1999

Vrijdag 26 november 1999
14.30 uur, Wisteria Walk, Ashby de la Zouch, Leicestershire

Ik heb sinds mijn huis, meubels, kleren, boeken en spaargeld in de as zijn gelegd geen dagboek meer bijgehouden. De brandstichter, Eleanor Flood, zit in verzekerde bewaring waar ze studeert voor haar doctoraal in de Sociologie. De titel van haar proefschrift luidde: “De Fenix – Mythe of Metafoor?” Dat weet ik omdat ze me af en toe een brief stuurt.

Ik heb de politie al aangeschreven, maar die slaagt er niet in om haar brieven tegen te houden. Een corrupte cipier smokkelt ze naar buiten. Als ik ‘s-nachts in mijn bed lig en naar de ademhaling van mijn beide zonen luister, de zevenjarige William en dertienjarige Glenn, die in hun stapelbed op enkele decimeters van mijn hoofd liggen te slapen, denk ik vaak aan Eleanor Flood en dan benijd ik haar. Zij heeft tenminste een eigen kamer waar ze kan nadenken en schrijven.

23.00 uur

Met de jongens naar Santa wezen kijken die van Debenhams Warenhuis in Leicester naar zijn grot abseilde. William was betoverd door de aanblik van Santa die aan het klimtouw bungelde, maar Glenn bleef gespannen naar de menigte om hem heen kijken. “Als iemand van school me hier ziet ben ik dood, pa,” zei hij.

Voor de grot stonden minstens zeventig mensen in een lange rij die van de afdeling Speelgoed via Beddengoed naar Huishoudelijke Apparaten kronkelde. Om ons kalm te houden werd Sir Cliff Richards vertolking van ‘Lord’s Prayer’ op de melodie van ‘Auld Lang Syne’ gespeeld. Een oude man mopperde tegen zijn achterkleinkind dat ‘hij niet in twee wereldoorlogen had gevochten om ‘Lord’s Prayer’ te laten uitbuiten door Cliff Richard’.

De Schot achter hem zei: “Aye, en die hufter helpt dat hele ‘Auld Lang Syne’ om zeep.”

Ik liet de jongens in de rij staan en liep naar de drogist voor wat Nurofen en een rolletje Starbust-fruitsnoep (ik ben aan beide lichtelijk verslaafd). Toen ik door het Foxhunter Shopping Center liep, kwam ik een elftegen die een sigaret stond te roken. Ik liep op hem af en vroeg hem of hij soms een van Santa’s hulpjes was. Hij trok een gezicht en zei: “Ja, en? Ik heb pauze.”

Ik legde uit dat we in Debenham in de rij stonden. Ik vroeg hem om een handje te helpen en schermde zelfs met Glenns Attention Deficit Disorder. We liepen samen terug en de elf zei dat hij onlangs was ontslagen als manager bij de National Westminster Bank. Het viel hem niet mee om elf te zijn – hij was niet echt een vrolijke frans. Ik knikte medelevend.

“Misschien kunnen we een keer een borrel halen samen,” zei hij. Ik keek in zijn afgematte ogen en naar de bierbuik die over zijn groene maillot puilde en ik gaf hem een vals telefoonnummer. De dikke elf bezorgde ons een plaatsje vooraan in de rij door luidkeels “Uit de weg! Uit de weg voor deze zielige familie!” te roepen. De menigte week uiteen, terwijl ze zaten te gissen wie van ons drieën terminaal ziek was.

Santa was een gênante vertoning. Zijn baard hing halflos en hij deed niet eens moeite om zijn Reeboks te verbergen. Maar William liet zich om de tuin leiden en vroeg om een Barbie Kapsalon.

Zaterdag 27 november
Wisteria Walk, Ashby de la Zouch, Leicestershire

Mijn moeder is vandaag voor de vierde keer getrouwd. Ze is hard op weg om de Elizabeth Taylor van Ashby de la Zouch te worden. Helaas is de bruidegom, Ivan Braithwaite, door de docent van zijn cursus Creatief Schrijven aangespoord om er een ‘millenniumhuwelijk’ van te maken. Ik moest echt even wegkijken toen hij zich tot mijn moeder wendde met de woorden ‘Pauline, mijn aanstaande echtgenote, ik zweer je om je emotioneel, spiritueel en fysiek lief te hebben tot in de eeuwigheid plus nog een dag erbij’. En ik rende bijna het gemeentehuis uit toen mijn moeder antwoordde: “Ivan, mijn aanstaande echtgenoot, ik zweer dat ik de keuzes die je in je leven zult maken zal respecteren, ik zal me bewust zijn van je kwetsbaarheid en mij volledig schikken naar je seksuele wensen.” Mijn moeder heeft ook eigenlijk niet ‘Ja, ik wil’ gezegd, want er schoot een loszittende veer van haar hoed in haar keel en ze kreeg een onbedaarlijke hoestbui. Betekent dit dat hun huwelijk ongeldig is? Ik hoop het van harte.

14.00 uur

Voor de BBC schrijf ik een comedy over een seriemoordenaar, De witte bestelbus. Het schiet lekker op.

Woensdag 1 december
Wisteria Walk, Ashby de la Zouch, Leicestershire

Vanmorgen vond ik een leeg blikje van Whopper Hot Dogs in mijn moeders bed. Het bood een verontrustende aanblik; het deed me op een bepaalde manier aan mijn enige bezoek aan Amsterdam denken. Ik wilde als verrassing haar bed verschonen voor als ze terugkwam van haar huwelijksreis in Pompeji. Maar gezien de omstandigheden heb ik me beperkt tot het gladtrekken van haar sprei en het opschudden van de kussens.

Donderdag 2 december

Na drie weken wachten kon ik eindelijk terecht bij de nieuwe huisarts, dokter Ng. Ik vroeg of hij soms familie was van dokter Ng in Soho, bij wie ik wel eens ben geweest. Hij zei van niet. Om mij onbekende redenen scheen mijn vraag hem te irriteren, want hij snauwde dat er miljoenen Ng’s op de wereld zijn.

Ik begreep dat ik een faux pas had begaan en veranderde van onderwerp: mijn gezondheid. Ik legde uit dat ik al ongeveer vijf jaar minstens vijf pakjes Opal Fruit per dag móést eten. Hij fronste zijn wenkbrauwen. “Opal Fruits?” vroeg hij voor de zekerheid.

“Ze hebben sinds kort de naam veranderd in Starburst,” zei ik en ik slaagde er niet in om de bitterheid uit mijn stem te weren. Ik vertelde hem over mijn paniekaanval toen ik een keer ontdekte dat ik geen Opal Fruits meer in huis had. En dat ik ‘s-nachts om drie uur naar een pompstation was gelopen om ze te kopen. “Weet u soms wat ik het beste kan doen?” vroeg ik hem.

“Jawel,” zei hij en hij liep naar zijn computer waar mijn gegevens op het scherm stonden. “Koop een grootverpakking.”

Ik had een dubbele afspraak bij hem gemaakt, dus ik nam er de tijd voor om hem over mijn nieuwste fobie te vertellen: in de krater van een werkende vulkaan vallen. Moest ik soms hulp zoeken? “Nee,” zei dokter Ng, “blijf gewoon uit de buurt van vulkanen.” Voor het eerst van mijn leven liep ik zonder recept een dokterspraktijk uit. Op weg naar buiten vroeg ik aan mevrouw Gringle, de receptioniste, wat die gele sticker op de voorkant van mijn medische dossier betekende. “Tijdverspilling,” zei ze koeltjes. Ze mocht onze familie niet zo, niet meer sinds mijn moeder die ene keer op kerstdag de dokter had gebeld nadat mijn vader een hele karaf Stolichnaya had leeggedronken in de veronderstelling dat het bronwater was.

Vrijdag 3 december

Een merkwaardig voorval tijdens het ontbijt. Glenn zei: “Volgens mij kun je William maar beter de waarheid over Santa Claus vertellen.” Nu blijkt dat William op de computer van de peuterschool had berekend dat het Santa vijftien triljoen uur kostte om ieder kind op deze aarde te kunnen bezoeken. Moet ik de poppenkast in stand houden dat het speelgoed door elven in Groenland wordt gemaakt, of kan ik maar beter opbiechten dat de door hem zo geliefde plastic rotzooi vanuit Taiwan wordt verscheept en per vrachtwagen naar Toys ‘R’ Us wordt vervoerd?

Zaterdag 4 december

William is helemaal in de war vanwege die baby van Tony en Cherie Blair. Hij heeft zich in zijn hoofd gehaald dat hij de nieuwe Messias is. Glenn en ik hebben krom gelegen van het lachen! Maar toen ik later aan Glenn vroeg wat hij van de Messias wist, bleek hij nog nooit van hem te hebben gehoord. “Ik lachte alleen zodat je er niet alleen voor stond,” lichtte hij toe.

Zondag 5 december

Ik ben vandaag op de thee geweest in The Lawns, waar mijn vader met zijn vrij nieuwe vrouw Tania woont. Tot mijn vreugde was Pandora er ook; ze zag er hartveroverend uit in roze kasjmier. Ik zei dat ik op het postkantoor enkele klachten had opgevangen dat ze haar kiezers zou verwaarlozen. “Ik praat toch ook tegen jou, of niet dan?” pareerde ze vinnig. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om haar hulp te vragen voor de lange wachtlijst op het gemeentehuis. “Ben je van lotje getikt? Ik kan niet zomaar open en bloot mijn halfbroer helpen,” zei ze. Ze belde een nummer onder de snelkeuzetoets van haar mobiel. “Ken, liefje! Die lui in Dobbo’s kamp hebben de media wijsgemaakt dat je een fatale schimmelinfectie hebt opgelopen bij de watersalamanders.” Ze belde een ander nummer. “Dobbo, schatje, Kens mensen lekken naar de media dat ze je bij de lommerd hebben zien shoppen voor een trouwring.” Ze was altijd al een stokebrand.

Dinsdag 7 december
Wisteria Walk, Ashby de la Zouch, Leicestershire

Vanavond kwam mijn moeder terug van huwelijksreis. Ze mopperde dat het water in Pompei’ ijskoud was en wil het reisbureau aanklagen. Ze heeft al een officieel klachtenformulier ingevuld en gelogen dat ze een kasjmir trui, pashminasjaal en leren jasje van Gucci heeft moeten kopen om warm te blijven. Toen ik haar erop wees dat het idioot was om in december een blauwe hemel en een warm zonnetje te verwachten, beweerde ze valselijk geïnformeerd te zijn dat de Vesuvius nog enige hitte zou afgeven. “Wie heeft je dat op de mouw gespeld?” vroeg ik. “Een geoloog op internet,” zei ze. Ik adviseerde haar om de klacht te laten zitten.

Woensdag 8 december

William is van gedachten veranderd omtrent de Barbie Kapsalon. Hij wil nu hetzelfde als Brooklyn Beckham: een speelgoed-Ferrari van Harrods ter waarde van vijfenveertigduizend pond.

Ik moet toegeven dat dit me erg bitter en ontstemd maakt. Beckham junior is negen maanden oud en heeft nog nooit een vinger gelicht. Toch weet hij zich verzekerd van luxe bolides, terwijl ik nog altijd als berooide voetganger door het leven moet. Dat is toch niet rechtvaardig?

Donderdag 9 december

Ik heb om kwart over tien een afspraak met het arbeidsbureau. Mijn persoonlijke adviseur heet Catherine Root. Ze is persoonlijk genoeg, maar iemand moet haar toch eens vertellen dat scheel kijken tegenwoordig te verhelpen is. Juffrouw Root schreef mijn werkervaring en opleiding op: Bibliothecaris, ambtenaar met verantwoordelijkheid voor watersalamander- en ruggenstreeppadstatistieken, chef slachtafval en televisiepresentator. “Een eclectische mix, nietwaar?” zei ik. Ik wilde dolgraag de indruk wekken dat ik niet de eerste de beste werkzoekende was, maar iemand met een uitgebreide woordenschat die je niet zomaar dorre bladeren in de tuin van een kliniek kon laten op vegen.

“Heb je diploma’s?” vroeg ze en ze keek me bijna recht aan. “Dat niet,” antwoordde ik, “maar ik heb ooit in Oxford een flat gedeeld met parlementslid Pandora Braithwaite.” Daar ging ik de mist in, want juffrouw Root bleek kritiek te hebben op Pandora die, zoals ze kil opmerkte, niet langer begreep wat er in haar kiezers omging. Toen ik haar om bewijs vroeg voor deze stelling, zei juffrouw Root dat Pandora het verzoek had afgewezen om het lintje door te knippen van het nieuwe toiletblok in het gebouw van het arbeidsbureau en dat ze daarmee heel veel mensen voor het hoofd had gestoten. Ik kon weer gaan, met een afspraakbriefje in mijn zak met ene meneer Nobby Brown van Brown’s Wild & Gevogelte voor de volgende ochtend om elf uur.

Vrijdag 10 december

Ik ben nu officieel in dienst als kalkoenplukker. Voor drieënhalve pond per uur ruk ik het verenpak uit onlangs overleden dieren. Ik werk met zes vrouwen in een slecht verlichte schuur. Het lawaai en het gekakel zijn onbeschrijflijk, en de kalkoenen die in de ruimte ernaast worden geslacht gaan ook niet zwijgend ten onder.

23.00 uur

Ik was vanavond in Glenns school voor hun kerstmusical, ‘Jezus-In-Las-Vegas – A Star Is Born’, geschreven door Roger Patience, het schoolhoofd. Glenn speelde een croupier die meehielp met de geboorte.

Een paar mensen uit het publiek waren zichtbaar ontdaan toen Maria in een strapless jurk vol lovertjes op het toneel verscheen. Even later kwam Jozef ook op en zong in smoking ‘All Shook Up’, maar ik heb me goed gehouden. Avant-gardistisch theater is mij bepaald niet vreemd. Ik ben een paar keer naar het Royal Court Theatre in Londen geweest.

Zondag 12 december

Costas van de gyrostent was vanavond in een slecht humeur. Toen ik hem vroeg waarom, zei hij ‘die verdomde Blair’ en hakte driftig in de gyros die ronddraaide aan het spit. “Hij heeft zich niet aan zijn belofte gehouden, wat dacht jij?”

“Welke belofte?” vroeg ik. “Van die verdomde Elgin Marbles, wat dacht jij?” grauwde hij. Ik zei hem nog dat Turkije zou toetreden tot de EU, maar pas bij het weggaan en toen ik al veilig bij de uitgang stond.

Vrijdag 24 december
Wisteria Walk, Ashby de la Zouch, Leicestershire

Godzijdank is mijn baan bij Brown’s Wild & Gevogelte seizoensgebonden, dus dat zit er weer op. Het is me gelukt om mijn kalkoengepluk verborgen te houden voor mijn familie, al vroeg mijn moeder me vanavond wel waarom er veertjes in mijn haar zaten. Ik verzon een absurd verhaal over een kussen dat was gescheurd toen ik kerstinkopen deed in Debenhams en langs de afdeling beddengoed liep. Ze vernauwde haar ogen tot spleetjes en wilde net iets zeggen toen Ivan vanuit de keuken riep dat het plakband op was. Dat leidde tot een rel in huis met beschuldigingen over en weer dat plakband te veel werd verspild, verpest of te overvloedig gebruikt om kerstcadeautjes mee in te pakken.

Omdat ik als enige nog nuchter was, moest ik naar het pompstation rijden. Er stonden geen kantoorartikelen op de schappen, maar mijn vriend Mohammed de pomphouder kreeg medelijden met me en gaf me wat plakband uit zijn eigen kantoor. Over de ware kerstgedachte gesproken. Toen ik later die avond met een föhn de veren uit mijn onderbroek stond te blazen, stormde mijn moeder mijn kamer binnen. Ze zei: “Als je je te buiten wilt gaan aan rare seksuele uitspattingen, doe dan op zijn minst je deur op slot.”

Eerste kerstdag

William had al snel genoeg van zijn grootste cadeau, de Barbie Kapsalon. De krulspelden waren lastig te hanteren en Barbie bleef maar uit haar stoel glijden, tot ik haar vastplakte met een stevige klodder lijm. Mijn vader kwam tegen elven en toen hij zag hoe William met een klein plastic borsteltje door de poppenlokken ging, sneerde hij met een grijns: “Dat wordt vast zo’n vieze nicht later,” en duwde William een verfomfaaid pakje in zijn handen. Het was een Action Man op de motor, gewapend met een raketwerper en genoeg munitie om heel China tot prut te schieten. Ik zei: “Ik had nog specifiek gevraagd of je William geen rolbevestigend speelgoed wilde geven.” Tot mijn afgrijzen zag ik later hoe William zijn Action Man tekeer liet gaan in de kapsalon, Barbie kidnapte en haar onderwierp aan een keur van vernederingen.

Tweede kerstdag

Vandaag waren de Moles op de thee bij de Braithwaites. Was de sfeer al om te snijden, mijn moeder gooide nog eens olie op het vuur door de Dome belachelijk te maken; volgens haar leek die op een vrouwelijk stekelvarken dat wilde paren. Pandora bitste dat ze een uitnodiging had gekregen voor het Millenniumfeest in de Dome. Toen ik haar vroeg om die uitnodiging te laten zien, zei ze dat hij onderweg was in de post.

Vrijdag 31 december 1999

Ik heb de auto van mijn moeder geleend en de hele avond met Glenn en William rondgereden in Leicestershire, tevergeefs op zoek naar brandende bakens en vuurwerk. Uiteindelijk vonden we in Victoria Park een komfoor op een paal die via een gasfles van energie werd voorzien. Een vriendelijke Hindoestaan deelde Indiase loempiaatjes uit aan het handjevol omstanders. Toen de klok van Town Hall twaalf uur sloeg, vierden we het nieuwe jaar door samen met een stel travestieten verkleed als Sneeuwwitje, Doornroosje, Assepoester enzovoorts een fles Canei te delen. William vroeg of ik hem wilde voorstellen aan die ‘beeldschone prinsessen’. Het scheen hem volkomen te ontgaan dat de meesten een fikse stoppelbaard hadden. Om twaalf uur kuste ik mijn beide jongens, we gaven vreemden een arm en deden een poging ‘Auld Lang Syne’ aan te heffen. Enkele onruststokers in de menigte zongen mee op de melodie, maar improviseerden een heel andere tekst, waarbij ze de meest grove en vulgaire dingen over Sir Cliff Richard brulden. Later keken we thuis als een echt gezin naar de tv waar de gasten in de Dome net hun armen in elkaar haakten. Glenn vroeg: “Waarom kan de koningin ‘Auld Lang Syne’ niet zoals ze moet, pap?” Deze keer corrigeerde ik zijn abominabele grammatica nou eens niet, al had ik me voorgenomen om daar in het jaar 2000 mee te beginnen.

Toen ik de trap op liep om te gaan slapen, fluisterde Ivan dronken: “Ik hoorde van je moeder over je verenfetisj. Wil je erover praten?” Op dat moment besloot ik om te verhuizen naar Scrag Close nummer 7, de sociale huurwoning die ik indertijd, heel stom, heel arrogant, had afgewezen.