VAARWEL, PA

Drake was koppig en pruilde. Hij weigerde te ontbijten en zich door mij te laten aankleden. Mevrouw Cotton moest het doen. Het was het laatste wat ze deed voor Luke en Stacie Casteel. Ondanks zijn tegenstribbelen namen we Drake mee naar het advocatenkantoor van J. Arthur Steine in het centrum van Atlanta. De vreemde omgeving en de drukte trokken al gauw Drakes aandacht, en na een tijdje mocht ik hem op schoot nemen terwijl hij uit het raam keek. Ik streek zijn zwarte haar met mijn vingers naar achteren en bestudeerde zijn gezichtje. Stacie had zijn haar lang gelaten, wat ik kon begrijpen, want het was dik en glanzend. Ik gaf hem een zoen op zijn wang en drukte hem dicht tegen me aan, maar hij werd zo in beslag genomen door alles wat hij zag dat hij het niet merkte of zich er niets van aantrok.

Het kantoor van J. Arthur Steine bevond zich in een deftig, modern gebouw. Het verbaasde me dat Luke dit advocatenkantoor had gekozen, want het me leek me meer een kantoor dat uitsluitend voor grote ondernemingen en rijke mensen werkte. Lukes circus was wel niet zó onbeduidend, maar verre van een P.T. Barnum. Hij was voornamelijk van de ene kleine plaats naar de andere getrokken, en met de vaste lasten van een circus had hij er beslist niet erg royaal van kunnen leven.

De kleine Drake was gefascineerd door de glazen lift, die ons naar de twaalfde verdieping bracht, waar het kantoor van Mr. Steine was gevestigd. De receptieruimte van het advocatenkantoor was groot en chic, met twee secretaresses, die achter grote bureaus telefoons beantwoordden en zaten te typen. Er draafden drie bedienden rond, die de secretaresses papieren gaven om te typen of documenten ophaalden. De eerste secretaresse rechts was tevens de receptioniste. Ze vroeg ons op de leren bank te gaan zitten terwijl ze Mr. Steine van onze komst op de hoogte stelde. Ik had net een tijdschrift gevonden voor Drake, toen J. Arthur Steine zelf naar buiten kwam om ons te begroeten.

Hij was een lange, gedistingeerde man, met grijzende slapen. Zijn brilleglazen in het zwarte montuur vergrootten zijn lichtbruine ogen. Zodra ik hem zag kon ik het gevoel niet onderdrukken dat hij iets bekends had. Natuurlijk! Met zijn driedelige kostuum van grijze zij en de gouden horlogeketting die uit zijn vestzakje hing leek hij op een van Tony 's zakenrelaties.

'Gecondoleerd,' zei hij, en gaf mij en Logan een hand. Hij schoof zijn bril omlaag over zijn neus en keek over de rand naar Drake, die met bijna boze nieuwsgierigheid naar hem opkeek. Het was beslist geen verlegen jongetje. 'En dit moet Drake zijn.'

'Ja. Zeg eens goedendag, Drake,' zei ik. Drake keek eerst naar mij en toen naar J. Arthur Steine met een arrogantie die niet bij zijn leeftijd paste.

ik wil naar huis,' verklaarde hij.

'Natuurlijk wil je dat,' zei Mr. Steine, en ging verder tegen zijn secretaresse: 'Hebben we niet ergens een lekkere lollie voor deze jongeman, Col- leen?'

'Vast wel,' zei ze, glimlachend naar Drake. Hij nam haar behoedzaam op. De belofte van een lollie stemde hem wat milder.

'Wil je er een voor hem pakken? Dan kan hij er hier rustig van genieten terwijl ik met de heer en mevrouw Stonewall praat.'

Zijn secretaresse zocht even in een la en haalde er een lollie uit te voorschijn. Drake nam hem gretig aan en wilde zich omdraaien.

'Je moet dank je wel zeggen als je iets krijgt, Drake,' zei ik zachtjes. Hij keek me aan, overwoog wat ik gezegd had en draaide zich toen langzaam om.

'Dank je,' zei hij en holde terug naar de bank om het papier van zijn lollie te halen. Hij scheen het niet erg te vinden dat we hem alleen lieten.

'We komen zo terug, Drake. Wacht hier,' zei ik. Hij keek op zonder iets te zeggen en wijdde toen zijn aandacht weer aan zijn lollie.

'Hierheen,' zei Mr. Steine, en ging ons voor dooreen gang met vast tapijt, langs een mooie conferentiekamer, een grote juridische bibliotheek en twee kantoorkamers naar zijn eigen kantoor, dat aan het eind van de gang lag. De ramen keken uit op de stad, die dank zij de bijna wolkeloze blauwe lucht een schitterend helder uitzicht bood. 'Gaat u zitten, alstublieft,' zei hij, wijzend op de grijze, zachtleren stoelen voor zijn bureau. 'Waarschijnlijk herinnert u het zich niet, maar ik was op uw huwelijksreceptie in Farthinggale Manor. Wat een party!'

'Ik dacht al dat ik u ergens gezien had,' zei ik peinzend. 'Maar ik vrees dat ik het niet helemaal begrijp... U bent de advocaat van Luke Casteel?'

'Wel, eerlijk gezegd vertegenwoordigde ik meneer Tatterton.'

'Meneer Tatterton?' Ik keek naar Logan, maar hij haalde slechts zijn schouders op.

'Ja, wist u dat niet?' vroeg Mr. Steine.

'Nee. U zult het uit moeten leggen.'

'O, het spijt me. Ik nam aan dat...' Hij boog zich naar voren. 'Een tijdje geleden heb ik in opdracht van meneer Tatterton een circus gekocht dat eigendom was van eh... een zekere Windenbarron.' Hij keek naar de papieren op zijn bureau. 'Ja, Windenbarron.'

'Tony heeft het circus van Windenbarron gekocht? Maar... ik dacht dat het circus van Luke was.' Weer keek ik naar Logan en weer schudde hij zijn hoofd om te kennen te geven dat hij van niets wist.

'O, dat is ook zo,' verzekerde Mr. Steine me.

'Ik begrijp het niet.'

'Toen meneer Tatterton het circus had gekocht, liet hij mij een contract opstellen waarbij het circus voor een klein bedrag werd overgedragen aan Luke Casteel.' Hij glimlachte. 'Om precies te zijn, voor één dollar.'

'Wat?'

'Je zou het een geschenk kunnen noemen. In ieder geval, na de dood van de heer en mevrouw Casteel vervalt het eigendom weer aan meneer Tatterton. Toen we elkaar gisteravond spraken, verzocht hij me het circus te verkopen en de opbrengst in een trustfonds te storten voor Drake. Hij heeft me ook verzocht de nalatenschap van meneer Casteel te regelen, de verkoop van hun huis te bespoedigen en alle eventuele opbrengsten in dezelfde trust onder te brengen. Ik hoop dat dit uw goedkeuring kan wegdragen, mevrouw Stonewall.'

Ik was met stomheid geslagen.

'Eerlijk gezegd,' ging Mr. Steine verder, 'zou deze kwestie normaal gesproken niet belangrijk genoeg zijn voor onze firma, maar wij behandelen veel zaken voor meneer Tatterton in het zuiden, en toen hij belde... natuurlijk zullen wij voor alles zorgen.'

Ik leunde verbijsterd achterover. Waarom had Tony dat gedaan? Waarom had hij het geheim gehouden?

'Alle noodzakelijke documenten bevinden zich hier,' ging Mr. Steine verder. 'Er is nog niets voor u om te tekenen... Het zal even duren voor we alles geregeld hebben, maar als u misschien een en ander wilt doornemen...'

'Hij heeft Luke het circus gegeven?' zei ik. Ik moet er nogal dom hebben uitgezien met mijn open mond en verbijsterde gezicht.

'Ja, mevrouw Stonewall.' Hij zweeg even en boog zich toen naar voren. 'Wat de begrafenis betreft, de stoffelijke overschotten bevinden zich momenteel in het Eddington Funeral Home. De rouwdienst is morgenochtend om elf uur.'

'En Tony heeft dat allemaal met één telefoontje geregeld?' vroeg ik. Ik klonk niet zozeer sarcastisch dan wel verbaasd. Tony had me Luke, en mijn afscheid van hem, volledig uit de hand genomen. Hij had me Luke praktisch ontstolen. J. Arthur Steine glimlachte vol trots.

'Zoals ik al zei, mevrouw Stonewall, meneer Tatterton is een belangrijke cliënt. We willen u alles zo gemakkelijk mogelijk maken.'

'Typisch Tony,' zei Logan. Ik keek hem aan. Hij besefte niet wat dit betekende. Hij wist nog steeds niet dat Tony mijn echte vader was, dat hij handelde uit jaloezie en bezitterigheid, niet uit pure vriendelijkheid. Maar dat was iets tussen Tony en mij, en Luke en mij, iets dat Logan nooit hoefde te weten.

'Maar misschien hoort Luke in de Willies te worden begraven,' zei ik, en ik dacht aan het graf van mijn moeder en de kleine grafsteen waarop slechts stond:

ANGEL

GELIEFDE ECHTGENOTE VAN THOMAS LUKE CASTEEL

'Ach, ik weet niet,' zei Logan. 'Atlanta en omgeving zijn Lukes thuis geworden. Geloof je echt dat hij teruggebracht zou willen worden naar de Willies?'

De manier waarop Luke zei "teruggebracht" deed het klinken of ik hem zou terugbrengen naar een slechte, ongelukkige periode uit zijn leven, waaraan hij ontsnapt was door hier te komen wonen en circuseigenaar te worden.

'Misschien niet,' zei ik.

'En je moet ook aan Stacie denken,' merkte Logan op.

'En Drake?' vroeg ik, me weer tot Mr. Steine richtend.

'Voor zover we hebben kunnen vaststellen zijn er geen verwanten van de kant van mevrouw Casteel die belangstelling hebben voor de jongen. Had meneer Casteel broers?'

'Die wilden niet eens voor zichzelf zorgen,' zei ik. 'Ze zijn alle vijf in de gevangenis terechtgekomen.'

'Wel,' zei hij, achteroverleunend. 'U bent zijn stiefzuster. Wat wilt u met het kind doen? U zult dit ongetwijfeld besproken hebben met meneer Tatterton, en hij heeft mij gezegd dat ik uw instructies moet volgen. Als u dat zou willen, zult u beslist geen moeite hebben het voogdijschap over de jongen te verkrijgen. U kunt hem in ieder geval een goed thuis verschaffen.'

'Natuurlijk wil ik het voogdijschap,' antwoordde ik. 'Maar als ik Drakes voogdes word, moeten alle kwesties die hem aangaan met mij worden besproken en niet met meneer Tatterton.' Hij hoorde de ijzige klank in mijn stem en richtte zich een beetje verbaasd op.

'Mooi. Zelfde adres. Correct?'

'We hebben ook een adres in Winnerow,' zei ik. 'Dat zullen we u geven. Daar wil ik alles naar toe gestuurd hebben.' Hij staarde me even aan en knikte toen. Ik was ervan overtuigd dat zodra we zijn kantoor verlaten hadden hij de telefoon zou opnemen en Tony bellen. Ik schreef het adres op van Hasbrouck House en gaf het hem.

'Weet u,' vroeg ik, 'of we Lukes lichaam kunnen zien?'

'Naar wat ik ervan heb gehoord, mevrouw Stonewall, is het geen prettige aanblik. Het is een gesloten kist, en zo kan hij beter blijven.'

Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem.

'Heaven?' zei Logan. Hij legde zijn hand op mijn arm.

'Het is goed,' zei ik. Ik stond op. 'Dank u, meneer Steine.' Hij kwam achter zijn bureau vandaan.

'Het spijt me dat we elkaar de tweede keer onder zulke droevige omstandigheden ontmoeten. Ik wens u het allerbeste, en speciaal de kleine jongen. Ik neem contact met u op aangaande de andere zaken.'

Ik bedankte hem weer en we gingen weg. Ik beefde toen we door de gang naar de receptieruimte liepen. Drake had rode strepen van de lollie op zijn mond, zijn kin en zijn wangen. Hij keek ongerust op.

'Als hij een lollie eet, dan éét-ie ook!' zei Logan verwonderd.

'Is er hier ergens een toilet?' vroeg ik aan de secretaresse.

'Zeker. De eerste deur links.'

Ik pakte Drake op en nam hem mee naar het toilet om zijn gezicht te wassen. Hij keek me diep in de ogen. Ik hoopte dat hij mijn liefde voor hem daarin zou lezen.

'Gaan we nu naar huis?' vroeg hij.

'O, ja, m'n lieve Drake. Naar huis en dan naar een nieuw huis waar je nooit meer iets naars zal overkomen.'

Hij bleef me alleen maar aanstaren. Toen tilde hij zijn rechterhand op, met uitgestrekte wijsvinger, en raakte de traan aan die uit mijn rechteroog was ontsnapt en naar het midden van mijn wang was gerold. Plotseling, ook al wilde hij het niet accepteren, leek hij alles te begrijpen wat er gebeurd was.

Zodra we terug waren in Lukes huis en ik het portier van de auto opende, sprong Drake eruit en holde naar de voordeur. Voor we naar het kantoor van J. Arthur Steine gingen had mevrouw Cotton me de sleutels van het huis gegeven, omdat ze weg zou zijn als we terugkwamen. Drake was verbaasd dat de voordeur op slot was toen hij de knop omdraaide. Hij keek achterom naar ons met een wanhopige uitdrukking op zijn gezicht.

'Waar is mammie?' vroeg hij. 'Waar is pappie?'

Ik stak de sleutel in het slot zonder antwoord te geven. Mijn keel was dichtgeknepen en ik kon geen woord uitbrengen. Toen ik de deur opendeed rende hij naar binnen en riep:

'Mammie! Mammie! Mammie!'

Zijn kleine voetjes kletterden op de grond toen hij van de ene kamer naar de andere holde.

'Pappie! Mammie!'

Zijn klaaglijke stemmetje deed de tranen in mijn ogen springen.

'Misschien is het toch niet zo'n goed idee om vannacht hier te blijven, Heaven,' zei Logan, die naast me kwam staan en zijn armen om mijn schouder sloeg.' Ik denk dat we beter terug kunnen gaan naar Atlanta en een hotel

nemen. We zullen even rondkijken, dan kun je hier vandaan meenemen wat je wilt.'

'Misschien heb je gelijk,' zei ik met bevende stem. 'Al ben ik een beetje huiverig om hem zo snel uit zijn vertrouwde omgeving los te rukken. Maar misschien kunnen we er een opwindend avontuur van maken voor hem.' Ik haalde diep adem om me te beheersen. Er moest nog zoveel gedaan worden, ik had geen tijd om te treuren, en ik moest nu aan de kleine Drake denken. Ik moest sterk zijn voor hem. 'Kijk jij of je een paar koffers kunt vinden, dan zal ik zijn spulletjes nakijken. Ik neem alleen mee wat hij dringend nodig heeft. Ik wil een heel nieuwe garderobe voor hem kopen.'

Logan ging op zoek en ik volgde Drake naar de slaapkamer. Hij stond weer bij de deur van de slaapkamer van zijn ouders en staarde naar het lege bed. Toen ik hem optilde, bood hij geen enkele tegenstand. Hij legde zijn hoofd tegen mijn schouder, stak zijn duim in zijn mond en staarde met glazige ogen voor zich uit.

'We gaan nu naar je kamer, Drake,' zei ik, 'en halen alles wat je mee wilt nemen. Dan pakken Logan en ik het in een koffer en gaan we met z'n allen naar een mooi hotel in Atlanta. Ben je wel eens in een hotel geweest?'

Hij schudde flauwtjes zijn hoofd.

'O, je zult het er leuk vinden. En dan gaan we naar een restaurant. En morgen stappen we in een vliegtuig,' zei ik, en dat pepte hem een beetje op. Hij hief zijn hoofd op en keek me belangstellend aan. 'Heb je nog nooit in een vliegtuig gezeten?' Hij schudde weer zijn hoofd, iets krachtiger deze keer. 'Nou,' zei ik, terwijl ik hem naar zijn kamer droeg, 'we gaan een reis maken met een vliegtuig, en dan stappen we in een grote auto en rijden naar het grootste huis dat je ooit hebt gezien.'

'Is mammie daar?'

'Nee, schat.'

'En pappie?' De hoopvolle klank in zijn stem deed een steek door mijn hart gaan.

'Nee, Drake. Weet je nog dat ik je verteld heb dat God mensen bij zich roept in de hemel?' Hij knikte. 'Daar zijn ze nu, maar ze kijken op je neer en glimlachen omdat er zo goed voor je gezorgd wordt, oké?'

Ik zette hem neer en zocht in de Iaden van zijn kast. Logan vond een paar koffers, maar ik nam net genoeg kleren mee voor één koffer. Ik zei tegen Drake dat hij zijn lievelingsspeelgoed moest uitzoeken, zodat we het konden meenemen. Een paar minuten later stond hij voor me met een bekende brandweerauto. Het was een Tatterton Toy, een replica van zwaar metaal van een van de allereerste brandweerauto's. De pomp functioneerde, en de auto had kleine rubberbandjes en een stuur waarmee je de voorwielen kon draaien. Het was het soort speelgoed dat in gewone winkels niet meer verkocht werd. De kleine brandweermannetjes, met gezichten die tot in details waren weergegeven en allemaal een verschillende uitdrukking hadden - sommigen lachten zelfs - waren volledig intact. Er was al die jaren goed gezorgd voor het speelgoed. Hel was de auto die ik hem na mijn eerste bezoek bad gestuurd.

'O, dat is een mooie auto, Drake. Weetje hoe je die hebt gekregen?' Hij schudde zijn hoofd. 'Die heb ik je jaren geleden gestuurd. Ik ben blij datje er zo goed voor gezorgd hebt en je hem mee wilt nemen. Maar zal ik je eens wat vertellen?' zei ik, terwijl ik hem naar me toe trok en zijn haar van zijn voorhoofd streek. 'Je zult een heleboel speelgoed krijgen zoals dit, mooi, waarheidsgetrouw speelgoed.' Hij sperde nieuwsgierig zijn ogen open. 'En weetje waarom? Omdat Logan en ik een speelgoedfabriek hebben.' Hij keek verbaasd, en ik ging glimlachend verder. 'Ja, een echte speelgoedfabriek. Goed.' Ik stond op. 'Breng dat maar naar Logan en zeg datje die auto mee wilt nemen.' Ik keek om me heen in de kamer en ging toen terug naar de slaapkamer van Luke en Stacie.

Ik wilde de foto meenemen van hen beiden voor het huis. Ik wilde hem voor Drake, maar ook voor mijzelf.

'Ik ga thee zetten. Wil je ook een kopje?' riep Logan uit de keuken.

'Nee, dank je. Maar vraag of Drake iets wil eten, oké?'

'Goed. Hé, Drake,' hoorde ik Logan zeggen. 'Laten we eens zien of we wat voor de lunch kunnen vinden.'

Terwijl zij in de keuken waren keek ik de laden na, voornamelijk om te zien of er iets van waarde was, dat ik voor Drake moest meenemen. Ik vond Stacies sieraden, voor het merendeel namaak, een horloge dat er kostbaar uitzag, en nog een paar foto's van haar en Luke. In een la, onder Lukes sokken, vond ik een van opa's houtsnijwerkjes, een konijn. De tranen sprongen in mijn ogen toen ik aan hem dacht, zoals hij in zijn schommelstoel zat te werken en te praten tegen zijn denkbeeldige Annie.

Toen vond ik iets dat me verbaasde - een artikeltje uit de Boston Globe geknipt, waarin mijn huwelijk met Logan werd aangekondigd. Ik zag dat Luke de zin had onderstreept waarin stond dat ik onderwijzeres was in Winnerow. Ik ging rechtop in bed zitten, met het knipsel op schoot. Dus hij had wel degelijk belangstelling voor me gehad en hij was trots op me geweest. Maar waarom was hij dan niet op mijn huwelijk gekomen, en waarom had hij nooit iets laten horen of me geschreven? Nu was hij weg, Stacie was weg, mevrouw Cotton was weg; bovendien was zij niet het type om vragen te willen beantwoorden, en de advocaat was veel te zakelijk en onverschillig om iets anders te weten dan juridische zaken.

Maar Tony zou het weten, dacht ik. Daarvan was ik overtuigd. Om de een of andere reden was hij nauw bij Lukes leven betrokken geweest. Ik popelde van ongeduld om terug te gaan en uit te vinden waarom hij het allemaal geheim had gehouden. Was het om me te beschermen? Ik was geen kind meer; hij had niet het recht iets voor me verborgen te houden.

Ik legde het knipsel bij de foto's en het konijn en een paar andere dingen die ik wilde meenemen en begon de kasten te doorzoeken toen ik de bel van de voordeur hoorde. Even later hoorde ik een bekende stem. Fanny! Maar er was nog een tweede stem, die me ook vertrouwd in de oren klonk. Ze was met Randall Wilcox. Toen ik de kamer uitkwam stonden zij en Randall al in de keuken.

'Drake, schatje,' teemde Fany. 'Ik ben je zusje Fanny, van wie je pa het meest heeft gehouden.' Voor Drake kon reageren tilde ze hem op, zoende zijn hele gezicht af en liet vlekkerige strepen lippenstift na op zijn wangen en voorhoofd.

'Je lijkt sprekend op hem, je bent net zo knap als hij was.'

'Hallo, Fanny,' zei ik zachtjes. Ze droeg een mouwloze, zwarte jurk met een rok met stroken en een laag uitgesneden lijfje. Hij was een maat te klein rond de heupen en borsten, maar ik kon niet zien dat ze zwanger was

behalve dat ze misschien iets dikker rond het middel was. Ze droeg een zwarte strohoed met brede rand en ze had haar haar in een knot achter op haar hoofd vastgestoken. Zoals gewoonlijk had ze zich te veel opgemaakt

blauwe oogschaduw, rouge en helrode lippenstift.

'Jij ook hallo. Zeg Randall goedendag,' beval ze, terwijl ze zich naar hem omdraaide. Met zijn hoed in zijn handen stond hij in de deuropening van de keuken naar binnen te kijken. Hij was gekleed in een eenvoudig, donkerbruin pak en zag er veel ouder uit dan ik me herinnerde. Het leven met Fanny maakte hem snel oud, dacht ik. Hij glimlachte verlegen en knikte.

'Hallo, Heaven.' Hij keek naar Logan. 'Logan.'

Logan knikte slechts.

'Jullie zouden allemaal best een beetje hartelijker kunnen zijn,' zei Fanny. 'Randall was zo vriendelijk me gezelschap te houden op deze droevige reis,' ging ze verder. Ze stak haar rechterarm door de zijne, terwijl ze Drake met haar linkerarm vasthield. 'Vooral in mijn positie,' voegde ze eraan toe met een sluwe, voldane blik op haar buik.

'Dat is erg aardig van hem.' Ik reageerde niet op haar insinuatie. Ik wilde Drake redden uit Fanny's klauwen.

'Logan, ik dacht dat je Drake iets te eten wilde geven?'

'Ja, natuurlijk. Zijn sandwich is al klaar.' Logan had zich weer hersteld van zijn verwarring toen hij Fanny zag en zette het bord op tafel. 'Ik heb ook wat chocolademelk voor hem gemaakt. Dat wilde je toch, hè, Drake?' Drake knikte en Fanny bracht hem met tegenzin terug naar zijn stoel.

'Zo,' zei ze, om zich heen kijkend, 'heb je het huis al uitgekamd?'

'Er valt niets uit te kammen, Fanny,' zei ik koel. 'Er is weinig van waarde hier. Alles wat van Luke en Stacie was wordt in een trust ondergebracht voor Drake. De advocaat is ermee bezig.'

'Dat geloof ik graag,' zei ze spottend, ik zei je toch dat ze alles in kannen en kruiken zou hebben als we hier kwamen,' zei ze tegen Randall.

ik hoefde niets te doen, Fanny. Alles was al geregeld. Er waren instructies achtergelaten.' Ik zei er niet bij door wie. Ik begreep Tony's rol hierin nog steeds niet.

'En de begrafenis en zo?'

'De begrafenis is morgenochtend om elf uur in de Kingsington Kathedraal in Atlanta. Hij wordt op het kerkhof bij de kathedraal begraven.

'Betaal jij dat?'

'Het was allemaal al geregeld, Fanny,' herhaalde ik.

'Blijf je vannacht hier?' vroeg ze, naar Logan kijkend. Hij vermeed haar blik en hield zich bezig met het opruimen van de melk en de pindakaas.

'Nee, we blijven vannacht in een hotel in Atlanta,' zei ik. Ik zorgde ervoor dat Fanny alleen met mij te maken had en niet met Logan. 'Maar jij kunt hier blijven en het huis doorzoeken om te zien of er iets is dat je wilt hebben.'

'Nou, hij was mijn pa. Hij hield het meest van mij. Ik heb rechten,' zei ze koppig.

'Waarschijnlijk wel, ja,' zei ik. 'Hier zijn de sleutels van het huis. Neem ze morgen mee, dan kunnen we ze aan de advocaat geven die belast is met de nalatenschap.' Ik legde de sleutels in haar hand en ze keek me verbaasd aan.

'En Drake?' zei ze, terwijl ze zich naar hem omdraaide. 'Wil je bij Randall en mij blijven, Drake, schatje? Dan kan je morgen met ons mee naar de begrafenis.'

Drake staarde haar lange tijd aan. Toen keek hij naar mij en daarna weer naar haar.

'Ik ga naar een hotel,' zei hij. 'En dan in een vliegtuig. En dan naar een speelgoedfabriek!'

'O, ja?' Ze keek me aan. 'Neem je hem mee naar dat kasteel?'

'Hij gaat met ons mee terug, ja. We zullen hem een thuis geven.'

Ze staarde me even aan, met een vreemde lege blik in haar ogen. Het was een leegte waarin alle emotie ontbrak, een blik die ik nooit eerder bij haar gezien had. Toen richtte ze zich weer tot Drake. 'Schatje, zou je niet liever in je eigen bedje slapen vannacht?'

'Je brengt hem in de war, Fanny,' viel ik haar in de rede.' Hij is al genoeg van streek. Het is beter als zijn gedachten worden afgeleid.' Ze keek me aan met de meer karakteristieke Fanny-woede in haar ogen.

'Ik breng hem niet in de war.'

'Ze heeft gelijk,' zei Randall zachtjes. Hij keek bijna verbaasd dat hij zijn mond open had gedaan, en besefte vrijwel onmiddellijk dat hij zich Fanny's woede op de hals had gehaald.

'O, natuurlijk zeg jij dat ze gelijk heeft,' snauwde Fanny. 'Je zult waarschijnlijk altijd haar partij kiezen tegen mij, hè?'

'Kom mee,' zei hij op smekende toon. 'Laten we een hapje gaan eten in een restaurant. We kunnen hier later terugkomen.'

Ze staarde me vol haat aan, maar toen verzachtte haar gezicht en ze bracht een van haar stralende glimlachjes te voorschijn.

'Randall heeft gelijk. Ik ben zo van streek door pa's dood, dat ik niet aan eten kon denken. En ik eet nu voor twee, hè, Heaven?' zei ze, Logan recht in de ogen kijkend. 'We hebben nog geen hap gegeten sinds we uit Winnerow zijn weggegaan, hè, Randall?'

'Nee,' gaf Randall toe, blijkbaar verward door de spanning tussen Logan en Fanny.

'Wil je naar een restaurant, Drake, schatje?' vroeg ze.

'Fanny, zie je niet dat hij bezig is een boterham te eten?'

'Een boterham.' Ze legde haar hand op zijn hoofd en streek over zijn haar. 'Je gaat toch zeker liever naar een restaurant, hè, Drake, baby?'

'Ik ben geen baby,' zei hij, zich terugtrekkend.

'Ik bedoelde niet dat je een baby was, schatje.'

'Fanny, laten we nu gaan eten,' smeekte Randall. 'We komen terug.'

'Goed dan,' snauwde ze. Toen plakte ze haar glimlach weer op. 'We zien jullie later wel.' Ze knielde naast Drake op de grond en gaf hem een zoen op zijn wang. 'Net zo knap als je pappa was,' zei ze. Hij staarde haar aan toen ze terugliep naar Randall.

'We zien jullie morgen in de kerk,' zei ik koel.

'O, God, dat was ik vergeten,' zei Fanny. 'Arme Luke.' Ze gaf Randall een arm. 'Ik moet er niet aan denken. Leen me die zakdoek nog even, Randall,' zei ze, en bette zachtjes haar ogen. Ze boog haar hoofd.

'Tot ziens,' zei Randall.

Zodra Fanny en hij uit huis waren haalde ik diep adem en probeerde mijn woede tegen Fanny te bedwingen. Ik keek naar Logan, die met een schuldig gezicht voor zich uit staarde.

ik zal Drakes spulletjes vast naar de auto brengen,' zei hij. 'Dan kunnen we weg zodra hij klaar is.'

Ik knikte en ging aan tafel zitten om Fanny's lippenstift van Drakes gezichtje te vegen.

De volgende ochtend vroeg, met Drake tussen ons in, zijn kleine handjes in die van ons, kwamen we als een gezin de kerk binnen. Lukes circusmensen bezetten de banken en zelfs de midden- en zijpaden van de kleine kerk. Er waren reuzen en dwergen; een dame met baard in een lange, zwarte jurk; dierentemmers met lange haren die op body-building rockzangers leken; groepjes acrobaten, die zo op eikaars bewegingen waren ingesteld dat het leek of ze aan elkaar waren vastgebonden; een paar mooie vrouwen die de goochelaars en de pikeurs assisteerden; een paar manager-types in zaken- kostuum, en de clowns met gezichten die doorgroefd waren van echt verdriet, alsof ze hun droevige clownsmasker droegen.

Iedereen kende Drake, en toen ze hem zagen leek iedereen tegelijk te zuchten en te snikken. We liepen over het middenpad naar de eerste rij en gingen tegenover de kisten van Drakes ouders zitten.

'Komen pappie en mammie ook?' vroeg Drake. Zijn grote zwarte ogen keken ongerust om zich heen.

Ik had moeite mijn tranen te bedwingen.

'Dit is een speciale plaats, om afscheid te nemen van je mammie en pappie,' zei ik, hem dicht tegen me aandrukkend.

Hij keek omhoog naar het gebrandschilderde raam, naar de kaarsen, naar de twee kisten die naast elkaar stonden. De gebaarde dame was naar Lukes kist gelopen, boog zich huilend eroverheen en legde een enkele roos op het deksel.

'Hij was zo aardig voor me,' fluisterde ze hardop.

'Waarom praat tante Martha tegen die kist?' vroeg Drake. 'Wie ligt daarin? Heeft Merlijn de Tovenaar iemand daarin gelegd?'

'Nee, schat,' zei ik, met een tedere kus op zijn voorhoofd.

ik wil erin kijken! Ik geloof je niet! Ik geloof je niet! Ik weet dat mijn pappie daarin ligt!' schreeuwde hij, terwijl hij zich los probeerde te rukken. 'Laat me los! Ik wil naar mijn pappie!'Hij holde naar de kist. Maar toen bleef hij plotseling staan. Hij legde zijn oor tegen het hout en klopte. 'Ben jij daarbinnen, pappie?'

Ik probeerde naar hem toe te gaan, om hem vast te houden en te beschermen, maar de gebaarde dame pakte me zachtjes bij de elleboog. 'Laat mij maar,' zei ze vriendelijk, ik denk dat ik hem wel kan kalmeren. Drake en ik zijn goede vrienden.'

Drake omhelsde de gebaarde dame. 'Tante Martha, tante Martha! Ligt mijn pappie daarin?'

'Nee, schat van me, m'n allerliefste Drake. Je pappie is in de hemel; dit is maar een omhulsel. Maar je hoeft niet bang te zijn, schat, de hemel is net een prachtig circus. Het grootste circus dat je mammie en pappie ooit hebben gezien. Ze zullen daar heel gelukkig zijn. Maar het belangrijkste is dat ze willen dat jij gelukkig bent hier op aarde. Ze willen dat je naar school gaat en goed je best doet, en gezond blijft, en als je groot wordt, kun je circusdirecteur worden, net als je pappie.' Ze begon te huilen.

ik wil circusdirecteur worden,' zei Drake. 'En leeuwentemmer.'

'En nu wil ik datje teruggaat en naast je zusje gaat zitten. Ze houdt heel, heel erg veel van je.'

De gebaarde dame tilde Drake op in haar armen en kuste hem ten afscheid.

ik word leeuwentemmer,' zei Drake trots tegen me.

'Natuurlijk, schat, je kunt worden watje wilt, en ik zal je helpen,' verzekerde ik hem. 'Kom, Drake.' Ik leidde hem weg van de kist. 'Laten we nu gaan zitten en naar de dienst luisteren, oké?'

Hij knikte dapper en kneep zo hard in mijn hand alsof hij bang was dat ik ook zou verdwijnen. Toen we terugliepen naar de bank zag ik dat Drake zich getroost voelde door het zien van al die vertrouwde gezichten. Ik keek om me heen en zag tot mijn verbazing dat Fanny en Randall er nog niet waren. We gingen zitten en Logan sloeg zijn arm om me heen. Ik kon mijn ogen niet van de kist afwenden en moest voortdurend aan Luke denken.

De orgelmuziek begon. Toen hoorde ik een opschudding bij de deur en ik keek achterom. Fanny en Randall liepen haastig over het middenpad. Fanny droeg dezelfde zwarte cocktailjurk die ze gisteren had gedragen en haar gezicht was even zwaar opgemaakt. Toen ze in de bank naast ons ging zitten kreeg ze plotseling de kist in het oog. Ze greep mijn hand vast terwijl de tranen over haar wangen begonnen te rollen. De zware oogmake-up veranderde haar tranen in zwarte en blauwe modderstromen. Op dat moment voelde ik me bijna intiem met die zuster van me die me altijd verdriet probeerde te doen.

De dominee kwam naar voren. Hij hield een mooie preek voor iemand die Luke en Stade niet gekend had. Mr. Steine had hem blijkbaar voorzien van wat biografisch materiaal. De dominee praatte over Lukes verlangen om de mensen amusement en plezier te verschaffen. Hij zei dat sommige mensen het leven zelf als een circus zagen en God als de circusdirecteur. Hij zei dat Luke een mooiere voorstelling wachtte in de hemel en dat God hem had geroepen tot een grotere verantwoordelijkheid. Ik was blij dat hij de uitdrukking had gebruikt dat "God hem had geroepen". De kleine Drake, die naar de gesloten kisten staarde, keek met grote ogen op toen de dominee die woorden zei. Hij herinnerde zich wat ik hem had verteld.

Toen sprak de dominee over Stacie, die een goede moeder en een goede echtgenote was geweest, en dat hun liefde voor elkaar zo groot was geweest dat God had besloten hen beiden tegelijk tot zich te roepen, zodat ze samen konden blijven.

Fanny begon nu in ernst te huilen, ze jammerde zo hard dat iedereen in de kerk het kon horen. Randall troostte haar, in de hoop haar wat tot bedaren te brengen, dacht ik. Eén seconde lang, voordat de dominee was uitgesproken, keken Fanny en ik elkaar aan, en ik zag mijn eigen oprechte verdriet weerspiegeld in haar ogen. Luke had haar vaak zijn genegenheid betoond toen ze jonger was, en Fanny had niet veel echte genegenheid ondervonden in haar leven. Ze leed een groot verlies door Lukes dood.

De kisten werden de kerk uitgedragen naar hun plaats op het kerkhof. Er stond al een gebeitelde grafsteen. Bovenaan stond Casteel en daaronder hun voornamen met geboorte- en sterfdatum. Daaronder stond slechts "Rust in Vrede". Toen de laatste woorden waren uitgesproken en de kisten neergelaten, gingen de rouwenden uiteen.

Voor de kerk tilde Fanny Drake weer op, terwijl de tranen over haar wangen stroomden.

'O, Drake, schat, nu ben je een weeskind, net als wij.' Ze overlaadde hem met zoenen. Hij verzette zich niet; hij was te veel onder de indruk van de dienst en het zien van de kisten. Maar ik vond dat ze het overdreef en trok hem uit haar armen.

'Hij is geen weeskind,' zei ik met een gezicht dat rood zag van woede. 'Hij krijgt een thuis en een gezin.'

Fanny deed een stap achteruit, getroffen door de ijskoude klank in mijn stem. Ze veegde de tranen van haar wangen met Randalls zakdoek en keek me woedend aan.

'Hij hoort in de Willies,' zei ze. 'Bij het soort van zijn vader.'

'Dat zal nooit gebeuren,' verklaarde ik trots. 'Luke heeft de Willies verlaten voor een beter leven, en hij zou nooit willen dat zijn zoon daar naar terugkeerde.'

'Kom, Fanny,' zei Randall zacht. Een paar mensen van het circus waren blijven staan om naar ons te kijken. 'Dit is niet de geschikte plaats voor een dergelijke discussie.'

Fanny keek even om zich heen en glimlachte toen.

'Je hebt gelijk,' zei ze. 'Voorlopig dan goeiedag, Heaven Leigh. Dag, Drake, schatje.' Ze wierp hem een kushand toe, draaide zich met een ruk om en slenterde weg met Randall.

Wij reden rechtstreeks naar de luchthaven. Drake zat de hele weg als een lappenpop op mijn schoot, slap, stil, met zijn hoofd tegen mijn borst. Maar eenmaal op de luchthaven kwam hij weer tot leven door de sfeer van opwinding die altijd op een luchthaven hangt. Hij at een kleinigheid en daarna gingen we aan boord van het vliegtuig. Ik gaf hem een plaats aan het raam, en hij werd heel geanimeerd. 'Vliegen we boven de vogels?' vroeg hij. 'Landen we op de maan?' Logan legde Drake uit hoe een vliegtuig vloog, dat de wolken beletten dat we de grond zagen als we erboven vlogen en waarom een toestel niet verdween in de wolken. Drake was zo opgewonden over zijn nieuwe avontuur en zijn gezicht stond zo levendig, dat ik zeker wist dat hij gelukkig kon worden in zijn nieuwe gezin. Logan zou een fantastische vader worden. Hij had Drake al helemaal als zijn eigen kind geaccepteerd.

Na een tijdje vielen Logan en Drake beiden in slaap. Drake lag met zijn hoofdje op Logans schoot. Ze leken zo rustig! Ik wou dat ik me zo vredig kon voelen, maar ik werd gekweld door onrustige gedachten. Ik wilde weten waarom Tony Luke het circus had gegeven en waarom Luke dat knipsel over mijn huwelijk in zijn la had liggen. Ik wilde mijn nieuwe leven met Drake en Logan en onze nieuwe baby beginnen zonder het spinrag van het verleden, en ik was vastbesloten Tony te dwingen al die kleverige draden weg te mimen.

Tony was niet in Farthy toen we aankwamen. Curtis zei dat hij voor zaken was weggeroepen en pas de volgende middag laat zou terugkomen.

Er lagen verschillende telefonische boodschappen op Logan te wachten, en hij ging meteen aan het werk, ging mensen terugbellen, zodra we ons geïnstalleerd hadden.

Drake en ik maakten een korte verkenningstocht door het huis. Hij was verrukt over de muurschilderingen in de zitkamer en nog meer onder de indruk van de grootte van het huis. 'Is dit een kasteel, Heaven?' vroeg hij met grote ogen. 'Word ik nu een prins?'

'Ja, schat,' zei ik, terwijl ik hem dicht tegen me aandrukte. 'Jij wordt de prins van het kasteel en je krijgt alles watje hartje verlangt.'

Ik had de kamer naast onze suite voor hem in gereedheid laten brengen en Logan bracht hem een paar speelgoedmonsters die we in huis hadden. Drake was uitgeput door de emotionele dag en door de reis, en viel onmiddellijk na het eten in slaap.

Toen ik hem in bed had gestopt bleef ik staan en staarde op hem neer. Hij was zo lief, en zo mooi en onschuldig. Ik beloofde mezelf een echte moeder voor hem te zullen zijn en hem nooit het gevoel te geven dat hij een buitenstaander was. Ja, ik kon proberen het verleden ongedaan te maken. Ik kon met mijn liefde bewijzen dat woede en verbittering en wrok eens en voor al het zwijgen konden worden opgelegd. Ik zou genoeg van hem houden om alle verdriet en ellende goed te maken die ik had geleden door mijn haat legen Luke.

Fanny had gelijk - we waren in zekere zin allemaal weeskinderen, maar ik zou een hecht gezin van ons maken. De baby die in me groeide zou evenzeer een broertje of zusje voor hem zijn als elke baby die Stacie had kunnen hebben. En ik zou van Drake houden zoals Luke nooit in staat was geweest van mij te houden.

Ik stopte de deken in onder zijn kin, knielde naast het bed, gaf hem een zoen op zijn wang en liet hem alleen. Logan legde juist de telefoon neer in de slaapkamer toen ik binnenkwam.

'Heaven,' zei hij gefrustreerd. 'Ik vind het afschuwelijk om het zo gauw te moeten doen, maar ik moet morgen terug naar Winnerow. De dakbedekkers hebben het bijltje erbij neergegooid na een dispuut met mijn voorman. De hele boel ligt stil. Zodra ik het heb opgelost -'

'Maak je niet bezorgd, Logan. Ga morgenochtend maar. Ik zal het druk hebben met Drake te leren kennen. En hij moet mij en Farthy leren kennen. En ik wil hier zijn als Tony komt. We hebben een paar dingen te bespreken,' zei ik. Logan hoorde de vastberaden klank in mijn stem.

ik v/eet zeker dat hij een goede verklaring heeft, Heaven, en dat hij een goede reden had voor alles wat hij heeft gedaan. Tony houdt van je. Hij zou niets doen dat jou van streek zou kunnen maken, vooral niet nu je zwanger bent.'

ik hoop het,' zei ik, maar er was natuurlijk zoveel dat Logan niet wist over mijn verleden in Farthinggale. Zijn optimisme was begrijpelijk.

Logan sliep de slaap der onschuldigen die nacht, terwijl ik lag te woelen en te draaien. Ik lag te denken hoe vreemd het leven was. Hoezeer het leven van Drake op dat van mij zou gaan lijken. En in hoeverre zou het leven van mijn eigen kind, dat misschien nooit zou weten wie zijn of haar echte vader was, op dat van mij lijken? Mijn gedachten maalden door mijn hoofd, probeerden het warnet van mijn leven te ontraadselen. Zoveel knopen waren geconcentreerd rond Tony - Tony, die mijn moeder had verkracht, die de schuld was van Jillians waanzin, die mijn liefde met Troy onmogelijk had gemaakt, en die blijkbaar had geprobeerd Luke te manipuleren zoals hij met mij had gedaan. Waarom? Voor zover ik wist had Tony Luke alleen gesproken toen hij hem belde om te zeggen dat hij een vliegtuigticket voor me had gekocht naar Boston om hem en Jillian te bezoeken en nieuws over mijn moeder te horen. Tony had daarna zelden de naam van Luke genoemd. Waarom zou hij? Hun werelden lagen zo ver uit elkaar, dat ze op een andere planeet hadden kunnen leven.

Maar het telegram, dat Luke en Stacie waren verongelukt, was aan Tony gericht, en Tony had alles geregeld. Waarom had Tony het circus gekocht voor Luke en het mij nooit verteld?

Het was zinloos; ik zou geen oog dichtdoen vannacht. Ik keek naar Logan. Hij was in diepe slaap, zelf uitgeput door de reis en alle emoties. Zijn ademhaling was diep en regelmatig. Ik stapte uit bed, trok mijn ochtendjas en pantoffels aan en liep de vaag verlichte gang in. Eerst keek ik even bij Drake binnen, die rustig lag te slapen. Ik trok zijn deken recht, die hij van zich af had geschopt, en ging weg. Maar in plaats van terug te gaan naar de slaapkamer, ging ik naar beneden.

Het was doodstil in huis. Mijn schaduw, tien maal groter dan ik, volgde me over de muren als een duistere engel, toen ik de trap afliep en even bleef staan om te overdenken wat ik ging doen. Ik had nooit eerder de belangstelling of nieuwsgierigheid gehad, maar vannacht... vannacht wilde ik een antwoord hebben.

Ik ging regelrecht naar Tony's kantoor en draaide het licht aan. Het grote bureau was bezaaid met papieren. Ik wist dat Tony het verschrikkelijk vond als een ander in zijn paperassen snuffelde. Hij vond het zelfs al erg als ze zijn kamer kwamen schoonmaken. Het kantoor zag er altijd stoffig en onverzorgd uit, maar Tony stelde zijn privacy op prijs, hij had zijn eigen systeem van opbergen en hij wilde door niemand gestoord worden.

Mijn blik viel op de archiefkasten. Ik was blij dat hij alles volgens alfabet opborg. Eerst zocht ik zonder iets te vinden. Ik keek onder de C voor Casteel. Verward en teleurgesteld dacht ik na. Toen trok ik de mappen onder de H naar voren, en zocht naar een dossier met het opschrift HEAVEN. Er ging een schok door me heen toen ik het vond.

Ik ging aan zijn bureau zitten en keek het door. Eerst vond ik alle papieren die betrekking hadden op mijn opleiding. Maar toen vond ik een simpel document, een document dat me meer verkilde dan de ijzigste wind die door de spleten van de grond en de wanden van de hut in de Willies had gewaaid.

Het was een overeenkomst tussen Anthony Townsend Tatterton en Luke Casteel, waarbij het Windenbarron-circus aan Luke werd overgedragen voor de prijs van één dollar en de navolgende voorwaarde:

'.. .dat hij nooit op enigerlei wijze of in enigerlei vorm contact meer zal zoeken met Heaven Leigh Casteel.' De afspraak was dat hij in dat geval het eigendom van het circus zou verliezen.

Ik leunde achterover, te geschokt om woedend te worden of te huilen of te gillen, te geschokt om te weten hoe ik moest reageren. Ik begreep maar één ding.

Luke had me weer een keer verkocht.