Bernet in New York... tegenover Carlyle,[196] als hij daar verbleef... en kijk, hij ging al deze Griekse beelden kopen die je in deze kamer ziet... alle Egyptische beelden. Hij raakte toen echt bekend op dat terrein. Natuurlijk, hij hield ervan omdat hij van iets wat oud is, kon zeggen: ‘Denk je eens in, dat is van 500 v.Chr.’ Maar hij had er een heel goed oog voor. Nog iets over zijn smaak... Toen Boudin, de Fransman... veel meer dan een binnenhuisarchitect... hij is eigenlijk een geleerde... van Maison Jansen hier rondliep waren er zoveel dingen die hij [Boudin] zei over hoe een vertrek moest worden ingericht of waar schilderijen moesten hangen,[197] dat ik vaak twijfelde. Dan vroeg ik Jack wat hij vond, zonder te vertellen wat Boudin dacht. En Jack zei, in de ongeveer vijf of zes verschillende gevallen die ik heb bijgehouden, hetzelfde als Boudin. Hij had... ik was erg teleurgesteld in de Blue Room toen ik die voor de eerste keer zag. Ik vond het té veel geworden.[198] Weet je, Jack vond het mooi. Hij had er echt oog voor en hij koos altijd de beste dingen. Hij had voor iedere kant van zijn karakter de juiste smaak... voor mensen, voor boeken, voor beelden, voor meubels, voor kamers, voor huizen. Hij had ons huis in Georgetown gekocht omdat de deurknop oud was, waar hij van hield, en hij hield van die uitstraling van ouderdom. Voor onze tiende huwelijksdag was hij zo lief. Weet je, na het avondeten was het moment om cadeaus te geven. En plotseling komt Provi de kamer binnen, ons kleine dienstmeisje, met zo’n dertig doosjes. Ze kwamen allemaal van Klejman, op een na... hij wist natuurlijk dat ik tekeningen had verzameld, en dus had hij een paar tekeningen gekocht bij Wildenstein.[199] En als ik dan bedenk dat hij, toen we nog niet getrouwd waren, allerlei dingen gaf die hij zelf leuk vond, zoals een brief van Byron of een brief van John Quincy Adams of wat dan ook, wat prima was. Ik zag dat het cadeau waarvan hij het liefst wilde dat ik het koos, de armband uit Alexandrië was. Die was heel erg eenvoudig, goud, een soort slang. Het was het eenvoudigste van alles en ik kon gewoon zien hoe mooi hij hem vond. Zoals hij hem vasthield. Dus, weet je, dat was een speciaal cadeau en hij wilde niet zeggen welke hij me had willen geven, maar ik zag het aan hem en koos het.
==
Hoofd van een jongen en Hercules – Romeinse beeldjes die John F. Kennedy als geschenk voor zijn vrouw kocht tijdens zijn bezoek aan Rome in 1963
Hoe zou hij al die dingen uitgekozen hebben? Catalogus? Hij zal toch niet...
Oh, ik denk dat hij Klejman het hem toe heeft laten sturen... hij besprak het telefonisch en liet hem dan een heleboel dingen sturen. Dan lagen er zo’n vijftig dingen in zijn kamer waar hij doorheen was gegaan... tijdens het hele avondeten had hij zich in zijn kamer opgesloten. Dan koos hij daaruit de ongeveer vijftien waarvan hij dacht dat ik die mooi zou vinden. En een daarvan was een Assyrisch paardenbit, omdat het hem zo fascineerde dat het gebruikt was in de, ik weet het niet, de oorlogen tegen de Perzen of zo... een Perzisch paardenbit misschien. Sylvia Whitehouse[200] was er die avond en moest lachen. Het was zo lief om te zien hoe mooi Jack hem vond en zij zei: ‘Ik geloof dat wij iets sentimentelers voor jullie tiende verjaardag hebben.’ Maar hij wilde het de volgende dag meenemen en het op Caroline’s pony passen om te zien of het echt werkte. [Schlesinger lacht]
==
Egyptische armband in de vorm van een slang, die John F. Kennedy cadeau gaf aan Jacqueline ter gelegenheid van hun tiende huwelijksdag
Weet je nog iets van je eerste dag op het Witte Huis?
Jazeker. Heb ik je er nog niets van verteld?
Niet op de band.
Oh. Met de dokter [Travell]... de volgende morgen lag ik uitgeteld in het koninginnebed [het bed in de Queen’s Room]. We woonden toen in die vleugel van het huis omdat onze vleugel geschilderd werd.
Dit was op de Inauguratiedag... of de dag erna?
De dag na de inauguratie. Ik had mijn been rechtop de lucht ingestoken om te proberen zo kramp kwijt te raken. Ik kon gewoon niet lopen. En wie kwamen er binnenvallen? Jack en president Truman, en die arme president Truman liep knalrood aan. Ik denk niet dat hij ooit eerder een andere vrouw dan zijn eigen heeft gezien in bed met een nachtjapon aan. Dus renden ze weer naar buiten, waarna Jack zijn hoofd om de deur stak en zei: ‘Kan ik hem mee naar binnen nemen?’ Weet je, toen hebben we hier heel leuk gepraat. Die dag nam hij ook Robert Frost mee, en ’s avonds aten we altijd in de kleine Lincoln Sitting Room, gewoon vanaf dienbladen. Weet je, ik vond die dagen heerlijk.
Hoe zat het met de Inauguratiedag? Herinner je je nog iets over de laatste dagen voor de inauguratie, van de toespraak en zo? Was de president zenuwachtig?
Ik herinner me dat hij zijn toespraak schreef in Florida.[201] Weet je, al die gele blaadjes die hij dan binnenbracht en dan las hij een deel voor en kraste delen door. Ik heb hem het hele ding nooit voor horen lezen tot op Inauguratiedag, maar van ieder deel herinner ik me dat ik het eerder gehoord had. We hadden die kleine slaapkamer in Florida en er waren zoveel mensen in andere delen van het huis... Ik lag het grootste deel van de tijd in bed. Dan kwam Jack binnen met zijn sigaar, weet je, paffend, met een dik blok gele vellen en dan zat hij... ging hij op de rand van mijn bed zitten en dan las hij me een paar dingen voor die hij had geschreven en dan sloeg hij ze om, krabbelde er wat bij en dan stapelde hij het op zijn bureau op, dat gewoon overstroomde van de vellen papier, en overal in die kamer lag papier. Dan ging hij weg om met iemand te praten of soms om te golfen. Hij was toen zo gelukkig... hij zag er zo goed uit, weet je, dat was een heel gelukkige tijd voor hem.
==
Kladje voor de inaugurale rede