Hoofdstuk 24. Een gebroken nagel

'Wat nu?' riep Fournier. 'Bent u nog steeds met die erfgename bezig? Dat is bepaald een idee fixe van u. '
'Helemaal niet, ' zei Poirot. 'Maar alles moet ordelijk en methodisch gebeuren. Je moet het ene afwerken voordat je met het volgende begint. '
Hij keek om. 'Daar is mademoiselle Jane al. Als u nu eens met de lunch begon. Ik kom zo gauw mogelijk. '
Fournier stemde toe, en hij en Jane gingen de eetzaal binnen.
'En?' zei Jane nieuwsgierig. 'Hoe ziet zij er uit?'
'Zij is van iets meer dan middelmatige lengte, donker, met een matbleke gelaatskleur, een spitse kin.
'Het lijkt wel een paspoort, ' zei Jane. 'De beschrijving op mijn paspoort is gewoon beledigend, vind ik. Die bestaat uit: middelmatig en gewoon. Neus, middelmatig groot; mond gewoon (hoe verwachten zij dat je een mond zult beschrijven?); voorhoofd gewoon; kin gewoon. '
'Maar geen gewone ogen, ' zei Fournier.
'Zelfs die zijn grijs, wat geen bijzonder interessante kleur is. '
'En wie heeft u verteld, mademoiselle, dat het geen bijzonder interessante kleur is?' zei de Fransman, terwijl hij zich over de tafel naar voren boog.
Jane lachte.
'U beheerst de Engelse taal volkomen, ' zei zij. 'Vertel mij eens wat meer over Anne Morisot - is zij knap?'
'Assez bien, ' zei de Fransman voorzichtig. 'En zij is niet Anne Morisot. Zij is Anne Richards. Zij is getrouwd. '
'Was haar man er ook?'
'Nee. '
'En waarom niet?'
'Omdat hij in Canada of Amerika is. '
Hij deelde haar enkele omstandigheden van Annes leven mee.
Net toen hij bijna klaar was met zijn verhaal, kwam Poirot bij hen zitten.
Hij zag er een beetje terneergeslagen uit.
'En, mon cher?' vroeg Fournier.
'Ik heb gesproken met de moeder-overste, met mere Angelique zelf. Het is romantisch, weet u, zo'n transatlantisch telefoongesprek. Om zo gemakkelijk met iemand te kunnen spreken die bijna halverwege de aardbol van je verwijderd is. '
'De telegrafisch overgebrachte foto - dat is ook romantisch. De wetenschap levert van alles de meeste romantiek op. Maar u zei?'
'Ik heb met mere Angelique gesproken. Zij bevestigde precies wat mevrouw Richards ons verteld heeft, namelijk dat zij is grootgebracht in het Institut de Marie. Zij sprak zeer openhartig over de moeder, die Quebec verliet met een Fransman die in de wijnhandel was. Toentertijd was het een opluchting voor haar dat het kind niet onder de invloed van haar moeder zou komen. Van haar standpunt bekeken was Giselle het slechte pad opgegaan. Er werd geregeld geld gestuurd - maar Giselle stelde nooit ontmoetingen voor. '
'In feite was uw gesprek dus een herhaling van wat wij vanmorgen gehoord hebben. '
'Zo goed als - behalve dat het omstandiger was. Anne Morisot heeft zes jaar geleden het Institut de Marie verlaten om manicuurster te worden, later kreeg zij een baantje als kamenier -en heeft tenslotte in die hoedanigheid Quebec verlaten om naar Europa te gaan. Zij schreef niet dikwijls, maar mere Angelique kreeg gewoonlijk ongeveer tweemaal per jaar een brief van haar. Toen zij een verslag van de rechtszitting in de krant zag, besefte zij dat deze Marie Morisot naar alle waarschijnlijkheid de Marie Morisot was, die in Quebec had gewoond. '
'En hoe staat het met de echtgenoot?' vroeg Fournier. 'Nu wij definitief weten dat Giselle getrouwd was, zou de echtgenoot een factor van belang kunnen worden. '
'Daar heb ik aan gedacht. Dat was een van de redenen van mijn telefoongesprek. George Leman, Giselles schurkachtige echtgenoot, is gesneuveld in het begin van de Wereldoorlog. '
Hij zweeg, en zei toen plotseling: 'Wat heb ik zoeven gezegd -niet mijn laatste opmerking - maar daarvoor? Ik heb een idee dat ik - zonder het te weten - iets van belang heb gezegd. '
Fournier herhaalde zo goed hij kon de hoofdinhoud van Poirots opmerkingen, maar het kleine mannetje schudde onvoldaan het hoofd.
'Nee - nee, dat was het niet. Nou ja, het geeft niet... '
Hij wendde zich tot Jane en begon een gesprek met haar.
Toen de maaltijd afgelopen was stelde hij voor dat zij koffie zouden drinken in de lounge.
Jane stemde toe en strekte haar hand uit naar haar tasje en handschoenen, die op de tafel lagen. Toen zij ze oppakte trok zij even een pijnlijk gezicht.
'Wat is er, mademoiselle?'
'Och, het is niets, ' lachte Jane. 'Alleen maar een gebroken nagel. Ik moet hem afvijlen. '
Poirot ging heel plotseling weer zitten.
'No?n d'un nom d'un nom, zei hij kalm.
De beide anderen staarden hem verbaasd aan.
'Monsieur Poirot?' riep Jane. 'Wat is er?'
'Nu herinner ik mij, ' zei Poirot, 'waarom het gezicht van Anne Morisot mij zo bekend voorkwam. Ik heb haar eerder gezien... in het vliegtuig op de dag van de moord. Lady Horbury liet haar bij zich komen om een nagelvijl te halen. Anne Morisot was Lady Horbury's kamenier. '