Hoofdstuk 13

 „Heb je zin in de barbecue?" vroeg Hildy. Ze gaf Tess een por. Er stonden bussen klaar om de leerlingen naar het park te brengen. Hildy zag Frank naast zijn auto staan. Hij zwaaide.

„Komt Sam je halen, Tess?"

„Nee, we ontmoeten elkaar in het park. Hij wilde eerst nog even langs het ziekenhuis. "

„Dan kun je wel met ons meerijden. Hoef je niet met de bus. "

„Hoi Tess. Hoe is het met je vriend Adam?" begroette Frank haar grijnzend. „Nog iets te weten gekomen over het ongeluk?"

Hildy keek haar vriend nijdig aan. „Zo kan-ie wel weer. Frank. "

„Ik rij wel met de bus mee, " zei Tess kortaf.

Maar Frank pakte haar arm vast en duwde haar op de achterbank.

Daarna stapte hij in en sloeg het portier dicht. „Ik hoop dat de barbecue je een beetje goed doet, Tess, want je ziet er niet uit. "

„Bedankt voor het compliment, " snauwde ze.

Hildy keek nijdig van de een naar de ander. „Wat gebeurt er toch met ons? We konden altijd zo goed opschieten met z'n drieën!"

„Vraag dat maar aan die zeur achterin, " gromde Frank. „Zij begint iedere keer. "

Tess stoof verontwaardigd op. „Nou moet je eens even luisteren, Frank. Ik ben niet degene die... "

„Laat maar, Tess! Ik word gewoon knettergek van je. Weet je wat, we blijven gewoon een eindje bij elkaar uit de buurt tot je je weer een beetje normaal gedraagt. "

„Hou op!" Hildy gaf haar vriend een stomp. „Frank, laat haar met rust. En Tess, negeer hem gewoon. " Ze keek achterom. „Als jullie allebei een beetje je best doen, hoeven jullie niet steeds ruzie te maken. "

Tess sloot haar ogen en hield de rest van de weg haar mond.

In het park trok Frank Hildy meteen mee naar de anderen. Tess bleef wat achter om op Sam te wachten. Ze keek naar haar klasgenoten, die bij elkaar in een kring zaten en de grootste lol hadden.

Opeens dacht ze aan Adam, in zijn eentje in die sombere kamer.

„Wat kijk jij treurig, " hoorde ze een vrolijke stem. Tess keek op en zag Sam naast haar staan. Hij gaf haar een knipoog.

Ze haalde haar schouders op.

Sam pakte haar hand vast en trok haar met zich mee. Om hen heen werd gelachen en gepraat, en uit de luidsprekers schalde muziek. Tess en Sam slenterden het park in en gingen op een bankje vlak bij een vijver zitten.

„Je leek me gisteravond toen ik je naar huis bracht, een beetje van streek, " begon Sam. „Je hebt onderweg nauwelijks een woord gezegd. "

„Dat kwam door Adam, " bekende Tess. En het telefoontje, dacht ze.

„Wat is er nou weer gebeurd?"

„O, hij probeerde me weer eens de stuipen op het lijf te jagen. Hij zei allerlei vreemde dingen en daar had hij nog plezier in ook. "

„Dat zei ik toch al, Tess. Adam vindt het leuk om mensen tegen zich in het harnas te jagen. Op die manier heeft hij ze in zijn macht. " Sam zweeg even. „Het is ook moeilijk als je ouders uit elkaar gaan wanneer je nog zo jong bent. "

Tess knikte. „Toen mijn ouders uit elkaar gingen, was er tenminste nog iemand die me graag wilde hebben. "

„Precies. " Sams blik dwaalde over het pad en bleef rusten op een spreeuw. „En dat is heel belangrijk. Om geliefd en gewenst te zijn, bedoel ik. "

Tess keek hem opmerkzaam aan. „Jij bent toch ook altijd gewenst geweest?"

Sam dacht hier even over na. „Ja, voor zover mijn moeder daartoe in staat is. Ze houdt meer van zichzelf... en van haar geld... dan van mij. " Hij grinnikte even. „Maar goed, ik kom toch op de derde plaats. "

Tess schoot in de lach. „En hoe zit het dan met je stiefvader?"

Sams gezicht verstrakte. „Fred is altijd goed voor haar geweest. Voor mij ook, trouwens. "

Tess knikte. „Zie je je eigen vader nog weleens?"

„Nee, hij is gestorven toen ik dertien was. "

„Wat erg. "

„Hé! Moeten jullie niets eten?" Tess en Sam keken op.

Hildy kwam met een bord naar hen toe. Ze knipoogde naar Sam en liet zich tussen hen in op de bank zakken. „Te gek hier, hè? De band gaat straks spelen. Mag je niet missen, hoor. "

Tess stond op en stak haar hand uit naar Sam. „Ga je mee? Anders is straks al het eten op. "

„Ik vind het gezellig dat je er bent, " zei Hildy. Ze schonk Sam een stralende glimlach. „Fijn dat Tess nu ook iemand heeft. "

Sam grijnsde. „Volgens mij kan Tess heel goed voor zichzelf zorgen, maar ik zal een oogje in het zeil houden. " Hij trok Tess mee in de richting van de barbecues. „Je vriendin is wel bezorgd om je, " merkte hij op.

Tess haalde diep adem en keek Sam ernstig aan. „Ik weet dat Hildy je bijna heeft gedwongen met me mee te gaan vandaag en dat vind ik echt heel rot. "

„En terecht, " antwoordde Sam even ernstig.

„Sam, ik meen het!" Tess keek zo verontwaardigd dat Sam in de lach schoot.

„Dat weet ik. Maar ik wilde graag mee omdat ik het leuk vind om bij je te zijn. Zo simpel ligt dat. Einde discussie. "

„Maar... "

„Geen tegenspraak. Ik heb veel te veel honger om nu in discussie te gaan. "

„Nou, oké dan. Maar bereid je vast voor op een heleboel nieuwsgierige vragen, " waarschuwde Tess.

Sam grinnikte.

Tot Tess' verbazing vloog de middag om. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst zoveel lol had gehad. Dat was vooral te danken aan Sams aanwezigheid. Trouwens, Sam leek het ook geweldig naar zijn zin te hebben.

Toen het donker werd, hield de band op met spelen en ging iedereen naar huis.

„Moeten we echt weg?" vroeg Sam teleurgesteld.

Tess schudde haar hoofd. „Als je wilt, kunnen we nog een stuk door het park lopen. "

Sam knikte en sloeg zijn arm om haar schouders. Ze slenterden weg. Toen ze een paar meter gelopen hadden, bleef Sam staan. Tot Tess' grote verbazing begon hij haar zachtjes te kussen.

Haar hoofd tolde en toen ze haar ogen weer opendeed, zag ze dat Sam lachend naar haar keek.

Ze liepen weer verder en Sam stelde voor om nog even iets te drinken in een restaurant net buiten de stad.

Het was er razend druk en ze moesten dan ook even wachten voordat er een tafeltje vrijkwam.

Tess was zich voortdurend bewust van Sams nabijheid. „Kijk niet zo naar me, " riep ze uit. „Ik durf mijn glas niet eens op te pakken!"

„Ik vind het juist leuk om naar je te kijken, " grijnsde Sam. „Trouwens, ik heb Hildy beloofd dat ik een oogje in het zeil zou houden, dus ik moet wel naar je kijken. "

Tess schudde haar hoofd en begon te lachen.

Toen ze weer in de auto zaten, keek Sam Tess aan. „Ik heb nog helemaal geen zin om je naar huis te brengen, " bekende hij. „Het was zo'n heerlijke dag... "

„Dus je hebt er geen spijt van dat Hildy je heeft gedwongen om te komen?" plaagde Tess.

„Zeg, ik dacht dat we dat hadden uitgepraat!" Sam trok een streng gezicht. „Is je moeder vanavond thuis? Het lijkt me niet gezellig als je vanavond in een leeg huis komt. "

„Er is nooit iemand als ik thuis kom. Dat maakt mij niet uit. "

„Oké. " Sam keek haar even aan en trok op. „Dan loop ik wel even mee naar binnen om te kijken of alles veilig is, " stelde hij voor.

Tess knikte en voelde hoe ze langzaam wegdoezelde.

Door de schok van de botsing schoot ze opeens naar voren.

Tess knipperde verdwaasd met haar ogen. Ze was in één keer wakker en hoorde Sam vloeken.

„Nou ja, wat is die gek van plan?"

Op hetzelfde moment werd de auto opnieuw geramd.

Tess hapte naar adem.

„Wat gebeurt er?" riep ze angstig, hoewel ze precies wist wat er gebeurde. Ze had tenslotte al eerder zoiets meegemaakt!

„Die kerel is knettergek!" schreeuwde Sam. Zijn stem klonk angstig en Tess voelde een nieuwe golf van angst in zich opkomen. „Hou je vast, Tess. Ik probeer of ik hem af kan schudden. "

Tess hapte naar adem toen Sam het gaspedaal indrukte. De auto schoot vooruit en Tess werd tegen de leuning van haar stoel gedrukt. Ze probeerde zich om te draaien.

Misschien kon ze het gezicht van de bestuurder in de auto achter hen zien.

Tess schreeuwde het uit toen de auto voor de derde keer werd geramd. De banden gierden over het wegdek. Buiten was het aardedonker, hun achtervolger had zijn licht niet aan.

Opeens zag Tess vlak voor zich een hek van prikkeldraad opdoemen. Daarachter glinsterde water. Ze deed haar ogen dicht en zette zich schrap.

Plotseling stond de auto stil.

Tess zat verstijfd op haar stoel. Om haar heen was het doodstil. Versuft draaide ze haar hoofd om en keek naar Sam.

Eerst dacht ze dat hij dood was.

Hij hing slap tegen het portier en verroerde zich niet.

„O nee... alsjeblieft niet!" Haar handen peuterden net zenuwachtig aan de gordel, toen Sam onverwachts zijn hoofd optilde. Er liep een straaltje bloed langs zijn oog.

Tess slaakte een zucht van opluchting. „O Sam, je bent gewond. "

„Dat valt wel mee. " Zijn stem beefde. „Hoe gaat het met jou?"

„Mij mankeert niets. "

„Weet je het zeker? Kun je je armen en benen bewegen?"

„Ja... ja!"

„Die idioot is doorgereden! Niet te geloven. Moet je eens kijken hoe mijn auto er aan toe is!"

„Volgens mij was het Adam, " fluisterde Tess.

„Adam?" Sam staarde haar suffig aan. „Adam?" herhaalde hij. „Welnee, die kan helemaal niet autorijden. Hij kan niet eens lopen!"

„Volgens mij was hij het wel. "

Sam trok zich verbijsterd terug en leunde tegen het portier. „Tess, wat is er in vredesnaam aan de hand? Het lijkt wel of Adam een obsessie voor je is. "

„Nee, je begrijpt het niet!"

„Leg het dan uit. "

Tess probeerde de pijn in zijn stem te negeren. „Sam, ik kan het nu niet uitleggen, maar volgens mij achtervolgt Adam me. Ik weet ook niet hoe, maar... "

Sam schudde zijn hoofd en legde zijn hand op haar schouder. „Oké, Tess. Ik geloof dat het tijd wordt dat je me het hele verhaal vertelt. "

Tess' ogen vulden zich met tranen en ze knikte.

„Weet je wat?" ging Sam verder. „Je gaat met mij mee naar huis. We bellen je moeder, vertellen haar wat er is gebeurd en dan begrijpt ze vast wel dat het beter voor je is als je vannacht niet alleen in huis bent. "

Hij reed achteruit en draaide de weg op.

Tess staarde uit het raam. Haar stem klonk gespannen. „Ik wil niet naar jullie huis. Adam is daar ook en... "

„Nee hoor. Heb ik dat niet verteld?" Sam haalde zijn schouders op. „Adam is er niet. "

Tess keek met een ruk op.

„Cobbs heeft zijn vrije avond, " ging Sam verder, „en Adam en hij zijn samen weggegaan. "