Rico liet de twee rapporten op zijn glazen salontafel liggen en liep naar de bar in de hoek om zichzelf wat in te schenken. Hij vulde een tumbler met whisky en voegde er een paar ijsblokjes uit de koelkast onder de bar aan toe. Zijn handen trilden. Zenuwen. Met het glas in zijn hand liep hij naar het terras en leunde over de balustrade. Terwijl hij slokjes nam, probeerde hij zich te herstellen.

De schemer viel en de stadslichten gingen aan. Het beloofde een koele avond te worden en een heldere sterrennacht. Bij de kade voeren pontveren af en aan om de werknemers uit de stad naar de andere kant van de haven te brengen. Het was vrijdag, dus zouden er ook heel wat mensen in de stad blijven voor een borrel om het weekend in te luiden.

Renée zou zo terugkeren van een zakenreisje naar Melbourne. Daar kon ze niet onderuit, had ze maandagavond gezegd toen ze naar het vliegveld ging. Het ging om een personeelsprobleem in de Victoriaanse vestiging. Ze had niet gewild dat hij meeging. Zaken en plezier gingen niet samen, vond ze. Bovendien zou ze met een paar dagen terug zijn. Elke ochtend had ze beloofd die avond terug te komen, maar er was steeds iets tussengekomen. Deze avond zou het echter lukken, had ze hem verzekerd vanaf het vliegveld. Ze had de vlucht van zes uur en zou meteen een taxi naar zijn huis nemen.

Hij had haar enorm gemist. Sinds hun maand drie weken geleden was begonnen, had ze zo ongeveer bij hem ingewoond. Ze ging alleen naar haar eigen huis om haar goudvissen te voeren en kleding op te halen. Haar afwezigheid had duidelijk gemaakt hoe hij ’s avonds al op haar gezelschap rekende. En hij bedoelde niet alleen de seks, al bleef die ongelooflijk. Toch begreep hij wel dat hun wederzijdse behoefte om elke avond een paar keer te vrijen op den duur zou verminderen. Het zou niet zo zijn dat ze voor de rest van hun leven hun handen niet van elkaar zouden kunnen afhouden. Uiteindelijk zou hun liefdesleven normaal worden.

Daarom was hij zo blij dat ze de rest van hun tijd ook goed op konden schieten. Toen ze bij Charles en Dominique aten, waren die verbijsterd dat ze zo aardig tegen elkaar waren. Renée plaagde hem alleen nog wel graag een beetje tijdens het pokeren.

Zelfs tijdens de races gedroegen ze zich, al was dat niet zo moeilijk omdat Ebony Fire al twee zaterdagen achter elkaar had gewonnen. Het was ontroerend geweest om te zien hoe trots en blij Renée was geweest. Ze had gehuild van vreugde. Rico begreep dat haar paarden de kinderen waren die ze nooit had gehad, iets wat hij van plan was te verhelpen. Hij had zijn advocaat al opdracht gegeven om uit te zoeken in welke landen de adoptieprocedures versneld konden worden.

Ja, al zijn plannen leken te gaan lukken. Hij twijfelde er niet aan dat ze van hem hield, al zei ze het nooit. Hij wist zeker dat ze aan het eind van de maand ja zou zeggen. Daarom was hij nu zo nerveus, besefte hij terwijl hij zijn whisky achteroversloeg. De vrouw van wie hij meer dan wat ook hield, zou dadelijk binnenkomen. Wat zou hij doen? Zijn toekomst met haar op het spel zetten door haar de rapporten te laten zien? Hij had er elke avond over gepiekerd en ontdekt dat hij niet met zijn geheim kon leven. Noch met zijn nieuwsgierigheid. De rapporten van het detectivebureau hadden evenveel vragen opgeworpen als beantwoord. Niet dat er iets slechts in stond. Integendeel. Ze moest een heilige zijn.

Toch was ze dat niet. Maar wie wel? Het geluid van de schuifdeuren achter hem deden hem verschrikt omkeren. Het ijs in zijn glas tinkelde. ‘Ik had je niet horen binnenkomen.’ Hij wist dat hij gespannen klonk.

Renée bleef tussen de deuren staan. ‘Dat zie ik. Wat drink je? Bourbon?’

‘Nee, whisky. Wil je ook?’

‘Mmm. Lekker. Ik word altijd nerveus van vliegen.’

Hij voelde haar vragende ogen op hem rusten, terwijl hij langs haar heen naar de bar liep. Hij mengde een drankje voor haar zoals ze het voor het avondeten lekker vond. Whisky en ijs, met een beetje soda.

‘En waarom ben jij zo gespannen?’ vroeg ze toen hij haar het drankje overhandigde. ‘Is er deze week iets misgegaan met de opnames?’

‘Nee. Het liep als een trein. Kom even zitten. Ik moet je iets vertellen wat niet kan wachten.’ Hij wist dat als hij het nu uitstelde, het misschien niet meer zou gebeuren. En dat kon niet.

‘Dat klinkt ernstig. Laat me eerst mijn jasje uitdoen,’ zei ze en zette haar glas neer naast de rapporten op de salontafel. Ze deed het getailleerde jasje met krijtstreepjes uit dat paste bij de getailleerde broek die ze droeg. Eronder droeg ze een witte blouse die er ondanks het reizen nog kraakhelder uitzag. Ze had haar haren in een knotje gedaan en droeg een parelketting die paste bij haar oorbellen.

Ze zag er chic en sexy uit, en hij wilde niets liever dan met haar vrijen in plaats van praten. Maar dat zou laf zijn.

‘Wat is dit allemaal?’ vroeg ze, knikkend naar de twee rapporten terwijl ze haar glas weer pakte.

‘Daar wilde ik het over hebben,’ zei hij.

‘O?’ Voor hij haar kon tegenhouden, had ze haar glas weer neergezet, pakte het bovenste rapport op en begon te lezen.

‘Renée, word alsjeblieft niet boos,’ zei hij snel.

Met wijdopen ogen scande ze de tekst. ‘Je hebt me laten onderzoeken,’ zei ze ongelovig. ‘Net als Dominique.’

‘Niet helemaal.’ Bij Dominique had hij haar hele leven laten nagaan. ‘Ik moest gewoon een paar dingen weten.’

‘Ik kan het niet geloven,’ zei ze woedend, het rapport heen en weer zwaaiend. ‘Waarom, jij… jij…’

‘Luister even voor je doordraait.’ Hij hoopte dat hij niet paniekerig klonk. ‘Dit heb ik na onze eerste nacht in gang gezet, meteen nadat ik had ontdekt dat je met me wilde trouwen. Ik begreep niet waarom je om een huwelijk had gevraagd. Ik was bang dat het je om geld zou gaan. Toen kende ik je niet echt. Ach wat, ik wist bijna niets van je. Op dat moment dacht ik nog dat je Joseph om zijn geld was getrouwd.’

‘En wat denk je nu?’ vroeg ze hem met kille woede in haar ogen. ‘Ben je tevreden dat ik genoeg geld van mezelf blijk te hebben? Of denk je nog steeds dat ik zo naar de volgende rijkaard vertrek?’

‘Ik ben blij dat je een rijke, maar geweldige vrouw bent die veel geld aan liefdadigheid geeft en redelijk eenvoudig leeft. Afgezien van de racepaarden natuurlijk. Die kosten een en ander. Begrijp alsjeblieft dat het meer ging om mijn emotionele bagage dan om jou. Na Jasmine was ik het vertrouwen in mooie vrouwen kwijt. Toen ik Charles’ aanstaande en jou ontmoette, zag ik alleen twee geldbeluste goudzoeksters die hun lichaam ruilden tegen financiële zekerheid. Wees eerlijk, Renée. Jullie hadden beiden een slechte staat van dienst. Je kunt me niet helemaal kwalijk nemen dat ik dat dacht.’

Ze grimaste en zuchtte toen. De meeste woede in haar gezicht had plaatsgemaakt voor aarzelende instemming. ‘Nee, dat denk ik niet. Maar had het dan aan me gevraagd, in plaats van iemand te laten neuzen in mijn financiën en in mijn -’ Ze onderbrak zichzelf om het tweede rapport te pakken. Ze begon te lezen, voordat hij iets kon doen.

Angstig wachtte hij op de volgende uitbarsting.

Die bleef niet lang uit. Met een ruk ging haar hoofd omhoog. ‘Je hebt zelfs mijn privéleven laten onderzoeken. Mijn seksleven!’

‘Alleen de laatste vijf jaar,’ verdedigde hij zich.

‘Hier zit geen “alleen” bij, Rico. Dit is onvergeeflijk.’ Ze wierp beide rapporten op tafel en zette met trillende handen het glas aan haar mond. ‘Dat moet je weten. Onvergeeflijk. En erg typisch.’ Ze nam een snelle slok. ‘Vervloekte Italiaanse mannen. Niet te vertrouwen, geen van allen. Ze houden niet van je. Ze willen je alleen bezitten en al je seksuele geheimen kennen en…’

‘Maar die heb je niet, Renée,’ bracht hij naar voren, trachtend kalm te blijven tegenover haar woede. ‘Je hebt geen seksleven gehad. Niet sinds je man is overleden. Ik vraag me af waarom, Renée.’

‘O ja? Nou, jammer voor je. Ik dacht dat jij als typische Italiaan maar wat blij zou zijn dat ik al die tijd celibatair heb geleefd. Ik ben bijna een herboren maagd. Daar houden jullie toch zo van? Roberto was zo teleurgesteld dat ik geen maagd meer was, en zodra die arme sukkel dat wist, wilde hij alles weten van elk vriendje dat hem was voorgegaan. En weet je wat nog zieliger is? Dat ik dacht dat zijn idiote jaloezie een bewijs was van zijn liefde voor mij. Ik dacht dat hij gek op me was en nooit meer naar een ander zou kijken. Ik was zo intens stom!’ Ze begon door de kamer te ijsberen, onderwijl teugen whisky nemend.

‘Maar ik ben niet stom gebleven,’ snauwde ze tegen Rico, die besloot dat het beter was om te blijven staan waar hij stond. ‘Na Roberto wist ik precies wat mannen wilden en voelden als ze naar me keken. Geen liefde, Rico. Nooit,’ schamperde ze. ‘Tot ik Jo ontmoette. Ik wist dat het bij hem geen kwestie van lust was.’

Rico snoof. Eindelijk maakte zijn zogenaamde kalmte plaats voor zijn eigen emotionele malaise. Als hij alles zou verliezen, zou hij niet met stille trom vertrekken. ‘Werkelijk?’ spotte hij. ‘Denk je dat een man van zestig anders is dan een van dertig? Natuurlijk wilde hij je. Hij heeft je gekocht, met alles erop en eraan. Denk nou niet dat hij je wilde om je hersens. Dat is onzin, en dat weet je.’

‘Ter informatie: Jo was stervende aan prostaatkanker toen ik hem ontmoette,’ wierp ze tegen, wat hem onmiddellijk deed zwijgen. ‘Door de behandeling was hij al impotent. Seks hoorde niet bij ons leven. Hij wilde alleen affectie, zorg en gezelschap. Na Roberto en die andere engerds leek me dat een paradijs. Oké, ik was niet dolverliefd op hem,’ gaf ze toe. ‘Maar ik mocht en respecteerde hem. Hij gaf me gelukkige momenten en leerde me weer te geven. Dus zeg niet dat hij een oude viezerik was, want dat was hij niet!’

Hij zuchtte vermoeid. ‘Goed,’ zei hij. ‘Maar het was leuk geweest als je me dat had verteld. Dan had ik nu niet zo’n blunder begaan en had ik dat detectivebureau helemaal niet hoeven inschakelen. Je kunt me niet kwalijk nemen dat ik dingen over je wilde weten. Als ik moet wachten tot jij me iets vertelt, kan ik wachten tot ik een ons weeg.’

Zijn felle betoog deed haar haar woede even vergeten. Haar gezicht drukte een mengeling van verwarring en schuld uit. ‘Ik… Ik ben het niet gewend om mensen in vertrouwen te nemen,’ zei ze defensief.

‘Dan wordt het tijd dat je dat leert. En ik ben niet zo maar iemand, ik ben de man die van je houdt! Met wie je gaat trouwen.’

Haar kin ging met een rukje omhoog. Opnieuw glinsterden haar ogen. ‘Denk jij dat ik trouw met iemand die een detectivebureau achter me aanstuurt?’

‘Ja!’ brulde hij terug. ‘Dat denk ik, en dat zul je, verdorie, ook doen!’

Haar mond viel open, en ze staarde met wijdopen ogen naar hem.

Hij keek dreigend terug, en ze zag dat zijn knokkels wit waren toen hij zijn glas pakte en het waterige restje whisky opdronk.

‘Ik pik geen onzin meer van je, Renée Selinsky,’ zei hij fel. Met een klap zette hij het glas op een bijzettafeltje neer. ‘Ik wacht ook niet op het eind van de maand. Morgen zal ik een verlovingsring voor je kopen, en daarna gaan we naar jouw huis om die vervloekte goudvissen van je hierheen te verhuizen. Zodra we alles goed geregeld hebben, gaan we trouwen. Dat is een afspraak en geen voorstel. Duidelijk?’

Eindelijk ging haar mond dicht, en heel langzaam verscheen er een verlegen lachje om haar prachtige mond. ‘Hemel, als je zo vastberaden doet, Rico… De tranen springen gewoon in mijn ogen.’

Rico begon zelf ook bijna te huilen. Zijn bluf had gewerkt! ‘Het werd tijd dat je je verstand ging gebruiken,’ mompelde hij. ‘En kom nu hier, meid, en kus je verloofde eens fatsoenlijk gedag.’

Ze gehoorzaamde en kuste hem, en hij kon wel huilen.

Hij pakte haar nog steviger beet en verdiepte de kus, niet zozeer uit seksuele begeerte, maar meer uit een emotionele behoefte. Hij wilde haar vasthouden en nooit meer laten gaan.

‘Rico,’ mompelde ze tegen zijn mond, toen hij zijn lippen even van de hare afhaalde om adem te halen. ‘Mmm?’

‘Ik moet jou ook iets vertellen…’

Onmiddellijk voelde hij een knoop van paniek in zijn maag. Hij hief zijn hoofd op en keek haar aan. ‘Wat dan?’ vroeg hij gespannen.

Ze zag er zonder meer bezorgd uit en ging een armlengte van hem af staan. ‘Ik hoop dat jij ook niet boos op mij wordt,’ zei ze aarzelend.

‘Waarover?’

‘Toen ik vertelde dat ik geen kinderen kon krijgen, ben jij ervan uitgegaan dat mijn baarmoeder verwijderd is. Maar mijn… mijn baarmoeder heb ik nog. Theoretisch is het mogelijk om via IVF zwanger te raken, al kunnen ze natuurlijk niets garanderen.’

Hij wist niet of hij haar weer moest kussen of vermoorden. Waarom had ze hem de waarheid niet verteld en hem laten denken dat ze onvruchtbaar was? Maar diep in zijn hart kende hij het antwoorden al: Roberto. Hij kon die ellendeling maar beter nooit tegenkomen, anders zou hij niet voor zichzelf instaan. Toch was de onthulling van Renée een bevestiging van wat hij al dacht. Voor hem was het geen probleem meer of ze zijn biologische kind kreeg. Het zou fantastisch zijn, maar het was niet het belangrijkste meer. Zijn prioriteit was dat hij zijn leven wilde doorbrengen met deze diep gekwetste, ergerlijk complexe, maar desondanks fantastische vrouw die voor hem stond.

‘Wees alsjeblieft niet boos op me,’ fluisterde ze, met een wanhopige blik in haar ogen. ‘Ik moest zeker weten dat je om mij van me hield, net zoals jij zeker moest weten dat ik geen goudzoekster was. Ik dacht dat als je na een maand onvoorwaardelijke seks nog steeds met me wilde trouwen, je echt van me moest houden, vooral als je dacht dat er geen enkele kans op een baby zou zijn. Maar afgelopen maandag kwam er een kink in de kabel.’

Het kwartje viel. ‘Je menstruatie,’ zei hij. ‘Je werd ongesteld.’

‘Ja. Ik wilde niet dat je me vragen ging stellen, dus ging ik ervandoor. Ik vond het vreselijk om de hele week tegen je te liegen, maar ik wist niet wat ik moest doen. Ik wilde zeker zijn van je liefde. Sorry… Misschien moet je niet met me trouwen. Misschien ben ik zo gek dat ik met niemand moet trouwen. Al die jaren heb ik je zo slecht behandeld, terwijl ik stapelverliefd op je was. Ik ben een sadist, of een masochist, ik weet niet eens wat.’

Hij had niet verbaasder kunnen zijn. Of meer gevleid. ‘Zo lang al? Maar je hebt zelfs nog nooit gezegd dat je van me houdt.’

‘Snap je wat ik bedoel? Ik kan het nog steeds niet goed toegeven. Terwijl ik vanaf de allereerste dag bij de races al smoor op je was. Ik vond je de knapste, spannendste man die ik ooit had gezien.’

‘Waarom deed je dan zo stekelig? Ik dacht dat je me haatte.’

‘Je had twee dingen tegen. Je was Italiaans, en je was verloofd met het type vrouw dat het slechtste in me boven brengt. Ik snapte niet hoe je op háár verliefd kon zijn. En toen keek je mij aan, en wist ik dat je niet van haar hield. Want ik ken die blik. Ik dacht, hij wil alleen met haar trouwen omdat hij baby’s wil. Hij zal haar ontrouw worden. Zelfs met mij, als ik het laat gebeuren.’

Hij ontkende het niet, want misschien zou ze gelijk hebben gekregen, als ze hem ook maar een beetje had aangemoedigd. Hij had zeker zijn verloving verbroken.

‘Als ik je zag, verkeerde ik altijd in tweestrijd,’ ging ze verder. ‘Ik verlangde zo naar je, het was gemakkelijker om je te haten dan van je te houden. Om je te bespotten en op stang te jagen, zeker na je scheiding. Het was een kwelling dat je weer vrij was. Ik wist dat ik je kon krijgen, maar ik had gezworen dat ik nooit meer iets met een Roberto zou krijgen, en je leek enorm veel op hem.’

‘Ik snap niet in welke zin,’ sprak hij tegen.

‘Denk na! In mijn ogen was je een Italiaan die was getrouwd omdat hij een gezin wilde, en die scheidde omdat zij dat weigerde. Ik kon mijn hart niet weer aan zo iemand geven. Met pokeren vroeg ik je om met me te trouwen omdat ik wist dat jij een betere hand had; je bent nu eenmaal niet goed in bluffen, schat. Het zien van die woorden wond me gewoon op. Om dezelfde reden had ik er bijna “Ik houd van je” bij geschreven. Ik had niet verwacht dat je erachter zou komen. Het was heel slim en sluw van je. Maar je bent ook een sluwe man.’

‘Nee hoor,’ ontkende hij. ‘Ik ben erg oprecht. Ik houd van je en wil met je trouwen. Ik wil geen geheimen meer tussen ons. Je hebt gelijk, ik hield niet van Jasmine, maar toen wist ik dat niet. Als je jong bent, ken je het verschil tussen lust en liefde niet goed. En ze deed alsof ze van mij hield. We zijn allemaal ontvankelijk voor de liefde, net als jij met Jo Selinsky. Het was gemakkelijker om te geloven dat ik van Jasmine hield en alleen seks met jou wilde, in plaats van andersom, zeker toen je zo vijandig deed.’

‘Ik geef toe dat ik afschuwelijk was.’

‘Je was fantastisch,’ zei hij grinnikend. ‘Ik genoot van elk frustrerend moment.’

Ontzet keek ze hem aan. ‘Hoe kon je?’

‘Ik heb altijd al van uitdagingen gehouden. Jij was de ultieme uitdaging. Ik was in de zevende hemel toen ik die onverslaanbare hand had, en jij instemde met de weddenschap.’

‘Ik was ook opgewonden. Want ik wist wat je zou vragen. Toen we eenmaal in die bruidssuite waren, was ik zo opgewonden. Je hoefde me maar aan te raken of ik zou komen. Toen ik dat beeld zag, bleef ik denken aan hoe jij er naakt uit zou zien, en hoe je zou voelen als je diep in me zat.’

Hij ademde scherp in terwijl zijn lichaam reageerde op haar uitdagende woorden. ‘Ik kon ook niet wachten tot ik jou naakt zou zien,’ zei hij, en hij begon de knoopjes van haar blouse open te maken. ‘Inmiddels is het al vier dagen geleden dat ik je naakt heb gezien, en ik moet er, geloof ik, aan herinnerd worden.’

Ze zei niets totdat hij stopte bij het laatste knoopje. ‘Wat is er?’ vroeg ze, enigszins buiten adem. ‘Waarom stop je?’

‘Zeg dat je van me houdt. Ik wil het horen.’

‘Dat is chantage!’

‘Ja. Zeg het, schat. Anders moet het vrijen wachten tot na het pokeren vanavond. Geloof me, ik stop er echt mee. Jou laten lijden, staat hoog op mijn lijstje.’

Ze trok een gezicht naar hem. ‘Ik heb altijd geweten dat je een ziekelijke sadist was. Daarom gaat het zo goed tussen ons. Nou, hier komt hij dan. Ik… houd… van… je.’

‘Nog een keer, graag. Met iets meer gevoel.’

‘Ik… hóúd… van je,’ zei ze. Een paar keer knipperde ze snel naar hem. ‘Beter?’

Glimlachend zei hij: ‘Beter.’

‘Goed. En schiet nu op, ja? Om acht uur moeten we in Ali’s suite zijn, en het is al na zevenen.’

‘Wat een ongeduld, zeg.’

‘Rico…’

Lachend ging hij verder waarmee hij begonnen was.