Hoofdstuk 19

„Dus jij was het, Sam, " constateerde Tess als verdoofd. „Jij was degene die die avond op de heuvel stond. Het was jouw zakdoek, niet die van Adam. "

„Het liep allemaal perfekt, " mompelde Adam. „Het ongeluk was Sams idee. Het was precies getimed, tot op de seconde. En toen kwamen jullie. Nadat ik jullie had ingehaald, bleven jullie achter ons rijden en toen... " Er gleed een geërgerde blik over Adams gezicht. „Iedereen raakte in paniek en ik kon me niet meer concentreren. Op de een of andere manier was ik opeens voorbij de plek waar ik uit de auto had moeten springen... "

„Stap in, " gebood Sam. „Ik wil dit zo snel mogelijk achter de rug hebben. "

„Wat zijn jullie van plan?" vroeg Tess angstig.

Adams hand ging naar zijn gezicht. „Sam kon niet komen kijken of ik het had overleefd. Omdat jullie niet weggingen. Jullie bleven daar rondhangen, zonder een hand uit te steken. "

„Ik wilde wel helpen, " riep Tess uit. „Maar ze hielden me tegen en de auto... "

„Ontplofte, " vulde Adam aan. „Ik weet het. Ik was er namelijk bij. Ik heb nog geprobeerd mijn gezicht, zo goed mogelijk te beschermen. " Hij legde het mes tegen Tess' wang.

„We verspillen onze tijd, " merkte Sam kortaf op.

Adam liet de punt van het mes over Tess' gezicht glijden. „Je wilt schreeuwen, maar je wordt verstikt door het bloed... " Hij lachte zacht en dreigend. „En jij wilde me helpen... met mijn Engels en mijn wiskunde... je had medelijden met me. " Zijn ogen flitsten even en werden toen weer kil.

„Door jullie schuld was ik bijna dood, " siste hij. „En dat op mijn verjaardag. 1 april. Ja, Tess, precies. Wat een vuurwerk, hè? Ik was er bijna geweest in die afgrond, maar goed, nu word ik miljonair. "

„Maar ik wist niet... je moet me geloven... "

„We gaan, " onderbrak Sam hen. Hij duwde Tess de auto in. „Schiet op. We gaan een eindje rijden. "

Tess liet zich als verdoofd op de achterbank zakken.

„Je had het me op mijn manier moeten laten doen, " merkte Adam op. „Dat was veel leuker geweest. "

„Hou je mond. " Sam reed geconcentreerd door de straten. Zijn ogen flitsten heen en weer, en misten niets.

Tess zat op de achterbank en voelde de harde greep van Adams hand om haar arm. „Waar is Hildy?" fluisterde ze.

Sam wisselde in het achteruitkijkspiegeltje een blik met zijn stiefbroer.

Adam glimlachte. „Maak je geen zorgen. Jullie zijn straks weer bij elkaar. "

Tess kneep haar ogen dicht en dwong zichzelf niet meteen het ergste te denken. „En Frank? Leven ze nog?"

„Laten we zeggen... " Adam dacht even na. „Nog wel. " Hij keek over haar hoofd naar Sam.

Tess probeerde haar arm te bewegen, maar Adam verstevigde zijn greep meteen. Ze beet op haar lip om het niet uit te schreeuwen van pijn.

„Ik vertrouwde je, Sam, " snikte ze half.

In het licht van de lantaarns zag ze Sams gezicht verstrakken. Hij trapte het gaspedaal dieper in en scheurde een bocht om. Tess werd tegen Adam aan gegooid.

Adams ene hand gleed om haar keel en met zijn andere hand duwde hij het mes in haar zij. Tess slaakte een kreet.

„Hou op, " siste Sam tegen Adam. „Je moet nu nog niets doen. "

„Waar gaan we naartoe?" Tess probeerde in het donker om zich heen te kijken.

„Het was jouw schuld niet, " zei Sam opeens. „Ik zag dat je uitstapte en probeerde te helpen, maar Frank hield je tegen. "

„Hou je mond, " schreeuwde Adam. Zijn greep op Tess' keel werd harder en Tess kokhalsde. „De timing is van het grootste belang. Het is eigenlijk net als een filmstunt. " Zijn stem klonk ijzig kalm. „Ik haal ze op van het vliegveld en breng ze naar huis. Alleen komen ze daar nooit aan omdat de auto uit de bocht vliegt. " Hij keek Tess strak aan. „Maar als die stunt niet precies volgens plan verloopt, dan raakt er iemand gewond. Eerst rijden jullie ons in de weg, dan sterft die ouwe niet meteen, zoals we hoopten... en die stiefmoeder van me... Het had nooit zo mogen eindigen. Ik kende die weg als mijn broekzak, " ging hij op fluistertoon verder. „Ik wist precies waar ik uit de auto moest springen. " Hij glimlachte half. „Ik had het tenslotte al eerder gedaan en ik ben er redelijk bedreven in. " Zijn vingers drukten harder op haar keel en Tess hoestte.

„Stop, " kreunde ze. „Dat doet zeer. "

„Adam, laat haar los, " beval Sam.

„Maar gelukkig was jij makkelijk op te sporen, " grinnikte Adam. „Er zat een sticker van jullie school op de auto en die stomme vrienden van je riepen je naam zo hard... Sam heeft alles gezien en gehoord. Hij reed namelijk achter me, om me op te pikken. " Adam keek Tess vrolijk aan. „En toen zag hij je kaartjes in de supermarkt... Het leek wel alsof het je bedoeling was dat ik je vond. Maar we waren er natuurlijk niet zeker van, " ging Adam verder. Het mes gleed weer zacht over Tess' wang. „En we wisten niet hoeveel jij wist. Daarom moesten we je in de gaten houden. Ik heb nog een auto die jij nooit gezien hebt, dus konden we je makkelijk volgen. "

Sam draaide een andere weg in en Tess zag dat ze de stad uit reden, de heuvels in. Het was hier een stuk donkerder en er was niemand te bekennen. "

„Maar die zakdoek. " Adam schudde zijn hoofd. „Je raapte Sams zakdoek op en nu weet je wat er is gebeurd. "

Opeens stopte de auto. Adam deed zijn portier open. „Uitstappen, " beval hij. „Schiet op. "

De wind blies hard in Tess' gezicht. Het was aardedonker, maar Sam had een zaklantaarn bij zich.

„Weet je weer waar je bent?" vroeg Adam langs zijn neus weg. Hij gaf Tess een duw in haar rug.

In de lichtstraal van de zaklantaarn zag Tess de onverharde weg. Opeens besefte ze waar ze waren.

Ergens, een stukje verderop, maakte die weg een haarspeldbocht. Achter die bocht lag het ravijn. Het was de weg die ze op de avond van 1 april ook hadden gereden!

Doodsbang draaide ze zich om. Adam greep haar stevig vast.

„Hierheen, " beval Sam.

Adam trok haar van de weg af en sleurde haar naar een groepje bomen. Tess herkende de auto die daar verborgen stond. De moed zonk haar in de schoenen.

„Frank!"

„Je kunt zo hard schreeuwen als je wilt, " grijnsde Adam. „Hij hoort je toch niet. "

Ze liepen naar de auto en Sam deed het portier open. In de lichtstraal van de zaklantaarn zag Tess Franks lichaam slap op de voorstoel liggen. Tess wilde haar hand uitsteken, maar Sam schoof Frank ruw opzij en knikte naar Adam.

„Haal die andere. "

Versuft besefte Tess dat Adam haar niet langer vasthield en dat Sams hand nu op haar arm lag. Ze keek hem met grote ogen aan en zag dat hij een pistool uit zijn zak trok.

„Ik hoop niet dat ik dit hoef te gebruiken, dus hou je rustig. "

„Tess!"

Toen ze haar naam hoorde, draaide Tess zich om. Adam duwde Hildy voor zich uit en de twee vriendinnen vielen elkaar snikkend in de armen.

„Ik was op weg naar Frank toen ik Sam tegenkwam. Hij vertelde dat er iets met je was gebeurd.

Toen ik eenmaal in de auto zat... Ze hadden Frank al bij het zwembad opgepikt en zijn auto gestolen. Hij is nog steeds bewusteloos... Ik heb de hele tijd in de kofferbak gelegen... "

Tess staarde haar vriendin verbijsterd aan.

Adam trok haar met zich mee. „En nu komt dan het happy end, " grinnikte hij.

Tess en Hildy zagen dat Sam het pistool aan Adam gaf en achter het stuur ging zitten. „Laten we alles in gereedheid brengen... zoals we hebben afgesproken. "

„Met plezier. " Adam wenkte hen en maakte een spottende buiging. „Na u, dames. "

Ze konden maar heel weinig zien, want de zaklantaarn gaf niet veel licht. Sam had Franks auto intussen naar de rand van de afgrond gereden. De wagen stond daar nu met zijn neus naar voren. Adam deed het achterportier open en gebaarde naar hen met zijn pistool.

„Op de achterbank en schuif door naar de andere kant. "

Tess hield het niet meer uit. „Wat zijn jullie van plan? Sam?"

Adam dwong haar in te stappen en Sam draaide zich om. Hij keek haar nadenkend aan, legde zijn hand tegen haar wang en veegde haar tranen weg.

„Ik wilde je laten gaan, " legde hij zacht uit.

„Ze weet alles, " beet Adam zijn stiefbroer fel toe. „Ben je nou helemaal gek geworden?"

Vanuit haar ooghoeken zag Tess het pistool bewegen. Hildy rolde de auto in.

„Maar je begrijpt natuurlijk wel dat dat niet kan, " ging Sam verder. Hij trok Franks lichaam overeind. „Het is zo voorbij. Jullie zullen er niet veel van merken als de auto eenmaal over de rand is. "

„Hou op!" snikte Hildy. „Alsjeblieft, laat ons gaan... "

„Waarom?" grijnsde Adam. „Mijn lieve stiefmoeder ligt ook al beneden, hè Sam? Je weet toch nog wel waar je haar lichaam naar beneden hebt gegooid?"

„Heb je je eigen moeder vermoord?" Tess' stem was een dof gefluister. „Die dag dat je haar naar het vliegveld bracht, heb je haar hier naartoe gebracht... en al die tijd... "

Adam schudde zijn hoofd. Zijn stem klonk geïrriteerd. „Sam kan ontzettend goed plannen maken, maar hij heeft niet genoeg lef om ze uit te voeren. Ik was degene die... "

„Hou op met dat geklets, Adam, " zei Sam rustig. „Doe wat je moet doen. "

„Sam, alsjeblieft, " smeekte Tess. „Doe het niet... "

Adam gooide het achterportier dicht.

Sam wilde uitstappen. Hij zat al op de rand van de stoel.

Adam grijnsde naar hem.

„Doe dat portier dicht, " beval hij rustig. „Jij stapt helemaal niet uit. "

Even leek de tijd stil te staan. Tess zag dat Sam zijn stiefbroer ongelovig aankeek en ze zag de triomfantelijke blik op Adams gezicht toen hij zijn vinger om de trekker spande.

„Nee!" gilde ze.

Op hetzelfde moment vloog Sams portier open.

Adam verloor zijn evenwicht. Het pistool vloog door de lucht en Sam landde boven op Adam. Het was nu zo mistig en donker dat Tess hen niet goed kon zien. Ze hoorde Adam en Sam vechten.

Naast haar werd Hildy steeds hysterischer. „De auto beweegt, Tess... en de achterportieren gaan niet open. Ze zitten op een kinderslot of zo!"

„Dan moeten we er aan de voorkant uit zien te komen!" Met de moed der wanhoop gooide Tess zich naar voren en probeerde Frank van zijn plaats te sleuren. Ze deed het portier een stukje open. „We moeten over Frank heen kruipen. Schiet op!"

„Ik kan het niet... ik... " Hildy gilde toen de auto van achteren werd geraakt.

Tess viel terug en keek geschrokken door de achterruit. Sam gooide Adam tegen de kofferbak. Weer schoot de auto een stukje naar voren.

„Hildy, schiet op!" Tess klauterde razendsnel naar voren en duwde Frank in de richting van het portier. „Hildy, toe nou... "

De auto gleed nog verder door.

Opeens hoorde ze een stem. „Tess! Tess, hou vol. "

Tot Tess' stomme verbazing verdween Franks lichaam uit de auto. Even later ging het achterportier open en trokken twee sterke armen haar naar buiten. Hildy lag al languit op de grond. Overal zag Tess blauwe zwaailichten in de dichte mist.

Ze hoorde overal stemmen... auto's... er renden mensen om haar heen... en Sam hield haar stevig vast.

„Handen omhoog! Politie!"

„Goed zo. Ga weg daar... laat dat meisje los... rustig aan... "

„Achteruit, jij! Handen omhoog!"

„Tess... Lieve help. Ben je helemaal in orde?"

Langzaam werd alles weer normaal. Tess krabbelde overeind en besefte dat niemand haar meer vasthield. Ze deed een onzekere stap naar voren en opeens dook er een vertrouwd gezicht voor haar op.

„Cobbs... ben jij dat?"

„Ja, Tess. Misschien kun je beter even gaan zitten. "

„Maar... maar hoe wist je... Hoe heb je me gevonden?"

„Ah. Je onderschat me. " Cobbs keek haar verontwaardigd aan, maar zijn stem klonk trots. „Het kwam door dat telefoontje. Ik had de hele tijd al het vermoeden dat er iets vreemds aan de hand was, maar toen ik je vanavond aan de telefoon kreeg, vielen de stukjes van de puzzel opeens op hun plaats. Ik ben meteen teruggereden naar huis en zag nog net dat Sam en Adam je in een auto duwden. Daarna ben ik jullie gevolgd. En vervolgens... " hij knikte ernstig, „heb ik de politie gebeld via de autotelefoon. "

„O, Cobbs. " Tess schudde haar hoofd. Zie was te uitgeput om zich te bewegen. „Waar is Hildy?"

„Ik geloof dat de mensen van de ambulance haar nu even verzorgen. "

„Is ze in orde? En Frank? Zijn ze... " Tess brak af toen ze het geluid van harde stemmen hoorde. Niet ver bij haar vandaan probeerden vijf agenten Adam in een politieauto te krijgen. Zijn verminkte gezicht was vertrokken van woede.

Tess wendde haar gezicht af.

Op hetzelfde ogenblik zag ze hem.

Sam stond rustig tussen twee agenten in. Hij had handboeien om. Terwijl Tess naar hem keek, draaide hij zich plotseling om en keek haar recht aan. Hij verzette zich niet. Zijn lippen bewogen en hij deed een stap in haar richting. De agenten hielden hem tegen.

De tranen rolden over Tess' wangen toen de agenten Sam meenamen. Hij keek nog eens over zijn schouder met een berustende blik.

„Sam, " fluisterde ze.

Maar hij antwoordde niet. Even later was hij weg.