The information contained in this book or books is provided for informational purposes only and includes the book title, author name, and a brief description or abstract. For the full text of the book, please contact the author or publisher.
De mens reist al eeuwenlang door de ruimte, op zoek naar bewoonbare planeten. Dan wordt een opmerkelijke ontdekking gedaan: op verschillende planeten staan reusachtige standbeelden van een niet-menselijk ras. Elk spoor van de wezens die de Monumentenmakers worden genoemd, ontbreekt. Tweehonderd jaar later staat de mens op het punt de planeet Quraqua bewoonbaar te maken, te terraformeren. Dit tot grote frustratie van een team archeologen dat op Quraqua een ontdekking heeft gedaan die heel wel de sleutel tot het geheim van de Monumentenmakers zou kunnen zijn. Het terraformeren kan echter niet wachten. Er staan niet alleen grote financiële belangen op het spel, maar ook de toekomst van de aarde, waar een ecologische ramp het wonen onmogelijk dreigt te maken, hangt er vanaf. Als ruimtepiloot Priscilla Hutch Hutchins naar Quraqua vliegt om de archeologen te evacueren, ontdekt ze tot haar schrik dat deze weigeren te vertrekken. Ze zjn bereid hun leven op het spel te zetten, aangezien de kennis van de Monumentenmakers de oplossing zou kunnen zijn voor alle problemen op aarde. Een bloedstollende race tegen de klok begint.
Het motto in dit inspecteur Morse mysterie (bekend door de televisieserie) luidt: 'En zal iemand u voor één mijl pressen, ga er twee met hem' - uit Mattheüs 5, 41, waaraan Morse denkt, juist voordat hem de ultieme oplossing invalt. Het is een ingewikkeld verhaal: Browne-Smith en Westerby, twee docenten aan Lonsdale College (Oxford), verdenken de rector, de 'master', ervan dat hij hun carrière op ernstige wijze heeft gedwarsboomd. Ze komen in contact met de onduidelijke tweelingbroers Gilbert, die behulpzaam zijn met de moord op de 'master'. Inspecteur Morse heeft het moeilijk, omdat alle betrokkenen na enige tijd doodgaan, al dan niet door moord.
Als de magmaschachten, die diep in de kern van de planeet zijn gedreven, ‘s avonds energie gaan leveren, valt iedereen in slaap. Bijna iedereen… Een ademstokkende fantasie, waarin het zogenaamd bovennatuurlijke op een akelige manier dichter bij de mensen wordt gebracht. De enige SF-roman die door de New York Times werd uitverkoren als een van de honderd beste boeken van 1971.
Gordon Dickson is geboren in Canada, studeerde aan de universiteit van Minnesota, en woont tegenwoordig in Minneapolis. Hij is al twintig jaar een heel actief beoefenaar van de science fiction en vergastte zijn lezers tot dusver op ongeveer vijfentwintig boeken. Eén daarvan schreef hij samen met Keith Laumer (Planet run)-, een ander boek ontstond in samenwerking met Poul Anderson: Earthman’s burden. In het Nederlands zijn pas twee verhalen van hem uitgegeven, waaronder het bekende Computers dorit argue. Met twee andere verhalen won hij een prijs: Soldier, ask not kreeg in 1965 een Hugo en in 1966 viel zijn Call him lord een Nebula ten deel. De twee boeken in deze dubbelroman zullen zeker niet het laatste van Dickson zijn dat in het Nederlands verschijnt.
Er gaat een schok van verwondering door de jonge en kleine federatie van planeten als een expeditie contact maakt met een ruimterijk van mensen dat blijkbaar de hele melkweg omspant. Maar hun verwondering slaat om in woede en vrees wanneer die nieuwe mensen de federatie behandelen als een achterlijke kolonie - voor zover ze er aandacht aan besteden.
James Keil, antropoloog, bedenkt een list om op de Troonwereld te komen en daar uit te zoeken welke plannen de nieuwe heersers hebben. De federatie wacht met ingehouden adem af… In het gevolg van Prinses Afuan en de Hooggeboren Ro belandt Keil in het hart van het immense heelal rijk, en doet daar heel verwarrende ontdekkingen. Waar komen al die mensen vandaan?
Over de oude lievelingskrokodil van 'koning Arthur', over het paard dat elke dag zijn pintje gaat pakken in het café of het verhaal van een geit die in de gevangenis belandt. Het zijn maar enige voorbeelden uit de verzameling megacoole dierenverhalen van Guy Didelez en Frank Pollet. Voor dit eerste boek in de reeks sprokkelde het duo allerlei vrolijke, bijzondere en spannende verhalen over dieren.
Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Van een vleermuis in een beha en een alcohol drinkende spitsmuis tot groengekleurde honden op verschillende plekken in de wereld; van een orka die walvisvaarders helpt en een hond die auto rijdt tot een jonge krokodil die voor paniek zorgt in een vliegtuig. In dit boek zijn 56 korte, schijnbaar waargebeurde verhalen opgenomen met dieren in de hoofdrol; urban legends, eigenlijk, ook het overbekende monster van Loch Ness komt voorbij. In een vlotte stijl, waarbij de lezer vaak aangesproken wordt, rijgen de auteurs de ene anekdote aan de andere; interessant en grappig, maar soms ook flauw of een beetje saai, zonder echter clou. In dit handzame boekje zijn geen illustraties opgenomen. Beide auteurs schreven samen al eerder een vergelijkbaar boek, namelijk 'Man eet hond en andere bizarre dierenverhalen'* en hebben ieder apart al een behoorlijk oeuvre kinder- en jeugdboeken op hun naam staan. Met deze uitgave starten ze een nieuwe reeks verhalenbundels waarvan de tweede** achterin al wordt aangekondigd. Eigenlijk zijn deze verhalen voor iedereen leuk die van het genre houdt. Vanaf ca. 12 jaar.
'Het naakte lijk lag tussen het bed en het raam, de schedel verbrijzeld, de ogen uit de kassen, een hand tot aan de knokkels in een gapende keelwond gestopt. Het nummer "666" was met artistieke precisie in de maag gekerfd.'
De gruwelijke moord op aartsbisschop Rushman schokt heel Chicago. Enkele momenten na de moord wordt de negentienjarige Aaron Stampler in de kerk aangetroffen; weggekropen in een biechtstoel, druipend van het bloed en met een groot mes in zijn hand geklempd. Stampler zweert echter dat hij onschuldig is.
Advocaat Martin Vail is zo goed in zijn vak dat hij elke rechter, openbare aanklager en politicus in de staat Illinois razend van woede kan krijgen. Nu zetten zij het hem betaald - door hem te dwingen de verdediging van Aaron Stampler op zich te nemen; een zaak die Vail onmogelijk kan winnen.
Maar als uit Vails onderzoek blijkt dat de alom geliefde aartsbisschop pervers en corrupt was en zijn bijnaam 'de Heilige van Lakeview Drive' absoluut niet verdiende, neemt een uniek moordproces een aanvang...
In een kraakpand in de Antwerpse haven wordt het drugshoertje Bieke Segers gewurgd teruggevonden, met de bewusteloze eenbenige drugsdealer Gommaar Meganck boven op haar. Het lijkt, drie jaar later, een eenvoudige assisenzaak te zullen worden. Quod non. Hof van assisen volgt à charge en à décharge het assisenproces tegen Meganck en staat en passant stil bij de kritiek op de volksrechtspraak en bij de rol van de media. (source: Bol.com)
Als er iemand is in Nederland die sneller schrijft dan zijn eigen schaduw, is het Nico Dijkshoorn: columns (de Volkskrant, Voetbal International, De Pers, nu.nl), verhalen, gedichten, romans. En daarnaast staat hij minstens drie keer per week op een podium, alleen, of met de mannen en vrouwen van Hard gras of de Hank Five. Daar leest hij zijn stukken over boezemvriend Van Gaal, zijn belevenissen in Paradiso of de publieksfavoriet 'Het molletje'. Op z'n minst hilarisch, ontroerend, hard, echt, kortom: vintage Dijkshoorn. In DIJKSHOORN zijn nu de allerbeste verhalen, columns en reportages verzameld.
NBD|Biblion recensie
Kloeke bundel met veelal eerder verschenen columns, verhalen, gedichten, reportages van de auteur en tekstschrijver (1960), die bekendheid geniet als huisdichter van De Wereld Draait Door. Met 'Daar schrik je toch van. De eerste 1000 gedichten' debuteerde de oud-bibliotheekmedewerker in 2009 onder het pseudoniem P. Kouwes. Tegelijk verscheen zijn roman 'De tranen van Kuif den Dolder', over het mysterieuze voetbaltalent. Als bewonderaar van woordkunstenaar Johnny van Doorn (onlangs verscheen zijn biografie) beschrijft Dijkshoorn de kleine alledaagse werkelijkheid vanuit een verrassende invalshoek. Het verbijzonderen van het gewone dus (Martin Bril, C. Buddingh'), zoals een verhaal over sambal bij de Chinees, een lofdicht op het hammondorgel, een reportage over een kampioenschap tafelvoetbal. Zestig stukken in de Dijkshoorn-stijl: kort, krachtig door een samengebalde emotie die langzaam tot uitbarsting komt en dan ook niets en niemand spaart. Helder, hoog-humoristisch en origineel. Veel muziek(helden), veel sport, veel verleden. Veel weemoed vanwege de onoverbrugbare kloof tussen grote en kleine wereld. Paperback; normale druk.
(NBD|Biblion recensie, Drs. P. van der Haar) (source: Bol.com)
Een man loopt door de stad. Hij wandelt over de markt, langs een kiosk, loopt binnen bij IKEA " het is een gewone dag, in een gewone stad. Dijkshoorn loopt met hem mee. En overal ziet hij kleine dingen. Een dode meeuw. Een lekke band. Een kartonnen doos. Hij denkt aan zijn jas, herinnert zich zijn helden en filosofeert over zijn favoriete vogeltjes.Aan het eind van de dag, is hij weer een dag verder " maar de betekenis daarvan valt niet te onderschatten.
Recensie(s) NBD|Biblion recensie
Een jaar na de kloeke 'Dijkshoorn' (2010) ligt hier de iets bescheidener vervolgbundel van de auteur en tekstschrijver (1960), die onder meer bekend is als huisdichter van het tv-programma De Wereld Draait Door, maar ook van de populaire website www.geenstijl.nl ('Het grote GeenStijl winterboek'; 2007). Meer van hetzelfde dus: korte, knusse verhaaltjes (ik-stijl) en 'gedichtjes' over sneue types - vooral mannen - die eenzaam en onhandig op de grote wereld botsen. Karikaturen geheel in de stijl van het satirische tv-programma 'Draadstaal', waaraan Dijkshoorn tekstbijdragen levert. Die gedichtjes zijn dan 'dunne' verhaaltjes waarbij elk woord of zinsdeel op een nieuwe regel is gedrukt, wat niet-functioneel is en vermoeiend om te lezen, tenzij je er de kenmerkende sonore stem van de auteur bij hoort. Thema's zijn o.a. sport, boeken, (anti-)helden, dieren, moeder-zoon, Ikea, vroeger. Originele en goed geschreven humoristische teksten, die door hun eenzijdige invalshoek en thematiek toch snel gaan vervelen. Zonder inhoudsopgave of verantwoording. Kleine druk.
(NBD|Biblion recensie, Drs. P. van der Haar) (source: Bol.com)
Met mededogen en de kracht van een vuistslag beschrijft Dijkshoorn hoe de familie zich schikt naar de nukken van zijn vader.
Klaas zit in een verzorgingstehuis. Zijn zoon zit naast hem, zwijgend. De losgezongen zinnen van de vader roepen herinneringen op aan woeste verjaardagsfeesten van vroeger, aan vakanties met veel gelach en ruzie, aan een moeder die altijd volgde – en een vader die er ondanks zijn permanente aanwezigheid nooit echt was.
‘Wat heel bijzonder is, zuster, is dat ik nooit ziek ben geweest. Nooit. Nooit ziek geweest. Andere mensen om ons heen, vrienden, je hoort niet anders, maar ik vind dat waanzin.’
Mijn man vertelt mij nooit wat... Irene Dikkers-Brugmans werd in 1924 te Amsterdam geboren. Haar jeugd bracht ze goeddeels door in het voormalige Nederlands Indië. Ze behaalde er haar einddiploma gymnasium en leerde erna in het Tjihapitkamp te Bandoeng in het japans tot tien tellen en voor 13.000 vrouwen en kinderen brood bakken. Van de engelse bevrijders leerde ze typen, met zeven vingers. Behalve haar rijbewijs heeft ze verder geen officiële verworvenheden. Ze vindt dit niet erg, want ze heeft een man, drie kinderen, een hond, een schrijfmachine, een huis, een tuin en veel pret in haar leven. Haar wanhoop om haar gezin lucht ze op haar schrijfmachine. Elke week roept ze, dat ze er voorgoed mee uitscheidt, en elke week komt er weer een nieuw artikel. Ze is er trouwens aan gewend, dat niemand naar haar luistert. Ze -debuteerde in 1960 in het Algemeen Handelsblad met een serie artikelen over Singapore. Sedert haar terugkeer uit het Verre Oosten levert ze regelmatig bijdragen voor de vrouwenpagina van het Handelsblad, o.a. humoristische gezinsoverpeinzingen. Voorts is ze vast medewerkster van het maandblad De vrouw en haar huis en houdt korte kauserietjes voor de radio over akute alledaagse problemen. Haar man en kinderen vinden haar verhalen zwaar overdreven, maar ze zegt zelf, dat het de waarheid is en niets dan de waarheid. Dit verschil van mening zal wel nimmer worden opgelost.
Hielke en Sietse raken bevriend met een tweeling die op vakantie is in Lenten. In tegenstelling tot de Klinkhamertjes kunnen ze heel goed voetballen. Tijdens een potje voetbal op het land van boer Jellema spelen ze de broertjes Klinkhamer helemaal zoek. Intussen gebeuren er vreemde dingen. De jongens worden bespioneerd door een rare man en er hangt steeds een onbekend meisje rond bij de Kameleon. Ook luisteren ze per ongeluk een gesprek af van twee mannen die een diefstal willen plegen. En dan is plotseling de Kameleon verdwenen! Het wordt pas echt spannend als Hielke en Sietse en hun vrienden samen met de zeer getalenteerde tweeling naar een selectiedag bij sc Heerenveen gaan.
Hielke en Sietse maken zich zorgen om Piebe de Fisker. Deze oude visser woont in z’n eentje op een eiland in het meer van Lenten. Hij haalt regelmatig vers water bij boer Jellema, maar nu is hij al een tijdje niet geweest. De schippers besluiten poolshoogte te nemen. Tijdens een spannende zoekactie ontdekken ze hoe mooi het op Piebes eiland is. Dat moeten meer kinderen zien! Daarom organiseren ze Het Grote Eilandfeest. Ook slaan ze, speciaal voor Piebe, een handige waterput. Intussen helpen ze mee met het inrichten van een nieuwe, zeer goedkope kruidenierszaak in Lenten. Meneer Feijen, de nieuwe winkelier, beloont hen daar rijkelijk voor. Maar hoe kan het toch dat zijn prijzen zo enorm laag zijn? Hielke vertrouwt de joviale zakenman niet, en als Feijen wel erg veel interesse voor Piebe’s eiland lijkt te hebben, besluiten de Klinkhamertjes op onderzoek uit te gaan.
Lenten krijgt beroemd bezoek: de bekende kunstschilder Teun van Weegen houdt een tentoonstelling in hotel De Gouden Leeuw. Wanneer Hielke en Sietse er met de Kameleon op uit zijn, maken ze kennis met de kunstenaar. De jongens krijgen een heuse schilderles en mogen zelfs helpen met het inrichten van zijn expositie. Maar als een paar dagen later het allerduurste en beroemdste doek van Teun van Weegen uit het hotel verdwijnt, staat heel Lenten op zijn kop! Samen met veldwachter Zwart zetten Hielke en Sietse alles op alles om de dieven in de kraag te grijpen Dat leidt tot veel spannende momenten en een supersnelle achtervolging over het meer…
In Dochter van de nomaden reist Waris Dirie terug naar Somalië om haar familie en haar volk opnieuw te leren kennen.Ze gaat de confrontatie aan met haar verleden en ziet haar toekomstonder ogen.Net als in Mijn woestijn vertelt ze openhartig over haar bewogen leven en ervaringen.
ëDirie vertelt op haar karakteristieke,toegankelijke manier over haar strijd om te aarden in het Westen en de moeizame reis naar Somalië om haar familie te zoeken.´ - Marie Claire.
Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Waris Dirie werd bekend met 'Mijn woestijn' (1998)* waarin ze vertelde over haar jeugd bij de nomaden in de Somalische woestijn, haar besnijdenis, haar vlucht als zij zal worden uitgehuwelijkt, en over haar uiteindelijke carriere als internationaal fotomodel. Haar openhartige verhaal over de gruwelijke traditionele vrouwenbesnijdenis deed veel stof opwaaien en de VN benoemde haar tot speciale ambassadeur in de strijd tegen genitale vrouwenverminking. Maar na ruim twintig jaar in het Westen, knaagt de heimwee naar de woestijn, het nomadenleven, en haar familie nog steeds. In dit boek doet ze verslag van haar bezoek aan haar familie in Somalie. Ze gaat er de confrontatie aan met haar verleden, wordt heen en weer geslingerd tussen twee culturen, voelt de nog steeds voortdurende onderdrukking van de vrouwen in haar land aan den lijve en maakt plannen om haar land te helpen, onder andere in de strijd tegen vrouwenbesnijdenis. Bewogen en boeiend verslag waarin Dirie op heel directe en ontwapenende wijze over haar ervaringen vertelt. Jeanne D'Haem die de belevenissen van Waris Dirie op schrift stelde, werkte in de jaren zestig in Somaliland als lid van het Vredeskorps.
Waris Dirie werd in de Afrikaanse woestijn geboren, en is altijd een nomade gebleven. Haar werk als fotomodel en haar tomeloze inzet voor mensenrechten maakten haar over de hele wereld beroemd, maar toch balanceerde ze jarenlang tussen twee culturen: gevierd topmodel, en toch gediscrimineerd vanwege haar huidskleur bekend VN-gezicht, en toch door mannen behandeld als prooi wereldberoemd, en volkomen ontheemd. Als haar tweede zoon Leon ter wereld komt, besluit ze dat ze koste wat kost haar kind wil geven wat zijzelf nooit gekend heeft: een thuis. Mijn thuis getuigt net als haar vorige boeken van de vechtlust die Waris eigen is, haar gevecht tegen jaloezie en afgunst, en voor een beter leven. Niet alleen voor haar eigen zoons, maar ook voor alle vrouwen die niet het geluk hadden te ontkomen aan de wurgende banden van de onderdrukking. Het resultaat is een intens persoonlijk verslag over strijdlust, afkomst en moederschap.
Recensie(s) NBD|Biblion recensie
In dit boek schrijft voormalig fotomodel Dirie over haar belevenissen als zwarte vrouw in Afrika, Europa en in de VS, over haar afkomst, discriminatie, het moederschap, haar zoektocht naar een plek waar zij zich thuis kan voelen, de verfilming van 'Mijn woestijn' in Djibouti, haar strijd tegen vrouwenbesnijdenis, de politieke en sociale problemen in Afrika en de problemen rond effectieve ontwikkelingshulp. In een bijlage achterin vertel Dirie over haar Waris Dirie Foundation die strijdt tegen vrouwenbesnijdenis en over haar doelen voor de toekomst van Afrika: vrouwenrechten verbeteren, economische ontwikkelingen en de zelfredzaamheid van Afrika bevorderen, en corruptie bestrijden. Met katern met kleurenfoto's vooral rond de filmopnames in Djibouti. Een zeer leesbaar, toegankelijk, persoonlijk verhaal waarin haar eigen belevenissen, en observaties en gedachten over vrouwenbesnijdenis en problemen van Afrika hand in hand gaan. Waris Dirie, nomadendochter uit Somalie werd een bekend fotomodel en voorvechtster voor Afrikaanse vrouwenrechten. Ze streed jarenlang als speciale ambassadeur voor de Verenigde Naties tegen genitale vrouwenverminking. Ze schreef onder meer 'Mijn woestijn' en 'Dochter van de nomaden'. Meer informatie op waris-dirie-foundation.com.
We use cookies to understand how you use our site, to personalize content and to improve your experience. By continuing to use our site, you accept our use of cookies and you agree with Privacy Policy and Terms of Use
All languages
English
Español
Deutsch
Français
Bulgaria
Netherlands
Italiano
Hungary
Spanish
România
Українська
Catalonia
Polski
Belarus
Lithuania
Latvia
Serbian
Czech
Esperanto
Portugal
Swedish
Slovensko
Hrvatski
Србија
Latine
Chinese
Ελληνική(Greece)
Uzbek
Norsk
Turkish
Việt Nam
Denmark
Azerbaijan
Qazaqstan
Galician
Chuvashia
Indonesian
Other Languages
