9 maart 1989
Er is méér dan een jaar voorbijgegaan sinds mijn thuiskomst in South Street Seaport op 6 november 1987. Daar ontdekte ik dat ik, omdat ik op de Stille Oceaan 80 mijl een vriendin aan boord van de Varuna had gehad, het wereldrecord misgelopen was. Nou ja. Ik heb mijn moment in de schijnwerpers overleefd, het bombardement van de camera’s, journalisten, interviews, televisieoptredens en dat soort dingen. Na twee maanden besloten Olivier en ik uit New York weg te gaan om wat tot rust te komen. We verhuisden naar Newport, Rhode Island, waar ik kon schrijven en waar we in mei 1988 trouwden. Tarzoon is nog steeds bij ons en vermaakt zich best met zijn vriendinnetje Suki, een lapjeskat uit New York.
Mijn vader is er weer op uitgetrokken, deze keer naar de Sahara in Afrika, 200 mijl ten noorden van Timboektoe, waar hij een handjevol inwoners van een woestijnstadje probeert te leren hoe ze hun land moeten bewerken. Toen ik terug was, leek het hem eerst een goed idee dat ik met een slee en pakhonden mee zou doen aan de Iditarod Trail-race naar Nome in Alaska. Op dat voorstel ben ik maar niet ingegaan.
Het definitieve einde van mijn reis vond plaats in de zomer van 1988. Terwijl ik mijn best deed het lege computerscherm vol te krijgen met woorden, betaalde ik mijn vader alles terug nadat ik de Varuna aan een nieuwe eigenaar had verkocht. En die zeilt er nu mee rond op Chesapeake Baai. Op mijn laatste tocht met de Varuna ben ik met Tony, Nina, Jade en Olivier naar Brenton Reef in de Narragansett Baai gevaren, waar we mijn moeders laatste wens inwilligden en haar as over de oceaan uitstrooiden.
Omdat we nog steeds geloven dat je het leven stap voor stap moet leven, hebben Olivier en ik geen vastomlijnde plannen voor de toekomst. Met vereende krachten – Oliviers werk heeft alles met boten te maken, zoals aflevering, algemeen onderhoud, nieuwbouw en zeillessen, en ík schrijf nog steeds – hopen we toch nog eens de zee weer op te gaan. Misschien dat we ooit kinderen zullen hebben, die in staat zullen zijn op te groeien in de omgeving van die heel andere wereld waarvan wij zoveel houden. Onze volgende boot moet volgens Olivier, die hem voor charterreizen wil gebruiken, twintig meter lang worden; voor mij is dertien meter lang genoeg. Daar zullen we dus een compromis voor moeten vinden. Uiteindelijk zal alles toch wel gaan zoals het moet gaan.
P.S. Ik weeg nu 62 kilo en probeer daar nog iets van af te krijgen.