EIGEN HAARD IS GOUD WAARD

Thuis. Thuis. Het woord tolde door mijn hoofd toen ik aan boord ging van het vliegtuig naar Atlanta, met het handje van de kleine Drake in de mijne geklemd. 'Vertel me nog eens waar we naar toe gaan, Heaven,' vroeg hij, toen we in de stoelen van de grote jet zaten.

'We gaan naar huis, Drake. Naar huis in Winnerow. Waar ik ben opgegroeid. Waar je pappie is opgegroeid. En nu zul jij daar ook opgroeien,' zei ik, met een geforceerd opgewekte klank in mijn stem. 'En daar zul je gelukkig zijn. Zo gelukkig!'

'Maar, Heaven, ik dacht dat ik in dat kasteel zou gaan wonen! Ik vond het prettig daar.' Zijn stem klonk teleurgesteld.

'Ik beloof je datje het in Winnerow nog prettiger zult vinden, Drake. We kunnen het huis gaan bezoeken waar je pappie heeft gewoond. En er zijn een hoop heuvels en bossen om in te spelen, die de Willies heten, en er zijn vioolspelers en een prachtige school en speeltuinen en kinderen om mee te spelen. O, Drake, het is een heerlijke plaats voor een jongen om in op te groeien, dat beloof ik je.'

Even later waren we in de lucht en Drake viel onmiddellijk in slaap, waardoor mijn opgewonden gedachten tot rust konden komen en ik kon nadenken over wat er de vorige nacht gebeurd was, en over het verraad dat zich als een lasso steeds strakker om mijn leven spande, tot het leek of ik zou stikken. Maar ik was vastbesloten me eens en voor al aan Tony's greep te ontworstelen. Want het was me nu volkomen duidelijk. Tony was de schuld van al mijn moeilijkheden, vanaf het allereerste begin van mijn leven.

Logan begroette ons enthousiast op de luchthaven. Hij pakte de slaperige Drake op en gaf hem een zoen op zijn wangen en keek toen met een miljoen vragen in zijn ogen naar mij. 'Als we thuis zijn, Logan, zal ik je alles vertellen. Nu niet. Oké?'

Hij knikte, en we legden de lange rit naar Winnerow zwijgend af. Ik kon de raderen bijna horen draaien in Logans hoofd, als het gecompliceerde mechanisme van een stuk Tatterton-speelgoed.

Hoewel Drake vermoeid was na onze overhaaste reis, ging hij rechtop zitten en keek vol belangstelling naar het landschap toen we Winnerow binnenreden. Op de telefoonlijnen zaten spreeuwen als donkere miniatuursoldaatjes, opgebolde, slaperige vogels, in afwachting van de naderende winter en wachtend op de verwarmende zon. Sommige openden hun ogen en keken op ons neer toen we door Main Street reden.

ik herinner me deze straat,' riep Drake uit, zijn neus tegen het raam drukkend. 'Pa's circus is hier geweest!'

'Je bent een slimme kleine jongen, Drake,' zei ik, en knuffelde hem. 'Je kon toen niet ouder zijn geweest dan vijf.'

ik was nog maar een kleine baby. Maar Tom zei -' Drake maakte zich plotseling los uit mijn armen en staarde verwilderd door het raam. is Tom hier? Is hij hier? Is hij hier?'

'Arme schat van me,' zei ik met tranen in mijn ogen. 'Tom is bij je pappie en mammie in de hemel, Drake.'

Toen wees ik snel op een paar bezienswaardigheden in Winnerow. Ik wilde dat Drake de blik op de toekomst gericht hield, die naar ik innig hoopte, alleen maar opgewekt en gelukkig zou zijn voor hem, en niet op zijn duistere en tragische verleden. Winnerow had maar één hoofdstraat, en alle andere straten waren aftakkingen daarvan. In het midden van het dorp lag de school, met de blauwachtige bergen erachter.

'Dat wordt jouw school,' zei ik, wijzend naar het schoolplein. 'Daar heb ik vroeger les gegeven.'

'Ga je mij ook les geven? Ik ben nog nooit op school geweest,' fluisterde Drake opgewonden en tegelijk een beetje angstig.

'Nee, schat, maar je krijgt een heel lieve onderwijzeres. Ik denk dat je het erg prettig zult vinden op school. En zie je die grote berg?'

Drake knikte.

'Daar komt je pappie vandaan, Drake,' zei ik, wijzend naar onze berg. 'Je kunt hem duidelijk zien van de voorkant van ons nieuwe huis,' vertelde ik hem. Hij staarde er zo aandachtig naar, alsof hij zijn hele jonge leventje erop had gewacht die berg te zien.

'Is pappie op mijn school geweest?'

'Pappie is daar geweest en Logan en ik ook, schat.'

'Misschien kan hij dit jaar nog naar school, al is hij nog niet helemaal oud genoeg,' zei Logan. Het was het eerste wat hij zei na een heel lange tijd. 'Soms zijn ze wel wat inschikkelijk, als je iemand kent of als een kind erg intelligent is,' voegde hij eraan toe. Hij keek me aan, maar ik reageerde niet. Een diepe rimpel liep over zijn voorhoofd, een teken dat Logan diep in gedachten verzonken was. Ik wist dat hij dolgraag wilde weten waarom ik uit Farthinggale was weggelopen. Ik had hem niet kunnen vertellen wat er tussen Tony en mij gebeurd was, omdat Drake naar elk woord dat ik zei luisterde. Ik beduidde hem dat ik niet wilde praten waar mijn kleine stiefbroertje bij was.

'Kleine potjes hebben grote oren,' zei ik. Dat zei oma vroeger altijd.

Logan, die duidelijk gefrustreerd en ongeduldig was, probeerde dapper Drake en mij op ons gemak te stellen door al het nieuws te vertellen over Winnerow en Hasbrouck House. Ik wist dat hij kon voelen dat ik van streek was. Wat lief en roerend van hem om zo zijn best te doen me op te vrolijken.

'Ik heb nog niet al het personeel aangenomen,' waarschuwde hij.

ik denk dat ik het wel een paar dagen kan redden zonder een leger bedienden, Logan,' zei ik.

'Dat weet ik. Maar het is een groot huis. Het is veel werk om het goed te onderhouden, vooral nu er al een kind komt te wonen.'

'Het komt heus wel in orde,' zei ik. 'Morgen zal ik een dienstmeisje zoeken.'

'En een kok. We zullen een kok nodig hebben,' zei hij. 'Niet dat jij niet kunt koken, maar - '

'Maar je vindt dat we er een moeten hebben. Ik weet het.' Op overdreven toon zei ik: 'Alle fabriekseigenaren hebben hun eigen kok.' Zelfs hij moest erom lachen.

ik heb een tuinman aangenomen, dezelfde tuinman die Anthony Hasbrouck had,' zei hij snel. ik heb hem gewoon aangehouden. Er was een butler, maar die is allang weg. Als je wilt, zal ik het dienstmeisje van Anthony Hasbrouck laten komen, zodat je met haar kunt praten.'

'Goed. Ik weet zeker dat als Anthony Hasbrouck tevreden was, ik dat ook zal zijn,' zei ik. Hij knikte en glimlachte toen.

ik heb een verrassing voor je. Ik had het nog een paar dagen geheim willen houden, maar omdat de dingen een vreemde wending hebben genomen om een reden waar ik straks wel achter zal komen, zal ik het je nu vast vertellen.'

'Wat?' Ik boog me naar voren. We waren bijna bij Hasbrouck House. Ook al was het nu van ons, het zou in mijn gedachten altijd "Hasbrouck House" blijven.

'Over een maand is de fabriek klaar voor de openingsplechtigheid.'

'Heus? Dat is geweldig, Logan. Ik popel van verlangen om de produktie van het speelgoed van de Willies te zien.'

ik wil een galafeest geven. Ik had het met Tony besproken -' Mijn hart begon te bonzen alleen al bij het horen van zijn naam. 'We zijn al begonnen met een paar voorbereidingen. Iedereen die iets te betekenen heeft binnen een omtrek van honderdvijftig kilometer zal er zijn.'

'O,' zei ik. Ik wilde blij zijn voor Logan, maar er was maar één ding dat ik echt wilde weten. 'Komt Tony ook op het feest?' vroeg ik, en probeerde mijn stem niet te laten trillen.

ik weet dat hij het van plan was. Denk je dat daar nu verandering in komt, Heaven?' Ik hoorde de bezorgde klank in zijn stem.

'We zullen het thuis bespreken, Logan,' zei ik. Toen knuffelde ik Drake even en zei terwille van hem: ik ben nu gewoon te moe om erover te praten.'

'Natuurlijk, schat,' zei Logan, met een steelse blik op mij toen we stopten voor een verkeerslicht. 'Maar ik hoop datje niet te moe bent om al mijn plannen voor het feest te horen. Smoking, ook al wordt het feest buiten gegeven. Ik heb een orkest van twaalf man gehuurd en de beste caterer in Atlanta. Het zal even chic worden als de parties in Farthy, Heaven. Ik zal je eer aandoen!'

Alleen al de naam Farthy deed me huiveren. 'Logan, als je me eer wilt aandoen, laten we dan een echt Willies-feest geven. Een vrolijk feest dat alle andere feesten zal overtreffen. Een feest waar de handwerkslieden die het speelgoed zullen maken zich op hun gemak zullen voelen. Dit is geen Farthy, en we zijn geen Tattertons. Ik wil die naam niet eens op onze fabriek hebben. Ik wil dat dit zuiver Willies is, de Willies Toy Factory.'

'Maar Heaven...' Logan keek of ik hem een stomp in zijn maag had gegeven. 'We kunnen niet zulke eenzijdige beslissingen treffen. Wat voor problemen je ook met Tony gehad hebt, we zijn nog steeds partners, en alles wordt met zijn geld betaald.'

Mijn stem klonk zo koud als ijs. 'Geloof me, Logan, Tony zal het met alles eens zijn wat ik wil.'

Logan reed zwijgend verder. De sfeer in de auto was om te snijden. Ik had het gevoel dat ik stikte, ik wilde thuis zijn, dit eens en voor al achter de rug hebben.

Even later doemde Hasbrouck House voor ons op. 'Daar is het,' zei Logan tegen Drake, met een geforceerd vrolijke klank in zijn stem. 'Je nieuwe thuis, Drake.' We reden de grote oprijlaan op die naar het grote, koloniale huis voerde. De takken van de treurwilgen hingen over de oprijlaan en vormden een groene tunnel.

'Het is niet zo groot als Farthy,' zei Drake toen we stopten.

Logan fronste zijn wenkbrauwen. 'Nee, Drake. Dat is bijna geen enkel huis. Maar dit is groot genoeg, dat zul je zien.'

Toen we stilhielden kwam Appleberry, de tuinman die Logan had aangehouden, naar de voorkant van het huis om ons te begroeten en ons te helpen met de bagage. Hij was een kleine, maar stevig gebouwde man, wiens grijze haar in kleine plukjes op een gedeeltelijk kale schedel groeide, die dezelfde sproeten vertoonde als zijn voorhoofd en slapen. Hij had een vriendelijk gezicht met lachende ogen.

Drake en hij waren onmiddellijk de beste maatjes.

ik help u wel daarmee, mevrouw Stonewall,' zei hij. 'Dat wil zeggen, ik en de jongeheer hier. Mijn naam is Appleberry.' Hij stak zijn hand met de lange vingers uit, de hand van een man die werkte met planten en bomen en bloemen. 'En u heet?'

Drake lachte bijna, iets wat ik hem niet vaak had zien doen sinds ik hem uit Atlanta had meegenomen.

'Drake,' zei hij. Appleberry pakte zijn hand en schudde die krachtig.

'Prettig kennis met u te maken, meneer Drake. Neemt u deze?' Hij gaf Drake een linnen tas en Drake pakte hem aan, hield hem met beide handen tegen zijn lichaam gedrukt en keek met een trotse blik naar mij.

'Mooi zo. Sterke jongeman,' zei Appleberry met een knipoog naar mij.

'Dank u, meneer Appleberry,' zei ik, en we gingen naar binnen. Logan en Appleberry namen het grootste deel van onze bagage mee. Ik ging met een van Drakes koffers en hemzelf regelrecht naar zijn slaapkamer.

'Morgen gaan we dit huis verkennen, Drake,' zei ik. 'Het begint al laat te worden en je bent moe van de reis. Oké?'

'Heel verstandig, meneer Drake,' zei Appleberry, die de rest van Drakes spullen binnenbracht. 'Een goede rust betekent een goede dag. Ik wens u welterusten, maar ik ben in de buurt als u hebt ontbeten. Er moeten wat bladeren bij elkaar worden geharkt, als u daar iets voor voelt.'

Drake keek van mij naar Appleberry. Aan zijn gezicht zag ik dat hij zich afvroeg of ik het goed zou vinden dat hij echt werk zou doen. Ik glimlachte. Toen knikte hij snel.

'Mooi zo,' zei Appleberty, en ging weg. Ik nam Drake mee naar de badkamer, waste hem en kleedde hem uit om hem naar bed te brengen. Ik hoorde Logan buiten op de gang. Hij bracht mijn bagage boven en een paar van zijn bezittingen die ik had ingepakt en meegenomen uit Farthy.

Drake had een tweepersoonsbed met een eikehouten hoofdeinde. De matras voelde hard en nieuw aan en de dekens waren fris en schoon. Naar wat ik er in de gauwigheid van gezien had, was het huis in perfecte conditie achtergelaten.

Toen ik bij Drake neerknielde en hem een nachtzoen gaf, had ik medelijden met hem. Hij was uit het ene gezin en huis weggerukt en naar een ander gebracht, en toen ook daar weer vandaan gehaald. Weer werd hij naar bed gebracht in een vreemde omgeving, de brandweerauto naast hem, zijn enige band met het recente verleden.

'Dit is het einde van de reis, lieve, lieve Drake,' fluisterde ik. ik beloof je dat ditje thuis zal worden. Het is goed voor je om in het land te zijn waar je vader zijn wortels had, ook al zul je een veel en veel beter leven krijgen dan hij.'

Ik bedacht dat ik hem op een dag mee naar de Willies kon nemen om hem het graf van zijn grootvader en grootmoeder te laten zien. Hij zou de hut zien, ook al was dat nu een moderne jachthut geworden, en op dezelfde plaats spelen waar Tom en Keith hadden gespeeld. Luke zou hem waarschijnlijk nooit hier mee naar toe hebben genomen, dacht ik. Hij zou misschien zelfs allerlei verhalen hebben verzonnen om zijn verleden voor zijn zoon verborgen te houden.

Ik liep zijn kamer uit en ging direct naar onze slaapkamer om Logan alles te vertellen. Mijn hart bonsde, want er was zoveel dat ik voor hem verborgen had gehouden en dat ik nu zou moeten uitleggen. De ene schande na de andere, waarvan zelfs hij niets had geweten. Ik haatte Tony Tatterton dat hij me dit liet doormaken.

Logan liep zenuwachtig door de kamer te ijsberen en bleef staan toen ik binnenkwam. 'Wel,' zei hij. 'Laat eens horen. Alles.'

Ik haalde diep adem en begon te vertellen wat Tony had gedaan om Luke bij me vandaan te houden, de overeenkomst die ik had ontdekt in zijn archief en wat hij had gezegd toen ik het hem voor de voeten gooide. Logan zat op de stoel bij de toilettafel en luisterde, terwijl ik liep te ijsberen en praatte. Zijn gezicht stond bezorgd, maar hij zei niets, tot ik zweeg en op het bed ging zitten.

'Tja,' zei hij, 'het was verkeerd, verschrikkelijk. Ik begrijp je woede, maar ik geloof dat Tony de waarheid vertelde. Ik geloof dat hij eenzaam was en bang je te verliezen. Ik kan zijn angst begrijpen.'

Ik kon niet geloven dat Logans eerste reactie sympathie voor Tony was. Ik had verwacht dat hij onmiddellijk van zijn stoel zou opstaan om me te omhelzen en me te troosten, omdat Tony de man had omgekocht naar wiens vaderlijke liefde ik zo had verlangd. Ik wilde dat hij me zou kussen en woedend zou zijn op Tony. Ik wilde dat Logan van me zou houden zoals hij had gedaan toen ik nog arm was en in een hut in de Willies woonde. Ik wilde dat hij iets zou doen dat de herinneringen terug zou brengen aan onze jeugd, toen we gelukkig waren omdat we elkaar hadden.

In plaats daarvan probeerde hij kalm te blijven en begrip op te brengen voor het egoïstische en wrede gedrag van een andere man. Mijn gezicht werd zo vuurrood dat zelfs Logan angstig keek.

Natuurlijk begreep ik wel dat zijn relatie met Tony grensde aan idolatrie. Tony had gemaakt dat hij zich belangrijk en rijk en machtig voelde. Hij had een enorme bewondering voor Tony en zijn zakelijke verstand, en het was moeilijk voor hem Tony plotseling te zien als een zwak, zelfzuchtig mannetje. Ik wist ook dat ik Logan niet de hele waarheid had verteld, de hele schandelijke waarheid.

ik heb je niet alles verteld,' zei ik. 'Als je alles weet, zullen we zien of je nog zoveel begrip kunt opbrengen.'

is er nog meer?'

'Ja, er is nog meer...' Ik haalde diep adem. 'Nog meer redenen waarom ik Farthy moest verlaten. Vannacht, toen Tony en ik die ruzie hadden gehad en ik had gezegd dat ik wegging, kwam hij naar onze suite. Hij was dronken en half ontkleed.'

'Wat wilde hij?' Hij kromp bijna ineen bij de gedachte aan wat hij te horen kon krijgen.

'Wat hij wilde,' zei ik langzaam en weloverwogen, 'was met mij naar bed gaan. Ik moest me met geweld tegen hem verzetten en hem in zijn gezicht slaan om hem tot zijn positieven te brengen.'

Heel lang zei Logan niets. Het was bijna of hij me niet gehoord had. Toen leunde hij achterover als een vermoeide, verslagen man. Zijn kin hing op zijn borst en hij schudde langzaam het hoofd.

'O, mijn God, o, mijn God,' fluisterde hij. ik... ik had... ik had het moeten vermoeden.'

'Vermoeden? Wat bedoel je? Wist jij iets watje me niet verteld hebt?'?

'Het was niet iets wat ik wist, maar wat ik meende te voelen. Wat moest ik zeggen? Pas op voor je grootvader - '

'Logan,' zei ik, terwijl de tranen over mijn wangen rolden. 'Tony is mijn... mijn vader.'

'Hij is wat?'

'Mijn vader, Logan. Ik heb het een paar jaar geleden ontdekt, en ik heb het je nooit verteld omdat ik me zo schaamde.' De woorden rolden eruit. Ik had hem zoveel te vertellen, het kon me niet schelen of hij het zou begrijpen of niet. 'Hij heeft mijn moeder verkracht. Daarom is ze weggelopen. O, begrijp je het dan niet? Daarom haatte pa mij zo. Hij is slecht, Logan, Tony is slecht. Hij probeerde hetzelfde met mij te doen.' Toen begon ik te snikken en kon ik niets meer zeggen.

'O, Heaven, arme Heaven,' zei Logan. Hij stond op en omhelsde me. 'Wat moetje hebben geleden.' Hij hield me dicht tegen zich aan en kuste me steeds opnieuw op mijn voorhoofd. 'O, Heaven, het spijt me zo. Nu spijt het me.' Hij schudde zijn hoofd en sloeg zijn ogen neer.

is dat alles watje erover hebt te zeggen? Dat het je spijt?'

Hij keek scherp op. 'Nee. Het maakt me doodziek. Ik wil in een vliegtuig stappen en teruggaan naar Farthy. Ik wil er met Tony over praten en hem duidelijk maken wat hij is en wat hij heeft gedaan, zelfs al zou ik zijn nek moeten omdraaien,' voegde hij er met fonkelende ogen aan toe. Dat leek meer op de reactie die ik verwacht en gewild had, ook al wilde ik niet dat hij zijn dreigementen ten uitvoer bracht. In ieder geval wist ik nu zeker dat Logan meer om mij gaf dan om zijn nieuwe zakelijke avontuur en nieuwe rijkdom en macht.

'Nee,' zei ik. ik wil niet datje dat doet. Dat is nu niet nodig. Ik heb hem achtergelaten als een gebroken, zieke man, omgeven door zijn schuldgevoelens en zijn droevige herinneringen. We kappen hem uit ons leven. Hij zal precies zijn wat hij is... een zakelijke compagnon en meer niet. Ik zal nooit meer aan hem denken als mijn vader, en jij mag niet aan hem denken als je schoonvader. Dat deel van mijn leven heeft afgedaan.'

Logan hield me nog steeds dicht tegen zich aan en streelde over mijn hoofd. 'Logan, we kunnen hier ons leven opbouwen, ver weg van Farthy en het verleden. Vergeet de fabriek, vergeet alles wat iets met Tony Tatterton te maken heeft. We kunnen een prachtig imperium maken van de Stonewall-apotheken, zonder iemands hulp. Binnenkort hebben we de baby en Drake zal als je eigen zoon zijn.'

'Heaven,' zei Logan, terwijl hij me losliet en rechtop ging zitten, ik veracht Tony meer dan je je kunt voorstellen, maar - maar het is absoluut noodzakelijk dat ik mijn persoonlijke gevoelens voorlopig opzij zet.'

'Logan, dat begrijp ik niet. We kunnen die man niet langer in ons leven dulden!'

'We willen Tony misschien niet in ons leven, maar wat denk je van de mensen in Winnerow, de mensen in de Willies? Zonder de fabriek, Heaven, hebben ze geen hoop meer. En,' zei hij, terwijl hij opstond en nerveus begon te ijsberen, 'zonder Tony is het afgelopen met de fabriek.'

'Wat probeer je te zeggen, Logan?'

ik zeg, Heaven, dat zonder Tony's kapitaal al onze dromen voorbij zijn. De dromen van iedereen.'

'Logan, ik dacht dat je me zou beschermen - '

'Ik regel alles, Heaven. Tony is niet de enige die kan manipuleren.' Hij ging weer zitten en legde zijn handen op mijn schouders.

ik weet,' zei hij, 'dat ik niet ben geweest watje gehoopt had. Ik weet dat ik je in veel opzichten in de steek heb gelaten, en niet genoeg aandacht heb besteed aan jou en ons huwelijk. Maar dat gaat allemaal veranderen. Ik zweer het je. Ik zal heel hard werken, maar het werk zal altijd op de tweede plaats komen, na onze liefde en ons huwelijken ons gezin.' Hij tikte zachtjes op mijn buik. 'Ons groeiende gezin,' voegde hij er glimlachend aan toe. 'We zullen altijd bij elkaar zijn. Geen scheidingen meer, Heaven. Ik zal je gelukkig maken, schat. Ik beloof het.'

'En je moet altijd van Drake blijven houden en lief voor hem zijn,' ging ik verder, een beetje angstig omdat Logan hem niet genoemd had. 'Hij mag niet lijden onder de zonden van zijn vader en de zonden van andere volwassenen.'

ik zal hem als mijn eigen zoon beschouwen. Dat beloof ik je.' Hij stak zijn hand op of hij een eed aflegde.

'O, Logan.' Ik drukte me dicht tegen hem aan en legde mijn wang tegen zijn schouder. Hij kuste me steeds opnieuw en streek zachtjes over mijn haar. Mijn tranen voelden aan als warme regendruppels. Hij tilde me op en bracht me naar bed, waar hij me kuste en troostte tot we allebei moe genoeg waren om in slaap te vallen. Ik sliep in zijn armen, veilig en beschermd, zonder bang te zijn voor de volgende ochtend en ons nieuwe leven.

De dagen die volgden waren echt het begin van een nieuw leven. Ik was elk moment van de dag bezig, opgelucht dat de tijd zo snel verstreek, dat er elk uur iets belangrijks te doen viel en niet alleen maar onbeduidende dingen om de tijd te verdrijven. Twee dagen na onze komst bracht ik Drake naar school. Officieel was hij nog anderhalve week te jong, maar Meeks, de directeur, wilde graag een uitzondering maken. Hoe anders was hij dan de directeur die ik had gekend als leerlinge en onderwijzeres. Het leek haast of hij me nooit eerder gezien had.

Tien minuten later was Drake ingeschreven voor de eerste klas.

'Geen probleem. Helemaal geen probleem, mevrouw Stonewall,' herhaalde Meeks, toen ik hem vertelde waarom ik kwam. 'Als een kind vroeg ontwikkeld is, maken we een uitzondering; en ik hoef maar naar Drake te kijken om te zien dat het een intelligent kind is. Ik zal ervoor zorgen.'

Ik moest heimelijk lachen om de verandering in Meeks. Het was waar dat er uitzonderingen werden gemaakt, maar dat gebeurde op grond van een test, en niet van het oordeel van de directeur die alleen maar naar het kind had gekeken. Meeks riep zijn secretaresse voor de administratieve beslommeringen. Daarna leidde hij me rond in de schooi, zodat ik een paar vroegere collega's kon begroeten. Tenslotte bracht hij me naar de parkeerplaats en hield het portier van de auto voor me open.

'En zegt u tegen meneer Stonewall,' zei hij, 'dat mevrouw Meeks en ik heel graag het openingsfeest van de fabriek zullen bijwonen.'

'Dank u,' zei ik, terwijl ik verbaasd bedacht dat Logan een goede manipulator was geworden.

Ik ging terug naar Hasbrouck House, om mevrouw Avery te begroeten, de vijftigjarige vrouw, die meer dan twintig jaar Anthony Hasbroucks huishoudster was geweest. Ik vond dat ze een vriendelijk gezicht had en wilde haar graag in dienst houden. Het bemiddelingsbureau had een butler gestuurd, Gerald Wilson. Hij was een lange, grijzende man van achter in de vijftig, een beetje stijf en formeel. Hij deed me denken aan Curtis, maar ik zag geen reden om hem niet aan te nemen. De volgende dag kwam de kok. Ik dacht bij mezelf dat Logan voor al onze bedienden Tony's personeel als voorbeeld nam, want de kok was een zwarte man, en ik wist zeker dat hij ouder was dan hij voorgaf te zijn. Hij heette Roland Star en had tanden zo wit als pianotoetsen en een muzikale lach.

Toen we voldoende personeel hadden ging ik naar een binnenhuisarchitect en begon de veranderingen te plannen voor de eetkamer, zitkamer, logeerkamer en voor onze slaapkamer. De kinderkamer was bijna klaar en ik wilde niets veranderen in de keuken. Alles wat ik in Boston had gekocht arriveerde, en twee weken later was mijn nieuwe huis, mijn eerste echte thuis, klaar.

Ik liep van de ene kamer naar de andere, overzag alles wat ik had gecreëerd, alles wat ik vond dat ik had verdiend door mijn verdriet. Ik besefte dat er nog één overblijfsel uit mijn verleden was dat veranderd moest worden. Ik bracht Drake die dag naar school en ging naar de schoonheids- en kapsalon, die notabene werd beheerd door Maisie Setterton. Ze keek even geschokt toen ze me daar zag, maar veranderde haar houding snel in een kruiperige aandacht.

'O, Heaven,' kirde ze. ik voel me zo gevleid dat je bij mij komt nu je zo rijk bent geworden. Wil je je haar werkelijk laten doen door een plattelandsmeisje als ik?'

ik wil mijn natuurlijke kleur haar weer terug, Maisie,' zei ik, haar in de rede vallend. 'En dit is de enige kapsalon in het dorp.' Dat legde haar het zwijgen op, en ze zei niets meer terwijl ze bezig was de verf klaar te maken voor mijn haar. Twee uur later ging ik weg - ik leek weer op de oude Heaven Leigh Casteel, nu Heaven Leigh Stonewall. Ja, als de mensen van Winnerow me nu zagen zouden ze zich het arme meisje uit de bergen moeten herinneren, waarop ze zo hadden neergekeken, en beseffen dat zij degene was die het dorp nieuw leven zou inblazen. Ik wilde er niet meer uitzien als een Tatterton. Als Lukes Angel. Als Tony's Leigh. De verkeerde man had haar in mij gezien. Want ik had niet pa's liefde gewekt door mijn haar te verven en op haar te lijken, maar Tony's begeerte. Nu zou ook dat voorbij zijn. Ik zou zijn wie ik was en me daar nooit voor schamen. Trots deed ik mijn boodschappen in Winnerow, en ik voelde de ogen die me volgden.

Ik ging die dag naar het fabrieksterrein, waar de laatste hand aan de fabriek werd gelegd. Logan was geschokt toen hij me zag.

'Heaven,' zei hij ademloos. 'Je hebt je eigen kleur haar weer.'

'Ja, Logan.' Ik glimlachte. 'Nu zijn alle sporen van de Tattertons verdwenen en ben ik voor altijd een honderd procent Stonewall.'

'En mooier dan ooit.' Hij kuste me hartstochtelijk op de lippen. 'Dit is de vrouw die ik altijd heb liefgehad. Dank je, Heaven.'

Hij leidde me rond in de fabriek, liet me alles zien en gaf uitvoerig commentaar. Hij gaf me het gevoel dat ik een koningin was die een van haar koloniën bezocht. Als we door de gangen en kamers en werkruimten liepen, hielden de arbeiders op met hun werk om me te begroeten. Logan toonde me zelfs het mannentoilet. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk, en ik voelde me alleen een beetje melancholiek toen hij me voorstelde aan de tien handwerkslieden die hij had aangenomen om het Willies-speelgoed te maken. Twee van hen waren minstens zo oud als opa toen hij stierf.

Tegen het eind van de maand begonnen er documenten en informatie over Lukes nalatenschap binnen te komen van J. Arthur Steine. Hij had blijkbaar overleg gepleegd met Tony, en Tony had hem het groene licht gegeven. Het circus en het huis werden snel verkocht, waar J. Arthur Steine danig trots op was.

De eerste avond dat Roland Star in Hasbrouck House was om een maaltijd klaar te maken, nodigde Logan zijn ouders uit. Ik moest inwendig lachen omdat Loretta Stonewall zo veranderd was ten opzichte van mij. Ze had zich op deze avond voorbereid alsof ze een diner bijwoonde in het huis van de gouverneur. Ze had haar grijze haar laten permanenten en een dure jurk gekocht. Ze droeg haar bontjas en haar kostbaarste diamanten ketting en oorbellen. Logans vader keek een beetje verlegen bij al die overdaad. Ik kon hun twistgesprek bijna horen - ze gingen toch alleen maar naar het huis van hun zoon voor een dinertje... Ja, maar wat een huis en wat een diner!

Ik was in vergelijking met Logans moeder heel eenvoudig gekleed, maar ze scheen het niet te merken. Ze was te veel onder de indruk om iets over mijn haarkleur te zeggen, maar ze was overdreven met haar complimentjes over alles wat ik in het huis had veranderd. Plotseling, bijna van de ene dag op de andere, was ze meer dan alleen in naam mijn schoonmoeder geworden.

'Je hoeft nooit bang te zijn om me te bellen als je iets wilt weten over je zwangerschap, Heaven... al is het nog zo'n kleinigheid. Toen ik vier maanden zwanger was, was ik zo dik als een olifant. Maar jij bent nog even slank en mooi als altijd. Hoe doe je dat in vredesnaam! Voel je je moe? Ik wil je met alle liefde helpen met de kleine Drake. Hij is zo'n schat van een jongen.' Ze stak haar hand uit om hem een klopje op zijn hoofd te geven, maar Drake wilde er niets van weten. Hij schoof buiten haar bereik. 'En ik sta erop dat jullie bij ons komen eten op de avond na het fabrieksfeest. Ik weet dat jullie dan doodmoe zullen zijn.'

'Dank je, Loretta,' zei ik.

'O, alsjeblieft, Heaven,' zei ze, terwijl ze haar hand op de mijne legde, 'noem me moeder.'

Ik staarde haar even aan. Hoeveel vrouwen had ik al moeder genoemd in mijn leven? Eén die ik nooit gekend had, één die een overwerkte sloof was, één die een hekel aan me had gehad, en nu één die zo verliefd was op haar nieuwe positie in de gemeenschap dat ze me beschouwde als een soort kostbaar juweel dat ze wilde hebben. Ze wilde indruk maken op haar vriendinnen met mij. Maar ik was te moe om het haar kwalijk te nemen. Ik kon haar opwinding zelfs wel begrijpen, en waarom zou ik haar haten omdat geld en macht me eindelijk welkom hadden gemaakt in haar huis en haar leven? Mijn man was gelukkig; mijn kinderen zouden liefde krijgen, en ik zou eindelijk een echte familie hebben.

De avond verliep goed, maar toen ze weg waren werd ik weer bestormd door herinneringen aan mijn eigen familie. In gedachten beleefde ik steeds weer de scène met Tony. ik wist nog steeds niet of Tony op het fabrieksfeest zou komen, en ik voelde me als een vogel die gevangen zat in een kooi, terwijl de kat naar binnen loert.

Ik besloot me te concentreren op de voorbereidingen voor het feest en zo druk bezig te blijven dat ik geen tijd had om stil te staan bij onaangename herinneringen. Ik hielp een echt Willies-feest in elkaar te zetten. Het menu zou bestaan uit gebraden kip, rollade, maisbrood en bonen. Ik nam vrouwen uit de Willies aan, die beroemd waren om hun oude familierecepten. Ik kocht kersen- en rabarbertaarten, en appels en bataten om te bakken in oude ovens. Ik huurde de Longchamps, het fiedelorkest dat op mijn huwelijk had gespeeld, en een paar jongens en meisjes van de middelbare school om als kelners en serveersters dienst te doen. De enige vakmensen die ik aannam waren barkeepers uit de plaatselijke taveernes; ze hadden me beloofd een ouderwetse "moonshine-punch" te maken, de punch die vroeger gemaakt werd van de illegaal gestookte drank, die, zoals een van de ouderen me verzekerde, 'zelfs het houten speelgoed aan het dansen zou krijgen' . Het feest zou gehouden worden op het grote grasveld voor de fabriek. Ik belde de bloemist en zei dat we alleen bloemstukken wilden hebben van de bloemen die hier in het wild groeiden. Elke avond lagen Logan en ik tot in de ochtend te praten over de fabriek, het personeel en de voorbereidingen voor het feest. Nu en dan sprong ik mijn bed uit en schreef iets op dat we vergeten waren. We waren net twee kinderen die hun eerste feestje geven.

De dag van het feest was een prachtige herfstdag. De hemel was strakblauw en het was praktisch windstil. Ik had bij een naaister een traditionele katoenen Willies-jurk besteld, compleet met kant en boordjes. Ze moest het model een beetje aanpassen in verband met de toenemende omvang van mijn buik. Ik droeg mijn zwarte haar in vlechten, opgebonden met linten, zoals vroeger toen ik nog een kind uit de bergen was. Dit was de feestdag voor de Willies. De dag waarop de bergbewoners de belangrijke mensen in het dorp zouden zijn. Mijn zwangerschap begon al zichtbaar te worden; als ik in de spiegel keek dacht ik dat zelfs mijn gezicht voller leek. Ik herinnerde me hoe opgeblazen Sara, pa's tweede vrouw, eruit had gezien als ze zwanger was. Elke dag leek haar lichaam, en vooral haar gezicht, iets meer op te zwellen. Ik had zelfs het malle idee dat de baby bezig was lucht uit te blazen en haar oppompte als een fietsband. Ik herinnerde me hoe Tom had gelachen toen ik hem dat vertelde.

Ik deed wat rouge en lippenstift op.

'Hoe zie ik eruit?' vroeg ik aan Logan. Logan droeg een conservatief zakenkostuum, maar had een landelijke vlinderdas om zijn hals gebonden. Hij keek me glimlachend aan.

'Mooier dan ooit. De baby in je doet je opbloeien als een glanzende roos.'

'O, Logan, je wordt een superverkoper,' zei ik om hem te plagen.

Hij keek beledigd. 'Ik lieg niet, Heaven. Ik zal nooit tegen je liegen. Je bént mooi!' Hij kwam naar me toe en kuste me. Hij drukte me stevig tegen zich aan en ik voelde me veilig en behaaglijk in zijn armen. 'O, Heaven,' zei hij. 'Herinner je je nog toen Tony ons die Rolls gaf op de huwelijksreceptie en ik zei dat ik nooit gelukkiger zou kunnen worden? Nou, ik voel me nu gelukkiger.'

'We hebben geen Farthy; we hebben geen kasteel en een leger bedienden en we gaan niet om met de adel, maar we hebben dit prachtige huis en de kans om iets op te bouwen met onze eigen energie en fantasie, en ik denk dat we daardoor rijker zijn dan ooit.'

' Vooral,' zei hij, terwijl hij me op een armlengte afstand hield, 'omdat we elkaar hebben en de zegen van een baby die op komst is. Laten we een streep zetten onder al het ongeluk. Er liggen alleen maar goede dingen vóór ons.'

'O, Logan, ik hoop datje gelijk hebt,' zei ik. Ik moest bijna huilen toen ik zag hoe gelukkig en tevreden hij keek. We kusten elkaar weer, en werden onderbroken door Drakes binnenkomst.

ik ben klaar,' zei hij. Ik had hem in zijn badkamer achtergelaten om zijn haar te borstelen. Hij stond op de drempel naar ons te kijken. Hij droeg een lichtgrijze lange broek, een donkergrijs hemd met een donkerblauwe vlinderdas en een donkerblauw sportjasje. Ik had nooit gedacht dat een kleine jongen van zijn leeftijd zo trots kon zijn op zijn kleren.

Drake had zijn haar netjes achterovergekamd en van voren een golf erin gelegd.

'Dat ben je zeker,' zei Logan. 'Wie is die knappe man, Heaven?'

'Ik weet het niet,' zei ik. 'Zojuist liep hier een schooljongen rond, die zich vuil had gemaakt op de speelplaats. Ik geloof dat hij zand in zijn haar had en plukjes gras in zijn oren. Zou dat dezelfde jongen kunnen zijn?' Ik glimlachte, maar Drake kneep zijn ogen halfdicht en zei heel serieus: ik ben Drake.' Ik zag zijn mondhoeken vertrekken van boosheid.

'Natuurlijk, schat.' zei ik. 'Logan en ik plaagden je maar. Kom, we gaan naar beneden. We mogen niet te laat komen.'

Logan hield me zijn arm voor. 'Gereed voor je feest, Heaven?' Zijn glimlach wenkte me als een fonkelende diamant. De kleine Drake holde achter ons aan.

Drake had ons geholpen bij het organiseren van speciale spelletjes voor de kinderen -driebeens-wedlopen, balspelletjes en koekhappen. Hij kon zijn opwinding nauwelijks bedwingen toen we naar het fabrieksterrein reden.

We hadden twee bars geïnstalleerd aan beide kanten van het grasveld en daartussenin een enorme tent met tafels en stoelen. Toen Drake hem voor het eerst had gezien, dacht hij dat pa's circus in Winnerow was gearriveerd. Het orkestpodium was versierd met rode, witte en blauwe banieren.

Boven de ingang van de fabriek hadden we een groot gouden spandoek bevestigd om de mensen welkom te heten in de WILLIES TOY FACTORY. Het was mijn idee om de naam Tatterton weg te laten.

De mensen dansten, dronken, lachten en praatten. Plotseling reed een glanzende, zwarte limousine de parkeerplaats op, waarvan de donkere, rookkleurige ramen omhoog waren gedraaid. Ik hield mijn adem in. Dat kon maar één man zijn. Het portier ging open en een glanzende lakleren schoen kwam naar buiten, gevolgd door een elegante Tony Tatterton in smoking. Ik keek wanhopig om me heen naar Logan, maar die was nergens te vinden. Ik haalde diep adem en vermande me. Met opgeheven hoofd ging ik naar voren om Tony Tatterton te begroeten.

'Meneer Tatterton,' zei ik stijfjes, terwijl ik naar hem toeliep. 'We dachten niet dat u het feest zou kunnen bijwonen.'

Zijn ogen verslonden me.

'Heaven!' riep hij. 'Je haar!'

'Vind je het mooi? Ik heb het zelf gevlochten. De hoge mode in de Willies.'

'De kleur,' stotterde hij.

'Mijn echte kleur, zoals je weet.'

Hij kon zijn ogen niet van mijn haar afhouden, alsof hij niet staarde naar een zwarte bos haar, maar naar een zwarte afgrond van herinneringen. Ik merkte dat hij de symboliek van mijn gebaar begreep. Ik wilde niet langer geassocieerd zijn met de Tattertons. Alles wat hij nu in me zag was zuiver Winnerow Casteel. Toen beheerste hij zich en keek afkeurend om zich heen. 'Een aardig feestje hebben jij en je boeren- echtgenoot in elkaar gezet.' Heel even voelde het onzekere kleine meisje in me zich gekasteid door de veroordeling en minachting die ik in zijn ogen las. Maar ik zette dat gevoel snel van me af en richtte me trots op. Ik keek hem woedend aan en glimlachte alsof de hele wereld me toebehoorde.

ik heb gezien dat je de fabriek een andere naam hebt gegeven,' zei hij na een pijnlijke stilte, die uren leek te duren.

'Logan en ik vonden dat de naam Tatterton niet geschikt was voor deze speciale fabriek. Kan ik iets te drinken voor u halen, meneer Tatterton?'

'Nee, ik denk niet dat ik lang zal blijven. Ik voel me hier niet zo erg thuis,' zei hij, terwijl hij met zijn hand over zijn zijden das streek. 'Tenzij je man een overall heeft die ik kan lenen.' Hij glimlachte, en ik zag dat hij probeerde een grapje te maken, maar ik verhardde me.

'Liever niet, Tony. Ondanks alles wat er tussen ons gebeurd is, heeft Logan je eens heel erg bewonderd en van je gehouden. Toon hem een beetje respect!'

Tony hield zijn blik afgewend en schudde nu en dan triest het hoofd. Toen keek hij me weer aan. Ik zag de tranen in zijn ogen glinsteren.

'Heaven, alsjeblieft, kunnen we niet een paar minuten alleen zijn? Ik wil zo graag met je praten.'

ik zal nooit, nooit meer met jou alleen zijn,' zei ik koel.

'Je begrijpt het niet, Heaven. Ik was dronken. Ik was gek van verdriet over Jillians dood. Ik was - '

'Je verdriet nam een merkwaardige vorm van rouw aan.'

'Heaven, kom terug naar Farthy. Logan en jij en ik kunnen opnieuw beginnen,' zei hij, plotseling smekend als een kleine jongen, ik weet dat het kan! Ik weet het!'

Ik voelde een zweem van medelijden met hem. Hij zag er plotseling zo oud en grijs en hulpeloos uit.

ik weet dat we daar weer gelukkig kunnen zijn,' ging hij verder. 'Bovendien geloof ik dat je mijn gedrag die nacht overdreef, Heaven. Ik probeerde alleen maar je te omhelzen. Ik wilde je liefhebben als een vader.'

'Ga weg,' zei ik kalm, maar met ijs in mijn stem. 'Ga onmiddellijk weg.'

Tony keek verslagen. 'Je hebt zeker alles aan Logan verteld?'

'Hij is mijn man. Natuurlijk heb ik hem alles verteld,' antwoordde ik koel. Hij knikte en keek toen naar hel spandoek boven de ingang.

ik zal je niet vragen me te vergeven. Dat is iets dat je uit jezelf moet doen. Ik vraag alleen dat je mijn beweegredenen overdenkt,' zei hij. in

ieder geval,' ging hij verder, voor ik kon antwoorden, 'kom ik voorlopig hier niet meer terug. Ik heb nu veel te doen in Boston, dus je zult alle tijd hebben de dingen in hun juiste perspectief te zien. En -' hij keek naar me en voor het eerst sinds zijn komst kwam er een zachte blik in zijn blauwe ogen, 'de tijd is magisch. Hij heelt al onze wonden.'

'Maar laat littekens achter,' zei ik. Hij knikte duidelijk teleurgesteld.

'Dag, Heaven. Ik weet zeker dat jij en Logan hier succes zullen hebben met de fabriek,' zei hij. Toen draaide hij zich snel om en liep naar zijn limousine, waar Miles als een schildwacht stond te wachten. Miles deed het portier dicht, keek heel even naar mij, stapte toen in en reed weg. Ik zag de wagen in de verte verdwijnen, als een herinnering die vager en vager werd tot hij volledig was verdwenen.

Ik draaide me om en het levendige geluid van de violen, het geroezemoes van stemmen en gelach omringden me.

Ik besloot dat de beste afleiding was me in de feestelijkheden te storten. Logan en zijn voorman organiseerden rondleidingen door de fabriek. Voorbeelden van Willies-speelgoed waren uitgestald, poppen en dieren die we van plan waren te gaan fabriceren. Maar hun houten gezichten begonnen om me heen te draaien, de houten dieren leken tot leven te komen. Ik voelde me zo duizelig en vreemd temidden van al dat speelgoed, speelgoed dat was gemaakt naar alles waarmee ik was opgegroeid. Ik leunde tegen een van de vitrines.

Logans moeder kwam me halen om me voor te stellen aan de vrouwen van invloedrijke zakenlieden en intellectuelen die in Winnerow of omgeving woonden. Ik kon hun gezichten nauwelijks herkennen, ze leken allemaal poppen.

'Moeder,' zei ik. 'Ik voel me een beetje duizelig.'

'Je ziet bleek,' zei ze. 'Ga even liggen. In Logans kantoor staat een veldbed. Dan kun je uitrusten.'

'Maar Drake. Waar is hij?' vroeg ik. Mijn knieën begonnen te knikken, ik heb beloofd hem mee te nemen naar de koekhapwedstrijd. Ik heb beloofd-'

'Heaven, kijk,' zei ze, naar het grasveld wijzend.

Ik zag dat Drake al vriendschap had gesloten met een paar kinderen van zijn leeftijd en zich opperbest amuseerde.

'Er zijn daar hopen kinderen, en je kent de bergbewoners. Ze zorgen allemaal voor elkaar. Vooruit, ga jij nu even liggen. Drake is niet je enige kind, weetje wel?'

Toen ik wakker werd, begon het al donker te worden. Ik was verbijsterd dat ik tijdens het hele feest had geslapen. De menigte was aanzienlijk gedund. Alleen Logan, zijn ouders en een paar doorgewinterde borrelaars waren er nog.

'Hé, kijk eens wie in het land der levenden terugkeert,' riep Logan glimlachend.

ik had geen idee dat ik zo lang had geslapen,' zei ik, terwijl hij beschermend zijn arm om me heensloeg.

'Zwangere vrouwen hebben veel rust nodig,' merkte Loretta Stonewall op.

'En is alles goed gegaan?' vroeg ik, terwijl ik naar de overblijfselen van het feest keek. De tafels met voedsel waren leeg, het orkest was bezig in te pakken. Alle auto's, behalve die van ons en de Stonewalls, waren weg. Plotseling besefte ik dat Drake er niet was.' Waar is Drake?' vroeg ik ongerust.

'Drake? Ik dacht dat hij bij jou lag te slapen.' Logan keek geschrokken op.

'Hij zei een uur geleden ongeveer dat hij jou ging zoeken,' zei Loretta angstig, ik nam aan dat hij bij jou was.'

'Drake!' riep ik.

'Maak je niet ongerust, Heaven,' zei Logan, maar ik hoorde de angst in zijn stem. 'Waarschijnlijk is hij binnen aan het spelen en is hij volkomen verdiept in zijn eigen wereld.'

'Waar?' vroeg ik. 'We moeten hem vinden.'

'Dat doen we, wees maarniet bang,' zei Logan.

We gingen uiteen en liepen door de fabriek en over hel terrein, Drakes naam roepend.

'Drake! Drake!' schreeuwde ik.

Het gele licht boven het fabriekshek brandde en wierp een geheimzinnige gloed over het parkeerterrein. Op een klein stukje van het grasveld hadden we een paar schommels opgesteld voor de kinderen. Ik liep erheen. Drake was nergens te bekennen, maar een van de schommels bewoog nog heen en weer, alsof er een geest op zat. Ik tuurde even in het duister.

Achter de fabriek lagen uitgestrekte bossen.

'Drake!' riep ik luidkeels. 'Drake, waar ben je?'

Het enige geluid was het metaalachtige geknars van een trein in de verte. Ik wachtte even en riep toen weer.

Paniek maakte zich van me meester. Ik had het gevoel dat mijn benen het zouden begeven van angst.

'Drake!'

Iets in de stilte vertelde me dat hij niet gewoon maar was weggeslenterd om op onderzoek uit te gaan, zoals jongens van zijn leeftijd gewend zijn. Mijn geschreeuw bracht Logan aan mijn zij.

'Je hebt hem niet gevonden? Je hebt hem niet gevonden?' riep ik.

'Nee, nee,' zei hij.' Mijn ouders zijn nog aan het zoeken. Ik zal de politie bellen. Maar het is niet meer dan een voorzorgsmaatregel, Heaven. Ik weet zeker dat hij elk moment kan komen opdagen.'

Ik wist aan de klank van Logans stem dat hij even ongerust was als ik.

'Bel ze,' riep ik. ik blijf zoeken.'

'Drake!' schreeuwde ik weer.

'Heaven, je vat kou op die manier. Ik zal een paar van de mannen laten zoeken. Kom mee naar mijn kantoor, dan wachten we daar op de politie.'

'Ik blijf hier! Ik ga Drake zoeken.'

'Heaven, het is te donker. Je kunt niets zien. Alsjeblieft.'

'Ik ga onder het licht van het hek staan, zodat Drake me kan vinden. Schiet op en bel de politie,' zei ik.

Logan holde terug naar het kantoor. Ik staarde in het duister, naar de zwarte rij bomen en het smalle streepje maan. Ergens in de verte kraste een uil. En toen, alsof de hand van het noodlot me op de schouder had getikt, wist ik waar mijn Drake was. Er was maar één plaats waar hij kon zijn. Er was maar één mens die zou weten waar hij was. Ik was er zo zeker van als van mijn eigen naam. Fanny!