_________

10
Technische Snufjes

De volgende ochtend liep Sam door de gangen van De School, op weg naar ‘Technische Snufjes’. Wanneer hij langs het lokaal van meneer July kwam, hoorde hij luide kreten en gestommel. Klas C was blijkbaar vroeger met de lessen begonnen. Hij stopte en keek door de openstaande deur naar binnen. De kreten waren afkomstig van een jongen die luid schreeuwend door de klas liep omdat zijn haar in brand stond. Daarachter volgden meneer July en een bende leerlingen met brandblusapparaten.

‘Sta dan toch even stil!’ riep July. ‘Dan is alles zo opgelost!’

Maar de jongen bleef door de klas hollen als een kip zonder kop, wat hij weldra ook werkelijk zou zijn als hij zich niet liet blussen. ‘Hoe zich te bevrijden uit benarde situaties 3’ ging duidelijk een stuk verder dan wat July aan klas A leerde. Vergeleken met wat deze jongen had moeten doen -ontsnappen uit een brandend gebouw - was het waterreservoir waar Richard in had gezeten, een lachertje.

Sam stapte verder en werd bijna omvergelopen door vier mannen in witte uniformen, die in de richting van de klas van July stormden. July had dus weer aan zijn oorlel letje moeten trekken. Als Sam dit tafereel in zijn eerste schoolweek had gadegeslagen, dan had zijn hart ongetwijfeld enkele buitelingen gemaakt. Nu was hij er echter al aan gewend. De School zat vol verrassingen, die moest je er gewoon bijnemen.

Sam kwam samen met Daphné bij het lokaal van meneer January aan. Ze wisselden een veelbetekenende blik. Na de les zouden ze hun onderzoek voortzetten. Ze moesten de lessen bijwonen omdat ze geen argwaan wilden wekken. En misschien konden ze zelfs nog iets opsteken, iets wat nuttig zou zijn voor hun speurtocht. Ze zaten tenslotte niet voor niets op een geheim agentenschool.

‘Technische Snufjes’ was een leuk vak, gegeven door een al even leuke leraar. Meneer January werkte mee in het laboratorium van De School, waar dagelijks nieuwe uitvindingen werden gedaan. Hij was een geniaal man, maar helaas wel het prototype van de verwarde professor. Het gerucht ging dat hij op een keer bijna was moeten stoppen met lesgeven na een demonstratie van zijn nieuwste horlogebom. Nadat hij de timer van de bom had aangezet, was hij doodgemoedereerd over zijn vrouw beginnen vertellen. Op zich niet zo heel vreemd, behalve dan dat January helemaal geen vrouw had. Hij was getrouwd met De School. Op het moment dat hij de klas vertelde in welk restaurant ze waren gaan eten, was de bom afgegaan. Gelukkig voor January en zijn klas had er slechts een heel kleine hoeveelheid springstof in de bom gezeten en was er enkel wat stoffelijke schade geweest. Enkel de lessenaar van January, waarop het horloge had gelegen, had het niet meer kunnen navertellen. Sindsdien mocht January nog wel lesgeven, maar werden alle snufjes die hij zou demonstreren vooraf gecontroleerd. Vooral zware springstoffen waren absoluut uit den boze.

Vandaag stelde January zijn nieuwste snufje voor.

‘Klas, wat vindt u hiervan?’

January zette twee paar zwarte schoenen op zijn bureau. Op het eerste gezicht zagen ze er niet zo speciaal uit. Het ene paar was bestemd om onder een deftig pak te dragen, het andere was sportiever, had dikkere zolen en dus meer geschikt voor bij vrijetijdskleding. Maar Sam wist wel beter. Met die schoenen zou wel iets aan de hand zijn, tenzij January zich weer eens had vergist en per ongeluk de schoenen uit zijn eigen kast had meegenomen.

‘Dit is de Multishoe 20. Zoals u zult begrijpen, is dit de verbeterde versie van de Multishoe 19. Alle functies die de Multishoe 19 had, zijn behouden in dit model en er is één nieuw element aan toegevoegd. Ik zal eerst de vroegere functies met jullie overlopen.’

January stapte door de klas en toonde met de schoen in zijn hand wat de mogelijkheden waren. Zo kon je met een simpele teenbeweging een naald met een verdovend middel uit de tip van je rechterschoen laten komen. Uiterst efficiënt als je in de boeien zou zitten. Een klein tikje met je schoen en je belager was enkele seconden later buiten westen. Uit de linkerschoen kon je dan weer een scherp mes te voorschijn toveren, indien je die boeien ook nog wilde lossnijden.

Aan de onderkant waren kleine zuignapjes bevestigd zodat je jezelf aan de vloer kon vastkleven. Als de zuignapjes eenmaal in werking waren getreden, was je met geen tank meer te verplaatsen. Enkel door met je linker kleine teen te drukken, kon je jezelf weer losmaken. Aan de achterkant van de linkerschoen was een klein cameraatje geïnstalleerd. In combinatie met een zonnebril die aan de binnenkant van het linkerglas een minitelevisieschermpje had, kon je zo achtervolgers in het oog houden. De rechterschoen kon olie spuiten, waardoor eventuele achtervolgers zouden uitglijden.

De veters waren gemaakt van dikke staaldraad en konden op verschillende manieren gebruikt worden. Je kon er iemand mee vastbinden of je kon ze als wapen gebruiken - een zwiep van zo’n staaldraad kon behoorlijk pijn doen. ‘En niet te vergeten,’ beëindigde January zijn uitleg, ‘de Multishoe zit erg comfortabel. Belangrijk, want de schoenen dienen toch in de eerste plaats om mee rond te lopen. Goed, en dan nu het volgende snufje.’

January zette de Multishoe 19 weg en haalde een grijs hemd uit een van de kasten in de klas. Anne Johnson, een meisje dat altijd een vlechtje in haar haar had, stak haar vinger op.

‘Ja, mevrouw Johnson? Moet u weer naar het toilet?’

‘Excuseer, meneer,’ sprak Anne, ‘maar ging u niet de nieuwste Multishoe 20 aan ons voorstellen? We weten nog altijd niet wat daar nu zo speciaal aan is.’

January krabde in zijn haar en staarde naar de schoenen op zijn lessenaar.

‘O, juist ja. De Multishoe 20 dus’, mompelde hij in zichzelf. ‘Wat was daar ook alweer zo speciaal aan? Extra luchtkussentjes voor meer comfort? Nee, het moet iets anders zijn. O ja, ik weet het weer.’

January deed zijn schoenen uit en stapte in het sportieve paar Multishoes 20.

‘Klas, let nu goed op. Aan de binnenkant van de tong van de schoen zit een klein knopje, zowel links als rechts. Wees goed voorbereid als u daarop drukt, want de eerste keer is het wel even schrikken.’

January drukte tegelijk links en rechts op het knopje. Sam keek nieuwsgierig naar de schoenen van zijn leraar. Hij hoorde een zacht gezoem. Dan zag hij wat er gebeurde: uit de onderkant van de schoenen kwam een rij wieltjes! Daarom had de Multishoe 20 redelijk dikke zolen. Enkele ogenblikken later stond meneer January als het ware op rolschaatsen voor zijn klas. Die was stil geworden bij het zien van dit staaltje vernuft.

‘En dit is nog niet alles’, vervolgde January. ‘De wieltjes worden bovendien via een batterij aangedreven zodat u zeer snel kan gaan. Het enige wat u hoeft te doen, is u zelf in beweging te zetten, daarna neemt de batterij het over. Volg me maar naar de gang, dan toon ik het u.’

January reed de klas uit, gevolgd door zijn leerlingen. Opgewonden als een kind racete January door de gang. Hij ging inderdaad zeer snel. Hij racete heen en weer en klas A juichte hem toe. Zelfs Sam, die toch wat anders aan zijn hoofd had, liet zich even gaan en klapte enthousiast in de handen voor zijn leraar. Die demonstreerde nu hoe je met de Multishoes 20 ook achteruit kon rijden. In al zijn ijver vergat hij achterom te kijken, hij had enkel oog voor zijn applaudiserende leerlingen.

President-directeur-generaal Autumn, die was komen kijken wat al dat tumult in zijn school te betekenen had, bemerkte het gevaar te laat en kreeg de aanstormende January over zich heen. De twee vielen samen op de grond. In de gang werd het plots heel stil.

January krabbelde haastig recht en trok, ondertussen verontschuldigingen uitend, zijn baas overeind. Het gezicht van Autumn stond op onweer.

‘January, waar ben je toch in godsnaam mee bezig!’ bulderde hij. ‘Het kon natuurlijk niet anders dan dat het lawaai dat mij stoorde, door jou veroorzaakt werd! Is dat nu een voorbeeld voor die kinderen? Een beetje de clown uithangen, ja dat kan meneer wel.’

‘Ik toonde hen enkel mijn nieuwste uitvinding, meneer Autumn’, stamelde January.

‘Is dat je uitvinding?’ schreeuwde Autumn; dikke spatten speeksel vlogen door de gang. Sam had niet verwacht dat hun president-directeur-generaal zo kwaad kon worden. ‘Een rolschaats? Ik kan wel een miljoen uitvindingen bedenken die nuttiger zijn dan deze. Wat zeg ik, een miljard!’

Autumn leek zich na zijn uitbarsting wat te beheersen wanneer hij de beteuterde gezichten van January en zijn leerlingen zag. Hij wist ook dat meneer January een populaire leerkracht was en dat zijn uitvindingen vaak geniaal waren. Maar dat betekende nog niet dat hij zomaar op elk ogenblik De School op stelten kon zetten en bovendien zijn baas van de sokken rijden. Autumn veegde het stof van zijn hemd en richtte zich tot January.

‘In orde, January, ga maar weer verder met de les, er is al genoeg tijd verspild, lijkt me zo. En tijd groeit niet op mijn rug, als je dat maar weet!’

Autumn draaide zich om en keerde terug naar zijn bureau. Sam en de rest van de klas gingen weer aan hun lessenaars zitten. January sloot als laatste de deur.

‘Goed, laten we even overlopen wat we de voorbije weken zoal over de nieuwe uitvindingen van de School geleerd hebben.’

De rest van de les testte January de kennis van zijn leerlingen omtrent allerlei snufjes die geheim agenten wel eens van pas komen.

Allereerst was er een nieuw hemd ontworpen. Net zoals de schoenen bevatte dit hemd in de eerste plaats de gebruikelijke snufjes. Zo zaten er in de kraag kleine verdovingspijltjes die door een druk op de bovenste knoop van het hemd konden afgevuurd worden. Nieuw aan dit hemd was de stof. Door het gebruik van een nieuwe kunststof had dit hemd twee extra voordelen. Het kon ten eerste als parachute gebruikt worden: als je het hemd bij de mouwen nam, kon je er gerust mee van een gebouw springen zonder te pletter te storten. Het was weliswaar nog niet uitgetest door een mens, maar volgens de berekeningen moest het kunnen. Ten tweede waren er in de vezels van het hemd dezelfde stoffen verwerkt als in microfoons. Dit had tot gevolg dat het hemd eigenlijk een grote platte microfoon was. Door op de knoop van de linkermouw te drukken, kon men elk gesprek opnemen. Dat werd dan doorgezonden naar een ontvanger, die dan een bandopname van het gesprek kon maken. Het grote voordeel van deze manier van afluisteren was dat het moeilijk te controleren was. Een microfoontje zouden ze zo vinden, maar niemand vermoedt dat het hemd in feite de microfoon is.

Naast de speciale kleding had je ook allerlei gadgets die je als geheim agent kon meenemen. Er waren verscheidene soorten balpennen: een balpen die ook een bom was, een balpen met een verdovende vloeistof, een balpen die eigenlijk een mes was, een balpen met ingebouwde microfoon en zelfs een balpen waar je je haar mee kon kammen. Je kon het zo gek niet bedenken, of het had de vorm van een balpen. Als neuspeuteren een belangrijke eigenschap van een geheim agent was geweest, dan had er al lang een balpen bestaan waarmee je optimaal in je neus kon peuteren.

Ook de horloges hadden verscheidene opties: kompas, microfoon, minicamera, fototoestel… en er was natuurlijk het beruchte bomhorloge waar January zelf een patent op had.

Behalve de pennen en de horloges haalde January nog meer gekke dingen uit zijn kasten: bomkauwgom, cd-roms die je als dodelijke ninjasterren kon gebruiken, een zonnebril waarmee je door iemands kleren kon zien (daarvoor moesten ze January op zijn woord geloven want de leerlingen mochten die niet zelf uittesten) en nog veel meer. Sam genoot van de les. Toen hij nog op zijn vorige school had gezeten, had hij nooit kunnen dromen dat hij ooit over de werking van ‘een potlood dat alle deuren kon openen’ zou leren.

Na de les bespraken Sam en Daphné hun tactiek in de tuin van De School.

‘Eerst en vooral moeten we te weten komen wat de band is tussen Jason Davids en meneer December’, zei Sam. ‘Het kan echt geen toeval zijn dat December iemand van De School laat ontvoeren.’

‘Daar zit iets in,’ zei Daphné, ‘er moet inderdaad een goede reden voor zijn. December kan het al niet gedaan hebben om de ouders onder druk te zetten, want die weten niet eens meer dat ze ooit een zoon gehad hebben. Er zit een vreemd luchtje aan de hele zaak.’

Sam knikte. ‘Over die Jason gaan we dus niet veel meer te weten komen. Dan hebben we niet veel keuze, hé, we moeten ons richten op meneer December.’

‘En hoe wil je dat doen?’ vroeg Daphné. ‘Op De School laten ze niets los over de leerkrachten. En in deze zaak zeker niet, ik denk niet dat December zijn collega’s op de hoogte heeft gebracht van het feit dat hij een jongen ontvoerd heeft. Tenzij er natuurlijk nog meer mensen bij betrokken zijn.’

Sam glimlachte zelfverzekerd. ‘We gaan het ook niet vragen, Daphné. Vanavond brengen we het bureau van meneer December een onverwacht bezoekje. December zelf zal er toch niet zijn, want het is dinsdag en dan hoeft hij geen keuzevak te geven. Ik heb de voorbije weken al gemerkt dat hij dan snel naar huis gaat. Laten we hopen dat we iets vinden.’

In de namiddag hadden Sam en Daphné ‘Hypnose’ en het keuzevak ‘Karate’. Wat hen betrof, konden die lessen niet snel genoeg voorbijgaan, want hun gedachten zaten voortdurend bij Jason Davids. Elk uur dat wegtikte, betekende voor Jason een extra uur gevangenschap. Hypnose werd uitzonderlijk door meneer Spring gegeven. Normaal gezien gaven de leden van de staf van De School geen les, maar als het over hypnose ging, was er niemand beter geschikt dan Spring. Niet alleen had hij persoonlijk de laatste technieken uitgevonden, hij beheerste ze ook het beste. Op woensdagavond gaf hij zelfs aan de andere leerkrachten een les over hypnose. Als je les wilde geven op De School, moest je ook bereid zijn om jezelf voortdurend bij te scholen. De techniek werd immers bijna wekelijks vernieuwd.

‘Met het oog op de Zomerspelen van dit jaar,’ begon meneer Spring zijn les, ‘zal ik jullie vandaag de techniek van de korte maar krachtige hypnose aanleren. Bij deze techniek heeft u veel minder tijd nodig om iemand in uw macht te krijgen, maar de periode van werkelijke hypnose is dan ook veel korter.’

Zomerspelen? Dat zou Daphné ook nog aan Sam moeten uitleggen. Lang stond Sam er echter niet bij stil, in gedachten was hij al aan het rondneuzen in het kantoor van December. Ze zouden heel voorzichtig te werk moeten gaan, want als ze gesnapt werden, zouden ze nog niet jarig zijn. Sam had zelf niet veel te verliezen, maar Daphné wel. Hij zou zich afschuwelijk voelen als Daphné door zijn schuld van De School zou worden gegooid. Met een half oor luisterde hij naar de uitleg van Spring. Hij keek naar zijn vriendin en zag dat ook zij de les grotendeels aan zich liet voorbij gaan. Verveeld draaide ze krulletjes in haar zwarte haren.

‘Kunt u even herhalen wat ik net gezegd heb, meneer Smith?’

Sam keek verschrikt op. Springs vraag had niet meteen erg vriendelijk geklonken. Onoplettendheid werd op De School niet op prijs gesteld. Wanhopig keek hij naar Daphné, maar die haalde haar schouders op. Zij wist ook niet wat er gezegd was.

‘Euh,’ stamelde Sam, ‘de tijd om iemand te hypnotiseren is korter maar daardoor ook de periode van werkelijke hypnose?’

‘Zeer goed, meneer Smith, dat heb ik inderdaad gezegd.’

Oef.

‘Maar wel ongeveer een halfuur geleden!’

Ai, Sam werd rood.

‘Als u de rest van de les had gevolgd, zou u ook weten wanneer deze techniek handig om te gebruiken is. Maar u heeft ongetwijfeld veel interessantere dingen om over na te denken. U kunt waarschijnlijk hypnotiseren als de besten en wat ik allemaal vertel, weet u al jaren. Excuseert u mij als wat ik nu ga vertellen voor u al oude koek is, maar de rest van de klas heeft er misschien wel iets aan!’

De ironie in de stem van Spring was zo scherp dat je er een mes aan kon slijpen. Sam zweeg wijselijk en liet Spring verder gaan met de les. Zijn leraar had gelijk, hij kon maar beter opletten, wilde hij zich niet nog meer problemen op de hals halen.

Spring zijn humeur was door het voorval met Sam flink verpest. De rest van de les doorliep hij de leerstof aan een razendsnel tempo. Een uur lang kon je enkel het stemgeluid van Spring en het gekras van pennen op papier horen. Op het einde van de les richtte Spring nog een keer zijn blik op Sam. Sam bleef dapper terugkijken, een geheim agent mocht voor niemand zijn ogen neerslaan. Als je wegkeek, kon je niet zien wat de ander van plan was en dat was altijd gevaarlijk.

‘En voor degenen die in het begin niet helemaal konden volgen, zal ik nog even herhalen wanneer de korte hypnose te gebruiken is.’

Blijkbaar was dit een belangrijke les want anders zou Spring nooit terugkomen op iets wat hij al gezegd had.

‘Bij een heel dicht contact met uw tegenstander kunt u proberen de korte hypnose toe te passen door uw rivaal diep in de ogen te kijken. Hij weet meestal niet wat u van plan bent en zal niet willen wegkijken om niet zwak over te komen. Daarvan kunt u profiteren en hem bijvoorbeeld dwingen om - ik zeg maar iets - zijn wapen te laten vallen. Voor hij door heeft wat er gebeurt, kunt u hem overmeesteren.’

Plots viel Sams pen met veel lawaai uit zijn hand op de grond. Spring stond recht voor hem met een nieuwe pen. ‘Ik weet dat u in een andere les geleerd heeft niet weg te kijken, meneer Smith,’ vervolgde Spring zijn uitleg met een glimlach, ‘maar ik zou er toch maar mee opletten. Nu is het uw pen die uit uw handen glipt, een volgende keer is het misschien wel uw wapen. Niet alleen de mensen van De School zijn immers op de hoogte van de korte hypnose, ook mensen met kwade bedoelingen. Goed, klas A, de les is voorbij, u mag gaan.’

Sam staarde van zijn handen naar zijn pen op de grond en dan naar Spring, die terug naar zijn lessenaar liep. Die duivelse Spring! Het was helemaal niet zijn bedoeling geweest om een stuk van de les te herhalen. Hij had gewoon Sam op zijn plaats willen zetten voor zijn onoplettendheid. En Sam was er met open ogen ingelopen!