W Komarowa

Jesienne Ognie


copyright © by Waleria Komarowa

copyright © for translation by Michał Górny, 2009

tytuł oryginału Осенние костры


Książkę tę dedykuje dwóm wspaniałym dziewczynom, bez których nigdy by ona nie powstała: Wiktorii Macarinej i Ariane. Dziękuję im za wszystko. Ich pomoc i wsparcie były nieocenione – nie tylko przy pisaniu książki.



Prolog

<p id="_Toc245469241">Prolog</p>

30 WRZEŚNIA


Spotkaliśmy się w zaniedbanej izdebce na końcu świata. Wrzesień sposobił się już do odejścia, październik niecierpliwie czekał na swoją kolej, zsyłając burze i ulewy na ziemię śmiertelnych. Niedługo zaczną opadać liście z drzew, a wtedy… Wtedy w niebo wzbiją się języki ognia. Jak Ruś długa i szeroka zapłoną ogniska, stwarzając złudę powrotu lata, które zapragnęło napatrzeć się na taniec spadających liści. Ludzie zapalą ogniska, żeby uczcić pamięć wielkich wojowników, otworzyć drogę ich duszom.

Czekałam na ten czas. Czas mocy. Czas końca wszystkiego… i czas początku.

Przyszłam pierwsza. Zdążyłam spokojnie się rozgościć, najeść i odświeżyć siły. No cóż, punkt dla mnie – niech będę przeklęta, jeśli tego nie wykorzystam!

W sumie i tak jestem przeklęta… Od samego urodzenia.

– Myślałaś, że mi się nie będzie chciało cię gonić? Jeszcześmy ze sobą nie skończyli!

Stał w progu. Z uchylonych ust wydobywał mu się obłoczek pary, na rzęsach zawisły kropelki deszczu, przemoczone długie poły płaszcza lepiły się do wysokich cholew. Wstrząsnął głową, zrzucając kaptur, i zatrzasnął za sobą drzwi. Parsknęłam krótkim śmiechem. A czego się spodziewał? Że grzecznie skrzyżuję ręce na piersiach i podpowiem, gdzie ma bić, żeby zabić? Nie przypuszczam… Hm, nigdy nie uważałam swojego niedoszłego zabójcy za wcielenie naiwności. Łapacze idiotów nie przyjmują. Ale czy lazł za mną przez pół kraju, aż wreszcie dogonił? Toż to samobójstwo. Tam, w Kostriakach, przy bramie, gdzie musiałam wytrzymać całą dobę praktycznie sama, miał jakieś szanse, ale nie tu, nie teraz, gdy byłam wypoczęta i w pełni sił.

– Nie spieszyłeś się specjalnie, Kessar. Kolacja stygnie już ze trzy godziny. Zjesz coś? Czy zamierzasz umierać na głodniaka?

Kes pokiwał głową, jakby usilnie starał się wychwycić choć ślad żartu. Pudło. Mógłby się nauczyć, że nie mam zwyczaju śmiać się z poważnych spraw.

– A wiesz…? Zjem. Chyba się nie spodziewasz, że nie sprawdzę jedzenia? Głupio by było dać się otruć akurat teraz, kiedy prawie się spełniło moje największe marzenie.

– Nie zabiły cię moje pazury? – zainteresowałam się wrednie, stawiając na stole miskę klusek z duszoną sarniną i pękaty kubek lekkiego nektaru kwiatowego. – Nie traciłam czasu, bo starsi też tu wpadli, gdy tylko do nich doszło, że się pojawiłam.

– Nie zabiłem cię, Rey-line – poprawił i usiadł naprzeciwko, rzuciwszy płaszcz na ławkę. Wodząc ręką nad miską, wymamrotał przeciwzaklęcie „zgiń przepadnij”, złapał łyżkę i rzucił się na jedzenie.

Uśmiechnęłam się. Doprawdy nie tak powinien się zachowywać samotny mściciel i nie tak powinna się zachowywać ofiara. Sami powiedzcie, gdzie by znalazł drugą taką kretynkę? Przyszedł ją zabić, a ona go wita chlebem i solą, jak dawno oczekiwanego gościa. Ale ostatecznie przecież nie obcy człowiek, niejedno razem przeżyliśmy, nieraz walczyliśmy ramię w ramię, nieraz mi ratował tyłek. Mniejsza o to, że Kes nigdy swoich planów nie ukrywał i nic nie mogło ich zmienić.

Pożerał łapczywie niewyszukany posiłek. Aż miło było patrzeć. Już nawet mniejsza o to, że każdą kucharkę ucieszyłby taki entuzjazm – po prostu przede mną siedział najpiękniejszy człowiek, jakiego spotkałam przez dwa dziesięciolecia życia na ziemi śmiertelnych. Kes był blondynem, ale nie złocistym, tylko platynowym. Długie proste włosy, sięgające niemal do połowy pleców, na końcach błyszczały srebrzyście, a u nasady wyglądały jak przyprószone popiołem. Przeważnie wiązał je w kitę lub zaplatał w gruby warkocz, teraz jednak długie kosmyki wiły mu się swobodnie po plecach i wchodziły do oczu. Odrzucał je machinalnie na plecy, ale uparty kosmyk znowu spływał po wysokiej głowie. Mag miał różnobarwne oczy – prawe szare, lewe intensywnie zielone.

W dodatku okolone srebrzystymi rzęsami. Mogłabym w nie patrzeć godzinami.

Rozmyślając tak, ani się nie obejrzałam, jak Kes napełnił brzuch i teraz przyglądał mi się uważnie. Na jego twarzy malowało się zamyślenie i zdecydowanie jednocześnie. Wiedział, po co przyszedł, i nie zamierzał zmieniać planów z wdzięczności za kolację.

Ani za całą resztę.

– Chcesz umrzeć zaraz, czy najpierw palniesz mi kazanie pod tytułem „Jesteś potworem i jeśli masz jeszcze choć cień sumienia, to sama nadstawisz szyję”? – spytałam, unosząc prawą brew.

– Hm… Może masz coś do powiedzenia… na pożegnanie? – odparł, naśladując mój gest.

– Mieć to mam, tylko boję się, że i tak nie zrozumiesz. Wybrałeś, słowa nic nie zmienią, to już sprawdzone.

– A jednak spróbuj. Chociaż wypowiedz ostatnie życzenie, bo mi będzie przykro…

– Ostatnie życzenie, mówisz? A jak poproszę, żebyś poszedł i nie wracał?

– Powiedziałem ostatnie życzenie, a nie niewykonalne.

Głos mu zadrżał i gdzieś w głębi duszy poczułam nadzieję. Niech zrozumie! Niech sobie pójdzie!

Dla mojej rasy nigdy nie istniało nic przypominającego ludzkie prawa, etykę czy tradycje. Przyjaźń, miłość, wdzięczność – te słowa nic dla mnie nie znaczyły. Ludzie to stado baranów, a my jesteśmy psami pasterskimi, które mają odpędzać wilki. Tak po prostu jest i tak będzie, nie zmienimy swojego przeznaczenia – my, stróże porządku, a przecież jego antagoniści, urodzeni w chaosie i odchodzący w Chaos, gdy urwie się nić naszego losu.

Gdyby na miejscu Kesa był jakikolwiek inny człowiek, już by tu leżał z rozpłatanym gardłem. Inny. Nie Kes. Nie ktoś, kto jak na ironię znaczył dla mnie więcej niż cokolwiek w obu światach, u śmiertelników i u nieśmiertelnych. Mój wróg. Mój protegowany. Gdyby można było zmaterializować moją wizję świata, wszystko kręciłoby się wokół różnookiego maga. Sunner-warren, sens istnienia świata, podopieczny.

Póki on żyje, póty ten świat zasługuje na to, by istnieć. Oddycham dla niego i dzięki niemu, walczę, bo za moją siłą stoi on. On marzy o mojej śmierci – i od niego jednego przyjmę ją z radością. Tylko świadomość, że mam dług, że jest jakiś błąd, którego jeszcze nie naprawiłam, powstrzymuje mnie od poddania się swoim… jego pragnieniom.

Uczyniłam wybór, zaryzykowałam i poszłam swoją drogą. Słono za to zapłaciłam, ale nigdy nie lubiłam utartych szlaków. I postanowiłam zaryzykować znowu. Wstałam z ławy, wyszłam na środek izby i, ścigana zdumionym spojrzeniem mego rozmówcy, padłam na kolana.


Rozdział I

<p id="_Toc245469242">Rozdział I</p> KIEDY ŚWIAT WARIUJE

1 – 2 CZERWCA


No i zaczęło się.

Z rozkoszą zrzuciłam z siebie ciężką kurtkę, której miałam już serdecznie dość, a teraz radośnie paradowałam w luźnej koszuli wyszywanej w wesolutkie ornamenty. Po zakupie nowych butów – bo stare zdarły się na leśnych ścieżkach – w sakiewce została mi równowartość jednej sztuki złota (licząc miedziaki), ale nawet to zupełnie mnie nie martwiło. Niedługo dostanę zapłatę za wiosenną robotę, a był już czerwiec, praca dla najemnika zawsze się znajdzie – a dla dobrego wojownika to już na pewno. Jak już się nie da inaczej, najmę się do ochrony jakiejś karawany idącej do Wołogrodu skrajem Burzliwej Puszczy. Jeszcze tak nie było, żeby kupcy zrezygnowali z jednej szabli więcej.

Wiosnę spędziłam w Burzliwej Puszczy z myśliwymi. Właśnie dziś w karczmie w bezimiennej wiosce rozliczyliśmy się za udane polowanie. Wyprawa poszła dobrze, zwierzyny w lasach dużo, nikt poza nami nie zaryzykował kręcenia się tak blisko Wrót, na terytorium feyrów. Neka – nasz wódz – wrócił rozradowany, bo kupiec obiecał zapłacić już jutro. Ciemne piwo lało się szerokim strumieniem, twarze mężczyzn czerwieniały. Tropiciel Bran wyciągnął gitarę i zagrał jedną ze znanych ballad. Jedni mu wtórowali, inni – jak ja – woleli zająć się pałaszowaniem soczystego duszonego mięsa.

Siedząc wśród tych ludzi, mimo woli zadawałam sobie pytanie, czy przyjęliby mnie do drużyny, gdyby wiedzieli, kim naprawdę jestem. Już nie mówię – gdyby wiedzieli od samego początku, ale gdybym, dajmy na to, w tej chwili wzięła nóż i chlasnęła się po ręce – czy byliby w stanie nie zerwać się, nie złapać za broń? Kolor krwi zdradza mnie nieomylnie. Dużo spotkaliście ludzi, w których żyłach płynie krew koloru roztopionego złota?

Ja też nie, chociaż ludzkiej krwi widziałam sporo, a i sama niemało jej przelałam. Nie, nie jestem człeko-fobem, po prostu bardzo lubię żyć i nie zamierzam dać się zabić w ciągu najbliższego czasu.

– Rejka, coś ty taka smutna? Żal o coś masz do nas? – Mrugnął do mnie młody strzelec Wittor. Już miałam mu odpowiedzieć, gdy drzwi tawerny otwarły się i do izby wszedł wysoki mężczyzna, pomimo ciepłej pogody od stóp do głów spowity w skórzany płaszcz. Kaptur miał nasunięty na oczy, nie widziałam twarzy, ale też i nie musiałam.

Wiedziałam, kto nosi takie ciuchy.

– Rejka, zaśpiewaj!

Zapatrzona w łapacza puściłam mimo uszu nawoływania kolegów.

– Rey!

Boże drogi, dlaczego moje życzenia konsekwentnie spełniają się w najmniej odpowiednim momencie?! Chciałaś zobaczyć, co będzie, kiedy myśliwi, z których połowa zawdzięcza ci życie, dowiedzą się, kim jesteś? Proszę bardzo, masz okazję.

Westchnęłam ciężko. Ten cholerny łapacz prześladował mnie już od czterech lat. Nagrody za wytrwałość mu się zachciało? Nie wiem, dlaczego jeszcze nie zrezygnował ze zlecenia. Ja bym nie miała tyle cierpliwości, żeby tak długo latać za łupem. W ciągu czterech lat dopadał mnie dwadzieścia trzy razy, ten był dwudziesty czwarty, ale ani razu nie widział mojej twarzy, jakoś się nie złożyło – zresztą ja też nie miałam ochoty mu się przyglądać. Może nie zauważy, który z gości jest jego celem? Ostatecznie nie mam tego napisanego na czole. Najpewniej nawet nie wie, jakiej jestem płci, ostatecznie nie ma takiego obowiązku. Jeśli mam szczęście, to może nie wiedzieć, jak bardzo jestem podobna do człowieka. Jeśli mam pecha – no trudno, zwykłymi zaklęciami rozpoznawczymi nic mi nie zrobi, odbijam je wręcz odruchowo, a zaklęcia wykrywające, które go tu przyprowadziły, dają tylko przybliżoną lokalizację, z dokładnością rzędu dziesięciu metrów.


* * *

Nazywam się Reyline, ale już dawno skróciłam sobie to nieznośne imię do krótkiego przezwiska „Rey” [1]. Mam dwadzieścia lat. Gdybyście mnie spotkali gdzieś w tłumie, nie zwrócilibyście na mnie uwagi – dziewczyna jak dziewczyna, tyle że zamiast tradycyjnego kobiecego czepca nosi na głowie cienką wojacką opaskę. Ale na drugi rzut oka pierwsze złudne wrażenie znika. Długie do ramion włosy tylko zdają się kasztanowe – w istocie są różnobarwne, w tej gęstej kędzierzawej grzywie zmieszały się wszystkie odcienie opadających liści, od krwistej purpury do mgliście złocistej barwy jesiennego słońca. Jeśli chodzi o oczy, a ściśle biorąc kolor, to miałam szczęście. Gdyby nie były orzechowe, złota obwódka wokół tęczówek rzucałaby się w oczy każdemu, a tak – prawie tego nie widać. Skórę też mam złocistą, ale to można zrzucić na karb opalenizny albo domieszki stepowej krwi. Reszta – wąskie usta, długie palce, pociągła twarz i delikatne kości – mogłaby spokojnie należeć do człowieka.

Mogłaby. Ale ja nie jestem człowiekiem.

Jestem feyrem, który wychował się wśród ludzi.

W ciągu czterech lat, które minęły od czasu, gdy w moim ciele zaczęły zachodzić nieodwracalne zmiany, nauczyłam się ukrywać swoje pochodzenie. Kłów na szczęście nie mam, pazury zaś chowają się w palcach i mogę je w razie potrzeby wysuwać – nie zastępują paznokci. Wpierw myślałam, że jestem półkrwi, bo brak pozostałych nieodłącznych objawów feyryzmu był podejrzany – ale potem, przekopawszy górę latopisów, dowiedziałam się, że takie feyry jak ja są zmorą każdego łapacza.

Nie byłam ot takim sobie dziwadłem. Byłam Księżniczką feyrów, arystokratką, która jakimś niepojętym sposobem trafiła na obcy, wrogi sobie świat śmiertelników. Dziwne to było, bo nawet dorosłe feyry wyższe nie przekraczały Wrót. Nawet teraz, gdy feyry miały rozsądny i neutralny stosunek do swoich śmiertelnych sąsiadów, tylko trzy razy zdarzyło się, by Książęta przekroczyli Wrota. Oczywiście zdawałam sobie sprawę, że były to wizyty oficjalne, dlatego o nich pamiętano. Kto wie, ilu kiedyś krążyło po świecie śmiertelników takich jak ja Książąt w ludzkiej postaci? Coś mi podszeptywało, że sporo. A teraz? Teraz tylko ja. Wiedziałam to z całą pewnością, po prostu czułam.

Być jedynym ze swego rodu – to być skazanym na samotność.

Wybrać się za Wrota, do swoich? Wolne żarty. Kto wie, czy nie czeka mnie tam najgorsze? Na co komu Księżniczka zagubiona w świecie śmiertelników, która od dawna myśli po ludzku i uważa się za człowieka?


* * *

– E, Rejka! Śpisz? – Wittor przechylił się przez stół i szarpnął mnie za ramię. – Co się tak gapisz na tego dziada?

– To łapacz – poprawiłam go odruchowo. – Ma na płaszczu znak Akademii, nie widzisz?

Teraz cała tawerna patrzyła na przybysza. Karczmarz powoli zsunął się za ladę. Palce Brana zastygły nad strunami. Nasz szef nie doniósł dzbana do ust, piana pociekła mu między sękatymi palcami. Mag potoczył wzrokiem po sali.

– Wiem, że tu jesteś, zarazo – rozległ się spod kaptura głuchy, zachrypnięty głos. – Wyłaź, nie ma się co kryć. Obłożyłem gospodę siecią.

Wzdrygnęłam się. Więc w ten sposób postanowił mnie dorwać! Wychodzić oczywiście nie miałam zamiaru. Niech tu sterczy choćby i do rana! Przecież nie zacznie sprawdzać koloru krwi wszystkich gości. Tylko szkoda, że w końcu wyciągnął prawidłowy wniosek z poprzednich porażek. Gdyby nie wiedział, że jestem Księżniczką, nie przemawiałby po ludzku. Każdy wie, że tylko feyry wyższe zachowały rozum i rozumieją ludzką mowę.

Wszyscy milczeli. Łapacz też się nie odzywał. Minęła minuta. Druga. Głuchy śmiech maga przyprawił mnie – i nie tylko mnie – o dreszcz. Niedobry, ohydny śmiech.

– Tracisz szansę, trupojadzie.

Aha. Szansę. Od kiedy to łaps daje feyrowi szansę?

– Ale jeżeli nie wyjdziesz…

Żałosne wycie przerwało mu w pół słowa. Wszystkie głowy obróciły się w stronę okna.

– Pieprzone zjawy – mruknął ktoś, bez specjalnego lęku zresztą. Tu od dawna feyry traktowano jak zło oswojone, nie bano się ich.

Łapacz zmełł w ustach przekleństwo i skoczył ku drzwiom. No proszę, całkiem niezły mam fart – nie dość, że uparty, to jeszcze honorny, z takim się nie dogadasz. Tylko co mu szkodziło nie zwracać żadnej uwagi na niższych, którzy napadli na wioskę?! W każdym razie napadli jak na zamówienie. Pani Fortuna łaskawa dziś dla niegodnej córki swojej…

Najgorsze, że w drzwiach mag zrzucił kaptur i przelotnie zobaczyłam jego profil.


* * *

– Reylina, patrz, jaką kobyłę Kessar dostał! – Starszy brat uśmiecha się, jakby sam był dumnym właścicielem pięknego wierzchowca.

– Konia, jeśli już! – odcina się w odpowiedzi jasnowłosy chłopiec o różnobarwnych oczach. – Lina, przejedziemy się?

– A przegonimy wiatr? – Uśmiecham się radośnie i mówiąc to, już moszczę się w siodle za swoim najlepszym przyjacielem.

– A pewnie! – śmieje się i wbija bose pięty w boki konia.


* * *

Wiedziałam, że robię głupstwo.

– Neka – zwróciłam się do starszego – muszę iść. Przechowaj moją dolę, może jeszcze wrócę.

Nie zwracając uwagi na ich zdziwienie, płynnie przechodzące w przerażenie, porwałam z podłogi plecak i miecz. Pospiesznie narzuciłam na koszulę kurtkę – noce były jeszcze chłodne. Pomachawszy ręką swoim byłym już towarzyszom, skamieniałym niczym ofiary bazyliszka, lekko zesztywniała, wstrzymując oddech, wyszłam w noc rozdzieraną jadowicie zielonymi błyskawicami. Walka toczyła się na skraju wsi przy pochylonej wiekiem cerkiewce. Na moje wyczucie, stado było niewielkie – pięć lub sześć kundli. Gdyby na miejscu tego wariata była normalna ekipa „łapacz plus ogar”, rozprawiliby się z niższymi w parę sekund.

Ale Kes był sam. Nie miał ogara. Mag żywiołów, który staje do walki z bezcielesnymi zjawami, może już sobie zamawiać trumnę.

Nie, nie, nie… Jeszcze na tyle nie zgłupiałam, żeby iść na pewną śmierć! Ruszę przez las, do Wołogrodu skrótem wszystkiego dzień drogi. Jak ktoś jest takim wariatem, żeby w pojedynkę wojować z upiornym stadem, ja mu pomagać nie będę! Ratuj się, kobieto, póki Kes ma co innego do roboty! Zanim, nie daj Boże, przypomni sobie, skąd zna twarz dziewczyny, która siedziała między myśliwymi… Póki…

Nie, nie zamierzam mu pomagać! Stanę sobie tylko z boczku i popatrzę, jak go te psy patroszą!

Nie, nie i jeszcze raz nie! Absolutnie nie chcę mu pomagać!

A czort z nim… i ze mną też! Te psy przyczepiły się do mojego własnego łowcy! Jak zginie, to na jego miejsce wyślą kogoś sprytniejszego, po co mi to?

I tak sobie myślę…

Stanęłam pod okapem kruchty. Walka trwała raptem dziesięć metrów ode mnie, przy studni. Też sobie miejsce wybrał! Co on, święconą wodą je chce zalać?

Chociaż monoteizm w Rosji kwitł w najlepsze, w głębi duszy mało kto naprawdę wierzył w Jedynego Wszechprzebaczającego. Co to za Bóg, któremu pod bokiem harcuje horda demonów? Gdzie się podziewa, kiedy Go najbardziej potrzeba?

A ja wierzyłam. Nie, nie w obraz stworzony przez ludzi, ale w kogoś niematerialnego, lecz istniejącego. Ten „ktoś” kiedyś uratował mnie od losu gorszego niż śmierć – od obłędu. Dał mi wiarę w cuda i w to, że każdy grzech można zmyć.

Łapacz dobrze walczył. Może wiatr nie jest najlepszą tarczą dla wojownika, ale wobec zjaw jedyną skuteczną. Mag wykończył już pięć, ale zostało jeszcze siedem. Ot, jednak zaniżyłam ocenę… Te siedem teraz atakowało go ze zdwojoną wściekłością. Zrzuciłam plecak, zdjęłam kurtkę, przejechałam palcem po srebrnej klindze i z żalem odłożyłam miecz na bok – feyrów nie rani srebro, tylko stal, a nosić ze sobą drugiego ze zrozumiałych względów nie chciałam, ani zresztą nie mogłam. Gdy tak powoli acz pewnie przygotowywałam się do wielkiej bitwy w obronie mojego wroga, Kes zdołał pozbyć się następnych trzech psiaków. Zostały jeszcze cztery. Może sam da radę?

Ledwo zdążyłam pomyśleć, jak by to było dobrze, gdy jeden z kundli wpił się zębami w prawą rękę maga. Zjawa czy nie, a wyrwał konkretny kawałek mięsa. Mag zachwiał się, nie dokończył wypowiadanego zaklęcia. Nad jego głową ostatni raz błysnął magiczny płomyk. Rozległo się kłapanie upiornych szczęk.

Nie było na co czekać. Widmowe psy nie wyglądają specjalnie groźnie, ale bezbronna ofiara w ich pyskach rzadko kiedy przeżywa choć minutę. Opuściwszy kryjówkę, skierowałam się do rannego maga ledwo widocznego pod kudłatymi ciałami. Na walkę nie miałam ochoty, zabijać tych niższych byłoby nudno, nic ciekawego, no i nie zrobiłoby to żadnego wrażenia na magu. Jak to dobrze, że razem z nowym ciałem zyskałam także umiejętności. Nieuporządkowane, mało użyteczne, ale czasem, właśnie przy takich okazjach, bardzo przydatne.

Jestem wyższą. Księżniczką. Panią. Mam prawo rozkazywać i wiem, jak to robić. To były naprawdę strzępki wiedzy, ale wystarczyły.

- Ut, verene, ut! [2] - zaterkotał wśród nocnej ciszy mój głos. – Ut!

Psy zawarczały z niedowierzaniem. Nawet te półrozumne istoty zauważyły, że stojąca przed nimi dziewczyna ludzkiego rodu wcale nie przypomina pani. I nie pachnie nocnymi wiatrami i światłem słońca, lecz ogniem i śmiercią.

–  Ut!

Z kostek palców z chrzęstem wyskoczyły mi szponiasto zagięte pazury, złociste obwódki wokół tęczówek lekko zaświeciły, spośród włosów wysunęły się cienkie różki, kręgosłup zachrzęścił, koszula zatrzeszczała na plecach rozrywana kolczastym kostnym grzebieniem.

Psy zaskowyczały i podpełzły do mnie na brzuchu, jak zwykłe dworskie kundle. Pozwoliłam sobie zainteresować się stanem ich niedoszłej ofiary i cmoknęłam z wrażenia. Ale przystojniak! Dobrze, że mu buźki nie tknęły, ale łapy obgryzły niewąsko, wątpiłam, czy będzie w stanie ruszać palcami. Szkoda. Był mag, nie ma maga… Zaklęcia to przede wszystkim gesty, a dopiero potem słowa.

Psy łasiły mi się do nóg, popiskując. Dobre pieski, dobre…

- On dare! [3]

Złapawszy pierwszego z brzegu psa za kark, bez trudu poradziłam sobie z materialną formą tej istoty. Pozostałe trzy stwory posłusznie podążyły niewidzialnym tropem, oglądając się, ale nie protestując. Niech sobie teraz Książęta kombinują, kto tu się ośmiela rozkazywać ich pupilom. Mam nadzieję, że samowola znowu mi ujdzie na sucho – dotychczas zawsze tak było. Chociaż… Dotąd nigdy nie zaryzykowałam rozkazywania niższym, których nie zamierzałam unicestwić. I w sumie nie zawsze to działało. Trudno, teraz nie miejsce i czas, żeby sobie tym zawracać głowę.

– Te, łaps, żyjesz? Mam zapukać do popa, żeby cię wyspowiadał?

Nie zaszczycił mnie odpowiedzią. Nie puszczając zimnego psiego karku, podeszłam bliżej, stając nad rannym magiem. Próbował się odwrócić, ale tylko jęknął, zbyt słaby, by unieść się choćby na milimetr. Nieźle go bestie urządziły…

– Podobno mnie szukałeś – uśmiechnęłam się. – No to możesz zaczynać. Przyjmuję wyzwanie. Mam nadzieję, że naprawdę jesteś taki odważny, jak pokazywałeś.

– Dobij mnie, odmieńcu, na co czekasz! – zachrypiał w odpowiedzi. – Chyba że jesteś tylko mocna w gębie, a jak co do czego, to chowasz się za swoim kundlami?!

Dzielny chłopiec. Dzielny, ale głupi. Innych łapsami nie robią.

Przykucnęłam, przyglądając się swojemu prześladowcy. Nic się nie zmienił, jakby nie było tych czterech lat, kiedy nawet na wrogów nie można było liczyć. Ech, Kessar… Wiaterek… Dlaczego ty? No, dlaczego właśnie ty? Tysiące łapaczy na świecie, a za mną posłali akurat ciebie, i nawet nie dali ogara – za kimś, kto w ciągu miesiąca wykończył siedmiu samotnych magów i pięć drużyn „łowca plus ogar”. Czy może tak sobie wyliczyli? Czyżby wyczuli, że jeśli ktokolwiek ma szansę przeżyć spotkanie ze mną, to właśnie ty?


* * *

– Kes, a dlaczego ty nie masz dziewczyny?

– A wiesz, czekam, aż ty dorośniesz, mała!

– Nieprawda, nie jestem mała!

– No co ty nie powiesz!


* * *

Zawahałam się. Przeszłość, która kazała mi pomóc magowi, była przeszłością człowieka. Opartą na kłamstwie. A może by tak się tego pozbyć? Jednym ciosem zniszczyć ostatnie ogniwo, które mnie łączyło z ludźmi?

– Po co mnie szukałeś, człowieku? – wyrwało mi się.

– Zdechniesz, pokrako – charknął mag, plując przy okazji krwią. – Jak nie ja, to kto inny cię zabije!

Skinęłam głową. Wszyscy jesteśmy poniekąd śmiertelni – nawet feyry wyższe, choć zdaje im się, że jest inaczej – i ja też się nie łudziłam, że będzie mi dane w ciszy i spokoju żyć na wieczność, jaką mi los ześle. Ale… jak już ginąć, to przynajmniej nie z rąk jakiegoś przypadkowego przybłędy.

– Podobasz mi się, łowco. Głupi jesteś, ale ciekawie się przed tobą ucieka.

Pogłaskałam psa. Oceniwszy, że mag nie stanowi zagrożenia, odesłałam feyry pod ganek, gdzie zostawiłam rzeczy. Ludzie po wioskach zeszli na psy, ani się nie obejrzysz, jak cię rozbiorą do gaci, nie przejmując się takim drobiazgiem, że jesteś nie z tego świata.

– Ja tych psów nie wysyłałam i nie mam zamiaru tak szybko kończyć naszej zabawy. Pozwolę ci przeżyć, nawet cię podleczę. A w zamian za to obiecaj, że kiedyś mnie dopadniesz i wtedy się zmierzymy. Obiecaj, że przyjdziesz sam i będziemy walczyć uczciwie, bez żadnych magicznych kręgów, sieci i ogarów.

Patrzył na mnie wytrzeszczonymi oczami, w których nienawiść i przerażenie mieszały się ze zdumieniem. Chyba pierwszy raz w życiu spotkał feyra poszkodowanego na umyśle. Ciekawe, czy takie specyficzne poczucie humoru odziedziczyłam po przodkach czy podłapałam od ludzi.

– To jak, zgoda? – zapytałam niecierpliwie. – Decyduj się szybciej, bo jak poczekasz jeszcze z pięć minut, to wszyscy uzdrowiciele Akademii razem wzięci nie wyleczą ci rąk.

Wahał się. Ba, kto by się nie wahał na jego miejscu? Feyry nie znały litości. Nawet oswojone feyry – ogary trzymano pod czarem zniewalającym i tylko dzięki temu można było posługiwać się nimi bez obawy pożarcia już w pierwszej minucie. A tu, proszę, potwór znany z okrucieństwa zachowuje się jak rozumna istota. Nie mówiłam, że jestem jedyna i niepowtarzalna?! Prawdopodobnie jedyny feyr obdarzony rozumem po tej stronie Wrót. Dlatego też tyle czasu nie mogą mnie złapać. Do tej chwili łapacze nawet nie podejrzewali, że mogę się kryć pod postacią człowieka.

– No to jak, zgoda?

– Zgoda.

Kiwnęłam głową z zadowoleniem. W sumie nie spodziewałam się innej odpowiedzi, ale nerwowe ssanie w żołądku ustąpiło.

– Czekaj tutaj, nigdzie nie łaź – wykrztusiłam i podeszłam do swego bagażu, próbując się nie spieszyć. Nie powinien wiedzieć, że wrednemu feyrowi zależy na jego śmierci o wiele mniej niż jest skłonny się przyznać.


* * *

Dziwny widok stanowiliśmy. Szczupła, wręcz chuda dziewczyna zgięta we dwoje i taszcząca na plecach mężczyznę dwa razy większego niż ona sama. Za tą zdumiewającą parą biegł widmowy pies otoczony jadowicie zieloną poświatą, z kurtką i torbą w pysku. Między łapami psa dyndał miecz w pochwie.

Kesowi wlokły się nogi po ziemi, cicho postękiwał w malignie. Na tę okazję schowałam kolce grzbietowe, chociaż kiedyś, dawno temu, po długich rozmyślaniach doszłam do wniosku, że mogą się przydać do transportu różnych rzeczy na plecach – na przykład rannych i trupów – jak jeżowi. W tym przypadku, choć pokusa była spora, przyszło zrezygnować z możliwości nadziania sobie zdobyczy na igły. Mało, że przez tego idiotę podarłam sobie nową koszulę, mało, że nie odebrałam wypłaty, nagrabiłam sobie u kniaziów, oswajając psiaka, to jeszcze plecy będą mnie bolały pewnie z tydzień!

Nie ma tak dobrze, kolego, zapłacisz za wszystko. Jak mnie dogonisz – zapłacisz, i to z odsetkami!

Aha. A potem pokwitujesz. Stalą na szyi.

Spotkanie z porządnymi ludźmi odbyło się w spokojnej i przyjacielskiej atmosferze. Skierowałam kroki do tej samej tawerny, ale tym razem rzuciłam okiem na szyld. Nazywała się „Ostatnia Przystań”. No, bardzo stosowna nazwa… Życiowa taka, jak na zamówienie.

Otworzywszy drzwi celnym kopniakiem, obrzuciłam wzrokiem towarzystwo w izbie, które dotąd zachodziło pewnie w głowę, gdzie ja właściwie poszłam – wykończyć tego łapacza czy wiać, gdzie oczy poniosą…? Zrobiło się cicho, ale nie na długo. Zobaczywszy, co niosę, połowa obecnych zareagowała stłumionymi przekleństwami, a połowa uśmiechami zadowolenia. Monety powędrowały z rąk do rąk…

Pokręciłam głową ze zdziwieniem. A gdzie krzyki? Gdzie panika? Odbiło im? – jakże to, nie zwracać uwagi na feyra, niechby i takiego sympatycznego i niegroźnego?! Powinni rozbiec się i pochować w domach, a ci chyba całą wieś zwołali do karczmy, w każdym razie było ze dwa razy więcej gości niż pół godziny temu.

Stanowczo, świat zwariował!

Pies zawarczał. Wcale mu się nie podobało, że pani zaciągnęła go ze sobą w miejsce, gdzie jest tylu ludzi. Syknęłam na niego, uspokoił się. Wypatrzywszy wolny stół, skierowałam się ku niemu i zwaliłam na blat ciało maga. Cofnąwszy się o krok, krytycznie przyjrzałam się swojemu dziełu. Po krótkim namyśle ściągnęłam z Kesa płaszcz, odkrywając spraną koszulę, która kiedyś była czarna, cienkie płócienne spodnie i skórzane buty do pół uda. W takich ciuchach chodzi się dobrze i po lesie, i po bagnach, a w walce nie krępują ruchów. Na piersiach krzyżowały mu się skórzane pendenty. Zza kołnierza wypadł woreczek z jakąś trawą, od zapachu której poczułam nieprzyjemne wiercenie w nosie. Zrobiłam się zła, szybkim ruchem złapałam to świństwo i rzuciłam gdzieś w kąt.

– Rey, może soli? – usłyszałam nagle kpiący głos Wittora. – Czy ty go tak na surowo, bez przypraw?

Zakrztusiłam się. Może jeszcze wyjmie książkę kucharską?

– Posłuchaj, istoto ludzka, jeśli w tej chwili się nie zamkniesz, to zamiast tego półtrupka wezmę na przystawkę pierwszego z brzegu!

Doprawdy, ile może czasem zmienić brak kłów! Starczy, że masz ludzkie zęby, i już nikt cię nie traktuje poważnie! Dziwne to, ale nawet niedawni przegrani nie spieszyli się do wyjścia. Patrzyli na mnie ostrożnie, z zainteresowaniem, ale bez strachu.

Neka wstał z miejsca i podszedł do prowizorycznego stołu operacyjnego.

– Pomóc ci?

Przyjrzał się uważnie rannemu. Gwizdnął przez zęby.

– Nieźle mu pieski dogodziły. Jak się nie pospieszymy, straci ręce. Chyba że…

Obrzucił mnie uważnym spojrzeniem. Pazury już schowałam, czułki skryły się pod rozpuszczonymi włosami i tylko lekko świecące oczy i rozerwana koszula wskazywały, że nie jestem takim wcieleniem niewinności, za jakie chciałabym uchodzić.

– Chyba że co?

– Ciągle nie rozumiem, po diabła go tu przyniosłaś? Od początku nie wierzyłem, że nas tu zostawiasz psom na pożarcie, od razu wiedziałem, gdzie poleciałaś, tylko po diabła ratowałaś łowcę? Przecież on przyszedł cię wykończyć!

Uśmiechnęłam się. Nie lubią łapaczy, nie lubią… Gdybym teraz wyszła, nikt z tych bogobojnych włościan nie pofatygowałby się, żeby Kesowi pomóc.

– Tak trzeba, Neka. Masz jeszcze trochę tej maści na zakażenia?

Skinął głową. Nie zadając zbędnych pytań, podszedł do sterty toreb zwalonych w kącie. Pogrzebał w swojej przez chwilę, wrócił z naczyniem pachnącym kwiatami i podał mi potrzebną maść.

– Może weźmie go na górę? – spytał cicho karczmarz, kryjący się w tłumie gości. – Mamy wolne pokoje, będzie wygodniej jak tutaj.

– Bardzo chętnie, dobry człowieku – odrzekłam uprzejmie – ale najpierw opatrzymy mu rany. Proszę się nie martwić, zapłacę za ten cały bałagan.

– Ależ co mówi! – Oberżysta zamachał rękami. – Nie martwi się, żeby nie wy, to psy by wieś spustoszyli. Jakby jeszcze czego potrzebowała, to tylko dla mnie powie.

– Jest tu gdzieś w pobliżu mag albo znachorka?

– Nie ma. – Pokręcił głową z przepraszającym wyrazem twarzy. – Już miesiąc, jak tu niepokój, już i pop wyjechał, bo własna skóra dla niego droższa jak cudze dusze.

– A łapacze co?

– A co z nimi ma być? Nie zostawio oddziału w każdej wiosce…

Reszta myśliwych skupiła się wokół nas, a z nimi sporo gapiów. Wittor ściągnął z Kesa koszulę i cmoknął, widząc siatkę szram na jego piersi. Neka starannie przemywał rany. Okazało się, że jest jeszcze gorzej niż myślałam. Napastnicy dotarli kłami do ścięgien, kości były na oko w pięciu miejscach rozkawałkowane, nie mówiąc już o miazdze, która została z palców. Oj, ktoś tu się pospieszył z obietnicami – może i uda się uratować ręce, ale do czego się będą nadawały? Będzie w stanie czarować?

Ktoś podsunął mi chustę z lnianego płótna. Skinieniem głowy podziękowałam gospodarzowi i nagle dotarło do mnie, że zupełnie zapomniałam o swoim nowym zwierzątku. Rozsunąwszy tłoczących się ludzi, gwizdnęłam. Pies wylazł spod stołu i odchylił łeb w bok, obrzucając mnie taksującym spojrzeniem. Moje rzeczy walały się między jego łapami.

- Arren! [4]

Uspokoiwszy na wszelki wypadek pieska – teraz nie ruszy się z miejsca – wróciłam do pacjenta. Ludzie już mu przemyli rany, przy okazji znajdując na nogach kilka innych. Skóra ochroniła go przed poważnymi obrażeniami, ale psie zęby jednak zdołały w paru miejscach przebić buty.

– No i jak? – zagadnęłam Nekę. – Da radę?

Myśliwy pokręcił głową.

– Przypuszczam, że wątpię. Rany by mu się zagoiły za parę dni, a za tydzień i palce by odrosły, zaklęcia regenerujące już zaczęły działać. Łapsy naród twardy, ale psy jadowite były i zakażenie się wdało.

– Cholera!

Z całej siły walnęłam pięścią w stół. Ludzie cofnęli się, ale nic poza tym. No proszę, rozwiałam jeszcze jeden mit – feyry nie są wszechmocne. W każdym razie nie takie feyry jak ja.

Złapałam Nekę za ramię.

– Nie da się tego jadu jakoś wywabić?

Pokiwał głową ze współczuciem.

– Jasny szlag, naprawdę nic się nie da zrobić?

– Chodźmy na bok. – Spojrzał z ukosa na pozostałych. – Może coś ci podpowiem.

Wydałam myśliwym parę poleceń i poszłam pod drzwi, gdzie Neka już na mnie czekał.

– Po co się tak tajniaczysz? – rzuciłam. Wyszliśmy na ganek. Chłodny wiatr obudził moją czujność. Czerwcowe noce są zdradliwe.

– Powiedz ty mi – uśmiechnął się blado – wcale się nie zdziwiłaś, że cię tak ugościli? Nie zażyło cię, że chłopi cię przyjęli jak swoją, zamiast cię roznieść na widłach?

Wzruszyłam ramionami. A kto tam za ludźmi trafi. Ostatnio nic mnie nie zdziwi, przecież mówiłam, że świat zwariował. Powiedziałam mu to.

– Rey, ja byłem łowcą. Od początku wiedziałem, kim jesteś, ale się nie bałem.

– Wiedziałeś?!

– Pewnie. Ja jeszcze pamiętam czasy, jak był pokój. Pamiętam ostatnią wizytę Księcia w Akademii. Nie wiem, co Księżniczkę zaniosło do świata ludzi, ale ty jesteś feyr wyższy, rozumny, a nie maniakalny morderca śmiertelników. Zaciekawiło mnie to, więc postanowiłem zaczekać, przyjrzeć ci się. Rozpracowałem cię starannie, nie jesteś taka jak te potwory, które napadają na wszystko, co się rusza. Wytłumaczyłem to temu całemu towarzystwu, jak się okazało, że zaraz się wpakujesz pod widły. To są prości ludzie, ale sprawiedliwi.

– Dzięki, oczywiście… – Znowu zesztywniałam. – A po co ci to? Czego się spodziewasz? Wdzięczności?

– Ech, Rey, przywykłaś o ludziach myśleć jak najgorzej! Lepiej sama powiedz, po coś tu przywlekła tego łapacza? Już pytałem, ale nie raczyłaś odpowiedzieć. Kto on dla ciebie? Brat, swat? Co cię napadło, żeby go ratować?

– Nie twój interes! – krzyknęłam.

– Odpowiedz, to ci powiem, jak go wyleczyć.

– A po co ci to?

– A ciekawy jestem. My, ludzie, tak mamy, że jak widzimy coś dziwnego, to staramy się to zrozumieć, rozłożyć na czynniki pierwsze. A co ja tu znajdę dziwniejszego od feyra, który drży ze strachu o życie swojego zabójcy?

Zamyśliłam się. Jak ja mu wytłumaczę coś, czego sama do końca nie rozumiem?

– To mój własny wróg – wyjaśniłam niechętnie. – Od czterech lat bawimy się w kotka i myszkę. Przyzwyczaiłam się do niego. To jest zło, pewnie, ale zło, do którego przywykłam i brakowałoby mi go. W moim życiu ciągle się wszystko zmienia, a to jest jakiś tam stały element. Kiedyś się spotkamy, jedno z nas tego spotkania nie przeżyje, oswoiłam się z tą myślą. Nawet jak wróg, to zasługuje, żeby z nim walczyć. Pasuje ci taka odpowiedź?

Neka w zamyśleniu skubał rzadką brodę, patrząc gdzieś nad moim ramieniem. Wiatr rozwiewał mu włosy i pchał mi na twarz moje własne. Poranne mgiełki pełzały nad wystygłą w nocy ziemią. Gdzieś w dali zahukał puchacz.

– I to wszystko? – spytał.

– Wszystko. – Zmarszczyłam brwi. – Jak sam inteligentnie zauważyłeś, jestem Księżniczką. Jeżeli mam jakąś zachciankę, to tak ma być. No więc dziś mam zachciankę jeszcze tę grę z łowcą trochę pociągnąć. A jutro może będę miała zachciankę napuścić na niego moje sługi.

– Jaka szkoda. – Pokiwał głową jak teatralna lalka. – Szkoda chłopaka, kaleką zostanie. To nie jest wystarczający powód…

– Niewystarczający? – zjeżyłam się. – Do czego niewystarczający?

– Nie mogę powiedzieć na pewno, ale przypuszczam, że ugryzienie niższego nic by ci nie zrobiło, zgadza się?

Przytaknęłam.

– Czyli masz we krwi antidotum na tę truciznę.

Przeklęłam swoją głupotę. Przecież wiedziałam z doświadczenia, że jad feyrów na mnie nie działa!

– A ile tej krwi? Co mam zrobić, dać mu ją do picia czy wylać na ranę?

– Ty naprawdę…?

– Tak – uprzedziłam pytanie eks-łowcy. – Więc jak?

– Gdyby trucizna nie rozeszła się po całym ciele, wystarczyłoby parę kropel na ranę, ale tak, jak jest, trzeba będzie go napoić. Na pewno tego chcesz?

– Naprawdę to nie chcę. Owszem, szlag mnie trafia na myśl, że będę musiała podstawić gardło łapsowi. Ale jest takie słowo „trzeba” – warknęłam, ruszając do drzwi.

Neka uśmiechnął się. Najwyraźniej rozumiał, że powody, dla których ratowałam młodego łapacza, mogły być najróżniejsze, tylko nie takie, jak powiedziałam. Oj, miałam powody, dużo powodów. Aż za dużo.


* * *

W izbie panowało ożywienie. Towarzystwo rozeszło się do swoich stołów i robiło zakłady – wyżyje, nie wyżyje. Wittor został przy Kesie, ocierając mu pot z czoła i przytrzymując, gdy zaczynał się rzucać. Od razu skupiłam na sobie całą uwagę. No cóż…

– Da się zrobić, żeby odzyskał przytomność? – rzuciłam posępnie w przestrzeń, próbując nie patrzeć na zzieleniałą twarz maga.

– No, spróbować można – niepewnie odparł Wittor. – Tylko po co?

– Chcę go przesłuchać! – Skrzywiłam twarz w zwierzęcym grymasie.

Neka uśmiechnął się. – Wlej mu kapkę naszej nalewki – poradził. – Tylko nie przesadź.

Wittor jął szperać we wspólnym bagażu, szukając tajemnego eliksiru. Nie wiem i nie chcę wiedzieć, z czego się składał, ale stawiał na nogi piorunem.

Rozwarłszy zęby Kesowi, Wittor wpuścił mu kilka kropel do gardła. Na jakieś pięć sekund w karczmie zapanowała głęboka cisza. Chłopi już dawno postanowili niczemu się nie dziwić i teraz najwyraźniej oglądali to wszystko jak przedstawienie wędrownej trupy. Oberżysta omal nie płakał ze szczęścia – będzie co opowiadać gościom, będzie się czym pochwalić. Kto inny może się pochwalić, że gościł w swoim zajeździe feyry (w dodatku razem z łowcą), a po takim spotkaniu budynek stoi, jak stał, i obeszło się bez ofiar w ludziach?

Już miałam się zacząć niepokoić, gdy nagle Kes zakaszlał i energicznie usiadł. Powiódł po ludziach maślanym wzrokiem.

– W czepku żeś się urodził, chłopie. – Neka klepnął go po ramieniu. Łowca zgrzytnął zębami, chyba uważając to, co widzi, za przedśmiertne halucynacje.

– No i proszę – odgadłam, co myśli – teraz scenariusz przewiduje scenę łóżkową…

Szarpnęłam za kołnierz mojej nowiutkiej koszuli, rozdzierając ją prawie do pasa. Ja mu to jeszcze przypomnę! Mag patrzył na mnie takim wzrokiem, jakby zobaczył nieznane nauce zwierzę. Reakcje pozostałych wahały się od gwizdu zachwytu do podjudzania.

Podeszłam do Kessara, przytrzymywanego przez moich pomocników, i pokręciłam głową.

– Nic z tego, Neka. Prędzej zdechnie, niż waży się mnie tknąć.

– O czym wy mówicie? – stęknął Kes.

– A ktoś go pyta o zdanie? – Neka machnął rękami, na chwilę puściwszy ramię „ofiary”. – To jak, sama rżniesz, czy my?

Sama?!

Wzdrygnęłam się na samą myśl o wzięciu do ręki stalowej broni. Nie, nie, nie! Potrzymać to jeszcze mogę, ale żeby się tym chlastać… Brr…

– A nie można srebrem? – spytałam ostrożnie, starając się nadać głosowi żałobny ton.

– Może jeszcze drewnem? To jak, sama?

– No nie! – Odwróciłam się do pozostałych myśliwych. – Bran, pomożesz?

– A co potrzeba? – odezwał się bard, któremu odebraliśmy publiczność. Wstał z ławy i podszedł do naszej ekipy.

Milcząc odrzuciłam włosy z szyi i pochyliłam głowę w bok.

– E, a może w tym stanie to i z nadgarstka starczy? – wstrzymał mnie zafrasowany Neka.

– Aha. A potem z owiązaną łapą mam ruszać w drogę i może jeszcze się bić? Jeszcze mi życie miłe! A szyją walczyć nie zamierzam – wycedziłam, ani na jotę nie zmieniając pozycji.

Bran splunął i wyciągnął zza cholewy kindżał. Po plecach przebiegł mi dreszcz strachu. Łapacz obserwował te wszystkie przygotowania ni to ze zdziwieniem, ni z przerażeniem, jakby nie do końca rozumiał, co się dzieje.

Czy my, feyry, nie lubimy stali? To nie jest właściwe słowo. My jej nienawidzimy.

Jest jak ogień, który spala cię żywcem.

Jest jak setki maleńkich śmierci, jak życie w bólu i strachu bez końca.

Jest jak wcielony strach, który skręca ci flaki w ciasne węzły.

Doznałam tego jeden jedyny raz i przysięgam na wszystko, że następny raz będzie ostatni, ja tego nie przeżyję. Nie było okazji dotrzymać przysięgi…


* * *

Zawahałam się, zaklęłam siarczyście. Do diabła! To też mu kiedyś przypomnę! Czułam, że niedługo nastąpi zmiana ról, teraz to ja jego będę ścigać.

Próbując nie zemdleć z bólu, wdrapałam się na stół i usiadłam Kesowi na nogach, przytulając się do jego obnażonej piersi. Wittor omal nie puścił rannego.

– Rejka, no co ty… ty naprawdę coś do niego masz…

Neka syknął cicho. W sali po raz kolejny zrobiło się idealnie cicho – tylko pies powarkiwał, nie rozumiejąc, co napadło jego nową panią. W jego słabiutkim umyśle zalęgła się zdradziecka myś czy ona na pewno ma wszystko w porządku z głową?

– Pij!

Chwyciłam łowcę za włosy i szarpnęłam, zmuszając, żeby przylgnął do mojej szyi. Z boku mogło to wydawać się sceną miłosną, ale „od środka” wyglądało znacznie gorzej. Kesem telepało, balansował na granicy utraty przytomności. Szlag mnie trafiał. Złocista krew lała się po mnie cieniutką strugą, oboje już byliśmy nią upaprani, co za marnotrawstwo drogocennej cieczy! Nie myślałam, że aż tak ciężko będzie zmusić tego kretyna, żeby połknął chociaż łyk.

– Pij, tłuczku, bo zaraz oboje zdechniemy i tyle z tego będzie. Zdaje mi się, że wolałbyś zabić mnie własnoręcznie?!

Szarpnęłam go znowu za włosy, zmuszając, żeby mi spojrzał w oczy.

– Pij, to przeżyjesz. Pij, to może kiedyś mnie dopadniesz…

Nienawidził mnie. Przejrzał mnie.

Przyssał mi się ustami do szyi, wziął potężny łyk… i opadł z sił. Zatykając ranę dłonią, stoczyłam się na podłogę. Neka przykląkł przy mnie z bandażami, które łapaczowi i tak na nic by się nie przydały. Chociaż nie… teraz właśnie najwyższy czas przewiązać mu rękę. Moja krew nie jest lekarstwem na wszystko, maścią też trzeba posmarować.

Odsunęłam Nekę.

– Wittor, zabandażuj temu kretynowi łapy, bo jeszcze ktoś od niego jaką france podłapie. Ja nie mam wiadra krwi, drugi raz częstować nie będę.

Strzelec skinął głową, nie wyszedłszy jeszcze z osłupienia. Wyrwałam Nece bandaż i przejechałam nim po szyi. Rany goją się na mnie jak na psie, ale taka utrata krwi to poważna sprawa.

– To jak? – Oberżysta nachylił się nade mną. – Może wam co do jedzenia zrobić? To pomaga…

Odsunęłam usłużnego gospodarza. Jakie znowu jedzenie? Nie teraz, nie ma czasu, życie Kesa wisi na włosku, trzeba zaczynać rozgrywkę. Umówmy się, że dał mi fory w zamian za krew. Pełna kultura.

– Wittor, jak skończysz, zanieście go do izby na górę. Gospodarz obiecał, że da. Posiedźcie przy nim, póki nie oprzytomnieje.

Podniosłam się i jęknęłam. Jak przez mgłę widziałam kołyszące się wnętrze gospody.

Bran postawił gitarę między kolanami, opierając się podbródkiem o gryf.

– A ty co? Gdzie się wybierasz?

– A przed siebie. Nie mów, że chcesz, żebym została? Łaps chwilowo jest cichy i bezwonny, ale jak się pozbiera, znowu zacznie wywijać żelastwem.

– E tam. – Machnął ręką. – Pewnie nawet nie zapamiętał twojej twarzy. Schowasz pazurki i może cię szukać do upojenia.

Pokręciłam głową. Twarzy mógł nie zapamiętać, zresztą ona się zmieniała przy transformacji, ale że chodzi o młodą dziewczynę, to z pewnością zarejestrował, a takich we wsi nie było wiele.

Pies szturchnął mnie nosem w dłoń, zaskomlał, prosząco machając ogonem. Co znowu?! Przyjrzałam się swojej ręce. Aha, jasne. Była pokryta jeszcze nie do końca zaschniętą złotą mazią. Mam ja dzisiaj powodzenie…

- Kerr [5].

Westchnęłam i wyciągnęłam dłoń do feyra. W sumie i tak musiałam to zmyć, nie będę chodzić po świecie w charakterze złotego posągu. Pies warknął z niedowierzaniem i zaczął mi oblizywać palce. Po chwili jego oczy zabłysły, ale zaraz znów zgasły. Trwało to tak krótko, iż uznałam, że widocznie mam halucynacje ze zmęczenia. Widocznie…

Nad koszulą nie było co się zastanawiać. Przyjrzałam się sobie i znowu westchnęłam. Ktoś zakaszlał. Odwróciłam się, stając nos w nos z jakimś tubylcem.

– Ten tego… – Zarumienił się. – Ja tutejszy. Krawiec. No i… To dla was… Dla żony szyłem, ale i tak nie żal… Zobaczył ja, że wam się rozerwała, to poleciał do domu…

Podał mi śliczną odświętną koszulę. Wzięłam ją do ręki z niedowierzaniem.

– Bierze… – Zauważył moje niezdecydowanie. – Neka do nas mówił, że dla nich wszystkich nieraz życie ratowała, tam w lesie, a dzisiaj dla nas… Ja wiem, łowce gadają, że wy wszystkie potwory… – Poczerwieniał, czując, że chlapnął coś niepotrzebnie. Kto ją tam może wiedzieć, feyrzycę, może się zezłości, pomści zniewagę rodu. – My tu już dawno żyjem. Wasi napadają, pewnie, ale nieraz tylko wsią przelecą i uciekną. Bierze…

Całkiem już się zaplątał. Uznałam, że nowa koszula nie zrobi mi krzywdy i że mogę odwdzięczyć się nie tylko jemu, ale i całej wsi. Ci ludzie na to zasłużyli.

Zasłonięta potężnymi plecami kowala zrzuciłam z siebie starą koszulę i włożyłam nową. Jak szyta na mnie! Zwinęłam ciasno to, co zostało z mojej odświętnej odzieży, i podałam zawiniątko krawcowi.

– Weźcie to, dobry człowieku. Potnijcie na małe kawałki i rozdajcie ludziom, niech je wszyją w swoje ubrania.

Patrzył nierozumiejącym wzrokiem to na mnie, to na ten osobliwy prezent.

– Na tym została moja krew – wyjaśniłam, widząc jego zmieszanie. – Jak niższe poczują ten zapach, zgłupieją na chwilę, zdążycie uciec. Na długo ich to nie powstrzyma, ale da wam szansę.

Bardzo możliwe, że podziękowania wieśniaków nigdy by się nie skończyły, ale, za co uprzejmie przepraszam, przestałam ich słuchać. Ludzie potraktowali mnie przyzwoicie, ja im odpłaciłam tym samym. Jak inni tobie, tak ty im, prosta sprawa. Drzwi zamknęły się za mną i znowu zostałam sam na sam z dogorywającą nocą.

Nie. U mojego boku biegł pies. Uwolniony już od bagażu, prawie przezroczysty, jakby był zjawą utkaną z porannej mgły.

Nie tylko dlatego nie byłam sama. Na skraju wsi dogonił mnie Neka.

– Ej, Rejka! Weź to!

Wcisnął mi w rękę ciężką brzęczącą sakiewkę.

– Nie trzeba…

– Bierz, bierz, nie rżnij wielkiej pani. To twoje jest, za skóry ci się należy!

Nie opanowałam się. Uściskałam myśliwego.

– Dzięki…

Wiedział, że nie za pieniądze mu dziękuję, a za to, że tej nocy spełnił moje marzenie. Za to, że dziś wrogowie byli przyjaciółmi.

– Co powiedzieć temu chłopakowi? Będzie pytał, gdzie poszłaś, miejscowi obiecali, że będą siedzieć cicho, ja im wytłumaczyłem…

– Powiedz, że idę do Wołogrodu.

– A faktycznie gdzie idziesz?

– Do Wołogrodu – uśmiechnęłam się i złapałam podenerwowanego psa za kark. – Powiedz mu prawdę, tylko nie mów, jak się nazywam. Gdyby pytał, dlaczego się mnie nie bali, nic nie mów. Niech kombinuje.

– Jakieś dziwne sztuki robisz, Księżniczko.

– Neka, Księżniczka to ja jestem tylko z urodzenia. Ja jestem obca. I wśród ludzi, i wśród feyrów. Nie zamierzam się bić po żadnej stronie. Ani za ludzi, ani za feyry. Tak wybrałam, dobrze wiedząc, w co się pakuję.

Patrzył na mnie ze współczuciem.

– Nie wiem, jak trafiłaś tu, między ludzi, Księżniczko. Nie wiem, dokąd idziesz i po co. Pewnego dnia spotkamy się znowu i wtedy zrobię dla ciebie, co tylko będzie trzeba…

– Dlaczego, Neka?

– Dlatego, że jestem wróżbitą… a przynajmniej kiedyś byłem. Widzę przyszłość, widzę twoją drogę, widzę, jak leje się krew, słyszę srebro zgrzytające o stal. Widzę, jak jesień zmienia wszystko i wszystkich. I jak w zimną noc płoną jesienne ogniska.

Starannie zapamiętałam słowa maga, który wolał zabijać zwierzęta niż feyry. Wróżbici często się mylili, ale coś mi mówiło, że tym razem trzeba uważnie wysłuchać, co ma do powiedzenia.

Szłam, nie oglądając się za siebie, a on stał na skraju wsi i patrzył za mną. Nie pożegnał się – wierzył, że się spotkamy. I mnie się ta wiara udzieliła.

Lato korzystało ze swoich praw, ale ja widziałam opadające liście. Wiedziałam, że czas opadania liści przyjdzie niedługo – i wszystko się zmieni. Już wkrótce zapłoną jesienne ognie.


* * *

Kessar otworzył oczy i zacisnął zęby, wstrzymując wyrywający się z ust krzyk. Nie stało się to, czego bał się najbardziej. Nadal miał ręce. Ale ból, rwący ciało na strzępy, był tak okrutny, że przynosił straszne myśli: lepiej zostać kaleką niż tak się męczyć.

– O, oprzytomniałeś? – Siwowłosy, choć jeszcze niestary mężczyzna pochylił się nad Kesem i pomacał jego głowę. Młody mag miał dziwne wrażenie, że skądś zna tę twarz, gdzieś już się musieli spotkać. – Mówiłem, w czepku urodzony. Żeby nie Księżniczka, tobyś zdechł.

Kes tylko jęknął. A więc to nie był sen ani przedśmiertne majaczenia. Naprawdę wypił to… świństwo.

– Gdzie ona jest? – Słowa drażniły wyschnięte gardło, brzmiąc jak krakanie wrony.

– Poszła. – Myśliwy skrzywił się. – Daj ty sobie spokój, to nie dla ciebie robota. Ogara z Księżniczki nie zrobisz, nie będzie władczyni feyrów służyła człowiekowi, a i zabić się nie pozwoli.

– Gdzie ona poszła? – powtórzył mag, jakby nie słyszał słów myśliwego. – W jakim kierunku?

– Prosiła, żeby ci nie kłamać. – Neka pokręcił głową i ruszył do drzwi. – Poszła traktem na Wołogród.

– Dzięki.

– Nie ma za co. Żeby to ode mnie zależało, tobyś sobie spokojnie umarł.

Neka zatrzasnął za sobą drzwi. Kes osunął się na poduszkę i podniósł ręce do oczu, przyglądając się niemal już zagojonym ranom. Zaklęcia, wypowiedziane już na poziomie odruchu, działały. Jutro, pojutrze zostaną na pamiątkę tylko cienkie nitki blizn. Wtedy ruszy w drogę, tym razem wiedząc już, że nie szuka niewidymki ani kameleona, jak przypuszczał dotąd. Szuka dziewczyny z ludzkiego rodu, pod której postacią ukrywa się krwiożerczy potwór, gorszy od innych, bo rozumny. Nic to, że nie przyjrzał się jej twarzy. Grunt, że ona już się przed nim nie zdoła ukryć.

Dogoni ją i zabije.

Albo ona jego.

Łowca zamknął oczy. Z głębin pamięci wychynął obraz zniszczonej wsi. Nikt nie przeżył. Tamtego ranka zginęli wszyscy, których kochał. Cztery lata ścigał feyra, który to zrobił. Magowie nie zdołali ustalić, do jakiego rodzaju należał zbieg. Żaden znany im feyr nie byłby w stanie urządzić takiej rzezi. Wreszcie Kes dowiedział się, kto to był.

Księżniczka.

Feyry wyższe nigdy nie wytykały nosa poza Wrota, wolały posyłać przeciwko ludziom legiony swoich sług. A tu, proszę, jedna z nich pojawiła się w ludzkich krainach już cztery lata temu. Po co? Po co jej to było? Nieważne. Grunt, że gdy łowcy wyczuli obecność samotnej feyrzycy, jeden z młodych magów wziął Róg – chciał przy jego pomocy zmylić feyra, pojmać go i przywieźć do Akademii, gdzie magowie rozumu obłożyliby go zaklęciami i zamienili w swojego sługę, poszukiwacza ludzi, posłusznego ogara. Księżniczka nie dała się nabrać. Nie wpadła w zastawione sieci. Zamiast tego wymordowała całą ludność wsi, do której ją zwabiono.

Wszystkich mieszkańców Srebrnego Potoku. Rodzinnej wsi Kesa.

Zginęła z rąk Księżniczki cała jego rodzina i wszyscy przyjaciele. Zagryzała ludzi i rozrywała jak szmaciane lalki. Trzeba było pochować wszystkich w zbiorowym grobie. Tam, na zgliszczach rodzinnego domu, Kes przysiągł, że zabije feyra, który to zrobił. Przysiągł rodzicom, dziewczynie, braciom i siostrze, że pomści ich śmierć. Przez cztery lata Kes żył tylko pościgiem, aż wreszcie dognał ofiarę – a ona okazała się tak głupia, że przyjęła zaproponowane zasady gry.

Kes nie rozumiał tylko jednego. Dlaczego feyrzyca go uratowała? Dlaczego odwołała psy, dlaczego podzieliła się z nim swoją własną krwią? A już całkiem nie pojmował, jakim cudem ona nie tknęła ludzi, a ludzie jej. Kiedy go poiła, zauważył, że w oczach otaczających ich chłopów nie było strachu ani nienawiści.

I jak tu cokolwiek rozumieć? To było jakieś szaleństwo…


* * *

– Pewien jesteś, że dobrze robimy, Neka?

– Jestem pewien, Bran. Ona dobrze wie, co robi, nie będziemy się wtrącać.

– Ale jeżeli to faktycznie jest ona, to trzeba było jej powiedzieć, wytłumaczyć! – wmieszał się w rozmowę Wittor.

– To jest ona! – Machnął ręką niezadowolony Neka. – A co, może myślisz, że w ludzkich krainach jest jeszcze jakaś druga Księżniczka-podrzutek? Tyś już całkiem zgłupiał, panie Strzelec.

– No to czemu żeś jej nic nie powiedział? Dlaczego ją puściłeś samą, panie Wróżbita?

– Bo widziałem kawałek jej losu. Ona będzie potrzebowała pomocy, ale nie teraz. Przyjdziemy do niej, jak sobie przypomni, kim była, przypomni sobie świat, w którym feyry były rozumne.

– A ilu ludzi przez ten czas feyry załatwią? O tym to już nie pomyślałeś, co?

– Cicho byś był, panie Bard, i tak mi się rzygać chce! Nie utrudniaj, lepiej zaśpiewałbyś co… No, rzygać mi się chce. Jak pomyślę, cośmy z tą dziewczyną zrobili… jak myślę o tym, co jeszcze zrobimy…

– A proszę cię bardzo – nieoczekiwanie potulnie zgodził się bard. – Już się robi…

Gdy u początku drogi człowiek stanie,

Nikt mu tej kwestii rozwiązać nie spieszy:

Kto z jego życia bardziej się ucieszy

Światło czy ciemność? – oto jest pytanie.


Mroku i światła, i prawa i lewa

Niełatwo będzie rozdzielić na dwoje.

Kto świat swój tworzy, musi wziąć oboje:

Dnia pragnie – ciemność dokoła rozsiewa.


Czy warto światła szukać tak zawzięcie

Choć tak się bliskim i miłym wydaje,

Pasję szukania na czas odkładając,

Światło i ciemność zrównać jednym cięciem.


Źle, kiedy świat na dwoje dzielić zaczniesz,

Wszak światła nie ma bez miękkiego cienia,

Nie warto, światła szukając promienia,

Ciemności krajać sukno delikatne.


Zło nie w ciemności śpi, lecz w sercach ludzi,

Ta prawda z czasem widoczna się staje

I jedno starań wartym się wydaje,

Co z dawnych pieśni wezwanie obudzi.


Rozsiewać miłość, światła nie oddzielać

Bo wraz z ciemnością służy chwale Boga

I dalej dążyć, choć niełatwa droga,

Wypełniać życiem wolę Zbawiciela [6].


* * *

O pierwotnym planie, by iść na skróty do wołogrodzkiego traktu, musiałam zapomnieć. Podróżować po ruchliwej drodze przy świetle dziennym z feyrem u boku – to nie był dobry pomysł. Wiedziałam, że nie powinnam brać psa ze sobą, ale jakoś tak nie bardzo mogłam się z nim rozstać. Jakbym już się oswoiła z myślą, że zaczęłam nowe życie i już nigdy nie będę sama.

Przypomniałam sobie, że według mapy wołogrodzki trakt idzie tu wielkim łukiem, omijając Burzliwą Puszczę, i jeśli pójdę na przełaj, zarośniętymi ścieżkami, zaoszczędzę trzy dni. Dobra. Idziemy na Kostriaki – miasto-twierdzę, stojące na samym skraju lasów – a za Kostriakami już będę się trzymać ludzkiej drogi. Z pieskiem coś się do tego czasu zrobi. Zaraz, chwila, a może on umie stawać się niewidzialny? Jak by to sprawdzić?

Na noc zostaliśmy pod gołym niebem. Rozpaliwszy niewielkie ognisko, przejrzałam zapasy. Najwyraźniej oberżysta po cichu podrzucił mi to i owo „na drogę”. W każdym razie nie przypominam sobie, żebym miała ze sobą tyle żarcia. No trudno, nie chciało mi się gotować. Wyciągnąwszy z tobołka zwinięty koc, rozścieliłam go przy ognisku. Za kolację miałam pajdę pachnącego chleba i butelkę kwiatowego wina. Poniewczasie dotarło do mnie, że nie mam pojęcia, czym nakarmię swojego niespodzianego towarzysza podróży. Było nie uciekać od myśliwych…

Feyr leżał tuż obok, z łbem ułożonym między łapami, i uważnie śledził mój każdy ruch.

– I co ty jesz? – westchnęłam. – Dobra, dobra, nic nie mów, wiem dobrze… Tylko wiesz, ludziny to tu się na milę wokół nie znajdzie. Będziesz się musiał poodchudzać.

– Za pozwoleniem waszej książęcej mości, nie pogniewałbym się za jakieś inne mięso. A w ogóle ludziny nie jadam, nie uchodzi jeść istot rozumnych, kto jak kto, ale wasza książęca mość dobrze o tym wie.

Co? Kto to powiedział?!

Zamknęłam oczy i potrząsnęłam głową. Niemożliwe. Mam omamy. Niższe nie są istotami rozumnymi! Nie mogą rozmawiać… po rusińsku!

– Wasza książęca mość… – odezwał się niepewnie ten sam głos. – Co wam jest?

– Co mi jest?

Ostrożnie otworzyłam oczy. Pies siedział przede mną z głową przekrzywioną w bok i przyglądał mi się badawczo.

– Chyba zwariowałam. Wydaje mi się, że feyr mówi.

– A nie powinienem, Księżniczko? – spytał zdziwiony pies i podrapał się zadnią łapą za uchem. – Oczywiście, jeśli wasza książęca mość rozkaże, będę milczał. Bardzo przepraszam, tylko przez zapomnienie pozwoliłem sobie odezwać się niepytany. Ze wstydem przyznaję, że nie wiem, skąd się wziąłem w krainie śmiertelnych. Może wy raczycie uchylić mi rąbka tajemnicy?

Nie, nie… To mi się śni. On? Prosi? Mnie? Mam mu coś wyjaśnić? Co to za numery? Co on tu robi?

– Tego, czego właśnie zapomniałeś na granicy, to ci nie przypomnę – uśmiechnęłam się paskudnie – w każdym razie, jak cię spotkałam, to właśnie dojadałeś rękę mojego znajomego czarodzieja.

Pies warknął gniewnie.

– To nie było śmieszne, Księżniczko! Ja, Przodownik Jesiennej Sfory, miałbym na kogoś napadać? Żeby mi sam Łowiec [7] kazał, w życiu bym nie zaatakował człowieka! Tego się nie robi!

Ze zdumienia całkiem zapomniałam, że jestem na niego zła.

– No co jeszcze powiesz? Może zaraz usłyszę, że feyry nie wojowały z ludźmi przez ostatnie osiemnaście lat? Znalazł się żartowniś!

– Feyry? Z ludźmi? Jak to… no nie… Jakże to… Jeszcze wczoraj… przysiągłbym, że jeszcze wczoraj… – wreszcie stracił rezon. – Ja nie wiem, Księżniczko, o czym wy mówicie. To jakiś koszmar! Przecież wczoraj nie było żadnej wojny. Nieporozumienia, owszem, ludzie spalili Lisa, syna Łowca, bo myśleli, że jest czarnoksiężnikiem. Ale to… to było wczoraj, a przedwczoraj panował pokój!

Machnął łapą. W powietrzu pozostał świetlisty ślad. Gdy tylko zauważył, że jest zjawą, podniósł łapę do pyska, wysunął i wciągnął pazury, potrząsnął łbem.

– To jakaś bzdura! Dlaczego ja tak wyglądam? Łowiec już od wieków nie wzywał nas do walki! Ja nie mam prawa pozbywać się ciała w krainie śmiertelnych!

Zerwał się na równe łapy, jego widmowym ciałem wstrząsnęły konwulsje. Najpierw zmaterializowały się kły, błękitna poświata wokół psa stopniowo znikała, ustępując miejsca krótkiej rudej sierści. W minutę później stał przede mną jak najbardziej materialny pies – żylasty, krótkowłosy, z kosmatym ogonem, wspaniałą grzywą na karku i mądrymi złocistymi oczami.

– Czekaj, jesteś pewien, że nie pamiętasz wojny? – spytałam z niedowierzaniem. – Jesteś pewien, że nigdy nie atakowałeś ludzi?

Gdyby nie był psem, toby chyba wzruszył ramionami. Zebrało babie się na gadanie głupot…

– A co pamiętasz? – spytałam już całkiem łagodnie. Odłożyłam jedzenie na bok i podciągnęłam kolana pod brodę. Ogień rzucał błyski na skórę feyra, złocąc szorstką sierść. Kiedyś uważałam wszystkie feyry za monstra, dziwadła, ale teraz byłam tym psem szczerze zachwycona.

– Pamiętam… – zamyślił się. – Pamiętam, że Jesienny Łowiec nas zebrał. Podniósł Róg do ust i…

Potarł sobie czoło łapą, zupełnie jak człowiek.

– I co…

– I nie wiem… Dalej to pamiętam, jak was lizałem po ręce. Dziwne to jakieś. Co było w międzyczasie?

– Coś mi chodzi po głowie… – zamyśliłam się. – Co prawda boję się, że tobie się ten pomysł nie spodoba. Wojna trwa osiemnaście lat i przez ten cały czas feyry niższe atakują ludzi. Co najważniejsze, ty jeszcze wczoraj nie byłeś istotą rozumną. Wychodzi na to, że osiemnaście lat temu ktoś ci odebrał rozum, a wczoraj napiłeś się mojej krwi i wszystko wróciło do normy.

Przyjął moje wytłumaczenie, nie domagając się dowodów. Widocznie zrozumiał, że nie żartuję.

– Osiemnaście lat… Prawie dwie dekady! No jak to… Księżniczko, powiedzcie mi, co to za jakiś świat, w którym feyry napadają na ludzi? Jak to się mogło stać?

– Nie mam pojęcia, jak się zaczęło, miałam wtedy wszystkiego dwa lata. Zza Wrót wyrwały się nierozumne potwory niszczące wszystko dokoła. Nikt nie rozumiał, co się dzieje, bo oba narody żyły… no nie powiem, że w przyjaźni, tylko po prostu obok siebie. Nikt nie chodził za Wrota, z tamtej strony też właściwie nikt nie przychodził. Magowie wiedzieli, że tam jest inny świat, ale lojalny wobec nas. I nagle te hordy potworów. Kiedy ludzie się zorientowali, że napastnicy są nierozumni, powstały oddziały magów-łowców. Magowie i wojownicy poszli zabijać wrogów. Po jakimś czasie pojawiły się ogary – feyry wzięte żywcem, obłożone zaklęciami. Teraz magowie pracują w parach z nimi. I tak ta wojna trwa już osiemnaście lat, a ludzie już zapomnieli, jak wygląda feyr, który cię nie chce zabić – feyr rozumny. I to jest z kolei wszystko, co ja ci jestem w stanie powiedzieć.

Pies patrzył gdzieś poza mnie. W oczach miał łzy.

– Nie do wiary… po prostu nie mieści się w głowie.

Wysunął pazury i drapał ziemię, aż wydłubał kawałek darni.

– Potrzebuję trochę czasu – powiedział. – Len pa genore, mi Sid? [8]

Skinęłam głową. To, że zrozumiałam ostatnie zdanie, wprawiło mnie w dobry humor. Pięć minut temu przysięgłabym, że nie zrozumiem ani słowa.

Pies zerwał się z miejsca i znikł między drzewami. Potem z gąszczu rozległo się rozpaczliwe, płaczliwe wycie. Jeszcze długo feyr jęczał, wył i śpiewał.

Uznałam, że feyr wróci niedługo. Zdjęłam kurtkę, podłożyłam sobie pod głowę i próbowałam zasnąć. Sen przyszedł od razu. Zapadałam się w znaną sobie do bólu ponurą przepaść…


* * *

– Ciociu, ciociu, Kes przyjeżdża!

– Siedź spokojnie, wiercipięto, bo jak twój Kes przyjedzie i cię zobaczy…

Gdzieś głęboko w środku wzbiera coraz silniejsze poczucie krzywdy. Już nie słucham ciotki. Ze strachem cofam się do drzwi. Kobieta, która mnie wychowała, z niedowierzaniem kiwa głową. Na stole stoi dzban napełniony po brzegi chłodnym wiśniowym sokiem.

– Co tobie, Lina?

– Muzyka – szepczę, przyciskając dłonie do skroni. – Muzyka… Ciociu… Zła muzyka…

Przerażenie w oczach ciotki.

– Nie słuchaj tego! Lina! Nie słuchaj!

– Nie mogę! Muzyka!

W gardle wzbiera mi ryk, kręgosłup drży konwulsyjnie, słyszę, jak pęka skóra, coś się przez nią przebija. Ostry ból. Cienkie pazury rozdzierają palce. Nie ma mnie. To już nie jestem ja. Nie ma myśli i uczuć. Jest tylko jedno przemożne pragnienie.

Zabijać.

Nienawidzę wiśni!


* * *

Obudził mnie mój własny krzyk.

Pies leżał tuż obok. Ognisko jeszcze nie dogasło, w złotych ślepiach feyra odbijały się złe iskry. Nawet się nie ruszył, gdy się obudziłam.

– Dobrzeście mówili, Księżniczko. Świat się zmienił. Jest zupełnie inaczej, niż ja pamiętam wczoraj.

Pies przewrócił się na bok i spojrzał mi w oczy.

– Wygląda na to, że tamten świat przestał istnieć osiemnaście lat temu. I tak bym żył, bez rozumu, bez pamięci, gdybyście mnie nie wezwali z powrotem. Powiedzcież, Księżniczko, twierdzicie, że jak się zaczęła wojna mieliście dwa lata, ale mam wrażenie, że ja wiem, kim jesteście. Wy… – zawahał się. – Jakie jest wasze prawdziwe imię?

– Co do prawdziwego, to nie wiem, ludzie nazywali mnie Reyliną. – Przewróciłam się na plecy, starając się nie patrzeć na nieszczęśliwą, zmęczoną minę psa. – A ty jak masz na imię?

– Już mówiłem. Jestem Przodownik Jesiennej Sfory, tak się tłumaczy moje imię. Ale na razie mówimy o was. Od razu skojarzyłem, kim jesteście, tylko to zbyt nieprawdopodobne, żeby było prawdziwe – parsknął krótko, co zabrzmiało prawie jak kaszel. – Nie mam pojęcia, jakim sposobem wy, Rey-line, Księżniczka Jesieni, trafiliście między ludzi!

– Żyłam wśród nich chyba od zawsze. Ciotka mówiła, że znaleźli mnie podczas rozruchów we Wołogrodzie. Wujek był strażnikiem, uratował mnie, wyciągnął z tłumu, gdzie mało mnie nie zadeptali. Mówił, że próbował odnaleźć moich rodziców, ale na próżno. Wyglądałam na dwa lata. A co to znaczy: Rey-line?

– No to ja już nic nie rozumiem. Wy to wy, to pewne. Ale jak Łowiec mógł pozwolić, żeby jego wnuczka wychowała się wśród ludzi? Po śmierci Lisa, waszego ojca, jesteście ostatnią z rodu! Wy, Rey-line, Płomień Jesiennych Ognisk! Pamiętam was taką małą. Wasz dziadek świata za wami nie widział, mówił, że kiedyś poprowadzicie jesienną sforę przez ludzkie ziemie. Tylko że wyście powinni teraz być po trzydziestce, ja was pamiętam jako szesnastolatkę, to teraz powinniście mieć trzydzieści cztery.

– Powiedz więcej – poprosiłam. – Tego z kolei ja nie pamiętam, nic nie pamiętam. Opowiedz mi o mojej rodzinie… i o mnie.

– Ha… Jesteście córką Jesiennego Lisa, wnuczką Jesiennego Łowca. Urodziliście się z ognia i opadających liści. Wychowywał was dziadek, a ojciec przepadał w krainach ludzi, które lubił o wiele bardziej niż rodzinny dom. W Złotych Dobrach, dziedzinie Jesiennego Rodu, wszyscy was znali. Ledwoście się nauczyli chodzić, to już łaziliście po drzewach i ćwierkali jak ptak. A jeszcze jakeście dostali od dziadka skrzydła, to już nie można było was złapać. Pamiętam, jak krążyliście między drzewami, a myśmy patrzyli i podziwiali. Potem wasz ojciec zginął, ludzie go spalili. I to jest przedostatni dzień, jaki pamiętam. Byliście jacyś jak nie wy, ciągle płakaliście, tuliliście się do dziadka. A potem żeście się rozdarli, i w niebo!

– Dziwne to jakieś, przecież nie mam skrzydeł.

– Ano nie – przytaknął pies. – Jesienny Płomień spalił waszego ojca i nie chcieliście daru od niego. Mieliście szesnaście lat, ale Książąt już w wieku dziesięciu lat uważa się za dorosłych – nie wedle ciała, a wedle rozumu.

– A potem trafiłam między ludzi…

– Dalej nie mam pojęcia, jakim sposobem. Łowiec żyje, ja to czuję. Jest gdzieś wśród śmiertelnych.

– Mój dziadek?

– Tak. Ale nie wiem dokładnie, gdzie. Jakby był za jakąś zasłoną… Czuję, że ktoś go ukrywa, żebym go nie mógł zobaczyć.

– Zasłona? Więc może… w Akademii? Może jest wśród magów? Nic innego mi nie przychodzi do głowy.

Pies nie odpowiedział. Nie wiedział. Oboje byliśmy w podobnej sytuacji – zagubieni, obcy, odstający od reszty. Tacy muszą się trzymać razem.

– Słuchaj, a kto może nam powiedzieć dokładnie, co się stało osiemnaście lat temu? Może warto by się przejść za Wrota? Może Książęta nas przyjmą?

Pies machnął ogonem w zamyśleniu.

– Na mój gust jakbyście naprawdę chcieli wrócić do domu, to byście to od razu zrobili.

– Racja. Wszystko mi się pokręciło. Przez cztery lata wiedziałam tyle, że należę do arystokracji feyrów, i to było wszystko. A tu w ciągu jednej doby całe życie mi się rozsypało. Ty, ten łapacz, jeszcze do tego dziadzio, który się szlaja nie wiadomo gdzie, i ojciec, którego, okazuje się, znałam… Strasznie to wszystko zakręcone! Nie wiedziałam, skąd się wzięłam wśród ludzi, więc się nie pchałam do Wrót. Bałam się, że kwiatami mnie tam nie przyjmą.

– A dziwne w tym wszystkim jest to – pies uniósł czarną wargę, krzywiąc się całkiem po ludzku – że Książęta nie powstrzymują niższych. Teraz, kiedy się zastanowiłem, dotarło do mnie, że wykonywałem rozkazy. Nie wiem, co mi dokładnie mówili, ale działałem na rozkaz. Czyli to nie tak, żeby wyżsi stracili nad nami kontrolę. Jakby chcieli, toby nas powstrzymali. Oni czegoś chcą w ludzkich krainach. Kogoś szukają. Albo czegoś.

– Mnie? A może Jesiennego Łowca?

– Nie, to chyba nie tak. Z waszego powodu nikt by nie rozpętywał wojny, są inne sposoby, żeby odnaleźć feyra w świecie śmiertelnych, i to dużo skuteczniejsze. Nie, oni szukają czegoś innego.

– Skąd ci przyszedł do głowy pomysł, że to poszukiwania? Może się po prostu mszczą? Albo powariowali?

– Też możliwe – nie oponował feyr. – Ale to wszystko, co my tu kombinujemy, to jest młócenie plew. Ja zapomniałem, jak przeżyłem ostatnie osiemnaście lat, a wy nie pamiętacie pierwszych szesnastu. Musimy iść do ludzi, do magów. Może oni będą umieli wytłumaczyć, co się właściwie stało wtedy, nazajutrz po śmierci Lisa.

– A czemu myślisz, że mnie to obchodzi? Ja mam swoje życie i dobrze mi z nim! Do cholery z tymi wszystkimi tajemnicami! Na razie muszę uciekać przed jednym łapaczem, a ty chcesz, żebym się pchała do ich jaskini?!

– Ależ, Księżniczko, to wasz obowiązek! Wy jesteście Płomień Jesiennych Ognisk, Pani Października. Jak tylko opadną liście, przyjdzie wasz czas – czas, kiedy zyskacie siłę, kiedy wezwie was wasz dar.

– Dlaczego ja? Idźże za Wrota i konferuj sobie z kim ci się żywnie podoba!

– Dlatego, że jesteście moją Księżniczką. W ogniu się wszystko zaczęło i ogniem się musi zakończyć. Jak możecie tego nie rozumieć? To Magia, to Los!

– Nie dogadamy się. – Rozłożyłam ręce, gardło miałam ściśnięte, jakby coś mnie tam zatykało, nie dawało odetchnąć. – Ja jestem zbiegiem. Mój los to śmierć z ręki człowieka, którego kochałam i który kochał mnie. Nie wiem, co się stało cztery lata temu, ale to szaleństwo trafiło wtedy także mnie. Wyrżnęłam całą ludzką wieś, w której się wychowałam. Tam, w karczmie, uratowałam mu życie. Niedługo Kes mnie dogoni i umrę.

Pies nie skomentował moich wyznań.

– Nie teraz – powiedział, jakby usłyszał tylko ostatnie zdanie. – Teraz to on umrze. Myślicie może, że ja będę stał spokojnie i patrzył, jak mordują moją panią? Zresztą śmiertelnik nie jest w stanie zabić feyra. Może go pozbawić ciała, ale nie odbierze mu nieśmiertelności. Chyba że… No nie, to niemożliwe! Nie daliście mu chyba słowa? Nie udzieliliście mu prawa do waszej śmierci? Nie! Księżniczko, no jak można…?

– Nie wtrącaj się do tego – zignorowałam ostatnie pytania psa z tego prostego powodu, że nie bardzo rozumiałam, o co pyta.

– A spróbujcie mnie powstrzymać!

– Po prostu ci zabronię!

– Tylko Łowiec może mi czegoś zabronić, a i to grzecznie! Nie traktuj mnie jak jakiegoś głupiego szczeniaka, smarkulo!

Pies zerwał się i zaszczekał groźnym basem. Przyznaję, nie spodziewałam się tego. Te wszystkie odkrycia mocno mnie osłabiły.

– Urodziłem się na początku czasów. Jestem Przodownikiem Jesiennej Sfory, tym, który zbiera zrozpaczone dusze. Kiedy ludzie Pierwszego Świata jeszcze nie znali ognia, przemykałem przez ziemie śmiertelnych, na czele Dzikiego Polowania! Nie masz pojęcia, Księżniczko, do czego jestem zdolny! Nie masz pojęcia, do czego się posunę, żeby przywrócić normalność! Pójdziemy do Akademii, choćbym cię tam miał w zębach zanieść, odnajdziemy Jesiennego Łowca i dowiemy się, jak postawić wszystko z głowy na nogi!

No, tośmy przeszli na ty… Pies powoli zaczął się uspokajać.

– Proponuję układ. Pójdę z tobą, gdzie ci się spodoba, zrobię wszystko, co powiesz. Ale jeśli ten konkretny łapacz mnie dogoni, zostawisz go w spokoju, nie zaatakujesz go w żaden sposób. A kiedy wszystko się skończy… załóżmy, że się skończy dobrze… nie pójdę za Wrota. Zostanę tutaj i zakończę wreszcie to, co się zaczęło cztery lata temu.

Pies skinął łbem.

– W porządku, Księżniczko. Przepraszam za tę małą demonstrację, ale uznałem, że muszę to zrobić. Potraktowaliście mnie jak zwyczajnego gadającego psa, pod którego postacią pojawiam się w krainach śmiertelnych, a ze mnie taki pies, jak z was człowiek.

– A właśnie, nie możesz się zmienić w człowieka?

– Nie. – Pokręcił łbem. – Nie jestem zwierzołakiem. To jest jedyne ciało, w jakim mogę się pojawić w krainach śmiertelnych, zanim nadejdzie czas bitew.

– To gorzej. Przecież chcesz dotrzeć do Akademii, bo tam może być mój dziadek. Główna siedziba jest w Wołogrodzie, więc nie da rady tam dotrzeć, omijając ludzkie siedziby. Kes… Jak nie dziś, to jutro ruszy w pogoń. Jak dobrze pójdzie, nadrobimy trzy dni, skracając drogę i idąc do Kostriaków przez las, ale potem trzeba wrócić na wołogrodzki trakt. Będzie szukał młodej dziewczyny, jak mnie zobaczy, jeszcze do tego z psem… Dodać dwa do dwóch to on potrafi.

Pies wyszczerzył kły.

– Tym to się będziemy martwić, jak nas dogoni. Księżniczko, może byście się przespali? Do rana niedaleko, a o świcie musimy ruszać w drogę.

– Przestań mi rozkazywać! Owszem, idę spać, i nie budź mnie, dopóki sama się nie obudzę. Parę godzin nas nie zbawi.

– Księżniczko! – zawył pies. – Czy wyście mnie w ogóle słuchali? Za trzy miesiące nadejdzie nasz czas, a za cztery powróci twoja moc! Do tego czasu musimy znaleźć Łowca! Jestem pewien, że jeśli wezwie feyry na dzikie łowy, wróci im rozum! Czuję, że czas jest ważny, że wszystko musi się skończyć tam, gdzie się zaczęło.

– Pięknie, cholera, pięknie! Co krok to prorok! A tak przy okazji zdecyduj się, czy mi mówisz na ty czy na wy. Ja bym wolała na ty. I… Jak mam cię nazywać?

– Sto razy już mówiłem, jestem Przodownikiem…

– Tak, wiem! Ale to dziwne jakieś i trochę przydługie. Psy mają na imię, bo ja wiem, Azor albo Puszek…

– A jak byście mnie chcieli nazywać?

Zamyśliłam się.

– Pożogar! – wyrwało mi się. – Pasuje?

Nowo ochrzczony Pożogar westchnął ciężko, niedwuznacznie pokazując, co myśli o moim specyficznym poczuciu humoru, ale zgodził się, acz bez entuzjazmu.


* * *

To były dwa bardzo długie dni.

Moje życie rozsypało się na kawałki, a potem nieznany mistrz posklejał te kawałki z powrotem, ale już w zupełnie innym kształcie, i wzór losu zmienił się. Wczoraj byłam najemniczką, bezdomną włóczęgą, jednakowo znienawidzoną przez „swoich” i „obcych”. A dziś? Dziś ktoś dał mi nowe imię i nowy los, rzucił mnie na głęboką wodę, zapomniawszy przedtem wytłumaczyć, cóż to za kombinacje odbywają się za moimi plecami.

Znowu zapadłam w sen – niespokojny, przedświtowy. Dziwne, ale czując pod dłonią ciepłą sierść Pożogara niczym się nie przejmowałam. Śnił mi się szkarłatny płomień. Płomień, w którym wszystko się zaczęło – o czym teraz wiedziałam. W jesiennych ogniach spłonął mój świat i tylko my byliśmy w stanie sprawić, aby feniks odrodził się z popiołów.

Niech tak będzie.

A na razie… Na razie będę czekać. Czekać na swój czas.


Rozdział II

<p id="_Toc245469243">Rozdział II</p> ZABAWA W KOTKA I MYSZKĘ

12 – 14 CZERWCA


Do Kostriaków dotarliśmy o zmierzchu.

Strażnicy krzywo patrzyli na dziwną dziewczynę z psem, ale nas przepuścili. Nawet nie musiałam chować broni – tutaj najemników spotykało się często, a miasto-twierdza stało na samym skraju Burzliwej Puszczy i od trzech lat funkcjonowało zasadniczo w stanie oblężenia. Równocześnie jednak kupcy spokojnie handlowali, dziewczyny flirtowały, a strażnicy drzemali na posterunku. Człowiek to odważne stworzenie. Do wszystkiego się przyzwyczai.

– Co robimy?

Pożogar rozglądał się na wszystkie strony. Zupełnie zapomniał, że miał wyglądać jak zwyczajny pies.

– To nie za duże ryzyko, nocować tutaj? Łapacze nie wyczują, że w mieście pojawiły się feyry?

Machnęłam ręką.

– Nie wyczują. To jest jedna z zalet miasta – tu jest za dużo ludzi i zaklęcia poszukiwawcze się rozpraszają. Nikomu nie przyjdzie do głowy, żeśmy nieludzie. Oczywiście jeśli będziesz się zachowywać jak normalny pies.

Pies szczeknął przepraszająco i ruszył dalej z nosem przy ziemi. Żeby to tak zawsze mogło być! Przez miniony tydzień zdałam sobie sprawę, że o wiele bardziej go lubiłam jako zwierzaka. Przynajmniej nie traktował mnie wtedy jak dziecka, na które można patrzeć z góry i strofować – co robił, niezależnie od tego, że twardo zwracał się do mnie per „wy” i na każdym kroku podkreślał, że jest moim sługą. Na „ty” przechodził tylko wtedy, kiedy był zły.

– Idziemy do „Czarnego Piątku” – szepnęłam, udając, że podnoszę z bruku zgubioną monetę. – Zostaniemy tam dzień lub dwa.

– Umawialiśmy się, że nie robimy postojów!

– To nie jest postój, tak trzeba. Muszę się spotkać z paru znajomymi, dowiedzieć, jak wejść do Akademii i czy to w ogóle się da zrobić… I trzeba kupić coś do jedzenia. A może i konia, bo strasznie wyrywasz do przodu!

– Dobra, dobra – zawarczał już o ton niżej. – Trzeba stanąć, to się stanie.

Podniosłam się i ze zdziwieniem zobaczyłam, że wokół nas zgromadzili się gapie.

– Ej, panna, zgubiłaś coś? – spytał jakiś ciekawski.

– Aha – przyświadczyłam zgryźliwie. – Złoty pierścionek z błękitnym oczkiem.

Ciekawe, dlaczego właśnie za moimi plecami wszyscy padali na kolana. Ludzie są dziwni.


* * *

W „Czarnym Piątku” mnie znali, kiedyś nawet tam byłam za wykidajłę. Może i wyglądam na wątłą panienkę, ale to tylko pozory. Mam elastyczne, mocne kości, a wujek – były strażnik – dobrze mnie nauczył się bić. Dziewczyna wojownik już dawno przestała na Rusi budzić sensację – po atakach feyrów pozostało za wiele sierot obojga płci, które musiały zaleźć sobie miejsce w tym okrutnym świecie, żeby przetrwać.

Pożogara zostawiłam na dworze, przykazując nieletniemu koniuchowi zadbać o mojego „cennego psa myśliwskiego”. Feyr warknął coś z urazą, ale nie zwróciłam na niego uwagi. Skoro się rzekło A, trzeba powiedzieć Be. Wyglądasz jak pies, to zachowuj się jak pies.

Trzeba mi było wziąć go ze sobą…


* * *

Siedział bokiem do drzwi, leniwie sącząc piwo z wysokiego kufla. Srebrzyste włosy rozsypały mu się po ramionach ciasno opiętych ciemną koszulą. Nawet tutaj nie zdjął z pleców dwóch mieczy.

Potknęłam się o niski próg, ale zdołałam wziąć się w garść.

– Cześć, Alik. – Machnęłam ręką oberżyście. Podniósł głowę i uśmiechnął się ciepło. Podeszłam do starego znajomego, starając się ignorować łowcę.

– Jak tam, Rejka? Chodź, niech cię uściskam!

Mówisz i masz. W tej samej chwili znalazłam się w niedźwiedzim uścisku Alika. Wcisnął mi w rękę kufel ze spienionym piwem.

– Co ciebie do nas przyniesło?

– A tak, wiesz, lato idzie, w lasach się zrobiło niespokojnie, to poszłam do miasta poszukać roboty.

– Dobry wybór. A nie najęłaby ty się do mnie znowu? Tu niespokojnie, drugi ochroniarz się nada.

– Dzięki, ale nie – z żalem odrzuciłam propozycję. – Idę do Wołogrodu, może się przy okazji najmę do jakiejś karawany. Nie znasz kogoś, kto w tych dniach idzie na Wołogród?

Spojrzał na mnie z wahaniem.

– Znać znam, ale czy tobie taka robota podejdzie, to nie wiem. Widzisz tego łapsa, co tam siedzi? Szuka wojownika. I jak raz idzie do Wołogrodu.

Zakrztusiłam się.

– Tak ja też i myślał, niech on spada skąd przyszedł! – uśmiechnął się Alik. – Chociaż ja się bałem, że ty będzie na tyle głupia, żeby się zgłosić. Płacić to płaci nieźle…

Zamyśliłam się. W sumie, dlaczego nie?

Ryzyko jest, pewnie, ale gdy tylko Kes opuści miasto, rzuci zaklęcie poszukiwawcze. Na towarzyszy rzucającego nie zadziała, a jeśli będziemy szli razem… Oczywiście, pomysł ryzykowny, ale z drugiej strony grzech nie skorzystać z takiej szansy. Sprawdzi mnie, pewnie że sprawdzi, ale na mnie takie zaklęcia nie działają, a nie przyjdzie mu do głowy sprawdzać psa… mam nadzieję. Odstawiłam kufel na stół.

– Wiesz co, w każdym razie pójdę i się z nim napiję, a dalej się zobaczy.

Alik pokręcił głową z niezadowoleniem i złożył ręce na krągłym brzuszku.

– Bry… Mówili mi, że szukasz najemnika? – zagadnęłam, zatrzymawszy się przy stole Kesa.

Powoli zmierzył mnie wzrokiem, trochę leniwym, trochę przenikliwym. Prawie słyszałam jego myśli: „Przygód się babie zachciało”.

– Może i szukam. – Skinął jednak głową. – Tylko że ja potrzebuję najemnika, zawodowca, a nie… – urwał, szukając odpowiedniego określenia.

– To się nieźle składa, bo ja jestem najemnik zawodowiec! – odpaliłam, szczerze urażona. Widzicie go, ja mu tu proponuję siebie z całym dobrodziejstwem inwentarza, a on nie chce brać!

– Aaa, tak?!

– A tak!

– A ile razy w życiu panienka miała w ręku miecz?

Alik znikł za kontuarem. Albo nie umiał powstrzymać się od śmiechu, albo przypomniał sobie, jak się skończyła moja identyczna rozmowa z werbownikami rok wcześniej.

Powoli położyłam dłoń na rękojeści miecza, ciesząc się, że oddałam bagaż Alikowi na przechowanie. Chce mieć przykrości? Proszę bardzo. Może jak potem odkryje, kim jestem, trzy razy pomyśli, zanim wyskoczy do mnie z żelastwem.

– Co to ma być? – Nawet nie odstawił kufla, tylko uniósł brew. – Pojedynek?

– Skądże. Chcę tylko przedstawić swoje referencje.

Z pociętych cienkimi szramami palców maga trysnął impuls energii, który spłynął po moim ciele i wrócił zakłócony, informując autora, że nie jestem feyrem ani starszym. Człowiek jestem, człowiek. Dla ciebie dzisiaj jestem człowiekiem! Nie właź z butami w moją delikatną osobowość!

Wynik badania uspokoił Kesa. Mag powoli wstał i wyciągnął zza pleców miecze. Po namyśle odłożył jeden z nich. Łaskawca! Serdeczne dzięki szanownemu panu!

Powoli wyciągnęłam własną broń. Cienką głownię typu żądło zrobił mi znajomy płatnerz na specjalne zamówienie. Mieczyk był podobny do swojej właścicielki – na pierwszy rzut oka całkiem niepozorny, ale zdolny zafundować przeciwnikowi sporo nieprzyjemnych niespodzianek.

Reszta gości wcisnęła się w ściany, próbując zlać się z nimi kolorem i fakturą. Tu jeszcze nie zapomnieli, kto to jest Rejka i czym jest jej Szpileczka. Krąg stałych klientów Alika z roku na rok prawie się nie zmieniał.

Kes skoczył na stół bez podparcia ręką, jakby podfrunął. Srebrzysta peleryna furkoczących kosmyków rozsypała mu się na ramionach. Niech go diabli! Nie darmo przybrał sobie drugie imię Wiatr. Ale patrzcie tylko, co za szpaner!

„Niezły jest” – szepnął mi cichy wewnętrzny głos. Kazałam mu spadać jak najdalej. Z drugiej strony trudno mi było nie przyznać mu racji. Niezły, to mało powiedziane. „Wybitny, genialny w swojej grozie, dziki i wspaniały” – to było trafniejsze.

Ale i ja nie wypadłam sroce spod ogona. Jego nauczono w walce wykorzystywać siłę, będzie bił jak najmocniej, a nie precyzyjnie. I to go zgubi. Poza tym on się nie spodziewa nieprzeciętnej zwinności i koordynacji ruchów, wynikającej z innej konstrukcji fizycznej. Owszem, w dzieciństwie byłam w stanie stawić mu czoła najwyżej przez minutę, ale wtedy byłam jeszcze człowiekiem, a nie tylko wyglądałam jak człowiek.

– I co tam, panie łapacz? Wskoczyłeś na stół i pogroziłeś mi mieczem. Umiesz coś jeszcze?

Energicznie odbiwszy się od podłogi, wylądowałam na sąsiednim stole, już z ugiętymi kolanami. Rozprostowałam się jak sprężyna i znów wzbiłam się w powietrze, czubkiem buta musnęłam oparcie krzesła, zmieniając kierunek, doleciałam do filara, złapałam wolną ręką za belkę pod sufitem i usiadłam na niej okrakiem. Budynek był na szczęście parterowy, z wysokim dachem, między belkami a kalenicą było miejsca na półtorej takiej jak ja.

– A tak umiesz? – zachichotałam, patrząc na niego z góry.

Mag przyjął wyzwanie. Znowu nieuchwytne echo mocy – uniósł się w powietrze, zawisł po mojej lewej stronie… Ej, to nie fair! Ja nie wysuwam pazurów, to on też nie ma prawa używać magii!

– A może byś tak przestał szpanować jarmarcznymi sztuczkami i zaczął walczyć jak facet?

Odepchnąwszy się dłonią od belki, wykręciłam salto i stanęłam na nogach. Sprowokowałam go, wsuwając miecz do pochwy. Uśmiechnął się i wylądował na belce.

Przez następne kilka minut skakaliśmy po konstrukcji, wymieniając złośliwości i próbne ciosy. Kes jednak nie wzdragał się przed korzystaniem z magii. Na mój gust po prostu inaczej nie umiał – latanie było dla niego równie oczywistą czynnością jak oddychanie. Ciekawe, w takim razie dlaczego w walce ze zjawami nie korzystał z tej jakże dogodnej możliwości? A, prawda, przecież one w powietrzu poruszają się równie łatwo jak na ziemi.

Kes zrobił się zły i zaczął atakować na serio. Wyczekawszy odpowiedni moment, podstawiłam pod jego ostrze swoje. Przez chwilę nawet się siłowaliśmy. Kes nie rozumiał, jakim cudem ja jeszcze mam miecz w ręku, a ja rozkoszowałam się jego zdziwieniem. Nie jestem pewna, czy już wspominałam, że moje kości mają twardość porównywalną ze stalą. Wykorzystując dezorientację przeciwnika, odepchnęłam go. Kes nie utrzymał się, poleciał w dół, wyhamował upadek nad samą podłogą. Nie namyślając się długo, skoczyłam w ślad za nim, prosto na jego plecy. Mag stęknął i zachwiał się pod mym ciężarem. Uznałam, że wygodniej mu będzie upaść samemu, więc w ostatniej chwili przemieściłam się na najbliższy stołek, a stamtąd na podłogę. Schowałam miecz i wskoczyłam na stół.

– No jak, przekonała cię prezentacja? – spytałam drwiąco, patrząc na maga masującego sobie ramiona. No dobrze, to nie było do końca w porządku. Przecież wiedziałam, że ręce jeszcze mu się do końca nie zagoiły.

– Jesteś człowiekiem? – spytał, nie chowając miecza.

Nie mam zwyczaju kłamać bez wyraźnej potrzeby.

– Nie.

– Półelfka? – raczej stwierdził, niż zapytał. No tak, tego się należało spodziewać, nie można mieć ciągle pecha. Musiało mi się wreszcie przytrafić coś dobrego!

– Kwarteronka.

Elfy dawno zaszyły się w Wiecznych Dąbrowach, więc nie miał jak tego sprawdzić.

– Po czym poznałeś?

– Nie masz duszy feyra, a człowiekiem nie jesteś. Nawet myślałem… ale to nie ty, na pewno.

No, tom zdołała odwrócić uwagę prześladowcy.

Usiedliśmy przy stole Kesa, czekając, aż reszta gości zajmie się swoimi sprawami. Ludzie roztrząsali między sobą to, co widzieli, monety przechodziły z rąk do rąk. Kiedy oni zdążyli porobić te zakłady? Alik spoglądał w naszą stronę badawczo, choć cieszył się, że obeszło się prawie bez strat. Jedną zadymę na wieczór zawsze mi wybaczał, wiedząc, że nie zniżam się do poziomu banalnych mordobić. Jeszcze w zeszłym roku zrobił całkiem niezłe pieniądze na takich właśnie „prezentacjach”. Nie na darmo powiadają, że od zarania dziejów lud domagał się nie tylko chleba i wina, lecz i igrzysk.

Stuknęłam w stół, uaktywniając amulet, który otoczył nas sferą ciszy.

– A kogo ścigasz? – spytałam.

– A jedną taką. Dziewczyna, wygląda prawie jak człowiek, a jest feyrem. Rozumnym feyrem.

– E tam. Rozumne feyry wymarły prawie dwadzieścia lat temu, każde dziecko o tym wie.

– To jest Księżniczka. Wiesz, jak oni wyglądają?

– Wiem. Czułki jak u motyla, pazury, grzebień na plecach i oczy świecące w ciemności?

Skinął głową.

Boże, w co też ludzie potrafią wierzyć! To mają być znaki szczególne?

Nawet domowy kot potrafi chować pazury. Grzbietu przez koszulę nie widać. Oczy świecą, owszem, ale tylko wtedy, kiedy tego chcę! A już wypatrywanie czułków, które tak łatwo schować we włosach, jest po prostu śmieszne. Oj, Kes, marny z ciebie łapacz… Gdyby ten tuman wpadł na pomysł, żeby się uważnie przyjrzeć mojej szyi, zauważyłby cieniutki biały prążek świeżo zasklepionej rany. A potem wystarczyłoby dodać dwa do dwóch.

– Sama jest?

– Sama.

Uff, przeszło bokiem. Znaczy, o psie nie wie. Naprawdę, mam ja dzisiaj szczęście.

– Świetnie. To co, rozumiem, że mnie przyjmujecie?

– A mam co lepszego? – Uśmiechnął się pierwszy raz od naszego spotkania. W oczach stanęły mi łzy. Kiedyś tam, dawno temu, tak się uśmiechał do mnie. – Tak przy okazji, czy mi się zdaje, czy myśmy już się gdzieś spotkali?

– Wszystko możliwe.

Spotykaliśmy się, spotykaliśmy, tylko miałam wtedy szare oczy i złociste włosy. Jestem podobna do tamtej dziewczynki, ale mniej więcej tak, jakbym była jej starszą siostrą albo kuzynką, nie bardziej. Tamto ciało było ciałem człowieka czystej krwi. Skąd się wzięło? Kto mnie, feyrkę, w nie wpakował? Pytania. Same pytania. I zero odpowiedzi.

– Ile czasu potrzebuje…cie?

– Mów mi Rey. Mogę ruszać choćby zaraz.

– Rey? Jak „Ryzyko”? Bardzo trafne. Ja jestem Kessar Wiatr, zwracaj się do mnie, jak ci lepiej pasuje.

– Może być Kes?

– Może być, ale nie warto. Komu by się spodobało, gdyby go nazywali „Tryper” [9]?

– Ba, ja też nie jestem zachwycona, chyba nie zaczniesz mi mówić Rejka? Dobrana para by z nas była: tryper i pułapka.

Uśmiechnął się i machinalnie odgarnął sobie włosy z twarzy.

– No, to imiona mamy z głowy. A teraz konkretnie, Rey. Stówka złotem na czysto, ja pokrywam wszystkie koszty. Pasuje?

– Takiś hojny? To aż podejrzane.

– Byłoby, gdybym ci obiecywał niefatygujący spacerek po Burzliwej Puszczy. A my ścigamy Księżniczkę. To nie jest bezmózgi potwór, którego chłopi widłami mogą zabić, jak dobrze pójdzie. Jest niebezpieczna i nie ręczę, że wrócisz żywa z tej podróży.

– Jakbym się bała śmierci, tobym nie została najemniczką. – Wzruszyłam lekceważąco ramionami. – Jednak mam wrażenie, że do takiej roboty przydałoby się jeszcze nająć paru ludzi.

– Może by się i przydało, ale więcej samobójców w tym mieście nie stwierdziłem, ty jesteś pierwsza. Może jeszcze znasz jakiegoś?

– Tutaj nie. – Pokręciłam głową i zamyśliłam się na moment. – Nie, tutaj to na bank nikt się nie zgłosi.

– Znaczy, idziemy we dwójkę.

– We trójkę.

– Mówiłaś…

– Nie jestem sama, w charakterze premii masz w zestawie mojego psa. Pies bojowy to on oczywiście nie jest, ale w razie czego na pewno będzie bronił swojej pani.

To oświadczenie najwyraźniej ostatecznie rozwiało u Kesa wszelkie podejrzenia. Każdy wie, że psy szczerze nienawidzą feyrów. I to prawda, nienawidzą – ale niższych. Mnie psy bardzo lubią, nie mam pojęcia, dlaczego.

Ech, łowcy, łowcy…! Moglibyście się czegoś dowiedzieć o swoich wrogach, zamiast wysyłać za nimi nieopierzonych młodziaków przekonanych o swojej nieporównywalnej przewadze moralnej i intelektualnej nad nieprzyjacielem. Ludzie… Kto tam za nimi trafi?

– Konia masz?

To takie buty! Dlatego nas przegonił! A ja już myślałam, że wreszcie się nauczył teleportacji…

– Mieć nie mam, ale i tak zamierzałam kupić. Nie bój się, dobrze jeżdżę, ale włóczyłam się prawie trzy miesiące po lasach i musiałam konia sprzedać.

– Pomóc ci wybrać?

– Dam sobie radę, ale dzięki za dobre chęci. Mam tu jednego znajomego handlarza, i jak dobrze pójdzie, to powinien mieć coś sensownego. Kiedy chcesz ruszać?

– Jak najszybciej. Do rana zdążysz?

– Jeżeli zastanę Denara w stajni, a ty weźmiesz na siebie zakup zapasów, to tak.

– To ruszamy. Rzeczy możesz zostawić u mnie.

– Świetnie. Idź, ja jeszcze pogadam z Alikiem i też spadam.

Skinął głową, dopił jednym haustem, zdezaktywował amulet i ruszył w stronę drzwi.

– Już całkiem ci odwaliło? – odezwał się zza moich pleców Alik. – Życie ci zbrzydło? Dobra z ciebie dziewczyna, ale głupia i chciwa…

– Pudło. Chciwość tu nie ma nic do rzeczy. Nie mogę ci wszystkiego wyjaśnić, dość, że w tej chwili mnie jest bezpieczniej z łowcą niż samej.

– Co ty, masz na pieńku z feyrami?

– Coś koło tego. Słuchaj, Alik, ja z interesem: zanieś moje graty do pokoju Kesa i nakarm mojego psa.

– Psa?

– Zostawiłam go w stajni. Wabi się Pożogar.

– Coraz lepiej. Nic z tego nie rozumiem, ale skoro uważasz, że ci warto zaryzykować…


* * *

– Do czego ci konik potrzebny?

– Potrzebuję jednego z twoich pegazów, Denar. Żaden inny koń mnie nie urządza.

– Klacz?

– Lepiej ogier.

– Fajnie… – westchnął, spoglądając koso na niepozorne drzwi w ścianie stajni. – Niech będzie moja krzywda… oddam za jedyne pięćdziesiąt złociszy. Wyłącznie z wdzięczności za tamto.

– Nie za dużo sobie liczysz? Za pięć dych to trzy konie można kupić!

– Nie za dużo, sama się przekonasz.

Weszliśmy do stajni i zamarłam. Denar miał rację. Za takiego wierzchowca mógł krzyknąć dwa razy tyle i też by nie było za drogo.

Wysoki, delikatny, dostojny ogier patrzył na nas, jakby czegoś się domyślał. Był cały czarny jak smoła. Pod lśniącą skórą wyraźnie rysowały mu się mięśnie – wiedziałam, że jest mocny jak stal. Nie znałam lepszych koni niż rasa, którą wyhodował Denar. Jego pegazy nie znały zmęczenia – leciały nad ziemią szybciej niż wiatr, mogły całymi dniami obchodzić się bez jedzenia, wody i odpoczynku. W moją Ważkę wpatrywał się jak w tęczę każdy, kto miał cień pojęcia o koniach. Kiedy ją sprzedawałam, wzięłam za nią prawie siedemdziesiąt dukatów.

Ale ten koń… Czegoś takiego w życiu nie widziałam.

– Jak ma na imię? – wydyszałam w zachwycie.

– Pegaz, a jak ma być? Z tej samej linii, co twoja poprzednia klaczka.

– Pegaz… – powtórzyłam, smakując to imię jak cukierek. Usłyszawszy je, koń parsknął cicho – miałam wrażenie, że z zadowoleniem.

– No jak, podoba ci się?

– A jak myślisz?!


* * *

– Kupiłaś?

Weszłam do pokoju i stanęłam za plecami Kesa, który w skupieniu przeglądał swój obfity – nawet jak na łapacza – arsenał. Czego tam nie było! Gwiazdki do rzucania, wąskie sztylety, noże mocowane rzemiennymi pętlami wewnątrz rękawów, dobrze mi już znajome mieczyki na plecy, których rękojeści wystawały przez wycięcia w skórze płaszcza. Były i amulety na każdą klątwę, jaką można sobie wyobrazić, woreczki z ziołami, butelki z cieczami niewiadomego przeznaczenia – już to przezroczystymi, podobnymi do zwykłej wody, albo też dziwnymi, w których pływały oczy, łapki i inne podejrzane atrakcje.

– Kupiłam. A twój gdzie?

– W stajni. Deresz.

Wytężyłam pamięć. Faktycznie, widziałam takiego przelotnie, odstawiając Pegaza do stajni. Nie był zły, ale nie mógł się równać z Pegazem, na którego wydałam prawie wszystkie pieniądze. Miejmy nadzieję, że choć dobrze wytresowany. Pegaza zwykłe konie nie interesują i rybka mu nawet, który jest jakiej płci, ale w kaszę sobie dmuchać nie da.

Włożywszy kurtkę, dokonałam przeglądu własnego, o ileż skromniejszego uzbrojenia. Schować noże pod koszulą było trudno, zresztą i materiał za cienki, więc wsunęłam je za cholewy. Jeszcze miecz – i to już mój cały arsenał. Wiem, wiem, niewiele tego. Kes był na tyle nieostrożny, żeby mi o tym napomknąć. Uśmiechnęłam się tylko, nic nie mówiąc. Po co mu wiedzieć, że mam jeszcze dziesięć ostrzy, po jednym w każdym palcu? Kiedy pewnego dnia poczuje je na swojej skórze, zrozumie, co mnie teraz tak rozbawiło.

Skończyłam pakowanie plecaka i zarzuciłam go sobie na plecy.

– Idziemy?

Z twarzy Kesa jeszcze nie znikł wyraz niezadowolenia, ale skinął głową i podreptał za mną. Zresztą zapomniał o niezadowoleniu, gdy tylko wyprowadziłam z boksu Pegaza. No ba… sama przełykałam ślinę jak głupia.

– To jest Pegaz. – Przeciągnęłam ręką po aksamitnym pysku. Koń chrząknął i ufnie dotknął nosem mojej dłoni. – Piękny, co?

– Faktycznie. Pegaz?

– Tak. Denar mówi, że najlepszy, jakiego kiedykolwiek miał, chluba hodowli.

Pegaz, jakby rozumiejąc, że o nim mowa, wygiął szyję, wyrywając mi wodze z rąk, stanął dęba, wierzgnął kopytami niebezpiecznie blisko twarzy Kesa. Łowca pobladł, ale nawet nie drgnął.

– Pegaz! – upomniałam swojego nowego towarzysza najostrzej jak potrafiłam. Spojrzał spode łba, chrząknął protestująco, ale się uspokoił.

– Pewna jesteś, że to bydlę cię nie poniesie? – spytał Kes, niespokojnie spoglądając to na mnie, to na konia.

Spojrzałam na Pegaza, a on na mnie. Z trudem powstrzymałam się od wybuchnięcia śmiechem.

– On do ciebie mówił! – wyjaśniłam, krztusząc się. – Ja jestem jego panią, a on jedynym mężczyzną, dla którego przy mnie jest miejsce. Tak, że radzę ci… trochę grzeczniej. Pegaz jest… nerwowy. Prawdziwy mężczyzna.

– Niepotrzebnie – warknął Kes i poszedł siodłać deresza. Gwizdnęłam. Pożogar szczeknął krótko. Cholera, na śmierć zapomniałam go uprzedzić.

– Nerro [10].

Wpatrywał się intensywnie w Kesa. Korzystając z okazji, przyklęknęłam przy nim i grzebiąc mu w kudłach, niby w poszukiwaniu kleszczy, szepnęłam pospiesznie:

– Nie pytaj o nic. Idziemy z nim. Nic nie mów. Nie leź mu w oczy. I nie odchodź od nas dalej niż na sto metrów.

Pożogar nic z tego nie rozumiał, ale nieznacznie skinął głową.

– To twój zwierzak? Podobniejszy do charta niż do psa bojowego.

– To jest Pożogar.

Wstałam z kolan, osiodłałam i objuczyłam Pegaza. Pewnie, trzeba było juczną klacz, ale teraz najważniejsza była szybkość.

– Lepiej przyjmij do wiadomości, że czasami siła i waga to nie wszystko. Możesz być dziwnie spokojny, że jeśli Pożogarowi coś nie przypasuje, to bez trudu rozedrze cię na kawałki.

– Czy mi się zdaje, czy ty mi grozisz?

– Zdaje ci się. Ja ci tylko przypominam, że twoi towarzysze nie są niewolnikami, i gdybyś próbował nas wykiwać…

Nie zawracając sobie głowy słuchaniem komentarzy oburzonego Kesa, wskoczyłam na siodło i pomknęłam w stronę wschodniej bramy. Nieliczni przechodnie ledwo nadążali uskakiwać mi z drogi.

– To na razie! – zawołałam w przelocie do zdumionych strażników. Dopiero zaczynało świtać, więc droga była jak wymieciona. Obejrzałam się za siebie i uśmiechnęłam. Deresz nie był taki najgorszy – Kes jechał już kilka metrów za mną. Poły płaszcza unosiły się za nim w pędzie; zauważyłam, że mają trzy rozcięcia – po bokach ciągnące się prawie pod pachy. Koń niemalże unosił się nad drogą, jakby nie czuł wagi jeźdźca. I kto tu jest dziwny? W porównaniu z tym nieważkim jeźdźcem, przypominam dziewkę od krów!

Ale w rzeczy samej trudno było się nim nie zachwycić. Kes już zrównał się ze mną, więc mogłam jednocześnie patrzeć na niego i obserwować drogę.

Anioł… Zawsze kojarzył mi się z aniołem. Choć teraz dodałabym jeszcze: anioł smutku. Cztery czarne płachty furkotały za plecami jeźdźca, jak połamane skrzydła. Wiatr rozwiewał srebrzyste kosmyki włosów, które wymknęły mu się z warkocza. W różnobarwnych oczach przeglądał się świt.

Nie wytrzymałam.

– Ej, Kes! A przegonisz wiatr?! – zawołałam ze śmiechem.

– A po co? – Uśmiechnął się i dał ostrogę koniowi, który natychmiast wyprzedził Pegaza o pół długości. – Ja sam jestem Wiatr!

Pochyliłam się nad szyją swego czarnego wierzchowca.

– Pokażemy mu? Pokażemy temu ćwokowi, jak się lata?

Pegazowi nie trzeba było powtarzać.

Upojona galopadą, nie dostrzegałam zdumionych spojrzeń napotkanych podróżnych, którzy nie rozumieli, jakim cudem konie obciążone jeźdźcami i ładunkiem pędzą z taką prędkością. Nie zwracałam uwagi na Pożogara, ledwo dotykającego łapami ziemi i pędzącego łeb w łeb z Pegazem, iskier tryskających z jego grzywy i znaczących złocistym szlakiem naszą drogę.

– Hej! – Wiatr w twarz, pierwsze promienie wschodzącego słońca kłują w oczy. – A my jesteśmy Huragan!

Za nami słychać było śmiech Kesa. Wiedziałam, że nie będzie miał mi za złe tego szaleństwa, nie powie ani słowa. Wiedział, jak to jest, kiedy się leci z wiatrem w zawody.


* * *

Gdy słońce zaszło, zjechaliśmy z drogi i znaleźliśmy sobie miejsce w jednym z niewielkich gajów, z których tak słynął kiedyś ten kraj. Dlaczego słynął? Ano dlatego, że w istocie te zagajniki były siedliskami driad, porzuconymi osiemnaście lat temu.

Ogólnie biorąc, wszyscy tak zwani potomkowie feyrów - zarówno starsi, jak i elfy, wspomniane driady, gnomy, orki, trolle oraz inne magiczne narody i plemiona zaraz na początku także padły ofiarą ataku. Ludzie pospiesznie próbowali zawrzeć z nimi przymierze. Tylko że… Gnomy nieuważnie wysłuchały posłów, burknęły coś w stylu „dawno trzeba było z wami zrobić porządek, chwała feyrom, że się za to wzięły” i zaszyły się w swoich kopalnianych szybach. Driady – najbliższe prawdziwym feyrom – skryły się wewnątrz zaczarowanych drzew i nosa stamtąd nie wystawiały. Orkowie poradzili posłom, żeby się przeszli za Wrota – czyli innymi słowy „do wszystkich diabłów”. Z tej ogólnej polityki chowania głowy w piasek wyłamały się tylko elfy. To oni, rdzenni mieszkańcy Burzliwej Puszczy, najsilniej odczuli pierwsze uderzenie. Zginęła ich wówczas niemal połowa. Dysząc żądzą zemsty, elfy sformowały armię i wraz z ludźmi ruszyły pod Wrota.

Armia złotowłosych przystojniaków przekroczyła Wrota, nie napotykając żadnego oporu. Przez trzy godziny ludzkie oddziały czekały pod Wrotami, ale magowie nie otrzymywali żadnych wiadomości. Wreszcie elfy wyszły z powrotem – i niezwłocznie skierowały się w stronę Wiecznych Dąbrów. Później władca elfów przysłał do Akademii list z kwiecistymi, wyszukanymi usprawiedliwieniami, stwierdzając w nim, że Książęta czynią swoje prawo, a elfy nie zamierzają odtąd angażować się w tę wojnę. I tak to się skończyło. Elfy zaszyły się w swoich leśnych miastach, a feyry omijały je szerokim łukiem.

– Nad czym tak rozmyślasz? – spytał Kes, niedbale rzuciwszy na trawę zwinięty koc i przeciągnął się, aż wszystkie stawy mu zatrzeszczały. Po chwili wahania zrzucił płaszcz, zostając tylko w cienkim podkoszulku rozchełstanym na piersi.

– A tak sobie myślę. Nie wiem, przejść się po krzakach i zrobić mały zwiad, czy przelecisz je czarami?

– Przejdź się, a ja tymczasem skombinuję coś do jedzenia. Tylko ostrożnie, jesteśmy za blisko twoich ulubionych lasów, a że broń masz taką samą jak wszystkie elfy…

– Ze co proszę?!

– A bo wy z tych feyrzych pokoleń zawsze tacy sami: srebro, serwantki, serwetki i fintifluszki.

Zgrzytnęłam zębami. Oj, stanowczo kiedyś zamienimy się miejscami. Niech ja tylko powstrzymam ludzi i feyry od wzajemnego wyrzynania się, a wtedy zajmę się planowym polowaniem na konkretnego łapsa, żeby mu wbić do tego pustego łba chociaż jedną rozsądną myśl.

– Pożogar, idziemy!

Chwyciłam psa za kark.

– Złapiemy paru wrednych feyrów i zamordujemy ich ze szczególnym okrucieństwem.

Nagle dotarło do mnie, że jak odejdziemy z polany, to trafi w nas zaklęcie poszukiwawcze. Do licha!

– Ej, Kes, a może by jednak magią, co?

– Dajże spokój, na parę mil dookoła nikogo nie ma! – Machnął ręką, zajadle grzebiąc w jednym z worków. – Jeśli nie masz szpiegomanii, to możesz się tu spokojnie rozgościć i odpocząć.

Co jemu się zdawało? Że usłyszawszy coś takiego, zawstydzę się i rzucę się mu pomagać w urządzeniu obozu?! Naiwniak.

– Kes, a co ty właściwie chcesz jeść? – spytałam, opierając się o gruby pień starego dębu. Pożogar położył mi łeb na kolanach. – Żeby palić ognisko w środku gaju driad, trzeba być samobójcą.

– Albo magiem. Jak ci się zdaje, dlaczego wybrałem właśnie to miejsce na nocleg?

Zdążył już nazbierać chrustu i teraz w skupieniu pstrykał palcami, próbując rozpalić ognisko. Mhm… Pamiętam, że jak przyjeżdżał do domu, ciągle się skarżył, że nie cierpi lekcji piromagii.

Nagle jego starania przyniosły skutek. I to jaki! Słup ognia wystrzelił w górę na metr czy dwa, lecz nie z przygotowanej sterty patyków, a z własnej ręki Kesa. Wstrząsnął płonącą dłonią, ale ogień nie miał najmniejszego zamiaru gasnąć.

Skupiwszy się, zdołał jednak przerwać działanie zaklęcia. Rękę, jak było do przewidzenia, miał całą, bez najmniejszego śladu oparzenia. Zaklinacz, jak się patrzy, szlag by go trafił!

Z żalem zepchnęłam z kolan łeb i łapy Pożogara, ciężkie, lecz, o dziwo, uspokajające, i wstałam.

– Ej, a może by go tak krzesiwem? Czy może u czarodziejów taki fason, że kartofle się piecze tylko na własnej dłoni?

Posłał mnie za Wrota, zamknął oczy i wyrzucił z siebie jakąś inkantację. Gdy wreszcie skończył, ogień płonął raźno, a ja opiekałam na cienkim badylu znalezioną we własnych jukach piętkę chleba, już trochę czerstwą, ale jeszcze jadalną. Po co się ma marnować, jak sama nie zjem, to dam Pożogarowi. Ten jaskiniowiec jadł wszystko i wszędzie. Zupełnie jakby chciał odjeść się za wszystkie lata wojny.

– Nic nie rozumiem! – Kes zerwał z mojego patyka chleb i wepchnął sobie od razu połowę do ust. – To nie ja! – ciągnął, nie zwracając uwagi na moje oburzenie. – Jakiś czarodziej-żartowniś to zapalił, nie ja! Ale na ileś mil wokół nie ma magów! Nic… mniam… nie rozumiem…

Patrzyłam smętnie, jak chleba ubywa. No, dobrze, mag. No, dobrze, rozpalił. No, pożartował sobie. Dobrze, na milę wokół nie ma magów. I co z tego?

Chwila! Jeśli ich nie ma nigdzie w pobliżu, to znaczy, że tajemniczy żartowniś znajduje się gdzieś na tej polanie! Kes najwyraźniej doszedł do tego samego wniosku. Wypowiedział parę zaklęć, których nie mogłam odbić.

Potrząsnął głową jak ogłuszony.

– Dziwne. Ty nie masz mocy. A już myślałem… ale w takim razie kto?

– Nie wiem – mruknęłam z największym przekonaniem, na jakie potrafiłam się zdobyć. – Nie masz nic przeciwko temu, że się na chwilę oddalę?

– Gdzie?

– W krzaczki! – nie wytrzymałam. – Zamierzasz mi towarzyszyć, czy jednak przygotujesz coś do jedzenia?

Ja wiem, że tak nie można z ludźmi, a już zwłaszcza z tymi, którzy uważają się za przedstawicieli tak zwanej silniejszej płci. Mężczyźni to w ogóle strasznie wrażliwe towarzystwo, mają delikatną konstrukcję psychiczną, są nerwowi i bardzo łatwo ich urazić. Kes należał do chlubnych wyjątków. Zamiast wysunąć kolce, roześmiał się i zaraz zapomniał o tajemniczym kawalarzu. Skinąwszy na Pożogara, ruszyłam w stronę zarośli rosnących w bezpiecznej odległości od Kesa, oszacowawszy, że mimo wszystko jeszcze znajdują się w strefie, w której zaklęcie poszukujące mnie nie wykryje.

– Co ty kombinujesz?! – syknęłam, gdy tylko gałęzie nas zasłoniły. – Całkiem ci rozum odebrało, kundlu zatracony? A gdyby on nie był taki naiwny?

Pożogar spojrzał na mnie i z widocznym rozdrażnieniem zamachał ogonem na boki.

– A co ja mam do tego? Lepiej nie pozwalaj mu używać magii ogniowej, bo po nas wszystkich zostanie tylko trochę popiołu i żałobne wiersze!

– Bo co? Przestań mówić ogródkami, powiedz jasno, co się stało!

– Księżniczko, a toż sami mogliście się domyślić! Jesteście Płomieniem Jesiennych Ognisk, mówiłem to już ze sto razy! To nie wasz czas, moc jest uśpiona, ale przez to nie staniecie się kimś innym, nie przestaniecie być ogniem.

– Pożogar! – jęknęłam. – Prosiłam! Jasno, zrozumiale, zwięźle i bez zagadek? Co: ja? Jaka ja?

– Jeszcze trzeba wyraźniej? Dziewczyno, słuchaj: jesteś płomieniem, co przyciąga do siebie dusze, które nie zaznały spokoju, jesteś jego duszą i istotą, tak jak Łowiec jest duszą i istotą jesieni.

Niby kim ja jestem…? Dobre pytanie. Sama bym chciała wiedzieć!

– Ale ja niczym się nie różnię od człowieka! No, prawie niczym… Jaki znowu płomień? Jakie dusze?

– To zewnętrzna powłoka, może oszukać każdego, ale nie ciebie samą. Zajrzyj w siebie, to zrozumiesz.

– W siebie? Znaczy co, mam sobie rozpruć brzuch i zrobić przegląd flaków?

– Księżniczko, przestań! Po prostu pomyśl o tym, za kogo siebie uważasz, a znajdziesz odpowiedź…

Tak bym też na pewno zrobiła, gdyby nie Kes, który właśnie z trzaskiem przedzierał się przez gęstwinę.

– Czy mi się zdaje, czy z kimś rozmawiałaś? – Rozglądał się, próbując ustalić, gdzie się podział mój rozmówca.

– Sama ze sobą – burknęłam. – A tak przy okazji, nie przyszło ci do głowy, że trzeba było mnie uprzedzić, zamiast tłuc się tutaj jak troll po składzie porcelany?

Wymownie spojrzałam na swój rozpięty pas (dzięki Bogu, wpadłam na pomysł, żeby się ubezpieczyć). Kes zarumienił się, jego uszy na tle srebrzystych włosów zrobiły się wręcz malinowe. Wymamrotał pod nosem coś, co brzmiało jak zdawkowe przeprosiny. Machnąwszy ręką na natręta, zapięłam pas i ruszyłam w stronę ogniska, od którego dochodziły smakowite zapachy. Okazało się, że Kesa łatwo uspokoić i odsunąć od siebie podejrzenia. A w ogóle, robi się strasznie miły, kiedy jest mu głupio. Aż po prostu żal mnie ogarniał na myśl, że w ostatecznym rozrachunku tak czy owak będę go musiała zabić. Albo on mnie – to już jak się trafi. Na razie skłaniałam się do myśli, że on jest silniejszy.

Silniejszy… bo też ja nie stałam się feyrem. Poruszam się, zachowuję i myślę jak człowiek, właściwie uważam się za człowieka. Ta myśl walnęła mnie jak obuchem. Co to mówił Pożogar? Zapytaj samą siebie?

Rzuciłam się na koc i, nie zwracając uwagi na dalszy ciąg usprawiedliwień zakłopotanego maga, zadałam sobie proste i jasne pytanie: „Kim jestem?”.

Odpowiedź przyszła od razu – w postaci wizji…


* * *

Galop graniczący z lotem, wiatr chłoszcze po twarzy. Dziadziu! Dziadziu, jeszcze szybciej! Szybciej!

Za plecami trzepoce podarowany przez ojca płaszcz, utkany z północnych wiatrów, spadania liści i blasku księżyca. Obok mknie jesienna sfora – wierne gończe złotego słońca.

Gra Róg dzikich łowów, dalej i dalej mknie jesienna kawalkada.

– Leć, Rey-line, leć, dziewczę…

Płaszcz sam ze mnie sfruwa, porywa go ognisty jastrząb. Za mymi plecami rozpościerają się ogromne skrzydła, jakby ptaka, ale zamiast piór tańczą w powietrzu języki płomieni.

– Leć, Oginiu [11] Jesiennych Ognisk, wezwij ich! Wezwij tych, którzy nie żałowali swojej krwi dla marzeń i honoru! Wezwij ich, Wielkich Wojowników, którzy padli w dawnych walkach Ładu z Chaosem… Wskaż im drogę.

– Rey! Rey!!! Co tobie?

– Wszystko w porządku! – Machnęłam ręką, uciszając natrętny głos wyrywający mnie z odnalezionego wspomnienia. – Przypomniało mi się trudne dzieciństwo i chciałam pomedytować. Co jest?

– No… jedzenie właściwie gotowe. Chciałaś jeść…

– To czego nic nie mówisz?

Otóż i nasza kobieca logika. W całej okazałości.


* * *

Leżeliśmy po dwóch stronach syczącego ogniska, mogłoby się zdawać, że dzielą nas tylko płomienie.

Mogłoby.

– Kes, a skąd ta Księżniczka wzięła się na ludzkim terenie?

Przewróciłam się na bok, odsuwając przytulonego do mnie Pożogara. Cicho grały cykady. Gdzieś w dali zahukał puchacz.

– Nie mam pojęcia – odparł, powtórzył mój ruch, westchnął i owinął się płaszczem. Mnie wystarczało ciepło ogniska podpełzające do moich zziębniętych rąk, które wyciągnęłam mu naprzeciw. Kes podłożył sobie rękę pod głowę i spojrzał na mnie przez języki ognia. – Po prostu cztery lata temu pojawiła się, weszła do wsi, wyrżnęła wszystkich i uciekła.

– I dlatego nienawidzisz jej tak, że jesteś gotów szukać zemsty, choćbyś sam miał zginąć? Mścisz się za swoich bliskich? Rodzice, rodzina…? To była twoja wieś?

Zauważyłam, jak przełknął wielką gulę w gardle.

– Moja. Cała moja rodzina zginęła. I dziewczyna, z którą się miałem żenić za trzy dni. Możliwe, że także nasze dziecko… jeżeli było, bo tego nie wiem na pewno.

– Czynisz swoje prawo – odpowiedziałam to, co na moim miejscu powiedziałby każdy nieludź. To była podstawowa zasada feyrów, elfów, gnomów – kto czyni swoje prawo, temu nikt i nic nie stanie na drodze. Tyle, że tu sprawa wyglądała inaczej. O jakim prawie my tu mówimy? Mam mu pomóc zabić mnie samą?

– A ty, ty lubisz ludzi? Ty chyba nie zaliczasz siebie do nas, tylko do starszych?

– W każdym razie nie nienawidzę ludzi, chociaż byłoby za co – uchyliłam się od odpowiedzi.

– O… A za co?

– A po co ci to wiedzieć?

– Dobre pytanie. Niby znam cię raptem dwa dni, a mam wrażenie, jakbyśmy się znali od zawsze. Proszę, ani się obejrzałem, jak ci powiedziałem coś, czego nawet mistrzowie nie wiedzieli.

– O dziecku?

– No… Którego może nawet i nie było… Mniejsza o to. A co tobie ludzie zrobili?

– Zabrali mi wszystko, co kochałam. Nie byłam wojownikiem, a stałam się jednym z najsilniejszych. Nie umiałam nienawidzić, a wyście mnie nauczyli.

– Ale ja jestem człowiekiem…

– Ty mi płacisz za robotę i tyle. Idziemy razem, pracujemy razem, a potem podróż się skończy, pójdziemy każde w swoją stronę i wszystko wróci na swoje miejsce. W Wołogrodzie znowu każdy będzie tym, czym powinien.

Milczał. Ja też.

– Kes… – szepnęłam, ale usłyszał. – Kes, proszę… kiedy nasze drogi się rozejdą, nie odwracaj się do mnie plecami i nie próbuj mnie uderzyć. Kiedy nasza podróż się skończy, po prostu zapomnij o mnie.


* * *

Nie chciało mi się spać. Kesowi chyba też. Wierciliśmy się, przewracaliśmy z boku na bok, ale upragniony sen nie przychodził.

– Rejka, a z tobą jest tak jak ze wszystkimi waszymi, czy nie wzięłaś po przodkach?

– O czym ty mówisz?

– Śpiewasz?

– A, o to chodzi. Tak trochę. Ale nie mam gitary, a bez gitary, obawiam się, wyszłoby nie bardzo.

– Gitara, powiadasz? Wyobraź sobie, że ci ją zmaterializuję.

– Co takiego? Umiesz stwarzać przedmioty?

– Nie – odparł, ale miałam wrażenie, że poczerwieniał. – Po prostu trzy mile stąd ktoś rozbił obóz, pożyczę sobie.

Usiadłam i wzięłam do ręki gitarę, którą Kes wyciągnął wprost z powietrza i podał mi. Nagle błysnęła mi świetna myśl.

– Co ci zaśpiewać?

– Zaśpiewaj o sobie.

– Nie, Kes, lepiej zaśpiewam o tobie. O tobie… wiecznie obcym…

– Tak dobrze mnie zdążyłaś poznać przez ten czas?

– Zawsze cię znałam. Jesteś wiatrem, który nie może zatrzymać się nawet na chwilę. Idziesz przez świat, biegniesz i ścigasz… wołają cię głosy przeszłości i przyszłości…

Każdy bard jest po trosze prorokiem. Nie wiedzieliście?

Te głosy mnie wzywają,

Choć sens w pamięci ginie,

Skazują, przebaczają,

Choć o to nie prosiłem,

Więc czemu jestem winien?

To, czego nie wypowiem,

Idąc przez świat jak ślepy,

Zastygło w wiecznym lodzie –

A mnie znikąd pociechy.


Znowu iść, tam, za rzekę, horyzont…

Uciec, odejść, na zawsze, zapomnij,

W kraju obcych bogów samotny

Umrę – tułacz na świecie ogromnym.

Tu gdzie czyste lecz cudze powietrze,

A tych ludzi – jakby wcale nie było

Nie ma siły ode mnie mocniejszej.

Moja słabość największą jest siłą.


Wschód, zachód, wiatr i potok

W pamięci mej zostaje.

Siadam zmęczony drogą

Gdzieś w trawie na rozstajach.

Szedłem, przeszedłem swoje

Na krzyżu i po wodzie

I wciąż próbuję pojąć

O co w tym wszystkim chodzi?


Chcę o Ziemi, o Wiecznej Tułaczce,

O wędrówce bez końca zaśpiewać,

Siąść na brzegu morza i patrzeć

Jak czas wodę w piasek rozwiewa.

O wiatrach na spotkanie,

O wiecznym wędrowaniu,

O naszych mlecznych drogach,

I o Ziemi śpiewam.


Czasu braknie, obrócę się w trawę,

Jeszcze zanim usłyszą, wyśmieją

Moje puste, daremne błaganie.

Przyjdą chmury i zachód pokryją.

Nie powrócę na szlak.

I nie wstanę. Bo jak?


Noc rozpływa się nadzieją.

Zmienię się, gdy płacz usłyszę,

Lecz ten głos… on się nie zmienia

Gdy mnie woła w nocną ciszę.

Ze snu śmierci się ocucę,

Zrobię krok – i znowu idę.

Obiecuję, że powrócę,

Gdy obudzi mnie Twój widok. [12]


* * *

Rano wstaliśmy niewyspani i źli. Tylko konie i Pożogar cieszyli się pierwszymi promieniami słońca i ochrypłym śpiewem nie do końca jeszcze rozbudzonych ptaków. Pegaz urządził całe przedstawienie, żeby mnie rozweselić. Ledwie Kes poszedł w krzaczki, a ten drań podkradł się do nich – gdyby koń nie był z natury palcochodny, powiedziałabym, że na paluszkach – i z rykiem godnym groźnego drapieżnika jął się przedzierać przez gęstwinę. W chwilę później z tychże krzaków wyleciał mag, przytrzymując opadające spodnie. Jak na złość, kosmyk włosów, niewpleciony jeszcze w warkocz, zahaczył o gałąź. Bilans całej przygody: wściekłych magów patrzących na nas wzrokiem pełnym nienawiści, z poobijaną częścią ciała mającą zasadnicze znaczenie w podróży – sztuk jedna; dziko zadowolonych Pegazów szczerzących zęby we wrednym uśmiechu – sztuk jedna; śmiejących się w kułak i łapę feyrów – sztuk dwie; flegmatycznie żujących trawę Dereszy – sztuk jedna.

He, he… Od razu poprawił się humor. Dobry konik, dobry, tak ucieszył panią z samego ranka!

Nagle moją uwagę zwrócił jakiś ruch w krzakach. I nie tylko moją. Kes rzucił soczystym przekleństwem, najwidoczniej zapożyczonym od stepowych barbarzyńców, biegnąc pędem ku leżącym na posłaniu mieczom i płaszczowi. Do diabła! Nie namyślając się, wyrwałam zza cholewy nóż i rzuciłam tam, gdzie powinien się znajdować nieznajomy. Nie trafiłam.

- Fożogar! Atu genn! [13]

Złocisty pocisk pomknął przez krzaki. Świst, skowyt – i odleciał z powrotem. Zerwał się na nogi, zaszczekał. Z jego stojącej dęba grzywy posypały się iskry – szczęście, że Kes patrzył akurat w inną stronę. Doskonale, że łapacze nie wyrobili sobie instynktu wyczuwania feyrów – nie potrzebowali, bo nierozumne potwory nigdy się dotąd nie kryły, a nie sposób było ich nie rozpoznać.

– Nerro!

– Rey, jesteśmy otoczeni.

Kes już narzucił płaszcz i teraz staliśmy oparci o siebie plecami. U moich stóp szczekał feyr, zaniepokojone konie rżały, ale z krzaków nie dobiegał żaden odgłos.

– Kto to?

– Nie wiem. Mają jakiś amulet antymagiczny, nie mogę użyć mocy.

– Cholera. No nic, przynajmniej nie feyry.

Rozpaczliwie zastanawiałam się, co teraz robić. Miecz i nóż – to wszystko, czym dysponowałam, a nie był to arsenał, z którym bym mogła wyrwać się z okrążenia. Kes bez magii też był raczej mniej wydajny. Oczywiście, gdybym chociażby transformowała ręce, gdybym kazała Pożogarowi przybrać kształt bojowy, gdybym…

Te dywagacje przerwał mi śpiewny głos dobiegający z korony rozłożystego dębu.

– Śmiertelnicy, poddajcie się!

No tak. I kto tu miał halucynacje? Co tu się wyprawia? Prawie osiemnaście lat te uszate zmory siedzą w swoich lasach, wąchają kwiatki i zawracają posłów na granicy, a tu, proszę uprzejmie, wylazły żuczki na słoneczko! I oczywiście wedle wszelkich prawideł złośliwości losu musieliśmy wpaść im w ręce! Wieczne Dąbrowy są wszystkiego dwa dni drogi na północ, więc to zdarzenie tłumaczy jedynie moje zwykłe „szczęście”.

– Czynimy swoje prawo – oświadczyłam z drapieżnym uśmiechem, robiąc wymowny ruch klingą. – Jeśli się z tym nie zgadzacie, dowiedźcie w pojedynku.

Wszystko uczciwie, zgodnie z nieczłowieczymi prawami. Uważasz mnie za winnego – udowodnij z bronią w ręku, zamiast napadać z zasadzki.

– Jesteście śmiertelnikami, prawo was nie chroni – zaśmiał się ten sam głos, ale już z innego drzewa. Elfy to dziwne stworzenia, a w lesie są niewidzialne, niesłyszalne i bezcielesne. Elf w lesie, mówią, to jak igła w stogu siana.

Kes machnął ręką, niby okazując irytację, a w rzeczywistości posyłając w tamtą stronę dwa sztylety. Głos tylko się roześmiał i odwdzięczył się za prezent dwiema strzałami, z których jedną odbiłam, a drugą złapał w zęby pies. W tej samej chwili z zarośli wysunęły się dziesiątki grotów. Elfy były wszędzie. Naliczyłam najmarniej dwadzieścia strzał.

– Cośmy wam uczynili? – spytał mag, rozkładając ręce. Nauczone smutnym doświadczeniem elfy odbiły lecące groty.

– Zbezcześciliście święty gaj naszych sióstr, krew na was i na dzieci wasze! Wy…

– A tak poważnie? – nachmurzyłam się. – Niby, że wyszliście z dobrowolnej zsyłki tylko dlatego, że dwoje śmiertelników zagotowało sobie wodę na herbatę w porzuconym domu driad?

Elf milczał, zapewne zastanawiając się, jaką podać poważniejszą przyczynę. Niecierpliwie przytupywałam nogą. Nie, nie, nie, wykluczone! Nie mam zamiaru dać się zabić tylko dlatego, że elfom ostatecznie padła przekładnia na rzeczywistość. Jeśli inaczej się nie da, przestanę się tajniaczyć i niech Kes potem robi, co chce, z nim też sobie poradzę.

– Jaśnie Oświecony Elgor nakazał doprowadzić do niego tego, kto sprowadził prawdziwy płomień – w głosie elfa brzmiało coś jakby poczucie winy. – Ty, dzieweczko, możesz odejść, ale maga nasz władca potrzebuje.

Masz tobie! A tośmy się wpakowali! Dlaczegóż to wspomniany jaśnie oświecony tak koniecznie potrzebuje maga, który stworzył prawdziwy płomień, że nie żałował mocy na teleportację ogromnego oddziału, żeby go złapać? Czym on mu się tak naraził?

Zwalczyłam narastającą podłą myśl, żeby uciec i tym sposobem za jednym zamachem rozwiązać wszystkie problemy. Nie, nie… Owszem, oddając Kesa elfom, wygrałabym całkowicie, ale to nie on ściągnął ten płomień. To mnie elfy potrzebowały.

Przylgnęłam do jego pleców.

– Kes, nie mamy wyboru. Nie uwierzą w jakiegoś tajemniczego maga-kawalarza, a bić się z nimi nie ma sensu, załatwią nas raz-dwa, wszystkich strzał nie odbijemy.

– Chcesz mnie sprzedać? – warknął w odpowiedzi. Widocznie nie tylko ja przywykłam oczekiwać od ludzi wszystkiego najgorszego.

Nie zaszczycając go odpowiedzią, opuściłam miecz i wsunęłam nóż w dogodne miejsce za cholewą.

– Idziemy z wami. Wszyscy. Czynię swoje prawo, mam w żyłach starszą krew. Moje prawo iść za tym, komu przysięgłam wierność.

Zdało się, że elfy wychodziły prosto z powietrza. Było ich ze czterdziestu, wszyscy – jeden w drugiego – złotowłose przystojniaki w srebrzystych kolczugach, zielonych kubrakach, ozdobieni piórkami, błyszczącymi kamyczkami i ruchomymi tatuażami.

– Czynicie swoje prawo. [14] – Skinął głową ten z nich, który wcześniej prowadził rozmowę. – Miło mi było usłyszeć, że wy, mając w sobie prawdziwą krew, znacie i szanujecie prawa starszych. To się chwali.

Westchnęłam ciężko i pod badawczymi spojrzeniami elfów zaczęłam zbierać rzeczy.


* * *

Elfy otworzyły portal na tej samej polanie. Wiedząc, że robię głupstwo, wkroczyłam w niego za skutym srebrnymi kajdankami i spętanym zaklęciem Kesem, prowadząc za wodze nasze konie. Pożogar biegł tuż za nami. O dziwo, robił wrażenie całkowicie spokojnego – zresztą i ja niespecjalnie się denerwowałam, trudno rzec, dlaczego.

Wyszliśmy prosto na zdumionych naszym pojawieniem strażników granicy Wiecznych Dąbrów. Po krótkiej rozmowie przewodnik elfiego oddziału machnął na nas ręką. Wsadzili Kesa na siodło, ja sama wskoczyłam na Pegaza, nie życząc sobie proponowanej przez strażników pomocy. Oddział rozproszył się – przy nas został tylko negocjator z polany, widocznie dowódca. Pozostałe elfy były w pobliżu, ale poruszały się nie po wąskiej, krętej dróżce, lecz po drzewach. Nie dodało mi to zresztą optymizmu – nadzieja na ucieczkę rozwiewała się z minuty na minutę. Wyglądało na to, że jednak będziemy musieli zawrzeć znajomość z władcą elfów. Coś mi mówiło, że dla żadnej ze stron nie będzie to miłe.

– Ej, Kes – szepnęłam, zrównawszy się z nim – co oni do nas właściwie mają? Naprawdę im chodzi o ten ogień?

– Nie mam pojęcia. – Wzruszył ramionami. – Sam nic nie rozumiem. Po kiego feyra ta banda estetów nam zawraca głowę?!

– Czy to pytanie retoryczne?

Akurat na pytanie, o jakiego feyra, a raczej jaką feyrkę im chodzi, potrafiłabym odpowiedzieć bez trudu.

– No. A wszystko przez ciebie, gdyby to twoje bydlę mi nie przeszkodziło…

Pegaz próbował ugryźć Kesa w kolano, ale szarpnęłam za wodze, nie pozwalając mu odwrócić głowy. Nie, lepiej było teraz Kesa nie denerwować. I tak przewidywałam nieprzyjemności.

Poważne nieprzyjemności! Czułam to przez skórę!


* * *

Elfia cytadela z zewnątrz nie robiła specjalnego wrażenia. Ot, zwykłe zamczysko z białego kamienia, na jakie mógłby sobie w gruncie rzeczy pozwolić każdy w miarę operatywny wielkorządca. Z zewnątrz – bo od środka robiła wrażenie wręcz piorunujące.

Śpiewały ptaki, kwitły jakieś dziwne rośliny – niepodobne do niczego, co do tej pory widziałam – roztaczając słodki, słoneczny, korzenny aromat. Prosto z podłogi biły srebrzyste źródła. Rybki wyskakiwały z sadzawki, rozpryskując lśniące krople wody. Patrzyliśmy z otwartymi ustami na te wspaniałości. Taka reakcja nie tylko rozbawiła naszych strażników, lecz także sprawiła, że trochę złagodnieli. Każdy lubi, kiedy ktoś należycie docenia jego osiągnięcia.

Może i złagodnieli, ale do sali tronowej nas doprowadzili. Trzask zamykanych za nami drzwi zabrzmiał jakoś pogrzebowo. Obstawa została na zewnątrz – z wyjątkiem dowódcy, który podszedł do elfa zajadającego jakiś owoc i szepnął mu coś do ucha.

– Pewien jesteś? Ten sam?

Choć władca elfów mówił z pełnymi ustami, jego głos brzmiał dostojnie. Z nutą zawiści pomyślałam, że ja bym tak nie umiała.

Podniósł na nas wzrok i wlepił taksujące spojrzenie intensywnie niebieskich oczu w Kesa. Przylgnęłam do kolumny, podświadomie usiłując się w nią wtopić. Niedobre spojrzenie miał ten elf. Tak zazwyczaj patrzy się na insekta, którego chce się rozgnieść. Władca zdecydowanie mi się nie spodobał. Przystojny, ale okrutny. Niegłupi, ale cyniczny i bezlitosny. Pomijając niezwykłą urodę i przynależność rasową, moja męska kopia.

– Nie widzimy w tym śmiertelniku ognia. Tylko wiatr w nim i żałość. – Elf nie zaszczycił mnie spojrzeniem. – Nie jesteśmy kontenci, nie tegoście przywiedli.

– Wasza dostojność, to był jedyny mag w miejscu, które wasza dostojność raczyła wskazać. Nikogo poza nim Oko nie mogło tam ujrzeć!

– Nie widzimy tego, który zrodził płomień – powtórzył tamten, rozdrażniony, przy czym nawet jego irytacja była przedziwnie zimna, przerażająca w swej bezwzględności. – Nakazaliśmy wam przyprowadzić kogoś z prawdziwą krwią, a wyście zaś przywiedli człowieka.

– Wasza dostojność, ten potrafi mocy używać! Jeno on tam był i dziewka mająca w sobie kroplę naszej krwi.

– Dziewka? – Jak było do przewidzenia, w tym pytaniu było o wiele więcej życia, powiedziałabym nawet: nadziei.

Teraz ja stałam się przedmiotem oględzin. Zbladłam chyba mocno, tracąc resztki optymizmu.

– Skłamała, głupcy! Nie ma w tym starszej krwi!

Czułam na sobie wzrok wszystkich obecnych – zły Kesa, obojętny Elgora, nierozumiejący elfiego wojownika.

Co znaczy „w tym”?! Jak to nie mam ich krwi?

Osiągnęłam już prawie stan, w którym transformacja przebiega odruchowo. Byłam zła na cały świat, głodna, niewyspana, a tu jeszcze obraża mnie jakiś zapchlony elf, w którego żyłach nie ma nawet kropli prawdziwej krwi, jaka płynie w moich żyłach. Najbardziej czystokrwiści z uszatych mogli się poszczycić najwyżej krwią szmaragdową!

– Do akwarium. – Elgor odwrócił się. – Nie chcemy więcej widzieć śmiertelników w progach elfów. Na nową teleportację brak mocy, więc nabrawszy nieco sił, zbierz oddział i skacz tam, gdzie Oko wskazało. I bacz, byś mnie znów nie rozczarował!

Ceremonia zdecydowanie dobiegła końca. Elfy wpadły do sali i wywlekły nas na zewnątrz. Co to za akwarium, do cholery?


* * *

Wolałabym nie wiedzieć.

„Akwarium” elfy nazywały przykrytą kryształową kopułą arenę, dookoła której zebrał się już tłum ostrouchych. Kiedy zdążyli się dowiedzieć, że coś się tu szykuje? Wepchnęli nas do środka przez uchyloną szparę i z żalem stwierdziłam, że teraz żadne pazury mi nie pomogą.

Trzy tuziny spasionych kotów śnieżnych patrzyły na nas głodnym, podnieconym wzrokiem. Elfy gwizdały i coś krzyczały, zupełnie jak ludzie na turnieju wojowników, który co roku odbywa się w Wołogrodzie. Do kompletu brakowało tylko błaznów, Cyganów i starego sprzedawcy piwa.

Cholerny świat…

– Koty śnieżne – zachrypiał Kes, szarpiąc kajdany, które nijak nie dawały się zdjąć. – Te świry trzymają tu stado feyrów!

– Widzę – syknęłam, śledząc leniwe ruchy kotków, które powoli, ale konsekwentnie otaczały nas pierścieniem. – Nie jestem ślepa!

Broń odebrali nam jeszcze w gaju driad. Kes miał skrępowane ręce, więc nie mógł czarować. Nawet przemieniwszy się, nie dałabym sobie rady z tak licznym stadem niższych. Beznadziejna sprawa. A Pożogar, jak na złość, został przed pałacem… Może by dać im się napić mojej krwi, co im wróci rozum? To był jakiś pomysł. Pytanie, ile mi zostanie krwi po takiej operacji?

Władca Wiecznych Dąbrów wychynął z portalu i skierował się ku splecionemu z żywych gałęzi tronowi. Za nim szli znani nam już wojownicy.

Zamknęłam oczy. Nie, nie bałam się spojrzeć śmierci w twarz – po prostu chciałam sobie wyobrazić, jak patroszę tę zadowoloną z siebie facjatę i zlizuję z pazurów słodką zieloną krew, którą ten bydlak wciąż broczy.

Jak Bóg da, urzeczywistnię swoje marzenie, a Kes mi za to jeszcze podziękuje.

– Nie czyniliście swojego prawa – bezbłędnie rozpoznałabym ten chłodny, bezwzględny ton wśród setek innych. – Złamaliście prawo. Stanie się wam wedle uczynków waszych.

Koty już nas okrążyły. Te stwory lubiły bawić się ze swymi ofiarami, krążąc wokół nich i atakując pojedynczo. To mogła być dla mnie jakaś szansa.

Ogarnął mnie jakiś dziwny spokój. Kes patrzył na mnie ze strachem i niedowierzaniem. W dalszym ciągu próbował się uwolnić z kajdan, ale bez skutku i raczej instynktownie. I czego się tak na mnie gapi? Zaraz, chwileczkę… on nie patrzy na mnie, tylko gdzieś za moje plecy… Odwróciłam się raptownie i zakrztusiłam się.

Szedł przez szeregi elfów jak przez łan żyta. Złote iskry spływały po jego skórze i znaczyły za nim trop. Pożogar robił wrażenie spokojnego, ale czułam, że pod tą maską spokoju kipi wściekły gniew. Pamiętałam…


* * *

Ślina ściekająca z kłów i rozszarpane ciało nocnicy, która była na tyle nieostrożna, by na mnie napaść. Ryczy i każdy wie, że nikt i nigdy nie ośmieli się tknąć Jesiennej Księżniczki, dopóki jest przy niej Jesienna Sfora, dopóki w żyłach jej przewodnika jest choć kropla krwi.

Pożogar zerwał się i jakby od niechcenia sforsował barierę, która dla mnie i dla Kesa stanowiła przeszkodę nie do pokonania. Elfy patrzyły na to w milczeniu, ale w oczach władcy pojawiła się panika. Widać było, że coś zrozumiał, że wie, kim jest Pożogar, i boi się go. Chociaż nie, nie boi się… to znaczy boi się, ale nie jego. Mnie?

– Rey…

Cholera, zapomniałam o kimś! Cholera… Z drugiej strony – wiedziałam, że tu kłamstwo miałoby krótkie nogi, więc w sumie nie ma czego żałować.

– Nasza umowa ulega rozwiązaniu, Kessarze Wietrze – powiedziałam, nie zwracając już uwagi na syk niższych krążących wokół nas i stopniowo zacieśniających pierścień. – Chyba sam to zauważyłeś.

Ból.

Sprzedawać kogoś, kogo się kocha – to zawsze boli. Ale bardziej boli, kiedy się go sprzedaje ponownie. Ech, Kes…

– Rey!

Odwróciłam się plecami do obserwatorów i ruszyłam w stronę maga. Korzystając z dezorientacji feyrów, które nie ryzykowały napaści na swojego, nie traciłam czasu. Wyciągnąwszy rękę, odgarnęłam z wysokiego czoła srebrzyste kosmyki, rozkoszując się ich dotykiem. Nigdy nie zapomnę tej chwili. Wątpię, by jeszcze kiedykolwiek było mi dane poczuć ciepło jego skóry i dotknąć rozkosznego żywego srebra, które z niepojętych przyczyn Kes miał zamiast włosów.

Odsunąwszy się, zacisnęłam pięści i energicznie rozłożyłam ręce na boki. Zatrzeszczały łamane przy transformacji kości. Przez moment nasze oczy spotkały się. Spróbowałam się uśmiechnąć. Nie odpowiedział. No cóż, tego się można było spodziewać. Mogę ratować mu życie, mogę nadstawiać karku dla niego, ale przede wszystkim jestem Księżniczką.

–  Ut, Pożogar, ut!

Klepnęłam się w kolano. Pies podbiegł do mnie. Złoty płomień w jego oczach lśnił jak słońce. Blask poranka przenikał bezcielesną postać. Widmowa sierść przypominała tumany mgły. Gdzieś w oddali słychać było westchnienia przerażonych, wstrząśniętych elfów. Mag krzyczał w bezrozumnej złości, obrzucając wyzwiskami elfy, feyry i mnie osobiście. Syczały duchy burzy, które ludzie nazywali kotami.

Złoty płomień…

Wciągał mnie w swój taniec, gdzie nie było miejsca na skargi i strach.

– Wasza dostojność! – wydyszał ktoś. – Wasza dostojność!

Świat zlał się w ruchomą wielobarwną plamę. Świst pazurów, zgrzyt kłów Pożogara i zimne płatki śniegu sypiące się na trawę.

– Wezwij! Wezwij ogień! Otwórz drogę! – głos Pożogara dopadł mnie w samym środku gęstwiny zimnych ciał. – Szybko, ich jest za dużo!

Nie miałam pojęcia, o co mu chodzi, czego ode mnie chce. W ogóle nie myślałam o niczym. Ogień, powiadasz? A dlaczegóż by nie?

Pierwsza zapłonęła dłoń. Płomień popłynął po skórze i otoczył mnie ognistym kokonem. To było jak cios stalowym ostrzem w samo serce, ale zarazem… Ogień był mną, a ja byłam ogniem, i nie było przeszkody, która by nas mogła zatrzymać. Wyciągnęłam rękę i język ognia przybrał tak dobrze mi znany kształt miecza. Skok. Cielsko zamienia się w snop iskier.

Powrót. Pazury przebijają się przez ogień. Ramiona drętwieją. Boli.

Pożogar coś ryczy, ale ja już tego nie słyszę, bo już trzy koty dopadły bezbronnego maga. Spętany zaklęciem mógł tylko patrzeć, jak feyry ruszają na niego. Cholera…

Staję im na drodze, zastawiając własnym ciałem niefortunnego łowcę. No nie, naprawdę mi odwaliło! Po kiego diabła już drugi raz ratuję mu życie?! Totalny kretynizm! Szybki ruch płomienistym ostrzem – dwa feyry rozpłatane, ale trzeci jakimś cudem ocalał i skoczył tym razem już nie na Kesa, a mnie na plecy.

Auuu!

Kot znalazł się w sytuacji żaby, która próbowała zgwałcić jeża – z podobnym skutkiem, ale pazury niewąsko przeorały mi i tak już nieźle pokiereszowane ramię. Ręka mi osłabła.

– Pożogar! Atu!

Spóźniłam się. Płomień, który jeszcze chwilę przedtem był częścią mnie, nagle zasyczał. Nie wierzyłam własnym oczom. Ognista postać rzuciła się na ostatnie koty i rozpłynęła się, nie zostało po niej śladu ni popiołu. Po wrogach zresztą też. Na placu boju został tylko Pożogar i ja. I Kes.

Stop, stop! To jeszcze nie koniec!

Nie myśląc o tym, że bariera jest nie do sforsowania, z trudem podniosłam się na nogi. Krew ciekła mi po ręce, znacząc trawę girlandą złotych kropel – tam, gdzie upadły, trawa płonęła i zostawał po niej tylko szmaragdowy pył.

Kryształowa ściana zagrodziła mi drogę. W dzikim gniewie uderzyłam zdrową ręką w przezroczystą barierę. Przez chwilę nie działo się nic. A potem nagle pojawiła się na niej pajęczyna pęknięć – i rozsypała się na kawałki.

Elfy rozstępowały się przed nami. Oczywiście Pożogar szedł obok. Nikt nie śmiał stanąć nam na drodze, słyszałam tylko szepty:

– Księżniczka…! To jest Księżniczka!

Zatrzymałam się przed prowizorycznym tronem. Elgor nie podnosił na mnie wzroku.

– No?

Ramiona władcy odruchowo drgnęły, jakbym smagnęła go biczem.

– No, wasza dostojność, jeszcze uważacie, że mam złą krew? Może powinnam ją rozpuścić w waszej własnej?

Cisza.

– Co jest, wasza dostojność? Pozwoliliście sobie przeszkodzić mi, gdy czyniłam swoje prawo! Miałeś czelność sprzeciwić się moim planom! Patrz mi w oczy, kiedy do ciebie mówię!

Wstał. A potem – powoli, bardzo powoli – osunął się na kolana. Dumny, zimny, pełen nienawiści. Osunął się na kolana, a jego długie złote włosy spływały na szmaragdowozieloną trawę.

– Jesteście, Księżniczko… Przyszliście…

Gniew wyparował ze mnie. Czułam przede wszystkim potworne zmęczenie. Najchętniej nakichałabym na wszystko i poszła się w spokoju wyleczyć.

– Przyszliście, Jesienna Księżniczko. Jesteście… – powtarzał w kółko elf. Jego zdruzgotani poddani padali na kolana w ślad za swym władcą.

– Dosyć! – zezłościłam się. – Przestańcie. Pochlebstwami niczego nie zmienicie.

– To nie pochlebstwa. – Dowódca oddziału, który nas pojmał jako jedyny zachował postawę stojącą. – To uznanie tej, na którą czekaliśmy przez te wszystkie lata. Tej, która nas powiedzie w bój; tej, dla której będziemy walczyć do ostatniego tchu, dla której będziemy ginąć…

– Co to za bzdury?!

Pożogar podniósł na mnie wzrok.

– To nie są bzdury, Rey-line – powiedział. – Jesteście ich… nie mam pojęcia, jak to będzie po rusińsku… Eisz-tan. Kiedy skończyliście rok, Łowiec wezwał wszystkie elfy i uczynił was ich Eisz-tanem. Jesteście dla nich boginią i przywódczynią, córką, krwią z krwi. Jeśli każecie im popełnić samobójstwo, zrobią to ze łzami radości w oczach.

– Cholera! Pożogar, i ty też? To czemu ta uszata zaraza tyle czekała z okazaniem mi wierności? Gdzie oni byli przez te wszystkie lata?!

– Szukaliśmy was! – w głosie władcy ku mojemu zdziwieniu słychać było autentyczny i niefałszowany smutek. – Szukaliśmy was wszędzie, ale w końcu uznaliśmy, żeście zginęli. Gdy zaś prawdziwy płomień zjawił się na ziemiach śmiertelników, posłałem oddział na poszukiwania. Ale tam… niczego w was nie dojrzałem, tylko strach i urazę. Moja wina…

Podniósł na mnie oczy pełne łez. Westchnęłam.


* * *

– Pani moja…

– Przestań, Elgorze! Lepiej pokaż mi te kwiaty, któreś obiecał, nie przeciągaj ceremonii!

– Ale…

– Elgor!!!

Niebieskie oczy śmieją się. To przedstawienie powtarza się tradycyjnie podczas każdej wizyty, przez bez mała rok elf zdążył już mnie polubić, ale ten nieznośny ostrouch…


* * *

El… gor…

Zachwiałam się. Ramiona paliły mnie żywym ogniem. Nie, nie wyłączać się… nie wolno!

– Zamknąć… maga… Tylko… nie… zabijać… – zdołałam jeszcze wykrztusić, zanim ostatecznie straciłam przytomność, pogrążając się w otchłani wspomnień z tych szesnastu zagubionych lat.

Miejmy nadzieję, że mnie usłyszeli.


Rozdział III

<p id="_Toc245469244">Rozdział III</p> WSZYSTKO NA SWOIM MIEJSCU

l6 – l8 CZERWCA


Urodziłam się w czasach, gdy feyry jeszcze żyły z ludźmi w zgodzie. No dobrze, „urodziłam się” to nie jest całkiem właściwe określenie. Zostałam stworzona.

Książęta są nieśmiertelni, a tę nieśmiertelność daje nam nasza siła. Rzeczywiście – jak może być śmiertelna dusza jesieni? Zachód słońca? Wiatr? Jesteśmy duchami, jesteśmy żywą magią. Jedna moc, jeden władca feyrów – ni mniej, ni więcej. Chociaż nie, nasza nieśmiertelność nie jest absolutna. Można unicestwić fizyczne ciało, jakie przybieramy w krainach śmiertelnych – ale, jeśli dobrze pójdzie, nasza istota je odtworzy, chociaż za długi (wedle miary śmiertelników) czas. Jednakże – jeśli feyr trafi w prawdziwy ogień, jeśli zostanie rzucony w prawdziwe fale albo porwą go złe wiatry, pochwycą nieprzychylne siły – jego moc zostanie rozproszona i będzie na tym świecie o jedną osobliwość mniej. Tak zginął mój ojciec.

Może lepiej opowiem wszystko po kolei.

Jestem Rey-line, Płomień… nie, Ogiń Jesiennych Ognisk. Przede mną tak się nazywała moja prababcia, matka Łowca. Pamiętała czasy, kiedy padł pierwszy świat i z chaosu zrodziła się nowa rzeczywistość, kiedy pierwszy raz starto Prawo z obelisku Filara Granic i pierwszy raz Książęta stworzyli nowe. Trudno mi wyobrazić sobie ten bezmiar czasów, który ona widziała. Ale nawet na nieśmiertelnych Książąt przychodzi czas, kiedy są zmęczeni, dlatego prababcia odeszła – nasz naród zna taki rytuał. Ona odeszła, ale jej pamięć i siła pozostała – trzeba było szybko dać im nowe wcielenie. Wtedy Lis, syn Łowca, oddał Ogniowi płonącemu w oczekiwaniu na nową panią kilka kropel swojej krwi, garść ziemi, blask złota i barwy opadających liści. Tak przyszłam na świat ja, młoda Rey-line, dysponująca pamięcią i nawykami swojej prababki, władająca jej mocą, ale przecież inna osoba.

Rosłam o wiele szybciej niż zwykłe ludzkie dzieci – już po miesiącu zaczęłam chodzić, mówić i doprowadzać na skraj obłędu wszystkich mieszkańców Złotych Dziedzin. Dziadek nie mógł się mną dość nacieszyć, za to ojciec prawie nie zwracał na mnie uwagi. Zmuszony przebywać przez cały rok w ziemiach nieśmiertelnych, przy mnie, ciągle wyrywał się do śmiertelnych. Dziwak, włóczęga, niespokojny duch, cwaniak, szuler – nadano mu imię Lis i ono mówiło samo za siebie. Łowiec nie pozwolił mu odejść, dopóki nie byłam w stanie panować nad swoim darem, a ojciec – jak by nie patrzeć – był ze mną związany więzami krwi. Myślę, że na swój sposób mnie kochał. To właśnie on nauczył mnie oddzielać własną pamięć od pamięci poprzedniczki, cierpliwie znosił moje nieudolne próby wykorzystywania daru, służył za partnera w ćwiczebnych walkach i kładł spać. Ojciec… Tak, macie rację, kochałam go jak nikogo innego – choć wiedziałam, że nie może się doczekać, kiedy będzie mógł odejść. Znaczył dla mnie więcej niż wszyscy inni i wszystko inne. I nikt i nic na świecie tego nie mogło zmienić.

Kiedy odszedł, nie cierpiałam. Wiedziałam, że gdzieś tam na ziemiach śmiertelnych jest ktoś, dla kogo warto żyć, że gdzieś jest istota, dzięki której mogę pogodzić się z istnieniem tak niedoskonałego świata śmiertelnych. A tutaj – tu był dziadek, też kochany, chociaż nie aż tak bardzo. Dziadek, który mi dał skrzydła. Moja poprzedniczka latać nie chciała albo też nie mogła, ale mnie zawsze ciągnęło w niebo. Wyobrażałam sobie, jak pewnego dnia wylecę z Wrót i ujrzę w dole ziemie śmiertelnych, a potem runę w dół jak kamień, tam, gdzie po ludzkich drogach idzie, śpiewając coś tam pod nosem, rudowłosy chłopak, którego nazywałam Lissi.

Mijał czas. Skończyłam szesnaście lat i przyszedł czas, żeby ruszyć wraz z dziadkiem na ziemie śmiertelnych. Owszem, w zeszłym roku też tam byłam, lecz jako jedna ze świty Łowca, a tym razem dziadek uznał, że jestem gotowa pójść tam jako prawdziwa Księżniczka, Pani Października. Niecierpliwie czekałam na dziesiąty października – dzień, w którym śmiertelnicy wspominają swoich zmarłych, wśród pochmurnej nocy płoną tysiące ognisk, wskazując zabłąkanym duszom drogę do domu. Beze mnie byłaby to po prostu bajka, piękna wprawdzie, ale tylko iluzja, a ja zmieniałam ją w rzeczywistość. Mój płomień wzywał dusze wojowników, magów i bohaterów. Prowadziłam ich za sobą przez ziemie śmiertelnych, ogniste postacie wychodziły z płomieni, prorokowały, walczyły i mściły się. Nie, to nie byłam ja, moja poprzedniczka – ale od czasu jej śmierci stało się to moim obowiązkiem. Przez szesnaście lat nikt nie reagował na wezwania śmiertelnych. Przyszedł czas odrodzić ich wiarę.

Był wieczór dziesiątego października. Latałam po lesie, zmiatając wszystko na swej drodze. Musiało to wyglądać zabawnie. Przedziwna istota z rozwianymi różnobarwnymi włosami, szeroko rozwartymi oczami i skrzydłami jak u wielkiego ptaka, które zamiast piór miały płomyki, miotająca się wśród opadających liści. Wiedziałam, że ojciec mnie zobaczy, gdziekolwiek jest, będzie czekał, będzie dumny. Czułam, jak wzbiera we mnie moc, jak pierwsze języki ognia liżą suche gałęzie tam, w świecie ludzi, już… już…

A potem ujrzałam go jak na jawie – mojego ojca, który nie zgiął karku przed sądem Akademii, wstępującego na obłożony drwami stos. Patrzył w oczy magom, którzy pozazdrościli mu mocy, i śmiał się z nich, bo ogień nic mu nie mógł zrobić – Księciu feyrów. Nie mógł… Nie mógłby. Gdyby. Gdybym ja tego dnia nie używała mocy. Tego dnia płomień był prawdziwy. Tego dnia…

Nic nie mogłam zrobić. Tylko krzyczeć, płakać i próbować zdążyć. Miałam moc, czyniłam swoje prawo. Mknęłam nad miastami i wioskami, przez ludzkie ziemie, i wiedziałam już, że nie zdążę.

– Tata! Tata! Lissi!

Pięć minut – to dla mnie było mnóstwo czasu, w dzień mojej mocy. W pięć minut przeleciałam nad połową Rusi – tylko po to, żeby się spóźnić, i zobaczyć, jak wśród złej pożogi znika ruda czupryna.

– Lissi!

Spadłam w dół jak kamień, siejąc panikę wśród ludzi, którzy uciekali od płonącego stosu co sił w nogach. Czarodzieje byli odważniejsi. Trafili mnie tuzinem zaklęć bojowych, ale nie musiałam ich nawet odbijać – ten sam płomień, który pożarł mojego ojca, nie pozwolił śmiertelnym zaszkodzić mnie. Stałam w środku tego ognistego kręgu i płakałam bezgłośnie, rozłożywszy ręce i skrzydła, próbując poczuć Lisa, nie dać mu ostatecznie odejść. A czarodzieje ciągle próbowali zniszczyć dziwne zjawisko, które pojawiło się wśród nich nie wiadomo skąd.

Wciągnęłam w siebie żar do ostatniej kropli i potoczyłam wzrokiem po otaczających mnie magach.

– Ktoś ty, dziecię? – spytał wreszcie jeden z nich. – Tyś jego córką?

Nie odpowiedziałam.

– Nie smuć się, bo to zły człowiek był – ciągnął ten sam mag. – Będziemy mieć o tobie staranie, w Akademii cię uczyć każemy, taka moc w takich czasach siła może uczynić…

Uśmiechnęłam się. Siwowłosy czarodziej pobladł. Widocznie dopiero teraz dotarło do niego, że szesnastoletnia dziewczyna nie może zaprezentować takiego uśmiechu, jeśli jest człowiekiem. Zresztą pazurów ludzie też nie miewają. Usprawiedliwia ich tylko to, że na ziemiach śmiertelnych wyższe feyry widywano rzadko, więc znali je tylko ze słyszenia.

– A kto wam powiedział, że Lissi był człowiekiem?

Dałam magom chwilę czasu na oswojenie się z moimi słowami i, zgiąwszy skrzydło, zagarnęłam na nie garść płomieni. Złociste języki zatańczyły na delikatnej dłoni.

– Li-ko, syn Jesiennego Łowca dzięki wam, człowieczki, odszedł do świata chaosu. To wyście go unicestwili, zabiliście mego ojca. Kimże wy jesteście, byście się ważyli sądzić Księcia feyrów, który widział, jak świat powstawał, i mógł ujrzeć, jak świat ginie? Co was przywiodło do takiego zuchwalstwa?

Płomień spływał po moich rękach, po twarzy, kapał na niedopalone czarne polana. Zamknęłam oczy. Jego nie ma i nie będzie…

Ogniste ścieżki rozbiegły się we wszystkie strony. Ludzie krzyczeli, magowie próbowali czarować, ale woda nie była w stanie zagasić prawdziwego jesiennego płomienia.

Czynię swoje prawo. Moje prawo – to zemsta.

– W imię moje otwieram ci drogę…

Ogień otoczył pierścieniem wołogrodzki rynek. Mogłam na tym poprzestać, mogłam odlecieć i zostawić śmiertelników w ognistej pułapce, żeby spłonęli żywcem, jak mój ojciec. Mogłam. Ale chciałam widzieć ich twarze, słyszeć, jak krzyczą, czuć ich strach.

– Przybądźcie, moi wojownicy, przybądźcie a obrońcie tę, która wiedzie was drogą chwały!

Wstawali z ognistych potoków i prostowali plecy. Stal i płomień, życie i śmierć.

Wezwałam dusze wielkich wojowników i posłałam ich, by zabijali. Nie czyniłam swojego prawa, popełniłam grzech, ale to już nie miało żadnego znaczenia. Mój ojciec nie żył. Po co mi ten świat, skoro jego na nim nie ma?! Niech go chaos pochłonie!!!

Śmiejąc się dziko, patrzyłam, jak moja ognista armia masakruje ogłupiały tłum. Stado. Zawsze tylko stado. Nawet zawsze dumni magowie błagali o litość tych, którzy nie znali tego słowa. On ich, śmiertelnych, kochał, a oni go zabili. Tata… Kiedy ostatni czarodziej padł, uśmiechnęłam się. Tyle ze mnie zostało: krew i płomień. W miejscu tego, co feyry nazywają duszą – pustka.

– Zapłacili za to!

Zacisnęłam pięści i powtarzałam te słowa jak zaklęcie.

– Zapłacili za to, co zrobili z Lissim! Czyniłam swoje prawo!

Gdzieś daleko, w ziemiach nieśmiertelnych mój dziadek zamknął oczy. Otaczające go psy jak na komendę zadarły łby i zawyły. Żałobna pieśń niosła się przez ludzkie ziemie i nie było śmiertelnego, który by jej nie usłyszał.

Padłam na kolana i wyciągnęłam przed siebie ręce. Patrzyłam, jak po moich dłoniach spływa ogień, niczym krew. W złotym lesie krzyczał Łowiec, wyły psy, ale to wszystko już nie miało znaczenia. Skrzydła topniały, płomienie spływały mi po plecach strumieniami, złote iskry sypały się na czarne drewno. Nie chcę mocy, która zabiła mojego ojca. Nie chcę pamiętać o tym, kto już nie wróci. Kochał śmiertelnych, więc nie zacznę się mścić na pozostałych, ale i za Wrota nie wrócę. Dwoje Książąt stracił dziś Jesienny Ród. Dwoje.

Moje ciało zmieniało się. Ostatni czar zaczął działać. Stałam się człowiekiem i zapomniałam o wszystkim.

Płomień jesiennych ognisk zgasł. Wtedy myślałam, że na zawsze.


* * *

Otworzyłam oczy i próbowałam zorientować się, gdzie jestem i dlaczego tak potwornie bolą mnie ramiona. Wspomnienia walki pchały się natrętnie. Nie wytrzymałam, jęknęłam. No cóż. Chciałam przypomnieć sobie zagubione lata życia? Udało się?

Tak to zwykle bywa. Jak człowiek dostanie to, czego chciał, odkrywa, że znacznie lepiej byłoby mu bez tego. Nic mnie tak nie zajmowało, jak pytanie, kim jestem teraz? Moja moc wróciła, odnalazła swoją panią. Wróciła mi pamięć i zarazem ból. I co dalej? Jak mam żyć? Po co? Żeby powstrzymać wojnę? Najgorsze było to, że teraz wcale nie chciałam jej powstrzymywać i naprawdę nienawidziłam ludzi.

– No jak tam, inwalidko, obudziłaś się? – spytał Pożogar, kładąc łeb na łóżku. – Ile można spać? Taką ranę można wyleczyć na poczekaniu, a ty się pokładasz już trzecią dobę!

– Milcz, zdrajco! – huknęłam na psa. – Od początku wiedziałeś. Wiedziałeś i nie powiedziałeś!

– Wiedziałem, ale nie byłem pewien. – Patrzył na mnie taksująco i bez cienia sympatii. – A teraz powiedz, uwierzyłabyś, gdybym ci powiedział, że wojna się zaczęła właśnie przez ciebie? Poza tym ja się naprawdę na początku pogubiłem i nie wiedziałem, co jest sens mówić, a o czym lepiej zmilczeć. Pamiętałem, jak oszalałaś i czarami doprowadziłaś do tego, że stałaś się prawie śmiertelniczką. Pamiętam, jak Łowiec płakał, kiedy myślał, że nikt nie widzi. Płakał i oskarżał śmiertelnych o to, że mu zabrali za jednym zamachem syna i wnuczkę. A potem postanowił się zemścić i rozpętał tę wojnę!

– Czekajże! Co ty mówisz? Mój dziadek?!

– Już mówiłem, że ostatnim, co pamiętam, jest to, że Łowiec wezwał nas, wszystkich niższych i wyższych, a potem uniósł Róg do ust. Róg dzikich łowów to jedyna moc, która nie zależy od pory roku i dnia. Z jego pomocą Łowiec mógł zrobić wszystko. Właściwie nigdy się nim nie posługiwał, tyle co do dodania nastroju przy wyprawie, ale Róg miał zupełnie inne przeznaczenie. W zniszczonym świecie, jeszcze zanim powstał ten obecny, Róg został stworzony jako broń. Feyrów było wtedy nieporównanie więcej niż obecnie i byli też tacy, którzy chcieli znacznie zmniejszyć nasze pogłowie. Przy pomocy Rogu można odebrać rozum, wyciągnąć duszę! Łowiec użył jego mocy wobec własnego ludu i proszę, oto skutki! Wydał rozkaz: zabijać śmiertelnych. Zdaje się, że pozostali Książęta zdołali uchronić się przed działaniem muzyki i nawet zachować coś na kształt kontroli nad nami, dlatego został też wydany drugi rozkaz. Teraz jestem pewien – ten drugi rozkaz brzmiał: znaleźć Róg i Łowca.

Westchnęłam. To jakiś obłęd. Doprowadziłam do wybuchu wojny, którą próbuję teraz powstrzymać. Ja… i Lissi…

– Pożogar, a co z Kesem? – przypomniałam sobie nagle o swoim eks-wspólniku.

Pożogar machnął ogonem i skierował się w stronę drzwi.

– A co ma być? Siedzi pod kluczem i bluzga tak, że elfy już zastanawiają się, czy by go nie potraktować zaklęciem wiecznej niemoty. Dworki chodzą czerwone jak cegła. A sens tych bluzgów sprowadza się do: wyrwę się stąd, złapię, posiekam. Domyślasz się może, kogo? Słuchaj, może by tak się go pozbyć raz na zawsze? Po diabła ci ta zabawa w kotka i myszkę?

– Czyni swoje prawo. Nie powinieneś się wtrącać. Znasz prawo.

– Jakie swoje prawo, to człowiek jest! Działanie prawdziwych praw nie obejmuje śmiertelnych.

– To jest czarodziej, który mnie kochał!

– Kochał? Ciekawe, jakoś nie zauważyłem… Na mój gust ma dosyć dziwny sposób okazywania uczuć.

– Nie mów o sprawach, o których nie masz pojęcia!

– Świetnie – pies nieoczekiwanie zmienił ton. – Póki jesteś gotowa pomóc mi znaleźć Łowca, ja się nie będę wtrącał, ale mówię ci: on będzie cię próbował zabić, ma na tym punkcie świra!

– On mnie dorwie, ale nie teraz.

Usiadłam i spróbowałam doprowadzić swoje ciało do porządku. Udało się, choć z trudem. Rana ostatecznie się zagoiła.

– Teraz zaproponuję mu coś więcej niż zemstę, w zamian za przesunięcie terminu.

Pożogar pokiwał łbem, z gniewem i niedowierzaniem patrząc gdzieś poza mnie. No cóż, z jego punktu widzenia nie byłam główną bohaterką tej całej historii. Broni mnie co prawda przed wszystkimi i wszystkim, ale tylko dlatego, że taka jego natura.

– Pożogar, a czy nasi gościnni gospodarze nie wpadli na pomysł, żeby mi dać jakieś ciuchy na miejsce tych, które mi podarły ich zwierzątka?

– Jeszcze się złościsz? Przynieśli, o proszę, na fotelu leżą.

Owinąwszy się prześcieradłem, podreptałam do fotela, na którym istotnie leżało coś, co można było uznać za ubranie. Hmm…

– Im się zdaje, że ja będę nosiła coś takiego? - Wzięłam pierwszą szmatkę z brzegu w dwa palce i przyjrzałam jej się krytycznie. – To miał być żart? Specyficzne elfie poczucie humoru?

– Szyte dla ciebie na miarę. Przymierz, a potem się możesz wydziczać.

Postanowiwszy, że jeśli po przymierzeniu tego nie dostanę normalnej odzieży, to ktoś tu dzisiaj straci ogon, z miną męczennicy zaczęłam wkładać na siebie cienkie szmatki przez jakieś bolesne nieporozumienie nazwane „przyzwoitą odzieżą”.

Przyzwoita odzież składała się z szerokiej wielowarstwowej spódnicy i ledwie zakrywającej piersi bluzeczki, z tylu przytrzymanej niewidocznym sznurkiem. Rozcięcia na spódnicy nie zostawiały miejsca na domysły. Wszystko to było w dodatku jadowicie czerwone. Bluzeczka i pas spódnicy były wyszywane złotymi runami. Obuwia do zestawu nie załączono.

Skrzywiłam się i obrzuciłam krytycznym spojrzeniem swoje odbicie w przezornie dostarczonym przez elfy lustrze. Uuuu… Ohyda. Chociaż… było w tym coś… podniecającego.

Po chwili zastanowienia rozpuściłam włosy, do tego czasu splecione w warkocz. Różnobarwne kosmyki rozsypały mi się na ramionach. Co my tu jeszcze mamy? Skoro się rzekło „a”, trzeba powiedzieć „b”. Jak rezygnować z kamuflażu, to konsekwentnie. Poruszywszy łopatkami, wysunęłam grzebień. Czułki wychynęły z włosów i zawibrowały ciekawsko. I to by było na tyle… Wypuściłam pazury, zaświeciłam oczami – wszystko wróciło do normy, wyglądałam tak, jak powinnam.

Pożogar obrzucił mnie nagle taksującym spojrzeniem.

– Do kogo się taka uśliczniona wybierasz? Nie mów, że do maga? Wiesz, obawiam się, że może nie docenić twojej… nieludzkiej urody.

– Do niego, skarbie, do niego. A czy doceni czy nie, to już lepiej byś siedział cicho.

– Pięknie… pięknie.


* * *

Elfy kłaniały mi się w pas, ale w oczach miały z trudem hamowany gniew i zwierzęcy strach. Jakże to tak, ich Eisz-tan, ich bogini wróciła, a oni na dzień dobry o mały włos, a nakarmiliby nią nierozumne feyry…

Pamiętam, że zawsze mnie taki stosunek irytował. Ta rasa podlegała prababci, więc ją dostałam, można powiedzieć, w spadku. I na cholerę mi taki spadek? Eisz-tan to nie po prostu bogini, lecz także i obrończyni. Elfy bronią mnie przed wszystkimi i wszystkim, ale w zamian żądają tego samego. I niech mi teraz kto powie, czy na tym ostatecznie zyskałam czy straciłam.

Pożogar biegł przodem, wskazując drogę. Zatrzymał się przed jakimiś niepozornymi drzwiami.

– To ma być elfie więzienie?

– Nie. – Wyszczerzył zęby. – Pokoje dla szczególnie ważnych gości. Elfy uznały, że skoro mag podróżował razem z tobą i kazałaś go nie zabijać, to trzeba go w miarę możności traktować z szacunkiem. Uprzedziłem ich jednak, żeby zapieczętowali drzwi i nie zdejmowali mu blokady.

Odsunęłam psa na bok, pchnęłam drzwi i zatrzasnęłam mu je przed nosem, zostawiając mojego wiernego obrońcę na zewnątrz. To miała być bardzo osobista rozmowa, niech więc pilnuje swojego mokrego nosa.

Kes siedział w głębokim fotelu. W rzeźbionym kominku wesoło trzaskał ogień. Elfy! Palić latem w kominku, to naprawdę trzeba być elfem!

– Cześć – uśmiechnęłam się, demonstrując brak kłów. – Miły lokal, nie pożałowały elfy wygód, co? Słuchaj, jak ci tu czegoś trzeba, zadzwonię na służbę, zaraz przyniosą.

Cisza.

– A gdzie rozpaczliwe wyznania miłosne i podziękowania za uratowanie życia? Zwracam uwagę, że już dwa razy zostałam ranna, broniąc ciebie.

– A dlaczego?

Nareszcie. Już się zaczynałam obawiać, że elfy naprawdę obłożyły go zaklęciem niemoty.

– Co „dlaczego”? Dlaczego jeszcze żyjesz? Dlaczego cię ratuję? Dlaczego, paskuda, przyszłam tu i rozmawiam z tobą na pokojowej stopie? No dobra, dobra, to były pytania retoryczne. Głupie pytania. Jestem Księżniczką i ta gra z tobą mi się podoba, a poza tym zawsze dotrzymuję słowa.

– Chcesz przez to powiedzieć, że teraz zaraz niezwłocznie zdejmiesz mi więzy, a potem załatwimy nasz spór?

– Żałuję, ale nie. Niestety, w tej chwili nie mam prawa narażać życia, ale jak mówiłam, obietnica rzecz święta. Chcę ci zaproponować układ…

– Nie wchodzę w układy z… potworami!

– Tak? A czym to się szanowny pan ostatnio zajmował? Na przykład wtedy pod cerkwią. Tam jakoś nie byłeś taki zasadniczy. Nie wiem, może to obecność Kostuchy w pobliżu sprzyja elastycznemu myśleniu! I tylko nie „potwór”, panie Kessarze Wietrze, jestem Dzieckiem Jesieni, niosącym na barkach wyjątkowo niewygodny ciężar obowiązku.

– Jak to: dlaczego? Dlaczego wyrżnęłaś tamtą wieś! Współczułaś mi, jak opowiadałem tę historię, czułem, że jesteś smutna! Po cholerę odstawiasz taką dobrą duszyczkę? Mnie to nie bierze!

Czułam, jak ogarnia mnie gniew. Dlaczego… On śmie pytać, dlaczego? On, łapacz?

– Dlaczego zabijałam ludzi? Wy, czarodzieje, spaliliście mojego ojca, moimi rękami go zabiliście. Moja moc odebrała mu nieśmiertelność, moja magia! Miałam szesnaście lat, Kes, szesnaście! Co to jest szesnaście lat dla nieśmiertelnego ducha! Nie potrzebowałam świata bez Lissiego, bez oddechu i krwi, które dały mi życie! Stałam się człowiekiem, zapomniałam o przeszłości, zrezygnowałam z mocy, a potem chcieli mnie złapać! I pokazałam wam, smętnym śmiertelnikom, czym jest gniew Księżniczki!

– Stałaś… się… człowiekiem?

– Ech, Kes…

Gniew opadł ze mnie, jakby kto zdmuchnął płomień świecy. Jego miejsce zajął niepojęty smutek. Tęsknota. Nienawiść. Nie do Kessara – do siebie. Nienawiść z przyzwyczajenia.

– Ech, Wiaterek… Naprawdę nie rozumiesz? Przecież wyczuwasz kłamstwo, doskonale wiesz, że zełgałam o tych grach, zabawach i obietnicach. Gdyby to o to chodziło, już byś nie żył. Nienawidzę łapaczy.

Ale tobie jestem winna życie twoich rodziców, siostry i braci, sześciu osób. Oddałam ci dwa, zostały jeszcze cztery. Ale nawet nie o to chodzi. Jestem ci winna swoje życie…

Słowo się rzekło. Mętnie, niezrozumiale, ale się rzekło. Może zrozumie, przyjmie do wiadomości?

– Bo co? Nie możesz mnie po prostu zabić? Jak to, swoje życie?

– Bo to, że po śmierci ojca zapomniałam, kim jestem, uważałam się za człowieka. Bo to, że mi tęsknota nie przeszła, nie chciałam żyć na świecie, w którym zabrakło czegoś bardzo ważnego. Nie pamiętałam, ale wiedziałam, że straciłam wszystko. Rok przeżyłam na krawędzi między obłędem a śmiercią, ale dzięki tobie widzę sens w tym, żeby dalej walczyć. I postaram się przerwać tę wojnę dlatego, że ty o tym zawsze marzyłeś.

Patrzał na mnie, jakby zobaczył zjawę. I tak rzeczywiście było.

– Reylina… Nie, przestań! To szaleństwo jakieś! To niemożliwe!

– Co niemożliwe, Kes? Niemożliwe, że ja to ja?

– Lina…?

– Nie jestem Lina, Kes. Jestem Rey-line, Jesienna Księżniczka, Pani Października. I proponuję ci układ. Zostawisz mnie w pokoju do czasu, aż naprawię błąd, który popełniłam osiemnaście lat temu, a potem dam ci okazję, żebyś ty zabił mnie albo ja ciebie. Przemyśl to. Odpowiesz mi jutro.

Podniosłam ręce i płomień ogarnął mnie miękkim obłokiem. Znikałam, tylko złote iskry sypały się na dywan, tylko płomień trzeszczał w kominku. Moc wróciła, ale…


* * *

Siedzieliśmy w oplecionej różami altance i leniwie sączyliśmy z wysokich pucharów kosztowną elfią ambrozję.

– Wybacz mi, ale ja naprawdę nie wyczułem w tobie Ognia.

– Bo też jego we mnie nie ma. – Pokręciłam głową. – To znaczy jest, ale tak głęboko, że się go nie zobaczy. Jest lato, to nie mój czas, poza tym ja się kiedyś wyrzekłam swojej mocy, a ona swoje wie i nie lubi, jak się ją niepoważnie traktuje.

– Zatem jak wezwałaś żywioł tam na arenie?

– Nie skojarzyłeś? Sunner-warren, mówi ci to coś?

– Środek świata?

– To nie jest prawidłowe tłumaczenie, Elgorze, przez te lata zupełnie zapomniałeś prawdziwej mowy. W rzeczywistości to znaczy sens istnienia.

Jednym skinieniem znów napełnił nasze puchary. Westchnęłam zazdrośnie. W Wiecznych Dąbrowach elfy są praktycznie wszechmocne, magia lasu spełnia ich najdrobniejsze życzenia. Nie chcę wspominać, ile ofiar przez to padło z winy mojej poprzedniczki…

– Sens istnienia? Coś mi się obiło o uszy, że każdy z Książąt go powinien mieć, ale nic nie zrozumiałem. Instynkt samozachowawczy mają wszyscy, nawet śmiertelni.

– A to ci się udało! – zachichotałam, kryjąc się za pucharem. – My, Książęta, nie jesteśmy śmiertelni. Mówiłam o instynkcie istnienia. Weźmy feyry wyższe, najsilniejsze stworzenia wśród stronników Ładu. Tylko my jesteśmy dostatecznie silni, by przeciwstawić się Chaosowi i nie pozwolić mu na pustoszenie ziem śmiertelników. Ale obrona abstrakcji, typu świat, porządek, ludzkość nie leży w naszej naturze. Domyślasz się, do czego zmierzam? Tak więc nasza natura pcha nas do tego, by bronić, ale czegoś lub kogoś, sunner-warrena, sensu istnienia. Dla mnie kimś takim był ojciec, dla dziadka prababcia, a potem ja. Każdy z nas ma kogoś albo coś, co jest najważniejsze na świecie, dlatego świat jeszcze istnieje. Nawiasem mówiąc, wiele dawniejszych rzeczywistości zostało unicestwionych właśnie przez to, że komuś z Książąt zawalił się świat, więc przestał stawiać opór. Jak się rozhulali, po kawałku likwidowali Granicę i wpuszczali Chaos na ziemie śmiertelników.

– Chcesz powiedzieć…

– Dokładnie to. Kiedy ojciec zginął, mój świat się zawalił. Udało mi się utrzymać na granicy, gdyż Lis kochał śmiertelnych, więc przez wzgląd na jego pamięć unicestwiłam tylko bezpośrednich sprawców, ale kiedy wyrzekłam się mocy…

– Łowiec.

– Wiedziałeś?

– Książęta mówili, że Łowiec zagrał pieśń dzikich łowów. Odebrał wszystkim rozum, tak iż mało, a wyższe feyry by się same nawzajem wybiły, niższe zaś wyprawiły się w ziemie śmiertelników po mord i pomstę. On i Róg znikli. Róg jest w rękach magów, więc i Łowiec tam powinien być. Ale o tobie i twojej mocy mówiliśmy, czy wolisz omijać ten temat?

– Ech, Elgorze… Mój sens istnienia świata zginął, ale znów go znalazłam. Ten człowiek mnie kochał, a ja kochałam jego. Chciał powstrzymać wojnę, dlatego zrobię wszystko, by tak się stało. Jeśli będzie w niebezpieczeństwie, mój płomień go obroni, a ja przyjmę cios przeznaczony dla niego. Jeśli on umrze, i ja umrę. Granica padnie i zginie ten świat, w którym już nic nie będę miała. Na jego gruzach narodzi się nowy świat, ale w nim już nie będzie mnie. Dawno temu, jeszcze w przeszłym świecie, takich jak Kessar nazywano podopiecznymi - sens naszego życia polegał na bronieniu ich przed wszystkim i wszystkimi. Właśnie dlatego, że Kesowi groziło niebezpieczeństwo, zdołałam na arenie wezwać swoją moc. Dopóki jest przy mnie, dopóki w walce stoi za moimi plecami, moja moc będzie służyć jemu.

– Ogniku!!! – Zerwał się, przewracając puchar. Srebrzysty płyn zmieszany z odłamkami szkła rozbryznął się na wszystkie strony. – Ty mu to wszystko powiedziałaś?

– Jasne, że nie! Masz mnie za kompletną wariatkę? Zaproponowałam, żeby poszedł razem ze mną, obiecałam powstrzymać wojnę. Jest zły, urażony. Kochał mnie, a teraz nienawidzi, chce mnie zabić. Jestem pewna, że pójdzie na ten układ. Nie musi wiedzieć, że w razie starcia ja będę jego bronią, że jego słowo jest dla mnie rozkazem, i że zgodzę się na wszystko, byle on był szczęśliwy.

– Pożogar twierdzi, żeś przyrzekła potem z nim walczyć jeden na jednego. Po co? Jeśli tak się sprawy mają, jak mówiłaś…

Zagryzłam wargi, tłumiąc cisnący się na usta jęk. Owszem, kretynka jestem, autentyczna i niefałszowana.

– To było przedtem. Zanim przypomniałam sobie pierwsze lata naszego życia. Zrozumiałam, co narobiłam, dopiero jak weszłam do jego komnaty i poczułam, jak przy nim moja moc wzrasta.

– Co więc teraz umyśliłaś robić?

– Ratować świat. A co mi innego zostało? To moje przeznaczenie. Bronić i ratować, dopóki jeszcze jest sens.

– A potem?

– Potem? Nie będzie żadnego potem, Elgorze. Mam tylko jedną drogę.

– Ogni…

– Zostaw, nie dręcz mnie! Wiem, głupia jestem, wiem, znowu wpakowałam się w to samo bagno, ja to naprawdę doskonale wiem!

– Chodź, przejdziemy się. Moje rozarium bardzo się rozrosło przez te lata. A sprawy załatwimy jutro, gdy się twój mag zdecyduje.

– Chodźmy…


* * *

Pożogar wszedł do komnaty, gdy tylko poczuł, że Księżniczka zniknęła. Mag go nie zauważył, a feyr starał się nie zwracać na siebie uwagi. Siadł obok drzwi i zaczął bezczelnie wpatrywać się w maga, który przycupnął ze zwieszoną głową i zamkniętymi oczami, dysząc ciężko, konwulsyjnie zaciskając i rozwierając pięści. Feyr z niesmakiem pomyślał, że tym razem Księżniczka przesadziła, doprowadzając mężczyznę do obłędu. Teraz będzie trzeba zostawić go pod nadzorem elfów, żeby nie musieć bać się w drodze każdego krzaka. Ale czy wyższa się na to zgodzi? Jej stosunek do tego konkretnego człowieka wywoływał u psa irytację zmieszaną z niedowierzaniem. Nie rozumiał tego wszystkiego. Dlaczego nie pozwala go zabić? Miłość? No nie, śmiech pusty! Księżniczka i człowiek, mag!

– Lina… – zajęczał mag, a po twarzy spłynęła mu łza. – Boże, Lina… Ale dlaczego?! Dlaczego ty?! To zwidy, majaki! To nie ty…

Pożogar pokiwał głową. No, udało się jej doprowadzić maga do szaleństwa. Same kłopoty z tymi Książętami! Zawsze się muszą w coś wpakować, nawarzą piwa, a ty je teraz pij! A mag mógł być pożyteczny, może by się dało uzyskać od niego pomoc w poszukiwaniach Rogu i Łowca, a potem, jak już wszystko się uda, zginąłby w jakim nieszczęśliwym wypadku i Księżniczka wreszcie byłaby bezpieczna.

Zdecydował się odezwać.

– Co nie ona? O Księżniczce mówisz?

Mag otworzył oczy. W pierwszej chwili nie wiedział, kto z nim próbuje rozmawiać, ale potem wzrok jego padł na wodzące za nim złote oczy, zupełnie nie po psiemu rozumne.

– Zwierzołak? Zjawa…

– Nazywam się Przodownik Jesiennej Sfory, śmiertelniku. Pożogara wymyśliła Księżniczka, a zjawami lub widmami nazywacie nas wy.

– Jesteś feyrem?

– Nie – warknął Pożogar. – Wytworem twojej chorej wyobraźni! Mniejsza o to, co tu się działo? Bo jeśli obraziłeś Księżniczkę, będziesz miał ze mną do czynienia.

– Obraziłem? A to ją można obrazić? Ona… ta bestia przybrała postać mojej najdroższej osoby, którą kiedyś zabiła – to moje najgorsze wspomnienie – a ty jeszcze mi tu śmiesz mówić o obrażaniu? Ona…

– Księżniczka nie może przybierać żadnych postaci – przerwał mu Pożogar.

Położył pysk na wyciągniętych łapach i przeciągnął się. Mag nie zwariował – to Księżniczka zrobiła błąd, ujawniając się. Czy ona naprawdę myślała, że jej dawny ukochany rzuci jej się na szyję ze łzami radości w oczach, żeby ją wycałować po długiej rozłące? Dzieciak. Ona naprawdę jest dzieciakiem.

– Ale to nie może być moja Reylina. Moja dziewczyna zginęła cztery lata temu! To nie ma sensu! Rozmawiam z feyrami, moja dziewczyna zmartwychwstaje w postaci krwiożerczego potwora i oświadcza, że ze względu na mnie uratuje ten świat i powstrzyma wojnę! Mnie się to wszystko śni! Mnie się to wszystko tylko śni!

Pożogar zaszczekał i nagle złapał się na tym, że raz po raz powtarza sobie w głowie słowa chłopaka.

…oświadcza, że ze względu na mnie uratuje ten świat i powstrzyma wojnę…

…uratuje ten świat i powstrzyma wojnę……ze względu na mnie…

– Czekajże, magu, pewien jesteś, że dokładnie powtórzyłeś to, co mówiła? Mówiła, że zrobi to ze względu na ciebie?

– Tak. Że, uważasz, ja nadaję sens jej życiu…

Pożogar poczuł przemożną chęć schowania się w najbliższej mysiej dziurze, zatkania uszu łapami, wolałby nic nie widzieć i nie słyszeć tych słów. W odróżnieniu od maga doskonale wiedział, co jego pani chciała przez to powiedzieć. Wszystkie jego plany diabli wzięli.

– Nie do końca. Dzięki tobie ona widzi sens w tym, żeby nie unicestwić tego świata – poprawił go odruchowo, wyraźnie przekraczając swoje uprawnienia. Nie byłby przodownikiem, gdyby nie zastanawiał się nad zawiłościami, w które obfitowało życie i polityka Książąt. Pacjent, podopieczny, towarzysz podróży… No cóż, nic się nie zmieni, trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. – Stałeś się sunner-warrenem.

Mag potrząsnął głową. Słabo znał Prawdziwą Mowę, ale ten tytuł był mu znajomy z foliałów przechowywanych w dziale zakazanym biblioteki Akademii. Jasne było, że to jest tytuł, ale magowie nie zdołali ustalić, kto konkretnie go nosi. W chwilę później dotarł do niego sens ostatniego zdania.

– Żeby nie unicestwiać tego świata? – zaśmiał się przez łzy gniewu. Nie obchodziło go już, że jego rozmówca jest feyrem, nie myślał o więzach pętających jego magiczną moc, chciał tylko jednego: żeby zza twarzy ukochanej znowu wychynęło nieludzkie oblicze Księżniczki, chciał zapomnieć jej cichy głos. – Nie wydaje ci się, że trochę późno się obudziła? Nasz świat się wali, z roku na rok coraz wyraźniej. Stracił punkt podparcia, i co, teraz jeden potwór z urojeniami ma go doprowadzić do równowagi? Nikt nie da rady!

Pożogar zawarczał z niezadowoleniem, z najwyższym trudem powstrzymując przemożną chęć rzucenia się na maga obrażającego wyższą. Zerwał się i podbiegł do kominka. Już wchodząc w płomienie, osypany widmowymi iskrami odwrócił się do bezsilnie zgrzytającego zębami człowieka.

– Ona nie może stać się punktem podparcia, ale jest w stanie go wybrać. Moja pani wybrała ciebie i przyjmiesz to, czy tego chcesz czy nie. Przyjmiesz swój los. Tak samo, jak ona przyjęła swój.


* * *

Nazajutrz znów zjawiłam się u Kesa, ale tym razem nie z pustymi rękami i podobniejsza do siebie. Po długich kłótniach wywalczyłam dla siebie prawie normalne ubranie, chociaż oczywiście elfie, a co za tym idzie ozdobione haftami, koralikami, piórkami, koronkami i drogimi kamieniami. Nie ma elfa bez przepychu. Zaplotłam włosy w krótki warkoczyk, zakładając za uszy odrosłą od zimy grzywkę. Skórzane spodnie z bogato zdobionym pasem, złocista koszula i skórzana kurtka, choć cała w ozdóbkach, radykalnie poprawiły mi humor. Może właśnie dzięki temu przyszła mi fantazja własnoręcznie przynieść uwięzionemu czarodziejowi śniadanie. Napotkane po drodze elfy pryskały na wszystkie strony, ale tym razem bynajmniej nie ze strachu i niepewności – po prostu Księżniczka z tacą w rękach stanowiła zjawisko niepojęte i niepowtarzalne.

Kesa zastałam siedzącego dalej na tym samym fotelu, jakbym wyszła minutę temu. Może drzemał, może rozmyślał, może usiłował pozbyć się blokady, a może…

– No witaj… Rey… Dzisiaj wybrałaś fason pół… o, przepraszam, ćwierćelfki? Co to za przebieranki?

O dziwo, w jego głosie nie było nic poza tłumioną ciekawością. Szkoda, chłopiec się co prawda starał, ale przejrzałam go bez trudu – pod lodowatym pancerzem buzował płomień, i to ja byłam tym płomieniem. Byłam cząstką jego duszy, a on częścią mojego przeznaczenia. Ale w sumie jeżeli tak ma mu być lżej, to niech sobie gra łapacza bez serca i uczuć.

– Dzień dobry, Kes. Nie żadne przebieranki, tylko nigdy nie lubiłam chodzić w półprzezroczystych szmatkach. Pamiętam, że Elgor ciągle się śmiał, mówił, że ich pani jest podobniejsza do włóczęgi niż do bogini. Zjesz coś?

Postawiłam tacę na niewysokim stoliku i przystawiłam go do fotela. Sama usiadłam na dywanie naprzeciwko. Głowa Kesa nieznacznie drgnęła. Widziałam, że jest głodny jak wilk, ale przyjęcie czegokolwiek z moich rąk było ponad jego siły.

– Jedz, jedz, bo inaczej będziesz żołądkiem myślał, a nie głową. Zjedz, a potem powiedz, co wymyśliłeś przez noc. Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, że w razie odmowy to jest twoje ostatnie śniadanie na tym padole?

O, jaka groźna jestem! Kłamię i nawet powieka mi nie drgnie!

– A o truciźnie pamiętałaś? – Nachmurzył się i nadział na widelec coś nieco przypominającego pomidor.

– O rany, zapomniałam! – Zamachałam rękami tak energicznie, że omal nie zrzuciłam ze stolika filiżanki z kawą. – Słuchaj, możesz poczekać parę minut, to przyniosę sól…

Jakby biorąc moje słowa za dobrą monetę, rzucił się na bezpieczny jeszcze posiłek, a po chwili rozejrzał się, czy aby nie pobiegłam po przyprawy. Uśmiechnęłam się i znów usiadłam na dywanie. Znam Kesa dobrze, aż za dobrze, jego reakcje są takie przewidywalne… Ciekawe, kiedy zauważy, że nie bawię się z nim, lecz nim?

Zachował się dokładnie tak, jak się spodziewałam. Nie minęło pięć sekund, a już siedział na mnie, ściskając mi nogi kolanami, łokciem przyciskając gardło i celując mi w serce srebrnym widelcem. No… Dokładnie w tym miejscu mam serce. A może gdzie indziej? A kto mnie tam wie! A srebrem właściwie nic mi nie można zrobić. Czy on tego nie wie? Też mi łapacz!

– Kes, naprawdę myślisz, że możesz mnie zabić i wydostać się stąd? Albo że elfy po prostu utną ci głowę albo rzucą dzikim feyrom na pożarcie? Rozłożą sobie przyjemność oglądania twojej agonii na lata, dziesięciolecia, wieki… Będziesz umierał na torturach bez końca.

– Możliwe. Ale za to ty mi się przestaniesz śnić.

Widelec drgnął.

– Moja propozycja pozostaje aktualna. Poderwałam rękę i przejechałam po szczęce maga.

Był to tak szybki ruch, że nie zdążył się uchylić ani zareagować.

– Wietrze, masz prawo iść ze mną i pomóc mi spełnić twoje marzenie. Masz prawo wyzwać mnie na pojedynek, gdy nastanie pokój. Masz prawo mnie zabić albo mi przebaczyć.

Wahał się, choć ręka mu nie drżała ani uchwyt nie zelżał. Wiedziałam, że jeśli to potrwa jeszcze parę minut, to moja szyja nie wytrzyma takich pieszczot. Umrzeć to od tego nie umrę, ale zacznie się transformacja. Mój organizm już krzyczy, że pani zwariowała i coś z tym trzeba zrobić. Nie wiem, jak ja to wytrzymuję… Chociaż… Owszem, wiem… Sunner-warren, mój sunner-warren. O, Żywioły!

– Zgoda.

Wstał i odrzucił widelec na bok, pospiesznie otrząsając ręce, jakby dotknął czegoś wstrętnego. Proszę, proszę. A kiedyś ledwo mogłam się wyrwać z tych kochających rączek.

No i co z tego? Wszystko płynie, wszystko się zmienia…

Nie okazując bólu, rwącego mi wnętrzności na krwawe strzępki, wstałam.

– W porządku. – Mój wzrok spotkał się z jego wzrokiem. – A więc jutro z rana ruszamy do Wołogrodu.

– A co ty tam masz do roboty? Jaką rolę gra w twoich planach stolica Rusi?

– Cały ty, drogi Wiaterku. Myślisz tylko o tym, co jutro. A dzisiaj przyniosą ci ciuchy stosowne do twojej aktualnej sytuacji i będziesz mi towarzyszył na balu, który Elgor wydaje dla uczczenia mojego triumfalnego powrotu.

Ruszyłam do drzwi, postanowiwszy tym razem się nie popisywać.

– A magia? Zwrócą mi magię?

Zamyśliłam się przez chwilę. Kes też czasem miewał rację, w drodze jego możliwości mogą się przydać.

– Przysięgniesz, że nie użyjesz jej przeciwko mnie ani przeciwko nikomu, kto pójdzie z nami albo przyłączy się w podróży?

– Przysięgam.

Skąd wiedziałam, że tak będzie… Czy on naprawdę ma mnie za bezmózgą idiotkę?

– Wiaterek! – Potrząsnęłam głową z wyrzutem. – Prosiłam, żebyś przysiągł, a ty się wygłupiasz!

Twarz mu pociemniała, ale ukląkł na jedno kolano. Przyszło mu to z widocznym wielkim trudem, ale zdołał jednak przemóc swoją dumę.

– Ja, Kessar Wiatr, urodzony jako człowiek, przysięgam na moc, że nie wyrządzę szkody swoim towarzyszom aż do osiągnięcia ostatecznego celu podróży. Tak jest i tak będzie, na wieki wieków.

– Świetnie, Wiaterku. Powiem Elgorowi, żeby do ciebie przysłał magów.

Już zamykałam za sobą drzwi, gdy usłyszałam za plecami wściekły sceniczny szept:

– Nigdy więcej nie nazywaj mnie Wiaterkiem, dziwko!

…coś jednak się nie zmienia…

…mag nienawidzi feyrów, ja nienawidzę magów…

…tak było, tak będzie…

Jeśli go zabiję, ten świat runie, utraciwszy punkt podparcia.

Czyli on zabije mnie.

…to nie boli, bo umrę z ręki, którą kocham, jak nie bolało mojego ojca…

…boli teraz, dopóki żyję dla człowieka, który mnie nienawidzi…


* * *

– Księżniczko, na waszą cześć zgromadzono wszystkich mających prawdziwą krew, wszystkich wyższych z Wiecznych Dąbrów. Nie możecie kompromitować swojego ludu pojawieniem się na balu w tym… niestosownym stroju! Nawet wasz sunner-warren włożył odzież, którą mu przyniesiono!

– To niech się na niego gapią, a ja nie umiem chodzić w sukience! Nawet żyjąc wśród ludzi latałam po wsi z chłopakami!

– Księżniczko!

– Pożogar!

Ciekawe, które z nas jest bardziej uparte? Pewnie on, zważywszy że po trzech godzinach gorących sporów i miotania w nachalne psisko wszystkiego, co się nawinęło pod rękę, ten uparciuch w dalszym ciągu wciskał mi balową kreację. W sumie była nawet skromna w porównaniu z poprzednimi szmatkami. Znowu złoto na lejącym się purpurowym jedwabiu, ale tym razem pod rozcięciami wierzchniej sukni widać jasnozłocistą spódnicę i bluzkę. Z przodu pod szyję, za to z tyłu dekolt do pasa. Obrzuciwszy siebie krytycznym spojrzeniem, stwierdziłam, że robię wrażenie, ale nie powalające, na Kesa to nie podziała. Rzuciwszy paskudne spojrzenie Pożogarowi, który skromnie przymknął oczy na czas, kiedy się przebierałam, pospiesznie zrzuciłam odzież sprezentowaną mi przez Elgora.

Skoncentrowawszy się, wypuściłam z dłoni ogniste języki i obrysowałam rękami figurę. Ogień spłynął po skórze, przyjmując żądany kształt. Krótka suknia przeobraziła się w ogromne ptasie skrzydła. Ostre pióra zdawały się wyszlifowane z kosztownych rubinów. Nie były to prawdziwe skrzydła, ale bardzo, bardzo podobne.

– Już? – Pożogar zaczął się niecierpliwić.

– Już – ucieszyłam go dobrą wiadomością. Otworzył oczy i krótko szczeknął.

– Wasza wysokość przeszła wszelkie moje oczekiwania. – Na jego pysk wypłynął szeroki uśmiech. – Jestem pod wrażeniem waszej piękności. Nikt nie ośmieli się teraz wątpić w waszą moc i potęgę.

No proszę. Chciałam jak najgorzej, a wyszło jak zawsze.

Kes, który czekał na mnie za drzwiami, nie odezwał się ani słowem, ale w jego oczach widziałam, jeśli nie zachwyt, to w każdym razie zainteresowanie. W porządku, wiem, wiem, jestem piękna. I skromna. I poszkodowana na umyśle.

Ująwszy maga pod rękę, próbowałam spojrzeć na nas z boku. Nie można powiedzieć, dobrana para, w każdym razie kolorystycznie. Kesa elfy ubrały w czarny jedwab.

– W jakim charakterze ja towarzyszę waszej książęcej mości? – zainteresował się mag, nie ukrywając irytacji. Próbował się już wyrwać z mojego uścisku, ale machając przed nosem pazurami zdołałam mu wybić z głowy dalsze próby oporu.

– Towarzyszysz mi jako… – zawahałam się, bezradnie oglądają się na Pożogara. – Nie wiem, nie umiem tego przetłumaczyć na rusiński, a ty nie zrozumiesz w prawdziwym. Coś w rodzaju towarzysza, arystokraty, dworzanina, a jednocześnie najbliższego pomocnika, przyjaciela, brata, ukochanego i… sumienia. Tak… pojęcie sunner-warren zawiera właśnie taki ładunek znaczeniowy.

Im dłużej mówiłam, tym niżej opadała jego szczęka. Zdawał się nie rozumieć, w jaki sposób te wszystkie epitety mogą się odnosić do niego. Ech…

– A co to wszystko ma wspólnego ze mną?

– Nikogo innego na wolne miejsce nie miałam! – warknęłam, ciągnąc go za sobą. – Wietrzyku, ty naprawdę jesteś taki głupi, czy tylko tak wprawnie udajesz? Kiedyś o mało co bym za ciebie wyszła, związek między nami powstał prawie siedemnaście lat temu, a to, że teraz nasze stosunki są mocno napięte, niczego nie zmienia. Sunner-warren to jest funkcja dożywotnia, będzie trwała, dopóki śmierć nas nie rozłączy.

– Czyli zabiję cię i będę wolny? – upewnił się z niekłamaną radością.

– Raczej na odwrót.

Już na szczycie schodów zatrzymałam się i zaczęłam schodzić po jednym stopniu dystyngowanym krokiem stosownym do mojej pozycji.

Zachwyt. Niedowierzanie. Szepty.

Ptaki śpiewały, grali niewidzialni muzykanci, wśród stuletnich pni krążyły pary. Sad Elgora był piękny jak nigdy.

Potem elfy zaczęły wygłaszać przemówienia, usadziwszy mnie uprzednio na niskim krześle bez oparcia. Początkowo oczywiście przewidzieli dla mnie stosowny tron, ale spojrzałam tylko wymownie na swoje skrzydła i sprawa była natychmiast załatwiona. Kesa, ku jego niezadowoleniu, posadzono po prostu na trawie u moich nóg. Zapomniał o niezadowoleniu, gdy tylko pospieszyli do nas z powitaniami posłowie innych ras. Takie zdarzenie, jak pojawienie się Księżniczki, skłoniło nawet driady do opuszczenia gajów. Nawet gnomy wyszły na powierzchnię. Mag przypominał małego chłopca, który wreszcie dostał dawno upragnioną zabawkę. No ba! Kto jeszcze może poszczycić się tym, że się przed nim z szacunkiem kłaniał ork?

Wreszcie część oficjalna skończyła się. Uznawszy, że dość już mam tej gadaniny, wstałam w połowie przemowy jednego z centaurów i zostawiłam Kesowi zaszczyt zażegnania skandalu dyplomatycznego. Od tego był, żeby mi ratować tyłek przed skandalami.

– Elgorze, nie złożysz mi hołdu? – Przecięłam drogę jakiejś elfce i, nie doczekawszy się zgody, pociągnęłam władcę do kręgu. Elgor na wszelki wypadek nachmurzył się, ale oczy mu się śmiały. Nie, nic a nic się nie zmieniłam! Już jako roczny dzieciak miałam za nic wszelkie tytuły i rzucałam się władcy na szyję, gdy tylko pojawiał się w moim zasięgu. Z tego, co pamiętam, to nawet miałam zamiar za niego wyjść…

Jego myśli zdawały się biec w podobnym kierunku.

– Azaliż już tak się znudziłaś swym magiem, że szukasz pociechy w moich ramionach?

Odszukałam wzrokiem Kesa prowadzącego ożywioną dyskusję z jednorożcem – skąd na tym balu jednorożec? – i zrobiłam zasmuconą minę.

– Myślisz, że zgodziłby się ze mną zatańczyć?

– Alboż tobie potrzeba jego zgody?

– Elgor! Jesteś niepoprawny!

– A ty nawet w grobie się nie poprawiłaś!

– W jakim znowu grobie?!

– Zwyczajnym. Straciwszy nadzieję na odnalezienie ciebie, wystawiliśmy ci pomnik. Nie widziałaś? Dostałaś akurat pokój z widokiem na obelisk.

– Ta baba z mieczem, skrzydłami i wyciągniętą ręką? To mam być ja?!

– A co, niepodobna?

Szczęściem dla elfa taniec skończył się i porwał mnie do następnego jeden z nocnych starszych, wampir czy jaki inny wilkołak. Ale co tu z głupim gadać! O czym można rozmawiać z elfem?

Skrzydła już dawno schowałam w obawie, że mogłabym przypadkiem stracić kontrolę nad mocą, zresztą przeszkadzały. Nie wiem, jakim sposobem Kes zdołał nie stracić mnie z oczu w tłumie, w każdym razie gdy tylko pożegnałam się z dziewiątym partnerem, złapał mnie pod rękę. Spojrzałam na jego zaciśnięte palce, potem przeniosłam wzrok na twarz. Dookoła nas zrobiło się pusto.

– Co jest? – warknęłam, lekko zaniepokojona.

– Czy wasza książęca mość odmawia mi prawa do zatańczenia z nią, czy też aż tak dalece nie pragnie mojego towarzystwa?

Wzruszyłam ramionami i dałam się objąć, starając się nie zauważać, że słowa „czuły” lub „delikatny” nie całkiem trafnie określałyby ten uścisk. „Brutalny” byłoby bardziej na miejscu. Kes zajmował się tym, czym zazwyczaj.

Położyłam mu głowę na ramieniu. Z boku musiało to wyglądać słodko, ale od środka – tak jak wtedy w karczmie – sprawy miały się zupełnie inaczej.

– Po co ten cyrk? – spytałam. – Cierpisz, jak musisz mnie dotknąć, a teraz zmuszasz się do tego, mnie przy okazji też, i koniecznie chcesz przeciągać tę szopkę. Spróbuj pomyśleć o czymś przyjemniejszym niż nienawiść, inaczej nic z tego nie będzie.

– Mam życzenie zobaczyć, jak twojego elfa trafia szlag. Ciekawe, czy wie, że ja już dostałem od ciebie to, co najciekawsze, czy może mu rybka, że towar nie jest pierwszej świeżości?

Zacisnęłam zęby. Nie teraz. Rey, on nie jest tego wart.

Bić… Mordować…

Nie przeciągaj…!

– …będę musiał zamienić z nim parę słów, pogadamy o wspólnej znajomej… Ciekawe, czy mu się spodoba to, czego się nauczyłaś? Oczywiście starałem się z myślą o sobie, ale…

Zamachnąć się i wysunąć pazury.

Zobaczyć, jak ta twarz zakwita krwawymi pręgami.

Wyrwać jęzor, którym potrafi ranić bardziej niż stalowym ostrzem. Kes…

Zatrzymałam się. On też. Powoli zdjęłam dłonie z jego ramion, ale w dalszym ciągu otaczały mnie jego ręce. Gdzieś zawyły wilkołaki, a do ich mrożącego krew w żyłach wycia przyłączył się Pożogar. Muzyka przycichła. Skąd ja wiedziałam, że z tego balu nic dobrego nie wyjdzie? Po cholerę brałam go ze sobą? A Kes był zadowolony, rozkoszował się moją złością i moim poniżeniem. Zamknęłam oczy, próbując wskrzesić w pamięci dni swojego dzieciństwa. Swojego. Nie Liny, lecz Księżniczki Jesiennego Rodu. Lissi… Dziadek… Elgor…

Jak we śnie rzuciłam się w tył, wyrywając się z palących objęć. Zaraz ktoś mnie wziął pod ręce, a Kesa otoczyli strażnicy. Wystarczy jedno moje słowo, żeby go posiekali na kawałki. Jeden mój gest…

– Elgor… – czy jęknęłam, czy tylko pomyślałam. Zachwiałam się. Ciepłe, dobre ręce objęły mnie za ramiona.

– Dobrze już, dobrze, Ogniku, on za dużo wypił. Elf przesunął dłonią po moich włosach, ogarnął mnie spokój i poczucie bezpieczeństwa, czułam zrozumienie i współczucie. Nikomu innemu nie pozwoliłabym mi współczuć. Nikomu. Tylko Elgorowi, który pamiętał mnie jako małe dziecko.

Rozkleiłam się i wcisnęłam twarz w jego ramię.

– Chcę wyjść. Proszę… chodźmy do twojego rozarium.

Wziął mnie na ręce i zastygł w geście niezdecydowania.

– Odprowadzić człowieka… – zawahał się -…do jego pokojów. Nie czyńcie mu krzywdy.

Otarłam się z wdzięcznością o jego policzek, starając się nie patrzeć na maga, który stał z rękami skrzyżowanymi na piersiach, z paskudnym uśmiechem, zadowolony i szczęśliwy. Ogarnęła mnie złość. On mnie chciał poniżyć? Mnie, Księżniczkę? Za kogo on się ma?

…magowie sądzili Lissi wedle praw ludzkich, a on żył wedle praw feyrów…

Ja też swoje wypiłam.

Ja też wiem, jak wsadzić szpilę, żeby dotarło. Uwolniłam się z uścisku i wstałam. Spojrzałam w różnobarwne oczy maga, naśladując jego uśmiech.

– Naprawdę myślisz, że mój narzeczony przejmuje się tym, jakie mam zabawki? Śmiertelniku Kessarze Wietrze, jesteś pyłkiem, który przypadkiem przylepił się do mojego buta, kałużą, w którą wdepnęłam. Jesteś czarodziejem i gdy nasza podróż się skończy, to nie ty rzucisz wyzwanie, lecz ja. Zabiję cię, jakem zabiła kiedyś setki czarodziejów, którzy ośmielili się sądzić mojego ojca. A potem poślubię mojego poddanego, który zna swoje miejsce i nigdy nie popełni błędu, stawiając siebie na równi ze mną. Ja, Ogiń Jesiennych Ognisk.

Rozpostarłam skrzydła i wróciłam do Elgora. Wybacz, przyjacielu, tylko tak mogę się rozprawić z Kesem. Wybacz, że cię wykorzystuję…

Usta miał słodkie niczym miód lipowy. Jego włosy pachniały różami i wiatrem, skóra miękko świeciła. Wysiłek woli – i ogień rozpłynął się po jego kamizeli, po obejmujących mnie rękach, po twarzy, spływał po włosach, kroplami kapał na trawę. Ktoś westchnął. Wysunąwszy pazury, rozerwałam nimi cienką tkaninę, obnażając pierś Elgora. Na śnieżnobiałej skórze pojawiły się kropelki krwi. Złapawszy elfa za włosy, szarpnęłam mocno, odrywając go od swoich ust i przekrzywiając mu głowę, odsłoniłam kształtną szyję. Przejechawszy po niej pazurem, zlizałam pojawiającą się krew. Elf jęknął. Puściłam go, osunął się miękko na kolana, obejmując mnie w pasie. Protekcjonalnym gestem położyłam mu rękę na głowie, nie pozwalając podnieść oczu, i odwróciłam się do maga.

– Widzisz, jak sprawy stoją, Kes? – Uśmiechnęłam się. – Tylko ja mam tu coś do powiedzenia. Elgor zrobi wszystko, czego sobie zażyczę.

Mag robił wrażenie zmieszanego. Złego. Ale w jego oczach wyczytałam… rozpacz?

Nieistotne. Za dużo powiedział, żebym była to w stanie kiedyś zapomnieć i wybaczyć. Nie trzeba mi było wlec go na ten bal. Nie trzeba było zgadzać się z nim tańczyć.

Płomień spowił mnie i nadal klęczącego elfa. Odejść. Zniknąć. Najdalej jak się da. Uciec. Nie widzieć. Nie pamiętać. Nie wiedzieć. Nie czuć.

Z prawdziwym zdziwieniem stwierdziłam, że jestem w rozarium. Gdy tylko płomień opadł, Elgor wstał i skinął głową z wyraźnym niezadowoleniem. Na twarzy nie było ani śladu uniżonej pokory – władca gniewał się. Nie, on nie był moją zabawką. O czym my tu mówimy, skoro on mnie pamięta jako głupiutkie dziecko, któremu osobiście dał w skórę, żeby wiedziało, że nie wolno kraść jego ukochanych róż?

– Ogniku, jak mianowicie mam rozumieć to przedstawienie?

– Nijak. – Wzruszyłam lekceważąco ramionami. – Bardzo cię przepraszam, po prostu pokazałam magowi, gdzie jego miejsce. Posunął się za daleko, ośmielił się wspomnieć o największym błędzie, jaki popełniłam w życiu.

– Aż tak cię nienawidzi?

– Aż tak…

I nie wytrzymałam.

Nie pamiętam już, kiedy znalazłam się w objęciach elfa. Gdy znowu przyszłam do siebie, moje ręce właśnie ściągały z niego spodnie. Ciało zdawało się żyć własnym życiem, nie przejmując się specjalnie wywodami zdrowego rozsądku. Mężczyzna przy mnie był moim przyjacielem, mentorem, ale nie byłam w stanie się powstrzymać.

Nie kochałam go, traktowałam użytkowo. I on to wiedział.

– Ogniku… – W ostatniej chwili odwrócił się, próbując spojrzeć mi w oczy. – Jesteś pewna tego, co robisz? Nie będziesz tego żałować?

Nie odpowiedziałam – po prostu poszukałam ustami jego ust.

Chrzanić to. Chrzanić żal. I to, że się nie kochamy. To wszystko nie ma znaczenia. Jeśli nie umrę, to za niego wyjdę, ale i wtedy będziemy przyjaciółmi. Kochać? Kocham człowieka, który mnie nienawidzi. I co? Mam stracić resztę wieczności z powodu czegoś, co nie wróci, pragnąc tego, o czym wiem, że tego nigdy nie dostanę?

Leżeliśmy potem na trawie, zmęczeni, wdychając cierpki zapach kwiatów, ścigając wzrokiem tańczące świetliki.

– Wyjdziesz za mnie?

– Tak. Przecież wiesz, że tak było pisane. Twój przodek był mężem mojej prababki, takie prawo, teraz ja muszę krwią potwierdzić waszą przysięgę, połączyć nasze tchnienia i do krwi królewskiego rodu dodać jeszcze kroplę prawdziwej krwi.

Zdjął z palca cienką srebrną obrączkę z cudowną girlandą run.

– Weź to.

Wzięłam pierścień i włożyłam na palec. W porządku. Mój los powoli, ale konsekwentnie wraca na swój właściwy tor.

Rano ogłoszono moje zaręczyny z Elgorem. Odebraliśmy gratulacje od posłów, którzy się zasiedzieli. Zgrzytając zębami, odbębniliśmy uroczysty obiad. Wyjazd trzeba było przesunąć jeszcze o dzień. Pożogar błąkał się po pałacu, uszczęśliwiony moją decyzją. Kes jeszcze jej nie znał. Przeżuwałam tekst oświadczenia, odwlekałam tę chwilę, kiedy wreszcie dokonam zemsty. Dopiero wieczorem wreszcie osiągnęłam stan, w którym byłam gotowa do rozmowy.

Leżał na łóżku z rękami zaplecionymi pod brodą i leniwie wodził wzrokiem za motylem krążącym w aurze iluzji. Ujrzawszy mnie, usiadł i rozwiał zaklęcie.

Milczeliśmy. Starannie kryłam rękę za plecami.

– Dlaczego nie wyjechaliśmy?

– Bo były po temu powody. Ruszamy jutro.

Zbladł i spojrzał gdzieś w bok. Gdzieś w głębi duszy poczułam wyrzuty wrednego sumienia. Czy na pewno dobrze robię? Mag czyni swoje prawo. Wczoraj dostałam, co mi się należało.

– Ja… cię przepraszam. Ja… nie miałem… prawa…

Zaciskał i otwierał pięści, jakby słowa parzyły go w język. Przerwałam mu, przeprosiny i tak nic tu już nie zmienią.

– Wyjeżdżamy jutro o świcie. Tak przy okazji, możesz mi pogratulować. Wczoraj Elgor zgodził się zostać moim mężem. Zaprosiłabym cię na wesele, ale ty już wtedy nie będziesz żył, więc możesz mi pogratulować zawczasu…

…Ciekawe, dlaczego mi się zdaje, że znowu go sprzedałam…?

…Dlaczego w jego oczach przez moment widziałam odbicie mojego bólu…?

Wiedziałam, że nie dotrzymam słowa. Pierwszy raz w życiu. On nie umrze. Ja nie stanę do walki z nim. Jeśli będzie trzeba, zbiorę Krąg Jesieni i zmodyfikuję mu pamięć, ale Kes będzie żył, a ja będę o tym wiedziała. Pewnego dnia mój syn zostanie władcą Wiecznych Dąbrów i – może – spotka jego córkę. Daj Boże, żeby nasze dzieci naprawiły to, czego nam nie będzie dane zmienić.


Rozdział IV

<p id="_Toc245469245">Rozdział IV</p> PO DRUGIEJ STRONIE GRANICY

19 – 25 CZERWCA


Można by powiedzieć, że rano w sali tronowej elfiego pałacu było pełno ludzi, gdyby nie fakt, że na posiedzeniu „komitetu na rzecz uratowania świata” jedynym człowiekiem był Kes, reszta zaś miała – oględnie mówiąc – inne pochodzenie niż ludzkie. Ja swoim zwyczajem zaspałam, wpadłam więc do sali, gdy cierpliwość Elgora była na wyczerpaniu i władca właśnie zastanawiał się, komu ma przypaść w udziale zaszczyt obudzenia mnie. Na mój widok wszyscy obecni zareagowali westchnieniem ulgi.

No, prawie wszyscy. Kes wyglądał, jakby mu podano cytrynę z tranem.

– Przepraszam, że musieliście na mnie czekać – w moim głosie nie było skruchy, raczej bezgraniczny tupet. W końcu albo się jest Księżniczką, albo się nie jest!

– Zatem, skoro już jesteście z nami, to chyba możemy zaczynać?

Dawka jadu, jaką Elgor zdołał zmieścić w tym uprzejmym skądinąd zdaniu, mogłaby powalić słonia, a co dopiero taką małą kruchą istotkę jak ja. I za co?

– Możemy. – Skinęłam łaskawie głową, zajmując podsunięty przez elfa fotel. Zaraz obok pojawił się stolik z kawą i jakimiś ciastkami owocowymi. No nie, naprawdę, kocham go! Za takie rzeczy jestem w stanie wybaczyć jego wieczne „drogie dziecko, ja wiem lepiej”.

– Elgorze, mam nadzieję, że już zdążyłeś zreferować naszym gościom, jak sprawy stoją?

Gości było rzeczywiście dużo. Oprócz maga, władcy, jego pięcioosobowej obstawy i Pożogara w sali siedziały, stały (lub warowały) dziesiątki nieludziów, od jednorożców i walkirii poczynając, na gnomach kończąc. Elgor poczerwieniał. Proszę, proszę… Znaczy – zanim przyszłam, cały czas rżnąłeś głupa i jeszcze próbujesz mnie zawstydzić, bo się spóźniłam!

– Uznaliśmy, że będzie łatwiej zrozumieć, jeżeli ty wszystko zreferujesz.

A ja ci wierzyłam, ha, języku smoczy! Oj, zhardziałeś przez te lata, Elgorze, dawniej mi nie kłamałeś prosto w oczy. Ewentualnie kłamałeś, ale staranniej, tak że tego nie zauważałam. A może to ja się rozwijam? Może teraz już nikt mnie nie wyroluje?

– W porządku. Nie ma co tracić czasu, ja jeszcze dzisiaj muszę wyruszyć w drogę. Wszyscy doskonale wiecie, że wojna mojego narodu z ludźmi trwa już przeszło osiemnaście lat, a poniektóry nawet orientują się, o co poszło na początku. Tym, którzy nie wiedzą, wyjaśniam: bezpośrednią przyczyną wojny była egzekucja jednego z Książąt, mojego ojca, Jesiennego Lisa.

Ktoś głośno przełknął ślinę, prawdopodobnie Kes. Pozostali zachowywali się, jakby na razie nie dowiedzieli się niczego nowego. No jak to…?

– Mój ojciec zginął dziesiątego października, w dniu mojej mocy. Ruszyłam w ślad za nim, wyrzekając się swoich możliwości. Nazajutrz mój dziadek, Jesienny Łowiec, zagrał pieśń dzikich łowów, pozbawiając feyry niższe rozumu. Feyry wyższe omal się nie pozabijały nawzajem, ale ostatecznie zdołały zachować rozum i nawet utrzymać coś na kształt kontroli nad niższymi. Po czym i Łowiec, i Róg gdzieś zaginęli. Róg po jakimś czasie pojawił się na ziemiach śmiertelnych, okazało się, że jest w rękach magów. Gdzie jest Łowiec, nie wiadomo, prawdopodobnie również w Akademii. Nie mam pojęcia, czy w charakterze więźnia czy mściciela ukrywającego się pod postacią maga, prawdopodobnie to pierwsze. Co mamy robić? Po co się zebraliśmy? Zebraliśmy się, ponieważ pojawiła się szansa na przerwanie tego szaleństwa. Nie zamierzam was okłamywać i grzmieć, że los ludzi nie jest mi obojętny. Ludzie nic mnie nie obchodzą, ale są przyczyny, dla których nie mogę stać z boku. Pierwsza i główna przyczyna jest taka, że zginęło za dużo niższych, a są to istoty słabe i nierozumne. Moim obowiązkiem jako Księżniczki jest wstrzymać wymieranie mojego ludu. Pozostałe motywy nie są tak oczywiste, ale w każdym razie istnieją. Nie zamierzam dużo mówić, najważniejsze fakty znacie. Dzisiaj wraz ze swoim sługą, magiem z ludzkiego rodu, i jednym z pierworodnych wyruszę do Wołogrodu, tam spróbujemy przeniknąć do Akademii. Musimy znaleźć mojego dziadka, bo on jeden może powstrzymać to szaleństwo i zakończyć wojnę. Nie jesteście moimi podwładnymi, więc mogę wam tylko coś proponować, nie wolno mi od was żądać pomocy w tej sprawie, ja o pomoc proszę. Czy wśród was, istot prawdziwej krwi, jest ktoś, kto chce się przyłączyć? Czy jest ktoś, kto chce powstrzymać wojnę?

Zamilkłam, uznając, że to, co powiedziałam, w zupełności wystarczy. Więcej dowiedzą się ci, którzy pójdą ze mną. I tak ujawniłam za dużo. Mag spochmurniał, czułam, że jego prywatna lista moich grzechów gwałtownie się wydłużyła.

– Ja pójdę – odezwał się jeden ze zwierzołaków, mający w wyglądzie coś z wielkiego kota, jakby białego tygrysa albo też lamparta-albinosa. Białowłosy, zielonooki, chudy mężczyzna, wyglądał na jakieś trzydzieści lat, licząc wedle ludzkiej miary. W rzeczywistości mógł być pięć albo dziesięć razy starszy. Zwierzołaki żyją długo, dłużej nawet od elfów. – Zwę się Akir, będzie dla mnie zaszczytem służyć córce mego pana. Jego pamięć jest wciąż żywa, równie jak i przysięga na moc, którą przenieśliśmy na córkę Jesiennego Lisa.

Rozdziawiłam usta. A tom się wpakowała! Jak mogłam zapomnieć, że ojciec był Eisz-tanem zwierzołaków! Znaczy, nie było problemu. Jeszcze mi tylko dodatkowej rasy poddanych do pełnego szczęścia brakowało! Fajnie byłoby jeszcze dysponować feniksami, ale zwierzołaki są całkowitymi antagonistami mojej mocy. Fajnie. Problemy będziemy rozwiązywać w kolejności wystąpienia.

– W takim razie i ja pójdę. – Jednorożec spojrzał na wilkołaka niemal z zazdrością. Skąd mu się to wzięło? Nie słyszałam o rywalizacji między tymi ludami. – Jestem Kito, książę jednorożców, i choć mój Eisz-tan należy do Rodu Wiosennego, nie mogę zostawić Księżniczki bez pomocy.

I wszystko jasne. Wiosna i Jesień zawsze się licytują. Tak było i tak będzie.

– Nie możemy z wami wyruszyć. – Jeden z gnomów pokręcił głową, pociesznie wichrząc sobie brodę. – Zbyt się rzucamy w oczy wśród ludzi, to by was zdradziło. Ale już wydałem odpowiedni rozkaz i za godzinę zostanie tu dostarczona najlepsza broń, jaką kiedykolwiek wykuto w pieczarach Gór Pochmurnych.

Pozostali także obiecali wsparcie, ale zbyt się różnili wyglądem od ludzi, więc nie mogli iść. Spojrzałam na jednorożca. Nie, on też nie mógł uchodzić za człowieka, sami rozumiecie. Ale za konia od biedy mógłby robić… gdyby mu uciąć róg. Jakby odgadując moje myśli, jednorożec tupnął kopytem, aż iskry poszły z marmurowych płyt. Róg wsunął mu się w czaszkę i pozostała po nim tylko mała srebrna gwiazdka na łbie. Zacny konik się z niego zrobił, chociaż oczywiście nie tak dobry, jak mój Pegaz. Dla Kesa będzie w sam raz, przy tym jednorożce jakąś tam magią też władają, a z mojej mocy o tej porze roku wielkiego pożytku nie będzie. W walce jeszcze to i owo zdziałam, ale w podróży naturalna magia jednorożca się przyda.

Spojrzałam na Elgora.

– A ty co powiesz? Kogo poślesz? Kto ci najczęściej nadeptuje na odcisk, tak że bez żalu go dasz na zmarnowanie?

– Nie ma problemu, Elmir sam się zgłosił – odparł, wskazując jednego ze swoich ochroniarzy. Elmir… Skąd ja znam to imię?

– Zaraz! – Poderwałam się, zrzucając na podłogę talerzyk z ciastkiem, który miałam na kolanach. – Elmir? Z tego, co pamiętam, tak się nazywał twój młodszy brat?

Obydwa elfy zachichotały. Nigdy nie lubiłam Elmira. Prawie mój rówieśnik, kiedyś bardzo lubił latać za mną i łapać za warkocze. Normalka! I ten drań próbuje wcisnąć mi do ekipy świra, maniacko polującego na mnie?

– Sam bym poszedł, ale zdajesz sobie sprawę, że nie mam prawa ryzykować. Nikt oprócz mnie nie ma tyle prawdziwej krwi, żeby móc zasiąść na tronie, nawet Elmir. Ale jestem go pewien, inaczej by się nie zgłosił. Mój brat, choć młody, jest wspaniałym wojownikiem. Wierzę mu jak sobie samemu.

Elmir wyszedł zza tronu i ukłonił mi się. Jak mogłam go od razu nie poznać? Wśród jasnowłosych przystojniaków nieczęsto spotyka się egzemplarze nadające się na rycinę dydaktyczną dla nekromantów „Trup zwyczajny po ożywieniu”. Elmir był białoskórym brunetem, o czarnych oczach jak dwie czarne perły.

No cóż, skoro Elgor mu ufa, zaufam i ja. W sumie nie był to najgorszy z moich towarzyszy – przynajmniej w porównaniu z magiem-psychopatą, który o niczym tak nie marzy jak o wypatroszeniu mnie. A co do tego, że ma trochę źle w głowie, to nie mnie tu pierwszej rzucać kamieniem.

– Znakomicie – zgodziłam się łaskawie. – Zatem zbiórka zakończona. Moi towarzysze spotkają się teraz z szanownymi gnomami i wybiorą sobie broń. Resztę sprzętu zechce przejąć władca. Ci, którzy zdecydowali się pomóc, ale nie mogą iść z nami, niech wracają do domów. Zacznijcie zbierać wojska, bo nikt nie wie, jak się sprawy potoczą. Jeśli nawet wszystko pójdzie dobrze i uda nam się przywrócić feyrom rozum, jest całkiem możliwe, że ludzie spróbują rozbić Wrota lub zaatakować nas, nie wybaczą tak łatwo osiemnastu lat masakry. Mam nadzieję, że wtedy będziemy w stanie im się przeciwstawić.

Skończyłam i efektownie znikłam w płomieniach. Czas ruszać w drogę. Cisnęło się na usta słowo „ostatnią”…


* * *

Przygotowania potraktowałam poważnie. Odzież znowu dostałam od Elgora, ale tym razem nie wnosiłam zastrzeżeń. Był to standardowy strój wojownika – buty do pół łydki, spodnie z miękkiego, ale mocnego materiału, takaż kamizela i spodnia koszula. U pasa moja ukochana Szpileczka, w rękawach rzemienne pętle z nożami – jeden ruch i mam broń w ręku, do tego dwa cienkie sztylety za cholewami. Na plecach łuk, na szyi amulet, który miał przynosić powodzenie – dostałam go kiedyś od wujka i przez te wszystkie lata strzegłam jak źrenicy oka, gdyż stanowił jedyną pamiątkę mojej ludzkiej przeszłości. Włosy zaplotłam w warkocz, kolejny raz skląwszy niezdarnego fryzjera, który mi zniszczył grzywkę.

Ostatni raz spojrzawszy na pokój, który przez te dni już zdążyłam polubić, przeszłam na tylne podwórze do stajni. Pozostali już się tam zebrali, ktoś nawet pomyślał o tym, by osiodłać i wyprowadzić konie dla mnie i Kesa. Jednorożca osiodłał ostatecznie zwierzołak – mag wolał jechać na swoim koniu. No i dobrze, za późno sobie przypomniałam, że konie nie lubią zmieniać jeźdźców, a Akir nie mógł nam towarzyszyć w swojej zwierzęcej postaci – jeszcze nikomu nie udało się oswoić wielkich kotów, więc w towarzystwie „zwyczajnych najemników” wyglądałby co najmniej dziwnie.

Wszystkie te problemy radykalnie rozwiązałaby teleportacja do Wołogrodu, ale wśród elfów nie było magów na odpowiednim poziomie. Poprzednio oddział pościgowy wysłali przy pomocy amuletu, który kompletnie się rozładował, przerzucając taką masę na dużą odległość. Czekanie przez miesiąc, aż znowu będzie go można uruchomić, nie uśmiechało nam się zupełnie – przez ten czas już dotrzemy do Akademii.

Koń Elmira wywołał u mnie westchnienie zazdrości. Elfy hodowały najlepsze konie – nawet ta klacz, według ich standardów taka sobie, prawie dorównywała mojemu Pegazowi.

Koń prychnął z urazą, widocznie odczytał moje myśli z twarzy. Przecież powiedziałam „prawie”!

– Ruszamy?

Obrzuciłam wzrokiem naszą ekipę. Zaświtało mi w pamięci, że w poprzednim świecie każdy autor fantasy uważał za swój zawodowy obowiązek napisać coś o ekipie ratującej świat. No cóż, wygląda na to, że nie jesteśmy oryginalni, banał zupełny…

No i do licha z nim!

Odpowiedziały mi pomruki aprobaty. Mag podfrunął na siodło jako ostatni. Właśnie podfrunął, nie wskoczył. Zazdrość to brzydkie uczucie! Ja też mogę latać. Po prostu nie mam ochoty…

Mhm, a elfy nie umieją strzelać…

Podjechałam Pegazem do Kesowego Deresza.

– Za trzy godziny wyjdziemy na Północne Ziemie. Dasz radę nas osłonić przed magicznym wykrywaniem?

Muszę oddać mu sprawiedliwość: nie odpowiedział od razu. Zastanowił się. Nadmierna pewność siebie, która zawsze mnie w nim denerwowała, z wiekiem osłabła. Czy aby nie sprawiły tego lata bezskutecznego polowania na mnie? Może wreszcie zrozumiał, że każda kosa kiedyś trafi na kamień?

– Mogę spróbować, ale jeśli będzie szukał ktoś wyższy rangą ode mnie, to moje zaklęcie nie wytrzyma. Może lepiej ty spróbuj?

– Nie moja moc. – Pokręciłam głową. – Jestem panią ognia, inne działy sztuki magicznej są dla mnie niedostępne, tak że wsparcie magiczne to twoja działka. Jak tylko przekroczymy granicę, stawiaj barierę.

Widać było, że Kes dobrze to sobie zapamięta. A już miałam nadzieję, że choć tymczasowo pogodził się z tym, że współpracujemy, i przestanie knuć za moimi plecami. Do Wołogrodu może i tak, prawdopodobnie nawet do Akademii i do uwolnienia Łowca, ale potem wszystko, czego się dowie w czasie podróży, może zostać – i na pewno zostanie – wykorzystane przeciwko mnie. Żadnego wyzwania nie będzie, on już wie, że w uczciwej walce nie da mi rady. Powinnam oczekiwać ciosu w plecy.

Nigdy nie odsłaniam pleców, głupku. Jeśli to w końcu do ciebie dotrze, to – w miarę możności – wyjdziesz cało. Będziesz żył, dopóki nie znajdę sobie innej protezy światopoglądu i sensu istnienia tego świata.


* * *

Północne Ziemie były jednym z najniebezpieczniejszych miejsc na Rusi – oczywiście nie licząc Burzliwej Puszczy. Nie docierały tu oddziały feyrów, nie bytowały starsze rasy, ale za to umrzyki pieniły się i mnożyły w tych lasach jak króliki na polach wyjątkowo dorodnej kapusty. I to nie jakieś tam banalne upiory czy zombie. Ta zaraza poczęła się jeszcze w przeszłym świecie, tutaj starsi nie dali jej się pojawić, ale przez zmurszałe w ciągu wieków granice świata pchały się z Chaosu koszmary, jakich nekromanci przeszłego świata nie widzieli w najgorszych snach. I tak ich nazywano w wiecznych ziemiach: koszmary, sny Chaosu. Te monstra były wrogami wszelkiego porządku, wszelkiego życia. Książęta i starsi, którzy uciekli w Chaos, przeobrazili się w istoty anormalne, wynaturzone – to była prawdziwa zaraza. Szczęście w nieszczęściu, że nie mogli oddalać się za bardzo od Granicy, inaczej dawno by pochłonęli nie tylko Ruś, ale także wieczne ziemie. Trzeba powiedzieć, że feyry są naturalnymi wrogami Chaosu – pochodzimy z niego, ale z nim walczymy. Taka jest polityka wyższych sfer, fetysz przeszłego świata, odwieczny problem „ojców i dzieci”.

Że co? Ze po jaką zarazę pchaliśmy się właśnie przez te tereny? Już mniejsza nawet o taki drobiazg, że to była najkrótsza droga do Wołogrodu. Powrót na wołogrodzki gościniec był nie tylko stratą czasu, lecz także proszeniem się o walkę z łapaczami, a na to nie mogliśmy sobie w żadnym razie pozwolić. Magowie nie powinni wiedzieć, że na ziemiach śmiertelnych pojawiły się dwa rozumne feyry, w tym Księżniczka. Obawiałam się, że w przeciwnym razie przeniosą więźnia i Róg nie wiadomo gdzie, a za nami pójdzie prawdziwa obława.

Posuwaliśmy się naprzód, aż ściemniło się na tyle, że nawet ja ze swoim nocnym wzrokiem definitywnie przestałam widzieć drogę. Akurat wtedy dotarliśmy do ruin jakiegoś starego zamku. Oszacowawszy przebytą odległość, uznałam, że jesteśmy dostatecznie daleko od Granicy, by nie przejmować się nocnymi gośćmi. Jeśli nawet ktoś się zainteresuje ogniskiem, to nie cały tłum.

Z dwoma czy trzema koszmarami dam sobie radę nawet w pojedynkę.

Rozsiodławszy konie i napoiwszy je ze źródła, które Kito znalazł wśród skał, rozłożyliśmy się na nocleg. Całe szczęście, że w ciemności większość z nas widziała jak w dzień, zresztą Kes wyczarował nam nad głowami trochę światła. Pojawił się problem ogniska, bo nie widać było w pobliżu żadnego drewna. Wszyscy patrzyli na mnie z nadzieją. No proszę, nieszczęsne biedactwo znowu okazało się wszechmocne!

– Co ja jestem, kuchnia polowa? – Rozłożyłam ręce. – Ja was bardzo przepraszam, ale moja moc nadaje się do jednego: do zabijania i niszczenia. Innych czarów nie mam w obowiązkach.

Kes splunął. Elf zachichotał zgryźliwie. Akir wzruszył ramionami – jemu to akurat odpowiadało, odmieńce nie lubią ognia.

Ostatecznie zjedliśmy suchy prowiant. Tym lepiej. Więcej czasu zostało na sen.

– Wystawiamy warty?

Jednorożec, który już się rozgościł obok koni, podniósł bardzo ważny problem. Zasadniczo ja wyczuwam niebezpieczeństwo nawet przez sen, a poza tym na razie nie chciało mi się spać.

– Dzisiaj ja mogę wartować, a jakbym się zmęczyła, to kogoś obudzę, żeby mnie zmienił.

– Może ustalmy kolejność? – odezwał się Kes. Jak zwykle mój misterny plan diabli wzięli. Potwory z definicji nie mogą zaproponować nic dobrego, po co słuchać ich rad!

– W porządku. Ja stoję pierwsza, budzę Akira, świtówkę bierze Pożogar. Warta poranna spada na Kesa, Kito i Elmira, którzy dzisiaj nie mieli nic do roboty. Pasuje wam?

Wszyscy (oczywiście, jak zwykle, oprócz Kesa) skinęli głowami i zaczęli się układać do snu. Kes zgasił płomyk i nasz obóz pogrążył się w ciemności.

Mrugnęłam parę razy, żeby oswoić oczy z nowymi warunkami. Źrenice rozszerzyły się, niemal zasłaniając tęczówki, pozostała tylko słabo świecąca złocista obwódka. Znalazłszy płaski kamień, usiadłam na nim ze skrzyżowanymi nogami. Cicho szeleściła ostnica. Cisza. Spokój.


* * *

– Nie próbuj stać się mocą, nie próbuj zamienić się w ogień – nachmurzył się Lis, rozczarowany moją kolejną porażką. – One i tak są w tobie, w twojej krwi, w zmysłach i oczach. Otwórz drzwi, które je trzymają, i pozwól, żeby cię wypełniły.

Długo nie rozumiałam, co to znaczy „wpuścić w siebie”. Pewnie do tego trzeba było dorosnąć.

Wzbiłam się na spotkanie nieba, wchłaniając jego beztroskę, spokój i obojętność.

Wieczność – to tylko iskra w ciemności. Wieczność minie – nawet sie nie obejrzysz, a noc zostanie. Noc, która widziała pierwszy ze światów i która kiedyś zobaczy ostatni.


* * *

Uśmiechnęłam się, wyciągnęłam dłoń, wpatrując się z radością w maleńki płomyk pełgający po skórze. Otóż i ona, iskra w ciemności, tańcująca na niepewnym gruncie, czekająca, aż ten usunie się spod niej.

Usłyszałam szuranie za plecami. Zacisnęłam rękę, gasząc płomyczek, i odwróciłam się.

– Co tam, Kes, nie chce ci się spać?

Skulił się, ciaśniej owijając płaszczem. Noce na tych ziemiach nie są specjalnie ciepłe, to nie morza południowe. W blasku maleńkiego światełka unoszącego się przy twarzy maga jego biała skóra zdawała się świecić. Cały w czerni, z różnobarwnymi oczami, zdawał się w tym świecie o wiele bardziej obcy niż ja. Nie piękny, ale po prostu nie stąd. Mag, krótko mówiąc. Nie na darmo powiadają, że magowie są następnym szczeblem ewolucji człowieka.

– A tak jakoś, wiesz, postanowiłem ci potowarzyszyć.

– Boisz się, że cię zarżnę we śnie? – Podniosłam wyzywająco jedną brew.

– Nie – odparł z zaskakującym spokojem. – Koszmary mi nie dają spać. Dziecko mi się ciągle śni. Syn czy córka? Lina, powiedz… to prawda z tym dzieckiem?

Pokręciłam głową. Rozmowa zbaczała na niewłaściwe tory.

– Kes, ja naprawdę zostawiłam przeszłość. Nie wracam do niej, i tobie radzę robić tak samo. To wszystko jest zbyt skomplikowane. Co do dziecka, nie było go i być nie mogło, ponieważ nie masz ani kropli prawdziwej krwi, a ja nawet w śmiertelnym ciele człowieka byłam Księżniczką feyrów. Równie dobrze można by spodziewać się, że jeżyca zajdzie w ciążę z sokołem.

Uśmiechnął się nadspodziewanie ciepło. Wprawiło mnie to może nie w panikę, ale coś bardzo do niej zbliżonego. Bardzo mi się nie podobał bieg jego myśli. I moich.

– Lina, powiedz… Dlaczego to zrobiłaś?

Jęknęłam. Aha, zmienił taktykę. Nie kijem go, to pałką.

– Dajże sobie spokój z tą historią, przynajmniej na razie. Nie odpowiem. To nie ma znaczenia.

– Ale przecież mnie kochałaś.

– Nie ja – odparłam, otwierając dłoń i zapalając nowy ognik. – Nie jestem twoją Liną. Żyję według innych praw i innych zasad. Wytłumaczę ci to raz na zawsze, żeby nie było nieporozumień, które mogą się skończyć tragicznie, przede wszystkim dla ciebie. Miotasz się, twój stosunek do mnie jest, oględnie mówiąc, niekonsekwentny. Z jednej strony jestem potworem, który wymordował ci rodzinę, a z drugiej towarzyszką zabaw dziecięcych, narzeczoną, ukochaną… Nie jesteś pewien, czy będziesz w stanie podnieść rękę na feyra, który ma twarz najdroższej osoby. Pogubiłeś się, Kes.

– Fakt, nie wiem, co jest grane. Nie wiem, na kogo patrzę, czy naprawdę byłaś tym… czymś. Na logikę rozumiem, że to byłaś ty, ale uwierzyć w to nie jestem w stanie.

– Przestań kombinować, Kes, to byłam ja. Jestem feyrem i nie patrz na mnie jak na postać stworzoną w czasach mojego życia wśród ludzi. Nie-Jestem-Człowiekiem. Mam w nosie śmiertelników, nie traktuję ich jak równych, bo nawet starsze ludy są tylko sługami Książąt.

– Ale ze mną rozmawiasz jak równa z równym.

– Nie do końca. W tej chwili nie rozmawiam z tobą, tylko ze swoim sunner-warrenem. Tymczasowo tak cię traktuję. Nie jesteś mi równy, ale blisko.

– Ja cię nie rozumiem.

– Wiem. I nie próbuj. Po prostu uznaj siebie za szpiega w obozie wroga, a mnie za chwilowego sojusznika. Gdy tylko zrealizuję to, o czym marzysz, i zawieszenie broni przestanie być potrzebne, wyzwij mnie na pojedynek albo uciekaj. Ot i wszystko. Prościej się nie da.

– Ja właśnie w tej sprawie. Powiedziałaś, że szczegóły wytłumaczysz, jak tylko wyruszymy. Na razie nie powiedziałaś absolutnie nic.

– Często bywasz w Akademii?

– Niespecjalnie. Tylko jak się zbiera Rada, raz do roku.

– Rada? – zakrztusiłam się. Czego jeszcze się o nim dowiem? – Jesteś w Radzie Akademii?

– Tak, wybrali mnie trzy lata temu. Doszedłem do poziomu mistrza-nauczyciela.

– Czyli gdyby w Akademii były w niewoli feyry, Książęta, to byś o tym wiedział?

Zamyślił się. Widziałam, że się waha. Z jednej strony działanie przeciwko swoim było ostro wbrew jego naturze, z drugiej jednak – on mi wierzył, przynajmniej w jednej sprawie: że naprawdę chcę pokoju – chcę powstrzymać wojnę.

– Słyszałem, że na dole są jeńcy, ale konkretnie to coś wiedzą tylko magowie rozumu i przewodniczący Rady. Uprzedzając następne pytanie: nie da się zejść na dolne poziomy Akademii. Nawet mnie tam nie przepuszczą.

– Nigdy nie mów nigdy – uśmiechnęłam się. – Jeśli istnieje ktoś, kto ma tam wstęp, można nim zawładnąć.

Kes zesztywniał. Tak, kolego. Żeby stać się bohaterem i uratować świat, najpierw trzeba zdradzić wszystkich i wszystko, wyrzec się wiary i siebie samego. Takie jest nasze życie – życie odmieńców.

– Myślę, że dogadam się z kimś, kto będzie wiedział na pewno, czy tam jest… feyr, którego poszukujemy. Na pewno go pamiętasz: Hele, przyjechał do nas kiedyś latem. Byliśmy wtedy na etapie łowienia ryb, mało się nie utopiłaś. A teraz jest magiem rozumu, i to jednym z silniejszych.

Uśmiechnęłam się mimo woli na wspomnienie rozczochranego rudzielca, niezgrabnego, niewiedzącego co zrobić ze zbyt długimi kończynami, wiecznie potykającego się, znanego pod przezwiskiem „Jonasz”.

Już miałam odpowiedzieć, ale w tym momencie wiatr przyniósł zapach obcych.

Złapałam maga za ramię i stoczyłam się z kamienia, pociągając go za sobą.

– Słyszysz?

Zesztywniał. Czułam, jak po skórze pełznie zaklęcie wykrywające. Na Chaos! Dlaczego nieszczęście nie może przejść bokiem? Jakby wszystko się sprzysięgło, żeby mi nie dać dotrzeć do Wołogrodu, co krok to przeszkoda! Jeszcze te zaręczyny! Jakby coś dawało do zrozumienia: ani kroku dalej!

– Obudź wszystkich! – zasyczał mag głosem rozwścieczonego kota. – Ich tam jest najmarniej dwadzieścia!

Podczołgałam się do pozostałych, wygłaszając w myśli komentarze na temat Chaosu i jego pochodzenia. Chyba nie muszę dodawać, że nie były życzliwe?

Najpierw obudziłam Pożogara. Sczytał moją pamięć i powoli rozpłynął się w powietrzu, pozostawiając za sobą migocącą wstęgę opadających na kamienie iskier. Poszedł na zwiady – miałam nadzieję, że potwory go nie wyczują.

Reszta towarzystwa obudziła się sama. Widocznie tak samo jak ja wyczuwali niebezpieczeństwo nawet w najgłębszym śnie. Elmir natychmiast złapał łuk i rzucił się do ocalałego jakimś cudem kawałka muru. Akir podniósł się, zawahał się na moment i stanął na czworakach. Transformacja kotołaka to nie jest miły widok, możecie mi wierzyć, ale jako kotek był sympatyczny – ogromny biały tygrys. Tylko nieco zbyt mądre zielone oczy i zupełnie po ludzku wredny wyraz mordy zdradzały, że nie jest zwierzęcego rodu. Kito też wyrywał się do udziału w imprezie, ale gestem kazałam mu zostać na miejscu. Miałam inne rzeczy do roboty niż pilnowanie go.

Upewniwszy się, że moi towarzysze przygotowali naszym gościom godne przyjęcie i w razie potrzeby przyjdą z pomocą, zwróciłam się znowu do Kesa.

– Blisko?

– Będą tu za jakieś pięć minut, jeżeli nic ich nie zatrzyma. Wygląda na to, że idą prosto tutaj, wyczuli nas! Przy czym ja na razie nie jestem pewien, co to jest, albo kto…

– Umarlaki.

Zaczęłam w myśli przeglądać sposoby walki z tworami Chaosu. Babcia, która brała udział w tysiącach wojen, znała ich niemało, ale jak na złość nie mogłam się posłużyć niczym z tego bogatego arsenału – albo nie miałam ingrediencji potrzebnych przy zaklęciu, albo najzwyczajniej brakowało mi mocy.

Kes był wyraźnie wstrząśnięty, usłyszawszy, jacy goście się do nas wybierają. Nie zdziwiło mnie to – magowie nie znali żadnego sposobu walki z tą zarazą. A może by tak się tą wiedzą podzielić, powiedzmy, eee… w ramach wymiany kulturalnej?

– Kes, jak u ciebie z magią Ładu?

Wymowne milczenie. Rozumiem. Zero.

– W takim razie… będę musiała użyć Gwiazdy Żywiołów. Potrzebuję dziesięciu minut, utrzymacie się przez tyle?

– Nie wiem. Na razie tracimy czas.

Skoczyliśmy z powrotem na miejsce noclegu. Pozostali, widocznie rozumiejąc, że sprawy źle stoją, natychmiast pojawili się przy nas. Nawet elf.

– Stańcie dookoła mnie. Szybko. Za trzy minuty tu będą. Nie szarżować, nie dopuszczać za blisko. I przede wszystkim nie dajcie się zranić, bo was żadna siła nie uratuje.

Mówiąc to wszystko, rozgarnęłam przeszkadzające kamienie i zaczęłam kreślić na ziemi koślawą gwiazdę. Zdawało mi się, że słyszę gderanie prababci, że za takie… eee… niechlujstwo nauczyciele by jej wyrwali ręce i nogi, a potem przykleili w porządku losowym i powiedzieli, że przecież to w sumie wszystko jedno.

Teraz runy. Ład, Chaos, Wiatr, Woda, Ziemia, życie i śmierć – na promieniach nieforemnej siedmioramiennej gwiazdy. A pośrodku, na przecięciu linii, runa ognia.

Ktoś westchnął, odrywając mnie na moment od pracy. Tak, wszyscy na stanowiskach, nawet Pożogar wrócił. A prosto na nas walą niezwykłej piękności… Książęta? elfy? bóstwa? anioły? demony?

– Nie odpuszczajcie! Mają w sobie Chaos, mogą przybrać dowolną formę…

Nie patrzyłam, co robią moi wspólnicy. Jeśli mają dość rozumu, to się ockną i nie dopuszczą do siebie tych potworów, a jeśli głupi, to czort z nimi. Kes w każdym razie głupi nie był, a życie pozostałych nie miało dla mnie aż takiego znaczenia. Zostali ostrzeżeni, za resztę nie odpowiadam, duzi są.

Brzęk mieczy. Mają rozum, posłuchali. Ryk i wycie. Na linie, które wykreśliłam na ziemi, lecą jakieś odpadki.

– Nie rzucajcie mi tu flaków, jak czaruję, bo za cholerę nic z tego nie będzie!

Stoję nad runą ognia i rozpaczliwie próbuję zebrać resztki odwagi. Nie działa, widocznie już nie mam co zbierać. Stalowy nóż, który świsnęłam Kesowi, drży mi w ręce. Mam dosyć rozlewania swojej krwi dla czyjegokolwiek ratunku!

Biorę się w garść i otwieram sobie żyły. Jeszcze trochę, a będę mogła nosić tylko ubrania z długimi rękawami. Blizny po ranach zadanych stalowym narzędziem utrzymują się bardzo długo – jeszcze przez rok będę wyglądać jak po próbie samobójczej.

Złota krew cienką strużką cieknie na znak ognia. Powoli. Zbyt powoli.

Złocisty blask kresek i run rozświetla ciemność. Gdzieś tam trwa nierówna walka, ale ja jestem sam na sam ze sobą i żywiołami. Tamta walka mnie nie dotyczy. Moja walka odbędzie się tu i teraz.

Sensem tego zaklęcia jest zjednoczenie mocy, zlanie żywiołów w jedność. Można się z nimi dogadać, można im rozkazywać, ale taka zdolna to ja nie jestem. Będę musiała je zniewolić.

Pierwsze poddało się życie, za nim poszła śmierć. Wiatr, Ład, Woda i Ziemia stawiały opór niewiele dłużej. Pozostał Chaos, najgroźniejsza siła, najbardziej krnąbrna, najbardziej przeciwna mnie i mojej naturze.

No. Teraz. Jeszcze chwila.

Świst zerwanego zaklęcia. Cisza.

Wpojone mi odruchy nie zawiodły. Zdążyłam uchylić się i cios pazurzastej łapy trafił prosto w runę, co prawda niemającą już zamierzonej mocy, ale jednak skropioną moją krwią. Wycie, od którego ciarki biegły po grzbiecie, wycie zapierające dech w piersiach. Wycie nie-żywej istoty, która nie powinna się pojawić w tym świecie.

Pomiot Chaosu rozpłynął się w słupie prawdziwego płomienia.

Może nie było to wielkie zwycięstwo, ale zawsze poprawiło mi humor na tyle, że zaryzykowałam sprawdzenie, co słychać u pozostałych. Moi towarzysze nadal bronili się w kręgu, tylko Pożogar, przybrawszy postać niematerialną, rzucał się między wrogów, odwracając uwagę od pozostałych. Chłopcy słabli, widziałam, jak rzucają w moją stronę błagalne spojrzenia. Zaraza!

– Nie zdążę odprawić rytuału!

Nie wiem, czego w moim głosie było więcej – rezygnacji, strachu czy wściekłości.

Wszystko skończone. Byliśmy za słabi, by się obronić, a na ucieczkę za późno. Moja cholerna pewność siebie! Było rzucać graty i wiać co sil. Graty – rzecz nabyta.

Nie zwracając uwagi na ostrzegawcze krzyki towarzyszy, rzuciłam się w tłum wrogów. Jechał sęk ostrożność. Jak ginąć, to z hukiem.

Pożogar krzyczał coś o prawdziwym płomieniu, ale nie słuchałam. Nie miałam mocy, to nie był mój czas, tym mizernym płomyczkiem, który się we mnie tlił, nawet fajki by się nie dało zapalić. Za dużo mocy wyssały ze mnie poprzednie czary.

Wiele napastnikom nie byłam w stanie zrobić, dla Chaosu srebro jest niegroźne. Jakimś cudem udało mi się unikać ciosów.

– Zwariowałaś! – rugam sama siebie, wstrzymawszy cios w ostatniej chwili, o milimetry od człowieka osłaniającego mi plecy. Kretyn! Jeszcześ tutaj?

– Uciekajcie!

Stanowczo łatwiej walczyć, kiedy nie muszę uważać, co się dzieje za moimi plecami. Chociaż z drugiej strony to szaleństwo, w żadnym innym czasie i miejscu nie odważyłabym się stanąć plecami do niego, a co dopiero polegać na takiej obronie.

– Spadajcie stąd, ja ich trochę przetrzymam!

– Wal się! – ryknął Kes, ścinając wyrosłym z dłoni ostrzem łapę szukającą na oślep ofiary. – Obiecałaś, że będę mógł cię zabić! To tak się dotrzymuje słowa?

Cięłam w kolano jakiegoś Księcia Chaosu, który był na tyle nieostrożny, żeby podejść do mnie zbyt blisko.

– A proszę bardzo, rżnij waść! Masz okazję, minutę w lewo czy w prawo to mi już rybka!

Gdzie reszta? Przez tłum tego ścierwa nic nie widzę! Pożogar znowu plącze się pod nogami zjaw, kotołak broni się przed jakimiś dwoma. Elfa nie widać, lecz słychać świst jego strzał.

– Płomień! Księżniczko, wezwij Płomień!

Znowu cholerny Pożogar. Ja kiedyś tego genialnego doradcę zamorduję.

– Nie dam rady!

Rzuciło się na mnie trzech naraz. Jednego unieszkodliwił Kes, pozostali omal nie dobrali mi się do gardła.

– Przestań myśleć i wezwij!

– Niby jak? Powiedz jak, to proszę, mówisz i masz! Dobre rady to każdy umie dawać!

Odpowiedź przyszła. Z własnej pamięci. Prawidło pojawiło się przed oczami, jak wypisane ognistymi literami. Prawidło: bronić swojego sunner-warrena za wszelką cenę.

Za moimi plecami jest Kes. Jeśli ja zginę, to i on zginie. Jeśli on zginie, świat nie ma po co istnieć.

Czyli muszę uratować nas oboje.

Jakie to proste.

Iskra rosła jak lawina staczająca się po zboczu. Jeszcze chwila – i ogień przestał się mieścić we mnie, ogniste strugi trysnęły mi z oczu, spływały po rękach, serpentyną otaczały Kesa i mnie. Prawdziwy Płomień.

– Tutaj! – Rozpostarłam ręce, tworząc tarczę. Zmory zapomniały o wszelkim kamuflażu, zmieniały się na moich oczach, przeobrażając się w strzępki Chaosu, zmienne, śmiercionośne, nie z tego świata. Z ich widmowych ciał wydobywał się ni to jęk, ni to ryk. – Wszyscy do mnie!

Posłuchali, przebili się przez pomieszane szyki zmor, dopchali się do bezpiecznego miejsca. Dobrze, że ta zaraza na razie nie zainteresowała się końmi.

Uwolniwszy strugi ognia, osunęłam się na kolana, pociągając za sobą nic nierozumiejącego Kesa. Wpiłam mu się w rękę, zmuszając go do puszczenia miecza.

– Po prostu mi uwierz. Powierz mi swoje życie. Poproś mnie o obronę – szeptałam drżącym głosem, sił ubywało, a nie miałam skąd ich czerpać. – Poproś, a z twojego powodu będę w stanie przenosić góry, zniszczyć wszystko i wszystkich…

Złapałam go za włosy. Jazda, Kes, no, choć na chwilę uwierz w to, że tu i teraz nie jesteśmy wrogami, że dla ciebie zrobię wszystko…

– Li… na…

Zamknął oczy, próbując znaleźć w swoim sercu choć kroplę nadziei, wykrzesać choć trochę wiary. Nie działało, cholera jasna! Co to za porządek, żeby nasze życie zależało teraz od niepewnego siebie maga, zagubionego w sobie ludzika?

– Księżniczko! – zawył Pożogar. On też czuł, jak ogień topnieje, jak moc się rozpływa.

…Lissi… Ty też gdzieś tam jesteś, Chaos cię pożarł, teraz jesteś jednym z tych potworów…

Gniew. Też dobrze. Też się teraz może przydać. Grunt to odpowiednio go ukierunkować! Grunt to porozumieć się z odpowiednim dla siebie żywiołem…

– Lissi zginął, bo ja zawiodłam, jesteś mi winna jego życie… Jesteś! Mi! Winna! Zabiłaś! Go! Podporządkuj mi się natychmiast, a wybaczę ci to, wybaczę jego śmierć!

Nie zauważyłam nawet, że krzyczę, a Kes rzuca się w moich rękach, próbując się wyrwać. Sama nie wiedziałam, kiedy zdążyłam wysunąć pazury. I tak dobrze, że mu się wpiłam we włosy, a nie na przykład w ramiona, bo bym sama dokończyła to, czego nie zdążyły załatwić koszmary.

– W swoim imieniu otwieram wam drogę, przybądźcie do mnie, tej, która wiedzie was drogą chwały!

Ognisty pierścień otoczył nas. Jeszcze trochę! No…! Ognista brama otwierała się, niechętnie, ze zgrzytem, ale…

Dziewięć ognistych postaci ruszyło naprzeciwko zjaw. Ogniste dzidy, miecze i łuki, ogniste dusze, które bronią tego świata. Zginęli, broniąc go, i żyją w płomieniu walki, który ich pochłonął. Po tamtej stronie walczą dalej, nie znają spoczynku ani pokoju. Czasem żałuję, że nie mam duszy – też bym tak chciała.

– Zniszczyć!

Płomień. Ryk zjaw. A potem cisza.

Z trudem wciągnęłam pazury, puszczając maga, który patrzył na mnie przerażonymi, nierozumiejącymi oczami. Tam na arenie był zbyt zły, by się w pełni zorientować, co ja nawyrabiałam. Teraz poczuł na własnej skórze nikły cień tego, co potrafię.

Ogień zgasł, płomieniści wojownicy rozpłynęli się w ciemności. Tylko jeden podszedł do mnie i przyklęknął.

– Dług spłacony, która wiedziesz nas przez światy. Dług całkowicie wyrównany – powiedział i rozsypał się w iskry.

Przełknęłam ślinę, sama jeszcze nie wierząc, że wszystko skończone. Że się udało. Że żywioł po latach uznał za stosowne okazać wdzięczność.

– Co to było?

Roześmiałam się. Nie mam co robić, tylko wygłaszać referat o tym, co mogę, czego nie mogę i dlaczego mianowicie nie wezwałam tych wojowników od razu. Lepiej poleżę sobie, nie myśląc o niczym, na dzisiaj mam dosyć rozmów!


* * *

Obudziłam się z bólem głowy i skurczami rozregulowanego żołądka, chwiejąc się w siodle. W pierwszej chwili nie wiedziałam, gdzie się znajduję, potem doszłam do wniosku, że jadę do domu po kolejnej pijatyce.

– Zaraz, a kto ty… – Namacałam ręce utrzymujące mnie w siodle. – Słuchaj, jeśli ci wczoraj coś obiecałam, to to nie byłam ja, tylko moja siostra bliźniaczka…

Śmiech. Podejrzanie znajomy, zbyt wredny. Kes…

Jęknęłam, przypomniawszy sobie, jakich rozrywek zażywałam w nocy i w jakim towarzystwie.

– Jak tam, obudziła się wasza wysokość? No, jak się czujesz? Nie mdli? Rzygać ci się nie chce? We łbie się nie kręci?

Gdyby w tym głosie był choć ślad troski, to może bym i uwierzyła, że jest szczerze zaniepokojony.

– Daj sobie spokój, przesiądę się na Pegaza.

– Gdzie się chcesz przesiadać, siedźże, obiecuję dziś nie próbować cię zabić, w nocy na to zarobiłaś.

– Rozumiem. Teraz będziemy się liczyć precyzyjnie. Ja cię ratuję, ty mi przesuwasz termin. Przewidujesz jakieś zniżki?

– Daruj sobie. Lepiej powiedz, coś ty wczoraj robiła?

– Nie co, tylko jak! – Poprawiłam się w siodle, usadawiając się wygodniej. W biodro wbiła mi się rękojeść jednego z kindżałów Kesa. Cholera! Wzdrygnęłam się. Jak mogłam zapomnieć, że ten świr jest cały obwieszony stalą, starczyłoby, żeby ze mnie zrobić gustownego martwego jeżyka.

– Kes, weź ten nóż! Trzymaj to ścierwo z dala ode mnie!

Podejrzanie długo milczał.

– To nie był nóż – powiedział wreszcie. – Mogłabyś ostrożniej traktować mój… moje niektóre części ciała?

Pożółkłam. Trudno, żebym czerwieniała, mając złotą krew.

Dalej jechaliśmy w milczeniu. Cieszyłam się, że ten drobny incydent kazał Kesowi zapomnieć o naszej rozmowie. Akir i Elmir jechali obok nas, z rzadka przerzucając się nic nieznaczącymi zdaniami. Nie narzucali mi się z pytaniami – wiedzieli, co to znaczy: Księżniczka po upojeniu mocą. Kes nie wiedział. Pożogar trzymał się na uboczu i nie przyszło mu do głowy go uprzedzić.

– Dobra, teraz powiedz, co się stało. Próbowałaś kreślić gwiazdę, widziałem, że ją uaktywniłaś. Co było potem i o jakim długu mówił ten… ktoś?

– Naprawdę chcesz wiedzieć?

– Pewnie, że chcę. Jak by nie było, w tej podróży jesteśmy po jednej stronie. Co potem będzie, to będzie, a sama mówiłaś, że jestem dla ciebie czymś w rodzaju doradcy.

Tego już było za wiele!

– Pomijając wszystko inne, konkretnie dzięki tobie wczoraj o koński paznokieć by nas wyrżnęli! Prosiłam cię o wiarę, o szczyptę zaufania! Potrzebowałam mocy, a do mojego czasu jeszcze daleko. Teraz to ja jestem w stanie wykonać parę sztuczek, ale nie coś poważnego. Na przyszłość jak o coś proszę, to zrób to bez wahania… chyba że chcesz nas wszystkich wykończyć!

Łapał powietrze jak ryba wyjęta z wody, próbując coś powiedzieć. Sprężył się jak dzikie zwierzę przed skokiem – czułam, jak jego mięśnie poruszają się pod ubraniem. Znowu nie posłuchałam głosu rozsądku i niepotrzebnie naruszyłam kruche niepisane zawieszenie broni.

– Akir, Elmir! Krótki postój.

Nie zwracając uwagi na maga, zatrzymałam Deresza i wyrwałam się z przytrzymujących mnie ramion. Pół zeskoczywszy, pół spadłszy na ziemię, pojęłam, że przeceniłam swoje możliwości. Ledwo się trzymałam na nogach. Dobrze chociaż, że Pegaz, mądry konik, nadstawił bok i pomógł mi zachować resztki twarzy.

– Wszystko w porządku, Księżniczko? – spytał Akir, przechylając się przez łęk siodła, które Kito bez entuzjazmu dał sobie włożyć na grzbiet. – Może powinniście odpocząć?

– Nie trzeba. – Pokręciłam głową. Żołądek zawarczał gniewnie i zaczął powoli, ale nieubłaganie przemieszczać się w stronę gardła. W ustach poczułam smak żółci. – Dam radę, a musimy odbić jak najdalej od Granicy, zanim się zrobi ciemno. Drugi raz żywioł mi nie pomoże, i tak tym razem wzięłam od niego za dużo.

– Księżniczko, odnoszę wrażenie, że powinniście porozmawiać z waszym sunner-warrenem - odezwał się Elmir. – Jego niezdecydowanie naraziło nas wszystkich na niebezpieczeństwo, a wy o mało co nie spłonęliście.

Patrzcie go, jaki chytrus! Jak ja nie cierpię elfów! Teraz, czy mi się to podoba, czy nie, będę musiała opowiadać!

Pożogar, który już zdążył do nas podbiec, zawarczał protestująco. Tak, ja też uważam, że opowiadanie wrogowi, jak sprawy stoją, to zbyt hojny prezent dla niego, odkrycie kart nie było najlepszym pomysłem. Ale dopóki będzie stawał okoniem i osłabiał nasz związek, dopóty jesteśmy bezbronni.

Odwróciłam się do maga i obrzuciłam go sceptycznym spojrzeniem. Ręka Kesa sama skoczyła do rękojeści broni. Nerwowy jakiś.

– W porządku. Spróbuję ci opowiedzieć wszystko od początku, ale w drodze. Mówiłam poważnie, że nie mamy czasu. Zmiatamy stąd.

Chłopcy wskoczyli na siodła. Westchnęłam ciężko. Spojrzałam na Kesa, a on na mnie.

– Co jest?

– A nic takiego. Czekam, aż się domyślisz, że w tym stanie sama na Pegaza nie wylezę.

Niewidzialne łapska pochwyciły mnie i wrzuciły na siodło. Zero delikatności. A to łotr magiczny!

– Jedziemy!

Ruszyliśmy z kopyta. Pożogar biegł przodem. Elmir i Akir jechali po bokach, Pegaz i Deresz prawie się dotykały bokami. Westchnąwszy ciężko, zaczęłam opowieść…


* * *

Przyszliśmy na najpierwszy ze światów o pierwszym brzasku. Zrodzeni z Chaosu, powołani do obrony Ładu. Wieczne Ziemie leżą na granicy między światem śmiertelnych a wrogim mu nie-życiem, są jego przedmurzem. Starsze rasy, które pojawiły się po nas, były już dziećmi Ładu – ale w ciągu wieków ich krew zmieszała się z naszą. Nie o nich jednak miałam mówić, a o feyrach.

Początkowo było nas bardzo mało, ale z każdym wiekiem coraz więcej. Pojawili się niżsi. Książęta podzielili się na cztery rody. Przyszli ludzie… Pierwszy Świat był kolebką ludzkości, nigdzie i nigdy nie powstanie drugi podobny – doskonałość można osiągnąć tylko raz. U ludzi przetrwała tylko pamięć o Edenie, rajskim ogrodzie, z którego zostali wygnani.

Każdy z Książąt władał swoją osobną mocą, która osiągała szczyt raz w roku. Ten dzień przyjęło się nazywać czasem mocy. Na przykład dla moich przodkiń i dla mnie jest to dziesiąty października. Żeby być całkiem dokładnym: noc dziesiątego października i poranek jedenastego. Właśnie dlatego wśród ludzi pojawiła się tradycja palenia ognisk tego dnia. Nie święto zrodziło pierwszą Rey-line, a na odwrót.

Eden został zniszczony przez Chaos i nie dotrwał swego rozkwitu. Feyry, starsi i ludzie ramię w ramię walczyli z pomiotem Chaosu, ale Granica została przerwana.

Udało nam się uratować niedobitki śmiertelnych, które wraz z nami doczekały narodzin nowego świata w Wiecznych Ziemiach – ostatnim bastionie Ładu.

Tak mijała wieczność. Nowy świat, jego pogrążenie w Chaosie, uratowanie smętnych resztek ludzkości i starszych - i znowu, od początku.

Ale pewnego razu ten cykl został przerwany. Pewnego razu jeden z Książąt osiągnął szczyt mocy akurat wtedy, kiedy jego duszę przepalała nienawiść. Niewiele brakowało, żeby usunął ze świata wszystkich śmiertelnych i nieśmiertelnych. Pozostali Książęta ledwo zdołali go powstrzymać. Potem powstało prawo wpojone nam na poziomie instynktów. Szczerze mówiąc, prawo niewiele zmieniło – to nie był ostatni taki wypadek, ale pojawiło się coś, co powstrzymywało Książąt, którzy w dniu swojej mocy byli niemal wszechmocni.

Prawo głosi, że każdy z nas musiał wybrać sobie podopiecznego, sunner-warrena, sens istnienia świata. Nawet gdy rozum śpi, gdy moc upaja, pamiętamy, że gdzieś tam jest istota, moc, rzecz, zjawisko, ze względu na które ten świat musi przetrwać. Najczęściej jest to Książę, czasem ktoś ze starszych, bardzo rzadko człowiek, a w trzech przypadkach był to martwy przedmiot.

A teraz słuchaj uważnie i próbuj zrozumieć. Kim są podopieczni? Co do istoty – nie mówię w tej chwili o wyjątkowych przypadkach, kiedy padło na coś nieżywego – sunner-warren to dla Księcia cały świat uosobiony w jednej żywej istocie. Niekoniecznie w ukochanym, najczęściej jest to bliski krewny – ojciec, matka, dziecko… Nie będę powtarzać, co on znaczy dla Księcia – sam już rozumiesz, że nikt nie jest bliższy i z definicji być nie może. Teraz opowiem o obowiązkach i korzyściach wynikających z takiej sytuacji.

Śmiertelni stają się nieśmiertelni, jak my. Dopóki Książę żyje, dopóty żyje jego podopieczny. Właściwie nie zdarza się, żeby sunner-warren zmarł przed Księciem – ten bowiem broni go za wszelką cenę. Dla swojego podopiecznego może wezwać moce, o jakich się bogom nie śniło.

Czasem, bardzo rzadko, może się zdarzyć, że Książę jest za daleko i nie zdąży przyjść z pomocą.

A potem, jeśli podopieczny nie żyje, wszystko traci sens. Życie traci sens. Świat traci punkt podparcia. Tak się kiedyś stało ze mną, cudem zupełnym zapanowałam nad mocą wyrywającą się na zewnątrz. Mocą, która byłaby w stanie zniszczyć Granicę.

Gdyby wspomnienia pewnego dnia nie wróciły, przeżyłabym życie jako śmiertelniczka, a potem odeszła w Chaos, ale wszystko ułożyło się inaczej. Po przebudzeniu musiałam znaleźć nowego podopiecznego, a pasował mi do tego tylko jeden człowiek.

Ty.

Teraz następna sprawa – dlaczego na ciebie nakrzyczałam. Ty naprawdę o mało co nas wszystkich nie zabiłeś – przez to, że nie chciałeś przyjąć mojej obrony, nie poprosiłeś o nią. Blokując nasz związek, odcinasz mi dostęp do mocy.

– A jaką ty masz moc? Co to byli za wojownicy?

– To byli strażnicy Ładu, dusze śmiertelnych, którzy nie znaleźli pokoju. Nie chcą się przemienić, nie chcą odejść w Chaos. Ich życiem pozagrobowym jest płomień wojny. Ja jestem Oginiem Jesiennych Ognisk, prawdziwym płomieniem, ale to nie znaczy, że panuję nad żywiołem, absolutnie nie. Jestem w stanie tylko otworzyć przejście do ziem śmiertelnych i wpuścić tutaj te dusze.

Nie chciałam dalej tłumaczyć. I tak dużo powiedziałam. Dałam ostrogę niezadowolonemu z tak powolnego marszu Pegazowi i wyrwałam naprzód, od razu oddalając się na kilkadziesiąt metrów od towarzyszy. Chciałam być sama.


* * *

Pożogar patrzył na maga, jakby widział go pierwszy raz w życiu. Człowiek nie złościł się, nie protestował, nie dziwił. Na jego twarzy zastygła maska zimnego spokoju.

– Pożogar, powiedz ty mi, czy Książęta mają oficjalną władzę?

– Tak.

– Tak i nie – wtrącił się Elmir. – Każda rodzina ma swoje władze i swoje urzędy. Tylko w czasie wojen z Chaosem tworzy się wspólne dowództwo.

– Zgadza się. – Pies skinął głową. – A po co ci to?

– A czy Rey ma… czy Reylina ma jakieś stanowisko?

– Tak. Powiedziała ci dostatecznie dużo. Powinieneś był sam skojarzyć, że jej poprzedniczki zawsze były głowami Jesiennego Rodu i w czasie wojny praktycznie zawsze zostawały głównodowodzącymi zjednoczonych rodów. I taki sam los czekał ją.

– Jeszcze jedno pytanie…

Kes w zamyśleniu patrzył na dziewczynę jadącą przed nimi. Po jej dolegliwościach nie zostało ani śladu, niemal położyła się na grzbiecie Pegaza, obejmując go za szyję, i leciała na oślep przed siebie.

– Więzy, które nas połączyły… Dała mi słowo, że gdy tylko ta historia się skończy, będziemy walczyć w uczciwym pojedynku. Będzie miała taką możliwość?

Pożogar zawarczał, na chwilę się zapominając, z jego sierści poleciały złote iskry.

– Księżniczka nigdy nie łamie danego słowa!

Wzburzenie feyra było prawdopodobnie nieszczere. Sam nie wierzył w to, że tych dwoje kiedyś spotka się na udeptanej ziemi. Księżniczka nigdy nie zdoła podnieść ręki na swojego podopiecznego, a znowu jej samej nie da zginąć Pożogar.

Dziwnie się sprawy ułożyły.


* * *

Z boku mogło się zdawać, że pędzę na złamanie karku, ale to były tylko pozory. Złączyłam się z Pegazem w jedną całość, dookoła szeptała ostnica, grały świerszcze, gdzieś w tyle zostali moi towarzysze, ale mnie w tej chwili zajmowało zupełnie co innego.

Bezpośrednio po przebudzeniu przejmowałam się tylko swoimi układami z Kesem i nie miałam głowy do rozmyślań o tym, co stało się w nocy. Teraz trochę mi się rozjaśniło w głowie – i pojawiły się uzasadnione pytania i podejrzenia.

Koszmary nigdy nie atakowały tak licznymi oddziałami – wolały polować w pojedynkę albo parami. Nigdy nie zapuszczały się tak daleko. Te tutaj ewidentnie wiedziały, gdzie mają iść. Konkretnie na nas.

Co to wszystko mogło znaczyć?

Odpowiedź nasuwała się sama. Komuś bardzo zależało na tym, żeby nas zatrzymać. Nasza krucjata mocno nie pasowała do czyichś planów.

Była tylko jedna siła, która mogła rozkazywać koszmarom Chaosu, a ściśle biorąc tylko on sam.

To znaczyło, że czasu jest coraz mniej. Ze Granica świata trzeszczy i tym razem nie będzie komu stanąć w obronie ludzi, kiedy ostatnia bariera padnie i na ziemie śmiertelnych runą nie-żywi.

Ostro zatrzymałam Pegaza. Koń parsknął z niezadowoleniem. Po minucie reszta mnie dogoniła.

– Co się stało, Księżniczko? – spytał Elmir, rozglądając się czujnie. – Wróg?

Pokręciłam głową. Język odmówił mi posłuszeństwa, niezdolny do ogłoszenia strasznych domysłów.

– Pożogarze, czy ten atak w nocy nie wydał ci się, oględnie mówiąc, dziwny?

Milczenie. A więc nie mnie jednej nocne wypadki dały do myślenia.

Kes patrzył na nas nierozumiejącym wzrokiem.

– A co w tym dziwnego? Ta hołota atakuje każdego, kto wpadł na pomysł nocowania tutaj.

Jednak elf, kotołak i jednorożec podzielali nasze obawy.

– Kes, pomyśl trochę! – Popukałam się w głowę. – One nie napadły ot tak, po prostu na przypadkowo napotkane ofiary, to był planowy atak!

– Czyli…

– Czyli Granica niedługo padnie. Czyli niedługo przyjdzie czas walki i jeśli do tego czasu niżsi nie odzyskają rozumu, ludzie nie będą mieli gdzie uciekać i nie będzie komu stworzyć nowej Granicy. Świat zginie, ale tym razem nie zostanie nikt, żeby pozbierać skorupy i ułożyć z nich coś nowego…

Nie dane mi było skończyć. Konie zaryły kopytami przed szarym zamkiem, który dosłownie wyrósł nam przed nosem spod ziemi. Westchnęłam. O wilku mowa!

Kes pospiesznie mamrotał jakieś zaklęcia obronne. Podjechałam do niego.

– Nie ma sensu. Jeśli pan tego zamku zechce nas pozabijać, to obawiam się, że nawet moi wojownicy nic tu nie wskórają.

Skinęłam na pozostałych.

– Wchodzimy. Nie odrzuca się tak… natarczywego… zaproszenia. Gospodarz chyba nie lubi czekać.


* * *

Wieże zamku zdawały się sięgać nieba. Przejechaliśmy przez bramę i zsiedliśmy z koni. W środku panowała idealna cisza, jakby nie było tam żywej duszy.

– Gdzie ten gospodarz? Jakoś się nie kwapi powitać szanownych gości. Może nas się boi? – rzucił Kes szyderczo.

– Naprawdę myślisz, że ktoś, kto jest w stanie, ot tak stworzyć z niczego wielki zamek, kogoś się boi? – spytał sceptycznie Elmir.

Skinęłam głową, zgadzając się z elfem. Z tego, co wiedziałam z pamięci mojej poprzedniczki, trudno było choćby obudzić zainteresowanie właściciela szarego zamku. Ona akurat zdołała czymś zwrócić jego uwagę i została zaszczycona audiencją, której omal nie przypłaciła życiem. Z trudem udało jej się tego uniknąć. Z drugiej strony, gospodarz po prostu dał jej szansę. Ciekawe, czym myśmy na to zasłużyli…?

– Idziemy – powiedziałam, wyprzedzając pozostałych. Jak znam gospodarza, będzie chciał od razu zlikwidować wszystkich nieistotnych świadków. – I cicho być. Ja będę mówiła.

Ruszyliśmy głównymi schodami do góry. Wszystko dookoła było zapuszczone, jakby ostatni raz sprzątano tu wieki temu. Poszperawszy w pamięci poprzedniczki, stwierdziłam, że gospodarz najchętniej przyjmuje gości w bibliotece.

Odnalazłam właściwe drzwi, wzięłam głęboki wdech, upewniłam się, że pozostali idą za mną, i weszłam.

Na kominku trzeszczał ogień. Nigdzie ani drobinki kurzu. Wysokie regały zastawione książkami nasuwały myśl o gabinecie uczonego.

Siedział w głębokim fotelu, założywszy nogę na nogę, całkowicie pogrążony w lekturze jakiejś książki.

Na nasze przybycie gospodarz nie zwrócił najmniejszej uwagi.

A mnie krzyk zamarł na ustach.

Rude, niemal czerwone włosy.

Lśniące złote oczy.

Uśmiech, od którego serce skręca sie z bólu.

– Lissi… – wykrztusiłam. – Lissi…

Pożogar oprzytomniał pierwszy. Pociągnął mnie za nogawkę, a kiedy to nie odniosło skutku, wpił mi się zębami w nogę, raniąc do krwi. Zawyłam, ale sztuczka działała dalej.

Lissi nie żyje.

Czułam, jak ogarnia mnie złość. Zapomniałam, że obiecałam sobie być uprzejmą i przestrzegać etykiety. Wiedział, co robi, przybierając taką maskę.

– Pozwolę sobie zauważyć, że to nieładnie nie zwracać uwagi na gości.

Odłożył książkę na niski stolik i uśmiechnął się, leciutko pochylając głowę.

– Witam was, Księżniczko. To dla mnie zaszczyt przyjmować w mych skromnych progach wnuczkę Płomiennej Walkirii.

– Czemu zawdzięczamy wasze… zaproszenie?

– Zaintrygował mnie fakt, że moi słudzy nie dali rady pewnej Księżniczce, i postanowiłem sprawdzić, czy trafnie się domyślam. Odrodzona Walkiria, czyżby…

Kes chciał coś powiedzieć, ale Elmir w ostatniej chwili zatkał mu usta. Gospodarz usłyszał tylko niewyraźny bełkot. Uśmiechnął się, jakby zobaczył coś niezwykle zabawnego. Poczułam, że od tego uśmiechu ciarki mi przeszły po skórze. Miał nienaturalną mimikę, bawił się uczuciami jak słowami, a w rzeczywistości tylko udawał.

– Czy nie mógłbyś zmienić postaci, Zmiennokształtny? Trudno mi rozmawiać z… iluzją mojego ojca.

Skinął głową na znak zgody. Ten miraż już odegrał swoją rolę. W chwilę później przed nami siedział jeden z dawnych Książąt, rudowłosy, chudy mężczyzna.

– A więc, drogie dziecko, niezawodnie już się orientujesz, że stoisz na przeszkodzie moim planom. Przez wzgląd na pamięć Płomiennej Walkirii pozwolę ci odejść, jeśli obiecasz nie plątać mi się więcej pod nogami.

– Przez wzgląd na pamięć? – powtórzyłam, gestem uspokajając Pożogara. – O nie, Zmiennokształtny. Podaj mi prawdziwy powód, to się zastanowię.

– Cóż skłania cię do przypuszczenia, że prawdziwy powód jest odmienny?

– To mnie skłania, Zmiennokształtny, że ty z definicji nie możesz żywić żadnych uczuć do czegoś ani kogoś, po prostu nie masz czegoś takiego jak uczucia!

Patrzył na mnie długo. Taksująco. Ze zdziwieniem. Nie chciałam, żeby zauważył, że kolana już mi drżą. Trudno być nieustraszonym, kiedy patrzy na ciebie taka moc!

– W porządku. – Machnął nagle ręką i kontury pokoju zaczęły się rozmywać, jakby jego głos rozbrzmiewał w szarym, ciągnącym się kisielu. – Puszczam was wolno, bawcie się dalej w zbawców świata. A ty, dziecko, tym razem nie masz racji. Dawno już pojąłem tę prawdę, że kto chce serio myśleć o zwycięstwie, musi pierwej zrozumieć swojego wroga. Najpierw więc przejąłem rozum, potem zaś także uczucia…

Znowu staliśmy na pustym stepie. Nienaruszone ostnice opowiadały swoje bajki. Opodal pasły się konie. Jednorożec już biegł nam na spotkanie.

– Co to było? – oprzytomniał wreszcie Kes.

– To? – uśmiechnęłam się. – To był Wielolicy, mój drogi. Ten sam, który wczoraj posłał za nami swoje sługi. Masz powód do dumy. Jesteś pierwszym i ostatnim człowiekiem, który spotkał się z jedną z dwóch wielkich sił i przeżył.

– To znaczy, że…?

– Tak. Właśnie byliśmy na audiencji u Chaosu.


* * *

Gdy dotarliśmy do granicy Północnych Ziem, byliśmy już tydzień w drodze. Chaos na razie uznał za stosowne dać nam spokój – w każdym razie atak się nie powtórzył. Cóż to, czyżby naprawdę wytworzył sobie ośrodek uczuć?

To był nasz ostatni postój pod gołym niebem. Następną noc mieliśmy już spędzić w jakiejś karczmie. Zgodnie z ustalonym porządkiem zaczęliśmy się rozkładać na nocleg.

Akir właśnie wracał z pękiem chrustu, ale nagle zatrzymał się i upuścił ładunek.

– Co jest?

Nie odpowiedział, tylko uważnie wpatrywał się w mrok. Nadstawiłam ucha. Faktycznie. O jakieś trzy minuty [15] od nas dzwoniła stal.

– Akir, za mną!

Zerwałam się i, nie oglądając się na resztę, rzuciłam w stronę, z której słychać było odgłosy walki. Akir pomknął za mną, reszta najwyraźniej nie wiedziała, co się dzieje, i uznała, że są lepsze sposoby spędzania wolnego czasu, niż ganianie po krzakach za zbzikowaną Księżniczką. Poprawka – Pożogar dołączył do nas.

W pobliskim gaju walczyły cztery osoby. Trzej rośli mężczyźni w pancerzach nacierali na mocno zbudowaną, choć niewysoką, jasnowłosą dziewczynę. Widząc, jak wprawnie obchodziła się z bronią, nie miałam wątpliwości, że widzę wojowniczkę – a nie wieśniaczkę, która porwała pierwszy lepszy kawał żelaza w zasięgu ręki.

Akir nie tracił czasu na rozmyślania. Dobył miecza i rzucił się na pomoc „pięknej nieznajomej”. Wszyscy mężczyźni są tacy sami, ze zwierzołakami włącznie! Wiecznie męczy ich kompleks rycerza i ujawnia się w najmniej odpowiednim momencie! A może to jakaś przestępczyni? Dobrze chociaż, że nie zamienił się w tygrysa. I tak mamy problemów powyżej uszu.

Stwierdziłam, że właściwie już wszystko jedno, i przyłączyłam się do imprezy. Troje na troje, przynajmniej uczciwie.

Dziewczyna biła się świetnie, widać było, że ją od maleńkości oswajano z mieczem – zdawało się, że jest częścią jej ręki. Co prawda, gdybyśmy się nie wtrącili, nie dałaby sobie rady, bo jej przeciwnicy też sroce spod ogona nie wypadli.

A tak – w pięć minut później na ziemi leżały trzy ciała. Jeszcze drgające, ale już niegroźne.

Nieznajoma otarła krew sączącą się z ust rozciętych rycerską rękawicą i odwróciła się do nas. Nawet w półmroku widać było, że jest typową Rusinka, z jasnymi włosami i szarymi oczami. Treningi wzmocniły jej ciało, ale nie nadały męskiej figury – nawet w męskim ubraniu wyglądała kobieco.

– Dzięki wam, już myślałam, że koniec ze mną. Głos miała pasujący do wyglądu – niski, lekko zachrypnięty.

– Doprawdy drobiazg – burknęłam. – Co to za jedni?

– Ci tutaj? – Kopnęła najbliższego trupa. – Najemnicy mojego braciszka. Nie może się bydlak pogodzić z tym, że ojciec wszystko zostawił mnie, a jego wysłał na dwór do Wołogrodu.

– Rozumiem. Sprawy rodzinne.

– Czy pozwolicie się odprowadzić, piękna walkirio? – Akir, który dotąd bezceremonialnie przyglądał się dziewczynie, zwrócił na siebie jej uwagę. Poczerwieniała, widząc jego zachwycone spojrzenie.

– Anni mam na imię, zechciejcie być gośćmi na moim zamku.

– Z przyjemnością przyjmiemy zaproszenie, z tym że, za pozwoleniem, nas jest więcej.

– Nie ma sprawy, zapraszam wszystkich.

Skinęłam na Pożogara.

– Ściągnij chłopaków.

Posłusznie pobiegł w stronę naszego obozu. Dziewczyna popatrzyła za nim ze zdziwieniem, ale nic nie powiedziała.


Rozdział V

<p id="_Toc245469246">Rozdział V</p> SKRZYPCE I PŁOMIEŃ

25 – 28 CZERWCA


Nie da się ukryć, Anni nawet nie mrugnęła okiem na widok naszej, jak by nie było, dziwnej ekipy. Z drugiej strony dobrze, że Pożogar miał tyle taktu, żeby nie demonstrować swojej elokwencji i milczał jak zaklęty. Kito zaś, jak się okazało, także mógł przybierać ludzki wygląd, choć najwyżej na dwie, w porywach trzy godziny, potem zaś następował niekontrolowany powrót do postaci pierwotnej. W ludzkiej książę jednorożców wyglądał na dziesięcioletniego chłopca. Ciekawe, czy naprawdę był taki młody, czy wszystkie jednorożce tak mają?

Wyszło na jaw, że trochę się pomyliłam przy obliczaniu pozycji. Już przekroczyliśmy granicę Rusi, i do najbliższego zamku było raptem pół godzinki na piechotę. Po drodze zrobiłam się małomówna, Elmir i Kes podobnie, za to Akir gadał za dziesięciu, a Anni coraz bardziej czerwieniała (czego zupełnie bym się nie spodziewała po wojowniczce) i nie mogła oderwać oczu od naszego „kotka”, którym przecież jest – i gdy tylko Anni dowie się o jego skłonności do nagłego porastania sierścią, mleko się wyleje, koniec z miłością. Ludzie nienawidzą starszych jeszcze bardziej niż nas, feyrów.

Zamek szczerzył na nasze powitanie setki blanków, baszt i bastionów, kojarząc mi się z wrednym jeżem. Kiedyś słyszałam, że to jeden z najlepiej umocnionych obszarów pogranicznych na Rusi – i bardzo słusznie. Jak się ma pod bokiem takich sąsiadów, jak koszmary Chaosu, każdy by zaczął umacniać fortyfikacje. To aż nadto wystarczający powód. Tyle, że jeśli Granica zostanie przerwana, to i najlepsze mury nic nie pomogą. Zwycięży Chaos, którego nic nie powstrzyma. Gdy tylko Granica padnie, świat będzie skazany na zagładę. My go nie uratujemy, powstrzymamy tylko pochód Chaosu i przez ten czas stworzymy nową Granicę, a pod jej osłoną narodzi się nowa rzeczywistość.

Anni skinęła na strażników i bez przeszkód wjechaliśmy do zamku. Przyznaję, że do tego czasu miałam jeszcze wątpliwości co do osoby wybawczyni, ale na widok pomarszczonego starca, któremu Anni rzuciła się na szyję, pozbyłam się ich definitywnie.

W sekundę później stało się coś, co mi trochę popsuło humor.

– Mistrzu Gede, co mistrz tu robi? – W głosie Kesa też nie zauważyłam specjalnej radości z tego spotkania. – Czy nie powinien mistrz być w Akademii?

Pięknie, pięknie… Tośmy wpadli. Reszta naszych towarzyszy pobladła i przysunęła się bliżej mnie, żeby w razie czego…

– Dziadku, ci ludzie uratowali mnie przed kolejnym prezentem od Arriego.

– O…? – Starzec wsparł się ciężko na lasce. Lasce? Posochu [16]! Czy jest tu jakaś mysia dziura, żebym się mogła w nią schować? – A tym razem ilu ich było?

– Trzech.

– Rozumiem. Będę musiał pogadać z tym łobuzem, tak mu dam do wiwatu, że zapomni, jak się nazywa! A ty, młodzieńcze… jak się, mówiłeś, nazywasz? – zwrócił się do Kesa, wpatrując się w niego czarnymi oczami, dziwnie bystrymi jak na jego wiek.

– Kessar Wiatr, mistrzu, sześć lat stażu. Obecnie przedstawiciel wiatromistrzów w Radzie.

– Aha… A, tak… Istotnie. A tak się dziwiłem, czemuś tak zbladł. Z tego, co pamiętam, zawsze byłeś na bakier z moim żywiołem? Tak, tak, teraz pamiętam. Najgorszy uczeń, odkąd zacząłem wykładać. W życiu nie miałem tak mało zdolnego ucznia. A któż to z tobą podróżuje? – Obrzucił wzrokiem naszą ekipę i głośno wciągnął powietrze.

– To są Rey, Akir, Kito i Mirr – przedstawiła nas Anni, której rozmowny kotołak zdążył już podać nasze imiona. Dobrze, że choć domyślił się, by zmienić tradycyjne imię elfów.

Starzec przyglądał nam się podejrzliwie, i z jakiegoś powodu – jak zwykle – to ja zwróciłam jego uwagę.

– Coś mi tu nieludziami zalatuje… – rzucił z obrzydzeniem gdzieś między Kessa a Anni.

– Rano nadzialiśmy się na śnieżne koty, nie wiem skąd się tu wzięły – wyjaśnił pospiesznie Kes. – No i został… zapaszek…

Spojrzał na mnie wymownie. No co? Ja? Kąpałam się przedwczoraj w jeziorze!

– Panna, a ty aby nie elfka jesteś? Bo oczka masz jakieś takie podejrzane…

– W lustro byś spojrzał, dziadu – mruknęłam pod nosem.

– Hę?

– Mówię, że kwarteronka – odpowiedziałam już głośniej. – Ale szpiegować nie mam powodu, w życiu nie widziałam na oczy swoich elfich krewnych.

– No, jeśli kwarteronka… – Pokiwał głową dziadyga, widocznie nie do końca przekonany. – A reszta sami ludzie?

Pokiwaliśmy głowami z takim zapałem, że nie wiem, jak innym, ale mnie się w mojej zakręciło.

– No cóż, w takim razie najmocniej przepraszam. Dziś urządzimy małą uroczystość na cześć wybawców mojej wnuczki.

Mistrz odwrócił się i ruszył wydawać polecenia. Już wdrapawszy się na wysoki ganek, odwrócił się.

– Tak przy okazji, mistrzu Wiatr, gratuluje. Od naszego ostatniego spotkania sporo osiągnęliście. Gdybym nie znał waszego profilu żywiołowego, myślałbym, że jesteście moim kolegą…

Kes zakrztusił się. Ja ukryłam twarz w dłoniach i jęknęłam.


* * *

Okazało się, że pokojów gościnnych nie starczy dla wszystkich. Ściśle biorąc, zostały tylko dwa wolne. W związku ze wzmocnieniem garnizonu, zamek trzeszczał w szwach. Anni, nie namyślając się długo, spytała otwartym tekstem, czy zgodziłabym się dzielić łoże z kimś ze swoich towarzyszy. Oczywiście rozumie, że niezamężnej dziewczynie nie wypada…

– A kto ci powiedział, że jestem panną? – zdziwiłam się szczerze. – Przecież mam obrączkę.

Dotarło do mnie, co powiedziałam, i zmełłam przekleństwo w zębach. No oczywiście, obrączka nie na tym palcu, sama nie zauważyłam, kiedy ją przełożyłam. Co to mogło znaczyć?

– Nie zwracaj uwagi, myłam się i w pośpiechu założyłam nie na ten palec – skłamałam na poczekaniu.

– A który to twój mąż? Akir?

– Nie – roześmiałam się. Nawet nie siliła się ukrywać zdenerwowania. – Akir jest moim, jak by to powiedzieć, czymś w rodzaju ochroniarza. Mąż jest daleko, uciekłam od niego. Idę do Wologrodu, żeby się rozwieść.

– Oj tak, tak… Bardzo ją bił, zamykał w zimnej piwnicy…! – przyłączył się do rozmowy Kes. Nawet nie słyszałam, jak się do nas podkradł. Gdyby to słyszał mój elf… – To gdzie zanieść rzeczy, pani?

– Ano nie wyszło z mężem, stary był i tłusty jak wieprz! – potwierdziłam, w myślach prosząc o wybaczenie ten chodzący ideał i marzenie każdej szanującej się dziewczyny, jakim był Elgor. – To zwiałam z wędrownym łowcą, dużo bardziej mi się podobał. Urzekła mnie jego młodość i uroda, namówił mnie, żebym z nim poszła. Mój jedyny…! – Z błogim uśmiechem rzuciłam się na szyję Kesowi, który upuścił sakwy i nawet nie próbował się bronić. Nasi towarzysze, który nadeszli akurat w odpowiednim momencie, by ujrzeć tę scenę, zatykali sobie usta, rozpaczliwie starając się nie ryknąć śmiechem.

– Ty to masz dobrze… – westchnęła Anni rozmarzonym głosem. – Żeby to mnie się tak trafiło…

– O, też masz złego i tłustego męża? – zainteresowałam się naiwnie. – Jak chcesz zostać wdową, to tylko powiedz, Akir ci to bardzo chętnie załatwi, widzisz, jak mu się oczy świecą?

– Nie, nie…! – opamiętała się nasza gospodyni. – Męża nie mam. Mam za to dług, a to jest sto razy gorsze. Żeby to mnie ktoś porwał… chociaż na tydzień…

Wymieniłam spojrzenia z Akirem. Jeszcze wisząc Kesowi na szyi, odwróciłam się do Anni.

– Z noclegiem sprawa załatwiona, ja śpię z Kesem. Prowadź… marzenie porywanych.

– Rozumiem, rozumiem, że chcecie wreszcie móc się spokojnie kochać.

Co z niej za wojowniczka? Z taką romantyczną wizją życia?

– No… – wykrztusił mag. – No po prostu nie możemy już się doczekać…

Mina, z jaką wygłosił to zdanie, nie budziła cienia wątpliwości co do jego zamiarów. Udusi mnie nie w porywie zazdrości, tylko tak zwyczajnie, z rozmysłem i z zimną krwią.


* * *

Gdy tylko zostaliśmy sami, Kes rzucił bagaż na podłogę i w moją stronę poleciało powietrzne ostrze. Uskoczyłam w bok, atak chybił celu. Zaklęcie trafiło w ścianę, która od razu pokryła się rysami. No, tak… Znaczy, żarty się skończyły. Co ja takiego powiedziałam?

Następne zaklęcie trafiło już na srebrną klingę. Spłynęło po niej i posypało się na podłogę w charakterze nieszkodliwych zimnych iskierek. Wyszczerzywszy zęby jak wilk, skoczyłam na maga, ale nie zauważyłam podłego ciosu w plecy i poleciałam wprost na ogromne łóżko, ryjąc twarzą w poduszkach. Dobrze, że osłabiły uderzenie – mag nie szczędził sił, rzucając to zaklęcie. Gdybym była zwykłym człowiekiem, a nie Księżniczką, połamałby mi kości. Chciałam się zerwać, ale zdążyłam tylko przewrócić się na wznak. Kes przywalił mnie całym ciężarem, jedną ręką trzymając sztylet, a drugą przytrzymując mi ręce za nadgarstki za głową. Bardzo stosowna poza, zarówno dla niecierpliwego kochanka, jak dla zabójcy. Dobrze, że Anni, której w końcu znudziło się stukanie, wybrała pierwszą interpretację. Jeszcze lepiej, że mag zdążył schować nóż pode mną. I że nie zdążyła usłyszeć słów: „no dalej, zabij mnie, łapsie!”.

– Co tam?! – ryknęliśmy podejrzanie zgodnie.

– Eee… kolacja na stole. Ale jeśli nie chcecie… – zacięła się.

– Chcemy.

– Jesteśmy zajęci – odezwał się w tej samej chwili Kes.

– Zaraz schodzimy – dodał, zorientowawszy się w sytuacji. – Za pięć minut. Jeszcze mamy coś do załatwienia.

Anni znikła za drzwiami. W pokoju zaległo niezręczne milczenie.

– No i co teraz? Powiedziałeś, że za pięć minut. Zdecyduj się, na czym ci bardziej zależy, chcesz się najeść czy mnie zabić?

– Zabić cię zawsze zdążę – zauważył. Stoczył się ze mnie i rozwalił wygodnie obok, bawiąc się sztyletem. – A na kolację lepiej się nie spóźniać.

Odwróciłam głowę, żeby widzieć jego profil. Gdzieś w głębi duszy zakiełkowało wredne poczucie urazy. Ostatecznie jestem młoda, ładna, a ten tutaj nie ma innego pomysłu na spędzenie wolnego czasu ze mną, niż bójka.

– No to idziemy. – Usiadłam energicznie, krzywiąc się z bólu rwącego kręgosłup.

– Mocno ci przywaliłem? – spytał przepraszająco mag, patrząc na moją skrzywioną twarz.

– Da się wytrzymać – jęknęłam, wstałam i pokuśtykałam w stronę drzwi. – Do wesela z Elgorem się zagoi.

Myśl o przeprosinach i współczuciu dla mnie przeszła mu jak ręką odjął.

W korytarzu czekała na nas reszta towarzystwa. Wszyscy z Pożogarem włącznie (a, zdrajca!) chichotali obleśnie i dyskutowali, czym się skończy moje tete-a-tete z Kesem – morderstwem czy nocą pełną zazdrości.

– A chała! – ryknęłam im za plecami tak, że Elmir podskoczył, a Akir wyrżnął głową w ścianę. Nie miałam sumienia krzyczeć na Kito, zdecydowanie za bardzo przypominał teraz dziecko. Pożogar przezornie uciekł. Kesa na razie wolałam nie zaczepiać, jeszcze nie całkiem doszłam do siebie po naszej ostatniej kłótni. – Idziemy!


* * *

W ogromnej jadalni zebrali się wszyscy mieszkańcy zamku, którzy akurat nie musieli pracować. Dziadek urządził ucztę z szerokim gestem, nie pożałował drogim gościom zapasów wnuczki. Nie byłam specjalnie głodna, ale przecież nie mogło się zmarnować!

Jako honorowych gości posadzono nas przy gospodarzach. Akir zainstalował się po lewej ręce Anni i bawił rumieniącą się dziewczynę jakimiś opowieściami. Kes znalazł sobie miejsce w pobliżu starego maga i teraz coś z nim półgłosem omawiał. Mam nadzieję, że nie sposób zlikwidowania mnie, chyba jakieś śladowe ilości oleju w głowie mu zostały? Kito zmiatał z talerzy podawane mu jadło, na nic poza nim nie zwracając uwagi. Zdążył już zmienić na trochę postać i teraz przez jakieś dwie godziny można było nie obawiać się, że się zacznie przemieniać z powrotem.

Elmir pociągał wino z wysokiego kielicha i gapił się na przygrywających Cyganów, nie zwracając uwagi na zalotne spojrzenia dworek.

Co za naród… Jedyni ludzie, którzy jakimś niepojętym sposobem byli w stanie przechodzić do Wiecznych Ziem i hulać tam jak u siebie w domu. Mnie osobiście fascynowali ci wieczni tułacze, ze swoimi nostalgicznymi pieśniami, płomiennymi namiętnościami i nocnym przesiadywaniem przy ogniskach. Oni byli istotami ognia… tak jak ja.

Stary Cygan grał na skrzypcach, młoda czarnowłosa ślicznotka krążyła po sali, rzucając czarujące uśmiechy, które zwalały z nóg wszystkich mężczyzn, którzy znaleźli się w strefie ostrzału. Ale nie ona zwróciła moją uwagę, lecz skrzypek – w jego twarzy widziałam coś boleśnie znajomego, coś dawno zapomnianego, a przecież ważnego.

Zamknęłam oczy.


* * *

– Znowu przyszliście do naszych lasów, Danko! Dziadkowi się to nie spodoba!

– Chodzimy, gdzie chcemy, maleńka. Ci, w których duszach śpiewa wiatr, nie znają nad sobą ustaw.

– Nie mów do mnie maleńka! Jestem Rey-line! Pani Jesiennego Płomienia!

– Mówiłaś o tym, maleńka, pamiętam. Słuchaj, Ogniku, a nie poszłabyś ty z nami? Za ostatnim razem mówiłaś, że w ludzkich ziemiach jest ktoś, kto jest dla ciebie ważny. Jeśli chcesz, pójdziemy…

– Nie mogę. Jestem Księżniczką, za rok będę druga w rodzinie, nie puszczą mnie.

– Czym jest obowiązek dla kogoś, przed kim stoją otworem wszystkie drogi? Czym jest obowiązek, jeśli śni ci się szept ostnicy, gorzka woń piołunu i kurz gwiezdnych dróg?

– Naprawdę, Danko, nie mogę, ale bardzo mi miło, że tak o mnie myślisz.

–  No cóż, nie chcesz, jak wolisz… To choć zaśpiewaj mi na pożegnanie. Ruszamy o świcie, droga nas wola.

–  Co ci zaśpiewać?

–  Te dziwne pieśni, które nazywacie pieśniami starego świata. Zaśpiewaj mi o drodze i o miłości…


* * *

Z ust wyrwało mi się ciche westchnienie. Złapałam za rękę Cygankę przekomarzającą się z Elmirem.

– Jak się nazywa ten skrzypek?

– To mój dziadek, Danko. – Cyganeczka nie zdziwiła się pytaniem. – Chcesz z nim rozmawiać… Panno ognista?

Zauważyłam, jak na ten zwrot wszyscy moi towarzysze zesztywnieli. Anni spojrzała na nas nierozumiejącym wzrokiem.

– Tak, chcę, żeby dla mnie zagrał – odpowiedziałam. – Nie będzie ci przeszkadzało, jeśli z nim zaśpiewam? Mam domieszkę elfiej krwi, wiesz, że my wszyscy mamy trochę ognia bardów…

Skinęła głową, uspokojona.

Cyganka złapała mnie za rękę i poprowadziła do skrzypka. Patrzył na nas, nie rozumiejąc, a ja uśmiechałam się głupkowato. Nasze oczy spotkały się. Pozwoliłam, żeby mnie przez chwilę zobaczył taką, jaka byłam. Kiedyś obiecał, że mnie pozna, ile bym nie miała lat. Danko powiedział wtedy, że widzi w moich oczach wieczność i gwiazdy, popiół i samotność…

Muzyka urwała się na przeciągłym dźwięku. Patrzył na mnie zmieszany, niemal przestraszony.

– Maleńka?

– A jednak mnie poznałeś. Dotrzymałeś słowa, Cyganie… Zagrasz dla mnie?

Zmieszany przejechał smyczkiem po strunach.

– Co ci zagrać, zagubiona maleńka? – spytał cicho. – O czym zaśpiewasz dziś włóczędze, czym pocieszysz jego stargane serce? Jaki ból trapi cię dzisiaj?

– Słuchaj, mój włóczęgo. Słuchaj i niech twoje skrzypce śpiewają ze mną. Niech w tym świecie zabrzmi pieśń dziwnego, dawnego świata, niech na ustach zastygnie gorycz stepowego piołunu…

Z ust popłynęły znajome słowa. Tę pieśń śpiewałam wtedy, żegnając się z nim i jeszcze nie wiedząc, że to może na zawsze. Śpiewałam o tym, którego kochałam nad życie.


Po stepie, po lazurowym,

Chodzi miesiączek młody.

Uzdę ma pozłacaną,

Białą grzywę do kopyt.

Mosiężny brzęk

Mongolskich strzemion,

Zrodzony z wiatru,

Obmyty ulewą.


Śpiewałam o Lissim. I wtedy, i teraz. A wraz ze mną śpiewał stary instrument, który kiedyś mój dziadek podarował młodemu Cyganowi. Ludzie milczeli, niezdolni nawet w części zrozumieć tego, o czym krzyczały nasze serca – moje i skrzypiec. Elmir posmutniał, po policzkach Kito ciekły łzy, a Kes patrzył na mnie, jakby mnie widział pierwszy raz.


Leje dzbanek księżycowy,

Nocnym niebem toczy mleko;

Śpij, mój miły, przyłóż głowę,

Jutro jechać masz daleko.

Świtu czekałeś –

Uciekłeś niewinny,

I całowałeś

Ty, czy kto inny?


Młoda Cyganka wirowała w tańcu, a ja byłam już gdzieś daleko. Stałam wśród opadających liści i patrzyłam, jak mój ojciec odchodzi. Wyły psy, czując, jak serce mi się rwie w piersi, wyrywa się w ślad za rudym chłopakiem, który odchodzi od nas. Na zawsze.


Jak przy wrotach Tamerlana

Wiosna trawą się okrywa.

Czy nie jestem twoją strzałą,

I na łuku twym cięciwą?

Ty – serce ognia,

Ty – lot sokoła,

Znów mnie porzucisz,

Gdy step zawoła.


Kes przechylił się przez Kito.

– Mirr, o czym ona śpiewa? W życiu nie słyszałem czegoś podobnego.

– I nie mogłeś – uśmiechnął się zagadkowo elf. – To jest pieśń z jednego z dawnych światów, ale ona ją śpiewa inaczej niż tamci bardowie. Śpiewa o swoim ojcu, któremu śmiertelni byli drożsi od niej.


W kurzu na drodze

Tabun błękitnieje

I cudza strzała

Księżyc pękł na dwoje

W ciężkim kołczanie

Piołun i popiół –

Tobie, Tamerlanie.

Strachem razić – tobie

W dalekiej krainie,

Złotem stygnąć – tobie

W wysoką mogiłę.

Ja wciąż wyszywam

Len oliwkowy,

Łza cicho spływa

Dźwięczą ozdoby;

Kręgowi ognia

Na wiek poświęcona –

Anim tobie siostra,

Anim tobie żona. [17]


Na chwiejnych nogach ruszyłam do wyjścia z sali, nie zważając na okrzyki i brawa. Pieśń skończyła się, a ból dopiero zaczął narastać. Taki ból, który rozdziera serce na strzępy, sprawia, że się bije ziemię w bezsilnej złości, zdzierając pięści do krwi.

Strach wyprawiać bliską osobę w drogę. Nie da się bez niej żyć. Ale to wszystko nic w porównaniu z tym, że nie powiedziałam mu tego, co miałam najważniejszego do powiedzenia. Był moim oddechem i moją krwią. A ja go wypuściłam, straciłam go…

Biegłam na oślep przed siebie. Czyjeś ręce podtrzymały mnie, zastygłam jak lodowy posąg.

– No, maleńka, nie trzeba. Wybacz staremu Cyganowi, który przywołał wspomnienia. Zginął twój Lissi? Czy po prostu odszedł na zawsze?

Złapałam go za rękę i wykręciłam głowę tak, że jego podbródek wpił mi się w potylicę.

– Zginął, Danko. Ludzie go zabili. Nie masz za co przepraszać, wręcz przeciwnie. Dusząc to w sobie, sama siebie zabijałam. Chce mi się wyć, jak dzikiemu zwierzęciu. Chce mi się ryczeć. A ja milczę i uśmiecham się. Uśmiecham się do swoich obrońców, uśmiecham się do człowieka, którym próbuję zastąpić Lissiego, do swojego wroga. Śmieję się sama z siebie, ze swojego głupiego serca, które przez osiemnaście lat wyrywało się do kogoś zapomnianego. On zginął i nie ma na tym świecie nic, za co by warto było walczyć. Powiedz, włóczęgo, czy znasz to uczucie, kiedy świat ci się chwieje pod nogami, a tobie jest wszystko jedno?

– Pójdź z nami, maleńka. – Delikatnie pociągnął mnie w stronę bramy. – Chodźmy, zaśpiewam ci o drodze i o błąkającej się duszy. Może ci ulży. Może…


* * *

Elmir patrzył na maga, człowieka. Elf widział, że Kes chętnie by ruszył w ślad za Rey i Cyganami, ale zmusza się do ciągnięcia bezmyślnej rozmowy ze starym mistrzem. Przybrał maskę obojętności, ale serce rwało się tam, gdzie była Księżniczka. Uśmiechnął się z goryczą, wiedząc, że jego brat będzie musiał zerwać zaręczyny. Nigdy nie pozwoli sobie na zniszczenie prawdziwego związku – a to, że tych dwoje musi być razem, Elmir zrozumiał od razu, gdy tylko ich zobaczył.

– Kito, widziałeś kiedyś cygańskie ognisko? – spytał chłopca. – Nie przeszedłbyś się popatrzeć?

Chłopiec radośnie przytaknął. Akir zwlekał, ale też zgodził się iść. Anni nikt nie pytał, ale i ona ruszyła z nowymi znajomymi. Kes miał jeszcze opory.

– Idźcie, Wiatr, idźcie. Akurat będziecie mogli sprawdzić, czy dobrze się domyślam co do zwierzołaka. Jeżeli to rzeczywiście jest zmiennokształtny, nie oprze się takiej górze jedzenia i sam wam wpadnie w ręce. – Mistrz z zadowoleniem zatarł żylaste dłonie.

Kes spojrzał na pozostałych i burknął:

– Potem wam wyjaśnię. Wstał i ruszył w stronę drzwi.

Po chwili dogonił go zaniepokojony Akir.

– Co on mówił o zmiennokształtnych? Czy on…

– Nie. – Kes pokręcił głową, nie zwalniając kroku. – Mistrz ma podejrzenie, że jakiś zwierzołak opuścił terytorium starszych i osiedlił się tu w okolicy. Ludzie giną.

Akir skrzywił się. Kotołaki nie jadały rozumnych form życia, stanowiły one dla nich tabu, zabicie człowieka lub kogoś ze starszych było dopuszczalne tylko w samoobronie. Jeśli tak się sprawy miały, „psim” obowiązkiem naszego koteczka było znaleźć i ukarać odstępcę. Zaniechanie tego byłoby równoważne ze zdradą.

Anni złapała Akira za rękę, nie rozumiejąc, czym się martwi.

– Nie ma się czego bać, on atakuje tylko chłopów. Jeśli ośmieli się wejść nam w oczy, damy radę.

Akir spochmurniał jeszcze bardziej. Elmir, który doskonale znał przepisy zmiennokształtnych, odruchowo sprawdził, czy srebrna klinga miękko wysuwa się z pochwy, i splunął, przypomniawszy sobie, że tu potrzeba stali. Z nich wszystkich walczyć ze zwierzołakiem mógł tylko on i Anni – pozostali mieli srebrną broń. Kito na pierwszy rzut oka robił wrażenie beztroskiego, ale i w jego srebrzystoszarych oczach czaił się lęk.

Pożogar dołączył do nich na dworze. Elmir odruchowo pogłaskał go, czego omal nie przypłacił stratą dłoni.

– On pozwala się głaskać tylko swojej pani – zachichotał nerwowo w odpowiedzi na cichy okrzyk Anni i wzruszył ramionami. – Nie bój się, nie zje cię. Jest najedzony.

Kito przyklęknął przy psie.

– Pożogar, nie wiesz, gdzie rozbili obóz Cyganie? Zaprowadź nas tam.

Pożogar zawahał się, po czym skinął łbem i pobiegł w stronę bramy twierdzy.


* * *

Siedziałam przy jednym z ognisk, podciągnąwszy kolana pod brodę i objąwszy je rękami. Wodziłam wzrokiem za tańczącymi Cyganami. Danko chciał mnie wciągnąć do zabawy, ale odmówiłam. O wiele przyjemniej było siedzieć tak z boku, z zachwytem przyglądać się ogniskom i cicho wtórować śpiewom. Rżenie wystraszonych czymś koni, step i skraj brzozowego lasu. Obracałam w palcach wonny nocny kwiat, wdychając upajający korzenny zapach.

Nadgarstek dalej mnie bolał, nie pozwalając całkiem oderwać się od rzeczywistości, przecięty białą żmijką zabliźnionej już rany, która zniknie w najlepszym razie za miesiąc. Dziwne, nawet mnie to nie złości. Co za dziwna noc…

Usłyszałam kroki za plecami. No proszę, któż to się podkrada? Zabiję chyba… Czy nie mogą mnie zostawić na chwilę w spokoju?

– Niepokoiliśmy się. – Akir położył mi rękę na ramieniu. Odwróciłam ku niemu głowę.

– Niepotrzebnie. My z Danko znamy się od dawna. Jeszcze w dzieciństwie uciekałam do ich obozu, żeby sobie tak posiedzieć i popatrzeć, jak tańczą.

– Skąd mogliśmy wiedzieć? – odezwał się Elmir. Niezawodnie reszta też za nim przylazła. – Aha, okazało się, że po lesie włóczy się zwierzołak samotnik, a obóz jest prawie pół godziny drogi od twierdzy. Jakby…

– Znaczy co? – prychnęłam. – Myślisz, że nie dam rady jakiemuś wilkołakowi?

Niech robią, co chcą, tylko niech za mną nie łażą!

– Cudownie! – westchnęła Anni. Dopiero co zauważyłam, że przyszła z moimi towarzyszami. Pięknie, pięknie. Jeszcze tu brakowało niewtajemniczonych w nasze drobne tajemnice. – Patrzcie, te dziewczyny wyglądają, jakby wyszły z płomienia…

Cyganki faktycznie tańczyły nieźle, ale… ech. To było tylko przedstawienie, prawdziwy ogień jest o wiele piękniejszy. Powiedziałam jej to. Anni poczuła się urażona i oświadczyła, że mam zaburzone poczucie piękna. Kes prychnął i poparł ją energicznie, ale Elmir stanął po mojej stronie, mówiąc, że oni nic nie rozumieją. Dziewczyna próbowała wciągnąć do dyskusji także Kito, ten jednak zręcznie się wymknął i uciekł gdzieś dalej, prosząc, żeby się od niego odczepiono i pozwolono mu spokojnie przyglądać się tańcom.

– A może byś sam zatańczył? Umiesz tylko krytykować? – rozzłościła się w końcu wojowniczka.

– Nie. – Elf pokręcił głową. – Postrzelać, to owszem, chętnie… Ale na przykład Rey… ona ma szczególne stosunki z ogniem. Jak ładnie poprosisz, to może zgodzi się pokazać parę sztuk.

– Parę sztuk czego? – z całej rozmowy uchwyciłam tylko ostatnie zdanie.

– Pamiętasz, jak brat był smutny, to zawsze robiłaś małą burzę ognistą w rozarium…

Zabić elfa!

– Naprawdę potrafisz? – Oczy Anni prawie wypadły z orbit. – Jesteś… wiedźmą?

– Co to za porządki?! – zirytowałam się. – Jak mężczyzna włada mocą, to jest magiem, a jak kobieta, to od razu wiedźma?

Wstałam, otrzepując ze spodni trawki i ziemię, i ruszyłam do Danko. Pomysł, żeby się pobawić płomieniem, był niezły, to mogło mi poprawić samopoczucie, bo inaczej całkiem się rozkleję.

Opanowanie już rozpalonego płomienia wymagało ode mnie niewiele mocy i nie zależało od pory roku. To była zdolność z gatunku tych, które łatwo przychodziły wszystkim Książętom mającym jakikolwiek związek z żywiołem ognia.

Danko przywołał gitarzystę i szepnął mu coś do ucha. Tamten kiwnął głową i zaczął powoli przebierać palcami po strunach. Weszłam do wnętrza kwadratu wyznaczonego przez cztery ogromne ogniska. Tancerze rozbiegli się na wszystkie strony, bez trudu zorientowawszy się, że w tym tańcu nie ma dla nich miejsca.

Spod zręcznych śniadych palców sypała się lawina dźwięków. Danko prezentował w uśmiechu białe zęby. Płomień trzaskał. A ja próbowałam zrozumieć, co teraz chcę zatańczyć i dlaczego. Taniec ognia – to taniec mojej duszy, a przecież tylko ludzie mają to nieśmiertelne coś, co nazywają duszą. Dusza feyrów – to ich moc. Co teraz czuję? Co chcę pokazać tym śmiertelnikom? Co oni z tego zrozumieją?

Potrząsnęłam dłońmi, jakby otrząsając z nich niewidzialne kropelki wody. Zamiast nich z palców skapywały złote iskry. Zakręciłam się po wydeptanym przez Cyganów placyku, to zbliżając się do migocących ognisk, to znów od nich odskakując. Powoli, jak rozpalający się ogień, który jeszcze nie oswoił się ze swym istnieniem. Muzyka z każdym moim ruchem grała coraz szybciej, pozwoliłam się nieść smutnym akordom. Szybciej! Jeszcze szybciej! Tempo przekroczyło niewidzialną granicę. Szybkim skokiem dopadłam do jednego z ognisk i włożyłam ręce w ogień. Ktoś pisnął, zapewne Anni, bo pozostali przyzwyczaili się do moich dziwnych zachowań, a Cyganie widzieli o wiele więcej od zwykłych ludzi i żaden kamuflaż nie ukryłby przed nimi tego, kim jestem naprawdę. Na moich nadgarstkach pojawiły się ogniste bransolety. Zastygłam pośrodku placyku, wyprężona jak struna, z rękami wzniesionymi ku nocnemu niebu. W tej samej chwili cały ogień, jaki tylko był w obozie, wzbił się w powietrze i strumieniami popłynął do moich dłoni. Muzyka już nie płynęła, lecz grzmiała wśród nocy, wyła i jęczała, a ja stałam pod wodospadem ognia, który odgradzał mnie od całego świata.

Cisza.

A ty się nic nie zmieniłaś, idąca drogą chwały…

Ogniste skrzydła za mymi plecami, a dookoła ciemność. Nie ma ludzi, nie ma muzyki, nie ma obozu, jest tylko noc i płomień. Noc, płomień i ruch, w którym każda chwila może być ostatnia.

Taniec na granicy.

Nie, taniec poza Granicą.

Nagle w okrążającej mnie ognistej materii pojawiła się nowa nić, niewłaściwa nić, obca. Ledwo zdążyłam wyjść z transu. W samą porę, by ujrzeć pędzącego na mnie ogromnego czarnego wilka z obnażonymi kłami. W nierozumnych zwierzęcych oczach nie było cienia wahania.

Zawyłam i zrobiłam jedyne, co w tej sytuacji można było zrobić – zaatakowałam skrzydłami. Zwierzołak odskoczył w stronę jednego z wygasłych ognisk, ale zaraz zerwał się z powrotem. Niech mnie Chaos porwie, toż na nich magia nie działa, a płomień w moich skrzydłach jest w połowie z magii!

– Kes!

Wzbiłam się w powietrze, za późno przypomniawszy sobie, że nikt poza Kesem i Anni nie ma stalowej broni, a srebrem nikogo ze starszych nie uda się nawet drasnąć – podobnie zresztą jak nas. A tośmy wpadli! Cyganie rozbiegli się, nawet Danko gdzieś znikł, zostaliśmy tylko my i dziewczyna, której śmierci jej dziadek nie puści nam płazem. Ściśle biorąc, jeżeli dziewczyna zostanie choćby draśnięta – już nie żyjemy.

Mag nie darmo skończył Akademię, gdzie wszak przygotowywano ich przede wszystkim właśnie do polowania na starszych. Zamiast stosować bezużyteczne w tej sytuacji zaklęcia, rzucił się na wilka z mieczami. Tamten lekko się uchylił i rzucił na najbardziej bezbronnego – na Kito.

Chciałam złapać osłupiałego chłopca, ale ktoś mnie uprzedził. Anni i nasz mały książę poturlali się po ziemi. Zwierzołak potrząsnął głową, nic nie rozumiejąc. Ja też.

Anni odleciała w bok, a ciało chłopca eksplodowało szmaragdowym płomieniem. Elmir zarechotał, gdy ze snopu iskier wyłonił się jednorożec i powiedział wyraźnie po rusińsku:

– Przecież prosiłem, żebyś mnie nie dotykała.

– Kito, jak ci się udało poderwać kolejną dziewicę? Zdradźże nam tę tajemnicę, na co one tak lecą? – odezwał się Elmir. Wbiegł po żerdzi i jakimś cudem utrzymał się na jej szczycie. Kito ryknął coś gniewnie na temat nazbyt rozmownych elfów. Ryknął właśnie, w życiu bym nie pomyślała, że konie są w stanie wydawać takie odgłosy. Zaraz, zaraz, a gdzie Pożogar? A, prawda, przyprowadził tu tych powsinogów i od razu wrócił do zamku, żeby mieć na oku starego mistrza.

– Anni!

Kes odepchnął dziewczynę na bok i zdołał drasnąć zwierzołaka klingą. Więcej nie zdążył zrobić.

– Co ty wyprawiasz?! – rozległ się głos Akira, który obserwował czujnie całe zajście, ale na razie nie brał w nim udziału. – Kto się tak bierze do zwierzołaka? Dobrze, że nie próbowałeś magią!

Tym razem bestia skoczyła znowu w stronę Anni, ale na drodze stanął mu nasz zmiennokształtny.

– Akir! Uciekaj! – Anni dobyła miecza, o którym wśród ogólnego zamieszania chyba całkiem zapomniała, i próbowała wstać, ale zatrzymała się w pół ruchu i znów padła na ziemię.

– Koo… Kotołak?

– A, faktycznie – uśmiechnęłam się, patrząc na pięć krwawych pręg wykwitłych na czarnej mordzie wilka. – Akir, nie mogłeś tak od razu? Myśmy się już byli gotowi modlić do wszystkich bogów naraz!

Mężczyzna uśmiechnął się drapieżnie. Dobrze, że Anni była za jego plecami i nie widziała jego twarzy. Natomiast doskonale widziała, jak ludzka ręka lecąca naprzeciwko zwierzołaka transformowała w łapę pokrytą białą sierścią. Akir przysunął kończynę do oczu, obrócił, parę razy wciągnął i wypuścił pazury i mruknął z zadowoleniem. Wilk nie ponowił ataku. Przypadł niepewnie do ziemi, jeszcze nie całkiem rozumiejąc, co się dzieje. W tej chwili zresztą instynkt zdecydowanie górował w nim nad rozumem. Wróg! Rozszarpać go! Pożreć!

– Załoga, patrzeć i uczyć się! – w głosie Akira brzmiały sycząco-mruczące nuty. Odbił się od ziemi, przeobrażając się już w locie. Strzępy jego odzieży poleciały na boki. Dwa drapieżniki z rykiem rzuciły się na siebie. Czarno-biały kłąb potoczył się po ziemi, zmiatając wszystko, co napotkał.

Podbiegłam do Elmira.

– Na kogo stawiasz? – spytałam, wskazując głową tygrysa walczącego z wilkiem. Elf przez chwilę się zastanawiał.

– Na naszego koteczka – uśmiechnął się.

– Kes, a ty?! – krzyknęłam do maga siedzącego przy dziewczynie i z melancholijnym wyrazem twarzy ocierającego broń kawałkiem płótna oderwanym od namiotu.

– Zwierze… – powtarzała obsesyjnie Anni. – Zwie…

– Bo to jeden? – przytaknęłam. – A co myślałaś, jakieś wady trzeba mieć, nawet jak się jest księciem z bajki! Nie łam się, mogło być gorzej, mogłaś się na przykład zakochać w Kito…

Jednorożec, który położył się obok upatrzonego przez Kesa słupa, zawarczał coś, co brzmiało jak „Jeszcze i to…”.

Tymczasem Akir przygniótł przeciwnika do ziemi i wpił mu się w gardło. W minutę później było po wszystkim.

Kotołak oblizał się z zadowoleniem, usiadł tuż przy zakrwawionym ciele wilka i zaczął starannie wylizywać sobie sierść, jak domowy kot po jedzeniu. Elmir zeskoczył ze swojego miejsca i podszedł do dziewczyny, o której chwilowo zapomnieliśmy.

– Taaak – powiedział, chwytając ją za podbródek i zmuszając do spojrzenia na niego. – Zdaje się, że mamy problem. Jak tu wytłumaczyć dziadkowi, że wnuczka widziała jednorożca, Pannę Ognistą ze skrzydłami i dwóch zwierzołaków na dodatek?

– Zwierzo…

– Tak, wiem, wiem, zwierzołak. – Zirytowany elf machnął ręką. – Tak, Akir jest zwierzołakiem! – Odwrócił się i spojrzał na mnie wyczekująco. – No, to co dalej, skarbnico genialnych pomysłów?

– Jak to… Akir jest zwierzołakiem? – Oczy dziewczyny niemal wychodziły z orbit.

Bogowie! Zlitujcie się nad niegodną służebnicą waszą! Za co mnie to wszystko spotyka?

Akir wreszcie przestał kombinować i uznał za stosowne wrócić do ludzkiej postaci. Elmir rzucił mu pożyczoną od Cyganów koszulę i szerokie spodnie.

I co? Do kogo to ciacho poleciało w pierwszym rzędzie? No? Zgadliście. Gdzie tam zainteresować się, jak się ma Księżniczka, którą miał obowiązek chronić! Natychmiast zaczął obmacywać, obwąchiwać i jednocześnie uspokajać Anni. Ta zaś, powtarzając tradycyjne już „zwierzołak”, ściskała go kurczowo. Co ta miłość robi z ludzi!

– Hej, Księżniczko, a ty czasem o czymś nie zapomniałaś? – krzyknął paskudnym głosem mag.

Przeleciałam pamięcią po wszystkim, co planowałam na ten wieczór, i potrząsnęłam przecząco głową. Kes uśmiechnął się, wstał i podszedł bliżej.

– Na pewno?

– Och…!

W palcach obracał ogniste pióro wyrwane ze skrzydła.

– Ciekawe, nie parzy – zauważył i zgniótł je w dłoni. Kiedy rozprostował palce, na ziemię posypały się rubinowe iskry.

Zgrzytnęłam zębami, ale ku jego rozczarowaniu nie podjęłam tematu. Nie ma sensu, dosyć awantur na jeden wieczór. Skoncentrowałam się, pozbyłam niepotrzebnych już skrzydeł, wypuściłam ogień na wolność. Pobiegł wolno przez zniszczony obóz i wrócił tam, skąd go wezwałam. Znowu zapłonęły ogniska, zaświeciły pochodnie. Zrobiło się jaśniej. Zresztą i tak już zaczynał się świt. Od początku czułam, że tej nocy się nie wyśpię.

– Trzeba iść – odezwał się Kito. – Jak dobrze pójdzie, stary śpi, a zanim wnuczka go obudzi i wszystko mu wypaple, zdążymy się zmyć i oddalić na bezpieczną odległość.

– A skąd pomysł, że ja nie mam nic do roboty, tylko mówić dziadkowi, że Akir jest zwierzołakiem, a Kito jednorożcem? – ocknęła się Anni. – Co wy, naprawdę macie mnie za taką kretynkę?

Spojrzeliśmy po sobie. Szczera odpowiedź brzmiałaby „tak”, ale oczywiście nikt tego głośno nie powie. Ludzie w ogóle są bardzo mądrzy, dopóki nie zetkną się z kimś, kto do nich nie jest podobny.

– Nic dziadkowi nie powiem, jeżeli…

Elf zesztywniał.

– Jeżeli co?

– Jeżeli weźmiecie mnie ze sobą!

Otworzyłam usta, żeby jej powiedzieć, że ten żart nie był śmieszny, ale zaraz je zamknęłam, nie widząc na twarzy dziewczyny ni cienia uśmiechu.

– Aniczka, ale po co masz iść z nami? – zaczął perswadować kotołak, łagodnie, jakby rozmawiał z małym dzieckiem. – Ty powinnaś zostać w twierdzy, brat może cię znowu najechać, no i przecież nie zostawisz dziadka samego? A my idziemy w bardzo niebezpieczne miejsce…

To naprawdę on? O tym niebezpieczeństwie?

Anni oburzyła się i zaczęła dowodzić, że ona, nieustraszona wojowniczka i nieodrodna córka swojego ojca, nie może nie iść z nami. Tym bardziej, jeśli to jest niebezpieczne. Straci cześć i honor, a dusze przodków przeklną ją na wieki, jeśli zostawi własnemu losowi tych, którzy dwa razy uratowali jej życie!

Zamyśliłam się. Po pierwsze, na korzyść dziewczyny przemawiało to, że się nas nie bała. Po drugie, zawsze to jedna szabla więcej. Po trzecie, jest wnuczką mistrza magii, w związku z czym jej obecność w Akademii nie spowoduje zdziwienia – powie, że dziadek ją przysłał ze sprawą do załatwienia. Po informacje i informatora Kes będzie musiał iść sam, nikt z nas nie może wetknąć nosa za bramę Akademii i pozostać niewykrytym. Jeśli Łowiec tam jest, będzie trzeba przebijać się siłą albo szukać tajnych przejść, ale nie ma sensu ryzykować bez wyraźnej potrzeby.

Kiedy tak rozważałam wszystkie za i przeciw, reszta towarzystwa prowadziła burzliwą kampanię na rzecz zniechęcenia nieustraszonej wojowniczki. Elmir, gestykulując energicznie, malowniczo opisywał, jakie to z nas krwiożercze monstra i że takie dziewczynki to my jadamy na śniadanie, obiad i kolację. Anni kręciła głową, coraz mocniej tuląc się do kotołaka, który zmieszany głaskał ją po włosach, ale nie poddawała się.

– …nienawidzi ludzi! Jej ulubioną rozrywką są tortury! – tym patetycznym zdaniem Elmir zakończył wystąpienie.

– Kto? – ocknęłam się i stwierdziłam, że wszystkie oczy są wlepione we mnie. – Kto? Co? Czym ich niby torturuję?

– Kłamiesz, nie ma czarnych elfów, a feyry nie umieją mówić! Pójdę z wami! Pójdę! Pójdę! – nastroszyła się Anni, podobna teraz do przerośniętego bobra z zaciśniętymi szczękami.

– Pójdziesz, pójdziesz, kto mówi, że nie? Jeśli tylko sama się nie rozmyślisz. Jeszcze jeden człowiek w ekipie się przyda, zwłaszcza otrzaskany z bronią. Tylko weź pod uwagę, że są pewne zasady, Akir ci po drodze wytłumaczy.

Moi towarzysze patrzyli na mnie rozszerzonymi oczami. Kes nachmurzył się i pokręcił głową.

– Chodź na bok! – rzucił i ruszył w stronę jednego z przewróconych wozów. Wzruszyłam ramionami i poszłam za nim.

– Zwariowałaś? – wypalił, gdy tylko uznał, że jesteśmy dostatecznie daleko od pozostałych. – Ty chyba naprawdę bardzo nie lubisz ludzi! To jest dzieciak, a ty ją chcesz zabrać tam, skąd nawet my możemy nie wrócić! Ona się pcha na pewną śmierć!

– To jest wojowniczka! – odpaliłam, zirytowana tym, że zarozumiały mag ochrzanią mnie jak jakąś smarkulę. – Zaufaj mi, ja i tak wiem, co z nią będzie. Zginie w walce, taki los niepokornych dusz. Jej życie dzieli się na walkę i przerwy w walce. Poza tym jej pomoc może być niezbędna i w drodze, i na miejscu w Akademii. Tak, jak jest, przeszkadzasz mi chronić nas wszystkich. Jeśli nas zaatakują, nie dam rady powtórzyć tej sztuczki, będę walczyć razem z innymi, nie magią, tylko pazurami i srebrem!

– Iw związku z tym uważasz, że masz prawo ją narażać?

Zamknęłam oczy i odwróciłam się. Przez twarz przemknął mi uśmiech.

– Kes, fizycznie ona jest nawet wedle ludzkiej miary starsza ode mnie, pamiętaj, że w tej chwili moje ciało ma wszystkiego dwadzieścia lat. – Potrząsnęłam głową, odganiając niepożądane wspomnienia. – A wedle miary feyrów to w ogóle jestem kompletne dziecko. I czy ja coś mówię na to, że jesteś gotów mnie zabić i będziesz się starał to zrobić?

Właśnie wtedy dotarło do mnie, że oboje mówimy różnymi językami. Nie, nie dopiero wtedy. Świadomie przemilczałam jeszcze jeden problem w naszych kontaktach. Najpierw byłam nierozumnym potworem, potem potworem rozumnym, by w końcu stać się dla niego człowiekiem owładniętym żądzą mordu. Kes tak bardzo chciał uważać mnie za człowieka, że czasem zapominał, że nim nie jestem.


* * *

– Czas wracać. Już się rozwidnia, trzeba wyjechać, zanim wzejdzie słońce.

Ruszyłam znajomą już drogą. Pozostali poszli za mną. Ściśle biorąc szli wszyscy prócz Anni, ta bowiem biegła w podskokach, w biegu zarzucając moich towarzyszy pytaniami.

„Naszych”, poprawiłam się. Już naszych, nie tylko moich.

Ku ogólnemu zdziwieniu i żalowi mistrz czekał na nas zaraz za bramą twierdzy. Anni jęła paplać coś o zabitym zwierzołaku, a opisała całą tę historię tak, że nawet Wielki Mag się rumienił. No cóż, będzie teraz miał kto nas uwiecznić w kronikach. Za, powiedzmy, pięćset lat będziemy legendami. Mag legendą martwą, a pozostali, jak dobrze pójdzie, żywymi i zdolnymi jeszcze potwierdzić słowa czynami. Postanowione, mianuję Anni kronikarzem oddziału. Taka sobie banalna w gruncie rzeczy potyczka, a jak ona to opisała! A co to będzie po szturmie na Akademię?

– Znaczy, ubili? A jednak trafniem się domyślał. – Mag w zadumie skubał siwą brodę. – No cóż, trzeba zrobić małe święto, by taki obrót rzeczy uczcić.

– Nie trzeba, dziadziu. My zaraz jedziemy.

– Dlaczegóż to zaraz? I kto to jesteście „wy”?!


* * *

W ciągu następnych dziesięciu minut Anni przekonała starego grzyba, że jej obowiązkiem jest wyruszyć z nami, obiecując przy tym, że po drodze rozprawi się z braciszkiem. To ostatnie oświadczenie mistrz przyjął okrzykiem zadowolenia – widocznie już dawno wyzbył się złudzeń na temat swojego wnuka.

– Zatem, panna, jeśli tak się rzeczy mają, tedy jedź. Jeno wszelka odpowiedzialność za twe bezpieczeństwo spadnie na barki… – potoczył po nas przeszywającym wzrokiem – mego… umiłowanego… ucznia. Jeśliby z twej głowy włos jeden spadł, jego i śmierć nie zratuje, bo i z tamtego świata go dostanę, nie darmom nekromancję studiował.

Kes jęknął. Wcale się nie dziwię, takich słów nie rzuca się na wiatr. I, jak zwykle, za kłopoty naszego maga odpowiadała jedna narwana feyrzyca. Mam wymienić imię, czy sami macie jakiś pomysł?


* * *

Wyruszyliśmy już w dwie godziny później. Dziadek, gdy ostatecznie dowiedział się, dokąd się wybieramy, zatarł kościste łapki i obarczył wnuczkę litanią poleceń oraz stertą listów. Sam mistrz magii został w twierdzy jako jej zastępca, oświadczając, że dopóki kretyni mają wakacje, to i jemu przyda się odpoczynek. Anni zareagowała na to wszystko zupełnie bez entuzjazmu – nie uśmiechało się jej włóczyć po całym Wołogrodzie w poszukiwaniu dziadkowych znajomych – ja natomiast byłam takim obrotem spraw zachwycona. Tym prostym sposobem dziewczyna miała konkretny i rzeczywisty powód, żeby wejść wraz z Kesem do Akademii. Nie, żebym w tej sprawie nie miała do maga zaufania, cóż znowu! – ale ostrożni żyją dłużej.

Klacz Anni, jak się okazało, pasowała do naszych koni. Nie wytrzymywała porównania z Pegazem czy elfickim rumakiem, ale nie była gorsza od Deresza. U boku Anni pyszniła się cienka szabla o idealnym kształcie, jakich zazwyczaj używano na stepach. Spakowała się oszczędnie, bez wahań i nie zabierając rzeczy zbędnych – widać było, że to nie jej pierwsza podróż. Coraz bardziej mi się ta dziewczyna podobała.

Starzec pomachał nam na pożegnanie i nie ociągając się, pojechaliśmy w kierunku Wołogrodu, tam, gdzie wedle Anni leżała najbliższa wioska. Uchwaliliśmy, że będziemy podróżować od wsi do wsi. Nocowania na wolnym powietrzu mieliśmy chwilowo dosyć, a parę dni w tę czy w tamtą stronę nie robiło nam różnicy, jeszcze mieliśmy czas.

Jakoś tak wyszło, że Akir w sumie nic dziewczynie nie wytłumaczył, więc podjechała i zasypała mnie gradem pytań. Dlaczego mnie, a nie kotołaka? Akir na wszelki wypadek przemienił się i ruszył na zwiady. Na mój gust po prostu język mu zesztywniał od gadania. Zreferowałam jej najistotniejszą część historii – owszem, wiele spraw przemilczałam. Na przykład nie widziałam powodu, żeby opowiadać pannie o moich układach z Kesem. O tym, że jeśli będzie trzeba, rozbierzemy Akademię na czynniki pierwsze. O tym, jak zaczęła się wojna. O całej mojej przeszłości…

– Słuchaj, a to prawda, że Mirr jest elfem?

– Prawda.

– To jakim cudem ma czarne włosy?

– Ktoś z jego przodków zostawił taką ozdobę. Dokładnie to ci nie powiem, zdaje się, że gdzieś mu się plątały po rodowodzie drowy, nocne elfy. Wymarli bardzo dawno, parę światów temu, ale w dalszym ciągu czasem się wśród potomków odzywa ich krew. Tak przy okazji, jak jesteśmy sami, możesz mu mówić Elmir.

– A ty? Faktycznie jesteś feyriną? A twój pies?

– Pożogar jest Przewodnik Jesiennej Sfory, z tego gatunku, który wy nazywacie właśnie widmami. Ja jestem Księżniczką. Uprzedzając ewentualne pytanie: w tej chwili na ziemiach śmiertelnych są tylko dwa mówiące feyry, względnie nieszkodliwe. Jeśli niższe nas zaatakują, koś je równo z trawą.

– A Kes jest człowiekiem?

– On tak. Jedynym w tym towarzystwie, nie licząc ciebie. To mój… eee… stary znajomy. – Obejrzałam się. Mag jechał dostatecznie daleko. – Słuchaj, mam prośbę. Tak się złożyło, że Kes tu jest, ale my nie mamy do siebie zaufania. Nie proszę, żebyś stawała po czyjejś stronie, ale próbuj być bezstronna…

Zamyśliła się, po czym z poważną miną skinęła głową.

– No właśnie widziałam, że jest jakiś spięty, zwłaszcza jak jest blisko ciebie. Coś między wami nie tak?

– Wszystko nie tak.

– Ale wtedy w zamku wy… I mówiłaś, że mąż…

– Wymyśliłam na poczekaniu. Jestem niezamężna. Ściślej: jeszcze niezamężna.

– A za kogo chcesz wyjść?

– Jestem zaręczona z bratem Elmira.

– Ja cię…! Z elfem?

– Władcą elfów. Pisane mu z urzędu, żeby się ze mną ożenił, bo jestem kimś w rodzaju ich protektorki.

– O, to ty niezła szycha jesteś!

– No, nie przesadzajmy, na razie jestem za młoda, ale moc mam jedną z ważniejszych w Jesiennym Rodzie.

– A jaką ty masz moc? Jesteś panią ognia?

– Niezupełnie. Raczej przewodnikiem między światami. Podlegają mi dusze wojowników.

Nagle posmutniała.

– Rozumiem. Teraz rozumiem, dlaczego nie chcieliście mnie wziąć ze sobą. Ty sama dasz radę całej armii, a tu jeszcze jest elf, czarodziej i zwierzołak…

– Nie łam się – uśmiechnęłam się do niej zachęcająco. – Mamy tylu wrogów, że i dla ciebie wystarczy. A tak przy okazji, pamiętaj, że nie należy wyciągać stali przy nieludziach, nie lubimy tego metalu.

– Dlaczego?

Zaryczałam, do końca wypuszczając powietrze. Klacz Anni rzuciła się w bok. Dziewczyna jednak patrzyła na mnie bez śladu strachu. W jej oczach malował się niekłamany zachwyt.

– Akir! – zawołałam do kotołaka, który pojawił się jak na zamówienie. Zatrzymaliśmy się, czekając, aż złapie zawiniątko z ubraniem, schowa się w krzaki, przemieni się i wróci. – Akir, do cholery, prosiłam, żebyś jej wszystko wytłumaczył! Po kiego grzyba gdzieś łazisz? Boisz się, że w krzakach czyhają na nas zabójcze zające? Mamy czarodzieja w drużynie, jeżeli w promieniu pół godziny drogi pojawi się jakaś rozumna forma życia, to on powie, a już feyra to ja sama wyczuję o godzinę drogi!

Zwierzołak wskoczył na prychającego jednorożca i podjechał do Anni. Zostawiwszy ich samych, wysforowałam się naprzód. Dosyć miałam rozmów. Przez cztery lata włóczęgi odzwyczaiłam się od zażyłych kontaktów, nawet myśliwi trzymali się na dystans. Potrzebowałam samotności, niechby i pozornej.


* * *

Zatrzymaliśmy się w niewielkiej wiosce w karczmie „Przy Moście”. Nazwa była o tyle ciekawa, że w okolicy nie było ani rzek, ani nawet potoków.

Izb gościnnych było na szczęście dosyć dla wszystkich, ale z oszczędności położyliśmy się po dwie osoby. Kito znowu przybrał ludzką postać.

Po kolacji zostawiłam podochocone towarzystwo, a sama poszłam do bokówki. Ostatnie dni mocno mnie zmęczyły, chociaż nie dawałam tego po sobie poznać. Miałam ochotę przespać się tak ze dwa miesiące. Czemu nie jestem niedźwiedzicą?

Gdy tylko zamknęłam oczy, zapadłam w ciemność bez dna. Nigdy nie miałam kolorowych snów… aż do tej nocy.

Siedziałam na brzegu jeziora w lesie. Była późna jesień, ale w swojej szkarłatnej sukni, oficjalnym stroju Rey-line, nie czułam zimna. Nie to mnie dziwiło – mamy zupełnie inne optimum termiczne niż ludzie, mogę zimą chodzić nago i też nie zamarznę – lecz to, że szarowłosa dziewczyna po drugiej stronie była mi jakoś niejasno znajoma. Od jej zimnego, taksującego spojrzenia mrówki przebiegły mi po skórze, lekko zesztywniałam. To było złe spojrzenie, niebezpieczne…

– A więc jednak przeżyłaś, powiem więcej, próbowałaś się wtrącić. – Pokręciła głową, jakby sama nie wierzyła w to, co mówi. – Zadziwiasz mnie, przeklęte dziecię.

– Kim jesteś? – wykrztusiłam.

– Nieważne, kim ja jestem, ważne, że ty jesteś dzieckiem, które przeklęłam. Jesteś jego sensem istnienia, jesteś jego ośrodkiem świata. I dlatego musisz zginąć.

Zamrugałam. Co tu się dzieje, niech mnie Chaos porwie? Co to za obłąkana wiedźma?

Wstała. Dopiero teraz zrozumiałam, że mam przed sobą jedną z wyższych feyrów, Księżniczkę. Co do rodziny, to nie byłam jej pewna, ale sądząc z wyglądu, zapewne była moją krewną.

– Spójrz, przeklęte dziecię. – Rozpostarła ręce i po iluzji jeziora przebiegła srebrna fala. Krajobraz zmienił się. Stałyśmy na otwartym polu. Na pobojowisku usłanym trupami ludzi i feyrów, drzewcami sztandarów, zniszczoną bronią. – Spójrz, co stanie się z tym światem, gdy tylko spełni się moje życzenie.

Chciałam rzucić się na nią, bić, zabić, unicestwić śmiejącą się zjawę, ale pazury przeszły przez bezcielesną postać na wylot, nie czyniąc jej najmniejszej szkody. Rechotała, a ja czułam, jak w moim wnętrzu rozpala się płomień. Nie mogąc znieść tego szyderczego śmiechu, posłałam w jej stronę strumień ognia…

…i obudziłam się.

Ciężko dysząc, usiadłam na łóżku. Na sąsiednim posłaniu, cicho pochrapując, spała Anni. Wierny Pożogar, śpiący obok na podłodze, uniósł łeb, czując, że z panią coś nie tak.

– Masz koszmary? – spytał domyślnie.

– W sumie nie. – Pokręciłam głową. Lepki pot spływał mi po plecach. – To znaczy, właściwie tak, ale ten sen był… zbyt realistyczny.

– A co ci się śniło? – spytał, nadstawiając ucha.

– Nie co, tylko kto. Jakaś Księżniczka. Wygląda na to, że jesienna, ale ja jej nie znam, a jestem w stanie wyliczyć po kolei członków całego naszego klanu. Powiedziała, że jestem dzieckiem, które przeklęła.

Pożogar zerwał się nagle.

– Co? – szczeknął. – Powtórz!

Posłusznie powtórzyłam. Pies westchnął ciężko jak człowiek i znowu opadł na podłogę.

– Prawie siwa, oczy przezroczyste, cera ziemista, ubrana w powłóczyste buroniebieskie szaty. Zgadza się?

– Dokładnie. A skąd…

– Piekło i Chaos…!

– Kto to był?

– En-ne Dennar.

– Łza Deszczu?

– Owszem. Kiedyś… poróżniła się z Łowcem i przeklęła jego ród, a potem przepadła. Uważano, że dobrowolnie odeszła w Chaos.

– Co do Chaosu, to nie wiem, ale jej plany dotyczą ziem śmiertelnych. Powiedziała, że chce zniszczyć i ludzi, i feyry.

– Niech mnie Chaos porwie!

– To co robimy? – Spojrzałam na Anni. – Powiemy im?

– Po co? – odparł Pożogar, kładąc pysk na łapach. – W sumie nic nie wiemy, nie mamy żadnych dowodów. To są wszystko moje niczym niepoparte domysły. Nie wiem, jaką rolę w tej całej historii gra En-ne Dennar. Wojnę rozpętał Łowiec, przekleństwo dotyczyło życia konkretnych osób, o żadnym niszczeniu świata w nim nie było mowy.

– Pięknie, pięknie…

Położyłam się z powrotem. Zachciało mi się spać, a z drugiej strony bałam się nowego spotkania z widziadłem.

– Czyli zostajemy przy pierwotnym planie, a z tą niedobitą zarazą rozprawimy się, jak będzie okazja.


* * *

– Ej, Neka, widzisz ją?

– Widzę, Bran. Jest dwa tygodnie drogi od Wołogrodu, w Mostowce. Nie jest sama, mieliśmy rację, starsi nie czekają bezczynnie.

– A mag? Co z magiem? – Wittor przysunął się do pogrążonego w transie Neki. – Jeszcze jej nie dogonił?

Brwi widzącego uniosły się.

– Dogonił, dogonił. Jest w sąsiedniej izbie, jadą razem.

Bran, który cały czas cicho przygrywał na gitarze, sfałszował, wstrząśnięty tą wiadomością.

– Niemożliwe! On jej tak nienawidzi, że dałby się sam zabić, byle mógł ją zabrać ze sobą!

– Widocznie była w stanie dać mu coś, co dla niego jest więcej warte niż jego głowa. – Neka otworzył oczy i potrząsnął głową, zrzucając gęste zaklęcie wizji.

– Wszystko możliwe. To co robimy? Mówiłeś, że wtedy nie był czas, żeby jej mówić, ale teraz?

– Poczekamy na nią w Wołogrodzie i tam się jej przedstawimy.

– Myślisz, że nam uwierzy?

– Nam to nie, ale…

– Rozumiem.

– Nic nie rozumiesz, ciołku! – Neka żartobliwie pacnął chłopca po karku. – A to mnie pokarało uczniem! Żebym to wiedział, w życiu bym cię nie przyjął na swój kurs! Taki z ciebie mag rozumu, jak ze mnie ognia, a z Brana wody!

– Super. Za to dobrze strzelam i umiem rozmawiać ze zwierzętami.

– Ze zwierzętami umie rozmawiać – burknął już spokojniej Neka. – Wielkie mecyje…


Rozdział VI

<p id="_Toc245469247">Rozdział VI</p> ZERWANA NIĆ

1 – 8 LIPCA


Wjechaliśmy do Mrocznego Lasu trzy dni po opuszczeniu Mostowki. Omijanie go oznaczałoby nadłożenie drogi o tydzień, a na to nie mogliśmy sobie pozwolić. Choć mieliśmy wielką ochotę.

W Mrocznym Lesie znajdowały się drugie Wrota prowadzące do ziem nieśmiertelnych. Co prawda otworzyć je mogli tylko Książęta i tylko z tamtej strony, ale wcale nam z tą świadomością nie było lżej. W ciągu wojny moi pobratymcy zasiedlili las niższymi. I to jakimi! Prządki były jednym z najstraszniejszych zjawisk, jakie zrodził Chaos, mocą niemal równe nam, Książętom, a pod pewnymi względami nawet nas przewyższały. Nawet ja nie miałam ochoty na kontakt z nimi. Te dziewice-pająki, niepoczuwające się do żadnej z rodzin, niezawodnie zaatakowałyby nawet Łowca – wszak swoją własną panią, Tkaczkę Losów, zaledwie tolerowały. Prawdopodobnie wyrzucono je na ziemie śmiertelnych właśnie z powodu ich niesubordynacji. Nawet jako rozumne stanowiły swoistą opozycję, a teraz…

Stop. Przecież one są potężniejsze od wielu wyższych. Jeśli Książęta byli w stanie uchronić się przed działaniem Rogu, to czy możliwe, żeby Prządki…

W tym przypadku jak najbardziej jestem w stanie znaleźć tu jakieś wsparcie. Żeby to prawdziwe żywioły! Oczywiście, że lasu nie opuszczą, a jest ich za mało, żeby mogły odegrać istotną rolę w wojnie, ale co do informacji… Prządki były jedynymi istotami w tym świecie zdolnymi widzieć losy, a czasem nawet przy nich majstrować. Były czymś w rodzaju podręcznych Tkaczki, która z przędzionych przez nie nici splatała tkaninę świata.

Jednakowoż to nie Prządki były najgorsze ze wszystkiego, co na nas czyhało w cieniu ciasno splecionych koron drzew. O wiele gorsze było to, że właśnie stąd wyruszały oddziały niższych. Jeśli będziemy mieli pecha i Książęta otworzą Wrota wtedy, kiedy będziemy obok… To oczywiście mało prawdopodobne, inaczej nie poszlibyśmy na takie ryzyko.

W samo południe przekroczyliśmy granicę lasu. Kes był spięty – wyraźnie czuł się nieswojo, jakby wyczuwał przez skórę niebezpieczeństwo.

Elmir zesztywniał – on także nie przepadał za takimi ciemnymi lasami. Dzieci jesiennego słońca i ognia nie znosiły ciasnoty i ciemności.

– Rey, jesteś pewna? Może jednak warto zawrócić? Mamy trochę czasu, nie możemy sobie odpuścić tego tygodnia?

– Nie możemy. Nie wiadomo, kiedy Chaos przełamie Granicę. Jeśli do tego czasu nie znajdziemy dziadka i nie przywrócimy wszystkiego do właściwego stanu…

– …to co? – Kes jako jedyny z całego towarzystwa miał małe pojęcie o tym, czym grozi osłabienie Granicy. Co prawda Anni też nie była wprowadzona we wszystkie subtelności problemu, ale żyła na pograniczu i często bywała na Północnych Ziemiach. Nieraz zetknęła się z koszmarami i zdawała sobie sprawę, do czego doprowadzi pojawienie się masy takich stworów. Do zlikwidowania jednego potwora potrzeba było pięćdziesięcioosobowego oddziału.

– Mam tylko przypuszczenia, niczym niepoparte. Pożogar powiedział, że Granica nie mogła osłabnąć sama z siebie, na to ten świat jest za młody; wniosek: ktoś lub coś ją osłabiło. W tej chwili praktycznie nie da się ustalić przyczyn, zresztą to nieważne, w każdym razie wszyscy powinniście wiedzieć i rozumieć, co się dzieje. W razie przerwania Granicy ludzie staną oko w oko z czymś o wiele silniejszym nawet od nas, feyrów. Rozumiesz, nie da się stworzyć dwóch Granic, dlatego czekamy, aż upadnie pierwsza. Świat ginie, ale Książęta stwarzają nowy świat i nową Granicę, za którą wyrzucamy Chaos i jego stwory. Taki jest porządek rzeczy, tak było i tak musi być. Śmierć dla życia. Unicestwienie dla odrodzenia.

– Ile mamy czasu? – spytał Akir, w zamyśleniu zagryzł wargę, patrząc gdzieś poza Anni. – Zdążymy?

– Nie mam bladego pojęcia! Granica może paść w każdej chwili. Dlatego tak nam się spieszy. Dwa czy trzy dni straty nie robią oczywiście dużej różnicy, ale tydzień to już jest ryzyko. Większe niż przejście przez Mroczny Las. A, właśnie. Akir, przemień się. Las jest tak przesiąknięty zapachem feyrów, że ja ich pojedynczo nie wyczuję. Idź przodem, tylko uważaj…

– Tak jest. – Skinął głową, zeskoczył z jednorożca i zaczął się rozbierać. Nie czekaliśmy na niego, więc dogonił nas dopiero w pięć minut później.

Parliśmy naprzód tak długo, aż nawet niestrudzonemu Pożogarowi oczy zaczęły się kleić. Za kilka godzin wyjechalibyśmy z lasu, ale już nie mieliśmy siły. Przyjrzawszy się krytycznie swoim ziewającym towarzyszom, zarządziłam postój. Mieliśmy nadzieję, że skoro tubylcy nas nie ruszyli dotychczas, to i we śnie dadzą nam spokój. Znalazłszy niewielką polankę ze źródłem opodal, rozsiodłaliśmy konie i jednorożca, żeby się paśli w spokoju, sami zaś rozpaliliśmy niewielkie ognisko i ułożyli się do snu.

– Ktoś jest w stanie poświęcić się i zrobić coś do żarcia, żeby rano nie tracić czasu? – spytała Anni słabym głosem.

Rozejrzałam się w poszukiwaniu ochotników, ale żadnego nie zauważyłam. Kes, któremu ustanawianie bariery ochronnej odebrało resztki sił, już chrapał, a reszta z trudem utrzymywała się w półśnie. Kito, który położył się koło nas, zabawnie cmokał i wierzgał zadnią nogą. Ciekawe, co mu się śni?

– Dobra, dobra. I tak ktoś musi wartować.

Z głuchym stęknięciem wstałam i poczłapałam w stronę ogniska. Anni skinęła głową z wdzięcznością i odpłynęła. Zaraz, zaraz, a kogo ja właściwie mam obudzić, żeby mnie zmienił? Kogo w ogóle zdołam obudzić? Bo Kesa na pewno nie – taki niedospany może mnie potraktować mieczem, żeby sobie poprawić humor i samopoczucie. A to mi prawdziwe żywioły wroga przysłały!

Pogrzebałam w ognisku. Płomień buchnął z nową siłą. Umieściwszy nad ogniem kociołek z przyniesioną ze źródła wodą, wsypałam tam wszystko, co znalazłam w najbliższej sakwie, i dorzuciłam kawał mięsa, które dostaliśmy na drogę. Gotować nigdy nie umiałam i wychodziłam z założenia, że w żołądku i tak się wszystko miesza, ale sądząc z zapachu, wychodziło coś jadalnego.

Oceniwszy, że mięso już się nadaje do jedzenia, posłużyłam się mocą i zgasiłam ogień. Kes drgnął przez sen. Podkradłam się do Kito i ulokowałam się przy nim, oparta plecami o jego bok. Przestawiwszy wzrok, zaczęłam analizować ustalone fakty, które nie miały najmniejszego zamiaru ułożyć się w sensowną całość. Gdy tylko miałam wrażenie, że już wszystko jasne, gdzieś zza winkla wypełzały nowe szczegóły i wspomnienia z przeszłości, które nijak nie pasowały do tego, co już sobie poukładałam.

Sama nie zauważyłam, jak mnie sen zmorzył. Po prostu na moment zamknęłam oczy, a w chwilę później usłyszałam przerażony krzyk Anni. Wstawał świt.

– Co? – poderwałam się, potykając się o Kito. – Co? Gdzie się pali?

– Elmir! – odpowiedziała dziewczyna, wskazując puste posłanie. – Nie ma go!

Westchnęłam ciężko. Ten las najwidoczniej na wszystkich działał nie najlepiej. Po tygodniu pobytu w tym miejscu, balibyśmy się nawet własnego cienia.

– Anni, a nie przyszło ci do głowy, że mógł pójść w krzaki za potrzebą? Albo na zwiad po okolicy?

– Ona ma rację – odezwał się Akir, który obudził się równocześnie ze mną, a teraz macał ręką posłanie. – Zimne. Poszedł dawno, ze dwie godziny temu.

Nachmurzyłam się. Jak ja to mogłam przegapić? Owszem, elfy chodzą bezszelestnie, ale przecież nie do tego stopnia! Zresztą, ja to ja, ale dlaczego Kes się nie obudził?

Najwyraźniej nie tylko moje myśli pobiegły tym torem.

– Keeeees! – w głosie Akira słychać było nutę groźby. – Mówiłeś, że jak ktoś przejdzie przez krąg, to poczujesz!

Zmieszany mag przetarł oczy, wstał i skierował się do wykreślonej przez siebie linii. W zamyśleniu przejechał po niej palcem, po czym nagle wyprostował się i spojrzał na nas nierozumiejącym wzrokiem.

– Ktoś zniósł zaklęcie. Ale… to niemożliwe! To by musiał być mistrz silniejszy ode mnie, a jego przybycia bym nie przespał, takich cudów nie ma!

– A niech to! – załamałam się. – Jak mogłam zapomnieć! Pożogar, dlaczego nic nie mówiłeś? To były Prządki, one widzą zaklęcia i rozplątują je na poczekaniu!

Po dłuższym milczeniu rozległ się nieśmiały głos Anni:

– To co robimy?

– Jak to co?! – ryknęłam. – Szukamy Elmira!

– Może lepiej iść dalej? – odezwał się Kes, w zamyśleniu skubiąc podbródek. W minutę później gorzko żałował, że wyrwał się z taką propozycją. Wszyscy wydarli się na niego, nawet zawsze spokojny Kito wygłosił z tej okazji przemówienie, po którym uszy Kesa zaczęły stopniowo czerwienieć.

– Nie zostawiamy swoich w biedzie. Ma prawo liczyć na naszą pomoc. Jeżeli nie podzielasz tego zdania, pradawnym obyczajem udowodnij swoją rację z bronią w ręku. Rzucisz wyzwanie któremuś z nas, czy po prostu idziemy?

Mag milczał. Widocznie sam zrozumiał, że palnął coś niesamowicie głupiego. Nawet wśród ludzi porzucenie towarzysza było uważane za zdradę, a już wśród starszych było karane nie tak po prostu śmiercią, lecz długimi i wymyślnymi torturami.

– Kito, zostajesz tutaj. Pożogar, to samo. Pilnujcie rzeczy i koni. Jeśli ktoś zaatakuje i poczujecie, że nie dacie rady – nie strugajcie bohaterów, wiejcie. Gdybyśmy nie wrócili do wieczora, uciekajcie i czekajcie na nas na skraju lasu trzy dni.

– Księżniczko, może nie powinniście się…

– Pożogar! Jeszcze słowo, a będę zła. Gdybyśmy nie wrócili po trzech dniach, idź z Kito do Wołogrodu. A, właśnie, Anni, może lepiej, żebyś też została? Nie mogę ci kazać, ale miałabym prośbę…

Jak było do przewidzenia, prośba została załatwiona odmownie.

– Daleko jeszcze, Akir?

Kotołak biegł przodem, ślad elfa złapał od razu i teraz powoli, ale nieustannie zbliżaliśmy się do swego towarzysza.

– Już blisko – odparł, węsząc pracowicie. – Nie jest sam, czuję zapach feyrów. Dziwny zapach, jeszcze takiego nie czułem. Jakby… pająki…

– Prawidłowo. – Skinęłam głową. – Trafiłam. Elmir jest u Prządek, przy czym szedł na własnych nogach. A to może znaczyć tylko jedno: porywacze są istotami rozumnymi, inaczej zaatakowaliby nas, a nie uprowadzili tylko elfa.

Urwałam. Pozostali patrzyli na mnie, nie rozumiejąc.

– Musimy tam przyjść w pełnym uzbrojeniu. Prządki najbardziej szanują siłę i władzę. Jeśli udowodnimy im, że jesteśmy silniejsi, to może obejdzie się bez awantur, oddadzą nam Elmira po dobroci. Poza tym jako Księżniczka teoretycznie jestem ich panią. Akir, zostań w tej postaci. Idź trochę za mną, zachowuj się jak moja obstawa. Będę stawiać sprawę tak, że porwały kogoś z mojej świty. Może nie ośmielą się złamać prawa i uznają moją rację.

Wydawszy dyspozycje i upewniwszy się, że przyjęli to wszystko do wiadomości, zaczęłam się przemieniać. Anni, która jeszcze nie znała mojego prawdziwego oblicza, odskoczyła jak oparzona. Akir zmierzył mnie krytycznym spojrzeniem i pokręcił kosmatą głową.

– Nic z tego, Księżniczko. To niezłe ciuchy na drogę, ale nie na wizytę u feyrów z fumami, jakich nie mają żadne inne. Uznają to za oznakę braku szacunku.

– A skąd ja ci tu wezmę suknię? – Rozłożyłam ręce. – Co twoim zdaniem mam zrobić, uszyć sobie kreację z liści, czy wezwać dobrą wróżkę?

– A nie możesz sobie stworzyć ciuchów z ognia, jak wtedy w Wiecznych Dąbrowach? – spytał Kes, przestępując z nogi na nogę. Mag wiatru był podobny do swojego żywiołu: porywczy, niecierpliwy, pełen żądzy czynu. Wszelkie opóźnienia wyprowadzały go z równowagi.

– Nie mogę. W ziemiach elfów było źródło prawdziwego ognia, a pałac Elgora jest centralnym punktem Wiecznych Ziem, tam moja moc jest niezależna od pory roku i mogę z niej korzystać, zresztą też nie w pełnym zakresie. W tej chwili jesteśmy co prawda na terenach feyrów, ale w ziemiach śmiertelnych, i czas też nie mój. Uprzedzałam!

– Co ty byś zrobiła beze mnie! – uśmiechnął się Akir i zwrócił się do maga: – Właśnie sobie przypomniałem, że Elgor kazał bratu wziąć ze sobą stosowną odzież dla jego narzeczonej. Dasz radę teleportować suknię z jego sakwy?

– Wyobraź ją sobie…

Mag skoncentrował się i wyciągnął przed siebie ręce, na których w chwilę później wylądowała jakaś intensywnie czerwona szmata. O, Przedwieczni! Za co mnie to spotyka?

Wyjąwszy magowi z rąk zaproponowaną kreację, poszłam w najbliższe krzaki, odprowadzana głupkowatymi chichotami. Ale gdy wróciłam, nastało milczenie. Nawet Kesa zatkało. Próbował coś mówić, ale nie udało mu się wykrztusić ani słowa. Nie da się ukryć, że nie doceniłam gustu Elgora – suknia była porażająca, a przede wszystkim świetnie się nadawała na oficjalną wizytę u niższych. Spódnica składała się z dziesięciu klinów w różnych odcieniach purpury, góra bez rękawów, z przodu sięgała pod szyję, za to z tyłu miała tradycyjny dekolt do połowy pleców, ze złotym haftem na rubinowym jedwabiu. Rozpuściłam włosy i we własnej ocenie wyglądałam jakby piorun strzelił w miotłę, ale to mogło ewentualnie uchodzić za artystyczny nieład.

– Może być? – spytałam, obracając się w miejscu. Dla Akira, pewnie że dla Akira, a coście myśleli? Nie mam co do roboty, tylko się krygować przed magiem? – Wyglądam teraz jak Księżniczka?

– Skrzydła. Wypuść skrzydła. Wszyscy wiedzą, że Ogiń Jesiennych Ognisk ma skrzydła. Tak najlepiej udowodnisz swoje prawa.

– Jakie znowu skrzydła? – fuknęłam, odsuwając Anni na bok i klękając przed kotołakiem. – Nie słyszałeś, o czym ja tu gadałam przez godzinę?

– Owszem, słyszałem. Każde słowo. Ale co można, to raz, a co trzeba, to dwa. Jak trzeba, to można!

Westchnęłam ciężko. Coś w tym było. Co mogłam zrobić? Poszukać gdzieś w okolicy pełgającego płomienia, wciągnąć go w siebie i stworzyć iluzję skrzydeł, jak w obozie? Odpada. Idę do feyrów, nie do starszych czy do ludzi; atrapą stworzoną ze zwykłego płomienia i magii ich nie oszukam. Nie mój czas, a żywioł jest obrażony i na ustępstwa nie pójdzie.

– Kes – zwróciłam się do maga, przepraszająco rozkładając ręce – wygląda na to, że będziesz mi musiał pomóc.

– Niby jak? – spytał podejrzliwie i na wszelki wypadek trochę się cofnął.

– Będziemy musieli na trochę złączyć życie, bo tylko tą drogą dam radę wezwać moc.

– Złączyć życie? Znaczy, co?

– Chodź.

Kes zawahał się, ale podszedł do mnie, wyraźnie spięty.

Uklękłam, pociągając go za sobą. Dobrze, że elfickie tkaniny się nie brudzą i nie gniotą.

– Natnij mi dłoń – zażądałam, mrużąc oczy. Kes się ociągał.

– Pewna jesteś, że trzeba? Rany zadane stalą goją się na tobie fatalnie…

– Kiedy przyjdzie dzień mocy, to i tak wszystkie blizny szlag trafi. Nie ma wyboru, tylko prawdziwa krew jest na tyle silna, żeby stworzyć związek.

– Co to za szopka?!

– Nie marudź teraz, później ci wytłumaczę!

Kes oświadczył, że nie będzie mnie ciął, jeśli mu nie wytłumaczę. Uparty był jak muł. Westchnęłam i poddałam się.

– To jest sposób na wzmocnienie naszych sił, używany w czasie wojny. Książęta i magowie łączyli swoje życie, parami, i tym sposobem wzmacniali się wzajemnie. Gdybyś się nie stawiał, tobym po prostu korzystała z więzi Księżniczki i podopiecznego, ale skoro tobie to nie pasuje, to nie! Tnij!

Chlasnął mnie po dłoni. Ledwo powstrzymałam się, żeby nie krzyknąć. Książąt w prawdziwej postaci nie da się definitywnie zabić, nawet stalowym ostrzem, ale to była nietypowa sytuacja. Starsi, ludzie, nawet moi bracia jak najbardziej są w stanie zniszczyć moje ciało tak, że moc odtworzy je dopiero po latach czy wręcz dziesięcioleciach, ale Kesowi dałam prawo zabicia mnie, przysięgłam, a przysięga feyra – nie dym. Na świecie są trzy siły, które mogą mnie wyprawić w Chaos: koszmary Chaosu, prawdziwe żywioły… i człowiek, który znaczy dla mnie wszystko. Z drugiej strony, w tej chwili utrata ciała tak samo stanowiła dla mnie bilet do Chaosu. Ciekawe mam życie, nie da się ukryć.

Złożywszy dłonie w łódkę, odczekałam, aż napłynie do nich dostateczna ilość złotego płynu, i wymamrotałam modlitwę do Ognia. Uwolniwszy jedną rękę, umoczyłam palec w lekko lśniącej w półmroku krwi i nakreśliłam na czole maga runę żywiołu. Zalśniła i wsiąkła pod skórę. W tej samej chwili poczułam, jak moją duszę ogarnia płomień, a stworzona siła wyrywa się na wolność. To jest sposób! Żeby nie efekty uboczne i krótkotrwałe działanie…

Wstałam, rozłożyłam ręce, czując, jak organizm kończy się przekształcać. Odchyliwszy się nieco do tyłu, uwolniłam siłę z więzów. Początkowo był to płomień wyrastający z łopatek i przybierający kształt skrzydeł, ale płomień znikł, zostały tylko pióra jak utkane z rubinów. Kes próbował dotknąć jednego skrzydła.

– Zwariowałeś? – prychnęłam na niego jak rozzłoszczona kocica. – Masz za dużo palców?

– Dotykałem już twoich skrzydeł i nic się nie stało…

– Czego dotykałeś? Atrapy zrobionej ze zwykłego ognia, praktycznie iluzji! A teraz wezwałam prawdziwy płomień! Jak tylko zechcę, z piór zrobią się najostrzejsze sztylety, jakie widział ten świat!

Mag nie skomentował tego, ale w jego oczach odmalował się strach pomieszany z szacunkiem. Łapacze lubili ostre zabawki.


* * *

– Patrz, jaki miły…

– Miły.

– Miły. I los jaki ciekawy…

– Ciekawy.

– Ciekawe, skąd się wziął w tym lesie.

– Skąd?

– Przyszedł ze mną. I ze mną odejdzie – wtrąciłam się, wychodząc na polanę i kłaniając się. Dziewice-pająki zasyczały na mnie, zasłaniając sobą stojącego na czworakach Elmira. Elf był tak omotany magiczną pajęczyną, że był w stanie tylko uśmiechać się głupio i ślinić się. Szkoda, że nie miałam pod ręką jakiegoś artysty, ładny obrazek bym Elgorowi przywiozła.

Prządki były piękne nawet według ludzkich standardów, z tym że od pasa w górę. Mocno zbudowane dziewczyny z dołeczkami na policzkach, grubymi warkoczami i ogromnymi naiwnymi oczami, sielskie takie… Niestety, od pasa w dół wyglądało to nieco gorzej – zamiast nóg miały po osiem grubych, kosmatych pajęczych łap.

– Ktoście są, że macie czelność tu przychodzić? – zasyczała jedna z nich, nerwowo przebierając pierwszą parą łap. – Ktoście są, żeście się nas nie ulękli, przynosząc z sobą stal i płomień?

– Przyszłam po jednego z mojej świty, którego uprowadziłyście ze sobą. Oddajcie mi elfa, a nie uczynię użytku ze swojego prawa pokrzywdzonej.

Nie było co owijać w bawełnę. Prządki uważają, że kto grzeczny, ten słaby.

– Ktoś ty jest, byś od nas czego żądała? – zasyczała z oburzeniem jasnowłosa ślicznotka o oczach niebieskich jak jezioro w lecie, z rozkosznym pieprzykiem nad wargą. – Tyś Księżniczka, aleś nie nasza pani. Nie twoje prawo czegoś od nas żądać!

– Czynię swoje prawo!

Skrzydła, które dotąd bezwładnie zwisały mi za plecami i wyglądały jak płaszcz, rozpostarły się na boki. Świt przeglądał się w rubinowych piórach. W oczach prządek pojawił się, jeśli nie strach, to co najmniej zainteresowanie.

– Zagubione dziecko…

– Dziecię, od którego wszystko się zaczęło i w którym wszystko się skończy…

– Rey-line, Ogiń Jesiennych Ognisk.

– Przeklęte dziecię… przeklętego rodu… – zakończyły ledwie słyszalnym chórem, uśmiechając się z zadowoleniem.

– Może tak, może nie, w tej chwili liczy się tylko to, żem Księżniczką, wyście zaś tymi, którzy pojmali i związali mojego dworzanina.

– Pozwoliliście nam go wziąć ze sobą.

– Tak, tak, pozwoliliście…

– Myśmy go wzięły, ninie on nasz, igrać będziemy jego nicią, naszej pani podarujemy jego los…

Akir zawarczał. Kes szarpnął się, ale Anni złapała go za rękę. Dobrze, że go powstrzymała. Jeszcze nie czas na demonstrację siły, jeszcze w tej chwili była szansa dogadania się.

– Znam waszą moc, Prządki Losów, ale wy chyba także coś wiecie o mojej. Na razie proszę grzecznie. Potem… Nie chcecie wiedzieć, co się stanie, gdy poproszę niegrzecznie.

Pajęczyce popatrzyły na siebie. Trudno powiedzieć, że się przestraszyły, ale w każdym razie moje słowa dały im do myślenia. Rzeczywiście były w stanie wyobrazić sobie, co mogę zrobić, i nawet dla tak łakomego kąska jak Elmir nie opłacało im się ryzykować.

– Znamy cię, ognista walkirio…

– Tak, znamy, pamiętamy, widzimy…

– Czyń swoje prawo, ale i nam coś w zamian za jego los się należy. Chcemy poznać, czyś godną. Stań i walcz z nami, a twego towarzysza wolno puścimy.

Zmełłam przekleństwo. Ot, cholery! Wiedziały, że nie mam prawa odmówić. Polityka feyrów opiera się na argumencie siły. Wszelkie zagadnienia sporne tradycyjnie rozstrzygano w pojedynkach, a zwycięzca brał wszystko. Odmowa była równoznaczna z kapitulacją.

– Z którą?

– Wasza wysokość, ubliżyłybyśmy wam, taką walkę proponując. Ze wszystkimi!

Czy mi się zdaje, czy ktoś tu ze mnie kpi w żywe oczy?

– Rey, to nie ma sensu – odezwał się Kes. – One se jaja robią, trzem naraz nie poradzisz i one to wiedzą.

Najwyraźniej moi towarzysze oceniali sytuację tak samo jak ja. Sęk w tym, że nic z tego nie wynikało. Wyzwanie padło, nie przyjąć go – znaczyło przegrać i stracić prawo do Elmira. Może i byśmy te pajęczyce pozabijali, ale ich siostry nie wybaczyłyby nam takiej krzywdy i, żeby to tak delikatnie ująć, moglibyśmy mieć poważny problem z opuszczeniem Mrocznego Lasu.

– Nie mam wyboru. Nie łam się, nie zdołają mnie zabić.

Machnęłam rękami i skrzydłami, stwarzając Krąg Prawa. Ognista ścieżka pobiegła po ziemi. Weszłam w nakreślony krąg i zapraszająco skinęłam ręką, odcinając drogi odwrotu. Cały świat skurczył się do tego skrawka ziemi, na którym zaraz przyjdzie mi egzekwować najoczywistsze z praw – prawo silniejszego.

Krzyki moich towarzyszy, syk ogromnych pająków, szelest kosmatych łap i trzask pajęczyn wytryskujących z palców Prządek – wszystko zlało się w potężny, przenikliwy odgłos, jakby kto drapał pazurami po szkle.

Pajęczyny zwalczałam bez trudu ognistym mieczem, który wyrósł mi bezpośrednio z dłoni. Parę razy sama próbowałam atakować, ale kosmate łapy dosięgały mnie i odrzucały z powrotem. Nie wiem, jak długo trwała ta zabawa w kotka i myszkę. Poszturchiwaliśmy się, próbując wyczuć słabe miejsca. Pozbyłam się iluzorycznego miecza i zaczęłam posyłać naprzeciwko nici ogniste fale. Prządki z trudem co prawda, ale odbijały je.

Broń. Potrzebowałam broni. Samą mocą sobie tutaj nie poradzę. Są za silne, a cierpliwość prawdziwego płomienia jest ograniczona. Na razie otworzył drogę ratunku, ale niedługo uzna, że spełnił swój obowiązek, i zostanę oko w oko z trójką wrogów, bezbronna i skrępowana.


* * *

–  Znowu próbujesz nadać mocy wymiar materialny! Powiedz no, dlaczegóż to robisz z płomienia broń i już nim walczysz?

Stoję przed ojcem, starannie nie patrząc mu w oczy, a on krzyczy dalej:

–  Czasem podejrzewam, że cię podmienili przy urodzeniu i podrzucili mi śmiertelniczkę! Tylko oni do tego stopnia nie ufają prawdziwym mocom, że wolą polegać na stali i srebrze!

– Ale Lissi, nie mogę odpowiedzieć na cios, jak nie mam broni! Ręką miecza nie powstrzymam!

– To nie dopuszczaj wroga na długość miecza.

– Jak mam nie dopuszczać? Próbowałam wypuścić na przeciwnika ogień, ale odparł go bez trudu!

–  Ten ogień to też była broń, dlatego ci nie pomógł! – Krzywi się, próbuje jasno wyrazić myśl, ale ja w dalszym ciągu nie rozumiem. To oczywiście jego wina, jest o wiele gorszym nauczycielem niż ojcem. – Zrozum, Rey, nie chodzi o to, żebyś tworzyła broń. Broń ty już masz. Sama jesteś bronią – twoje ciało i twoja dusza. Jesteś najdoskonalszym organizmem przystosowanym do wałki, jaki widziały ziemie nieśmiertelnych. Kombinujesz, tworzysz ostrza, ogień, strzały, a trzeba tylko, żebyś zechciała zwyciężyć, i to ciało wszystko za ciebie zrobi.

Znów wzywa jednego z niższych i coś mu szepcze. Rozpaczliwie próbuję zastosować się do rady ojca, ale moc we mnie nie wstępuje. Jak to ma być, zechcę i już?

Stwór rzuca się na mnie, wysuwając pazury i szczerząc kły. Rozumiem, że nie zdołam odbić tego ciosu. Instynktownie zasłaniam się skrzydłami…

…próbuję się zasłonić…

…skrzydła żyją własnym życiem. Ostre noże, w które zamieniły się pióra, lecą prosto na mojego przeciwnika, zostawiając za sobą rozpływający się ognisty ślad. Lissi wyciąga rękę, stawia tarczę, która ratuje życie mojemu przeciwnikowi. Uśmiecha się.

–  No widzisz, a ty próbujesz tworzyć jakieś zabawki… i po co? Ty już masz broń, najostrzejszą broń świata…


* * *

Cofnęłam się ku granicy kręgu. Pajęczyce roześmiały się radośnie, czując przedsmak zwycięstwa. Uznały, że zwiększyłam dystans ze strachu.

Wyciągnęłam ręce dłońmi do góry, prosto przed siebie. Dwa długie pióra oderwały się od skrzydeł i spłynęły w podstawione dłonie, rozjarzyły się i zamieniły w długie ostrza. Uśmiechnęłam się złośliwie, rozkoszując się zagubieniem Prządek, i skoczyłam ku nim.

Wycie. Oporne ciało. Kosmate łapy próbowały mnie dosięgnąć, powstrzymać, lecz ustępowały jak suche gałązki, łamały się, gdy tylko moja broń ich dotknęła. Świadomie cięłam tylko po łapach, które Prządkom odrastały w ciągu paru godzin. Gdybym nie była taka dobra, już by nie żyły, żaden problem pościnać głowy.

– Litości…

Beznogie ciało Prządki drgnęło, w niewinnych oczach zastygł śmiertelny strach. Znieruchomiałam, nie opuszczając jednak ręki.

– Uznajecie moje prawo… niższe istoty?

– Uznajemy.

Zamiast strachu pojawiła się nienawiść. Mało komu udawało się zwyciężyć w walce z Prządkami, ale nawet wtedy nie zginały karku, nie poniżały się.

– Oddacie mi mojego towarzysza?

– Chcesz, bierz.

– Przysięgniecie, że nikt i nic nie przeszkodzi nam wyjść z życiem z waszych włości?

Spojrzały po sobie.

– Przysięgamy – wykrztusiły – że nikt i nic nie wyrządzi wam szkody w naszych włościach.

– W takim razie mam do was jeszcze jedną prośbe.

Oczyściłam miecze, wciągnęłam je w dłonie i podziękowałam prawdziwemu płomieniowi za okazaną przychylność.

– W ramach odszkodowania za czas, który straciłam, proszę, byście wy, które widzicie płótno, pokazały mi wzór.

Akir i Anni nie zwracali na nas żadnej uwagi, krzątając się wokół dochodzącego do siebie Elmira. Kes nie ruszył się z miejsca – patrzył na mnie jakoś inaczej, taksująco, złym wzrokiem. Po plecach spłynęła mi strużka zimnego potu. Tak patrzą tylko bardzo stare feyry, ale mag, który jeszcze nie ma nawet trzydziestki!

Prządki naradzały się bez słów. Przytupując niecierpliwie nogą, czekałam na ich decyzję. Wiedziałam, że chcę trochę za wiele – nawet jak na zwycięzcę – niemniej miałam nadzieję, że się uda.

– W porządku – powiedziała ciemnowłosa, podobna do Cyganki, i z trudem się podniosła. Ucierpiała najmniej ze wszystkich, miała wszystkie łapy. – Ale tobie wzoru nie pokażemy. Niech twój towarzysz z nami pójdzie i spojrzy na płótno.

– Który?

– Mag. Nieprawy mag. Mag, który zamiast duszy ma cudzą moc.

Wzdrygnęłam się. Kes?

– Mag, w którym walczy siła i nienawiść. Mag, którego los dawno się urwał.

Kes podszedł do nas, potrącając mnie ramieniem. Złapałam go za rękę.

– Jeśli nie chcesz, nie idź. To nie jest aż takie ważne, żebyś ryzykował.

– Bo co – spytał poważnie – jeśli nie dam rady uwolnić się od ich czarów, to mnie rzucisz?

Udałam, że się waham, ale skinęłam głową, uśmiechając się.

– No więc sama widzisz – zaśmiał się z zadowoleniem – że nic nie ryzykuję. Chyba to był dobry pomysł, żeby cię nie zabijać od razu. W życiu bym nie pomyślał, że tak fajnie się podróżuje pod ochroną feyra.

Wyciągnął rękę i dotknął jednej z kosmatych łap wyciągniętych naprzeciwko niego.

Coraz dziwniej, coraz straszniej. Mag, który przyznaje się do dobrych uczuć do feyra.

Feyrzyca, która się niepokoi o maga, szepnął wredny cichy głos. Jak za starych, dobrych czasów.


* * *

Kes wisiał w ciemności. Czuł jeszcze, że jego dłoń coś ściska, ale uczucie czyjejś obecności powoli znikło. Minęła minuta. Był sam.

– I co to ma znaczyć? – spytał pustkę.

– …znaczy…

– …niczego…

– Kto tu jest?

– Tu…

– Tu? Tam? – odkrzyknęła ciemność.

Wokół niego pojawiły się nagle tysiące kolorowych nici. Kes zrozumiał, że znalazł się wewnątrz ogromnej trójwymiarowej pajęczyny. Próbował wezwać moc, ale magia milczała. Człowiek z przerażeniem stwierdził, że może liczyć tylko na siebie. W przypływie paniki chciał już wołać na pomoc Rey, ale w ostatniej chwili uporał się z paskudnym lepkim strachem, zepchnął go w głąb.

Postanowił się rozejrzeć i spróbował zrobić krok. Pod nogami nie czuł oparcia, ale może to tylko sen? Iluzja?

Udało się za trzecią próbą. Nie zrobił kroku, ale się przemieścił. Zamknął oczy. Kiedy je otworzył, wzór i kolor nici dookoła niego zmienił się.

– Ktoś ty? Co robisz w moich włościach?

Obejrzał się. Za nim na splocie nici półleżała dziewczyna… Nie dziewczyna, poprawił się. Księżniczka.

Nawijała na palec jakąś nić. Nawijała, odwijała, bawiła się nią. Kes wzdrygnął się. Dawniej nigdy nie myślał o wyższych feyrach – on był od zabijania nierozumnych potworów. Kto to jest? Jak ich się zabija? I czy można zabić istotę, która tak spokojnie bawi się losami lub włada prawdziwym żywiołem? Nie porzucił myśli o zabiciu Rey lub śmierci z jej ręki – zbyt długo pieścił plany zemsty, aż stała się sensem jego życia, celem, marzeniem – ale czy jest sens ryzykować, gdy nie ma żadnej szansy?

W głowie maga zakiełkowała straszna myś a jakie ja mam prawo się mścić? Czy w ogóle ludzie mają prawo sądzić kogoś, kogo nie rozumieją i nie znają?

Dziewczyna szarpnęła nić, która pękła z trzaskiem.

– Sługi moje cię przywiodły, śmiertelniku? Cóż więc, nagrodzić je przyjdzie. Ciekawyś jest śmiertelnik. Losu nie masz. Duszy nie masz.

Piękna błękitnowłosa patrzyła na niego, uśmiechając się z zadowoleniem. Jej słowa nic dla Kesa nie znaczyły. Jak można żyć bez losu? Jak można nie mieć duszy? Wariatka jakaś.

– Rzeknijże, śmiertelniku, czegoś tu szukał? Lub przywiodły cię tu Prządki po niewoli?

– Zwą mnie Kessar Wiatr, wasza wysokość. Jestem… towarzyszem… jednej z was, Rey-line. Prosiła wasze sługi, żeby jej pokazały wzór, ale odmówiły, mówiąc, że tylko ja będę mógł go zobaczyć.

– Zatem ona powróciła. Tegom ja i czekała. Ciekawe to. Rzeknijże, śmiertelniku, czy w istocie pragniesz ujrzeć wzór świata? Wiele ci pokażę, czego nawet Książęta znać nie chcą. Losy twych towarzyszy pokażę i przyjaciół, wrogów i krewnych. Jeno twojego losu nie ukażę, bo nici nie masz.

– Powiedz – zdobył się na odwagę – nie mam losu, powiadasz, już parę razy mówiłaś. Jak to możliwe? Czy to nie tak, że każdy ma swoją nić?

– Każdy. – Nachmurzyła się i zacisnęła wargi, jakby niepewna, czy ma mówić dalej. – Pierwszy raz odkąd istnieję, pierwszy raz, odkąd pierwsze promienie słońca zabarwiły pierwsze niebo Pierwszego Świata na kolor przelanej jesiennej krwi, widzę kogoś takiego jak ty. Dziwny jesteś, ale nie wiem, co w tobie jest nie tak. Widzę, że masz krew śmiertelnika, ale zamiast duszy widzę w tobie gorycz piołunu i niekończącą się drogę przez światy. Udałeś mi się, choć wiem, żeś zabójca, żeś kres mego ludu – łowca, mag.

– Nie rozumiem.

– Wiem, bo i mnie tego nie pojąć. Dnia pewnego spytasz siebie, i odpowiedź przyjdzie.

– To proroctwo.

– Tak i jest. Ja wiem wiele. Wiem rzeczy, które były i które są, i które będą. Nowy widzę świat, dziecię. Świat, w którym wojny nie będzie. Świat, w którym nie skrzyżuje się w boju srebro ze stalą. Na zgliszczach ten świat stanie, na popiele z krwi, z nienawiści i miłości powstanie. Gdy pięć dusz w Chaos ujdzie, od swojej siostry sprzedanych, i nie będzie nadziei, wiatr stanie się ogniem, śmierć nowe życie zrodzi… Ale te rzeczy będą, a ninie…

Kes omal nie oślepł. Nici zapłonęły i nagle zrozumiał, czyje to nici. Ten gruby splot – to ich drużyna. Dwie nici złote należą do Rey i Pożogara, zielona jest Elmira, srebrna Kito, aksamitna Anni. Splecione w gruby warkocz, a obok przewijały się tysiące innych. Oto Elgor, a oto stary nauczyciel, mag ognia… A otóż i gruba złota nić Jesiennego Łowca, owija się parę razy wokół warkocza i znów znika…

– Dobrze rzekły me sługi, tyś w istocie ujrzał – uśmiechnęła się. – Widziałeś, coś chciał widzieć?

– Tak. Dojdziemy do Wołogrodu i zobaczymy Łowca. To chyba Rey chciała wiedzieć?

– Rey? O Rey-line myślisz? Tej wiedzy ona pragnęła. Zaliś kontent?

– Tak, wasza wysokość. Czy mogę odejść?

– Odejdź. Kimżem jest, abym Panią Ognia urażała, jej sługę więżąc? – Uśmiechnęła się paskudnie, jakby to był żart. – Odejdź, osobliwy śmiertelniku. Oczy zamknij, przeniosę ciebie.

Kes usłuchał Księżniczki. Gdy otworzył oczy, leżał na szarej ziemi, a nad nim stała Rey, patrząc na niego z troską.

– Dojdziemy – zachrypiał. – Łowiec jest w Akademii.

Miał wrażenie, że w gardle tkwi mu ostry kamień. Zaczął kaszleć…


* * *

Tkaczka Losów umościła się wygodniej w swoim osobliwym hamaku. Nadal rozpamiętywała tę dziwną wizytę. Ten śmiertelnik był przedziwny, stanowił zagadkę nawet dla niej, która wiedziała o wszystkim i o wszystkich. Nie rozumiała, jak to możliwe, żeby ktoś po prostu nie miał swojej nici. Przecież nie mogła tak po prostu przeoczyć jego narodzin!

Nagle coś jej przyszło do głowy. Zaklęła cicho, przecież to wszystko było takie proste! Wyciągnęła z powietrza dwa końce i uśmiechnęła się z zadowoleniem. Związała je, podrzuciła powstałą nić, która wplotła się we wzór. Wszystko było na swoim miejscu.

– No, kto by pomyślał! – Omal nie klasnęła w dłonie, jak małe dziecko, które dobrało się do słodyczy. – A to ciekawe!


* * *

Dotarliśmy do obozu po jakiejś godzinie. Kes ledwo powłóczył nogami. Nie przypuszczałam, że wizyta u Tkaczki tak go wykończy. Przez ostatnich parę minut musiałam go dosłownie nieść wspólnie z Anni. Akir nie zaofiarował nam pomocy – wszystkie ciuchy zostawił w obozie i nie miał ochoty chodzić nago po lesie. Elmir szedł sam, ale jeszcze go telepało, oczy mu zachodziły mgiełką. Wyglądał jak pijany, ale nie martwiłam się specjalnie. Ci starsi są bardzo żywotni, z gorszych opałów wychodzili bez szwanku.

Spieszyłam się, czując już, że zbliża się czas zapłaty za użyczoną moc. Wiedziałam, że od tego nie ucieknę, ale miałam nadzieję, że zdążymy opuścić granice Mrocznego Lasu, zanim do tego dojdzie. Nie obawiałam się, że Prządki nie dotrzymają słowa, nie bałam się kaprysów losu – po prostu chciałam mieć pewność, że kiedy będę bezradna, reszta towarzystwa będzie bezpieczna przed moimi krewniakami, i jak najdalej od nich. Trzeba będzie im powiedzieć, żeby się nie zatrzymywali, cokolwiek by się działo. Mało…

Pożogar i Kito czekali na nas. Rzucili nam się naprzeciw. Jednorożec przemienił się w biegu i rzucił się na szyję Elmirowi. Elf, który i tak ledwo trzymał się na nogach, upadł, obaj potoczyli się po trawie. Ot, proszę, wieczna rywalizacja, kto by pomyślał, że ci dwaj mogą przeżyć razem minutę i sobie nie nawymyślać?

– Siodłajcie konie i zjeżdżamy stąd. Gratulacje, jak się wydostaniemy z lasu.

Moi towarzysze natychmiast się uspokoili i zaczęli się krzątać po polanie, pakując rzeczy i żując przy tym wyciągnięte z torby suchary. Nie było czasu na śniadanie.

Usiadłam ciężko na ziemi. Huczało mi w głowie jak w ulu, miałam wrażenie, że czaszka zaraz rozleci mi się na kawałki. Moc wyciekała. Skrzydła topniały w porannej mgle, rozpływały się w powietrzu jak słabnąca iluzja.

– Rey, wszystko w porządku? – Kes przyklęknął, wpatrując mi się w napięciu w twarz. – Może ci przynieść coś do picia? Albo do zjedzenia? Nie jesteś ranna?

– Co ci odwaliło? – Zerwałam się na nogi, na chwilę zapominając o skręcającym flaki bólu. – Co się tak trzęsiesz o zdrowie potwora? Na moje oko to sam chyba jesteś chory!

Wstałam, lekceważąco traktując niezdarne tłumaczenia maga. Chrzani. Po prostu chce mnie sam zabić. Akurat. Teraz już trudno w to uwierzyć. Zaczęłam mieć wątpliwości, czy będzie w stanie podnieść na mnie broń. Z drugiej strony, skąd, na Chaos, mam wiedzieć, co się roi w głowie łapacza?

– Jedziemy!

Już miałam wsiąść na Pegaza, gdy usłyszałam okrzyk Elmira:

– Rey! Specjalnie dla mnie się tak pięknie ubrałaś?

Prychnęłam tylko, a nierozgarnięty elf zaprezentował w uśmiechu cały garnitur śnieżnobiałych zębów:

– A to mi teraz Elgor będzie zazdrościł. Dla niego nigdy się nie starałaś!

Rozejrzałam się, czym by tu cisnąć w tego idiotę, ale z żalem porzuciłam ten pomysł. Nie miałam pod ręką nic dostatecznie niepotrzebnego, wszystko spakowane. Stanowczo, zaklęty Elmir był o wiele sympatyczniejszy. Może by go jednak oddać Prządkom? Jeszcze nie jest za późno!

– Moje ciuchy zostały w jakichś krzakach, w drodze powrotnej jakoś nie było warunków, żeby ich szukać. Nic więcej do ubrania nie mam, więc do najbliższej ludzkiej siedziby muszę jechać w tym, co mam.

– A to dopiero będzie! – gwizdnął długouchy. Wszyscy się roześmiali, nawet Anni. Nawet ja, gdy sobie wyobraziłam ten widok. Trudno, jakoś to przeżyję…

Kes sięgnął do jednej ze swoich sakiew.

– Trzymaj. – Rzucił mi płaszcz. – Przynajmniej cię nie przewieje, w tych farfoclach zaraz zmarzniesz.

Odrzuciłam mu płaszcz z powrotem.

– Czy tobie się zdaje, że my na jesienny wyjazd idziemy w kurtkach i spodniach? – zachichotałam. – I w ogóle złego diabli nie biorą.

Wskoczyłam na Pegaza i rozpostarłam spódnicę. Nogi miałam w ten sposób gołe, ale w tej chwili mało mnie to obchodziło. W Mrocznym Lesie nikt mnie nie będzie oglądał, a dalej… wątpiłam, czy dalej dam radę jechać sama. Raczej mnie będą wieźć.

Kes potrząsnął głową, reszta się uśmiechnęła. Pamiętali jesienne wyjazdy bardzo dobrze. Letnie zresztą też. A także zimowe i wiosenne. Oczywiście oprócz Anni.

– Gotowi?

Pegaz niecierpliwie przebierał nogami, prychając i na wszelkie inne sposoby okazując niezadowolenie z oczekiwania.


* * *

– Ach, witaj, wrogu!

Siwowłosa dziewczyna uśmiechnęła się z zadowoleniem, patrząc na zastygłego w uniżonej pozie mężczyznę.

– Znowu przyszedłeś grozić? Nie, raczej nie. Więc po co?

– Przyszedłem błagać. Wiesz przecież, że to moja wina, że nie potrafiłem, nie chciałem, nie pomyślałem nawet… Rey-line nie ma z tym nic wspólnego. Dlaczego ją prześladujesz, En-ne Dennar?

– Nie ma z tym nic wspólnego ani ona, ani reszta z nich. Ale oni wszyscy płacą za twój błąd. I wszyscy zginą dlatego, że ci się uroiło, że jesteś moim obrońcą! Ja do nich nic nie mam, po prostu chcę, żebyś cierpiał. Oni zginą, a ty będziesz wiedział, że to twoja wina! Tak samo jak ja wiedziałam. Będziesz wył z rozpaczy, sam na pustym, martwym świecie!

– Zniszczyłaś cały świat. Czy jeszcze ci mało?

– Mało. Nie spocznę, dopóki istnieje ktoś, kogo kochasz. Dopóki w ogóle jesteś w stanie kochać.

– Oszalałaś!

– Wiem. Masz mi jeszcze coś do powiedzenia? Bo jeśli nie, to idź już. Wracaj do swoich snów, nie przeszkadzaj mi cieszyć się zwycięstwem. Idź już, a ja będę sobie wyobrażać przyszłość. I robić wszystko, żeby ją przybliżyć.

– Przecież mnie kochałaś! Rey-line była… Byliśmy…

– My? A byliśmy, byliśmy. Dopóki nie uznałeś, że za bardzo się zbliżyłam do śmiertelnych, dopóki nie postanowiłeś mnie uchronić przed pomyłką! Wynoś się, Łowcu! Wynoś się, Książę przeklęty!

Machnęła ręką, wyrzucając zjawę ze snu, niszcząc nawet pamięć o jej obecności. Po popielatym policzku spłynęła łza.

– Odejdź, wrogu – szepnęła. – Błagasz o litość, a sam nie znasz litości… Mój… Książę…

– Mój… – powtórzyło echo.

– Mój… – zaszemrały wody jeziora bezczasu.


* * *

Wyjechaliśmy z Mrocznego Lasu dopiero pod wieczór. Przeszkody pojawiały się na każdym kroku. Najpierw koń Kesa zwichnął nogę i Kito czarował przy niej prawie godzinę. Potem Akir poszedł na zwiady i wrócił z drzazgą w łapie. Wyciągaliśmy ją przy lamentach i płaczu poszkodowanego. Kotołak, który zwykle tak dobrze znosił rany szarpane, siąkał mokrym nosem i wyrywał się z krzepkich rąk elfa. W efekcie łapa mu spuchła i musiał jechać dalej w ludzkiej postaci, co chwila narzekając na swój ciężki los.

Mało słyszałam z rozmów towarzyszy. Dzwony w mej głowie biły coraz głośniej, jakby ambicją niewidzialnego dzwonnika było ogłuszyć mnie na zawsze. Dobre miałam przeczucie, że nie wzięłam tego płaszcza – chłodny wiatr wiejący prosto w twarz choć trochę tłumił ból.

Nagle Kesowi przypomniało się, że na jego czole w dalszym ciągu lśni znak związku. Początkowo był niewidoczny, ale teraz się ujawnił. Niewiele myśląc, przejechał dłonią po twarzy, niszcząc ślad.

Bum.

Zapłakałam. Trzeba było poprosić, żeby się zatrzymał, ale z gardła wydobył mi się tylko jęk. Anni, która jechała obok mnie, krzyknęła z przerażenia, czym zwróciła uwagę pozostałych, ale było już za późno. Ostatnie, co pamiętam, to widmowe magiczne ręce wyciągające mnie spod kopyt.

Huk.

Pustka.


* * *

Siedzieliśmy w głębokich fotelach, pociągając z wysokich pucharów słodkie wino rubinowej barwy. Wiedziałam, że to nie jest po prostu sen, przecież Wielolicy nigdy nie widział granicy między rzeczywistością a wyimaginowanym światem iluzji.

– Cieszysz się, Walkirio?

– Z czego?

Instynktownie czułam, że tu i teraz Wielolicy nie stanowi dla mnie zagrożenia. Ostatecznie nawet siły wyższe czasem czują się samotne i chcą usłyszeć jakiś głos poza swoim własnym.

– Dowiedziałaś się, że znajdziesz Łowca i w konsekwencji powstrzymasz wojnę. Cały czas o tym marzyłaś, prawda? Czy może o czymś nie wiem? Przepraszam, trudno mi trochę połapać się w waszych kombinacjach, ostatecznie jestem… nieumarły.

– Wszystko może się zdarzyć. Dajmy na to, Granica padnie… – Spojrzałam badawczo w czarne jamy, które ta dziwna istota miała zamiast oczu. – Może byś mi tak po starej znajomości powiedział, na kiedy planujecie atak?

Szybkim ruchem dopełnił puchary.

– W sumie, dlaczego nie? – uśmiechnął się. – Jak się pospieszysz, to zdążysz. A w ogóle to ja nie zaprosiłem cię ot tak, lecz chcę ci zaproponować układ.

– Układ, powiadasz? Ty? Ty, który lekceważysz wszelkie zasady?

– No dobrze, nie układ, tylko koleżeńską umowę, po starej znajomości. Twoja poprzedniczka, ech, niezła była, silna… Silna i niegłupia. Ciekawie się z nią gadało. Miała na wszystko swój osobisty pogląd.

– Dobra, dobra, potem się nią pozachwycasz! Powiedz lepiej, co to ma być za umowa? Ja wiem, że jestem twoim gościem, ale ktoś na mnie czeka. Jak mnie za długo nie będzie, to Kes się dogada z moimi tak zwanymi ochroniarzami, by mnie dobili, żebym się nie męczyła. To do niego podobne.

Wielolicy wstał i podszedł do okna narysowanego na ścianie. To był żywy obraz. Nawet po tej stronie słychać było szum jesiennego lasu.

– Propozycja jest taka, żebyśmy walczyli uczciwie. Sęk w tym, że Granica jest już tak rozmiękczona, że ja jestem w stanie przerwać ją w każdej chwili. Ale ja nie zaczynam. To by było za proste. Dopóki feyry nie mają rozumu, jestem w stanie zetrzeć cały Ład z nieskończoności i nawet bym się nie zadyszał.

– To dlaczego…

– …tego nie robię? Ech, dziecko… Tak było pisane. Ta wojna ciągnie się od początku czasów. Póki jest Chaos, póty będzie istniał Ład. Póki ja nie-żyję, wy żyjecie. Z tym, że gdybym zaatakował teraz, wszystko się skończy. Zniknie sens mojego istnienia. Gdybym nie wytworzył w sobie rozumu, tobym o tym nawet nie pomyślał, ale w tej chwili nie chodzi mi o zwycięstwo, po prostu chcę, żeby wszystko wróciło na swoje miejsce i szło swoim torem.

– Umowa! – przypomniałam. – Miałeś mi zaproponować umowę.

– A tak, przepraszam, rozgadałem się. Tak więc proponuję ci taki jakby pojedynek. Ze wszystkich Książąt tylko ty zachowałaś moc, cała reszta nie ma nawet połowy swoich dawnych możliwości, dźwięk Rogu ich zablokował. I właśnie dlatego wybieram ciebie. Przyjdę w dzień twojej mocy. Do tego czasu zbieraj armię, próbuj odzyskać Róg, przywróć feyrom rozum… Jeśli dasz radę, wszystko będzie po staremu. Tak, jak powinno być.

Zamyśliłam się, ze wszystkich sił próbując ukryć zdumienie. Żeby Chaos proponował uczciwą walkę – tego jeszcze nie było. Nigdy nie dawał szans słabszym. Jaki haczyk tkwił w tej propozycji? Czego chciał w zamian?

Zapytałam go o to, w duchu spodziewając się wybuchu furii.

– Czego chcę? Dobre pytanie… W sumie najbardziej to chcę, żeby wszystko wróciło na swoje miejsce. Ja będę atakował, a feyry będą broniły. To mnie uchroni od nudy. Przekonałem się, że nie jest to przyjemne uczucie. Z tym, że ja jeszcze nie powiedziałem, co będzie, jak nie zdążysz. Jak przegrasz.

– A jeśli tak?

– Zgodzisz się odejść ze mną, zostać moją nałożnicą, dzielić ze mną wieczność, przyjąć moje nie-życie. Nie dasz mi się nudzić.

Parsknęłam śmiechem. Poczucie humoru Wielolicego poraziło mnie.

I nagle zrozumiałam, że on mówi poważnie.

– Twój wybór, Walkirio. Jeśli ci to nie odpowiada, moje wojska zaraz przekroczą Granicę. Wiesz, że nie ma kto ich zatrzymać. Decyzja należy do ciebie.


* * *

Otworzyłam oczy, zdziwiona, że ból ustąpił.

– Jak się czujesz? – Anni rzuciła się do mnie. – Rey, wszystko w porządku?

Z zaskoczeniem stwierdziłam, że leżę w miękkim łóżku, z mokrym kompresem na czole. Zrzuciwszy niepotrzebną już szmatę, usiadłam. Pokój chwiał się na boki, ale czułam się całkiem nieźle. W porównaniu z poprzednim stanem, to wręcz znakomicie.

– Gdzie jesteśmy? – spytałam szeptem i w tej samej chwili poczułam, że potwornie chce mi się pić. W ustach miałam tak sucho, że język niemal szeleścił mi o podniebienie.

Złapałam ze stolika kubek, kilkoma łykami wypiłam połowę zawartości, czknęłam z zadowoleniem.

– W Podpschowkach – usłyszałam.

Przypomniałam sobie wszystko, co wiem o tym miasteczku. Zaraz, chwila, moment! Przecież to jest pod samym Mrocznym Lasem!

– Długo byłam nieprzytomna?

– Tydzień – odpowiedziała Anni, patrząc w bok. Omal nie spadłam z łóżka.

– Ile?!

– Tydzień – powtórzyła. – Chcieliśmy cię wieźć dalej, ale Kes narobił dymu, że potrzebujesz normalnych warunków i nie wiadomo, czy cię tym sposobem nie utrupimy. Najciekawsze, że Pożogar go poparł. Tośmy tu stanęli.

– Pięknie… pięknie…

Trochę się uspokoiłam, uświadomiwszy sobie, że po tym zdarzeniu nie podniosę ręki na maga. Sama sobie jestem winna, trzeba było uprzedzić.

– Zbierz ludzi – poleciłam. – Musimy ruszać, czasu już właściwie nie mamy.

Milczała, nerwowo przełykając ślinę i starannie nie patrząc mi w oczy.

– Coś jeszcze?

– Wiesz… nie możemy ruszać, póki nie wyciągniemy Kesa…

– Skąd?!

– Wieśniacy go złapali, chłopcy poszli się z nimi dogadywać i też nie wrócili…

Złapałam się za to miejsce, gdzie powinnam mieć serce. Na godzinę nie można ich zostawić samych! Zaraz się w coś wpakują!

– Co jest, do cholery? Za co go zwinęli?

– Przyjechaliśmy tu z tobą. Starosta przyjął nas z otwartymi ramionami, przydzielił pokój, nakarmił, wezwał znachorkę. Mieszkaliśmy u niego pięć dni, a potem starościna zachorowała. Starosta przyleciał prosić Kesa o pomoc, żeby ją czarami wyleczył. Kes się wykręcał, tłumaczył jak komu dobremu, że uzdrowicielstwo to nie jest jego profil, że nie ręczy za skutek. Znachorka już staroście powiedziała, że sprawa jest beznadziejna, no to sama wiesz, tonący brzytwy się chwyta…

– I co? – przerwałam niecierpliwie.

– I Kes też nie dał rady, więc starosta ogłosił, że jest czarnoksiężnik, cała wieś się rzuciła go wiązać. Nasi się wtrącili, to im też się oberwało, ledwo zdołali uciec. I tak dobrze, że Kes im naściemnial, że to tylko przypadkowe towarzystwo w podróży…

– A teraz gdzie jesteśmy?

– U tej znachorki. Przyjęła nas i mówi, że jak oprzytomniejesz, to żebyśmy spadali, bo magowi nie pomożemy, a sobie zaszkodzimy.

– Co? – ryknęłam. – Co? Nie pomożemy? Uciekać? Taaakiego! Gdzie graty Elmira? Chyba trzeba śmiertelnikom parę rzeczy przypomnieć, bo chyba przez te lata zapomnieli. Zaraz zobaczą, co się dzieje z takimi, co się narażają Książętom!


* * *

We wsi panowało niezdrowe podniecenie.

Ludzie schodzili się pod cerkiew, tu i tam rozlegały się jakieś nerwowe okrzyki. Zaintrygowało mnie to, Anni także, więc poszłyśmy zobaczyć na miejscu, co się dzieje. Owszem, dowiedziałyśmy się. Chłopcy byli na miejscu – wszyscy, z Kesem włącznie. Elmir i Akir tłumaczyli coś popowi, oganiając się od podnieconego starosty, którego Pożogar trzymał mocno za nogawkę spodni. Kito stał z boku, patrząc na sługę Bożego niewinnymi oczami – nie wiem, czy go hipnotyzował, czy próbował wziąć na litość.

Mag był mocno przywiązany do słupa. Na tyle dokładnie, że nawet palcem nie mógł ruszyć. Usta miał ciasno omotane szmatą, na oko sądząc tak brudną, że skrzywiłam się z niesmakiem. Nie zwrócili na nas specjalnej uwagi – dobrze, że otuliłam się płaszczem Kesa, tak że widać było tylko nos i czubek głowy.

– Wołaj chłopaków, nie ma co języka strzępić, i tak ich nie przekonają. Kes wróg, inny, potwór, a potwory tu się zabija.

Anni pobiegła do Akira i przyprowadziła naszych towarzyszy do mnie, nie przejmując się ich protestami.

– Nareszcie! – uśmiechnął się Akir.

– Też nie miałaś co do roboty, tylko spać! – Elmir klepnął mnie po ramieniu. – No, co robimy? Zlikwidować? To w sumie tylko chłopi…

– Tylko chłopi! Da ci jeden kłonicą przez łeb, drugi poprawi orczykiem, to się nauczysz, że nie należy lekceważyć nieprzyjaciela. Tłum nie zna strachu, a to nie jest stado owiec, tylko horda, która poczuła krew. Nie wiesz czasem, czyją?

– No i co? – warknął cicho Pożogar. – Tylko nie mów, że będziesz tak spokojnie patrzeć, jak go smażą!

– Nie powiem – zgodziłam się. – Ale na razie się nie wtrącam. Jak już mam okazję, to postaram się utrwalić nasz związek. Pomóc mu pomogę, ale dopiero jak mnie poprosi.

– Akurat, poprosi! – prychnął Pożogar. – Prędzej Chaos się uładzi…

– Poprosi. Poprosi, bo inaczej wszyscy zginiemy, nie będzie ratował twarzy kosztem waszego życia. Uwierz mi, ja go naprawdę dobrze znam.

Widząc, że nie zamierzamy rozdzierać szat i błagać o uwolnienie maga, pop dał sygnał do podpalenia stosu. Pierwsze języki ognia zaczęły lizać chrust. Z tłumu rozległ się krzyk, ale umilkł. Chłopi patrzyli na rozpalający się płomień jak zaczarowani. Na twarzy Kesa zastygł wyraz niewzruszonego spokoju, ale wiedziałam, że kryje się za nim paniczny strach. Mag nienawidził żywiołu ognia. Niczego innego na świecie tak się nie bał.

I wśród dzwoniącej w uszach ciszy rozległ się mój głos:

– Znieważyliście mnie, ludzie. Pojmaliście mego dworzanina i chcecie go zabić. Módlcie się. Módlcie się do waszych bogów, by wam dali lekką śmierć. Błagajcie mnie o przebaczenie…

Zrzuciłam płaszcz i ruszyłam w stronę ognia. Kes coś bełkotał przez knebel, prawdopodobnie obelgi. Ludzie rozstępowali się, dając mi wolną drogę. Nawet się nie bali – nie rozumieli, co się dzieje…

Purpurowy szal rozwiewał się za mną, długa spódnica powiewała na wietrze jak utkana z płomienia. Nie mogłam użyć mocy… jeszcze. Nie zaczęłam się przemieniać, ale nikt, kto by mnie teraz ujrzał, nie uznałby mnie za człowieka. Bogini? Elfka? Walkiria?

Weszłam w płomień i wyrwałam Kesowi knebel. Ogień otoczył nas, lizał mnie po rękach, łasił się i prosił, żeby go dopuścić. Objęłam Kesa, przywarłam do niego całym ciałem. Nie, nie zamierzałam urządzać przedstawienia na użytek chłopów, po prostu zasłaniałam go przed ogniem.

– Poproś – wyszeptałam. – Poproś o pomoc, proszę cię. Poproś, bo zginiemy oboje. Daj mi moc, żeby cię uratować.

Pokręcił głową. Uparty młody człowiek.

– Proszę…

Nos w nos, nasze usta prawie się stykały.

– Pozwól mi sobie pomóc, daj mi sens życia…

Patrzył mi w oczy. Srebro i zieleń. Rozżarzone iskierki w głębinie źrenic, migające, odbijające wszystkie kolory. Ogień.

– Daj mi moc. Poproś. Chcę być twoją bronią. Daj mi szansę.

Suche, trzeszczące wargi. Popiół i gorycz piołunu. Ogniste łzy spływają mi po policzkach.

I wtedy poczułam, jak za moimi plecami rozpościerają się ogniste skrzydła. Nie iluzja skrzydeł. Prawdziwy płomień.

Wybuchnęłam śmiechem.

– Przybądźcie, wojowie moi, przybądźcie, których nie zna świat!

Rozłożyłam ręce, płomień cofnął się, otaczając nas oboje pierścieniem. Ktoś krzyknął. Kobiety zawodziły.

– Przybądźcie i brońcie…

Ogniste postacie wychodziły z płomieni i szły ku powoli cofającemu się tłumowi.

– Rey, nie trzeba…

Usta Kesa pękły. Jedna ręka wygięła się pod nienaturalnym kątem. W oczach przeglądał się płomień. Tego było już dla mnie za wiele. Nie słuchałam go. W piersi szalał płomień nienawiści do ludzi. Przede mną już nie było chłopów, którzy przestraszyli się czarnoksiężnika, lecz magowie, którzy spalili mojego ojca.

– Rey! Zostaw!

Nie słyszałam go. Chciałam krwi.

Gdzieś rozległ się płacz dziecka. Wzdrygnęłam się. Nagle dotarło do mnie, co robię. Co znowu robię. Nie jestem morderczynią! Nie!

– Dosyć! – niemal krzyknęłam i zaczęłam mozolnie rozwiązywać więzy krępujące maga. Wojownicy stanęli wokół mnie ciasnym kręgiem, z ognistymi ostrzami wyciągniętymi przed siebie, żeby chłopom nawet przez myśl nie przeszło, że mogliby dokończyć egzekucję.

Wypatrzyłam Akira.

– Idźcie po rzeczy – poleciłam. – Macie pięć minut. Czekamy tutaj.

Wyniosłam Kesa z ogniska i położyłam na ziemi.

– Jak tam? – Szarpnęłam go mocno, trzymając za ramiona. Mag drgnął i poinformował mnie przez zęby, co myśli o miejscowych chłopach i moich samarytańskich odruchach.

– Bluzgasz – podsumowałam z zadowoleniem. – Znaczy, będziesz żył.

– Wariatka! O mało co ich wszystkich nie pozabijałaś!

Patrzył na mnie wściekły, nic nie rozumiejąc.

– Musiałaś kombinować, czekać, gapić się? Po cholerę ci było czekać, aż podpalą stos? Tylko mi tu nie wciskaj, że byście nie dali rady!

– Dalibyśmy – zgodziłam się. – Ale byłaby przy tym kupa trupów. A tak to wystarczyło ich przestraszyć.

– Ale…

– Idą nasi. Potem pogadamy.

Pomogłam magowi wstać. Akir i Elmir wsadzili go na Deresza.

– Zostańcie tu jeszcze godzinę, potem odejdźcie. Ogniści wojownicy skinęli głowami. Chłopi patrzyli na to oniemiali ze strachu. Wnukom będą o nas opowiadać.

Jechałam pierwsza, w płaszczu Kesa. Mag jechał między Akirem i Elmirem, którzy pilnowali, żeby nie spadł z konia. Jego prawa ręka wisiała bezwładnie. Nieprędko będzie mógł się nią posługiwać.

– Słuchajcie, co ona taka cięta na ludzi? Dlaczego chciała wyrżnąć tych chłopów?

Akir wymamrotał pod nosem coś, co brzmiało jak: „I bardzo dobrze”.

– Jak by ci to powiedzieć – westchnął Elmir – jej ojca spalili. Chciał pomóc we wsi, w której panowała nieznana zaraza, i nie wyszło. Rada Akademii oskarżyła go o czarną magię i zabójstwa, i spaliła. A ona nie zdołała go uratować…

Nie słuchałam elfa dłużej. Dałam Pegazowi ostrogę. Nie słuchałam ścigających mnie okrzyków, koń niósł mnie coraz szybciej i szybciej…

Nie zdołała go uratować…

Nagle coś mnie tknęło. Nie zdołałam uratować Lissiego, ale dziś zdążyłam. Kes żyje. Odkupiłam swoją winę.

Jakoś lżej mi się od tego zrobiło.


Rozdział VII

<p id="_Toc245469248">Rozdział VII</p> GWIEZDNA DAMA

8-9 LIPCA


Nigdy przedtem nie byłam w Pschowie, drugim co do wielkości mieście Rusi. A zawsze o tym marzyłam. Jeśli Wołogród uważano za stolicę świata magów, był siedzibą rady magów, to Pschów był stolicą kulturalną. To miasto upodobali sobie malarze, muzykanci i bajarze – i ci znani aż po krańce świata śmiertelników, i zapoznani geniusze. Szkoda tylko, że mi to przyszło w takim nieodpowiednim momencie. Gdybym mogła, zostałabym tu z tydzień, chodziła do teatru, na wystawy…

Ech, marzenia… Na razie musiały pozostać marzeniami. Nie miałam kiedy ich realizować.

A i tak musieliśmy tu zostać jeden dzień. Kito nie zdołał wyleczyć magowi ręki, a ja jakoś nie miałam chęci znowu dzielić się krwią i magią, musieliśmy więc znaleźć normalnego lekarza i zaprowadzić do niego naszego rannego. Droga, która przy dobrych układach zajęłaby nam najwyżej godzinę, zamieniła się w niemal trzygodzinną podróż ubarwianą tłumionymi wymysłami maga, warczeniem Pożogara „żadnego pożytku z tego człowieka, tylko ciągle jakieś kwiatki”, zgryźliwymi uwagami Elmira, szeptanymi rozmowami Akira z Anni i moim ponurym milczeniem. Takie to są układy w tej ekipie. Kochamy się jak cholera, to widać, słychać i czuć.

Tak dotarliśmy do karczmy o dumnej nazwie „Wiedźmodrom”. Nie do końca rozumiałam, co by to słowo miało znaczyć, ale obiekt mi się podobał.

Zainstalowałam się w jednej izbie z Anni i oczywiście Pożogarem. Kesa lekarz zatrzymał u siebie, twierdząc, że chory musi mieć spokój. Nas ten szczeniak w białym kitlu o nieokreślonym rozmiarze, zapapranym jakimiś mazidłami, wyrzucił za drzwi i kazał przyjść rano. Miejmy nadzieję, że jest wart tych pieniędzy, które kazał sobie zapłacić. Elgor oczywiście dał mi sakiewkę, Kes też miał trochę złota w kieszeni, ale z każdym dniem pieniędzy ubywało. Nie miałam ochoty zostać bez gotówki, kiedy będzie na gwałt potrzebna. Już i tak…

– Co robimy? – spytała Anni, patrząc na graty porozrzucane po pokoju. Szukałam czegoś, co mogłabym na siebie włożyć zamiast sukni. Wciąż jeszcze miałam na sobie ognisty ubiór, i tak dobrze, że w Pschowie nikt się niczemu nie dziwi, nawet strażnicy mnie nie zatrzymali, tylko spytali, czy malarka, czy bard. Wolne miasto. Zdecydowanie, podobało mi się tu. – Już przestań! Idź jak stoisz, nikt nie zwróci uwagi, wezmą cię za aktorkę czy innego barda.

Westchnęłam ciężko i usiadłam na niskim łóżku.

– Właśnie tego się boję. Jak wezmą mnie za aktorkę, to pół biedy, gorzej, jak mnie jakiś smętny włościanin weźmie za, jak by to powiedzieć… jawnogrzesznicę. Jakakolwiek awantura nam potrzebna jak deszcz na sianokosy, a ja nerwowa jestem.

– No co ty, nie masz ciuchów na zmianę? Jak to…?

– Elfie tkaniny są mocniejsze od kolczugi, nie gniotą się i nie brudzą. Stwierdziłam, że nie ma sensu zabierać ze sobą niczego poza koszulą na zmianę…

– Czyli koszulę masz?

– Mam.

– To weź moje drugie spodnie i idziemy. Wiem, wiem, będą przyduże…

„Przyduże”… Mało powiedziane. Anni nie była szczupła nawet według ludzkich standardów, za to ja byłam drobna nawet jak na feyrkę. Razem wziąwszy, w spodnie dziewczyny można było spokojnie wsadzić dwie takie jak ja i też by im nie było ciasno. W zestawieniu z faktem, że spodnie były też za długie, możecie sobie wyobrazić, jak na mnie ta pożyczona odzież leżała.

Tak. Właśnie tak. Zgadliście.

Anni przyjrzała mi się krytycznie.

– Olać, pod koszulą i tak nie widać – zdecydowała i kiwnęła głową z zadowoleniem. – No dobra, mogłoby być lepiej, ale do sklepu tak dojdziesz.

Doszłam, co miałam nie dojść? Co prawda ludzie się za mną oglądali, w szczególności strażnicy obrzucali mnie podejrzliwymi spojrzeniami, ale jakoś do „Elmody” dotarłam. Karczmarz twierdził, że to najlepszy sklep.

Elfy oczywiście nie wystawiały nosa ze swych lasów, ale nie wstrzymały dostaw tkanin. Wcale mnie to nie dziwiło. Złoto to złoto, nawet w Wiecznych Dąbrowach. Odzież szyli ludzie już tu na miejscu, ale z ambicjami na elfie fasony.

Nie chcieli mnie wpuścić do środka, ale w końcu wpuścili… jak im powiedziałam w prawdziwym, co o nich myślę. Przed kimś, kto włada tym językiem, wszystkie drzwi stoją otworem.

– Czego… czego pani sobie życzy?

Tłuściutki subiekt odziany w jakąś dziwaczną turkusową szatę ozdobioną cekinami i piórkami ukłonił się przede mną jak przed elfką, ale jego ton, zwłaszcza to, jak powiedział pani, nie podobał mi się.

– Pani życzy sobie ubrać się. – Złapałam kurdupla, który już chciał odejść w stronę lady, za połę, odruchowo zauważając, że kamizelka nie trzeszczy. Dobra robota. – Z tym, że nie potrzebuję sukienek, kapeluszy, fintifluszy i innych szmat nieprzydatnych za bramą miasta. Potrzebuję: stroju podróżnego, niebrudzącego się, preferowany brąz lub bordo, dwie koszule, kolor obojętny, byle nie jaskrawy, płaszcza długiego pod kolor stroju…

Sprzedawca kiwał głową jak ceramiczny aniołek. W miarę mojej przemowy oczy robiły mu się coraz większe, a pogarda ustępowała miejsca szacunkowi. Zamówienie zaczynało opiewać na całkiem konkretną sumę. Tak, wiem, ktoś dopiero co mówił coś o oszczędzaniu, ale przecież nie na sobie! Oszczędzać na sobie – to największy grzech, jaki może popełnić Księżniczka. Dosłownie odkąd pamiętam, słyszałam na każdym kroku, że mam wyglądać jak Księżniczka, a nie jak obszarpaniec z ludzkiej ulicy. Oczywiście nigdy nie interesowałam się specjalnie modą, ale jeśli już kupowałam jakieś ubranie, to w pierwszorzędnym gatunku.

– …rozumiemy się? – Dla podkreślenia wagi swoich słów kopnęłam go lekko, żeby pobudzić proces myślowy. Pokiwał głową z wściekłą miną. – Aha, i jeszcze para butów, wysokich, sznurowanych! – rzuciłam za nim.

W godzinę później byłam w pełni wyposażona w nowe rzeczy i wyglądałam raczej jak młody szlachcic niż jak dziewczyna, a tym bardziej wyższa feyrina. Sprzedawca rzeczywiście dobrał mi porządne rzeczy, solidnie uszyte. Ciemnoczerwony jak wino kostium spodobał mi się od pierwszego wejrzenia, autentycznie zakochałam się w tym soczystym, ciepłym kolorze. Płaszcz był o ton – dwa ciemniejszy, prawie czarny. Koszule czerwone jak krew – no dobrze, miały być niejaskrawe, ale świetnie się komponowały z pozostałymi nabytkami. Znaleźć buty w moim rozmiarze było trudniej, ale natchniony zawodowym entuzjazmem grubasek poradził sobie i z tym. Buty z miękkiej skóry, jedwabistej w dotyku, miały ten sam ciemnowiśniowy kolor.

– Szanowna pani wygląda doprawdy szałowo! – rozpływał się w uśmiechach sprzedawca, zadowolony z osiągniętego rezultatu. – Ośmielę się wyrazić przypuszczenie, że łaskawa pani ma domieszkę elfiej krwi, nawet na dworze Wiecznych Dąbrów zrobiłaby pani…

– Mniejsza o to – prychnęłam – rozczaruję pana, nie mam kropli elfiej krwi. Już prędzej oni mają domieszkę mojej.

Sprzedawca zachichotał, najwidoczniej traktując to jak dobry żart, i wymienił cenę za te wszystkie cuda. Następną godzinę spędziliśmy na intensywnej dyskusji. Ostatecznie zostawiłam w sklepie połowę sumy, której domagał się na początku, i chyba jeszcze przepłaciłam, sądząc po zadowoleniu malującym się na tłustym pyszczku. No trudno, najdrożej kupuje ten, kto kupuje tanio.

Anni czekała w karczmie. W pierwszej chwili mnie nie poznała, a kiedy już poznała, zaczęła się dusić ze śmiechu. Akir, Elmir, Kito i Pożogar, którzy nagle nie wiadomo skąd pojawili się w naszym pokoju, zawtórowali jej radośnie.

– Fajne ciuchy kupiłaś! A damskich nie mieli?

– No powaga, mój braciszek bywa bardziej kobiecy.

Kto to mógł powiedzieć, jeśli nie zadowolony z siebie elf? Jak mu zaraz przyłożę… Uszatka uratował Akir, który skłonił głowę i oświadczył, że Jej Wysokość wygląda niebywale pięknie i gdyby nie była zaręczona z innym, niezwłocznie rzuciłby jej do stóp swoje serce.

Parsknęłam z zadowoleniem, utrzymując jednak na twarzy urażoną minę. Na ten widok Pożogar, Kito i Anni także zaczęli prześcigać się w komplementach. Elmir trwał przy swoich żartach, stanowczo mnie nie doceniając. Niech no ja tylko wyjdę za Elgora, to mój szwagier zaraz zostanie ambasadorem, hmm… u gnomów? Nie, to dla niego za mało. O, wiem! Zrobię go ambasadorem w Wiecznych Ziemiach! Niech spróbuje, jakie wrażenie jego poczucie humoru zrobi na starszych Książętach, którzy ciągają po Kręgach Prawa każdego, kto na nich krzywo spojrzy! Jak mu raz i drugi dobrze natrą uszu, szybko mu przejdzie ochota do żartów.

– To gdzie idziemy? – ocknął się Akir, niby mimochodem obejmując wojowniczkę. – Do tawerny?

– Głodnemu chleb na myśli! – warknął Kito. – Na wystawę może? Albo na jakieś przedstawienie?

– Głodnemu chleb na myśli! – odpalił zwierzołak, udatnie go przedrzeźniając.

Większa awantura wisiała w powietrzu. Wstałam i rozstrzygnęłam spór.

– Najpierw na pewno do tawerny, a potem się zobaczy. Nie wiem, jak wy, ale ja nie pamiętam, kiedy ostatnio coś jadłam, bo mam przerwę w życiorysie – w każdym razie odkąd się obudziłam u tej waszej znachorki, nic nie miałam w ustach.


* * *

Znaleźliśmy tawernę pretendującą do miana miejsca kulturalnego wypoczynku. Dwaj bardowie na zmianę umilali gościom pobyt, śpiewając tutejsze przeboje. Nie powiem, żebym była szczególnie zachwycona ich repertuarem, ale przynajmniej mnie nie denerwował, w dodatku głosy mieli dobre. To jeszcze jedna zaleta Pschowa – beztalencie tu się nie utrzyma na powierzchni, za duża konkurencja. Znaleźliśmy wolny stół i zamówiliśmy taką ilość potraw, że dałoby się nią nakarmić niewielką armię. Oczywiście to zwróciło na nas uwagę. Posługująca dziewczyna robiła do naszych chłopaków tak słodkie oczy, że ledwo się powstrzymałam, żeby na nią nie nawrzeszczeć. No co? Nigdy nie twierdziłam, że nie mam poczucia własności. Pierwsze przykazanie Księcia: Książę się nie dzieli.

Zanim nam przynieśli zamówione potrawy, rozmawialiśmy o bzdetach, pomponach i karakonach. Ale gdy zaspokoiłam pierwszy głód, zauważyłam, że wszyscy się na mnie gapią.

– Co jest? – spytałam klepiąc się po brzuchu, przełknąwszy ostatni kęs mięsa. – Znowu mi czułki spod grzywki wyłażą?

Stolik stał trochę na uboczu, w lokalu było głośno, więc mogliśmy prowadzić taką rozmowę nie obawiając się ciekawskich.

– A nie, tylko tak trochę gadaliśmy, jak poszłaś na zakupy… Anni mówiła, że jak się ocknęłaś, to prawie chciałaś boso lecieć do Wołogrodu. Co się stało?

– A co się miało stać, przecież byłam nieprzytomna!

– Nie do końca. Kes od razu powiedział, że ty jesteś przytomna, tylko duchem gdzie indziej. Gdzie byłaś?

– Ja?

– A kto, ja? – Elf gwałtownie machnął widelcem, aż kawałek ziemniaka zatoczył łuk i chlapnął mi w sam środek talerza. Rzuciłam Elmirowi spojrzenie, którego nie powstydziłaby się sama Królowa Śniegu.

– Z wizytą byłam…

– Tydzień? – Zmarszczył brew Akir. – Ja mam wrażenie, że to było…

– Właśnie! – szczeknął spod stołu Pożogar. – Kompletnie zapomniałaś, że liczy się każdy dzień!

– Mówiłam, że liczy się każda godzina – skorygowałam i odłożyłam widelec. Po chwili wahania odsunęłam także talerz. Zapowiadała się poważna rozmowa. Jej odkładanie nie miało sensu, a nic tak nie odwlekało jak jedzenie. – Owszem, w tej chwili liczy się każda godzina, każda minuta, każda chwila. Tyle, że otrzymałam pewną propozycję i przyjęłam ją. Wierzcie mi, że zagrałam wysoko. Dużo wyżej niż wy. Wy ryzykujecie tylko życie, a ja…


* * *

Parsknęłam śmiechem. Poczucie humoru Wielolicego poraziło mnie.

I nagle zrozumiałam, że on mówi poważnie.

– Twój wybór, Walkirio. Jeśli ci to nie odpowiada, to moje wojska zaraz przekroczą Granicę. Wiesz, że nie ma kto ich zatrzymać. Decyzja należy do ciebie.

– Ja…

– Decyduj się. Stawiasz swoje życie przeciwko życiu całego świata. Mam wrażenie, że to niezły kurs. Zresztą, czy to takie straszne zostać kimś takim jak ja?

– Zgadzam się…


* * *

– Upadłaś na głowę! – zawył Elmir. – Zaprzedać się Chaosowi z dobrodziejstwem inwentarza! Blefował!

– Nie blefował. Od początku widziałam, że Granica trzeszczy. Gdyby tak nie było, toby mi żywioł nigdy nie zwrócił pamięci. Żywioł czuje, co wisi nad naszym światem, i próbuje to wstrzymać. A jeśli w tym celu trzeba zaprzedać siebie i swoje życie, ja mam obowiązek to zrobić. Obowiązek! Kto jak kto, ale ty przecież rozumiesz?

Elf milczał. Bardziej niż kiedykolwiek przedtem przypominał mi swojego starszego brata. Znikły z jego oczu łobuzerskie iskierki, a pojawiła się gorycz. Rozumiał. Być może lepiej niż ktokolwiek inny. Obowiązek. Obowiązek wobec tych, którzy nas boją się i przeklinają. Obowiązek starszych. Służyć i bronić. Za wszelką cenę. To, że trwa wojna, a Książęta zapomnieli o wierności i przysięgach, niczego nie zmienia. Wszystko inne zeszło na dalszy plan. Teraz nawet życzenia mego podopiecznego znaczą dużo mniej niż mój obowiązek. Nie ma i nie może być nic ważniejszego. Uratować życie Kesa. Nie pozwolić, by Ład rozpłynął się w Chaosie. Stworzyć nowy świat. W takiej właśnie kolejności.

– Krótko mówiąc, jutro wyruszamy, jak tylko odbierzemy chorego, jedziemy ostro i stajemy tylko na noc. – Anni palnęła pięścią w stół, jakby dla podkreślenia wagi swoich słów. Skinęliśmy głowami. Nawet Pożogar przyznał dziewczynie rację.


* * *

Poszłam z Anni w kurs po sklepach, gdy tymczasem panowie wybrali inne rozrywki. Oświadczywszy, że nie zamierzają marnować czasu, udali się najkrótszą drogą do najbliższej tawerny, z której dochodziły obsceniczne śpiewy i głośny śmiech. Spojrzałyśmy po sobie i zachichotały cicho. Gdybyż oni wiedzieli, do jakich to sklepów się wybieramy!

Sęk w tym, że w całym zamieszaniu udało mi się zgubić Szpileczkę. Najprawdopodobniej mój miecz został w Mrocznym Lesie. Już w Podpschowkach zauważyłam, że go nie mam, ale myślałam, że zapakował go gdzieś któryś z chłopaków. Okazało się, że nikt mojej broni nie widział na oczy, a każdy myślał, że ma ją ktoś inny. Polegaj tu na takich! Daj im na przechowanie słonia, to go w knajpie zostawią!

– Słuchaj, Anni, pewna jesteś, że ja tu dostanę srebrną broń? Starsi od dawna tutaj nie zaglądają, nie ma dla kogo kuć takiego sprzętu. Mój miecz był robiony przez znajomego płatnerza, na zamówienie…

Dziewczyna dłuższą chwilę nad czymś rozmyślała.

– Wiesz, mam pewien pomysł… Ty nie możesz dotykać stali, ale jak jest w pobliżu, to nic ci nie będzie, zgadza się? Może by poszukać czegoś, co by miało rękojeść ze srebra, a klingę stalową?

Wzdrygnęłam się na samą myśl o takiej perspektywie.

– Żaden Książę nie odważy się nosić przy sobie stalowych przedmiotów. Sama ich obecność w pobliżu nam przeszkadza. Były próby robienia stopów srebra i stali, ale nic z tego nie wyszło. Nie ty pierwsza na to wpadłaś, pomysł jest stary, ale jak ci mówiłam, w życiu nie przyzwyczaję się do takiej broni, nie będzie tak, żeby była częścią mnie. Nie, Anni, nic z tego, już wolę wojować przy pomocy magii.

Już chciałam pójść w ślady męskiej części naszej ekipy, gdy Anni złapała mnie za rękę.

– Dobra, dobra, pójdziemy zobaczyć. Może akurat trafimy na srebrną broń…?

– Dobra.


* * *

Dzielnica płatnerzy była niedaleko, doszłyśmy w jakieś dziesięć minut. Stałyśmy na placu z fontanną zwieńczoną osobliwą rzeźbą z kawałków mieczy i kopii, rozglądając się niepewnie. Otwarte drzwi dziesiątków sklepów zapraszały do wejścia.

– To gdzie idziemy? – zawahała się Anni. – Może tam? – Wskazała na chybił trafił jakiś szyld.

– A dlaczego jak raz… A, zresztą, dobra, nie będziemy tu kwitnąć do nocy. – Wzruszyłam ramionami i ruszyłam w stronę wybranego sklepu.

Po wejściu do środka mimo woli zesztywniałam. Dookoła mnie było pełno stali, instynkt samozachowawczy wołał wielkim głosem, żeby stąd uciekać. Anni pociągnęła mnie do lady, za którą siedział staruszek z fajką. Pod sufitem kłębił się obłoczek słodkawego dymu. Wciągnęłam w nozdrza korzenny zapach i jakoś lżej mi się zrobiło na duszy. Przypomniał mi się dziadek. Łowiec też lubił tak siadywać pod drzewem, kazał żółtym liściom tańczyć w powietrzu i leniwie pociągał dym przez srebrny ustnik swojej ulubionej fajki, którą dostał kiedyś od mojej poprzedniczki.

– A czegóż to młode damy szukają w sklepie starego Obina? Prezentów dla narzeczonych?

Głos staruszka wzmocnił pierwsze wrażenie. Niski, aksamitny, z lekka zachrypnięty. Podobny do głosu dziadka.

– Niezupełnie – uśmiechnęła się Anni. – Koleżanka potrzebuje broni. Z tym, że potrzebujemy czegoś trochę… nietypowego.

Staruszek potarł dłonią łysinę i spojrzał na mnie zmęczonymi, siwymi oczami.

– Nietypowego? Aha… A czy panienki wiedzą konkretnie, czego nietypowego szukają?

– Potrzebujemy… – zawahałam się na chwilę – broni do walki, ale ze srebra, preferowana gnomia.

Dziadek z wrażenia upuścił fajkę.

– Gnomia…? – zaśmiał się. – Panienki, widzę, nowe w tym interesie, inaczej byście wiedziały, że podziemni już dawno przestali sprzedawać ludziom swoje wyroby.

– Doskonale o tym wiem – odparła przytomnie Anni. – Ale mogło coś zostać z lepszych czasów. Nie wierzę, żeby w tak świetnie zaopatrzonym sklepie nic się nie znalazło – podlizała się bezczelnie.

– Zostało – stwierdził. – Tylko że to było kute dla ludzi, to i ostrze stalowe. Srebrne sprzedawali tylko starszym, mało kto z magów miał srebrny miecz, ludziom one nie podchodziły. Stalowych to bym miał…

– Szkoda. – Rozłożyłam ręce i ruszyłam do wyjścia. Anni przeprosiła płatnerza i pospiesznie ruszyła za mną. Już w drzwiach zatrzymał nas okrzyk:

– Zaraz, chwileczkę! Bo tak mi przyszło do głowy…


* * *

To była miłość od pierwszego wejrzenia.

Kiedy przyjdzie czas, żeby ktoś zastąpił Kesa w moim sercu, to owo miejsce zajmie on.

Miecz był piękny. Nie, to nie jest właściwe słowo. Był idealny. Staruszek nie wiedział, kto wykuł to cudo, bo Damę przechowywano w jego rodzinie od dziesięcioleci, wierząc, że pewnego dnia ktoś się zgłosi. Miecz był wykuty z jakiegoś dziwnego metalu. Fachowcy, którym ojciec naszego rozmówcy pokazywał dziwne ostrze, które wpadło w jego ręce, twierdzili, że słyszeli o Damie, a to ostrze zostało wykute wieki temu z gwiazdy, która spadła na ziemię.

Wydałam na miecz prawie całe złoto, jakie jeszcze miałam, ale nie żałowałam ani przez chwilę. Potem słowa staruszka, że ten miecz jest w stanie zniszczyć wszystko i wszystkich prócz swego pana, nieraz potwierdziły się w praktyce. Ta broń zabijała feyry i starszych, ludzi i koszmary, ale nigdy nie zwróciła się przeciwko mnie.

Powoli szłam z Anni tam, gdzie zostawiliśmy naszych towarzyszy. Niosłam miecz na wierzchu, nie mając siły schować tego dzieła sztuki do pochwy. Jelec miał kształt figury dziewczyny z rozpostartymi rekami. Stąd miecz wziął swoje imię. Nie mogłam oderwać oczu od jej twarzy, od oczu ze szmaragdów…

Jak takie cudo mogło trafić w ręce zwykłego płatnerza? Nie mam pojęcia. Widocznie tak miało być. Wyższe siły czasem robią nam, swoim sługom, takie miłe niespodzianki, przecież im nie wszystko…

Nie, nie, lepiej nie kończyć. Wyższe siły, a już szczególnie ta spokrewniona ze mną, są drażliwe, a przede wszystkim mściwe. A ja w tej chwili potrzebowałam jakiegokolwiek wsparcia, niechby i iluzorycznego. Pewności, że w razie czego Płomień uratuje swą zabłąkaną córkę, po raz kolejny wyciągnie mnie z kabały, w którą się wplątałam przez własną głupotę.


* * *

– Że co takiego?!

Anni przezornie cofnęła się o dwa kroki, wpatrując się w drzwi. Dobrze, żeśmy ją wzięli ze sobą – prawdziwa wojowniczka, widać na każdym kroku. Kiedyś będę sobie poczytywała za zaszczyt otwarcie jej drogi przez płomień. Ja ze swej strony dalej naciskałam na wciśniętych w kąt Akira i Elmira.

– A Kito i Pożogar gdzie? Całkiem im mózgi wyżarło? Bo wam to chyba nie było co wyżerać!

– Wyszli wcześniej… – pisnął elf. Zasłonił się rękami, ale mimo to moja dłoń spotkała się z jego twarzą.

– Wyszli, tak? Więc nie mieliście co do roboty, tylko leźć do tej mordowni? Głupie pytanie… Debile! I jak teraz mamy dotrzeć do Wołogrodu? Piechotą?

– Ale…

– Czy może Kito nas zawiezie? Silny jest, może sobie poradzi!

– Ale przecież masz pieniądze… Wykupimy…

– Po pierwsze, gdybym nawet nie wydała prawie wszystkiego na broń, którą musiałam kupić, bo zachachmęciliście gdzieś mój miecz, to i tak nawet na Pegaza by nie starczyło. Myślicie, że jego nowi właściciele też nie mają mózgów? Za tego konia można wziąć parę stów! To wy jesteście idioci! Tak przy okazji, to teraz nawet lekarzowi nie mamy czym zapłacić, bo Kes wszystko, co miał, oddał do wspólnej kasy, żebyście mieli co przegrać razem z końmi!

– A kto mógł wiedzieć, że to był mag zmiennokształtny?!

– Co to za krzyki?

Pożogar i Kito z oszołomieniem patrzyli na tę scenę. Zatrzymali się w progu i wahali się, czy uciekać jak najdalej od rozwścieczonej Księżniczki, która już się transformuje i zaraz zacznie zabijać wszystko, co się rusza, czy jednak dowiedzieć się, co ją doprowadziło do takiej furii.

– A co ma być! – Machnęłam pazurzastą łapą w stronę skulonego elfa i kotołaka. – Te dwa imbecyle przegrali cały nasz szmal i konie na dodatek! Zachciało im się grać i przegrali do maga! Teraz mamy po dwie nogi każdy i w kasie dziesięć monet, do Wołogrodu pójdziemy piechotką. Ciekawe, czy Wielolicy zechce mnie zabrać już teraz? Bo tak, jak jest, to nie mam nic do roboty, tylko uznać się za pokonaną!

– Przegrali? – zamrugał oczami Kito. – Do maga? Przecież na Akira zaklęcia nie działają!

– Nie taki zwyczajny mag! Mag, który umie transformować swoje ciało! Nawet nie miauknąłem, jak nam obu puścił krew! – ryknął Akir. Pod skórą wibrowały mięśnie, jakby miał się zaraz transformować.

– Dosyć! – Anni usiadła na parapecie. – Skupmy się na sprawach istotnych. Winnych poszukamy potem. Teraz ustalmy, co dalej. Ma ktoś jakiś pomysł?

– Ja mam! Sprzedać tych ciołków magom do doświadczeń albo oddać do menażerii! Może starczy chociaż na zapłatę dla lekarza! – rzuciłam z wściekłością i upadłam na łóżko, w ostatniej chwili chowając grzebień. Uparte czułki nie chciały się schować. Machnęłam ręką. Swoi się przyzwyczaili, a mnie w tej chwili dodatkowe narządy nie przeszkadzały.

– Czekaj, pomyślmy rozsądnie – zaproponował z nadzieją w głosie Elmir. – Może wystarczy opchnąć Akira? Za niego dostaniecie więcej niż za mnie! Nikt nie uwierzy, że jestem elfem…

Zwierzołak stracił panowanie nad sobą i próbował chapnąć go w rękę. Elf zawył. Ludzkie zęby to oczywiście nie kły lamparta, ale jak się postarać, to można i do kości.

– Uwierzy, uwierzy – uśmiechnęłam się paskudnie, gładząc Damę. – Puszczę ci krew, jak zobaczą jej kolor, to cię kupią na pniu. Będziesz u magów za królika doświadczalnego, do badania zaklęć.

Elf przełknął ślinę. Akir, który dalej nie rozluźnił uścisku zębów i wisiał u ręki elfa, łypnął na mnie wściekłym wzrokiem.

– Świetnie, ale może byśmy tak pogadali poważnie? – zaproponowała Anni, patrząc na nas z dezaprobatą ze swego improwizowanego tronu. – Nikogo się tu nie będzie sprzedawać. Rey żartowała…

– Co proszę? – zdziwiłam się. – Nie żartuję. Elf należy do mnie z mocy prawa Eisz-tana, a zwierzołak sam oddał się w moje ręce. Są moją własnością. Teraz potrzebuję pieniędzy, więc muszę sprzedać coś niepotrzebnego. Nie mam na stanie nic bardziej niepotrzebnego niż tych dwóch, powiem więcej, generują straty…!

– Rey!!!

Cztery oburzone głosy zlały się w jeden. Tylko Pożogar milczał. Doskonale wiedział, że nie żartuję. Próbowałam wzruszyć ramionami. Czego to towarzystwo się spodziewało? Że im teraz powiem, że to takie specyficzne poczucie humoru Książąt? Akurat. Wszyscy moi pobratymcy dokładnie tak by w tej sytuacji postąpili. Przyjaciel jest dobry, póki jest z niego pożytek. Jaka szkoda, że ja tak nie umiem! Ta rozkoszna dwójka oczywiście narozrabiała strasznie, ale to moja świta, moi pierwsi prawdziwi przyjaciele. Są gotowi dla mnie zginąć. I coś, co we mnie zostało z Liny, wzbraniało mi tak po prostu ich sprzedać.

– Pięknie… pięknie! – Usiadłam energicznie, podtrzymując Damę i rzucając ją na poduszkę. – W takim razie to wyjście zostawię sobie na następny raz. Chodź, Anni, idziemy odebrać, co nasze. Jak, mówisz, nazywał się ten szuler…? I módlcie się, żeby jeszcze był w tej dziurze i przyjmował wyzwania, bo jak nie, to ja naprawdę mam tylko jedno wyjście.


* * *

Mężczyzna, którego poszukiwałyśmy, siedział w jakiejś zakazanej tawernie na przedmieściu. Fetował swoje zwycięstwo, przegrywając złoto w kości. Nasze złoto! No dobrze, nie nasze, ale było nasze… i będzie nasze, jakem Księżniczka!

– Wyście są Verl? – Złapałam wysokiego jasnowłosego faceta za ramię i odwróciłam go twarzą do siebie. – Patrzcie na mnie, jak się do was mówi!

Mag spojrzał ze mnie z mieszaniną zachwytu i pogardy i gwizdnął przez zęby:

– Może i ja. A ty, koteczku, toś pewnie kolejna wielbicielka? Dla takiego cukiereczka na pewno pół godzinki czasu znajdę. Idziemy do ciebie, czy bierzemy pokój na miejscu?

Spojrzałyśmy po sobie i jak na komendę położyłyśmy dłonie na rękojeściach mieczów. Ona miała swój u pasa, ja pasa nie nosiłam, więc miecz miałam przewieszony przez plecy.

– Pół godziny starczy… kocurku. Tylko nie wiem, czy się nie boisz, bo my lubimy… takie więcej męskie rozrywki. Podobno przyjmujesz wyzwania, jeśli stawka jest wysoka?

Wytrzeźwiał natychmiast, naprężył się, nieco rozprostował nadgarstki – widocznie miał w rękawach ukryte sztylety. Nie byle jaki przeciwnik, chociaż na pierwszy rzut oka bym tego nie powiedziała. Jeszcze do tego metamorfag, nietrudno do takiego przegrać wszystko, co się ma. Ale trudno, słowo się rzekło, a poza tym przecież pieszo do Wołogrodu nie pójdę!

– Nie przyjmuję wyzwań od dziewczyn. A już na pewno nie od takich, które nie mają cienia szansy wygrać. Jeżeli faktycznie tak potrzebujesz kasy, to za jedną noc możesz dostać tyle, że sobie kupisz nowe ciuchy i jeszcze na trochę świecidełek zostanie…

Problem polegał na tym, że poszłam na rozmowę nie w tym, co kupiłam w dzień, a w tych samych eleganckich niegdyś szmatkach, które przeszły przez ogień i wodę najpierw w Mrocznym Lesie, a potem w Podpschowkach. Elfi jedwab w międzyczasie swoje przeszedł. Ta-aak. Faktycznie zrobiłam na nim wrażenie. Tylko niezupełnie takie, jak chciałam.

– Boisz się, że przegrasz? – pozwoliłam sobie na bardziej złośliwe brzmienie głosu. – Myślisz, że w łóżku jesteś lepszy niż w walce? Mam powtórzyć? Lepiej słuchaj uważnie, bo nie lubię powtarzać…

Znowu zmierzył mnie maślanym wzrokiem. Zamglone szare oczy rozbierały mnie. Ledwo się opanowałam, żeby nie splunąć. Faceci nie myślą mózgiem – zdaje się, że tak mówili w jednym z dawnych światów? Dodałabym jeszcze, że wszystko powyżej tego, czym myślą, mają w zaniku. Są oczywiście wyjątki, ale tylko potwierdzają regułę.

– Ja też nie lubię powtarzać, ale dla takiej dupci złamię zasadę. Nie. Walczę. Z. Dziewczynami.

– A co się z nim będziesz cackać, Rey!

Anni zrobiła krok w stronę maga. Zatrzymałam ją. Nie, tu już nie chodzi tylko o odzyskanie pieniędzy. Sprawa robiła się honorowa.

– Wszakżeś magiem, Verlu Zmiennokształtny? Przeto wiesz, że mus ci na to odpowiedzieć. Ja, Rey-line, Dziecię Jesiennego Płomienia, pozywam cię do Kręgu Prawa. Niech ci, którzy widzą wszystko, nas rozsądzą.

Zmienił się na twarzy. Niezły mag. Nie ta liga co Kes, oczywiście, ale może ze mną i taki da sobie radę.

– Co stawiasz? – wysyczał przez zaciśnięte zęby.

– Siebie. To powinno wystarczyć za złoto i konie, które wygrałeś od moich towarzyszy.

Powoli, ale wyraźnie odzyskiwał samokontrolę. Pospiesznie wymruczał parę zaklęć rozpoznawczych i miał już pewność, że ma przed sobą półelfkę. Nie zamierzałam go wyprowadzać z błędu.

– Istotnie, uczciwa stawka. Czy przysięgasz, że jeśli przegrasz, będziesz należała do mnie ciałem i duszą do końca swoich dni?

– Przysięgam na Jesienny Płomień – odparłam spokojnie, niepewna, czy dobrze robię. A jak nie dam rady? Co będzie? Złamać taką przysięgę niełatwo. Można ominąć, oczywiście, ale nie znalazłam w jego słowach żadnego punktu zaczepienia. Namówić chłopaków, żeby go załatwili zza węgła? Nic z tego, umrę razem z nim. Powiedział przecież „do końca swoich dni”. Bydlak!

– Idziemy. Jak rozumiem, świadkowie zbędni?

– Całkowicie.

Skinęłam na Anni i uśmiechnęłam się z zadowoleniem. Jasna sprawa. Nie chce ujawnić swojego sekretu, nie chce ujawniać, że jego magia wcale nie jest ludzka. Domieszkę prawdziwej krwi to ja wyczuwam na milę! A, to taka sprawa! No cóż, sam się wpakował w pułapkę. Gdyby zdecydował się na uczciwą walkę, nie wykorzystując swoich możliwości zmiennokształtnego, mógłby wygrać. Ale czy da radę transformującej się Księżniczce, nawet i nie w pełni mocy? Wątpliwe.


* * *

– Gotowaś, Reyelino?

Zatoczył rękami krąg wokół siebie. W przedwieczornej mgle magiczna linia zaświeciła delikatnie na niebiesko. Doskonale.

– Rey-line – sprostowałam. – Możesz mi mówić Rey, jeśli nie jesteś w stanie spamiętać prostego imienia w prawdziwym.

Rozejrzawszy się, definitywnie przekonałam się, że oprócz nas trojga na tym zapchlonym podwórzu nikogo nie ma, i weszłam w krąg.

Verl złożył palce prawej ręki w szczyptę i miotnął w moją stronę czymś niewidzialnym. Nic nie poczułam, lekko uniosłam brew i chrząknęłam. To znaczy próbowałam chrząknąć, ale język mnie nie słuchał.

Mag zatarł dłonie.

– Lubię małomówne dziewczyny – uśmiechnął się i potraktował mnie czymś podejrzanie podobnym do sopla lodu.

Pojedynku na czary zachciało się mu? Poczuł we mnie moc?

Powstrzymałam lodową strzałę, zagradzając jej drogę ręką. Mag odpowiedział na to eleganckim ukłonem, odstępując prawa do zadania ciosu. Niech głupszej szuka! Utrzymując jeszcze zaklęcie przeciwnika w powietrzu, zaczęłam się przemieniać. Zimne skrawki rozkruszonego pazurami lodu powoli osypywały się na ziemię. Zgodnie z zasadą „jak szaleć, to szaleć” razem z ludzkim obliczem pozbyłam się nałożonych na mnie zaklęć. Miło czasem zaprezentować się przeciwnikowi taką, jaką siebie lubię najbardziej.

– Faktycznie niezła jesteś, kundliczko…

Wciągnęłam i wypuściłam pazury. Mag kręcił głową i jak urzeczony przyglądał się temu, co robiłam.

– Tylko, wiesz, mnie takimi sztuczkami dość trudno przestraszyć. Spróbuj jeszcze czegoś. Daję ci prawo do śmierci w walce…

Skoczyłam. On również, w locie zmieniając się w ogromnego wilka. Wzbiłam się nagle w powietrze, zawisłam parę metrów nad ziemią i zachichotałam, patrząc, jak zębaty do mnie podskakuje. Szkoda, że Akira tu nie ma, dopieroż by się nabijał z kolegi…

Uznawszy, że mag ma dosyć, wyciągnęłam miecz i runęłam w dół, lądując idealnie na kudłaczu. Zawył z urazą, podwijając ogon. Docisnąwszy go mocniej i wgniótłszy w ziemię, przybrałam stosowną pozycję i okazało się, że wilk jest rozpłaszczony u moich nóg. Kopnęłam wyszczerzoną mordę butem pożyczonym od naszego elfa.

– No jak, chcesz jeszcze spróbować czy masz dość?

Spróbował. Gdyby nie próbował, byłabym rozczarowana. Lubię upartych ludzi, nawet jeżeli upierają się przy błędach. Nie zabiłam go, tylko trzasnęłam Damą w pysk, na razie płazem. Jeśli nie pojmie aluzji… No cóż, pojedynek magów to nie zawody dla dzieci, nikomu nie gwarantuje się przeżycia – widzom też nie. Z tego, co pamiętam, w którymś z dawnych światów od świadków takich zmagań dyplomowanych zawodników brano pisemne oświadczenie, że zostali uprzedzeni, iż administracja nie ponosi odpowiedzialności za ich życie.

Zwierzołak potrząsnął głową i cofnął się z podkulonym ogonem. Przerzuciłam miecz do lewej ręki i mruknęłam z zadowoleniem.

– No jak, przyznajesz, że ja nie dla ciebie?

– Przyznaję. – Zamiótł uniżenie ogonem. – Rozkazuj… pani.

– Przemień się i prowadź do naszych koni. A, i pamiętaj, żeby oddać pieniądze.

Przekroczyłam krąg, nie zaprzątając sobie już głowy przeciwnikiem. Magowie tylko w jednej sprawie grają uczciwie: nigdy nie łamią zasad pojedynków. Dużo tych zasad nie jest, ale każdy, kto je naruszy, staje się zwierzyną, na którą wszyscy polują. Ludzie to nie ludzkość, społeczność, lecz jeden wielki tłum. To oczywiście także nasza wina, bo nauczyliśmy ich bezlitosnego postępowania. Pozwoliliśmy im zrozumieć, że w tym świecie o wszystkim decyduje sita.

Dziwny to był pojedynek. Za łatwo to wszystko poszło, za szybko mag się poddał. Z drugiej strony – w sumie ja jeszcze ciągle myślę o sobie jak o człowieku. Dla Księżniczki ludzie to tylko kurz na drodze, nierozumne zwierzęta, które kazano nam w pewnym czasie i do pewnego czasu chronić. A myśmy tak przyzwyczaili się uważać siebie za bogów, że zapomnieliśmy o swej roli sług ludzkości.

Głupio, prawda? Bogowie i sługi jednocześnie. Taki los, tutaj takie paradoksy pojawiają się na każdym kroku.

Mniejsza o to. Co mnie tak niepokoiło? Dlaczego miałam wrażenie, że ten atak nie był przypadkowy? Ze to był test moich sił?


* * *

Anni już dawno chrapała, a ja nadal nie mogłam zasnąć. Wierciłam się w szorstkiej pościeli, lecz świadomość nie odpływała. A mówią, że nie można się wyspać na zapas… Za ścianą, u chłopaków, też ktoś się wiercił, nie ja jedna nie mogłam spać. Po namyśle wstałam i ubrałam się, w miarę możności starając się nie robić hałasu.

Moim towarzyszem niedoli okazał się Kito. W swojej prawdziwej postaci nie mógł się oczywiście położyć do łóżka, a na podłodze było mu niewygodnie. Zresztą sen był jednorożcom przydatny, ale nie niezbędny. Stworzenia, które nie muszą spać, nieźle…

Szliśmy przez uśpione miasto. Nieliczni przechodnie nie zwracali na nas uwagi – ot, dwoje małolatów, którym zachciało się przygód. Co to kogo obchodzi? Nawet uliczne rzezimieszki, z których słynął Pschów, omijały nas szerokim łukiem.

– Słuchaj, Kito, dlaczego ty właściwie w tej formie wyglądasz jak dziecko? – zadałam wreszcie pytanie, które od dawna mnie nurtowało. – Naprawdę jesteś taki młody, czy to kamuflaż?

– To nie kamuflaż – zatrzymał się i oparł o ścianę. Westchnął ciężko, zamknął oczy. – To naprawdę moja forma i wygląd, ale…

– Ale co?

– Ale nie jestem dzieckiem. Bez względu na to, ile będę żył, nie zmienię się.

– A wolno spytać, ile w takim razie masz lat?

– Dużo. – Oderwał się od ściany i ruszył przodem, niedwuznacznie dając do zrozumienia, że rozmowa skończona. – Dużo więcej, niż sobie wyobrażasz.

– Kito!

– Czego? – rzucił niecierpliwie.

– Ile? Odpowiedz!

– A z jakiej racji?

Uśmiechnął się, mówiąc to, ale obraz dziecka, który sobie wytworzyłam, rozpadał się z każdą chwilą. Zaczęłam zauważać, że wygląd zewnętrzny, te jego dziecinady, cienki głos, naiwne oczy – to wszystko było zabawą… nie, nie zabawą, to było częścią jego, fragmentem jego osobowości, ale tylko fragmentem, nie całością. Teraz nie nazwałabym go dzieckiem.

– Odmawiam odpowiedzi.

– Kito…

– Rey, naprawdę nie rozumiesz po rusińsku? Mam ci w prawdziwym wytłumaczyć?

Poczułam, jak wzbiera we mnie złość, ale wysiłkiem woli stłumiłam ją. W sumie miał świętą rację. Jakie ja mam prawo pchać się z butami do cudzej duszy, skoro nikogo nie wpuszczam do swojej? Na dobrą sprawę, kim jestem dla Kito? Nikim. Nie pani, nie przyjaciel, nie wróg – jedynie towarzyszka podróży.

– Chodźmy. – Skręciłam w jeden z ciemnych zaułków. – Nie jesteś w nastroju do rozmowy, to po prostu się przejdziemy. Na jedno wychodzi, Akir chrapie tak, że na pół miasta słychać.

Chłopiec uśmiechnął się i poprawił płaszcz tak, że klamra wypadła po prawej stronie. Ten cwaniacki ruch przyprawił mnie o nerwowy chichot.

– Nie nie nie nie nie, co to to nie! Takich przygód nie ma w planie.

– Że co?

– Że pstro! Niby dzieciak, a za panienkami się ogląda!

– Za jakimi panienkami? – zaperzył się. – Po prostu nie chcę się nadziać na kolejną dziewicę, nie mam ochoty przemieniać się przy ludziach.

– Uważaj, bo uwierzę! W Rusi jest taki sam urodzaj na dziewice jak na rozumne feyry i dobrze o tym wiesz, zbereźniku nieletni!

Prychnął i ruszył przodem, prowadząc mnie gdzieś w głąb miasta.


* * *

Kito znalazł doprawdy niezły lokal – tawernę, w której zbierali się bardowie, malarze i ogólnie inteligencja twórcza. Ma takiego nosa na czyste dusze? Oni wszyscy pewnego dnia zamienią się w światło słońca, które w dniu wiosennego ekwinokcjum przyjdzie na ten świat – podarują ludziom wiarę, ogrzeją letnie serca, przepędzą smutek. Dusze twórców. Kiedyś marzyłam o tym, by nimi rządzić…

Siedliśmy przy długim stole, znalazłszy sobie miejsce na końcu, w bezpiecznej odległości od gromady rozbawionej młodzieży. Kito przyniósł dzban chłodnego napoju z poziomek i półmisek maleńkich ciastek. Nie byliśmy głodni, ale byłoby podejrzane, gdybyśmy tak siedzieli, nic nie zamawiając.

– Słuchaj, Kito, a co ty myślisz o tym moim układzie z Wielolicym? Jak wam o tym powiedziałam, to tylko ty nie nawymyślałeś mi od wariatek.

– Bo na mój rozum zrobiłaś to, co powinnaś – westchnął, opierając łokcie o stół i wspierając brodę na splecionych dłoniach. – To, co nasz odwieczny wróg mówi o sytuacji, wcale mi się nie podoba, ale on ma rację. Jeszcze tylko jego kompletnie pogięte poczucie sprawiedliwości ratuje ten świat przed ostatecznym i nieodwracalnym zniszczeniem. Chce się z nami bawić w kotka i myszkę, jego prawo. W tej chwili on ma prawo do wszystkiego. I do wszystkich też.

– Myślisz, że damy radę? Zdążymy?

– Wiesz, to pytanie nie do mnie, wszystko w ręku odwiecznych żywiołów. W każdym razie wierzę, że Tkaczka Losów nie kłamała i że znajdziemy Łowca. Ale co będzie dalej…? Słuchaj, czy może być tak, że on nie będzie w stanie wrócić niższym rozumu, a Książętom nieśmiertelności? Może tak być, że pieśń Rogu ma nieodwracalne skutki?

– A skąd ja to mam wiedzieć? Przypominam ci, że ja większą część życia przeżyłam, nie pamiętając kim jestem, o mocy dziadka wiem tyle co nic. Takie rzeczy może wiedzieć Pożogar. Jak wrócimy, trzeba będzie spytać.

– Dobrze mówisz, on jest jednym z najstarszych, nawet niewielu Książąt tak długo żyło. Podobno urodził się jeszcze przed Łowcem. Jeśli ktoś coś może wiedzieć o możliwościach Rogu, to najprędzej on.

– Ej, Leyri! Patrz, jakie kaczątka! Dokładnie to, czegośmy szukali!

Dwie dziewczyny w kolorowych, jaskrawych ubraniach podskoczyły do nas. Zakrztusiłam się niedojedzonym ciastkiem. Kaczątka?

Dziewczyna z kudłami we wszystkich kolorach tęczy szczebiotała dalej.

– No patrz, jakie typki! Żeby jeszcze nie ta smutna twarzyczka, idealny model się trafił, brać i stawiać sztalugi! Nie odmówicie nam, chłopcy, prawda? Całe miasto obeszłyśmy, szukając takich… takich… uchchch!

Spojrzeliśmy po sobie i zachichotaliśmy cicho. Podniecone dziewczyny, kolorowe jak papugi wyglądały tak pociesznie, że niepodobna było się na nie gniewać.

– Bardzo panią przepraszam – odpowiedział ze śmiechem Kito – ale my z kolegą jesteśmy zmuszeni jutro rano opuścić to wspaniałe miasto…

Zauważyłam, że odruchowo próbuje odsunąć się jak najdalej od artystek. Masz tobie! Jeszcze mi tylko dziewic do kompletu brakowało! I co ja zrobię, jak mój kolega na oczach porządnych ludzi przemieni się w rogatego konia? Podam się za iluzjonistę i dam jeszcze jakiś numer na bis?

– Ale pracownia jest zaraz obok! Godzinkę chyba możecie nam poświęcić, noc jeszcze młoda!

– Może i młoda – burknęłam, szukając w kieszeni pieniędzy. – Ale na nas już czas.

Nie ma co, trzeba zapłacić i iść gdziekolwiek, aby dalej od tych porąbanych artystek. Co to za zwyczaje, żeby dziewice szlajały się nocą po knajpach i zapraszały do siebie przypadkowo spotkanych mężczyzn?

– Przepraszam za koleżankę – odezwała się niewysoka, ruda dziewczyna, kłaniając nam się w pas. – Mam na imię Leyri i jestem jedną z najbardziej znanych malarek w Pschowie. Problem polega na tym, że prawie ukończyłam nowy obraz, a nie znalazłam dotąd odpowiednich modeli dla dwóch głównych postaci. Może bylibyście w stanie poświęcić mi godzinę? Wieta, to znaczy moja asystentka – wskazała ręką na energiczną pannicę, która jeszcze próbowała złapać oddech – zrobi parę szkiców, ona rysuje świetne portrety, a ja potem na tej podstawie namaluję swoich bohaterów.

– Co to za obraz? – ożywił się Kito. Wykrzywiłam się i złapałam za głowę. Jeśli ten nieletni amator przygód się zgodzi, wyskubię mu grzywę kłak po kłaku i na zakończenie odpiłuję róg!

– Oczarowany książę. Twój kolega idealnie pasuje do tego, jak sobie wyobrażałam tę postać! – Uśmiechnęła się do mnie, jakby nie zauważając mojej niechętnej reakcji.

– Rey, może byśmy się zgodzili? Do świtu jeszcze spokojnie dwie godziny, co nam szkodzi pomóc tym miłym paniom. Tym bardziej, że to może być… bardzo ciekawe… – znowu zachichotał.

Dziewczyny spojrzały na siebie, nie rozumiejąc, co w tym zabawnego. Ja sposępniałam. Z której strony, przepraszam bardzo, ja wyglądam jak chłopak? No dobrze, mam nietypową twarz, ale ostatecznie nie jestem człowiekiem! Dla feyrów to nawet jestem sympatyczną dziewczyną! Nie chłopakiem!

– Kito, mam wrażenie, że się zapominasz! Bardzo przepraszam – zwróciłam się do artystek – ale myśmy tu przyszli słuchać bardów i bajarzy i nie chcemy opuszczać Pschowa, nie wykorzystawszy do końca okazji podziwiania mistrzów znanych na całym świecie…

– Jeśli chodzi tylko o to – uśmiechnęła się Leyri – to chętnie poznam was z moim bratem. Rin się nazywa, Rin Złotogłosy. Na pewno słyszeliście. Akurat właśnie prowadzi próbę w naszej pracowni.

– Rey!

Kito patrzył na mnie błagalnie. Doskonale go rozumiałam. Jednorożce przez osiemnaście lat żyły na swoich terenach, a kiedyś nie było większych od nich mecenasów twórczości i miłości, nie można było ich oderwać od obrazów i przedstawień. Wszystko to podpowiedziała mi pamięć mojej poprzedniczki.

– Rey, zgódź się! Anni mówiła, że ten Rin jest w ogóle najlepszy, mówiła, że na jego występy nie można się dostać!

– Kito, ja…

– Ale Rey!

Moja wina. Kolejny raz dałam mu się nabrać. Przecież wiedziałam, że nie mam przed sobą dziecka, które się zaraz rozryczy, ale i tak gotowa byłam zrobić wszystko, żeby mi się ten aniołek nie rozpłakał. No coś takiego! Już ja mu dam, jak się pozbieram! Z drugiej strony, jeżeli ten bard faktycznie taki świetny, to w sumie lepiej. Też nie miałam nic przeciwko temu, żeby posłuchać naprawdę dobrych pieśni…


* * *

– Co? – Leyri przyjrzała mi się uważnie. – Co? – powtórzyła. – Dziewczyna?

A podobno artyści mają dobre oczy! Z drugiej strony nie jej wina, że w półmroku tawerny, w grze świateł i cieni nie miała okazji mi się dobrze przyjrzeć. Liczyła się dla niej twarz, a twarz akurat wyglądała na męską, co w połączeniu z zachrypniętym głosem wprowadziło artystkę w błąd. Gdy tylko weszliśmy do pracowni, oświetlonej setkami świec, wszystko wróciło na swoje miejsce.

– A nie mówiłam? – Uśmiechnęłam się, kładąc rękę na ramieniu swego towarzysza. – Chodź, Kito, nikt nas tu nie lubi. Mówiłam, że to głupi pomysł…

– Dokąd? – Wieta złapała mnie za rękę. – Zażyło nas tylko, żeśmy się tak mogły pomylić. Co z tego, że nie jesteś chłopakiem, twarz ci się od tego nie zmienia. Leyri, wołaj brata, a ja tymczasem pokażę gościom twoje prace.

Leyri skinęła głową i pobiegła gdzieś w głąb domu. Trzasnęły drzwi. Przez chwilę miałam wrażenie, że słyszę odgłos trącanych strun.

Kito przyglądał się porozstawianym wszędzie płótnom. Był bliski omdlenia z zachwytu, a i mnie niewiele brakowało. Leyri nie kłamała, była naprawdę znakomitą malarką, jej obrazy kipiały życiem, aż zdawało się, że zaraz namalowane osoby wyjdą z ram. To już nie była twórczość, to było stwarzanie.

Czym się różni talent od geniuszu? My, feyry, wiedzieliśmy to zawsze. Utalentowany człowiek może stworzyć piękną muzykę, napisać znakomitą książkę, namalować wstrząsający obraz, ale tylko ktoś, kto ma w sobie twórczy ogień – jaki nazywa się geniuszem – jest w stanie stworzyć to, czego nie ma, wymyślić to, co niewyobrażalne, przynieść na świat coś nowego. Poznać to, co niepoznawalne.

Jest to dar i jednocześnie przekleństwo, bo tacy ludzie różnią się od swoich pobratymców jeszcze bardziej niż my. Rzadko zdobywają uznanie, często giną, nie znalazłszy swojego miejsca wśród śmiertelników. Leyri miała szczęście.

– Patrz, Rey! – Kito zastygł przed obrazem przedstawiającym las jesienią. – Patrz, to przecież… Złote Łąki?

Pokręciłam głową. Podobne, ale to nie to… Chociaż właściwie…

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale czy zechcielibyście się może czegoś napić? Albo możeście głodni?

Nie odrywając oczu od płócien, jak na komendę pokręciliśmy głowami.

– A więc to twoi nowi modele? Myślisz, że ona ci się przyda do namalowania męskiej twarzy?

Odwróciwszy się, pochwyciłam chłodne spojrzenie oczu niebieskich jak letnie niebo.

– A więc to twój brat? – burknęłam, starając się nie przewrócić z wrażenia. – Mam nadzieję, że to jakiś kawał?

Uśmiechnął się i wolno opadł na jedną z porozrzucanych po podłodze poduszek, zastępujących artystkom krzesła. Bard spojrzał na mnie nieco cieplej, ale nie wierzyłam w taką nagłą zmianę. Możecie być pewni, że udawać uczucia i tak się nimi bawić może tylko ktoś, kto w rzeczywistości żadnych uczuć nie ma.

– Moje uszanowanie, Walkirio. Nie przestajesz mnie zadziwiać. Można by pomyśleć, że samo przeznaczenie wciąż na nowo nas styka.

– Wy się znacie? – Leyri ze zdziwieniem spojrzała na brata, a potem przeniosła wzrok na mnie. – Mówiłaś, że nigdy o nim nie słyszałaś.

– Znałam twojego brata pod innym imieniem – odparłam z wymuszonym uśmiechem. – Dzieli nas pewne, jak by to powiedzieć, nieporozumienie. Z tego, co pamiętam, chciałaś wykorzystać mnie jako modela do swojego obrazu? To zaczynaj, świt już blisko, pospiesz się.

Kito niby przypadkiem przysunął się bliżej mnie. Nie rozumiał, co się dzieje i kim w rzeczywistości jest Kin Złotogłosy, ale instynktownie wyczuwał niebezpieczeństwo. Starsi mają to we krwi – mają o wiele bardziej rozwiniętą intuicję niż ludzie i w odróżnieniu od tych ostatnich zwykli jej wierzyć.

– Cóż tu robisz, Wielolicy? – spytałam półgłosem, gdy tylko Leyri i jej pomocnica podeszły do sztalug i Wieta zaczęła szkicować, a malarka od czasu do czasu coś jej mówiła. – Mam wrażenie, że nasz układ nie przewidywał twojego pojawienia się na terytorium Ładu. Termin jeszcze nie upłynął, ja go dotrzymam.

– Moja obecność tutaj nie ma związku z wami ani z wojną. – Wzruszył ramionami i wygodniej ułożył sobie gitarę na kolanach. – Ściślej biorąc, nie jestem dokładnie tym, za kogo mnie bierzecie, tylko swoistym odbiciem, przez które Chaos obserwuje Ład. Jednym z odbić. Niemniej, owszem, o układzie wiem. Ten, który jest za Granicą, prosił, abym ci przypomniał, że twój czas jest ściśle ograniczony. Dziesiąty października jest coraz bliżej i nie przewidujemy odroczenia. Nie ociągaj się z podróżą, bo tylko słowo i przysięga powstrzymuje nas od przerwania Granicy.

– Bracie, obiecałam naszym gościom, że dla nich zaśpiewasz. Proszę… – odezwała się Leyri. Ciekawe, kim ona naprawdę jest?

„Człowiekiem. Leyri jest człowiekiem – usłyszałam w głowie głos Wielolicego. – Kiedy powstałem, spotkałem maleńką dziewczynkę, która straciła rodziców.

Jej dusza lśniła tak mocno, że nie oparłem się pokusie i pomogłem jej”.

Jego palce biegały po strunach, trącając je lekko.

- Setsunasa no kagiri made dakishimetemo itsu-mademo hitotsu niwa narenakute… [18] - śpiewał w języku zrodzonym w pierwszym ze światów. Wiedziałam, że śpiewał tylko dla mnie, nawet Kito nie zrozumie.

„Masz rację, Kes nigdy się nie podda, nie przyjmie mnie, ale co to ma za znaczenie? – uśmiechnęłam się paskudnie, aż Wielolicy wzdrygnął się, palce mu się omsknęły, a struny zapiszczały. – Nie zrozumiesz, co to znaczy kochać wroga. Nigdy nie poczujesz, co to znaczy być szczęśliwym dlatego, że ktoś cię nienawidzi, cieszyć się, że zginiesz z ręki kogoś, kogo kochasz… Nieważne, że Kes też tego nie zrozumie. On jest moim podopiecznym”.


* * *

– Śpisz, czarodzieju? – Cienki głos dźwięczał w jego głowie, natarczywie żądał, wzywał i prosił. Kes miał wrażenie, że czaszka zaraz pęknie mu od tego ogłuszającego szeptu. – Śpisz? Nie śpij. Słuchaj mnie… zaufaj mi…

– Ktoś ty?

Kes próbował usiąść, ale z jękiem upadł z powrotem na łóżko. Wiedział, że nie śpi, ale rudy mężczyzna stojący pośrodku pokoju absolutnie nie mógł być prawdziwy. Pożogar? Może… Ostatecznie miał przezroczystą sylwetkę, która lekko się chwiała w mglistym świecie przedświtu.

– Nazywam się Li-ko. Przyszedłem z tobą pomówić, coś ci wytłumaczyć. Przepraszam, ale przedtem miałem za mało sił, żebyś mnie usłyszał.

– Jesteś feyrem?

– Nie. – Pokręcił głową, ale jakoś niepewnie. – Powiedzmy, że byłem feyrem. Mniejsza o to, w tej chwili rozmawiamy o tobie, a nie o mnie. Chcę ci wyjaśnić to, czego tak bardzo nie chciała ci powiedzieć Rey-line. Bała się, że wykorzystasz tę wiedzę przeciwko niej, ale ja mam inne zdanie. Wierzę, że nigdy nie wykorzystasz tej jej słabości.

– Słabość? U Księżniczki? Nie rozśmieszaj mnie. Były feyr…

– Nie żartuję, Kessarze. Ja ci po prostu powiem, co to znaczy być podopiecznym. Co, nieciekawe? To idę.

– Stój!

– A, jednak chcesz wiedzieć? To słuchaj uważnie. Wczoraj przekroczyłeś granicę, która dzieliła ciebie i Księżniczkę. Rozwaliłeś mur nieufności i nienawiści, który między sobą zbudowaliście. Poprosiłeś ją o pomoc. O ile wcześniej więź między wami była nie tyle duchowa, co raczej nominalna, o tyle teraz staliście się oboje jednym ciałem: Księżniczka i jej podopieczny. Tej więzi nic nie rozerwie. Poza śmiercią.

– Znaczy co, umrę razem z nią?

– To jest najważniejsze, Kes – roześmiał się gorzko dziwny feyr. – Groza sytuacji polega na tym, że teraz Rey-line będzie szczęśliwa, umierając. Jeśli jej rozkażesz, nadstawi gardło. Wyobraź sobie, że ona teraz czuje nieprzeparte pragnienie śmierci z twojej ręki i tylko poczucie obowiązku zatrzymuje ją na skraju przepaści…

Rozległo się pukanie do drzwi. Nocny gość zaczął znikać, nie przestając się uśmiechać. Kes krzyknął i usiadł, wyciągając ku niemu rękę, próbując go zatrzymać, ale dłoń przeszła przez gościa na wylot jak przez powietrze.

– Otwieraj pan, panie doktor. Przyszliśmy zabrać kolegę.

– Już, już, zaraz… poczekajcie… Dlaczego tak wcześnie?

– Koledzy narozrabiali, całą noc się gdzieś włóczyli, a jak tylko się rozwidniło, postawili nas na nogi. Skończyliście leczenie?

– Tak, oczywiście jeszcze będzie bolało przez parę dni, ale to jest normalne.

– Proszę. Tyle, na ile się umówiliśmy. Proszę przeliczyć.

Kes zrzucił z siebie koc i wykonał parę ruchów ręką, jakby nie wierząc słowom lekarza. Rzeczywiście, ręka była jak nowa.


* * *

– Wyspałeś się, Kes? – Odsunęłam lekarza i przeszłam szybkim krokiem przez pokój, zwalając po drodze ze stołu kilka szklanek z miksturami. Kes uśmiechnął się. – Przestań się głupio uśmiechać! Nie mamy czasu, Ubieraj się i jedziemy!

– Rey, a co tobie tak wesoło? Cieszysz się, że mnie wyleczyli?

– No tego jeszcze brakowało! Cieszę się, że niedługo ten cały się cyrk skończy. Powstrzymam wojnę i wreszcie z czystym sumieniem będę mogła dotrzymać słowa…

– Zginąć z mojej ręki?

– Chciałbyś! Dokończyć to, co zaczęły pieski pod cerkwią!

– Tak? – Kes włożył płaszcz, sprawdził, czy noże dobrze wychodzą z rękawów, i chrząknął z zadowoleniem.

– Tak! – Złapałam za kark Pożogara, który z zachwytem obwąchiwał mikstury, i pociągnęłam do wyjścia.

Ciekawe, dlaczego mam wrażenie, że Kes mi nie uwierzył? Dlaczego widzę w jego oczach… żal? Żałować mnie?!

…nigdy nie staniemy się jedną całością…

Hak w plecy! Jeśli mam wybierać między jego życiem a swoim życiem, zawsze wybiorę…

…być szczęśliwym dlatego, że ktoś cię nienawidzi, cieszyć się, że zginiesz z ręki kogoś, kogo kochasz…


Rozdział VIII

<p id="_Toc245469249">Rozdział VIII</p> WEDLE PRAWA LUDZI

19 – 20 LIPCA


Otóż i Wołogród Wielki, Miasto nad Miastami – w głosie Kesa brzmiała taka duma, jakby sam to miasto zbudował. Od srebrnej bramy dzieliła nas ogromna kolejka wozów, pieszych i jeźdźców.

– Co tu tyle ludzi? – Elmir uniósł się w strzemionach, wypatrując przyczyny takiego zgromadzenia. – Święto jakieś?

– Nie, po prostu sprawdzają wszystkich wchodzących, w każdej zmianie strażników musi być mag – wyjaśnił Kes. – Tu zawsze takie kolejki, czasem ludzie i po parę dni czekają.

– Dziwny system – mruknęłam i spojrzałam na towarzyszy. – Ma ktoś jakiś pomysł? Nie mamy czasu, żeby iść zwykłą drogą. Można się dostać do miasta z pominięciem bramy?

– Nie. – Anni pokręciła głową. – Jedyna droga. Miasto jest otoczone magiczną kopułą, nawet mysz się nie prześliźnie.

– No, bez przesady, w końcu jest się tym magiem. – Kes pewnym ruchem prowadził konia przez tłum rozstępujący się przed nim. Ten i ów próbował protestować, ale mina i strój Kesa wystarczały za rozstrzygający argument. Jechaliśmy spokojnie za nim.

W Wołogrodzie byłam raz w życiu, jeszcze w czasach, gdy uważałam się za człowieka. Jak pamiętam, wujek zaprowadził mnie wtedy do sklepu ze słodyczami. W tym wieku nie wyobrażałam sobie większego szczęścia – cóż mogło być piękniejszego niż chwytać lepkimi rączkami coraz to inne cukierki i słyszeć basowy głos wujka potwierdzającego, że wszystko, czego zapragnę, jest moje. Nasza rodzina nie była bogata, ale dla swojej jedynej córeczki wujostwo byli gotowi na wszystko. Nasza rodzina… Cokolwiek by było, dwoje ludzi, którzy mnie przygarnęli, pozostanie w moim sercu na zawsze. Przez cztery lata, kiedy nieraz nie miałam nawet na kawałek chleba, wspominałam ten dzień i śmiech wujka. Czułam na języku smak waty cukrowej i szłam dalej, na przekór głodowi skręcającemu kiszki.

– Rey, o czym tak myślisz? – wyrwał mnie z tych wspomnień elf. Kes rozmawiał o czymś z jednym ze strażników, odzianym dość dziwnie jak na ten zawód, bo w coś przypominającego worek. Najwyraźniej obaj panowie się znali i nie negocjowali wysokości łapówki, tylko wymieniali najnowsze wiadomości, obaj uśmiechnięci szeroko.

– A wiesz – odparłam bez namysłu – zastanawiam się, czy panowie czarodzieje rozmawiają o pogodzie i nowych odkryciach w dziedzinie teorii magii, czy Kes właśnie nas sprzedaje swemu koleżce. A ty jak myślisz?

– A ja na wszelki wypadek wcale nie myślę – odparł beztrosko ostrouchy, przynaglając swojego źrebca do szybszego tempa. – To bardzo pomaga na nerwy. Już ty się nie bój, mag nie ma żadnego interesu w tym, żeby nas teraz sprzedawać, bo całą śmietankę spije kto inny. Zresztą wie, że żywcem się wziąć nie damy…

– …a on sobie wymarzył, że mnie zabije własnoręcznie, i nie chce ryzykować – dopowiedziałam. – Dobrze mówisz. A i tak jakoś mi dziwnie, czuję w powietrzu, że będą nieprzyjemności.

– A toś zrobiła odkrycie! – parsknął ironicznym śmiechem kotołak, który do tego czasu przysłuchiwał się naszej rozmowie w milczeniu. – Chyba, że przerwanie Granicy w tej chwili, kiedy całemu Chaosowi Ład może przeciwstawić dziesięć osób na krzyż, to nie są nieprzyjemności…

– Ja nie o tym – przerwałam. – Śmierdzi mi czymś dużo bliższym, i to niestety dobrze znajomym. Powiedziałabym, że spalenizną.

Gdybym ja wiedziała, co to tak śmierdziało mi o poranku…


* * *

Zatrzymaliśmy się w jednym z małych zajazdów, z których słynie Wołogród. Nazywał się „Laboratorium Alchemika”. Właściciel, były łapacz, okazał się starym znajomym Kesa. Za nieduże pieniądze wynajęliśmy ogromny pokój, jeden dla wszystkich. Anni zaczęła kręcić nosem, ale Akir wytłumaczył, że to ze względów bezpieczeństwa. Miasto, w którym nie można rzucić kamieniem, żeby nie trafić w maga, nie jest bezpiecznym miejscem dla starszych, a tym bardziej dla feyrów. Takie skupienie nieludzi na ograniczonej przestrzeni niezawodnie zwabi łapaczy. Kes obiecał obłożyć nas zaklęciem nieznaczności, które osłoni przed zaklęciami wykrywającymi, ale to nie mogło wystarczyć na długo.

– Jutro spróbuję znaleźć Helego – westchnął Kes, rozkładając się na łóżku. – Powinien być w Akademii, on rzadko wyjeżdża z Wołogrodu.

– Dlaczego nie dzisiaj? – spytałam, odrywając się na chwilę od rozmyślań.

Pamięć poprzedniczki nie do końca stała się moją pamięcią – za mało miałam czasu. Zazwyczaj połączenie następowało w dniu szesnastych urodzin, razem z pierwszym wstąpieniem w moc – sami rozumiecie, że ja wtajemniczenia nie dostąpiłam. Teraz moja głowa przypominała zaniedbane archiwum. Grzebałam po zakurzonych półkach, ścierając kurz z niematerialnych tomiszcz, i rozstawiałam je tak, jak mi było wygodnie. To nie zastąpi połączenia, ale przynajmniej na zasadzie skojarzeń jestem w stanie posługiwać się cudzą wiedzą.

– Trzeba odpocząć – odparł Kes. – Przez te dziesięć dni mało nie zarżnęliśmy koni i siebie. Nawet jeżeli Hele zgodzi się pomóc, iść do Akademii, nie nabrawszy trochę sił, to jest samobójstwo.

Miał rację. Ale przyznać mu tę rację było ponad moje siły, więc tylko prychnęłam i znowu pogrążyłam się w rozmyślaniach.

Zanim się obejrzałam, był wieczór. Moi towarzysze wyspali się, ja też czułam, że odpoczęłam. Ciała, których używaliśmy w ziemiach śmiertelnych, były mimo wszystko odporniejsze od ludzkich, a duchowi sen był niepotrzebny.

Zamówiwszy kolację do pokoju, zaczęliśmy się przerzucać żartami. Starsi dość szybko się upili, nawet Pożogar nie wytrzymał. Będzie jutro kac gigant… Ja zresztą też łupnęłam parę kielichów słodkiego pienistego napoju, gorącego, rozgrzewającego do kości. Kes nie przyłączył się do ogólnej wesołości – patrzył na mnie spode łba, ale nie zdecydował się na zadanie pytania, które go męczyło. Uznałam za stosowne pomóc mu i przysiadłam się do niego, podnosząc pytająco brew. Najwyraźniej mam słabą głowę, bo nagle zapragnęłam zrobić dobry uczynek.

– No?

– Co?

– Chciałeś o coś zapytać, prawda?

Zagryzł wargi i na moment zawahał się.

– Zamierzasz wyjść za Elgora. Pytałem Elmira, skąd ten pomysł, to opowiadał mi długo i rzewnie o połączeniu krwi, jak to elfi władcy muszą mieć w żyłach prawdziwą krew, choćby i w rozwodnieniu… Krótko mówiąc, masz dać mężowi potomka.

– Wniosek prawidłowy. A skąd ta troska o moje życie osobiste? Zdawało mi się, że zamierzasz mnie zabić. Coś przeoczyłam?

– Mówiąc jeszcze krócej – ciągnął Kes, ignorując moje pytanie – kłamałaś. Mówiłaś, że nie mogliśmy mieć dziecka. Elgor też nie jest feyrem, więc jeżeli możesz zajść w ciążę z nim, to znaczy…

– Wszystkie Żywioły, dajcie mi cierpliwości! Jak zwykle wyciągasz fałszywe wnioski z prawdziwych przesłanek! Kto ci powiedział, że ja zamierzam to dziecko urodzić? Owszem, połączymy naszą krew i stworzymy potomka. A swoje przemyślenia zachowaj dla siebie. I zapamiętaj, że ja nigdy nie kłamię bez wyraźnej potrzeby!

Nie odpowiedział. Byłam wściekła. I to nie na niego. Na sytuację, w której się znalazłam. To miasto budziło moje najstraszniejsze wspomnienia. Alkohol osłabił samokontrolę i z minuty na minutę trudniej mi było zapanować nad sobą. Swąd spalenizny wiercił w nozdrzach, wyciągał na wierzch tę część mnie, która miała najmniej wspólnego z rozumem…

– Słuchaj, mówi ci coś imię Li-ko? – spytał nagle Kes. Wzdrygnęłam się. Nie teraz!

– Pewien jesteś, że to tak brzmiało? – spytałam bardzo cicho. Nie, żebym się obawiała reszty obecnych, przy najlepszych chęciach nie mieli szans nas podsłuchać, byli kompletnie zalani, po prostu bałam się odpowiedzi.

Kes powtórzył prawidłowo. Spokojnie, Rey. Przeznaczenie ma to do siebie, że cię dogoni, czy będziesz uciekała, czy nie.

– Nie wiem, gdzie słyszałeś to imię – zaczęłam ostrożnie – ale lepiej, żebyś nie rozwijał tematu i nie próbował się o nim niczego dowiadywać.

– Rey, do cholery, kto to jest?!

Zawyłam. Co ty wyrabiasz, Kes? Kto ci to powiedział? Czy może sam się domyśliłeś, gdzie trzeba uderzyć, żeby mi sprawić największy ból?

Łańcuchy krępujące niecywilizowaną część mnie rwały się jeden po drugim, jakby rdzewiały w oczach na wylot…

– Rey, kto to jest Li-ko? Co on ma z tobą wspólnego?

Boli. Boli! Boliboliboliboliboliboliboli… Nie! Kes, przestań! Łańcuchy pryskają. Nozdrza nadymają się wściekle, wciągając powietrze przesycone oparami alkoholu.

Anni patrzy na mnie nierozumiejącym wzrokiem.

– Ej, co z wami? Rey, nic ci nie jest? Kes?

Ręce zacisnęły się w pięści. Nie chcę odpowiadać. Po prostu nie. I w ogóle kogo obchodzą głupie pytania, kiedy skądś tak zajeżdża dymem? Muszę iść… Biec… Uciekać… Wyć…

– Rey!!!

Nie słyszałam, jak za mną krzyczeli. Otworzywszy drzwi kopniakiem, runęłam w dół, omal nie zrzucając ze schodów wchodzącego w górę pachołka. Jechał sęk wszystkie pytania!


* * *

– Co ją użarło? – Anni złapała Kesa za rękaw. – Myślisz, że jest sens puszczać ją samą?

– Kompletnie nie jest sens. – Pijany elf uśmiechnął się szeroko, obnażając delikatne, ledwo widoczne kły. – Ale iść za nią to już całkiem samobójstwo, teraz to ona nie tylko nas, ale i Kesa wykończy, nawet nie pomyśli… Księżniczka poszła na łowy. Poczuła zapach krwi zabójców, zapach zemsty. I tak ledwo się kontrolowała, a ty teraz wyskoczyłeś z durnymi pytaniami i poooszło!

– Elmir, co ty…? – Dziewczyna odczepiła się od Kesa i próbowała wycisnąć z elfa jakiekolwiek konkrety, ale nieprzyzwyczajony do dużych dawek jarzębiaku elf już zachrapał. Reszta towarzystwa była w podobnym stanie, nawet Pożogar urżnął się w trupa i teraz pełnił funkcję dywanika przy łóżku Akira. Kito leżał na boku, zajmując prawie całą wolną przestrzeń i od czasu do czasu przebierając kopytami, a w śnieżnobiałą grzywę zaplątały mu się rybie ości. Tylko Kes i najemniczka byli względnie trzeźwi, ale w odróżnieniu od pozostałych nic nie rozumieli.

– Myślisz, że jest…?

– Pewnie! – Kes porwał płaszcz i ruszył w stronę drzwi. – I to natentychmiast. Nie mam co do roboty, tylko odpowiadać za to, co narozrabia pijana Księżniczka!


* * *

Szłam na nosa, czując zapach z każdym krokiem wyraźniej. Blisko. Źródło było bardzo blisko. Nawet nie próbowałam zapanować nad sobą, nie starałam się zagnać gdzieś w głąb Nicości, która się we mnie obudziła. To była szczera, wszechogarniająca radość, owładnęła mną i prowadziła na spotkanie z przeszłością, tam, gdzie powietrze było gęste od gorzkiego zapachu osiny i spalenizny…

Gdzie ja miałam rozum, kiedy zgadzałam się iść do tego miasta? Przecież wiedziałam, że prawo zemsty jest ponad wszystko, nigdy żaden feyr nie oparł się zewowi krwi!

Dom niczym nie różnił się od innych. Gdybym nie czuła zapachu, przeszłabym obok, nie zwracając uwagi na tę pochyloną ze starości budowlę. Ale bił z niego zapach spalenizny. Czułam, że w środku są cztery osoby. Czterech magów. Czterech łapaczy. I jeden z nich się boi. Ten naznaczony moją siłą. Ten, który wie, że jestem w pobliżu. Nie, nie wie. Czuje niebezpieczeństwo. Drży ze strachu.

Z ust wydobył mi się syk, przechodzący w pomruk, wreszcie w ryk. Zdobycz jest blisko. Zaczynajmy.

Podeszłam do drzwi i kopnęłam je. Otwarły się z cichym skrzypieniem. Uderzył mnie gorzko-słony zapach. Wdychałam go z lubością. Oblizawszy usta, weszłam do środka.

Nie ma go w tym pokoju. Próbuje się schować jak szczur, ukryć się w jakiejś dziurze. Nic z tego nie będzie. Ale przynajmniej coś się dzieje. Mogę udać, że nie wyczuwam go w piwnicy. Mogę nawet spróbować doprowadzić się do furii nieuchwytnością ofiary, a potem…

A mogę też podnieść klapę w podłodze i zejść w dół po skrzypiących schodach, czując panikę ukrytego tam stworzenia, oblizując się, rozkoszując przedsmakiem zemsty, wywołując z pamięci twarze i próbując zgadnąć, który to.

Piwnica wyposażona jak laboratorium. Alchemik? To wiele wyjaśnia. Alchemicy zawsze byli w dobrych układach z moim żywiołem, to dlatego moi wojownicy pozwolili mu ujść z życiem.

Z ciemnego kąta, w który wcisnęła się moja ofiara, leci ognista kula. Odbijam ją z łatwością. Ciekawe, dlaczego tamci trzej nie próbują mnie atakować? Siedzą sobie z boku, ukryci pod peleryną niewidką? Myślą, że wygrają dzięki zaskoczeniu? Czy może…

– Kto tu jest? Ktoś ty? – Alchemik drży, czuję to nawet na tę odległość.

– A co, nie pamiętasz…? – mruczę, idę ku niemu i znów nieruchomieję, przechylam głowę w bok i wypuszczam z włosów czułki podrygujące z podniecenia. – To raptem tylko osiemnaście lat… Nie mów, że zapomniałeś? Przecież wiedziałeś, że pewnego dnia przyjdę, że skończę to, co zaczęłam, prawda? Moi wojownicy posłuchali bezpośredniego rozkazu, ale za to zapłacą mi innym razem. Tym razem załatwię wszystko własnoręcznie.

Boli. Przykro mi. Nie jestem morderczynią. Czynię swoje prawo…

Człowieczek drży. Dalej kryje się w ciemności, jakby miał nadzieję, że ona go uchroni. Śmiechu warte. Widzę go jasno i wyraźnie. Otula się purpurowym płaszczem, z trudem przyciskając ręce do piersi. W czarnych oczach ma strach. Twarz zeszpeconą wypukłymi bliznami.

– Ciebie nie ma! Ciebie tu nie ma!

– Nie wyczułeś mnie wcześniej? – uśmiechnęłam się. – Jestem. A ty jesteś moją ofiarą.

Jednym skokiem pokonawszy dzielący nas dystans, złapałam go za kark i wywlekłam do migocącego światła wiecznopalnych magicznych świec. Dygoce. To ma być mag? Ten trzęsący się robak? Ludzie… robaki… to wszystko robactwo! Do piachu z nimi!

To nie ja! Nie ja! Co ja wyrabiam?

Z mych palców z cichym trzaskiem wysunęły się pazury, zaszumiał grzebień, rozszerzyły się oczy. Wzięłam zamach i trzasnęłam maga w twarz, w ostatniej chwili wciągając pazury. Skulił się i zaszlochał.

Ciekawe, na co tamci czekają? Naprawdę nawet nie spróbują mi przeszkodzić?

Nachyliwszy się nad magiem, wciągnęłam głośno powietrze.

– Na milę czuć od ciebie niespłaconym długiem, magiku. W dalszym ciągu. Powiedz no, za coś ty skazał mojego ojca?

Nie obchodziło mnie, co ma do powiedzenia. Po prostu przeciągałam czas, żeby dać tamtym trzem szansę. Naprawdę nie staną w obronie kolegi? Muszą! Chcę nacieszyć się zemstą w pełnym zakresie! Tak po prostu zabić alchemika to zupełnie nie to samo, co powalczyć z jego trzema obrońcami.

Obrońcami?

– Słuchaj, w tej chwili tylko od twoich odpowiedzi zależy, kiedy cię zabiję. Jeśli teraz będziesz milczał, przed śmiercią będziesz wył. Długo i głośno.

Końcami palców gładziłam śliczne blizny na jego policzku. Nie było dla mnie nic piękniejszego od nich. To mój podpis. Znak, że ta ofiara mi się należy.

– Upra…a…awiał cz…cz…czarną ma…a…gię… P-p-poniósł za…asłużoną k-k-ka…a…arę…

Słowa, słowa, słowa, słowa… A najgorsze, że on w to wszystko wierzy, uważa, że on ma rację, a ja jestem morderczynią, nie mam prawa się mścić! Nie przyznaje się do winy! Jak śmie!

Patetyczne. O, Żywioły, jakie to patetyczne, co za banał! Rey, zachowujesz się jak bohaterka drugorzędnej powieści dla dziewcząt. Mścicielka, też coś! Spójrz prawdzie w oczy – mordujesz bezbronnego.

Zatkało mnie. Spazmatycznie zaczerpnęłam powietrza i próbowałam pozbyć się nieproszonej myśli. Za długo żyłam wśród ludzi. Stanowczo za długo.

– Rey! – uderzył mnie w plecy krzyk i zaklęcie. Z wściekłym sykiem odwróciłam się w miejscu, zasłaniając się w ostatniej chwili sflaczałym ciałem alchemika.

Stał na najniższym stopniu schodów, jak anioł zemsty. Gdyby tu był malarz, stworzyłby z tej sceny kilka ikon. Jaki piękny… Na Żywioły, jaki piękny! Gdyby on nie był człowiekiem… Tak, Rey, znowu się rozpraszasz, myślisz nie o tym co trzeba. I w ogóle…

– Zostaw go! Natychmiast! Bo…

Na jego dłoni krąży maleńki tajfun. Wiedziałam, że wie, co mówi. Nie wolno Kesa nie doceniać. Jeśli nie zrobię tego, czego żąda, zaatakuje, bez wahania i wyrzutów sumienia. Prawdopodobnie wręcz marzył o takim obrocie spraw, to była jego szansa. Nieważne, że w ten sposób skaże ten świat na zagładę. Ważne, że dopełni zemsty. Pod tym względem jesteśmy ulepieni z tej samej gliny.

Uznawszy moje milczenie za odmowę poddania się, Kes posłał wicher w moją stronę, ale…

– Dobra próba, łowco Wiatr. Gdyby wszyscy nasi magowie mieli taką moc, dawno byśmy wybili niższych.

Niema scena, która nastąpiła po tym, doprawdy zasługiwała na to, by ją namalować. Trzej magowie tkwiący w „zasadzce” także uznali za stosowne pokazać się porządnym ludziom… No nie, kogo ja tu widzę!

– A co, Rejka, żałujesz, że nie posłuchałaś dobrej rady? – Wittor odwrócił się i mrugnął do mnie. – Było zjeść tego świra na kolację, bo zawsze się będzie plątał gdzie go nie trzeba!

Powoli, ale konsekwentnie odzyskiwałam kontrolę nad sobą. Mechanizmy samokontroli upychały mnie w granice człowieczeństwa. Nie powiem, żeby mi to przeszkadzało.

– Neka… Bran… Wittor… Skąd…?

Puściłam alchemika. Upadł na ziemię bezwładnie jak worek.

– Skąd się…

– Skąd się tu wzięliśmy? – uśmiechnął się zadziornie Wittor. – Normalnie, z teleportu, a skąd się mieliśmy wziąć?

Definitywnie przestałam rozumieć cokolwiek.

– Wy… Ale… Jak to… – Kes potrząsał głową. – To niemożliwe. Już wtedy czułem, ale to niemożliwe!

– Przepraszam bardzo, ale czy ktoś byłby uprzejmy wyjaśnić mi, co tu się dzieje?

Anni wyszła zza pleców wiatromistrza i z dużym zainteresowaniem przyglądała się całej scenie.

Kes z bronią gotową do użycia, z mieszaniną wściekłości i osłupienia. Trzej niespodziewani goście sam diabeł nie zgadnie, czy zasłaniają mnie przed Kesem, czy Kesa przede mną. Ja – kompletne ni to ni sio z wysuniętymi pazurami. U moich stóp coś, co nie wiadomo, czy mnie o coś błaga, czy nie żyje. Dokładnie tak to wyglądało.

– Zaraz wszystko wyjaśnimy, tylko najpierw coś trzeba zrobić z nim – odparł Neka, wskazując na alchemika. – Czy wasza wysokość – zwrócił się do mnie – raczy ogłosić nam, co postanowiła w tym względzie?

Zagryzłam wargi. No i co teraz? Upierać się przy swoim prawie? Akurat się nim Kes przejmuje! Jeśli teraz zabiję jego kolegę po fachu, na dalszej współpracy można postawić krzyżyk. Być może także na nim albo na mnie.

– Ja… – zawahałam się. – Ja…

Nagle przyszedł mi do głowy kompletnie szalony pomysł. Już wiem, co zrobię, żeby Kesowi nawet przez myśl nie przeszło oskarżyć mnie o cokolwiek. Chce sprawiedliwości? A proszę bardzo!

– Ja, Rey-line, Ogiń Jesiennych Ognisk, dopraszam się od magów człowieczego rodu sprawiedliwego sądu nad zabójcą mojego ojca. Znam wasze prawa. Tu jest przynajmniej dwóch, którzy mieliby prawo wydać wyrok na swojego pobratymca. Czy uzyskam sprawiedliwość? Czy przyznajecie, że słusznie go oskarżam?

Kes drgnął, zmrużył złowieszczo oczy, w widoczny sposób poszukiwał w moich słowach jakiegoś ukrytego sensu, podstępu, pułapki. Magowie spojrzeli po sobie, po czym Neka odpowiedział za wszystkich:

– Jest tu czterech łowców, Księżniczko. My trzej dajemy ci prawo do wypowiedzenia się. Jeśli nasz brat jest winien, poniesie karę, którą wybierzesz. Słowo maga.

W jego lodowatych oczach widziałam niepokój. Wiedział, co będzie, doskonale wiedział. Ten człowiek… ten mag za dużo wiedział o Książętach. Nie powiem, żeby mnie to cieszyło. Przyjaciel? Wróg?

– Świetnie, Rey. Zatem powiedz, czemu uważasz, że masz prawo zabić tego człowieka. Obmacywał cię w tłoku? Czy może po prostu wziął cię za dziwkę i chciał zapłacić za tanio?

Sarkazm nigdy nie był mocną stroną Kesa.

– Kes, nie zamierzam wypowiadać się w takim sensie, w jakim ty rozumiesz to słowo. Jesteś łapaczem. Chyba wiesz, czym jest sąd feyrów? Sądzę go za zbrodnię popełnioną przeciwko feyrom, czy to nie logiczne, żeby go sądzić wedle naszego prawa?

Tu go mam. Naprawdę myślał, że będę udowadniała swoje prawo gadaniem jak jakaś wieśniaczka przed starostą?

Cofnąwszy się o krok, pozwoliłam Branowi i Wittorowi podejść do alchemika i ocucić go paroma zaklęciami. Tymczasem Neka półgłosem wyjaśnił Kesowi i Anni szczegóły. Nic skomplikowanego w tym nie było.

– Jam jest Neka Wiedzący, mistrz rozumu, który przyszedł tu słuchać.

– Jam jest Bran Bard, mistrz rozumu, który przyszedł tu słuchać.

– Jam jest Wittor Strzelec, adept rozumu, który przyszedł tu słuchać.

No proszę, nie darmo miałam ich za mądrych ludzi. Teraz kwestia, za kogo ich uważać, odpadła. Nie wrogowie. Wrogowie powiedzieliby zupełnie co innego, wybraliby inną rolę. O, proszę:

– Jam jest Kessar Wiatr, mistrz wiatru, który przyszedł tu bronić.

Zaśmiałam się. Można to było przewidzieć.

Feyry nie znają odpowiednika ludzkiego sądu. Jak już mówiłam, z założenia dowodzimy swoich praw w walce. Niemniej w pewnych sytuacjach to nie jest dobre rozwiązanie. Jeśli dochodzi do sporu Księcia i niższego, Księcia i nie-feyra, albo gdy jeden z Książąt jest dużo słabszy od przeciwnika, wyzwanie do Kręgu można zastąpić rytuałem Prawa. Wszyscy zaproszeni wybierają role. Ci, którzy przyszli słuchać, są neutralni, pełnią rolę sędziów. Ci, którzy przyszli bronić, występują po stronie oskarżonego. Jeśli werdykt sędziów ich nie zadowala, mogą zastąpić swojego klienta w walce z oskarżycielem. W tym przypadku jeśli tamci trzej skażą swojego pobratymca, Kes mnie wyzwie, to więcej niż pewne. Wyzwie, a ja nie przyjmę wyzwania. Wybierając między śmiercią alchemika a życiem Kesa.

– Jam jest Rey-line, Księżniczka wedle prawa urodzenia, która przyszła tu oskarżać.

Alchemik klęczał w kręgu run. Patrzył na ludzi błagalnie, szukając wsparcia, ale znalazł je tylko u Kesa. Nawet Anni starała się nie patrzeć mu w oczy.

– Jam jest Anni Gede, strażniczka północnego pogranicza, która przyszła tutaj… – zawahała się na chwilę – oskarżać.

Omal nie krzyknęłam. Dlaczego? Nie spodziewałam się, że ta dziewczynka będzie popierać Kesa, ale ani przez chwilę nie spodziewałam się, że stanie po mojej stronie.

– Jam jest Far Alchemik, mistrz ziół, który przyszedł tu bronić się – wykrztusił ostatni uczestnik tej… szopki.

Krąg zamknął się. Żywioły nie odmówiły nam prawa, byśmy wiedzieli i widzieli. Nadeszła godzina spotkania przeszłości z teraźniejszością.


* * *

Rudowłosy chłopaczek o chytrych, czarnych, szeroko rozstawionych oczach wszedł do wsi wraz z zachodem słońca. A może to zachód przyszedł z nim, rozlewając się za jego ramionami jak czerwony płaszcz?

Zatrzymał się w jedynej karczmie, w której wynajmowano izby na noc. Zapłacił, wrzucił pękatą sakiewkę do kieszeni wytartej kurtki, wziął kufel piwa i ulokował się w kącie. Gospodarzowi gość bardzo się nie podobał. Mniejsza o wygląd – od tego włóczęgi magią nie tyle zalatywało, co śmierdziało na milę, a za magami zawsze przychodziło coś nieprzyjemnego. Właściwie najrozsądniej byłoby powiedzieć mu, że nie ma nic wolnego, ale z drugiej strony kto przy zdrowych zmysłach zadziera z magami? Mściwi są jak sto diabłów. Jeszcze by zarazę ściągnął na wieś, albo co…

Młody mag zdawał się rozumieć wątpliwości gospodarza. Z półuśmiechem przyglądał się nieznajomemu, rozdartemu między jednym złem a drugim i niezdolnemu wybrać między dżumą a cholerą. Ludzie są czasem tacy zabawni!

– Przepraszam, mistrzu, możemy porozmawiać? – podniósł oczy i skinął na niego. Znachor podziękował i usiadł przy stole naprzeciwko niego.

– Witam. Czym mogę służyć? – spytał, patrząc wyczekująco na wahającego się młodego człowieka. Jeszcze jedna charakterystyczna cecha przedstawicieli tego sławnego rodu: nieufność.

– Mogę wiedzieć, jak się nazywacie, mistrzu?

– Żadna tajemnica. Korri Lis, wiatromistrz. Potrzebujecie pomocy?

– Owszem… – odparł z wahaniem znachor. – Wiecie, bo tu u nas…

Zarazy nie trzeba było ściągać magicznie, sama przyszła. Rozgościła się w ludzkich siedzibach i w ciągu doby zabrała pięć osób. Na szczęście pojawił się Lis. Znachor nie miał żadnej nadziei na podobny cud. Na to był o wiele za słaby, powstrzymanie zarazy było zadaniem dla mistrza, a nie dla zielarza samouka.

Lis wysłuchał całej opowieści z miną wyrażającą uprzejme zainteresowanie, ale nie spieszył się z ofiarowaniem pomocy. Nie podobała mu się ta historia. Coś mu podpowiadało, że sprawa nie jest taka prosta, jak ten człowiek ją przedstawia. Może go rozszyfrowali? Może to pułapka?

Poczucie obowiązku było silniejsze od ostrożności.

– W porządku – skinął głową. – Zobaczę, co będę w stanie zrobić.

A mógł zrobić dużo. Nigdy nie rezygnował, wykorzystywał do pomagania ludziom całą wiedzę nagromadzoną w ciągu wieków. Ani przez chwilę nie wątpił, że wygna chorobę z tej wsi. Potem oczywiście każe sobie zapłacić za to, co zdziałał, ale ostatecznie każdy mag by tak zrobił. A zupełnie inna sprawa, że zamierzał zażądać swoistej zapłaty. Nie chciał pieniędzy, mocy ani krwi. Tym razem Lis postanowił wziąć z tej wsi sługę. Za życie stu osób wolność jednej to chyba niedrogo? W pojęciu feyrów zdecydowanie tanio.

Wykonał zadanie. Wygnał czarną śmierć ze wsi. W zamian zażądał, żeby mu oddano jednego z wiejskich chłopców, którego rodzina bardzo chętnie pozbyła się niepotrzebnej gęby do wyżywienia. I tak się spotkali po raz pierwszy – Far Alchemik, który wtedy był niepiśmiennym, bosonogim wieśniakiem i w najśmielszych snach nie marzył o karierze maga, z Korrim Lisem, wyższym feyrem, który kochał śmiertelników bardziej niż swoją ojczyznę.


* * *

– Mistrzu, a gdzie wy mieszkacie? – zainteresował się Far, obserwując Lisa przekładającego amulety i zioła ze starej torby do nowej. – W Wołogrodzie?

– Nie, mały, urodziłem się bardzo daleko stąd, a teraz wędruję po ziemi. Nie mam domu. Ale nie bój się, jestem magiem, więc głodny nie będziesz.

Lis wyciągnął się na łóżku, zrzucając z niego płaszcz, zaplótł sobie ręce za głową i zamknął oczy. Chłopiec wreszcie odważył się zadać pytanie, które męczyło go od początku.

– Mistrzu, a czemuście mnie wzięli?

– Nie bój się, nie do doświadczeń – zaśmiał się. – Już dawno chciałem wziąć ucznia, a ty masz zdolności. Poza tym już źle mi było samemu.

– To tak całkiem nikogo nie macie?

– Mam, pewnie że mam. Mam ogromną rodzinę, ale oni są daleko, daleko stąd. A jam dla nich parszywą owcą, włóczęgą i wyrzutkiem. Nie pasuję ja do ich świata. Już kilkadziesiąt lat, jakem ich ostatni raz widział.

– Kilkadziesiąt? – zdumiał się Far. – Mistrzu, toż wyście…

– Młody? Nie zgaduj z wyglądu maga, ile ma lat. Nie, nie wyglądam ja na swoje lata… – urwał, jakby coś chciał powiedzieć i rozmyślił się w ostatniej chwili. – Ja i od innych magów różny. Alboż słyszałeś o starszych? Owóż mam domieszkę ich krwi, więc starzeć się będę daleko wolniej niźli zwykli ludzie.

Far milczał. Wiedział oczywiście, kogo nazywano „starszymi”. Przyglądając się nowemu znajomemu, próbował zgadnąć, z jaką krwią zmieszała się czerwona, ludzka. Z elfią? Może… Ale potomkowie uszatych mieszkańców lasu zazwyczaj mieli jasne włosy. Driad? Rusałek? No bo przecież nie orków!

– Zwierzołaków – wyjaśnił rzeczowo Lis.

– Wy w myślach czytacie? – przestraszył się Far.

– Nie, a i potrzeby nie było. Na twarzy miałeś napisane to pytanie. Przy tym sameś mógł się domyślić. Z imieniem Lisa kimże mi być, jeśli nie zwierzołakiem? – Mag wsunął palce w złocistą grzywę, odgarnął włosy, pokazując chłopcu pokryte sierścią ostre uszy, które w sekundę później przemieniły się znowu.

Far mało nie podskoczył pod sufit.

– Rety! A człowiek to tak się może nauczyć? A możecie jeszcze coś pokazać?

Dzieci wszędzie są takie same, nieważne z jakich rodziców…


* * *

– Mistrzu, a opowiedzcież coś jeszcze! To ciekawe jest! Skąd znacie tyle historii? Nawet nasz pop tyle nie znał, a on nic tylko książki czytał!

– Ech, Far, znowu głupie pytania zadajesz! Lepiej byś poczytał, com ci zadał, psi chwoście. Siedemnaście lat już masz, już rychło ci egzamin adepta zdawać, a ty byś tylko bajek chciał słuchać! Tam o magii niewiele! – warczał Lis. Siedział oparty plecami o chropowaty pień drzewa i bawił się strumieniami powietrza, zmuszając spadające liście do wyszukanych akrobacji. – Stary koń, a jak dziecko! Dziwnyście naród, ludzie! Poważniejszym trza być!

– Wyście też człek – zauważył Far z przekornym śmiechem. – I co, że nierasowy? A z tą powagą… Na siebie spójrzcie! Mówicie, żeście stary, a żyjecie jak… jak…

– Jak niesforny chłopiec – dokończył Lis, leniwie przebierając palcami po utkanych z powietrza strunach. – Jam lisem, jakże mi być innym?

– Mistrzu, to jakże z tą bajką? Już przeczytałem o truciznach! No proszę…

Lis westchnął. I jak tu odmówić?

– Dobra, słuchaj uważnie. Dawno temu w odległym świecie…


* * *

– Far, nam czas się pożegnać. Obowiązek mnie wzywa, do kraju czas.

– Ależ mistrzu…

– Nie zwij mnie tak więcej. Egzamin zdałeś, jużem ci nie nauczycielem.

– Ale wrócicie?

– Niezawodnie.

Lis zmierzwił nieznacznie włosy mężczyzny, który już dawno wyglądał na starszego od niego.

– Jeszcześmy nie wszystkie drogi na tych ziemiach przeszli. Będziesz czekał, jakeś przyobiecał? Obiecałeś nie żenić się, dopóki mi nie przedstawisz swojej narzeczonej. Wydzierżysz rok do ślubu czekać?

– O czym wy mówicie, mistrzu?! I jak jeszcze! Wyście dla mnie jak ojciec! Jakże bym mógł bez waszego błogosławieństwa…


* * *

– Wróciliście, mistrzu!

– Dajże pokój, Far, a toż mnie ledwo rok nie było.

– I znowuście się wcale nie postarzeli.

– Ot, taki u mnie los. Mały pies do starości wygląda jak szczeniak. A tobie jak się wiedzie? Słyszałem, że cię do Akademii proszą, do kolegium alchemików? Jużeś się zgodził?

Far posmutniał.

– Żebym ja wiedział, że wrócicie…

– Cieszę się. Teraz przynajmniej mam gdzie wrócić, z drogi odpocząć. Chyba mnie przyjmiesz pod swój dach? – Lis mrugnął, ale w jego oczach czaił się smutek.


* * *

Brnął drogą prowadzącą do wioski, w której umówił się na spotkanie z Farem. Alchemik wreszcie zdołał się wyrwać z Wołogrodu – pierwszy raz od dawna. To już szesnaście lat, odkąd Lis wrócił na ziemie śmiertelnych. Za Wrotami rosła jego córka, którą porzucił dla swego przybranego syna. Dawno zrozumiał, że Far go już nie potrzebuje, ale duma i przeklęty upór nie pozwoliły mu wrócić do domu. Kochał Rey-line, ale jego uczeń… On był jego sensem istnienia. I tak dobrze, że Far jest magiem i w dalszym ciągu nie dziwi się swojej długiej młodości. Ale pewnego razu Lis będzie musiał powiedzieć mu prawdę. I co wtedy? Lis już od lat zadawał sobie to pytanie, i wreszcie teraz uznał, że nadszedł czas na rozmowę. Far już zaczął się czegoś domyślać, ostatecznie taka relacja nie mogła nie wpłynąć na jego życie.

Wszedł do maleńkiej tawerny i uśmiechnął się do przyjaciela, który wstał, żeby się z nim przywitać.

– Wciąż taki sam, Lis, jakbyśmy się wczoraj pożegnali – uśmiechnął się do niego Far. Już dawno przestał nazywać swego dawnego nauczyciela mistrzem. – Kiedyś mi chyba zdradzisz swoją tajemnicę… Coś ty, filozoficzny kamień wynalazł, leszczu?

Lis uśmiechnął się, słysząc dyżurny dowcip.

– E tam. Jam taki do alchemii, jak ty do magii żywiołów, coś tam wiem, ale to nie mój teren…

Chwilę pili w milczeniu kwaśne wiejskie wino i uśmiechali się, każdy do swoich myśli. Jakby nie było tych lat. Znowu dwaj magowie-włóczędzy snuli się po drogach.

– A właściwie ty jakąś sprawę masz? – spytał cicho Lis. – Jakaś bieda? Tyś mówił, że moja pomoc by się przydała…

Far westchnął ciężko i odstawił kubek. Chwilę bębnił po stole cienkimi, pobliźnionymi palcami. Chrząknął.

– Zaraza w tych stronach. Mnie tu przysłali z pomocą i jeszcze trzech mistrzów. Już trzy wsie objęła, tu jeszcze na szczęście nie doszła. Wszystkiegośmy próbowali, co się dało, ale… My nawet nie wiemy, co to właściwie jest!

Lis zmienił się na twarzy. Pucharek ciężko stuknął o stół, chlapiąc na boki czerwoną cieczą. Uniósł się lekko, pochylił przez stół i rozchylił kołnierz koszuli przyjaciela. Czarne znamię na szyi nie pozostawiało wątpliwości.

– Kto? – wykrztusił. – Kto tu przysłał… tę… ohydę?

– Nie wiemy. My jesteśmy zielarze, alchemicy. Akademia nie chciała przysłać pomocy. Boją się rozprzestrzenienia klątwy. Wybacz, chciałem ci dać znać, uprzedzić. Ale pewnie i tak byś przyszedł.

Lis zamknął oczy. Wiedział, co to za zaraza, ale nie mógł w to uwierzyć. Tę chorobę przegnano parę światów temu, teraz mało kto o niej wiedział – starsi, Książęta. Ale kto? Kto mógł ją nasłać na ziemie śmiertelnych? Komu to strzeliło do głowy? Zemsta na ludziach? Nie, za dużo mocy tu trzeba było użyć. Więc co tu się, na Chaos, dzieje?

Pułapka na niego? A kto by coś do niego miał? Lis dawno się odsunął od intryg i walki o władzę nad Wiecznymi Ziemiami. Ktoś chce przez niego uderzyć w Łowca? Nonsens. Ojciec i syn nigdy nie byli ze sobą blisko. Jeśli już, celowaliby w Rey-line, to by zadziałało dużo lepiej.

– Pomożesz?

Wyglądało na to, że Far nie pierwszy raz zadaje to pytanie, ale pogrążony w gonitwie myśli Lis nie słyszał.

– Tak. Pomogę.

Czy mógł odpowiedzieć inaczej? Gdyby Far nie zachorował, to może by i mógł, ale nie teraz. Nie mógł pozwolić mu umrzeć. Nie mógł opuścić swego sunner-warrena w biedzie. W przeciwnym razie, po co by ten świat miał istnieć?

– Nie idziemy tam? – spytał Far, wskazując ręką wieś otoczoną magicznym kordonem, będącym ostatnią próbą powstrzymania pochodu zarazy.

– A po co? – Lis wzruszył ramionami. – Co mi było trzeba, to już widziałem. Jest tylko jeden sposób, żeby powstrzymać zarazę…

Na twarzy Fara pojawił się szeroki uśmiech. Czekał na te słowa. Gdzieś w głębi duszy wierzył, że jego przyjaciel poradzi sobie ze wszystkim, nie zna słów „niemożliwe” i „nieuniknione”. Gdyby wiedział…

– Choroba ma trzy stadia. Dużo już jest chorych w drugim i trzecim? – spytał Lis, mnąc w palcach żółty liść i krzywiąc się nerwowo.

– Prawie połowa. Będzie ze sto osób – odparł Far.

– Sto, powiadasz… No nic, mogło być gorzej – westchnął Lis i odrzucił zmaltretowany listek. – Zacznę działać od razu, ale… Far, musisz mi coś obiecać. Przysięgnij mi, że nigdy nikomu nie powiesz niczego o szczegółach. Nikt z was nie zdoła tego wykorzystać, a ja mogę bardzo drogo za to zapłacić, jeżeli moi rodacy się o tym dowiedzą. U nas… nie ma zwyczaju… pomagać ludziom.

Far spojrzał podejrzliwie na przyjaciela, obiecując sobie, że gdy tylko to wszystko się skończy, zada swojemu tajemniczemu przyjacielowi kilka pytań. Przede wszystkim zapyta, kim Lis naprawdę jest. Dawno już miał nieprzyjemne podejrzenia. Czy Lis w ogóle ma w sobie choć kroplę ludzkiej krwi? Czy nie jest po prostu zwierzołakiem? To by wyjaśniało wiele spraw, których dotąd nie potrafił sobie wytłumaczyć.

– Zgoda. Przysięgam, że nigdy i nikomu nie opowiem o tym, co się teraz stanie. Słowo maga. – Przycisnął dłoń do piersi, nakładając na swoje usta pieczęć milczenia.

Lis cofnął się o krok i rozpostarł ręce, pozostawiając w powietrzu girlandę złotych iskier. Far odsunął się i z przerażeniem patrzył, jak jego przyjaciel się przemienia.

– Feyr… Wyż… wyższy feyr… – jęknął. – Cholera!

Gdzieś w dali zawyły wilki. Lis uniósł głowę i odpowiedział przeciągłym, śpiewnym wyciem. Powiał wiatr, złoty płaszcz z opadających liści rozpostarł się nad ramionami Jesiennego Lisa, a z jego ust rozległy się dźwięki języka zapomnianego wiele światów temu…


* * *

Głupia historia…

Jak mógł się tak idiotycznie podłożyć? I co te ludziki sobie w ogóle wyobrażają na swój temat? Czarna magia, też coś… Nie ma czegoś takiego jak magia zła i dobra. A co do zabójstw… Tak, umyślne, ale życie tych, którzy przeszli pierwsze stadium choroby, Lis wymieniał na życie tych, którzy zachorowali niedawno. Szkolny przykład zastosowania zasady mniejszego zła. Czy może ktoś z ludzi postąpiłby inaczej?

Szczęście w nieszczęściu, że Far nie może złamać przysięgi. Mogło być gorzej. Mógł zostać królikiem doświadczalnym u ludzkich magów. Spalą go to spalą, trudno, czym jest śmierć ciała dla Księcia? Za dziesięć lat wróci i wtedy się policzy z tymi głupcami, którzy ośmielili się go sądzić. Taaak…

– Do wyjścia! – Jeden ze strażników otworzył klatkę, w której Lis spędził ostatnie dni.

Feyr nie protestował. Z jego ust nie schodził paskudny uśmieszek. Skupił się już na obmyślaniu zemsty. Grunt, że Far jest cały i zdrowy. Poboli i przestanie, a dziesięć lat poza światem to mała cena za uratowanie sunner-warrena.

Nie przestając się uśmiechać, wszedł na pomost. Odszukał wzrokiem Fara, bladego i załamanego, i próbował oczami dodać mu otuchy. Nie ma powodu, dla którego chłopiec miałby obwiniać się za jego śmierć. Chłopiec… W oczach kogoś, kto już dawno przestał liczyć lata, ludzie zawsze pozostawali dziećmi, słabymi i nierozumnymi.

Pierwsze języki płomieni zaczęły lizać jego buty. Feyr wzdrygnął się. Coś poszło nie tak, jak powinno. Dlaczego… Zaraz! Odczytali mu wyrok, tam była data. Dziesiąty. Dziesiąty października!

Przełknął ślinę i poczuł, jak ogarnia go przerażenie. Głupio. Nie, nie chce… Nie tak… Nie, tylko nie to!

Płomień ogarnął jego ubranie, muskał skórę. Nie bolało. Prawdziwe żywioły są łaskawe.

– Nie! – wyrwało się z ust Lisa. – Rey-line, zatrzymaj go!

Gdzieś daleko, w ziemiach nieśmiertelnych, dziewczyna podniosła niewidzące oczy na złote niebo, krzyknęła, a potem wzbiła się w górę.


* * *

Far bał się otworzyć oczy. Wbijał paznokcie w dłonie, próbując powstrzymać wyrywający się z ust krzyk. Przysięga! Cholerna przysięga! Szatańska przysięga!

Ciało Lisa znikło w ogniu, zlało się z nim w jedną całość. Łzy ciekły po policzkach maga. Próbował… Naprawdę próbował przekonać Radę, ale nikt go nie słuchał. Niewiele brakowało, żeby został następnym oskarżonym.

– Lissi!

Kobiecy krzyk i ciało spadające w płomienie jak kamień. W stronę nieznajomej poleciały dziesiątki zaklęć, ale w niebo wystrzelił słup ognia, przypominając wszystkim, jaki dzisiaj dzień. Jakby legenda ożyła.

Skrzydlata dziewczyna stała wśród dogasających płomieni, obejmując się rękami i kiwając na boki. Jakby nie mogła uwierzyć. Jakby próbowała wytrzymać straszny ból. Far ruszył naprzód, marząc o tym, by objąć skrzydlatą dziewczynkę, połączyć się z nią w bólu, ale…

– Ktoś ty, dziecię? – spytał przewodniczący Rady, dając pozostałym znak, żeby jej nie atakowali. – Tyś jego córka?

Patrzyła na niego w milczeniu, jakby nie rozumiejąc pytania. Far wzdrygnął się ze strachu. On jeden w tej chwili wiedział naprawdę, co się dzieje. Uciekać. Uciekać jak najdalej z tego miejsca. Książęta nie przebaczają. Ta mała utopi Wołogród we krwi magów za to, co zrobili.

– Nie smuć się, bo to zły człowiek był – ciągnął przewodniczący, wbijając sobie kolejny gwóźdź do trumny. Far chciał mu przerwać, ostrzec, ale słowa ugrzęzły mu w gardle. – Zaopiekujemy się tobą, pójdziesz na studia do Akademii, taka moc w tym wieku to doprawdy coś niezwykłego…

Uśmiechnęła się. Strasznie. Złowrogo.

– A kto wam powiedział, że Lissi był człowiekiem?

Zgięła jedno skrzydło i wsunęła w nie dłoń. Wyciągnąwszy ręce przed siebie, otworzyła dłonie, wypuszczając na wolność tańczący płomień.

– Li-ko, syn Jesiennego Łowca, dzięki wam, nędznym, małym człowieczkom, odszedł w Chaos. Zabiliście go. Zabiliście mojego ojca. Kimże wy jesteście, że mieliście czelność sądzić Księcia feyrów, który widział świt tego świata i mógł widzieć jego zachód? Jak śmieliście?!

Płomień spływał z jej rąk na czarne bierwiona jak woda, płynął ścieżkami we wszystkie strony. Na prawo od Fara ktoś krzyczał. Ludzie próbowali uciekać. Tylko Far stał i patrzył, zastygły niczym kamienny posąg. Na jego głowę runęła kaskada wody – ktoś z jego kolegów próbował zgasić ogień wodą. Nic z tego. Ogień jakby nie zauważył tego słabiutkiego oporu, pełzł dalej ku ludziom…

Far zamknął oczy i poprzez trzask ognia usłyszał mentalny sygnał:

Jego już nie ma. Czynię swoje prawo. Moim prawem jest zemsta.

Ściana ognia otoczyła plac, zamykając ludzi w pułapce.

– W imię moje otwieram wam drogę. Przybądźcie, wojownicy moi, przybądźcie i brońcie tej, która prowadzi was drogą chwały.

Legenda ożyła.

Wychodzili z płomieni, trzymając w dłoniach czarodziejską broń. Rozpościerali ramiona i szli zabijać. A nad placem górował głośny, straszny śmiech demona o twarzy anioła, Księżniczki w ciele młódki.

Jeden z wojowników uderzył Fara płazem w twarz, zwalając go z nóg. Krzyknął strasznie, czując, jak pęka mu skóra na twarzy. Zacisnął powieki, ale następny cios nie padł. Nieśmiało uchylił jedno oko.

Ognista postać pochylała się nad nim. Głuchy głos zdawał się dobiegać z bardzo daleka:

– Kochałeś go. On by nie chciał twojej śmierci. Cisza.

Wiatr, który pojawił się na placu nie wiadomo skąd, przebierał mu nadpalone włosy, głaskał łagodnie po skaleczonej twarzy, uśmierzając ból.

Gdzieś w dali zawyły wilki.


* * *

Ocknęłam się z paznokciami wbitymi do bólu w dłonie, spazmatycznie łapiąc powietrze jak ryba wyrzucona na brzeg. Chwiejnym krokiem podeszłam do alchemika i upadłam przed nim na kolana. Wciągnąwszy pazury, złapałam go za podbródek i zmusiłam, żeby mi patrzył w oczy. Patrzyliśmy na siebie przez sekundę długą jak wieczność.

– Ty, człowiek, miałeś to, o czym ja, Księżniczka, mogłam tylko marzyć. I nie zdołałeś tego utrzymać. Żal mi ciebie, człowieku. Żal mi ciebie, ale cię nie oskarżam. W końcu jesteś tylko człowiekiem.

Umknął spojrzeniem. Wstałam i skłoniłam się przed Neką:

– Nie znajduję winy w tym człowieku. Przyznaję mu prawo do życia.

Magowie skinęli głowami. Kes uśmiechnął się ze złośliwą satysfakcją. Anni patrzyła na alchemika ze współczuciem. Odwróciłam się, poszłam ku schodom, odsuwając Kesa z drogi. Już stawiałam nogę na stopniu, którego skrzypienie zdawało się ogłuszającym hałasem, gdy usłyszałam jego głos:

– Księżniczko, proszę…

Obejrzałam się.

– Proszę, pozwól mi odejść. Jestem słaby. Boję się śmierci. Podaruj mi ją. Podaruj mi ją przez wzgląd na… pamięć o nim. Jestem… taki… zmęczony…

Wróciłam. Wróciłam, bo w oczach tego człowieka widziałam tę samą tęsknotę, która dręczyła mnie. Wróciłam, bo oboje kochaliśmy go – i oboje nie zdołaliśmy go uratować.

– On chciał, żebyś żył – powiedziałam, klękając przed nim. – On by zniszczył cały świat, byleś ty żył. Dlaczego chcesz odrzucić jego dar?

W oczach alchemika pierwszy raz pojawiło się życie.

– Bo ja już nie żyję. Ja wtedy umarłem. Na tym placu. To już tylko ciało. Moja dusza poszła za nim. Proszę, zrób to… chcę spokoju! Ja już nie mogę! Ja ciągle w nocy słyszę syk płomieni i szum wiatru! Nie chcę! Nie chcę pamiętać! Nie chcę żyć… bez niego!

Pochyliłam się i przytuliłam go do siebie.

– Przebacz, Farze Alchemiku, niech cię Żywioły mają w opiece, niech cię prowadzą najkrótszą drogą. Kiedy go spotkasz, powiedz… Powiedz, że go kocham – wyszeptałam.

Wzywanie prawdziwego płomienia w środku Wołogrodu miało istotne cechy samobójstwa, ale nie obchodziło mnie to. Kes był przy mnie, dookoła kipiało od mocy skręcającej się w ciasne spirale.

Nie przestając obejmować człowieka, który położył mi głowę na ramieniu, wysunęłam skrzydła, płomień otoczył nas purpurowym kokonem. Płynął, przemieniał się, głaskał nas, szeptał, syczał…

Far odsunął się i znieruchomiał. Patrzyliśmy sobie w oczy i uśmiechaliśmy się, choć po policzkach płynęły nam purpurowe łzy.


* * *

Siedziałam na poręczy maleńkiego balkonu, który znalazłam pod samym dachem zajazdu. Świtało.

– Idźże, prześpij się chociaż godzinę – odezwał się Kes, zawisłszy w powietrzu kilka metrów ode mnie.

Dobrze, że w Wołogrodzie jedna trzecia mieszkańców to czarodzieje i takie cuda już dawno nie robią na nikim wrażenia. – Neka zaraz powinien być, musi się pojawić w Akademii. Ciągle nie rozumiem, dlaczego. Mistrz rozumu, członek Rady, co z tego, że dawno się nie pokazywał w Akademii! To jest człowiek-legenda, pokolenia łowców się wychowały na historiach o nim!

– Ma dosyć wojny, tak samo jak my wszyscy. I tyle. Poza tym on coś wie, nie darmo nazywają go Wiedzącym. Tam, gdzie ci uratowałam życie, mówił, że nadchodzi czas zmian.

– Czas zmian… – powtórzył mag jak echo.

Podciągnęłam kolana pod brodę, cudem tylko utrzymując równowagę na cienkiej barierze. Kes wylądował obok.

– Słuchaj, dlaczegoś ty zrobiła to, czego ten Far chciał? Co się stało, że zmieniłaś decyzję, zrezygnowałaś z zemsty?

Czy on jest ślepy? Przecież to niemożliwe! Kes, naprawdę nie rozumiesz najprostszych rzeczy?

– Kes – roześmiałam się – naprawdę jesteś kompletnym idiotą, czy tylko tak dobrze udajesz? Naprawdę nie rozumiesz, kim ten człowiek był dla ojca?

– Czekaj, czy twój ojciec był… tym, no… mężołożnikiem?

– Ty uważaj na słowa! – zachłysnęłam się. – Jeszcze czego! Ten Far był podopiecznym mojego ojca, sunner-warrenem! Jak ci się zdaje, dlaczego ojcu tak bardzo zależało na stłumieniu zarazy? Tak ludzi kochał? Żarty na bok, to nawet dla Lisa byłoby nie do pomyślenia, gdyby nie obowiązek. Gdyby nie to, że ratując ludzi, ratował swojego podopiecznego! Już nawet nie chodziło o to, czego on by chciał albo nie chciał: on nie mógł inaczej. Z natury. Nie miał wyboru, tak samo jak… – urwałam w ostatniej chwili, nie dodając „jak ja nie będę miała”.

– Jaśniej!

– Co jaśniej?

– Dlaczego mówisz, że Lis nie miał wyboru? Dlaczego nie mógł spróbować znaleźć innego wyjścia, tylko musiał zabić sto osób, żeby uratować kilkadziesiąt?

– Kes, czy ty w ogóle słuchasz, co ja mówię? Far był jego sunner-warrenem! Nie było takiej opcji, żeby zaryzykował jego życie, on ratował jego, nie ludzi! Chcesz jaśniej, to ci wytłumaczę na swoim przykładzie, bo jeszcze jaśniej już nie potrafię. Jeśli mojemu sunner-warrenowi będzie groziło niebezpieczeństwo, zrobię wszystko. Posunę się do każdej podłości, popełnię każdą zbrodnię. Jeśli będzie trzeba, wybiję wszystko, co żyje, w ziemiach śmiertelnych i nieśmiertelnych, byle mój podopieczny nie ucierpiał. Ja mogę na rozum wiedzieć, że jesteś moim wrogiem, że mnie nienawidzisz, że prędzej sam się zabijesz niż pozwolisz, żebym zabijała innych… ale to wszystko rozum. A co ci po rozumie, jak przeciwko niemu masz całą swoją naturę? Ja cię muszę bronić tak samo jak muszę oddychać. Nie mogę postanowić, że przestanę oddychać!

Milczał, przetrawiając to, co usłyszał. Ja też nie paliłam się do ciągnięcia tej rozmowy, równie ciężkiej dla mnie jak na niego.

Wstał i zaczął schodzić, stąpając po powietrzu jak po schodach. W połowie drogi odwrócił się.

– Wiesz, nie jestem w stanie żałować twojego ojca. Zabijał. Ale rozumiem, że nie można oceniać tego, co wy robicie, ludzką miarą. Wyglądacie jak my i to wprowadza w błąd, przez to traktujemy was jak ludzi… ale w środku ciebie siedzi coś kompletnie niepodobnego do nas. Ale, Rey… fakt, my nie mamy prawa sądzić was wedle ludzkiego prawa, ale tak samo wy nie jesteście w stanie zrozumieć nas i tego, co robimy. My nie znamy feyrów, to prawda, ale tak samo wy nie znacie ludzi! Jesteśmy zbyt różni. Niech szlag trafi ten dzień, kiedy nasze rasy się dowiedziały o sobie nawzajem!

Niech. I niech przy okazji trafi ten dzień, kiedy spotkałam Kessara Wiatra. Naiwnego, czasem tępego, prymitywnego, prostego w budowie jak cep i odpornego na wiedzę kloca, który w przebłysku bystrości powiedział to, co najstarszym Książętom nie przechodzi przez gardło.


* * *

Neka rozłożył na krzywym stole plan Akademii. Od słabo widocznego, drobnego schematu aż mi się w oczach zaćmiło. W życiu bym nie pomyślała, że ludzie są w stanie narysować coś takiego, prędzej bym się tego w katakumbach gnomów spodziewała!

– Cele, w których trzymają więźniów, są umieszczone na dolnym poziomie. Zaprowadzimy was tam, ale na ten poziom trzeba się dostać niepostrzeżenie. Jest tylko jedna droga niezabezpieczona zaklęciami. To znaczy tam właściwie też są zaklęcia, ale to Bran je założył, więc Bran może je zdjąć. O, to ten tunel. – Stuknął palcem w plan. – Ten genialny plan ma tylko dwa słabe punkty. Po pierwsze tunel jest zalany wodą, a po drugie u wylotu ma kratę.

– Krata to pikuś – mruknął Akir. – My z Pożogarem przegryziemy ją z marszu.

– Taaak? – uśmiechnął się Wittor. – Żelazną kratę z trzycalowych prętów?

– Problem? – wtrąciłam. – Wiesz, co kotołaki lubią najbardziej? Diamenty. Żrą to, aż im się uszy trzęsą, jak ludzie pestki słonecznika.

Wittor zbladł i przełknął ślinę, patrząc z szacunkiem na niewysokiego, szczupłego kotołaka siedzącego nos w nos z nim.

– A co z tą wodą? – podjęła Anni. – Nie wiem, jak reszta, ale ja ze dwie minuty na wdechu wytrzymam.

– Mało – westchnął Bran. – Tam jest trasa na dziesięć minut marszu. Ja widzę tylko jedno wyjście: użyć magii, no chyba że Księżniczka ma inny pomysł.

Księżniczka nie miała, więc postanowiliśmy posłużyć się zaklęciem płucoskrzeli.

Neka wstał.

– Ruszamy tej nocy. My już wychodzimy, żeby nie budzić podejrzeń w Akademii. Spróbuję ustalić, w której celi trzymają waszego Księcia, ale za skutek nie ręczę. To jest więzień specjalny, oczko w głowie Akademii.

Przespawszy kilka godzin, stwierdziłam, że jestem w pełni sił i muszę do wieczora jakoś zabić czas. Reszta towarzystwa już dawno siedziała na dole, we wspólnej izbie. Po chwili namysłu dołączyłam do nich.

– Kto co robi? – spytałam, siadając na krześle i ściągając Kesowi z widelca apetyczny kęs mięsa. Mag spojrzał na mnie spode łba, ale nie odezwał się. – Kes, jeśli pójdą pojedynczo, to jest duże ryzyko, że łapacze ich sprzątną?

– Nie, nawet jeśli się nie rozdzielą. Starsi mają dużą odporność na sprzątanie. Możesz nas wydać tylko ty albo Pożogar, tak że ja idę z wami, bez względu na to, gdzie się wybierzesz.

– A ja pójdę do Akademii, załatwię, co mi dziadek pozlecał, i zajrzę do braciszka… dla podtrzymania więzów rodzinnych – westchnęła Anni. – W kółko to samo, inni odpoczywają, a ja pracuję.

– Idę z tobą – ożywił się Akir.

Elmir i Kito spojrzeli na siebie, uśmiechając się paskudnie. Trafił swój na swego. Wspólnymi siłami produkowali niepowtarzalną mieszaninę żartów, złośliwej ironii i naiwnego wścibstwa. Kto by pomyślał?

– Pożogar, Kes, idziemy. Wyjdziemy za miasto, tam gdzie nas nikt nie zobaczy, muszę poćwiczyć z Damą.


* * *

– Do pierwszej krwi? – spytał Kes, uśmiechając się nieprzyjemnie.

Zatrzymaliśmy się w niewielkim lesie, pół godziny drogi od Wołogrodu. Tu przynajmniej nikt nam nie będzie przeszkadzał. A gdyby jednak zaczął, to miałby problem.

– Bez krwi – rozczarowałam go.

– Nie no, tak to nie ma zabawy! – zaprotestował Kes z chytrymi iskierkami w oczach. – Normalnie to sama się podstawiasz pod stal!

– Nawet o tym nie myśl – rzuciłam mu cienki miecz, który zarekwirowałam Elmirowi. – Srebro i tylko srebro.

– Co ja jestem – próbował się buntować mag – twój worek treningowy?

Pożogar miał już dosyć naszej kłótni.

– Przestańcie memłać! – szczeknął. – Bijecie się czy nie?

Dama wyskoczyła z pochwy, szmaragdowe oczy na jelcu zalśniły. Wykonawszy kilka próbnych cięć, zaczęłam wyczuwać broń. Kes tymczasem robił to samo z mieczem, który mu dałam.

Skok, unik, zgrzyt metalu, iskry sypiące się z moich palców. Odskoczyliśmy od siebie.

– Ej, to nie w porządku! – krzyknął Kes. – Przemieniasz się!

– Nie w porządku, tak? A to, że czarujesz bez przerwy, to niby w porządku? Nie wypuszczam skrzydeł ani nawet pazurów, a ogień to taka sama część mnie jak wiatr część ciebie!

Wbiegłszy po cienkim pniu najbliższej brzózki, zastygłam na gałązce, która tylko cudem utrzymywała mój ciężar. Kes wzbił się w powietrze.

Hop, hop, hop… z gałązki na gałązkę. A on po prostu latał, leniwie opędzając się od moich ciosów.

Złote iskry w powietrzu i srebrzyste płatki śniegu.

Sprężyłam się i skoczyłam na Kesa, który zawisł właśnie w połowie drogi między drzewami. Siła rozpędu ściągnęła nas oboje na ziemię. Kes w locie zdążył się obrócić, tak że to on wylądował na mnie. No! To nie w porządku! Ciężki jak koń! A zachowywał się jak piórko, co nic nie waży!

Poczułam jego oddech na policzku. Wzdrygnęłam się.

– Kes…

– No?

– Wygodnie ci?

Wymowne milczenie.

– Ty się wreszcie zdecyduj, czy wolisz mnie zabić czy przespać się ze mną. Bo albo jedno, albo drugie.

Powoli wstał i odrzucił miecz. Pożogar, który dotąd zdawał się drzemać pod drzewem, podejrzliwie zastrzygł uszami.

– Kiedy ja sam nie wiem! – wyrwało się Kesowi. W chwilę później dotarło do niego, co właściwie powiedział.

Zabulgotał wściekle i pomaszerował w stronę miasta, zostawiając mnie kontemplującą malowniczy widok jego pleców. Nie wie! Dobre sobie! To co ja mam w takim razie zrobić? Czekać, aż szanowny pan raczy się wreszcie zdeklarować?

– On cię kocha – poinformował mnie Pożogar, odprowadzając Kesa wzrokiem. – Mówię ci, ja mam nosa.

– Kocha, tyle że nie mnie, a Rey. – Pokręciłam głową. – Wiesz, czasem mam wrażenie, że on jest ślepy. Co chce zobaczyć, to widzi, a czego nie chce, to nie.

– Mylisz się. On wie, kim jesteś. Może to ty masz z tym problem? Powiedz mi, Księżniczko, kim ty naprawdę jesteś?

Zacisnęłam usta i nic nie odpowiedziałam zbyt przenikliwemu feyrowi. Jak to, kim jestem? Jestem…


Rozdział IX

<p id="_Toc245469250">Rozdział IX</p> BŁĘDY PRZESZŁOŚCI, WNIOSKI NA PRZYSZŁOŚĆ

20 – 28 LIPCA


Kito, musisz tu na nas poczekać – powiedziałam przy krzaku maskującym wejście do tunelu. – Trzymaj konie w gotowości. Może się zdarzyć, że coś nie pójdzie tak gładko jak byśmy chcieli.

Jednorożec posłusznie skinął głową. Wszystkie jednorożce mają wrodzoną klaustrofobię, a starszy wpadający w panikę w najmniej odpowiednim momencie był mi potrzebny jak dziura w moście. I bez tego miałam dosyć kłopotów.

Dochodziła północ. Wyszedłszy z miasta dostatecznie wcześnie, czekaliśmy w zaroślach, aż się porządnie ściemni. Noc była bezksiężycowa, więc nawet swoich towarzyszy widziałam jako rozmazane cienie. Zachodzę w głowę, jak sobie radzą w nocy ludzie, skoro ich wzrok i w dzień pozostawia wiele do życzenia.

Na taką okazję pożyczyłam sobie zapasowe ubranie Kesa – moje, purpurowe, zbyt się rzucało w oczy. Koszula była za ciasna w biuście, za to spodnie spadały mi z bioder, musiałam więc poprosić magów, żeby mi je trochę zwęzili zaklęciami. Reszta ubrała się podobnie – ciemne, cienkie ciuchy nie krępujące ruchów. Uzbroiłam się tylko w Damę, którą zawiesiłam w pochwie na plecach.

– Gotowi? – Neka obrzucił wzrokiem nasz maleńki oddział. – No to idymy.

Jako pierwszy wcisnął się do wąskiego włazu Pożogar. Rozległ się plusk wody.

– Wszystko w porządku, możecie schodzić – rozległ się stłumiony głos feyra.

Akir wśliznął się w czarną jamę jak biały cień, za nim, schyliwszy się, Kes. Za nimi poszłam ja z Elmirem i Anni, a pochód zamykali trzej magowie.

– Brrr… – wzdrygnęłam się. – Czemu ta woda taka zimna?

Woda sięgała mi do pasa i rzeczywiście była lodowata. Miałam wrażenie, że dolna połowa ciała zaraz mi zamarznie.

– To jest odnoga podziemnej rzeki, która tu płynie od Wołogrodu, stąd bierze się czysta woda w studniach Akademii. Sama rozumiesz, że ciepłe to być nie może – wyjaśnił Wittor.

– Gotowi? – przerwał mu Bran, który już zaczął czarować.

Skinęliśmy głowami. W chwilę później poczułam, że się duszę.

– Wszyscy naprzód, aż się zanurzycie, tu jest za płytko! – huknął Kes, który najwyraźniej doskonale znał działanie tego czaru. – Nie bronić się przed odruchami, wasze ciało wie, co ma robić.

Dziwnie się oddychało wodą. Właściwie nawet nie tyle nieprzyjemnie, co po prostu zupełnie inaczej. Wykonawszy parę wdechów i wydechów na próbę, wynurkowałam i poczekałam, aż na powierzchni pojawią się głowy pozostałych.

– Trzymajcie się jedni drugich, nie zostawajcie z tyłu – zarządził Neka. – Akir przodem. Jeszcze przez minutę będzie powietrze, a dalej tunel jest kompletnie zalany wodą.

Przytaknęłam i zanurzyłam się z powrotem. Odważyłam się otworzyć oczy. Lodowata woda mroziła źrenice, ale jakoś wytrzymałam, żeby ich nie zamknąć. Trudno, trochę się przemęczę, a potem już będzie Akademia.

Z każdym krokiem szło się coraz trudniej, jakbym się przedzierała przez coś gęstego i lepkiego. Krew pulsowała mi w skroniach, woda gryzła w oczy. Tłumaczyłam sobie, że wytrzymam, przecież tamci mają tak samo ciężko… Nagle poprzedzający mnie Kes zatrzymał się. Zauważyłam to chwilę za późno i wpadłam mu na plecy. Wyjrzawszy zza jego ramienia, zobaczyłam, co nas zatrzymało – o dziesięć kroków przed nami tunel przegradzała krata. Akir w skupieniu przegryzał pręty, jeden po drugim. Coś takiego… Gdybym nie wiedziała, na czym rzecz polega, tobym się naprawdę przestraszyła. A chodzi o to, że kotołaki nie gryzą diamentów dla przyjemności, a dlatego, że dzięki takiej diecie ich kły w razie potrzeby mogą osiągnąć nieprawdopodobną ostrość i wytrzymałość. Na godzinę. Tylko na godzinę. Ale nam to wystarczało. Pewnie, że szkoda pierścionka Anni i mojej kolii, ale warto było. Również po to, żeby zobaczyć twarze magów patrzących z rozszerzonymi oczami, co nasz zwierzołak je na spóźnioną kolację. Zobaczyć i próbować nie umrzeć ze śmiechu.

Minuta. Dwie. Liczyłam w duchu, z całego serca (czy tego, co tam mam zamiast niego) pragnąc, żeby ta droga już się skończyła. Podobno marzenia czasem się spełniają. Neka skinął na nas i pierwszy przeszedł przez dziurę. Akir przegryzł trzy pręty, każdy w dwóch miejscach. Jeśli magowie będą chcieli odtworzyć zaporę, będą się musieli bardzo postarać.

Krok. Drugi. Trzeci. Ależ zimno! Jeśli nawet Księżniczka zastanawia się, jaką trzeba było być kretynką, żeby pchać się w ten tunel, to co dopiero ludzie!

Neka zatrzymał się. Tym razem zdążyłam wyhamować i uniknąć kolejnego bliskiego spotkania z moim podopiecznym. Neka wskazał palcem w górę, pokazując na migi, że mamy tam iść. Sceptycznie przyjrzałam się sklepieniu tunelu, wyglądającemu na litą skałę, i wytrzeszczyłam oczy, czego natychmiast pożałowałam. Brrr…

Neka odepchnął się od dna i podpłynął pod sklepienie. Przebierając nogami, naparł dłońmi na pokrywę studni, niemal zlewającą się z resztą sklepienia. Jeszcze chwila – i płyta ustąpiła. Mag złapał krawędź, podciągnął się i znikł. Kes chwycił mnie za rękę i pociągnął za pozostałymi. Może bym mu nawet podziękowała za pomoc, ale siniaki, które pozostały mi po wyciągnięciu przez niego na wierzch, skutecznie mnie przed tym powstrzymały. On zawsze tak. Jeśli już zrobi dla feyra coś miłego, to zaraz musi to zrównoważyć, robiąc temuż feyrowi jakieś świństwo. Mag! To wszystko, co mam do powiedzenia w tej sprawie! Nawet w grobie się nie zmieni!

Bran zdjął zaklęcie. Złapałam się za gardło, spazmatyczny kaszel zgiął mnie wpół, woda chlusnęła mi z ust, ustępując miejsca powietrzu.

– Mało czasu. Zmiana warty jest co czterdzieści minut, a jeszcze trzeba się potem wydostać z Akademii – zauważył Neka i chwiejnie podniósł się z kolan. Pozostali, bladzi, ale żywi, poszli za jego przykładem.

Kes rzucił przez zęby parę zaklęć. Jego oczy lekko zaświeciły w półmroku. Pozostali magowie zrobili to samo. Ja mogłam sobie poradzić bez tego typu udoskonaleń.

– Pomóż Anni – rzuciłam do Kesa. – Ona nie jest ani magiem, ani feyrką.

Posłusznie skinął głową. Jakie to piękne słowo: posłusznie. Zwłaszcza w stosunku do tego konkretnego człowieka.

Akir, mlaszcząc, lizał sobie łapę. Kotołak przeżył tę podróż najciężej. Woda nie jest żywiołem kotów, w normalnych warunkach nawet by pazura nie zamoczył.

– Kędy idziemy? – spytałam Brana, stojącego najbliżej.

– Jesteśmy prawie przy samym wejściu do lochów – odparł. – O, za tym zakrętem jest warta, a dalej już cele.

– Co robimy z obstawą? Dacie radę zamącić im rozum?

– Nie da rady – wtrącił się Neka. – Są tak obwieszeni amuletami, że sam przewodniczący Rady by zwątpił. Będzie trzeba załatwić sprawę metodami tradycyjnymi.

Kes udał, że tego nie słyszy. Zabijanie magów było sprzeczne z jego poczuciem praworządności. Z drugiej strony, nie chciał ryzykować starcia ze starszym i silniejszym.

– Idź ty z Akirem – powiedział do mnie Wittor. – Jeśli będziemy mieli pecha i magowie odczytają ostatnie wspomnienia truposzów, lepiej, żeby nas tam nie było. Zdrady się nie wybacza, nawet w najszczytniejszym celu.

Skinąwszy na kotołaka, skierowałam się w stronę zakrętu, przemieniając się w biegu. Gdyby nawet Neka mi o tym nie powiedział, trudno byłoby strażników nie zauważyć – wcale się nie kryli. Po ciemnym korytarzu niósł się śmiech mężczyzn zabijających czas opowiadaniem jakichś głupot:

– …a ten ćwok, uważasz, żmiję wyczarował! I to na niedźwiedzia… Ej! A ty co…?

Nie zdołał dokończyć pytania. Westchnęłam rozczarowana. To już? To tak się pilnuje podobno najlepiej strzeżonego miejsca w krainach śmiertelnych? Moje pazury w piersi jednego, kły Akira w gardle drugiego i już, droga wolna? No nie, świat stanowczo zwariował. Definitywnie i nieodwracalnie.

W pół minuty później dogoniła nas reszta ekipy. Kes splunął, patrząc na trupy swoich byłych kolegów, ale znów powstrzymał się od komentarzy. Niemniej i tak poczułam falę jego pogardy, ogarniającą mnie od stóp do głów. O, Żywioły! Jak można być takim feyrofobem! Jak on zabijał feyry, to było dobrze, a jak ja zabiłam ludzi, to od razu jestem potworem. A fe!

Pożogar nagle zerwał się i pobiegł w głąb korytarza, przystając na chwilę przed każdą celą. Zatrzymał się w końcu na dobre i szczeknął cicho. Podeszłam do niego.

– To tutaj? Pewien jesteś?

Skinął łbem. Próbowałam opanować strach. A jeśli dziadek postradał zmysły? Jeśli mnie nie pozna? Albo… Jeśli mi nie przebaczył? Jeśli uważa, że to moja wina? Co wtedy mam zrobić? Odwrócić się i uciec, i niech magowie próbują z niego wyciągnąć sposób na przywrócenie feyrom rozumu? Paść na kolana i błagać o przebaczenie? Nakrzyczeć na niego…?

Za moimi plecami stłoczyła się reszta ekipy.

– No! – warknął niecierpliwie Kes. – Otwieraj! Szarpnęłam zasuwę. Drzwi otwarły się powoli, z przeciągłym zgrzytem, który niósł się po korytarzu.


* * *

Siarczysty policzek przywrócił mi kontakt z rzeczywistością. W pewnych sprawach na Kesa zawsze można było liczyć. Ciekawe, ile czasu tak stałam? Jak długo rozlegał się w podziemiu mój cichy płacz?

Nie! To nieprawda! To nie on! Kto to jest i gdzie jest mój dziadek?

Pożogar zaskomlał i, przecisnąwszy się do celi, podczołgał się na brzuchu do zniszczonego posłania, na którym leżała najstraszniejsza istota, jaką widziałam w życiu. Lokator celi przypominał szkielet obciągnięty żółtym pergaminem. Twarz zakrywały mu splątane siwe włosy. Przez dziury w czymś, co kiedyś było odzieżą, widziałam blizny. Stare i całkiem świeże.

Nie! To nie on! Nie! Nie!!!

Co trzeba zrobić z feyrem, żeby go utrzymać na granicy utraty ciała i równocześnie zadać takie rany, że jego nawet niemal doskonała regeneracja nic nie zdziałała? Jakich tortur tu trzeba?

Nie wiedziałam.

I nie chciałam wiedzieć.

Bo się bałam.

Bałam się stracić tę odrobinę wiary w śmiertelnych, która jeszcze kołatała się w moim sercu. Wiary w to, że śmiertelnicy to nie jakieś potwory. To tylko rozwydrzone dzieci… to…

Pożogar szturchnął więźnia nosem w dłoń i, nadal skomląc, pomachał ogonem. Jak najzwyklejszy pies obwąchujący ciało swego pana, nierozumiejący, dlaczego nie wstaje, nie uśmiecha się, nie głaszcze go po łbie.

– Przyjacielu… – wydobyło się z bladych ust Łowca. Pożogar zawył i polizał go po ręce.

Łowiec otworzył oczy. Z truciem, jakby musiał sobie przypomnieć, jak to się robi. To było coś strasznego. Znajome, żywe, kochane oczy osadzone w zmasakrowanej, zupełnie obcej twarzy, ledwo widocznej pod siwymi kosmykami. Jeśli do tego momentu mogłam gdzieś w duszy mieć nadzieję, że ten więzień i mój dziadek to nie ta sama osoba, patrzeć na niego jak na kogoś obcego, jakiegoś tam zwykłego więźnia, to teraz ostatecznie musiałam spojrzeć prawdzie w oczy.

– Dziadku… – Niepewnie weszłam do środka i znów zamarłam. – Dziadziu…


* * *

Oczy koloru płynnego białego złota.

– Ja chcę mieć takie oczy jak ty, dziadziu! Dlaczego ty masz takie piękne oczy, a ja takie zwyczajne?! To nie jest w porządku!

Młody mężczyzna uśmiecha się i bierze mnie na ręce.

–  I tak jesteś śliczna, dziecino – prztyka mnie w nos. – A oczy mam takie dlatego, że to znak Pana Jesieni.

Śmieje się. Dziadek podrzuca mnie w górę, ale ja mam ochotę się powygłupiać. Wypuszczam skrzydła.

–  Nie upadnij, dziecko! – wola za mną z nutką niepokoju, ale ja już prawie go nie słyszę.


* * *

– Przyszłaś, dziecko. Wiedziałem, że przyjdziesz. Przełknęłam ślinę i zrobiłam jeszcze jeden krok w stronę istoty, która miała oczy mojego dziadka i mówiła głosem mojego dziadka. Kes szedł za mną. Ostentacyjnie położył dłoń na rękojeści miecza, jakby więzień mógł w każdej chwili zamienić się w strasznego potwora i rzucić się na nas. Reszta została za drzwiami. Obejrzałam się, ale Neka tylko pokręcił głową i zatrzasnął za nami drzwi, odcinając mi drogę odwrotu – jakby wiedział, jak niewiele mi brakuje, żeby uciec z krzykiem.

– Dziadziu… Dziadziu… jak?

To krótkie słowo zawierało w sobie wszystko, co czułam. Strach, nienawiść, ból, zdumienie…

– Nieważne. – Potrząsnął głową. Pożogar na chwilę oderwał się od jego ręki i zrzucił mu łapą włosy z twarzy. – Grunt, że jesteś. Reszta… nieważna.

Kes kaszlnął, zwracając na siebie uwagę.

– Mamy mało czasu. Możecie wstać? Musimy iść.

– Znaczy – uśmiechnął się sucho Łowiec – to ty jesteś tym chłopcem, który był na tyle nieostrożny, żeby zakochać się w mojej wnuczce? Nie spodziewałem się, że będziesz taki…

Kes już otwierał usta, żeby oświadczyć, że nikt się tu w nikim nie kocha, ale Łowiec zdołał go usadzić jednym spojrzeniem. Ech, żebym ja tak potrafiła!

– Nigdzie z wami nie pójdę. Doskonale wiesz, że ze mną stąd nie wyjdziecie. Widocznie tak miało być. Tkaczka już dawno wzięła nożyce do ręki, dla mnie już więcej nici nie przewidzieli.

– Dziadku, nie mów głu… – zaczęłam gniewnie, ale jego smutny, upominający wzrok przywołał mnie do porządku.

– To ty nie okłamuj mnie i siebie. Urosłaś, drogie dziecko, już ci nie jestem potrzebny. Przyszłaś tu po radę, po odpowiedź na parę pytań, może także po przebaczenie, ale nie po mnie. Wiedziałem, że tak będzie.

Milczeliśmy. Straszną ciszę zakłócało tylko ciche skomlenie Pożogara i ciężki oddech dziadka.

– Czas! – przypomniał Kes.

– Wyjdź, człowieku – westchnął Łowiec. – I ty także, wierny przyjacielu. Idźcie, nic tu po was. Nie ma potrzeby, żebyście słyszeli to, co teraz powiem.

Kes spojrzał na mnie niepewnie. Skinęłam głową. Chyba nie myśli, że dziadek jest w stanie zrobić mi coś złego choćby w myślach?

Strach lepką ręką pełzł mi po plecach. A jeżeli jednak tak?

Gdy tylko za Kesem i Pożogarem zamknęły się drzwi, dziadek spróbował usiąść. Pomogłam mu. Oparł mi głowę na ramieniu. Jego ciężki oddech owiewał mi szyję.

– Mój czas się zbliża, dziecko. Za długo żyłem z przyzwyczajenia, za długa była moja nić. Czas już… Przebaczysz mi? Pozwolisz mi odejść? Będziesz o mnie pamiętać?

Ogarnęła mnie dziwna gorycz. Rozumiałam, że dla Łowca nie ma innej drogi. Przez te wszystkie lata żył po to, żeby dożyć tego spotkania. Żeby spojrzeć mi w oczy. Ale…

Zostawiał mnie! On, który nawarzył tego całego piwa, teraz mnie zostawiał sam na sam ze skutkami naszego wspólnego błędu! Żeby chociaż wspólnego, ale to był jego błąd. Po prostu tchórzliwie uciekał!

Zamiast odpowiedzieć na jego pytania, zadałam swoje.

– Jak powstrzymać wojnę, dziadku? Jak odwrócić działanie Rogu? Jak przywrócić feyrom rozum?

Uśmiechnął się i pokręcił głową.

– Pomóż mi wstać, dziecko – poprosił. – Czas na mnie. Gdy odejdę, znajdziesz wszystkie odpowiedzi.

Pomogłam mu wstać i cofnęłam się o krok. Łowiec wyprostował się i miałam wrażenie, że nagle zrzucił z pleców te wszystkie lata spędzone w więzieniu. Stał przede mną Władca Jesieni. Dusza Jesieni.

– Wiesz, o co proszę, drogie dziecko. Chociaż nie, Rey-line, ty już nie jesteś dzieckiem…

Rozłożył ręce i patrzył mi w oczy, nie mrugając. Na jego splątanych włosach wykwitła złota korona z liści klonu: cienka obręcz, pośrodku której jarzył się cudownie oszlifowany ognisty rubin. – Czy jesteś gotowa przyjąć mój dar?

Nie! Nie jestem gotowa! Nie chcę! Przeklinałam w myślach jego tchórzostwo. Tak to odbierałam. Zrzucał na mnie swój ciężar i odchodził! Uciekał w Chaos od przeszłości, pozostawiając mnie na jej pastwę. Świństwo! Podłość po prostu!

Ale skinęłam głową, niezdolna odpowiedzieć, jakbym zapomniała, jak się mówi. Namacawszy sterczącą mi zza ramienia rękojeść Damy, dobyłam miecza.

Uśmiechnął się.

Wepchnęłam mu miecz w pierś aż po jelec. Szmaragdowe oczy Damy zabłysły.

Złota krew lała mi się po palcach. Rozluźniłam ręce i zachwiałam się. Łowiec osuwał się na ziemię, powoli, jego ciało topniało w oczach, rozpływając się w jesienne liście. Nagły błysk. Gęsta, złocista krew na mej dłoni zamieniła się w dokładną kopię wieńca, który znikł razem z dziadkiem.

Ostatni dar. Dar mocy. Łowiec nie mógł przekazać swej mocy nowemu Księciu, więc postanowił przekazać ją mnie. Jeszcze i to mi zwalił na kark!

– Ja, Rey-line, biorąc Żywioły na świadków swoich słów, przysięgam bronić Złotych Dóbr i wszystkich ich mieszkańców, dopóki choć kropla krwi płynie w moim ciele.

Wieniec rozbłysł. Po chwili wahania – wyobraziwszy sobie, jak go nie przyjmuję, jak odrzucam dar – włożyłam go. Jeszcze jeden błysk – i korona znikła. Tylko delikatny wzór na opasce przytrzymującej mi włosy przypominał, że była. Pojawi się znowu – w dniu, w którym pierwszy raz wykorzystam darowaną mi moc. Uzna mnie za swoją panią, kiedy pierwszy raz wezmę do ręki Róg Dzikich Łowów i wezwę swój lud, by ruszył za mną na ziemie śmiertelnych. Kiedy zagram pieśń, której nuty teraz znałam na pamięć – pieśń, która przywróci niższym pamięć i położy kres tej wojnie.

– Dzięki, dziadku – wyszeptałam w pustkę. – Będę pamiętać. Obiecuję.

Wzięłam do ręki liść klonu i zmięłam w dłoni. Łowiec odszedł. Definitywnie. Nikt i nic tego nie odwróci. Znalazłam go tylko po to, żeby natychmiast go stracić. Poczucie urazy znikło razem z nim. Dziadek mnie nie porzucał. Żył dla mnie i dla mnie umarł.

Wyłam w duchu. Bezgłośnie. Bez łez.

Wyłam, bo już nie miałam nikogo na tym świecie.

…właśnie odeszła w chaos jedyna istota, która mnie kochała nie za coś, lecz wbrew wszystkiemu…

…Książę, który tak kochał swoją córkę, że zabił śmiertelnego, w którego sercu poczucie obowiązku było silniejsze niż miłość…


* * *

Ogar Wodnik zamknął oczy, rzucając przed siebie zaklęcie poszukiwawcze. Pierwsza wiosenna ulewa zastała go w drodze, z dala od ludzkich siedzib. Co prawda jego żywiołem była właśnie woda, ale nie miał najmniejszej ochoty na dalszą drogę w zimnych strugach deszczu zamieniających dywan opadłych liści w chlupiące błoto. Posłał jeszcze dziesięć wykrywaczy, nasunął głębiej kaptur i postanowił czekać. Kary koń niecierpliwie przestępował z nogi na nogę, spoglądając na zarośla głogu.

Wreszcie jedno z zaklęć wróciło z informacją, że jakaś osada jest zaledwie o pół godziny drogi. Mag odetchnął z ulgą. Jednak będzie mógł przeczekać niepogodę pod dachem. Żeby tylko gospodarze okazali się gościnnymi ludźmi. Oby w ogóle okazali się ludźmi… Mag nie przepadał za starszymi zamieszkującymi Burzliwą Puszcze. Oni za nim też nie. Zwierzołaki wyznaczyły niemałą nagrodę za jego głowę.

Podkradłszy się pod osłoną ulewy do izdebki, Ogar zaczął nasłuchiwać, posyłając przy okazji na zwiad jeszcze kilka zaklęć. Bez trudu ustalił magicznie, że w środku jest tylko jedna istota. I nie jest to starszy. Ewidentnie człowiek.

Pozbywszy się wszelkich wątpliwości, mag uwiązał konia pod okapem i zaobroczył. Podszedł do wejścia, cicho zapukał i pchnął ciężkie drzwi. Otwarły się lekko. Odczekawszy chwilę, wszedł do środka. Dziewczyna siedząca przy stole plecami do drzwi nawet nie odwróciła głowy.

– Wchodź, bezimienny. Bądź moim gościem.

Wszedł. I został. Tu, na krańcu świata. Razem z dziwną dziewczyną, która odmawiała opowiadania o swojej przeszłości, ale z upodobaniem słuchała jego opowieści.

Na imię miała Enne. Często gdzieś wychodziła, często przychodzili do niej starsi, przynosili jedzenie i długo z nią rozmawiali w prawdziwej mowie. Zwierzołaki, które zachodziły z wizytą, krzywo patrzyły na maga, ale nie próbowały go skrzywdzić. Ogar starał się tego nie widzieć. Mag miał wrażenie, że zbaczając z drogi, przeszedł na drugą stronę lustra i znalazł się w jakimś dziwnym, odwróconym świecie. Czuł nieokreślony lęk. Myślał o tym z niedowierzaniem, budziło się w nim pragnienie odnalezienia drogi powrotnej, umieszczenia wszystkiego na właściwym miejscu. Mag setki razy testował się na uroki i zioła, zawsze z tym samym wynikiem: wszystko w porządku. Więc co kazało mu tkwić w tej zapomnianej przez Boga i ludzi chatce, chociaż już dwa miesiące temu powinien dotrzeć do Akademii, nie mówiąc już o tym, że czekała na niego młoda żona?

Aż pewnego razu wojowniczka, odwiedzająca Enne, spojrzała na maga i nagle spytała:

– Dlaczego tu jesteś?

– Ja…

Potrząsnęła głową. W jej orzechowych oczach lekko zalśniło złoto.

– Taki los, Ogarze Wodniku. W chwili, w której otworzyłeś te drzwi, wzór się zmienił. Nawet Tkaczka boi się… tego, co się zaczęło tutaj, na krańcu świata. Widziała, jak woda zmienia się w lód… zły znak, magu, bardzo zły…

Wyszła, odmówiwszy wyjaśnień. Enne robiła wrażenie lekko zaniepokojonej, ale powiedziała, że nie wierzy w przepowiednie.


* * *

Enne usiadła naprzeciwko niego na ławce, wygładzając fałdy na spódnicy uszytej z dziwnego, przelewającego się jedwabiu.

– Jutro ruszamy – powiedziała po kilkuminutowym milczeniu. – Mój czas się skończył. Jutro przyjdzie tu nowa gospodyni.

Serce Ogara zaskomlało boleśnie.

– Ja… – zaczął, patrząc w bok. – Nie pójdę z tobą. Czekają na mnie w domu…

– Dam ci nowy dom, nie gorszy od poprzedniego. Tam, gdzie mieszkam, zawsze pada deszcz. W kryształowych jeziorach żyją rusałki, a rano w chłodnej mgle rozkwitają setki tęcz. Tyle razy widziałeś to miejsce w snach. Twoje serce cię tam wzywało. Tam jest twój dom. Zawsze był.

Ogar zamknął oczy. Ta dziwna dziewczyna miała rację. Gdy tylko zaczęła opowiadać o swoim domu, zrozumiał, z kim spędził tę deszczową jesień. Chociaż nie, to nie tak. Wiedział od początku. Wiedział. Tylko nie przyjmował do wiadomości.

– Nie pójdę z tobą, Księżniczko – powiedział twardo. – Mój dom jest tutaj, wśród śmiertelnych. Mam swoje obowiązki. Nie mogę zostawić tych, którzy są mi drodzy. Nie mam prawa.

Długo patrzyła na niego przez srebrzystą zasłonę rzęs, a potem wstała, narzuciła płaszcz i wyszła. Wyszła, by wrócić pierwszego dnia jesieni – wrócić tutaj, ale nie do niego. Feyry nigdy nie dają drugiej szansy. Książęta nie przebaczają zniewag.


* * *

Coś uczynił, Łowcu? Po coś się wtrącał? Przecież ona go kochała. Został jej podopiecznym. A ty kazałeś ukarać hardego śmiertelnego, który ośmielił się odmówić twojej córce. Kto miałby zrozumieć, kim on dla niej jest, jeśli nie ty? Ale nie… Ty, szlachetnie urodzony Pan Jesieni, miałbyś choćby pomyśleć o tym, że człowiek może być czymś więcej niż zabawką?

Zatrzasnęłam za sobą drzwi pustej celi i znalazłam się pod ostrzałem niecierpliwych spojrzeń. Pierwszy nie wytrzymał Neka.

– No? Co powiedział?

– Rozum można przywrócić niższym przy pomocy Rogu Dzikich Łowów. Pierwszego dnia jesieni władca Złotego Lasu, pan Rogu, musi zagrać pieśń, którą mu podpowie moc. Musi wezwać feyry, żeby poszły za nim. I wtedy wszystko wróci do normy.

– Czyli trzeba za wszelką cenę wydostać stąd twojego dziadka – mruknął zamyślony Bran. – Może by spróbować się dogadać z Radą, wytłumaczyć im, jak sprawy stoją? Bo nie jestem pewien, czy damy radę go wyprowadzić w tajemnicy.

– Nie ma kogo wyprowadzać. – Pokręciłam głową. – Łowiec nie żyje.

– Co?!

Kes otworzył drzwi celi. Nie wiadomo skąd w zamkniętym pomieszczeniu zerwał się wiatr, który rzucił mu w twarz złote liście klonu i garść lśniącego pyłu. – Co to za…

– Władca Jesieni umarł. Niech żyje władca! – oświadczył Pożogar, pochylając kudłatą głowę. Zauważyłam, jak łzy zostawiają mokre ślady na jego złocistej sierści.

– Niech was jasny szlag trafi! Co to ma być? – Kes wściekle trzasnął drzwiami.

– Władca umarł, a jego moc przeszła na mnie. Jego status teraz należy do mnie. Jego władza jest moja. – Przyłożyłam dłoń do głowy, a gdy ją cofnęłam, pośrodku obręczy lśnił ognisty rubin. – Pierwszego dnia jesieni zagram Pieśń Dzikich Łowów i wezwę swój lud. Idziemy, czy spodobał ci się ten przytulny lokal i chcesz tu zostać na zawsze?

Nie czekając na pozostałych, ruszyłam w stronę studni. Nic mnie tutaj już nie trzymało. Nikt już tu na mnie nie czekał. Pożogar i Akir biegli po moich obu stronach, reszta szła tuż za nami. Nieznacznie położyłam psu dłoń na karku, przepraszając i obiecując. Straciłam dziadka, ale on stracił coś więcej. Dużo więcej. Przyjaciela. Pana. Kogoś, z kim szedł ramię w ramię przez światy. Ja znałam Łowca dwadzieścia lat, on – wiele tysiącleci.

– Rey – zawołała Anni – a Róg? Gdzie on jest?

– Ściągnę go, to nie jest duży problem. Dziadek tego nie zrobił, bo mu sił nie starczyło, ale ja dam radę. Pierwszego dnia jesieni on mnie sam znajdzie, gdziekolwiek by był.

– Rozumiem. A…

– Cicho! – przerwał Elmir. – Słyszycie?

Zastygłam, nasłuchując. Elmir miał rację. Coś poszło nie tak, jak powinno. Niebezpieczeństwo! Dając reszcie znak, żeby zostali na miejscu, przemknęłam za zakręt, gdzie zostawiliśmy zwłoki strażników.

W sekundę później rzuciłam się z powrotem, chroniąc się za węgłem. Z dziesięć zaklęć trafiło w miejsce, w którym dopiero co stałam.

– Do tyłu! – ryknęłam, nie troszcząc się już o zachowanie ciszy.

– Co jest?

Ręce Brana plotły w powietrzu węzeł zaklęcia tarczy. Neka i Wittor trzymali się za ręce, wygłaszając unisono jakąś inkantację. Anni, Elmir i Kes wyciągnęli broń. Pożogar i Akir znowu stanęli po moich obu stronach.

– Tam jest chyba z pól Akademii!

Rozpaczliwie grzebałam w pamięci, szukając sposobu na wydostanie się z opałów. Nie chodziło nawet o to, że ryzykowaliśmy życiem, lecz o to, że – czemu trudno się dziwić – nie chciałam nikogo zabijać. A właściwie to Kes nie chciał zabijać. Kimże ja byłam, żeby sprzeciwiać się życzeniom sunner-warrena? Niech to Chaos! Dlaczego to wszystko takie skomplikowane?

– Za mnie! Nie rozumiecie? Już! Pożogar, Akir, wykonać!

– Co robimy? – spytała cicho Anni. – Dziesięciu magom nie damy rady.

– Jakim dziesięciu? – prychnęłam ze zgryźliwym uśmiechem. – Ja coś takiego mówiłam? Pięćdziesięciu najmarniej! Wygląda na to, że Rada zebrała się, licząc Kesa, w komplecie. Nie masz ochoty pójść przeanalizować z kolegami zaistniałą sytuację i możliwości jej rozwiązania? Nie? Tak myślałam…

– Księżniczko, co robimy? – odezwał się Elmir. – Mam artefakt do łączności z bratem, do użycia w razie… ostatecznej potrzeby. Użyć go?

– I co to nam da?

Magowie chyba się naradzali. Na razie nic nam nie groziło. Zaczajeni za zakrętem łapacze doskonale wiedzieli, co się stanie z pierwszymi dziesięcioma, którzy nas zaatakują. Nikt nie miał ochoty być w tej dziesiątce.

Cała sytuacja przypominała mi ulubioną grę mojego dziadka – szachy. W tym świecie się nie przyjęły, a szkoda… W szachach istnieje coś takiego jak pat. I ta sytuacja była właśnie patowa.

– Absolutnie nic – rzekł Neka. – Po tym, jak elfy się wycofały i zostawiły ludzi w tej wojnie bez pomocy, nie lubią was tak samo jak feyrów. On nie jest w stanie nic zrobić.

– Ale…

– Oddział łuczników też nam nie pomoże. Po prostu będzie więcej trupów po obu stronach.

Spieraliby się jeszcze długo, ale ja wreszcie skończyłam grzebanie w odziedziczonej pamięci.

– Cicho tam! – syknęłam. – Elmir, Neka dobrze mówi, Elgor tu nic nie zdziała. Nikt i nigdy nam nie pomoże. Za pięć minut ci tam – machnęłam w stronę zakrętu – zbiorą się do kupy. Jest tylko jedna szansa, przebić się, póki niegotowi. Nie spodziewają się ataku, bo kto to widział, żeby mysz atakowała kota?

– Rey, ale ich… – zaczął Wittor.

– Nieważne! – zgasiłam go. – Ja też doskonale wiem, co może narobić taki tłum magów w kupie. Doskonale wiem, że nie mamy szans z nimi wygrać. Ale jest pewna mała nadzieja, że się przedrzemy do studni.

Mogłam mówić głośno, wiedząc, że Neka obłożył nas zaklęciem Kurtyny Milczenia.

– Co robimy? – spytała Anni.

– Biegniemy. Nic poza tym. To w szczególności ciebie to dotyczy. Żadnego bohaterstwa, żadnego poświęcania się. Trzasnę ich płomieniem. Wielkiej krzywdy im to nie zrobi, nie ten czas, ale narobi zamieszania, będziemy parę sekund do przodu.

– Rey, oni się szybko pozbierają, nie dolecimy do studni. – Kes pokręcił głową. – Tam jest prosty korytarz, a nikt z nas nie utrzyma Tarczy w biegu. Rzucą za nami parę zaklęć i będą nas mieli na widelcu.

– Tym się nie przejmuj. – Machnęłam ręką z rozdrażnieniem. – Ja idę ostatnia. I jakoś sobie z tym drobnym problemem poradzę.


* * *

Wylecieliśmy zza zakrętu prosto w objęcia magów. Byli gotowi na przyjęcie gości. Zebrali się w kręgu i knuli coś wyjątkowo wrednego. Co za chamstwo!

Odepchnąwszy wyrywającego się do przodu Kesa, rozłożyłam ręce. Fala ognia potoczyła się przez korytarz, nadpalając magom odzież i włosy, ale nie wyrządzając im większej szkody. W każdym razie nie wyglądało to tak marnie, jakim było w istocie. Chociaż ludzie wiedzieli, że moja moc w porównaniu z ich mocą jest śmieszna, to instynkty okazały się silniejsze. Ludzie boją się ognia i to działa na poziomie podświadomym. Odruchowo próbując się zasłonić, złamali krąg i nie dokończyli zaklęcia.

Przeszliśmy przez zdezorientowanych magów jak nóż przez masło. W duchu pobłogosławiłam nieznanego architekta, który przewidział tu takie szerokie korytarze. Puściwszy resztę ekipy przodem, zaczęłam osłaniać odwrót.

„Osłaniać odwrót” to brzmi dumnie. Bohaterka, myślałby kto. Prawda jest taka, że miałam wtedy jedno marzenie: wcisnąć się do mysiej dziury i tam, popiskując ze strachu, przeżyć to całe szaleństwo.

– Rey! Szybciej! – Kes złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę studni. I wrócił, poczekał, nie rzucił… głupiec.

Odwróciłam się. Powoli, z trudem pokonując krępujące mnie zaklęcia. Łapacze posłali ich za nami nie jedno czy dwa, a kilkadziesiąt. Zdołałam zneutralizować część z nich, ale nawet moc, którą otrzymałam od dziadka, była ograniczona.

– Idź… – Uwolniłam rękę i ruszyłam na niego, pchając go w pierś. – Szybko!

Patrzył na mnie nierozumiejącym wzrokiem.

– No już!

Pchnęłam go z całej siły w stronę zionącej w podłodze dziury. Kes, który nie spodziewał się po mnie czegoś takiego, zamachał rękami i poleciał w głąb. Nie wiem, czy by wrócił – choćby po to, żeby się ze mną policzyć za to, że go uderzyłam – w każdym razie leżąca obok pokrywa okazała się poważnym argumentem na moją korzyść. Zwłaszcza, że poświęciłam sekundę na jej odłożenie na miejsce. Zaklęcia, którymi była obłożona, natychmiast się uaktywniły, i już nic nie wskazywało na to, że tam jest przejście.

Uśmiechnęłam się i stanęłam dla wszelkiej pewności na pokrywie. Od spodu rozległy się dwa głuche uderzenia. No i po co to…? W każdym razie próbowali mnie nie zostawić, uchronić przed popełnieniem największego głupstwa w moim krótkim, a całkiem zwariowanym życiu.

Za późno. Wybrałam już dawno.

Nie ucieklibyśmy daleko, magowie nie są głupi. Na pewno znalazłby się wśród nich jakiś wodniak, który jednym ruchem ręki umiałby zamienić wodę w tunelu w lód. Wiedziałam, że powinnam zostawić swoich towarzyszy, uciekać, ratować siebie, poświęcając ich. Tak by zrobił każdy wyższy feyr na moim miejscu. Taką mamy naturę.

Nie czarujmy się, wcale nie jestem inna. Ten świat mnie potrzebował – tylko moja moc mogła go teraz uratować, powstrzymać wojnę, przywrócić sprawy do normy. I choć wiedziałam to wszystko, zrobiłam to, co zrobiłam. Dlatego, że Kes nigdy by nie zostawił towarzyszy na pewną śmierć. Dlatego, że wszyscy uratować się nie mogli. I musiałam wybrać między jego życiem a własnym. Między uratowaniem Kesa a uratowaniem świata.

I nie miałam innego wyboru.

– Pobawimy się w bohaterów? – spytałam sama siebie.

– A w sumie czemu nie? – odpowiedziałam.

Wyrwana z pochwy Dama zaśpiewała w moich rękach, czując przedsmak rozrywki. Pierwsi łapacze byli już dwa kroki ode mnie.

Nie rozumieją, z kim mają do czynienia. Widzą przed sobą po prostu najemniczkę. Idioci! Nie będę ich wyprowadzać z błędu…

Cios. Zaklęcie. Skok. Powrót. Krzyk.

Śmieję się. Jestem szczęśliwa. Moi są już daleko. Kes jest już daleko, teraz magowie ich nie dogonią. Nieważne, że siły się kończą, że nawet immunitet na magię, który otrzymałam razem z władzą Jesieni, ma swoje granice. Nieważne. Nic nie jest ważne. Jest tylko Dama śpiewająca w mych sztywniejących dłoniach, są tysiące nici drżących w palcach Tkaczki, oczekujących na decyzję, jest walka, od której zależą losy całego świata. Ale dla mnie to się kompletnie nie liczy!

Lecę z nóg. I dalej się śmieję.

– Obłąkana… – szepce ktoś.

Pustka.


* * *

Kito przemienił się i podbiegł do wyłażących z tunelu towarzyszy.

– Gdzie Rey?

– Ta kretynka poświęciła się dla nas! – wybuchnął trupio blady Kes. Magowi nie mieściło się w głowie, że Rey mogła tak postąpić.

– Jest tylko jedno wyjście – oświadczył Neka, jednocześnie ruchem głowy dziękując Wittorowi, który wysuszył ich odzież zaklęciem. – Trzeba iść do Akademii.

– O czym ty mówisz?! – rzuciła się na niego Anni. – Ledwośmy z życiem uszli! Rey nie żyje, już nic dla niej nie jesteśmy w stanie zrobić!

– Księżniczka żyje! – szczeknął Pożogar. – Gdyby się pozbyła ciała, tobym poczuł. W każdym razie magowie mogą zniszczyć tylko jej ciało, które się odtworzy za kilkadziesiąt lat. Łowca złapali, kiedy przygotowywał się do odejścia w Chaos i już wykonał połowę rytuału, już zrezygnował z nieśmiertelności. Z Rey-line im tak łatwo nie pójdzie. Jeśli nawet skrępują ją zaklęciami i więzami, ona ma moc. Jest zdolna prawie do wszystkiego. Elmir podszedł do koni.

– Ja idę do Akademii – oświadczył. – Jeżeli brat się dowie, że zostawiłem jego narzeczoną w łapach ludzi, to mnie zabije. Więc już wolę dać się złapać magom niż bratu, wasi kaci są dużo mniej pomysłowi. Idziecie ze mną? Akir? Pożogar? Kito?

– Pewnie – prychnął urażony jednorożec. – On się jeszcze pyta!

Kotołak i feyr po prostu skinęli łbami.

– Ja też – rzucił Kes, wskakując na konia. Neka, Bran i Wittor poszli za jego przykładem.

– My też. Co by nie było, bez nas to nie tylko nie załapiecie się na audiencję u Rady, ale nawet do miasta się nie dostaniecie. Jest noc, straż was nie przepuści, a magom otwierają bramy o każdej porze dnia i nocy.

– No trudno – westchnęła Anni. – Nie podoba mi się to wszystko, ale idę z wami…


* * *

– Gadaj, dziwko! Co on ci powiedział? Podał ci klucz, kolejność nut?

Stary mag trzymał mnie za podbródek, zmuszając, żebym mu patrzyła w oczy. Wyszczerzyłam zęby, doskonale wiedząc, co będzie dalej, wiedząc, że popełniam błąd. Ludzie wszystkich czasów i światów są tacy sami – wierzą, że cel uświęca środki. Nigdy nie zdawali sobie sprawy, że wyrządzając ból rozumnej istocie zabijają własne dusze, skazując je na wieczne męki po tamtej stronie…

– Będziesz mówić?

– Mistrzu, czemuż się tak cackacie z tą dziwką? – Młody łapacz z nieprzyjemnym uśmiechem pogłaskał górskiego wilka. – Dajcie ją mnie, zaraz zacznie śpiewać…

– Zaproponuj mi jeszcze złoto, chłopczyku. – Z trudem otwarłam zaschnięte usta i próbowałam poruszyć związanymi na plecach rękami, napięłam nadgarstki w beznadziejnej próbie pozbycia się więzów. – A najlepiej rozwiąż mi ręce i powiedz to jeszcze raz.

Łapacz zacisnął pięści i ruszył do mnie. Siarczysty policzek był odpowiedzią na moją bezczelność. Wiem, że uprzejmi żyją dłużej, ale ja już tak mam, złośliwość to moja druga natura.

– Zostaw, Art, nie dotykaj jej. Nie podoba mi się ta najemniczka, jest w niej coś obcego.

– Szpieg starszych, mistrzu? Myślicie, że te tchórze jednak wylazły ze swoich śmierdzących nor? Elfka albo zwierzołak? Bo na driadę w każdym razie nie wygląda…

– Może jeszcze do kompletu wymienisz rusałki, smarkaczu? – przerwałam i kolejny raz szarpnęłam nadgarstkami, ale sznur był zawiązany z użyciem takich czarów, że nawet w najlepszym czasie bym go nie zerwała. – A o tym, żeś mnie uderzył, to jeszcze porozmawiamy, jak się spotkamy i nie będę miała związanych rąk. Masz to u mnie…

– Art! – Stary mag powstrzymał młodszego, który zamierzył się do następnego ciosu. – A ty, mała, przypomnij sobie co prędzej, co feyr powiedział twojemu szefowi. Czego zdrajca od niego chciał?

Odwróciłam głowę i zaśmiałam się chrypliwie. Pokusa, żeby zwalić wszystko na Kesa, była nęcąca. Jego życiu by to nie zagroziło w żaden sposób, a mnie by uratowało – ale poczucie, że tchórzę, że boję się ludzi, rozlało się po żyłach jak trucizna. Oni? Ośmielili się mnie uwięzić? Chcą mnie zmusić do zdrady? Magowie rozkazują mi mówić? Jeszcze czego!

Zagryzłam usta do krwi, ostentacyjnie, rozkoszując się każdą sekundą swojego „triumfu”. Magowie zamarli, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Za dobrze wiedzieli, jaki kolor ma prawdziwa krew. Za dużo jej przelali i bali się, że kiedyś nadejdzie dzień zapłaty. No i… nadszedł. W postaci związanej, bezbronnej Księżniczki, która teraz i muchy by nie skrzywdziła. Śmieszne.

Zaczęłam się śmiać. Nie z nich. Z siebie. Prawidłowo – kiedy gorzej już być nie może, pozostaje tylko cieszyć się, że gorzej już nie będzie.


* * *

Weszli do Akademii o świcie. Nie zdejmując rąk z rękojeści broni, przeszli przez główną bramę. Nikt nie śmiał ich zatrzymać.

Wszyscy wiedzieli, że trzej członkowie Rady i jeden młody łowca w nocy próbowali odbić więźnia. Niósł się za nimi szept: „Zdrajcy!”, ale nikt nie próbował ich zatrzymać. Łowcy zbyt dobrze znali swoich byłych kolegów.

– Wiesz, w co się pakujemy? – szepnął Neka do idącego obok niego Kesa. – Coś mi się zdaje, że przychodzić tutaj to nie był dobry pomysł.

– Nie możemy jej zostawić. – Kes potrząsnął głową. – Już nie mówię o tym, że ona się poświęciła, żeby nas uratować, ale sam słyszałeś, tylko ona jest w stanie prawidłowo posłużyć się Rogiem. Tylko ona jest w stanie przywrócić rozum niższym feyrom. Ona jest jedyną szansą dla tego świata.

Neka uśmiechnął się. Skąd wiedział, że otrzyma taką odpowiedź?


* * *

Uderzył mnie w twarz. Zamaszyście, mocno. Na ustach pojawiła się krew, ciekła z kącika ust ciężkimi kroplami, cienką strugą płynęła w dół, po szyi, za rozerwany kołnierz…

Jeszcze trochę. I troszeczkę. No, jeszcze odrobinę. Dopóki oszaleli z nienawiści magowie odreagowują, biją potwora, który znienacka znalazł się w ich mocy. Póki nie widzą dymu, nie czują spalenizny. Jeszcze trochę i troszeczkę, a więzy puszczą. A wtedy…

– Dziwka!

Uderzył mnie w brzuch, instynktownie zawyłam i zgięłam się wpół, przyciągając kolana do piersi, odruchowo broniąc się przed dalszymi ciosami. Bolało.

– A tak lubisz? Coś ci teraz mniej wesoło!

– Art, przestań! – Starszy cofnął się, dysząc ciężko. – Jeszcze nie czas.

– Faktycznie, jeszcze nie czas. Jeszcze nie przećwiczyłeś na mnie wszystkich zaklęć ze swojego bogatego repertuaru, co? – Splunęłam. W ślinie było coś złotego. Niedobrze. Krew mi idzie z gardła, czyli coś mam w środku odbite. Lepiej nie stracić tego ciała.

Znów biją. Niech szlag trafi mój długi ozór! Zaklęcia, ciosy, obelgi. I powoli poddające się więzy, powoli słabnące zaklęcie krępujące.

Jest!

– No, chłopaczku, teraz spróbuj powtórzyć to, co wtedy powiedziałeś…

Młody łapacz osłupiał, gdy na jego przegubach zacisnęły się moje palce. Złość skutecznie zastąpiła mu rozum.

– A może masz zwyczaj walczyć tylko z przeciwnikiem bezbronnym i związanym?

– Zgiń, zarazo! – zasyczał, krzywiąc się z bólu. Kątem oka zauważyłam, że z palców mistrza zaraz wystrzeli zaklęcie. Nie miałam czasu ani ochoty zastanawiać się, jakie. Pociągnęłam swojego zakładnika w dół, na siebie, próbując użyć go jako tarczy.

I spóźniłam się.

Setki stalowych igieł leciały w moją stronę. Dziesiątki dotarły do celu. Mag zwyciężył. A ja?

– Jak śmieliście pokazać się tutaj po tym… tym… i jeszcze ze sobą nieludzi przyprowadzać!

Hron, przewodniczący Rady Akademii, nabrał powietrza w płuca, sposobiąc się do kolejnej gniewnej tyrady. W innej sytuacji Kes nie ośmieliłby się mu przerywać, ale teraz… Teraz czuł, jak czas ucieka, wiedział, że Rey go potrzebuje. Mag nie wiedział, czy to więź między nimi wreszcie zaczęła działać z pełną siłą czy też wszystkiemu winien jego niepokój o Księżniczkę.

– Mistrzu, bardzo was proszę, to ważne. Przecież wiecie, że nie przychodzilibyśmy tutaj, gdyby to nie było…

– Pewnie, że byście nie przyszli! Zdradziliście Akademię, związaliście się z wrogami, wy… Czy wy macie pojęcie, do czegoście doprowadzili? Zresztą, co ja tu z wami rozmawiam! Dawno powinienem był wezwać ochronę! Tylko mój sprzeciw sprawił, że Rada was nie osądziła. Obiecałem, że przyjdziecie i się wytłumaczycie. Rozumiecie? Mogliście już dostać karę śmierci! Gdybyście… Neka, Bran, jakim cudem wyście się w to wplątali? O Boże! Toż myśmy od początku razem pracowali, nigdy mnie nie zawiedliście!

– Hron…!

– Mam ochotę was własnoręcznie udusić. Czy wy macie pojęcie, ten Książę to był klucz do wszystkiego! To była nasza jedyna szansa na rozpracowanie działania Rogu. On jeden znał sekwencję nut, która mogła podporządkować nam feyry! A wy… wy…

– Hron! – szczeknął nagle Bran. – Zamknij się na chwilę! Daj nam coś powiedzieć!

– Tłumaczenia nic wam nie pomogą – zauważył tamten już spokojniej.

– Gdzie jest Rey, mistrzu?

– O kim wy mówicie, Kessar? Aha… Pewnie o tej najemniczce? Agon i Art właśnie ją przesłuchują.

– Co?! – zerwał się Neka. – Hron, natychmiast poślij kogoś i niech przerwą przesłuchanie. Natychmiast!

– Jeszcze mi mówisz, co mam robić? Chyba nie rozumiesz sytuacji!

– Rozumiem sytuację doskonale, idioto! Płakałeś, że ci zabiliśmy najcenniejszego więźnia, Księcia, nadzieję na pokój! A prawda jest taka, że to twoje psy teraz właśnie niszczą naszą ostatnią szansę! Ta dziewczyna jest dziedziczką Jesiennego Łowca, Władczynią Jesiennego Rodu! To jest Księżniczka, ta sama, której ojca skazaliśmy! Masz pojęcie, co będzie, jeśli ona zginie albo ostatecznie straci wiarę w ludzi? Wtedy wszyscy leżymy!

Hron zmienił się na twarzy. Zbladł jak kreda. Pamięć złośliwie podsunęła mu scenę przesłuchania pewnego zwierzołaka złapanego na ludzkim terytorium…


* * *

Ból. Jakbym stała nago w ogniu tysiąca słońc. Mam wrażenie, że ten ból nie ma początku ani końca. Wieczność w piekle. Ból i strach.

– Rey, wytrzymaj, Rey… Wszystko będzie dobrze, przecież jesteś nieśmiertelna! Nie możesz umrzeć! – Woła mnie czyjś głos. Nie rozumiem słów, nie rozumiem, czego ode mnie chcą, po prostu kąpię się w tych dźwiękach, odpychających ból, ocieniających obnażone ciało. - Lina!

– I ty to nazywasz miłosierdziem? Zobacz, co twoi kochani nauczyciele z nią zrobili! Kim trzeba być, żeby coś takiego zrobić z rozumną formą życia? – Czyjś ryk, też znajomy, nie taki swojski, ale kochany… Nie pamiętam imion, ale wiem, że jestem teraz bezpieczna. Gdzieś tam głęboko w środku kołacze się wiara.

Wszystko będzie dobrze…


* * *

– Czyli ona jest gotowa współpracować z Akademią i skończyć wojnę? Jesteście pewni, że można jej wierzyć?

Mistrz Hron patrzył wyczekująco na starych przyjaciół. Starsi, pies feyr i młodsi magowie zostali w pokoju – uzdrowiciele, którzy badali Księżniczkę, nie zdołali ich wyrzucić. Zachowywali się, jakby z każdej strony spodziewali się podstępu, cały czas z napiętą uwagą, gotowi bronić Księżniczki przy najmniejszych oznakach zagrożenia.

– Jesteśmy pewni – odpowiedział za obydwu Bran. – Całkowicie. Przecież wiesz, że feyry ponoszą ogromne straty. Dla istot nieśmiertelnych to jest za wysoka cena nawet za zemstę. Księżniczka też to rozumie, chociaż nie wie, jak naprawdę sprawy stoją. Mam wrażenie, że ona boi się myśleć o tym, ilu poddanych się nie doliczy po powrocie, ilu zginęło przez to, że chciała się zemścić na ludziach, a nie pomyślała o wszystkich konsekwencjach swojego samobójczego posunięcia. Przecież wiesz, że szukaliśmy jej prawie dwa lata. Sam kazałeś nam sprawdzić, czy to możliwe, że nieuchwytny feyr jest rozumny. Sprawdziliśmy. Początkowo nie spałem po nocach, tak się bałem. A potem, jak ją lepiej poznałem, to zacząłem się zastanawiać, czyśmy się nie pomylili. Hron, to jest dziecko! Na Boga! Zwyczajna zagubiona dziewczynka! Nawet teraz w niej jest dużo więcej z człowieka niż z feyra. A poza tym… jest jeszcze jedna okoliczność, która przekreśla wszelkie podejrzenia.

– Mianowicie? – zaciekawiony Hron pochylił się do przodu.

– Pamiętasz legendę o obrońcach?

– O tym, że feyr zakochuje się w człowieku i wtedy broni go przed wszystkim i wszystkimi i obdarza nieśmiertelnością? To bajki. Sam wiesz, że żadnych dowodów na to nie ma i nie było. Zwyczajna klechda ludowa.

– Niech będzie klechda, ale nie ma dymu bez ognia. Ta legenda ma realne podstawy i nie jest daleka od prawdy. Nie do końca rozumiem istotę tej więzi, ale z tego, co widziałem przez ten czas, to wychodzi, że Rey chroni Kesa. Nazywa go swoim sunner-warrenem, z tego co rozumiem to jest coś w rodzaju podopiecznego. Była gotowa dla niego umrzeć! Rozumiesz, co to znaczy?

– O Boże! To… no po prostu wstrząsające.

– Ale wykorzystywać tę więź dla kontroli – odezwał się nagle Neka, który dotąd słuchał przyjaciela uważnie i w milczeniu – tobym nie radził. To wszystko jest mocno pokręcone. Nie wtykajmy kija w mrowisko. Księżniczka dotrzyma obietnicy, zwróci feyrom rozum, wyprowadzi je za Wrota, ale rządzić sobą nie da. Prędzej umrze, niż będzie wam służyć.

– Wasz przyjaciel dobrze mówi, mistrzu. Rey-line nigdy nie pokłoni się zabójcom jej ojca – odezwał się Pożogar, zjawiając się znikąd. Po prostu pojawił się w pustym miejscu i ułożył na dywanie, z pyskiem na wyciągniętych łapach, obserwując ludzi spode łba.

– A…

– Nazywam się… Mówcie mi Pożogar, tak będzie wygodniej, wy, ludzie, zawsze przekręcacie słowa prawdziwej mowy.

– A…

– Hron, nie przeszkadzaj naszemu gościowi – uśmiechnął się Bran, rozbawiony konfuzją przewodniczącego Rady. – Jestem pewien, że ma nam coś do opowiedzenia.

– Słusznie mówicie, mistrzu. – Pies uprzejmie zastrzygł uszami. – Przyszedłem w konkretnej sprawie. Wiem, że to wygląda na jakieś szaleństwo, ale mam propozycję. W tej chwili jestem kimś w rodzaju… pomocnika Pani Jesieni… jak to powiedzieć… w waszym języku nie ma odpowiedniego słowa. Nie pomocnik… Zastępca? Tak, na pewno, to jest to słowo. A więc: Księżniczka jest chwilowo pozbawiona możliwości działania, a tu trzeba się spieszyć, wobec tego zaryzykowałem i podjąłem decyzję sam.

– Ale do rzeczy…

– Wiecie, że ostatnio ataki koszmarów Chaosu zdarzają się częściej? – Zamilkł na chwilę, aż doczekał się potakującego skinienia głową. – Granica oddzielająca Ład i Chaos osłabła. Zbyt wiele przysiąg złamano, zbyt wiele krwi rozlano, ten świat przegnił. Niedługo się zawali i Chaos pochłonie ziemie śmiertelnych, a być może i nieśmiertelnych. Taka jest prawda.

Bran zbladł. Jego koledzy też nie wyglądali lepiej. Hron zagryzł wargę do krwi. Magowie nie byli niepiśmiennymi chłopami. Wiedzieli wiele i wiele pamiętali, nieśli przez światy pamięć i mądrość. Choć ich wiedza była fragmentaryczna, choć sami czasem wątpili w jej wartość, niezdolni oddzielić ziarna od plew, to przecież oni, kronikarze i obserwatorzy, wiedzieli lepiej niż ktokolwiek inny, że Chaos to nie jest siła, z którą można by się dogadać, ani zagrożenie, wobec którego można dalej zawracać sobie głowę starymi podziałami.

– Co…? – zachrypiał Hron i zamilkł, nie radząc sobie z własnym głosem.

– Co proponujecie? – wyręczył go Neka. – Mówicie w tej chwili w imieniu całego swojego ludu?

– W imieniu Jesiennego Rodu – sprostował Pożogar. – Proponuję wam sojusz. Granica zostanie przerwana w dniu mocy mojej pani, czterdziestego dnia jesieni, o świcie. Jeśli zgodzicie się przerwać polowanie na feyry i zapomnieć o podziałach, jeżeli zwrócicie Róg zagrabiony poprzedniemu władcy, to pierwszego dnia jesieni feyry odzyskają świadomość, a kiedy Granica padnie, cały mój ród stanie ramię w ramię ze śmiertelnymi. Nie mogę mówić w imieniu wszystkich starszych, ale wierzę, że wśród nich także nie znajdą się tchórze, którzy uchylą się od swojego obowiązku. Proponuję wam umowę, ludzie. Decydujcie. Świadomi błędów przeszłości, nie popełnijcie błędu, wybierając dalszą drogę.


* * *

Otworzyłam oczy i próbowałam zorientować się, gdzie się właściwie znajduję. Na pierwszy rzut oka w każdym razie nie wyglądało to na podziemia Akademii. Na salę tortur tym bardziej nie. Dziwne. Czyżby teraz w takich warunkach trzymano więźniów? Czy może magów ruszyło sumienie? No nie, bez żartów.

– Jak się czujesz? – cichy, ale dobrze znajomy głos wyjaśnił sytuację.

– Kes, niech cię szlag najjaśniejszy trafi, co wyście za moimi plecami namotali?

– Jak się czujesz? – powtórzył, całkowicie ignorując moje oburzenie.

– Uhhm…

Spróbowałam się podnieść, ale ból mi nie pozwolił. Łzy pociekły mi z oczu. Kiedy wreszcie złapałam w pewnym stopniu kontakt z rzeczywistością, Kes uśmiechnął się wyrozumiale. O dziwo, nie zaobserwowałam radości na widok mojego opłakanego położenia. Jakby mu było… przykro? Bał się o mnie? Kes? O, Żywioły, czyja umarłam i to dookoła to jest Chaos?

– Uzdrowiciele zabronili ci wstawać, jak się obudzisz. Jeszcze przez tydzień nie wolno ci wstawać, a na pełne wyleczenie potrzeba najmarniej dwóch miesięcy.

– Gdzie jesteśmy?

– W Akademii, a gdzie mamy być? Po twoim idiotycznym poświęceniu nie mieliśmy innego wyjścia, jak iść do Rady.

– I co? Rada tak po prostu mi wszystko wybaczyła i jeszcze kazała leczyć? – prychnęłam sceptycznie. – Co wyście obiecali magom?

Kes tylko spuścił wzrok.

– Co! Obiecaliście! Im! Za! To? – ryknęłam w bezsilnej złości. – Co im powiedzieliście?

– To! Nie! Ja! – odkrzyknął gniewnie.

– Pamiętam około stu podstawowych języków ludzkich. Może byś mówił którymś z nich? – podsunęłam zgryźliwie.

– On niczego nie obiecał, Księżniczko – odparł Pożogar, wchodząc do pokoju i stąpając miękko po podłodze wyłożonej ozdobnymi płytkami. – Zresztą i tak wszelkie obietnice padły po waszym uwolnieniu, a nie w zamian za nie. Zorientowawszy się w waszym stanie, nie mogłem postąpić inaczej.

– Mów! – Próbowałam się rozluźnić, ale mięśnie uporczywie odmawiały podporządkowania się woli swojej nominalnej właścicielki.

– Kiedy wam się trochę poprawi, przewodniczący Rady Akademii chciałby spotkać się z wami i omówić sytuację istniejącą w danym momencie. Doszliśmy do porozumienia obejmującego nie tylko wasze życie i Róg, lecz także przerwanie polowań w zamian za to, że w chwili przerwania Granicy feyry będą walczyć razem ze śmiertelnymi, a Książęta spełnią swój obowiązek i stworzą fundament nowej Granicy. Elmir, Akir, Anni i Kito trzy dni temu rozjechali się do domów. Ja miałem zamiar wyruszyć dzisiaj, jeśli nie rozkażecie inaczej.

– Wybierasz się za Wrota?

– Tak. Mamy cały miesiąc zapasu, do tego czasu nic się nie zmieni, a Książęta muszą się dowiedzieć, jaką umowę zawarł nasz ród.

– Idź. – Z trudem uniosłam rękę i słabo machnęłam nią w stronę drzwi. – Ale pierwszy świt jesieni musi cię zastać przy mnie. Będziemy czekali w Kostriakach.

Odwrócił się w milczeniu i odszedł.

Kes uniósł brew z rozbawionym uśmiechem.

– W Kostriakach? Pewna jesteś?

– W Kostriakach – powtórzyłam. – Nie lubię Wołogrodu i nie zostanę tutaj. Ty możesz robić co chcesz, nie potrzebuję twojej pomocy.

– No wiesz?! Naprawdę myślisz, że cię puszczę samą? – obruszył się. Jego oburzenie spłynęło jak balsam na moją duszę. Troszczy się… – Co ty, zapomniałaś o naszej umowie? Nie zamierzam po tym wszystkim znowu za tobą ganiać.

Jęknęłam. Kes to Kes. Proszę, jest na tym świecie coś, co było, jest i będzie, bez zmian. Mała rzecz, a cieszy.

– Przysiągłem matce, Lina. Matce, ojcu, braciom. Przysiągłem, że ukarzę ich zabójcę. Magiczną przysięgę złożyłem! Przecież rozumiesz! Ja muszę dotrzymać przysięgi!

Jakby mnie kto obuchem zdzielił po głowie. Uszczypnęłam się, mając nadzieję, że to wszystko sen, zaraz się obudzę. To nieprawda. To mi się tylko śni. Kes nie mógł zrobić czegoś aż tak głupiego! Nie mógł dać niezłomnej przysięgi, której nic nie może rozwiązać! Której nie można nie spełnić! Nie mógł!

Ale determinacja w głosie maga starczała za wszelkie dowody. Mówił prawdę.

– W porządku… – To ja powiedziałam? Ten ochrypły głos, pełen dziwnej tęsknoty? – W porządku, Kes, rozumiem. Ja zrobię to, co do mnie należy. Gdy tylko feyrom wróci rozum, spotkamy się i wskutek tego spotkania upadek Granicy zobaczy tylko jedno z nas. I to nie będziesz ty. Rozumiesz, prawda? Dam sobie radę, znajdę inny punkt oparcia, innego podopiecznego, dam radę… – przekonywałam raczej siebie niż jego.

Milczeliśmy długo, starannie udając, że nic się nie stało.

Ale wiedziałam, że wszystko się zmieniło. Teraz nie czułam, że mam prawo zabić Kesa. Był ofiarą tak samo jak ja. Ofiarą swojego nieprzemyślanego czynu. Był niewinny. Ale…

O, Żywioły! I co ja teraz mam począć?


Rozdział X

<p id="_Toc245469251">Rozdział X</p> NIECH ZABRZMI RÓG

31 SIERPNIA – 30 WRZEŚNIA


Co to za hałas? Uniosłam się nieco, sycząc. Ból żeber towarzyszył mi niemal ciągle już od miesiąca. Kes wzdrygnął się i otworzył oczy. Przeciągnął się z chrupotem kości i spojrzał za okno.

– Coś się dzieje – powiedział z namysłem. – Panika na ulicy. Czuję magię, ktoś rzuca bardzo silne zaklęcia. Wygląda na to, że krąg magów pracuje. Tylko nie mam pojęcia, co z tego wszystkiego ma być.

Zakrztusiłam się. Odkaszlnąwszy, próbowałam wstać, ale żebra zareagowały na to tak, że wolałam zostawić to nieszczęsne ciało w spokoju. Pewnie, że moje kości zrosną się całkiem szybko – nie jestem jakimś biednym człowiekiem – ale jeszcze najmarniej przez tydzień takie ataki będą się powtarzać. Mam za swoje, było nie ruszać w drogę nie wyleczywszy się do końca.

Gdybym tak mogła przejść za Wrota! W ziemiach nieśmiertelnych przybrałabym swoje prawdziwe ciało i teraz nawet nie pamiętała, że coś mnie bolało. Ech, marzenia… Rzeczywistość była ponura. Już prawie dwa tygodnie kwitliśmy w Kostriakach. Nie chciałam pomocy magów, uparłam się ruszyć w drogę wierzchem. Ciało protestowało, ale jakoś wywiązywało się ze swoich obowiązków.

W Kostriakach zatrzymaliśmy się w „Czarnym Piątku”. Alik długo kręcił głową i za każdym razem, przychodząc mnie odwiedzić, obrzucał maga złym spojrzeniem. Kes szczerze cierpiał z tego powodu, ja śmiałam się w kułak, kiedy nikt nie widział, Alik zaś ciągle zrzędził, że przecież od początku mówił… że tak będzie… że zostanę kaleką i tak to jest, jak się ktoś zadaje z łapaczami.

– Pożogar jeszcze nie wrócił?

Akir, Elmir i Kito mieli zjawić się na Granicy dziesiątego, natomiast feyr obiecał dołączyć do nas zaraz po zaniesieniu do wiecznych krain wiadomości o zmianie mojego statusu i kopii układu z magami.

Kes zmarszczył czoło, cały czas patrząc na ulicę. Poranna zorza oświetliła jego głowę, nadając włosom rudą barwę, jak sierść lisa.

Nie kombinuj, Rey! Za dużo myślisz! Oni nie mają ze sobą nic wspólnego! Kes w niczym nie jest podobny do Lissiego! W niczym, rozumiesz?

Od prób poradzenia sobie z czarem oderwało mnie stukanie do drzwi. Kes ze zdziwieniem wzruszył ramionami. Nie spodziewaliśmy się żadnych gości o tej porze.

Zapiął część guzików koszuli i, najwidoczniej uznawszy, że wygląda już dostatecznie przyzwoicie, otworzył drzwi.

– To nie wasz piesek? – Chłopiec patrzył na maga z nadzieją. – Całą noc siedział na dole, jakby na kogoś czekał. Szef powiedział, że jak na takiego zwykłego kundla to za mądry, i kazał go wam pokazać, wyście czarodziej, wy często z takimi chodzicie…

Zamilkł pod badawczym spojrzeniem Kesa. Pożogar, bo on to był, szczeknął cicho, dając do zrozumienia, że nie ma się z czym kryć.

– Tak, to mój pies. Dzięki, że go przyprowadziłeś – odpowiedział mag z wymuszonym uśmiechem i podał chłopcu monetę wyciągniętą z powietrza. Dzieciak z lekkim niedowierzaniem ugryzł pieniążek, upewniając się, że to nie iluzja, rozpromienił się, puścił psa i pobiegł na dół, do dużej izby, żeby zanieść szefowi wiadomość o pomyślnym rozwiązaniu problemu dziwnego psa.

– Pozdrawiam was, Pani Jesieni. – Pożogar skłonił głowę i wskoczył na fotel, w którym do tej chwili drzemał Kes. Mag prychnął i usiadł po turecku w powietrzu. – Mam wiadomości, ale obawiam się, że waszej wysokości nie ucieszę.

– Książęta uchylają się od obowiązku? – zdziwiłam się. Feyr potrząsnął przecząco łbem.

– Nie. Wyżsi bardzo się ucieszyli z wieści o was i zgodzili się na sojusz. W dniu waszej mocy przyjdą. Z tym że… zanim przeszedłem przez Wrota i przyniosłem wiadomości, rada rodów ustaliła plan ataku na Ruś. Pierwszy szturm nastąpi dzisiaj. Już nastąpił.

– Co? Gdzie? – Zerwałam się. Żebra protestowały wielkim głosem, ale tym razem nie zwracałam na nie uwagi. Pospiesznie zaczęłam wciągać wiszące na wezgłowiu łóżka spodnie. Kes taktownie odwrócił wzrok. Gdybym nie była tak zaszokowana nowiną, niewątpliwie zastanowiłby mnie ten napad dobrego wychowania.

– Tutaj. Milczenie.

– Znaczy, gdzie? – Osunęłam się z powrotem na łóżko.

– Znaczy tutaj. Za godzinę tu będą. Książęta nie są w stanie ich zatrzymać, tego rozkazu nikt nie ma mocy cofnąć. Dzisiaj Kostriaki przestaną istnieć.

– Na Chaos! – Wpiłam się paznokciami we własne dłonie. – Żywioły i cały ich pomiot!

– Rey!

– Co?! – Odwróciłam się rozdrażniona do maga.

– Muszę iść. Magowie tworzą krąg. Moja moc też się przyda.

– Idź, idź. – Machnęłam ręką, nieuważnie słuchając, co mówi. Dopiero po chwili dotarł do mnie sens tego, co usłyszałam. – Hej! Zaraz! Dokąd to?

Kes spojrzał najpierw ze zdziwieniem na mnie, potem pytająco na Pożogara. Czego ta wariatka znowu chce od niego?

– Pożogar, tak konkretnie, to kogo Książęta tu wysłali?

– Dokładnie to nie wiem – odparł pies. – Nie było warunków na bliższe wyjaśnienia. Przypuszczani, że zające słoneczne, baskerwilki, drzewce i złote ptaki, reszta to drobnica, nie ma o czym mówić.

– Dlaczego akurat oni?

– Bo wydawać rozkazy niższym mogą tylko Książęta z tego rodu, do którego te należą. A akcję zainicjowali letni, więc myślę, że główną siłą będą ich niższe. Z tym że, jak mówię, to są tylko moje domysły. Bardzo możliwe, że to nie jest kompletna lista, może poparł ich ktoś z zimowych albo wiosennych i doszły jeszcze dwa czy trzy punkty, ale to nie jest ich czas.

– A co z jesiennymi?

– Bez ciebie nikt nie miał prawa podjąć takiej decyzji. Ten atak to jest ryzykowanie istnienia całego rodu. Jesienni Książęta nie biorą udziału w takich naradach, bo mówią, że ich władca nie jest obecny. Wszelkie ataki planowali samodzielnie i nigdy nie ryzykowali nadmiernie. W efekcie przez te osiemnaście lat mieliśmy minimalne straty, nasz ród praktycznie w czasie wojny nie ucierpiał i jeśli chodzi o liczbę niższych, to jest silniejszy niż wszystkie pozostałe razem wzięte.

– Czyli mamy wszystkiego godzinę…

Nie zwracając uwagi na to, że dalej siedzę na łóżku w cienkiej koszuli i spodniach wciągniętych tylko do kolan, zaczęłam analizować różne warianty. Żeby to chociaż było jutro! Dzisiaj Róg na nic się nie przyda. Może jego moc wystarczy do przywrócenia rozumu dwu, w porywach trzem feyrom. Ale o czymś na większą skalę nie ma mowy.

– Nie zamierzam stąd uciekać! – wypalił Kes. Pogrążona w myślach nie od razu zrozumiałam, o czym mówi.

– A ja nie zamierzam ci tego proponować! – odcięłam się. – Słuchaj, czy jest szansa, żeby magowie utrzymali miasto przez dobę? Do świtu pierwszego dnia jesieni? To jest bardzo ważne, więc najpierw dobrze pomyśl, a potem odpowiadaj.

– Daliby radę, gdyby… – Przygryzł kostkę palca, jakby zastanawiał się, ile może mi powiedzieć. – Miasto jest osłonięte kloszem, musieliby go tylko zasilać mocą, z tym że jest jedno „ale”. Istnieje luka, mianowicie zachodnia brama, musi być, inaczej klosz by nie działał. Mniejsza o szczegóły i wzory, to jest dosyć trudno wytłumaczyć…

– Dobrze. Tyle, ile mi trzeba, zrozumiałam. Utrzymamy bramę, to utrzymamy miasto. Tak?

Skinął głową.

– Pożogar, co na to powiesz? Jest szansa? – zwróciłam się znowu do feyra. – Jesteśmy w stanie swoimi siłami utrzymać bramę, czy sprawa jest beznadziejna?

– W pojedynkę nie zdziałamy nic, to chyba nawet dla feyra jest jasne – przerwał Kes, nerwowo żonglując w palcach migocącym zarzewiem magii. – Według mnie musimy iść do magistratu i przyłączyć się do strażników. Im się na pewno przyda pomoc, bo Akademia zarządziła, żeby wszystkich łowców odwołać do domu. Z tego, co wiem, większość wojska, która dotąd chroniła Kostriaki, poszła z nimi. W mieście są kobiety, dzieci i niewielki oddział straży.

Westchnęłam ciężko. Znowu zapomniałem, że Kes ma bardzo mgliste pojęcie o naszym narodzie w ogóle, a o mnie w szczególności. I to głównie złożone z uprzedzeń.

– Kes, nie ma co tracić czasu na użeranie się z magistratem. Poza tym nie zamierzam tam iść, żeby strugać wielką wojowniczkę. Jestem Rey-line – głównodowodzącą Jesiennego Rodu. Jestem generałem, a nie szeregowcem. Jestem od tworzenia planów, a nie od ich wykonywania. Dobrze wiesz, że w magistracie nie będą chcieli mnie słuchać, więc musimy pracować z tym, co jest. A jest tłum strażników, którzy będą bronili bramy. Musimy coś zrobić, żeby ta trzoda nas posłuchała i uznała za swoich dowódców. Na razie nic się nie dzieje, więc oni się nie podporządkują jakimś tam najemnikom, którzy nie wiadomo skąd się wzięli, ale jak na nich wyskoczy armia niższych, to będą gotowi słuchać ciebie, mnie lub samego diabła osobiście, byle przeżyć i utrzymać miasto. Rozumiesz?

Wyglądało na to, że zrozumiał. W każdym razie przestał się wymądrzać i spokojnie poczekał, aż przeanalizujemy swoje plany. To znaczy, oczywiście wtrącał od czasu do czasu cenne spostrzeżenia, ale nie zwracaliśmy na niego uwagi. Byłam – czemu trudno się dziwić – jednocześnie szczęśliwa i zła. Zła na letnich, którzy w najgłupszym momencie przejawili inicjatywę, wściekła na całą sytuację, ale szczęśliwa, że mogę wreszcie zająć się tym, po co się urodziłam. O uroku walki nie stanowił dla mnie okrwawiony miecz w dłoni, oddech ściganej zwierzyny i krew kipiąca bitewnym podnieceniem, lecz rozwiązanie skomplikowanego zadania: nie dać się zabić, zminimalizować straty i zwyciężyć.

Opracowaliśmy dwa warianty. Pierwszy miał prawie same zalety – był prostszy i bezpieczniejszy – ale trzeba było do niego wciągnąć maga. Drugi pozwalał obejść się bez Kesa, ale był ryzykowny.

Już prawie sobie wytłumaczyłam, że kto nie ryzykuje, ten szampana nie pije, ale dla spokoju sumienia postanowiłam spróbować dogadać się z podopiecznym. Oczywiście załatwi mnie odmownie, ale…

Ostatecznie wszystko może się zdarzyć. A może akurat Żywioły będą dziś miały napad dobroci? Jak długo mogą się znęcać nad swoją marnotrawną córką?

– Słuchaj, Kes… – zaczęłam nieśmiało. – Pamiętasz, cośmy zrobili w Mrocznym Lesie? Rytuał związania?

– Nawet o tym nie myśl! – uciął. – Ledwo co wstałaś, nie pozwolę ci się narażać. Drugi raz takiego wysiłku nie wytrzymasz, a gdyby nawet, to rozłożysz się na długo.

– Nie chodzi mi o powtarzanie tego doświadczenia. Możesz być dziwnie spokojny, że ten jeden raz mi wystarczy, jako pierwszy i ostatni, ale to zaklęcie ma jeszcze inną odmianę. Wymyślił je feyr, który miał podopiecznego maga człowieka. Wiążąc swoje losy, wzmocnimy się wzajemnie, ale ten rytuał nie będzie miał żadnych następstw. Jest tylko jeden szkopuł: w chwili tworzenia więzi nie możesz zwątpić ani przez chwilę. Musisz mieć do mnie absolutne zaufanie, tak samo jak ja do ciebie. Inaczej nic z tego nie będzie.

– Znaczy co, nie tylko ty będziesz silniejsza, ale ja też? Ciekawe, dlaczego mi się w to nie chce wierzyć? Zeszłym razem nic takiego nie zauważyłem…

– A sprawdzałeś? – roześmiałam się.

– Decyduj! – szczeknął Pożogar, który przez ten miesiąc odzwyczaił się od naszych inteligentnych rozmów. – Tu nie ma żadnego kantu, możesz mi wierzyć!

– Wierzyć feyrom – mruknął Kes ironicznie. – Coś nowego. I w ogóle czy jest pewność, że rytuał będzie bezpieczny dla obu stron i że wzmocni nie tylko ciebie?

– Już ci mówiłam, że nie mogę ci niczego zagwarantować. I nie mogę ci udowodnić, że mówię prawdę. To może działać tylko dzięki zaufaniu. Wzajemnemu zaufaniu. Zgadzasz się czy nie?

Wolałabym, żeby odmówił. Nie chciałam mieć wobec niego zobowiązań, nie miałam najmniejszej ochoty wypróbowywać jego zaufania do mnie, narażać na szwank i tak kruchej więzi istniejącej między nami.

– W porządku. Zgadzam się. Ale jeżeli mnie kantujesz… – urwał, jego wyraz twarzy mówił sam za siebie.

Westchnęłam. Pożogar wzniósł oczy ku sufitowi, niedwuznacznie okazując, co myśli o prezentowanej przez nas dziecinadzie.

– Doskonale. Powtarzaj za mną…

Uklękłam, krzywiąc się z bólu przeszywającego plecy. Mag poszedł za moim przykładem i ukląkł naprzeciwko. Jego oddech niemal poruszał moimi włosami. Język nie miał znaczenia, więc będę mówić po rusińsku. Tu liczył się sens słów, a nie same słowa, a Kes praktycznie nie mówi prawdziwym. Jeśli będzie powtarzał jak papuga, nie rozumiejąc, co mówi i do czego się zobowiązuje, rytuał nie zadziała.

– Wiarą związujemy nasze dusze…

– …nasze dusze…

Nadstawiłam dłoń. Kes patrzył na mnie nie rozumiejąc. Wskazałam mu wzrokiem ukryty w rękawie nóż. Wyciągnął go i po chwili wahania lekko ciął mnie nim w dłoń. Ledwo zapanowałam nad sobą, żeby nie zawyć z bólu.

– Krwią i magią związujemy nasze żywoty…

– …nasze żywoty…

Skóra na głowie paliła mnie żywym ogniem. Rubin, który wpił się w głąb ciała, gdy tylko zdjęłam diadem, protestował przeciwko wyrysowanej runie zaklęcia, jakby czuł, że nic dobrego ono Władczyni nie przyniesie. Drżącymi ze zdenerwowania palcami mocno chwyciłam zawczasu przygotowany cienki srebrny sztylet i przejechałam nim po dłoni maga. Nabrawszy parę czerwonych kropel na koniec palca, przejechałam nim po czole maga, rysując odbicie runy lśniącej na moim czole.

– Nasze losy związujemy, niech się dwie nici staną jedną, niech się dwie moce staną jedną…

– …jedną…

Runa na czole Kesa lekko zalśniła i wsiąkła pod skórę. Westchnęłam z ulgą i leciutko dotknęłam swojej głowy. Poczułam lekkie ukłucie magii.

Wstałam i otrzepałam kolana.

– Kes, zbieramy się. Bierz całą broń, jaką masz, wszystkie amulety, zioła i zapasy.

– Chcesz swoich zabijać? – spytał wprost, patrząc na mnie z niedowierzaniem w oczach. – Pewna jesteś?

– A jaki mam wybór? – warknęłam, wkładając cienką kurtkę obłożoną zaklęciem ochronnym. Marna to obrona, ale zawsze coś. Jeszcze nieźle by było czymś osłonić gardło i oczy. Ale…

– Słuchaj, masz jeszcze rękawiczki? – oderwałam Kesa od rozkładania sprzętu.

– Mam, a po co ci? – Uniósł brew.

– To ciało jest strasznie miękkie – westchnęłam. – Dzięki naszej więzi mogę je częściowo transformować, ale nie chcę, bo ludzie za szybko by zobaczyli, kto walczy po ich stronie. Mogłoby ich to… jak by to powiedzieć… trochę zdenerwować.

Kes podał mi parę czarnych skórzanych rękawiczek. Włożywszy je i upewniwszy się, że nie będą mi przeszkadzać, skoncentrowałam się i transformowałam palce. Pazury lekko przebiły skórę i można było je wziąć za część rękawiczek. Z grzebienia musiałam zrezygnować, ze skrzydeł tym bardziej, ale nie odmówiłam sobie innego drobnego udogodnienia – szyję i powieki pokryły mi ledwo widoczne rogowe łuski. Kes wyglądał na lekko zdenerwowanego.

– Nawet jak zauważą, pomyślą, że to jakieś czary – uspokoiłam go. – Złotoptaki rwą się do oczu, a baskerwilki zawsze skaczą do gardła. Jeśli znasz jakieś dobre zaklęcia, to na twoim miejscu zabezpieczyłabym te miejsca.

Skinął aprobująco głową i zaczął mamrotać jakieś zaklęcia, pomagając sobie gestami. Uznałam, że spełniłam swój obowiązek względem podopiecznego. Więcej dla niego nie byłam w stanie zrobić, chyba żebym go ogłuszyła, związała i schowała w bezpiecznym miejscu, ale to był głupi pomysł i skończyłoby się to fatalnie dla nas obojga, zajęłam się więc własnym sprzętem. Chociaż… czego ja właściwie potrzebowałam? Dama na plecach jest? Jest. I to starczy. Reszta mojej broni była ze srebra, nic bym nią feyrom nie zrobiła. Kiedyś próbowałam. Pół godziny piłowałam sobie palec ostrym jak brzytwa kindżałem. Zmęczyłam się w końcu, a palec pozostał nietknięty.

A dzisiaj miałam zabijać. Bo inaczej niższych zatrzymać się nie da. Nie chciałam myśleć o tym, ilu swoich pobratymców dzisiaj pozbawię nieśmiertelności.

I nie myślałam.

Czasem trzeba poświęcić coś mniejszego w imię wielkiego celu. Od początku czasów ta zasada bywała usprawiedliwieniem dla śmiertelnych i nieśmiertelnych. Dziś poświęcę życie rodaków, żeby mógł żyć cały naród feyrów. Tak trzeba. I będę potem z tym musiała żyć.


* * *

Magowie zawczasu zdali sobie sprawę z niebezpieczeństwa. Miasto było gotowe do obrony. Tutejsi znali ataki feyrów nie tylko ze słyszenia i umieli się im przeciwstawiać. Ale nigdy jeszcze niższe nie atakowały tak wielkimi siłami. Wyglądało tak, jakby wszystkie feyry niższe, które przeżyły wojnę, ruszyły pod zachodnią bramę Kostriaków. O, Żywioły! W otwartym polu nie dałaby im rady cała armia Rusi. Całe szczęście, że brama jest taka wąska. Całe szczęście, że to jest jedyna luka w obronie. Całe szczęście…

I gdzie tu to „całe szczęście”?

Prawdę mówiąc, nigdzie. Ludzie stłoczeni w bramie będą przeszkadzać sobie nawzajem. Z łuków strzelać nie majak – przez magiczną osłonę strzały nie przejdą, a strzelając zza pleców walczących mieczami, można poranić swoich. I co my tu w efekcie mamy? Tłum wspaniałych wojowników, którzy nie mają pojęcia, jak odpierać taki zmasowany atak na tak ciasnej przestrzeni. Z setką albo dwiema sobie poradzą, ale nie z tysiącami. Zostaną zmiażdżeni w ciągu godziny. Feyry poniosą ogromne straty, ale wedrą się do miasta.

Chyba że ktoś przejmie dowodzenie ludźmi i powie im, co mają robić.

Nie wiedzieć czemu zaświtało mi niejasne przeczucie, że do roli tego kogoś nadaje się tylko Księżniczka, a poza sobą innych wyższych na ziemiach śmiertelnych nie zaobserwowałam.

Sprawa była dosyć prosta, dziecko by znalazło rozwiązanie. Równanie z jedną niewiadomą. Jednak zupełnie nie paliłam się do tego zaszczytu. Wcale nie miałam ochoty być po tej stronie barykady.

Ale jest takie straszne słowo „trzeba”, które nie rozumie, co to znaczy „nie chcę”.

Siedzieliśmy na murze twierdzy, niedaleko bramy. W razie potrzeby mogliśmy być na miejscu w ciągu minuty.

– Pożogar – upomniałam przyjaciela, obserwując krzątaninę pod bramą – co by się nie działo, nie przemieniaj się. Jeszcze tylko tego brakowało, żeby cię ludzie zabili. Trzymaj się blisko mnie, ale nie pchaj się do walki. Rozumiemy się?

Milczał.

– Rozumiesz, co mówię, przewodniku? Czy mam powtórzyć w prawdziwym?

Niechętnie skinął kudłatym łbem. Widać było, że mu to nie w smak. Od kiedy to niżsi chowają się za plecami Książąt? Gdyby kiedyś ktoś wyskoczył z taką propozycją, sama bym go śmiechem zabiła. Ale dzisiaj i tak miałam łamać wszelkie prawa, więc dlaczego to jedno miałoby być wyjątkiem?

– Kes, tobie nie mogę rozkazywać, czego zresztą szczerze żałuję, więc tylko bardzo proszę, żebyś zrobił to samo co Pożogar.

– Rey, a dlaczego… tak mi coś przyszło do głowy… Wtedy pod cerkwią kazałaś niższym spadać i poszły. Nie możesz teraz zrobić tego samego?

– To były moje, jesienne. Letnie mnie nie posłuchają, nawet gdyby były rozumne, tak samo jak nie mogłam niczego rozkazać zimowym wtedy, pod elfią kopułą. Może by nie tknęły mnie ani Pożogara, rozpoznając, że jesteśmy feyrami. Ale atakując je, automatycznie stajemy się zwierzyną…

Brama wyleciała z zawiasów. Na Chaos! Drzewce są ogromnie silne, ich ramiona-konary są w stanie rozwalić zamkowe mury. Pięciu wojowników odleciało w tył, przewracając kilku następnych i łamiąc szyk obrońców.

Banda idiotów! Ci nieustraszeni pogromcy feyrów rzucili się natychmiast do ataku, zamiast poczekać, aż drzewce odejdą i przepuszczą na przód baskerwilki. Drzewce nie wejdą do miasta. Są nieruchawe i zbyt wielkie do walki w ciasnych uliczkach. Ale atakować je to czyste samobójstwo. Giętkie, silne ręce drzew olbrzymów zabijały jednym uderzeniem.

Nie wytrzymałam.

– Dokąd, kretyni?! – krzyknęłam, patrząc za kolejnymi wypadami śmiertelnych.

– Rey… może trzeba się włączyć…?

– Nie! – warknęłam, odwracając się do maga. – Do nich musi dotrzeć, że sami nie dadzą rady. Trzeba się wtrącić w takim momencie, kiedy nie będą mieli wątpliwości, czy się nam podporządkować.

– Rey!

Wilki napierały na ludzi coraz mocniej. Jeszcze parę metrów – i przebiją się na ulicę Zachodnią. Tam prawdopodobnie jest oddział pospolitego ruszenia, ale starcy i kobiety długo się nie utrzymają.

– Rey!

Między kudłatymi szarymi łapami kicały słoneczne zające. Gdybym nie wiedziała, że mają zęby jak brzytwy, a pazurów mógłby im pozazdrościć każdy kot, próbowałabym pozbyć się ich ot tak, kopniakami.

– Rey…!

– Teraz!

W biegu dobyłam Damy i wysunęłam pazury. Nikt na nas nie zwracał uwagi. Na razie.

Dopóki nie pojawiliśmy się na pierwszej linii, napierając na feyry, krok po kroku odzyskując teren.

– Za bramę z nimi! – krzyknęłam, odwracając się do ludzi. – Szybciej! Pomóżcie!

Tak było przez następną godzinę. Feyry zrobiły się ostrożniejsze. Nie atakowały już na oślep, ale nie ustawały w próbach wdarcia się do miasta. Ludzie, jak przewidywałam, słuchali moich komend. Zorientowawszy się, że Kes jest magiem, a mnie wziąwszy za jego kolegę, dowódca oddziału z radością pozwolił nam dowodzić. Ja głupia! Można było tak zadziałać od razu!

Minęła godzina. A trzeba utrzymać się przez dobę.

– Kes, trzeba zrobić wypad na zewnątrz! Wiedziałam, że dzięki naszej więzi usłyszy mnie bez względu na odległość.

W chwilę później zjawił się przy mnie, po drodze odrzucając na bok atakującego wilka i zabijając złotoptaka mierzącego mu w oczy szponami.

– A co jest?

– Nawet ja nie wyrobię w tym tempie do jutra rana. Trzeba ich odepchnąć od bramy, żeby łucznicy mogli wyjść. Mieczowi choć trochę odpoczną, a feyry nie będą lazły pod strzały, nawet one nie są takie głupie.

Ale trzeba je odepchnąć chociaż na te dwadzieścia kroków. Nie znasz jakiegoś poręcznego zaklęcia?

– Jest parę takich, które się zaleca przeciwko dużym skupiskom feyrów – odparł mag, machinalnie odsuwając nogą Pożogara, co wywołało gniewny warkot. – Mogę posłać falę powietrzną. Przy moim poziomie kontroli żywiołu wytrzyma jakieś dziesięć metrów…

– To i tak trzy-cztery razy dalej. Cofnęliśmy się za plecy ludzi, żeby złapać oddech. Zawołałam do siebie dowódcę łuczników, którzy do tego czasu nie uczestniczyli w walce, i przedstawiłam mu swój plan. Przyjął go z radością i obiecał zrobić dokładnie wszystko, cokolwiek mu powiem.

– Idziemy?

Plan, jak wszystkie genialne plany, był prosty. Wyskoczywszy z bramy, wysłałam falę ognia, a Kes równocześnie falę wiatru. Wokół nas momentalnie zrobiło się pusto. W tej pustce łucznicy stanęli dookoła nas w półkręgu, nie pozwalając niższym wrócić. Kilka najgłupszych zginęło od strzał albo od ostrza Kesa, reszta kłębiła się w bezpiecznej odległości, nie wyrywając się do ataku. Choć bezrozumne, były jednak feyrami. Instynkt samozachowawczy działał mimo wszystko, zawsze kierował naszym postępowaniem. Teraz z jednej strony był instynkt, z drugiej – rozkaz Książąt. Niższe wahały się. Co innego atakować ludzi z mieczami, mając szansę dotarcia do celu, a co innego, kiedy nie ma nawet słabej nadziei.

– Co teraz? – spytał Kes, posyłając powietrzną strzałę w stronę nieostrożnego złotoptaka. Trafił w skrzydło i ptaszysko spadło na ziemię. – Kiedy się pozbierają?

– Mamy jakieś piętnaście minut. Potem spadamy. Wszyscy słyszeli? Jak się przegrupują, wracamy do miasta. Nie strugać bohaterów!

Ludzie skinęli głowami, celując dalej w znieruchomiałe feyry.

Wychodziliśmy przed bramę co godzinę, dając odpocząć walczącym, których po każdym ataku niższych ubywało. Ledwo trzymałam się na nogach. Tak samo Kes. Choć zwielokrotnione przez rytuał, nasze siły były ograniczone. Nawet Książęta mają swoją wytrzymałość. Podzieliliśmy strażników na dwa oddziały, które broniły bramy na zmianę. Dawało to ludziom choć trochę odpoczynku, a nam – możliwość podliczenia strat.

– Beznadziejna sprawa! – Komendant straży z trudem zszedł z muru i otarł wierzchem dłoni krew z ust. – Jeśli nie przyjdą łowcy, ta hołota wbije się do miasta, a magów jest wszystkiego trzech i są zajęci podtrzymywaniem Tarczy.

– Wcale nie musimy odpierać całego ataku i mordować wszystkich niższych – westchnęłam. – Aby do świtu. O pierwszym brzasku feyry odejdą. Kończy się ich czas. Od początku jesieni będzie pokój.

Człowiek spojrzał na swoich podkomendnych, walczących przy bramie, i pokręcił głową.

– Pokój? Słyszałem o czymś takim, ale nie pamiętam, jak wygląda. Nie bardzo sobie wyobrażam świat, w którym ludzie i feyry nie mordują się nawzajem. Bardzo cię proszę, nie pocieszaj mnie…

Wstałam, wspierając się na Damie jak na kosturze. Mój wewnętrzny zegar już dawno przestał działać i nie wiedziałam, która godzina. Może dopiero co zrobiło się ciemno, a może już była północ. Świadomie zapomniałam o zegarze. Teraz, kiedy znaleźliśmy dobrą, a przynajmniej niezłą taktykę, trzeba było tylko trzymać się jej i tępo machać bronią.

– Nie jestem magiem – powiedziałam, patrząc na siedzącego pod murem człowieka, na rozpacz malującą się w jego oczach. – Ani łapaczem. Ale obiecuję ci, że kiedyś się spotkamy, my z wami, i podamy sobie ręce, Haden. Obiecuję.

Pierwszym raz zwróciłam się do tego człowieka po imieniu. Do tego momentu nawet myślałam o nim per „dowódca”. Nie chciałam dostrzec w nim odrębnej osoby, żywej istoty. Do tego momentu był dla mnie pionkiem w grze, którego trzeba było optymalnie wykorzystać. I który można było poświęcić, jeśli będzie trzeba.

– Rey, trzeba wyskoczyć. Za mało ludzi… Muszą odpocząć. Jeszcze trochę, już niedługo, ale… – wydyszał ciężko Kes. Pot spływał mu po twarzy strumieniami.

Wiedziałam, co to za „ale”. Do świtu niedaleko, ale jeśli feyry wedrą się do miasta – z którego prawie wszyscy mężczyźni poszli do Wołogrodu, a zostali starcy, kobiety i dzieci – to tego czasu wystarczy im aż nadto. Nie mogłam na to pozwolić. Nie teraz, kiedy zaraz będzie trzeba stanąć ramię w ramię. Jeśli feyry wedrą się do miasta, magowie zerwą układ. Uznają, że ich oszukałam. Zaczną się zastanawiać, czy Granica naprawdę jest tak słaba jak twierdzę, czy to wszystko nie było podstępem obliczonym na osłabienie Rusi i wybicie śmiertelnych.

– Dobra, wychodzimy. Sami. Łucznicy nie mają już strzał, nie ma co ich wystawiać.

Wyjęłam z wewnętrznej kieszeni kurtki cienki rzemyk i u nasady szyi zebrałam rozsypane po plecach włosy w kucyk. Cienkie czułki wysunęły się zza uszu i zawibrowały. Nie czas było się maskować.

– Co wy macie na ramieniu? – odezwał się Haden, patrząc na mnie szeroko rozwartymi oczami. Całkiem o nim zapomniałam. W ślad za nim zwrócili na nas uwagę inni.

Obejrzałam się, próbując zobaczyć, co zwróciło uwagę tych śmiertelnych. Chaos! Jak się okazało, nie wyszłam z tego szaleństwa bez szwanku. Ramię bolało mnie od dawna, ale myślałam, że to ze zmęczenia. Niestety, nie. Któryś ptak jednak dosięgnął mnie pazurami, rozciął skórę kurtki i dobrał się do ciała. Na czerwoną krew nikt by nie zwrócił uwagi, tym bardziej że miałam ciemną koszulę. Złotej trudno było nie zauważyć. Mogłam to zbagatelizować, powiedzieć, że pewnie wróg mnie obryzgał swoją krwią, ale w tym momencie po prostu nie przyszło mi to do głowy. Pogubiłam się.

Już nie miało kiedy się wydać!

– A jak ci się zdaje? – odgryzłam się, walcząc z irytacją. Nie powinnam rozpinać kurtki! – O ile się nie mylę, to jest krew. Jeśli spróbujesz posłużyć się tym, co wy, śmiertelni, nazywacie mózgiem, skojarzysz, że to jest krew feyra.

Ktoś ze stojących przy mnie cofnął się. Ktoś inny, przeciwnie, zrobił krok do przodu, wbijając we mnie wzrok. Kes przysunął się bliżej, zasłaniając mnie przed ludźmi. A może ludzi przede mną? Pożogar przysunął się do mojej nogi i powarkiwał głucho, też się już nie kamuflując, nie panując nad swoją naturą, już prawie się przemienił – jego sierść wyglądała jak kłęby trującej mgły. Ja zaś, zapanowawszy nad irytacją, przestałam zwracać uwagę na otoczenie. Kes mówił, że świt już blisko. Czyli nie ma sensu tracić ludzi. We dwoje jesteśmy w stanie utrzymać się przez godzinę, nawet dwie. Nie, dwóch nie wytrzymam. A bałam się myśleć o tym, co będzie, jeśli przycupnę w jakimś cichym kąciku i choć na moment zamknę oczy.

– Chodź, Kes. Pożogar, za mną.

Chyba nie muszę dodawać, że nikt nie próbował nas zatrzymać…

Ostatni raz staniemy ramię w ramię – łowca i Księżniczka. Nie pierwszy, ale ostatni. Bo dziś umowa zostanie wypełniona. Jedno z nas na zawsze opuści ten świat. A drugie niebawem pójdzie za nim.


* * *

Wiele niższych zginęło dziś z rąk ludzi, ale tych, które zostały, było w dalszym ciągu za dużo, bym mogła ich tylko odrzucać, ranić, a nie zabijać. Więc zabijałam. Teraz nie mogłam sobie pozwolić na luksus litości. Jestem Księżniczką. Jeśli trzeba zabić jeszcze kilkadziesiąt razy, żeby przetrwał naród – zabiję.

– Uważaj!

Kes rzucił w wilka, który zdołał nas ominąć, jeden ze swoich noży. Zwierz zawył i zwinął się w miejscu. Nie miałam okazji podziękować magowi, bo z góry runęły trzy złotoptaki, próbując mnie oślepić.

Złocista krew pokrywała mnie od stóp do głów. Już dawno przestałam liczyć zabitych. Wiedziałam, że ludzie nas nie zostawili własnemu losowi, choć wiedzą już, kim jestem. Nie wychodzili przed nas, ale od tyłu osłaniali nas łucznicy, usadowieni w szczerbie muru, która kiedyś była Bramą Zachodnią.

Tłumaczyłam sobie, że muszę wytrzymać, nie poddawać się, choć miałam wrażenie, że następnym razem zmęczone ręce nie zdołają już unieść broni.

Obłęd! Nie wytrzymam! Nie upaść… Tylko nie upaść. Tylko się nie potknij. Tylko…

Miałam uczucie, że ciało zaraz odmówi posłuszeństwa mózgowi, że skatowane mięśnie po prostu nie wytrzymają i popękają z trzaskiem. Każdy krok zdawał mi się ostatnim, na następny po prostu nie starczy sił…

Pożogar przepchał się do nas. Oberwał solidnie, rodacy nie litowali się nad „zdrajcą”. Nie uratowało go nawet to, że zaraz po odzyskaniu rozumu przybrał swoją prawdziwą formę. Feyry nie widzą różnicy między ciałem materialnym a widmowym, i są w stanie równie skutecznie ranić jedno i drugie. Kes posyłał na feyry zaklęcie za zaklęciem, niezdolny już walczyć mieczem. Czułam, jak magia z niego wycieka, podobnie jak ze mnie. Machnęłam ręką na środki ostrożności, wepchnęłam Damę do pochwy, rozpostarłam ręce.

Z dłoni wypełzła mi ognista wstęga, otaczając nas, jak wtedy, w pierwszej walce z koszmarami. Strumienie ognia krążyły wokół nas, splatały się, rysowały dziwne, urzekające wzory… i zaczynały topnieć. Powoli. Nieodwracalnie. Wraz z nimi topniał mój czas. Moje życie. Życie mojego podopiecznego.

Wytrzymać. Wytrwać. Zatrzymać moc.

– Dnieje – szepnął Pożogar, chwiejąc się na łapach. – Jesień idzie…

Niższe przestały atakować, jak na komendę, jakby go usłyszały. Zastygły naprzeciwko nas, żałosnej garstki żołnierzy, którzy ośmielili się zrobić rzecz nie do zrobienia – walczyć z nimi, zatrzymać ich na prawie dobę, i przeżyć. Pierwszy złoty promień przebił się przez kłęby mgieł i musnął moją głowę. Musnął i zastygł. Czas stanął. Świat stanął. Zamarli ludzie okrążający nas ciasnym pierścieniem szczerzącym się mieczami w stronę feyrów. Nie ulękli się. W ostatniej chwili, kiedy mój płomień zaczął zanikać, przyszli z odsieczą.

– Odsuńcie się ode mnie – poprosiłam cicho. Bez skutku. – Szybko! – ryknęłam.

Cofnęli się. Tylko Pożogar został przy mnie, a Kes cofnął się jedynie o krok. Ludzie zbili się w ciasną grupkę i patrzyli na mnie. Tak rodziła się kolejna legenda. Jeszcze jeden znak darowany ludziom. Pierwszy dzień jesieni. Pierwszy dzień…

– W pierwszy dzień jesieni, gdy pierwszy płomień purpurowego słońca spłynął na ziemię…

Wyciągnęłam ręce w stronę ciemnego jeszcze nieba.

– …mocą mojej władzy wzywam ciebie, Rogu Dzikich Łowów. Powróć w ręce, którym przeznaczone jest tobą władać.

Kłąb gorącej mgły kipiał w moich rękach, jakby sprawdzał, czy utrzymam? czy sobie poradzę? czy jestem godna?


* * *

Kes cofnął się jeszcze o krok i osłonił oczy ręką. W dłoniach Rey pojawiło się coś, co wyglądało jak maleńkie słońce, rozsiewające jaskrawy blask, od którego nie można było oderwać wzroku, a patrzenie groziło ślepotą. To było… dziwne, ale też naprawdę piękne. Ten sam cud, w który każdy człowiek w głębi duszy wierzy, nawet mag, co niby doskonale wie, że cudów nie ma, że nawet magia ma swoje prawa…

Piękne.

Do bólu.

Do łez.

Ale piękne.

Nieznana siła porwała w powietrze ciało Księżniczki, która odchyliła głowę, rozpostarła ręce, instynktownie próbując utrzymać równowagę.

W głowie maga zalęgła się bluźniercza myśl. Przypomniał sobie ikonę, którą tak kochała jego matka. Syn Boży rozpięty na krzyżu dla odkupienia ludzkich grzechów.

Jakby ta ikona przeniosła się przez czas i ożyła…

Lśniące kosmyki włosów mieniły się wszystkimi barwami opadających liści.

Oczy koloru stopionego białego złota. Źrenice tak maleńkie, że zdają się kropkami.

Podarta odzież, przesiąknięta krwią – własną i cudzą. Krwią ludzi i feyrów.

Złoty wieniec, na czole świeci rubin. Dziwna, urzekająca grawerka – jakby żywa, zmieniająca się, ruchoma.

Wokół niej – skąd się tu wzięły? – krążą uschłe liście, z końców palców kroplami skapuje płomień.

Uśmiecha się, wyciąga do niego rękę, wzywa, woła do siebie, obiecuje…

– Mój sunner-warren. Mój sens istnienia… Czego chcesz? Co mam zrobić? Jakie marzenia zrealizować?

Pożogar łapie go zębami za rękę.

– Nie słuchaj jej! Jest upojona mocą. To nie Rey, to Jesień. Nie odpowiadaj! Ona sama nie wie, co robi…

I rzeczywiście. W chwilę później lśnienie znikło. Moc opuściła ciało Księżniczki z powrotem na ziemię. Potrząsnęła głową, uwalniając się od uroku, ale obłędny, pijany blask w jej oczach nie zgasł. Było w niej teraz coś dzikiego, wolnego, nieludzkiego. Teraz Kes na pewno nie wziąłby jej za zwykłą dziewczynę.


* * *

Opadłam na jedno kolano i zaczęłam mówić, obracając Róg w cienkich, półprzezroczystych palcach. Szeptem. Cicho. Ale słyszeli mnie wszyscy, od Granicy po Wrota.

Bo mówiła do nich Jesień.

Bo to były słowa Pani.

Bo żywioł, który wybrał mnie na swój głos, zwiastował im miłosierdzie.

– Niech za grzechy ojców nie będą nawiedzeni synowie. Dług spłacony, okup dokończony.

Podniosłam Róg do ust.

– Pójdźcie, dzieci. Pójdźcie za mną. Słuchajcie mnie. Rozmawiajcie ze mną.

Przez ziemie śmiertelnych popłynęła muzyka. Przechodziła przez Wrota, w jej rytmie wirowały złociste liście, śpiewał z nią wiatr, trzaskały płomienie, szemrały górskie potoki.

– Za mną, dzieci. Jesień nadeszła. Jesień. Pójdźcie do mnie, dzieci. Pójdźcie.

A oni odpowiadali:

– Odchodzimy, Pani Jesiennego Rodu, żałujemy za nasze winy. – Skłaniali głowy letni i szli coraz prędzej, i odchodzili, ustępując miejsca widmowym psom pojawiającym się bezpośrednio z powietrza.

W powietrzu skrzeczały szkarłatne jastrzębie, nerwowo przebierały cienkimi nogami konie spadających liści, pod ich kopytami przemykały ogniste lisy. Dziesiątki, setki, tysiące…

Kes patrzył na mnie rozszerzonymi oczami.

– Rey, co to wszystko znaczy?

– Pierwszego dnia jesieni przez ziemie śmiertelnych mknie orszak Jesieni, a za nim idzie Jesień – wyręczył mnie Pożogar. Nie, nie Pożogar. Przewodnik Jesiennej Sfory. Stał po mojej prawicy, na należnym mu miejscu.

– Witaj, Pani.

– Witaj.

– Jesteśmy szczęśliwi.

– Jesteśmy gotowi.

– Przyszliśmy…

Książęta, którzy przybyli na mój zew, kłaniali mi się i przyklękali przede mną, witając głowę swojego rodu. Patrzyłam na nich i nie rozumiałam, jak mogłam o nich zapomnieć? Jak w ogóle można o czymś takim zapomnieć? Jak można szukać w ludziach tego, co mają tylko Książęta. Czy śmiertelni mogą się z nami równać? Jesteśmy feyrami. Jesteśmy wyżsi. Jesteśmy doskonali. Każdy człowiek ma jakiś defekt, jest jakoś zeszpecony, wewnętrznie albo zewnętrznie. My tego nie mamy i nigdy nie będziemy mieli. Bo myśmy Książęta!

– W pierwszy dzień jesieni, gdy pierwszy płomień purpurowego słońca spłynął na śmiertelną ziemię, wezwałam was. I przyszliście… – Dotknęłam rubinu lśniącego na moim czole. – Przyszedł czas, byśmy ruszyli przez te ziemie, bym poprowadziła was za sobą. Mocą władzy przekazanej mi przez mego dziada zwołuję dwór. Niech brzmi Róg! Niech nasze sztandary łopoczą na wietrze, niech rozwiewają się nasze szaty!

– Rey? – Skąd u niego strach w oczach? – Rey, dlaczego…

– Anioł… anioł… – niosło się między ludźmi, coraz głośniej, coraz głośniej, już dziesiątki głosów powtarzały to słowo. – Anioł…

Tak, jestem aniołem. Dła was, ludzi, jestem istotą wyższą. Ale aniołem upadłym, bo nie was dziś bronię, lecz swojego ludu. Co z wami będzie, jest mi zupełnie wszystko jedno. Jesteście tępym bydłem, stadem owiec, które nam przyszło paść. Wy…

– Siodłać konie!

Podniosłam dwa palce do ust i przeciągle gwizdnęłam. Jeden z jesiennych koni pojawił się przy mnie, lekko skłaniając głowę i nadstawiając ciepły, złocisty bok. Siodła oczywiście nie było. Po co mu siodło? I po co mnie siodło?

– Siodłajcie konie, bracia i siostry, a chyżo! Jesień jest niecierpliwa, pogania nas, gotowa wyruszyć w drogę.

– Rey! Rey! Co z tobą?

Aha, mój sunner-warren. Człowiek? A tak, faktycznie, człowiek… Jak to? Dlaczego? Przecież nie mogłam pokochać człowieka, jestem Księżniczką… Dlaczego on się mnie boi? Czy nie wie, że nie zrobię mu nic złego? Głuptas…

– Czego chcesz, mój sunner-warrenie?

– Rey, co się z tobą stało? Ty nie… To nie ty!

Przewodnik zaszczekał na człowieka, który zbyt wiele sobie na swój temat wyobrażał. Mój podopieczny, jak się okazało, nie był dobrze ułożony. Ludzie są strasznie głupi, bardzo często się zapominają, nie przyjmują do wiadomości, że nie są nam równi.

– Nie mogę cię wziąć ze sobą, człowieku. Jesteś za kruchy, zbyt śmiertelny, żeby wziąć udział w naszych łowach. Czekaj na mnie tutaj, człowieku…

Spaliłam wzrokiem niewygodne ludzkie buty, zrzuciłam kurtkę pokrytą lepką, złocistą cieczą, zostając w cienkich płóciennych spodniach i czerwonej koszuli – ubogo, ale przynajmniej wygodnie. Wskoczywszy na złocisty grzbiet niższego, znów wezwałam Róg, uniosłam go do ust i zagrałam kilka nut. Odpowiedziały mi jak echo dziesiątki rożków myśliwskich. Przyjrzałam się swojej świcie i uśmiechnęłam się. Wszystko gotowe. Tym razem spóźniliśmy się, Jesień niecierpliwiła się, ale poczekała, aż będziemy gotowi. Wybaczyła nam to spóźnienie.

Lekko stuknęłam piętami boki swojego konia, który odwrócił się, przebierając w powietrzu szczupłymi pęcinami. Miasto zostało gdzieś za mną, wciąż jeszcze osłonięte słabo pobłyskującym kloszem magii. Wieść jeszcze nie dotarła do magów. Ludzie jeszcze nie wiedzieli, że niebezpieczeństwo minęło.

Po mojej prawej stronie przypadł do ziemi Przewodnik Jesiennej Sfory. Z lewej strony idealnie trzymając się w siodle, na podrygującym niecierpliwie wierzchowcu, siedział Koniuszy. Książęta okrążyli mnie ciasnym pierścieniem. Tu i tam grały rożki. Płaszcze łopotały na wietrze, drapieżnie krzyczały jastrzębie.

„Dlaczego właściwie ja myślę po rusińsku?” – błysnęła myśl. Odepchnęłam ją niecierpliwie. Pomyślę o tym później.

Machnęłam ręką, odzianą już w rękawicę podaną mi przez jednego z Książąt.

– Za mną!

Jastrząb spadł w dół jak kamień, lądując mi na rękawicy, wpijając się szponami w grubą skórę. Mogłabym wypuścić skrzydła, ale bałam się zahaczyć nimi konia albo kogoś ze świty. Można było oczywiście wyrwać do przodu, ale tradycja nie zezwalała władcy na takie ekstrawagancje.

Koń pode mną parsknął, jak zwyczajna ludzka szkapa, i pomknął na spotkanie świtu, ku Pochmurnym Górom, ku Burzliwej Puszczy, krzesząc złotymi kopytami iskry na kamienistej równinie. Pożogar mknął raptem o krok za nami, niemal nie dotykając ziemi łapami.

Mieliśmy tylko siedem godzin. Siedem godzin, żeby przemierzyć ziemie śmiertelnych i wrócić, żeby dotrzeć do Wrót, a potem wśród gwizdów, okrzyków i grania Rogu ruszyć na północ, do Granicy.

Chciwie chłonęłam każdą chwilę tej szalonej gonitwy. Przy Wrotach złapaliśmy sprzyjający wiatr i pomknęliśmy z nim w zawody, pod chmurami, otoczeni złotymi liśćmi i czerwonymi językami ognia.

– Szybciej! Jeszcze szybciej! Jesień nie będzie czekać! – próbowałam przekrzyczeć szum wiatru w uszach, ale sama nie słyszałam własnego głosu. – Szybciej! Szybciej!

…przynieśliśmy ze sobą opadanie liści i zimne ulewy, żar ognia i wilgotny wiatr…

…przynieśliśmy wam Prawdziwą Jesień…


* * *

Mój koń nie zgodził się pójść za Wrota z resztą mojej świty. Pochylił głowę i powiedział, że gotów jest mnie zanieść, gdziekolwiek zechcę. Sama nie wiem, dlaczego nie poszłam za swoją rodziną. Teraz zacznie się uczta, zaraz, jak tylko kryształowe wody jesiennych jezior usuną zmęczenie i dodadzą feyrom sił. Powinnam być tam, powinnam podnieść puchar napełniony po brzegi czerwonym winem, tak podobnym do ludzkiej krwi, i pobłogosławić swoją świtę. Powinnam…

Muszę. Muszę odejść. Ja muszę. Tam na mnie czekają. Tam czeka mój podopieczny. Muszę być tam, w mieście ludzi.

Umknęło mi coś bardzo ważnego. Coś mi mówiło, że o czymś zapomniałam, że coś zgubiłam, coś ważnego…

– Odwieź mnie do miasta ludzi – powiedziałam, obejmując konia za szyję. – Widziałeś człowieka, którego nazwałam swoim sunner-warrenem? Zawieź mnie do niego.

Pożogar zatrzymał się na ostatnim stopniu, przed migocącym portalem, i obejrzał się niezdecydowanie.

– Wasza wysokość, czy mogę…?

– Nie, przyjacielu. Nie powinieneś wracać ze mną. Jestem w niebezpieczeństwie. Twoje miejsce jest tutaj. Chcę, żebyś to ty w dniu mojej mocy przyprowadził Jesienny Ród do Granicy. Zastąp mnie w tym… Przewodniku.

Skinął głową i znikł w świetle Wrót.


* * *

Widziałam go z daleka. Stał przy strzelnicy, z ponurą miną, nieco wystraszony i najwyraźniej na mnie czekał, wpatrując się w zamglone srebrzystoszare niebo. Mój koń zawisł w powietrzu naprzeciwko niego. Nie przejmując się okrzykami ludzi, wysunęłam na chwilę skrzydła i przeleciałam na blanki.

- On darre, mi Sid? [19]

– Idź, przyjacielu. Dzięki. – Odmachnęłam mu ręką.

– Myślałem, że już nie wrócisz – uśmiechnął się Kes. – Sam nie wiem, dlaczego tu stoję jak głupi i czekam na ciebie. Może byś zeszła? Ludzie się gapią.

– Niech się gapią. – Wzruszyłam beztrosko ramionami i opadłam na czworaki, nie panując nad trzęsącymi się nogami. Upojenie siłą przeszło mi definitywnie, czułam się teraz jak na tęgim kacu. Dobrze, że chociaż byłam w stanie zebrać myśli. – O, Żywioły, jaka ja jestem zmęczona! Takich wiatrów jak dzisiaj to nawet moja poprzedniczka nie pamięta.

– Moje ty biedactwo – mruknął czule i podniósł mnie szybko. Zanim zdążyłam pisnąć, już miał mnie na rękach. – I tak to już jest, ciągle płacę za twoje głupie pomysły… Siedźże spokojnie! Rey! Rey, nie wierć się, bo spadniesz! Rey!

– Kes, musimy się wynieść z miasta! Gdzie mnie niesiesz? Pierwszy lepszy przechodzień nas rozpozna! O to ci chodzi?

– Uspokój się, jesteśmy pod niewidką. Dla wszystkich pojawiłaś się i znikłaś, a mnie przedtem też nie widzieli. A siedzieć w tym mieście dłużej faktycznie nie ma sensu, szukają nas. Jedni coś gadają o aniele, który uratował miasto, inni o demonie ukrytym pod maską tegoż anioła. Wyśpimy się porządnie – ziewnął szeroko – i spróbujemy wydostać się z miasta.

Przy ostatnim zdaniu zająknął się. Umowa wypełniona. Niższe odzyskały rozum, między feyrami a śmiertelnymi nastał pokój. Już nic mu nie przeszkadza rzucić mi wyzwania.

– Dobry pomysł, też bym się przekimała. Drugą dobę jestem na nogach, jak by nie patrzeć. Żebym nie miała obowiązków, tobym padła o świcie jak stałam – powiedziałam nienaturalnie niefrasobliwie.

Temat nam się wyczerpał. Resztę drogi przebyliśmy w milczeniu. Przed samym „Czarnym Piątkiem” wreszcie postawiłam na swoim i pozwolił mi wejść do lokalu na własnych nogach.


* * *

– Rejka, ty słyszała? Mówią, że feyry odeszli! – krzyknął Alik, wyskakując zza kontuaru. – Wy byli na bramie, nie? Co tam było? Mówże…

Westchnęłam. Byłam naprawdę bardzo zmęczona…

– Tak, Alik – odpowiedziałam jednak. – Dzisiaj feyry odeszły na zawsze. Już więcej nie będą walczyć z ludźmi.

Zanim Alik zdołał zrozumieć to, co usłyszał, pociągnęłam Kesa na górę, do pokoju, zostawiając oberżystę z otwartymi ustami. Rzuciłam się na łóżko jak stałam, w ubraniu. Mag zawahał się nieco.

– Kładź się – ucięłam jego wahania. – Boisz się, że cię uduszę we śnie? Co ja jestem, człowiek, żebym bezbronnego mordowała?

Uśmiechnął się kwaśno, wypowiedział parę zaklęć oczyszczających, wreszcie położył się obok, bacząc, by przypadkiem mnie nie dotknąć. Powinnam była mu jakoś szpetnie przygadać, ale już byłam za bardzo zmęczona. Właściwie już spałam.


* * *

Sen za nic nie chciał mnie opuścić. Śniły mi się złociste pola, jakbym znowu była małą dziewczynką, biegającą wszędzie za dziadkiem jak cień. Śniły mi się jego ręce, obejmujące mnie, słodkawy zapach jego skóry i ochrypły głos, zupełnie niepasujący do ciała młodego mężczyzny:

– Wszystko będzie dobrze, dziecko. Jesteś silna. Dasz radę…

O dziwo, rzeczywistość przywitała mnie ciepłem i dziwnym poczuciem bezpieczeństwa. Spałam z nosem w czymś miękkim. Wzięłam głęboki wdech, analizując zapachy. Moja „poduszka” pachniała ziołami i świeżą krwią, a nad wszystkim tym górował aromat świeżo skoszonej trawy, wiatru i polnych kwiatów. Taki znajomy zapach…

Otworzywszy jedno oko, stwierdziłam, że we śnie wlazłam Kesowi pod ramię i owinęłam się wokół niego jak bluszcz. On, zdaje się, nie stawiał zbyt zaciętego oporu. W każdym razie jego ręka obejmowała moje ramiona, a na ustach zastygł uśmiech.

– Obudziłaś się? – spytał, otwierając oczy, i odgarnął z twarzy potargane włosy.

Zamiast odpowiedzieć, przysunęłam się do jego ust, próbując na zawsze zapamiętać ten słony (słodki? gorzki?) zapach, jakby płakał… A może to moje łzy? Ja płaczę? Ja?

Przetoczył się po łóżku, tak że znalazłam się pod nim, nie mając się jak wydostać. Ba! Tak jakbym próbowała…

– Nie mogę złamać przysięgi! Nie mogę!

Komu on to tłumaczył? Mnie? Sobie? Nam?

– Nie proszę o to…

Bo teraz jesteśmy razem i jechał to sęk, co będzie dalej. Bo teraz wiem o tobie wszystko, znam twoje pragnienia i marzenia.

I jechał sęk to, że dzisiejszego wieczoru dożyje tylko jedno z nas – świt zastanie nas razem. Tu. We dwoje. Patrzących sobie w oczy. Duszących się, ale całujących się dalej, nie zauważających trzasku dartej odzieży ani łez płynących po policzkach…


* * *

Uwolniłam się z objęć Kesa, starając się go nie przestraszyć. Coś tam wymamrotał przez sen i przytulił do siebie poduszkę. Uśmiechnęłam się, bo nie myślałam, że kiedykolwiek przyjdzie mi zobaczyć maga takiego osłabionego, wypranego z resztek czujności… Miłego? Zabawnego? No, proszę…

– Przepraszam, Kes… – Wzięłam ubranie i zaczęłam je pospiesznie wkładać.

– Ty dokąd? – zamruczał, nie otwierając oczu.

– Na dół, poproszę Alika, żeby przyniósł coś do jedzenia – odparłam, przeklinając w duchu swoją niezdarność.

– Zamów i dla mnie – wymamrotał i natychmiast zasnął. Zawahałam się trochę, ale jednak schyliłam się i pocałowałam go. Kes uśmiechnął się przez sen i próbował mnie złapać. Uchyliłam się od jego chciwych łapek i ruszyłam do drzwi. Już w progu odwróciłam się…


– Rejka, a ty by nie została? – Alik pokręcił głową. – Tobie dokąd, rzeczy żadnych nie masz, jeszcze w taka pora… Zostań, dla mnie jeden człowiek więcej przyda się.

– Nie mogę. – Pokręciłam głową. – Chciałabym, naprawdę, ale nie mogę.

– A łapacz? On z tobo jedzie?

– Nie, i bardzo proszę, niech on się dowie o moim wyjeździe jak najpóźniej. Nie ma prawa mnie dogonić, choćby nie wiem co.

– Tak ty i posłuchała mądrej rady! – uśmiechnął się Alik. – Ta i dobrze. Od magów nic dobrego nie bywa, on by tobie krzywda zrobił.

– Żeby to było takie proste! – westchnęłam. – Gdyby… No nic, idę. Bramy chyba już otwarte?

– Tobie gdzie? Rejka, ty by choć rzeczy wzięła! Ja za nimi małego poślę!

– Część rzeczy zostawiłam w stajni, w sakwach przy siodle.

– Wot durna baba! Ta ich tam już dawno nie ma! Kto bez opieki zostawia…

– Pegaz nie dopuści do siebie nikogo obcego, a rzeczy były w jego jukach. Słuchaj, ja naprawdę muszę już iść, nie kuśmy licha, zaraz Kes się obudzi i będzie chciał zobaczyć, dlaczego mnie tak długo nie ma.

Alik uściskał mnie na pożegnanie i puścił. Wyszłam, nie oglądając się za siebie, wiedząc, że już nigdy nie zobaczę tych ścian i ich gospodarza. Chciałabym wierzyć, że zostawiam za plecami nie tylko to miejsce, ale i Kesa. Chciałabym.

Bo gdy się znów spotkamy, będę miała dwa wyjścia – złamać prawo i spełnić życzenie podopiecznego albo zachować prawo i umrzeć sama.

Bo Kes chciał ruszyć w ślad za mną.

Bo Kes chciał mnie zabić…

– Wybacz, mały, całkiem cię zaniedbałam, co?

Pegaz szturchnął mnie jedwabistym pyskiem w dłoń, jakby chciał powiedzieć „niedobra dla mnie jesteś, ale i tak cię lubię”.

– Zuch konik, upilnował rzeczy. Wiedziałam, że z ciebie mądry koń.

Osiodłanie Pegaza zajęło mi jakieś pięć minut. Narzuciłam wyciągnięty z sakwy ciemny płaszcz, nasunęłam kaptur głęboko na oczy, wyprowadziłam konia ze stajni i, dawszy chłopcu stajennemu na pożegnanie parę drobnych monet, wyjechałam na ulicę.

Miasto powoli budziło się ze snu. Umilkły wiwaty, życie zaczynało się toczyć zwykłym torem. Na drodze słały się przede mną pożółkłe liście. Podkowy Pegaza dzwoniły na bruku. Napotkani przechodnie zaszczycali mnie przelotnymi spojrzeniami i szli dalej. Ot, najemniczka opuszcza miasto, które okazało się tak niebezpiecznym. Jeszcze jeden przelotny gość, który nikogo nie obchodzi.

Brama Północna była już otwarta. Strażnicy spali – o tej wczesnej porze nikt nie wchodził do miasta ani nie wychodził z niego. Jeden z żołnierzy, słysząc kroki Pegaza, leniwie otworzył oczy, ziewnął i machnął ręką, co najwidoczniej znaczyło „szczęśliwej drogi”. Uśmiechnęłam się.

Taak. Odwróciłam jeszcze jedną kartę w życiu. Zegnaj, miasto Kostriaki, witajcie, lasy Północy, jeszcze wczoraj tak niebezpieczne.


* * *

– Dobry człowieku, czy tu u was nie nocowała taka para…? Dziewczyna włosy ciemne, prawdopodobnie najemniczka, i mężczyzna z włosami jasnymi, oczy miał różne… To mój kolega.

Alik zesztywniał. Bardzo mu się ta wizyta nie podobała. Magowie nigdy nie przynosili nic dobrego. Z drugiej strony po prostu bał się wyrzucić nieoczekiwanego gościa. Błysnęła mu myśl, że właściwie warto by im wydać śpiącego na piętrze łapacza, ale w tym przypadku musiałby im powiedzieć także o Rey, a tego właśnie zdecydowanie chciał uniknąć.

– Przykro, że nie mogę dla was pomóc, ale nie. – Rozłożył ręce. – Sprawdzi gospody w mieście, tutaj my… waszych kolegów… nie lubim i pokojów dla nich nie najmujem.

Alik doskonale zdawał sobie sprawę, że może zapłacić za swoje zuchwalstwo, ale nie mógł się powstrzymać. W ogóle bardzo nie lubił magów, a już szczególnie nie podobał mu się ten tutaj, z chytrymi oczami, szczurzą twarzą, rudy, z odstającymi uszami, niezgrabny i niezdarny. Alik za długo prowadził tawernę, żeby się nie znać na ludziach.

– Szefie, nie widzieliście…

Alik zaklął pod nosem. Jak pech, to pech! Już nie miał ten idiota kiedy się obudzić, tylko akurat teraz? Przegrana sprawa, nie umknie przed gniewem maga.

– Kessar! Tak się zastanawiałem, gdzie cię wywiało. Fart, że akurat teraz zszedłeś, bo tu szanowny pan jakoś… zapomniał… że u niego mieszkasz – powitał go przybysz, rzucając krzywe spojrzenie na Alika, który powoli chował się za kontuarem. Wzrok maga nie pozostawiał wątpliwości, że nie darzy sympatią ludzi cierpiących na zaniki pamięci.

– Hele! Kopę lat! Wyczułem znajomą duszę i tak kombinowałem, kto to może być? Skądeś się tu wziął? – Kes uśmiechał się szeroko. – A gospodarz jest w porządku, chciał chronić mnie i Rey… a właśnie, szefie, gdzie jest Rey? Już powinna być z powrotem najmarniej od piętnastu minut…

– Ja ta za nią chodzić nie ciekaw. Chcesz, to jej szukaj, może i znajdziesz… – burknął Alik.

Kes zmienił się na twarzy.

– Zaraz wracam – rzucił i wypadł z izby, kierując się do stajni.

– Ta Rey to jego dziewczyna? – spytał cicho Hele. Goście już zaczynali mu się przyglądać, a wykidajło przybliżył się do niego, znacząco bawiąc się pałką. Alik skinął głową, po czym dał nieproszonym obrońcom znak, że wszystko w porządku. Mógł nie lubić magów, ale bynajmniej nie był głupi. Coś mu mówiło, że gość szuka dziewczyny nie po to, by jej zaszkodzić. Ostatecznie Kessar też był magiem, a mimo wszystko dbał o nią – temu niepodobna było zaprzeczyć. Coś łączyło tych dwoje. Coś, od czego dziewczyna wolała uciec. Bała się? Wolała nie ryzykować?

Alik wiedział, że to nie takie proste. Kochała tego maga. Chciała go uchronić… przed czym właściwie? Kes wrócił.

– Wyjechała, Hele! Ta zaraza uciekła! Złamała przysięgę!

Padł na krzesło, nie zwracając uwagi na ciekawskie spojrzenia.

– Czekaj, czy dobrze rozumiem, ty mówisz o Rey-line?

– A o kim mam mówić? Pewnie że o niej, co się głupio pytasz! Ta cholera chce się uchylić od dotrzymania danego słowa!

– Gdzie jechała? – rzucił się Hele na Alika. – Co mówiła? Czy prosiła, żeby coś przekazać?

Wzruszenie ramion oberżysty stanowiło wystarczająco wymowną odpowiedź: nie moja sprawa, sami się z tym szarpcie.

– Kes, to jest poważna sprawa, musisz ją złapać! Książęta nie chcą z nami rozmawiać, delegacji Akademii nie wpuścili za Wrota, ona jest naszym jedynym kontaktem z feyrami!

W izbie zapadła cisza. Hele zreflektował się i zatkał sobie usta dłonią.

– Zaraz, zaraz, a o czym ty mówisz? Ty dla feyrów nasza Rejka wystawić umyślił? – Alik wyszedł zza kontuaru, podwijając rękawy. Ponure spojrzenia magów także nie wróżyły niczego dobrego.

– Ją? Wystawić? – zachichotał nerwowo Kes, ale nie było w tym słychać wesołości. – Wasza kochana Rejunia sama może wystawić kogo chce i komu chce! – wrzasnął, zrywając się z miejsca. – Czego innego się spodziewać po Księżniczce!

Teraz Alik zbladł i zatkał sobie usta dłonią. W sali zaległa cisza.

Nie oglądając się na przyjaciela, Kes rzucił się na górę zbierać bagaż. Dogoni ją. Dogoni i zabije, bez żalu i wątpliwości. Znowu pokazała, że nie można jej wierzyć. Znowu zdradziła.

– Cholernie mi się to wszystko nie podoba – westchnął Hele. – Dobry człowieku, powiedzcież mi, co tu się tak naprawdę stało? Coś mi się zdaje, że ja wam też mogę opowiedzieć parę ciekawych rzeczy…


* * *

Uciekałam tam, gdzie – jak mi się zdawało – powinnam była być. Tam się ta historia zaczęła i tam powinna się skończyć – przynajmniej dla jednego z nas. Nie miałam nadziei, że Kes zostawi mnie w spokoju, wybaczy złamanie danego słowa, ale może chociaż w bezpiecznej odległości ode mnie będzie w stanie ocenić sytuację trzeźwo i zaczekać. Przecież tak naprawdę jeszcze nic się nie skończyło. Granica wkrótce zostanie przerwana. Nie karmiłam się złudzeniami, że jestem niezastąpiona, ale moja moc stanowiła o przewadze naszej strony. Niejedno życie uratuje. Mało nas już zostało. Za mało.

Starałam się nie myśleć, że jest w tym i trochę mojej winy. Ze mam na rękach złotą krew.


* * *

Drzwi skrzypnęły. Serce podeszło mi do gardła

– Myślałaś, że mi się nie będzie chciało ciebie gonić? Jeszcześmy ze sobą nie skończyli!

– Nie spieszyłeś się specjalnie, Kessar. Kolacja stygnie już trzy godziny. Zjesz coś? Czy zamierzasz umierać na głodniaka?

Dzisiaj jeden z wątków tej szalonej sztuki wystawionej przez siostrę mojego ojca [20] znajdzie logiczne rozwiązanie. I nawet Tkaczka nie jest w stanie przewidzieć, jakie.


Rozdział XI

<p id="_Toc245469252">Rozdział XI</p> GDY SPOTYKAJĄ SIĘ WSZYSTKIE DROGI

30 WRZEŚNIA – 9 PAŹDZIERNIKA


Uczyniłam wybór, zaryzykowałam i poszłam swoją drogą. Słono za to zapłaciłam, ale nigdy nie lubiłam utartych szlaków. I postanowiłam zaryzykować znowu. Wstałam z ławy, wyszłam na środek izby i, ścigana zdumionym spojrzeniem mego rozmówcy, padłam na kolana.

Osłupiał.

– Co tobie, Rey?

Nie odpowiedziałam. Uniosłam podbródek, odrzucając na plecy włosy odrosłe w ciągu tych ostatnich miesięcy. Nasze oczy spotkały się – jego, nic nierozumiejące, i moje – spokojne, obojętne.

Milczałam. Nie ruszył się. Nie wytrzymawszy ciszy, jaka zapanowała w pokoju, uśmiechnęłam się.

– Wyciągaj miecz, bohaterze. Mam ci swojego pożyczyć? Czy może wolisz mnie załatwić czarami?

Odwrócił się.

– Przestań się wygłupiać – rzucił gniewnie przez ramię. – Akurat, już się rozpędziłem skorzystać z twojej uprzejmej propozycji. Bierz miecz, wychodzimy.

– Nigdzie nie idę.

Spojrzałam z wahaniem na gruby srebrny łańcuszek – dyndał na nim amulet, który dostałam kiedyś od wujka, i uznałam, że nie chcę go zdejmować.

– Mam życzenie umierać w ciepłym i suchym miejscu. Do roboty, Kes, długo się będziesz guzdrać? Od tej podłogi strasznie ciągnie.

Przełożył nogi nad ławką i odwrócił się twarzą do mnie.

– Ty tak na poważnie? Tak po prostu wziąć i umrzeć, nie stawiać oporu nawet dla zasady?

Przewróciłam oczami, rozdrażniona jego upierdliwością. Znowu mu coś nie pasuje? Uciekam – źle. Nadstawiam szyję – też źle. Czego ten głupek chce ode mnie?!

Najwidoczniej Kes, zrozumiawszy, że ostatecznie postradałam zmysły, postanowił oddać mi przysługę i dobić, żebym się nie męczyła. Wstał, wyciągnął klingę z pochwy. No, nareszcie!

– Wstawaj, Rey.

Poczułam, że miecz lekko mu drży w rękach. Sztych lekko zadrapał skórę i po piersi popłynęła mi cienka złocista strużka.

– Wstawaj, broń się!

– Po co? – Wzruszyłam ramionami, co spowodowało kolejne zadrapanie. – Wojna jeszcze nie skończona, bój ostatni jeszcze przed nami. Co za różnica, czy umrę tam, wśród swoich, zabita przez upiory Chaosu, czy tu i teraz?

Ręka mu już nie drżała, a latała. Kto zrobił takiego nerwusa łapaczem?! Gdzie ta okrzyczana zimna krew zabójców feyrów?!

Nasze oczy znowu się spotkały. Zastygł. Na chwilę długą jak wieczność. Chwilę prawdy.

– Rey, powiedz… Po co? Po co ich zabiłaś? Wyrżnęłaś całą wieś… Nikogo nie oszczędziłaś! Jak odpowiesz, to cię zabiję szybko i bez bólu!

– To nie było dobre pytanie, Kes. – Zamknęłam oczy i przejechałam dłonią po piersi, rozmazując krew. – Jeśli zamiast „po co” spytasz „dlaczego”, to odpowiem.

– Dlaczego? – spytał posłusznie.

– Dlatego, że żaden wyższy feyr nie mógł zachować zdrowych zmysłów, jeśli słyszał głos Rogu Dzikich Łowów. Wariowali i zaczynali zabijać każdego, kto się nawinął, nawet swoich, dlatego też nie przekraczali Wrót, odganiając niższych. Łowca, który zadął w Róg, wzywając ogara, nie mógł o mnie wiedzieć. Nie wzywał mnie, ale właśnie ja usłyszałam pieśń szaleństwa i nie byłam w stanie przeciwstawić się jej głosowi. To on zabił tych ludzi. Owszem, moimi rękami…

Zadrżał. Rozwarł palce i miecz ze smętnym brzękiem upadł na podłogę. Kes cofnął się chwiejnie.

I wtedy z przerażeniem zrozumiałam, co narobiłam.

– Kes…

Nie znałam imienia kretyna, który wtedy uznał za stosowne zapewnić sobie pomoc ogara, nigdy mnie to nie interesowało. Właśnie go nazwałam…

Kretyn nazywał się Kessar Wiatr.


* * *

Spotkaliśmy się w izdebce na samym końcu świata, by wreszcie położyć kres tej historii, która zaczęła się prawie pięć lat temu, jak aktorzy w trzeciorzędnej sztuce z któregoś ze światów, które dawno odeszły w cień. Znaliśmy swoje role na pamięć i na wyrywki, ale reżyser nagle wpadł na pomysł zamiany ról. I wszystko się pokręciło. Mściciel przedzierzgnął się w złoczyńcę, a zabójca w ofiarę.

I nie miałam pojęcia, co teraz z tym zrobić.


* * *

Leżał na podłodze zwinięty w kłębek, z kolanami podciągniętymi do piersi i twarzą w dłoniach, jak dziecko w łonie matki. Jak zniszczona lalka.

Zniszczona przeze mnie. Przez moje słowa.

Usiadłam przy nim i wsunęłam palce w jego jedwabiste włosy, próbując go uspokoić, ulżyć w bólu. Kes tak bardzo chciał teraz umrzeć sam, jak bardzo mnie nienawidził. A ja nie wiedziałam, jak mu pomóc.

O, Żywioły! Co ja bym dała, żeby cierpieć zamiast niego!

Jaka ja głupia! Jaka ja jestem bezdennie głupia! Po co? Po co próbowałam uciec od Losu? Powinnam była umrzeć! Ja! Nie on! Ja! Tylko ja!


* * *

– Wiesz, Kes, ja nawet nie pamiętam tego dnia. Kompletnie nie pamiętam. Chociaż nie, to nie tak… Pamiętam poranek, ciocia śmiała się ciągle ze mnie i mówiła, że jak będę tak latać jak kot z pęcherzem, to to niczego nie zmieni i nie przyjedziesz przez to ani minutę wcześniej. Pamiętam, jak mi zaplatała włosy w warkocz. Pamiętam, jak bracia się śmiali i drażnili mnie w żartach. Głupie, co? Nawet nie tyle głupie, co dziwne. Oni mnie kochali, jak córkę i siostrę, niechby i nierodzoną. Mało kto po obu stronach Wrót tak mnie traktował. Właściwie tylko Łowiec i Lissi. Nawet dla Elgora jestem przede wszystkim Księżniczką, a dopiero w dalszej kolejności żywą istotą, która coś myśli, czuje, ma swoje problemy… A oni nie wiedzieli, kim jestem, uważali mnie za zwykłego człowieka. Ot, sierota przygarnięta z litości, kula u nogi i piąte koło u wozu – ale kochali mnie.

A ja ich zabiłam.

Usłyszałam Pieśń w chwili, gdy ciocia po raz kolejny się roześmiała. Też coś poczuła. Pamiętam, jak jęknęłam:

– Muzyka… Zła muzyka.

Mówiła, żebym nie słuchała, próbowała mnie objąć. Wyrywałam się, machając rękami. Na stole stał dzban z sokiem z wiśni. Niechcący zahaczyłam o niego. Czerwona ciecz rozchlapana po całej kuchni… A potem ból.

Byłam człowiekiem pod każdym względem, Kes. Tam, na placu, stałam się w pełni człowiekiem, nie tylko zewnętrznie. Muzyka łamała mi kości, rozdzierała tkanki, jakbym była z miękkiej gliny, zmieniała mnie. Zabijała mnie i odradzała znowu, przywracała pamięć i odbierała rozum. Pewnie trudno to wszystko zrozumieć, ale ja sama nie wiem, co ona ze mną zrobiła. Nie pamiętam.

Obudziłam się w nocy, w pierwszej chwili nie rozumiejąc, skąd się tam wzięłam. Ciemno. Zimno. Początkowo myślałam, że to bracia mi zrobili taki kawał, zaczęłam im wymyślać, a potem nagle dotarło do mnie, że jest środek nocy, a ja widzę jak w dzień.

Spędziłam w lesie pół roku, jak ranny zwierz zakopałam się w niedźwiedziej norze, wykwaterowując dotychczasowego lokatora, który wolał nie ryzykować bliższych kontaktów z potworem. Dzień spędzałam w ciasnej jamie, skulona na kamieniach i popiskująca z zimna, w nocy wychodziłam do lasu i łapałam drobne zwierzęta, by zaspokoić głód szarym, surowym mięsem. Czasem zastanawiam się, czy ta istota była mną? Księżniczką? Może to był jakiś nierozumny zwierzak?

Nie wiem. Naprawdę nie wiem. Wiesz, co sprawiło, że wróciłam do życia? Dziecko. Tak, wystaw sobie, dziecko, sześcioletnia dziewczynka, która zabłądziła w lesie. Znalazłam ją w czasie któregoś z takich wypadów.

Już ją chciałam upolować, już ją prawie miałam w pazurach, ale rozmyśliłam się w ostatniej chwili. W którymś momencie dotarło do mnie, że zaraz zabiję dziecko. Dziecko. Nieważne, że to był człowiek. Przede wszystkim to było dziecko. Dziecko rzecz święta. Wojny i podziały nie są sprawami dzieci. Nie powinny nawet znać słowa „śmierć”.

Takie jest prawo naszego świata. Dzieci są nietykalne, czyjekolwiek by były. Straciwszy rozum, zapomnieliśmy i o tym, zdradziliśmy samych siebie, zabijaliśmy je. Ja też zabijałam.

Ale ta dziewczynka… Ona mnie uratowała. Siedziała obok potwora, który ją zaatakował, w ostatniej chwili padł na ziemię i zastygł u jej stóp, i śpiewała piosenkę. Płakała, trzęsła się, ale nie uciekała. Bo przy niej był ktoś, kto potrzebował pomocy. Tak wiejskie dzieci dbają o wilczęta i liski znalezione w lesie, ranne i bezradne.

Dziewczynka jako jedyna przeżyła atak feyrów. Podróżowała z rodzicami, magami. Napadło na nich całe stado, dorośli zorientowali się, że nie mają szans, i skupili się na wyteleportowaniu dziecka jak najdalej, dając jej szansę przeżycia. Na pewno ją znasz, teraz jest pod opieką Akademii. Doprowadziłam ją do Wołogrodu i zostawiłam na progu siedziby łowców. Nie wiem, czy mnie pamięta, ale ja jej nigdy nie zapomnę.

Poradziłam sobie, Kes. Poradziłam sobie, bo na mojej drodze stanął ktoś, kto potrzebował mojej pomocy. Pojawiła się szansa, żeby naprawić… może nie, nie naprawić, ale odkupić winę, ratować życie innym w zamian za tych, których zabiłam. Bo nie miałam prawa umrzeć, nie spróbowawszy. Tak, jak ty nie masz prawa.

I nawet o tym nie myśl, że możesz się nie zgodzić! Będziesz żył! Będziesz!

– Po co?

Otworzył oczy i odjął dłonie od twarzy, nieznacznie zmieniając pozycję, tak że mógł mnie widzieć.

– Po co mam żyć? Byłaś potrzebna tej dziewczynce. A ja co? To, co się z tobą stało, to moja wina…

Milczałam.

– Zabij mnie! – wyrwało mu się nagle. – Błagam, dobij mnie!

Naprężył się i ukląkł naprzeciwko mnie, patrząc na miecz leżący metr od nas.

– Dobij mnie!

Przestraszyłam się. On naprawdę tego chciał. Tak skomlą ranne zwierzęta, prosząc, żeby je dobić, nie męczyć, nie czekać, aż skonają w cierpieniu, walcząc z nadchodzącą śmiercią. Chciał tego tak bardzo, że przeciwstawiałam się temu pragnieniu z autentycznym bólem.

– Dobij mnie! Rey, zabij mnie! Natychmiast! To ja byłem, ja! Wyciągnąłem od mistrza nauczyciela Róg i chciałem sobie ściągnąć ogara! To ja!

Drapałam podłogę palcami, jakbym chciała wydłubać dziurę w drewnianych deskach, czując, jak pod paznokieć wchodzi mi ostra, cienka drzazga. Nie słyszeć! Nie wolno! On nie może teraz umrzeć, czy mu się to podoba czy nie!

Ręka zdawała się żyć własnym życiem. Uderzyłam go w twarz, na odlew, aż na białej skórze zostały cztery cienkie kreski powoli nabiegające czerwienią. Pół cala wyżej trafiłabym w oko. Podniósł rękę i przejechał dłonią po policzku – zdziwiony, jakby nie mógł uwierzyć, że nie wytrzymałam i podniosłam na niego rękę.

– Zamknij się, Kes! Zamknij się, do cholery! Będziesz żył, niech cię szlag trafi! Chcesz czy nie, ale będziesz!

Przewróciłam go na plecy, potoczyliśmy się po podłodze.

– Zamknij się! Potrzebuję cię! Życie mi złamałeś! Potrzebuję cię!!! To jest moja decyzja, czy umrzesz czy przeżyjesz! I będziesz żył! Bo ja cię potrzebuję!

Leżałam na nim, przyciskając go swoim ciężarem do ziemi, trzymając za nadgarstki, zmuszając, żeby pozostał na miejscu. Patrzyliśmy sobie w oczy, dysząc ciężko, nie zauważając sińców i zadrapań, jakich dorobiliśmy się w tej szalonej walce. W walce o życie. O jego życie. I o moje. I o istnienie tego świata…

– Potrzebuję cię. Bez ciebie to wszystko traci sens, bez ciebie ten świat jest mi do niczego niepotrzebny. Już raz dałam swojemu sunner-warrenowi uciec, ale tobie nie pozwolę. Bo cię potrzebuję. Nie jakiegoś abstrakcyjnego podopiecznego. Nie kogoś innego. Ciebie. I niech diabli wezmą ten świat, jeśli nie będzie na nim ciebie!

Dlaczego miał coraz bardziej słone usta? Dlaczego za każdym razem, całując go, płakałam? Dlatego, że za każdym razem byłam pewna, że to już ostatni raz? Może…

W tym świecie wszystko się może zdarzyć. Zabójca może stać się ofiarą, a ofiara zmienić się w kata. W tym świecie łapacz może pokochać Księżniczkę i zostać jej podopiecznym. W tym dziwnym, niepojętym świecie można unieważnić każdą klątwę i zburzyć każdy mur. I sama Tkaczka nie wie, jakie nici za chwilę splotą się w jej kunsztownej tkaninie.


* * *

Siedziałam na drewnianej kłodzie, na której siadywała jeszcze moja poprzedniczka, leniwie przebierając palcami po strunach znalezionej w izbie gitary i obserwując tańczące złote liście. Kes wyszedł na ganek, skulił się z zimna. Jesień wyrzuciła za drzwi lato, które trochę się zasiedziało, i teraz panowała niepodzielnie w ziemiach śmiertelnych.

– Dlaczego mnie nie obudziłaś? – spytał. – Posuń się…

Przesunęłam się trochę, robiąc mu miejsce. Westchnął, znowu zatrząsł się z zimna i usiadł. Dalej trącałam struny, nie odpowiedziawszy mu. Nie obudziłam, bo… nie chciałam. Bo uśmiechał się przez sen. Pierwszy raz, odkąd się pojawił dwa dni temu, uśmiechnął się. Ciekawe, co mu się śniło?

– Dziś ruszamy. Konie zostawimy tutaj, zawiozą nas niższe, był w nocy Koniuszy i przyprowadził dwie sztuki.

Jednym z feyrów był ten sam, na którym jechałam pierwszego dnia jesieni. Drugi mu nie ustępował. Szczupłe, tylko zewnętrznie podobne do koni wierzchowce jesieni dowiozłyby nas na miejsce spotkania w kilka godzin, ale po drodze chciałam odwiedzić Kostriaki i Wołogród, a w tym celu trzeba już było nieźle nadłożyć drogi. Także w twierdzy Anni chciałam zjawić się przed wszystkimi pozostałymi – ostatecznie wszystkie układy wiązały się ze mną, to mnie przypadł w udziale zaszczyt pokierowania wczorajszymi wrogami walczącymi dziś ramię w ramię. Ta perspektywa budziła we mnie, oględnie mówiąc, pewne obawy.

– Wiesz, mam złe przeczucie…

– Bardzo mnie to cieszy – parsknęłam i roześmiałam się. – Z tego, co pamiętam, zawsze żałowałeś, że nie masz daru przepowiadania przyszłości.

– Rey, mówię poważnie!

– Rey? A co z Liną? Mógłbyś się zdecydować, jak chcesz na mnie mówić.

– Przestań, zachowujesz się jak dziecko.

– A co ja jestem, jak nie dziecko? Mam pełne prawo się tak zachowywać. Bijemy się?

Minutę później:

– Kes! Przestań natychmiast! Kes! Daj spokój! Nie mamy czasu! Kes! Poddaję się! Kes! Dobrze, dobrze, nie jestem dzieckiem! Kessar! Zostaw mnie, zboczeńcu!


* * *

Gdy zatrzymałam się w progu „Czarnego Piątku”, Kes niecierpliwie pchnął mnie w plecy.

– Może nie trzeba? – jęknęłam smętnie.

– Trzeba, Rejka, trzeba – oświadczył ten bezlitosny sadysta i przepchnął mnie za próg.

Cofnęłam się odruchowo, ale wpadłam na maga, więc musiałam zostać w tym nieznośnym miejscu. Po diabła ja tu wróciłam? Dlaczego uległam namowom tego drania?

Do Kostriaków przyjechałam w jednym konkretnym celu – by zabrać rzeczy, które zostały w „Czarnym Piątku”. Początkowo zamierzałam zatrzymać się na parę dni gdziekolwiek w centrum miasta i wysłać po nie swojego towarzysza. Nie wyszło. Jakbym nie wiedziała, że Kes prędzej się udusi niż mi pomoże… Sojusz sojuszem, a wrednych przyzwyczajeń nikt się szybko nie pozbywa. Ostatecznie przez prawie pięć lat sensem jego życia było prześladowanie mnie.

O tej porannej godzinie lokal był niemal pusty. Tylko gospodarz i jakiś ryży łapacz, siedzący na wysokich stołkach barowych i rozmawiający o czymś jak starzy znajomi. Na nasz widok przerwali rozmowę i spojrzeli po sobie.

– A my już prawie myśleli, że nie przyjdziecie – uśmiechnął się jowialnie Alik. – Ja już dziesięć srebrniki do tego tłuka przegrał. Powiedzcież dla starego, krew sia polała między wami?

– Polała się – burknęłam odruchowo.

Alik chuchnął w dłoń, radosny jak dziecko. Ryży skrzywił się, sięgnął do kieszeni i wyciągnął dukata.

Z westchnieniem oddał monetę roześmianemu zwycięzcy.


* * *

Siedzieliśmy we trójkę w naszym dawnym pokoju. Alik nikomu go nie wynajął, cały mój bagaż leżał, jakbym wyszła z pokoju przed chwilą. Kes pakował się w pośpiechu, więc też wziął tylko najpotrzebniejsze rzeczy.

Usiadłam na tym samym fotelu, machinalnie strącając z poręczy nieco złocistej sierści – pamiątkę po wizycie Pożogara.

– Hele, właściwie dlaczego zostałeś? Myślałem, że wrócisz do Akademii.

– Byłem pewien, że się pojawicie. – Tamten wzruszył ramionami. – Miałem niewykonalne zadanie, nie miałem ani czasu, ani środków, żeby was szukać po całej Rusi, więc postanowiłem liczyć na szczęśliwy los. Jak widać, miałem dobry pomysł.

– Zadanie? – spytałam. Taktyka Helego mało mnie obchodziła, ale to, jak sprawy stoją, bardzo.

– Owszem, mi Sid, zadanie.

– Daruj sobie próby przestrzegania etykiety, zwłaszcza jak masz robić takie głupie błędy – skrzywiłam się. – To jest zwrot dla niższych z Jesiennego Rodu, ale nawet niższe z innych rodów opuszczają zaimek dzierżawczy. Nie jesteś moim poddanym, a ja nie zamierzam być kimkolwiek dla człowieka.

– A on? – uśmiechnął się złośliwie rudzielec. – On też dla was jest nikim?

– Kessar to wyjątek – przyznałam niechętnie. – I nie sądzę, żeby jakikolwiek inny człowiek był w stanie zająć jego miejsce. To nie jest wygodne miejsce. Ale lepiej pomówmy o wzajemnych stosunkach naszych ras w odpowiedniejszym czasie, w tej chwili bardziej mnie obchodzi, co się stało, że magowie wysyłają do mnie kuriera, skoro można było dużo prościej: zwrócić się do mojego… zastępcy, Przewodnik Jesiennej Sfory.

Hele spuścił głowę. Nagle zrozumiałam, dlaczego się tak zmieszał. Ludzie mało się orientowali we wzajemnych stosunkach i hierarchii feyrów. Nie bez znaczenia była tu ziemska postać Pożogara – brali go za towarzysza, ochroniarza, a nie kogoś, kto ma władzę.

– Drugiego września delegacja Akademii, między innymi ja, teleportowała się do Wrót. Powitało nas dwoje Książąt.

– Książąt? – uniosłam ze zdziwieniem brew. – Tak zaraz przy Wrotach Książęta?

– Owszem. Kobieta i mężczyzna. Oświadczyli, że bezpośrednie komunikowanie się z ludźmi jest poniżej ich godności, i odesłali do was, Rey-line.

– Dziwne. Bardzo dziwne. Dwoje Książąt u Wrót, mówicie. Sami byli?

– Sami. Zdziwiło nas to trochę, ale to były feyry, sprawdziliśmy zaklęciami.

– Sprawdziliście? Książęta? Życie wam zbrzydło? Cała ta historia wyglądała jak wyjęta z jakiegoś absurdalnego snu.

Książęta bez obstawy w ziemiach śmiertelnych?

Książęta nie mordują na miejscu ludzi, którzy ośmielili się użyć magii w ich przytomności?

Książęta, którzy doskonale wiedzą o układzie i jak najbardziej są w stanie prowadzić rozmowy z nowymi sojusznikami, odsyłają ich do mnie, a nie do Pożogara, chociaż jego status mojej prawej ręki jest bezdyskusyjny?

Co to za brednie! Czy moi współplemieńcy przez te lata postradali resztki rozumu? Pieśń wywołała nieodwracalne zmiany w ich psychice?

– Rey? – Kes patrzył na mnie pytająco.

– Char szer-rosz! – zaklęłam w jednym ze stepowych dialektów ludzi. – Nic z tego nie rozumiem. To niemożliwe. Układ uznały wszystkie rody i nawet Tkaczka to przyklepała! Kes, zupełnie mi się to wszystko nie podoba. Książęta w życiu by nie poszli we dwoje na ziemie śmiertelnych! Nawet z obstawą niższych! To byłoby jakieś dziwactwo, nie ma takiego zwyczaju i nie ma potrzeby!

Hele spochmurniał.

– Księżniczko, pewniście? Tych dwoje to nie byli ludzie, ale starsi też nie. Nie jesteśmy w stanie ustalić Książąt magią, więc stosowaliśmy metodę eliminacji.

– Ściema. – Potarłam skronie, wzdychając ciężko. – Wyrolowali was, magu. Straciliśmy przez waszą naiwność prawie miesiąc. Nie przemieściliście wojsk nad Granicę?

– Wszyscy łowcy i ściągnięte oddziały wojskowe już są w Północnych Ziemiach – uspokoił mnie rudzielec. – Mistrz Neka i mistrz Bran przekonali Radę, że tak trzeba. Gdy tylko zaczęli się pojawiać starsi, nikt już nie wątpił w to, co mówiliście.

– Starsi? Kto?

– Zwierzołaki, jednorożce i elfy. W każdym razie tydzień temu w Północnych Ziemiach byli tylko oni. Ja mało wiem, tyle co z telepatyków na ogólnej fali, wysyłanych do wszystkich łowców. Ostatnio moi koledzy się nie odzywają, oszczędzają siły, a ja nie jestem mocny w przekazie na duże odległości.

– Rozumiem. Krótko mówiąc, Kito, Akir i Elmir z Elgorem już tam są. Jesteście w stanie teleportować się do Akademii? Trzeba jak najszybciej zrobić porządek ze współpracą ludzi ze starszymi.

Hele pokręcił głową. Nie starczy mu mocy. Jeszcze się nie zregenerował po ostatnim skoku. Kesa nawet nie pytałam.

– Krótko mówiąc, trzeba niezwłocznie jechać do Wołogrodu.

– Do Pschowa – sprostował Hele. – Rada się przeniosła. Bo rozumiem, że chcecie rozmawiać konkretnie z Radą?

– Owszem, z nimi. Skoro kwestionowali to, co mówiłam, muszę potwierdzić umowę.


* * *

Dom łapaczy w Pschowie zupełnie nie przypominał okazałej siedziby Akademii. Taki sobie zwyczajny budynek, niczym się niewyróżniający. Można było przejść obok i nie zwrócić uwagi. Kes i Hele odprowadzili do stajni zmęczone feyry, którym przyszło we dwóch nieść troje jeźdźców. Szczerze współczułam swojemu staremu znajomemu – to właśnie on niósł przez ostatnią godzinę podróży Kesa i mnie. Jesienny koń słaniał się ze zmęczenia. Szczerze mówiąc, wcale nie byłam pewna, czy wytrzyma i doniesie nas do celu.

– Hele, Granica padnie już za pięć dni. Czy Rada jest w stanie zebrać się dzisiaj? Jutro chcę ruszyć na Północne Ziemie.

– Owszem, wasza wysokość. – Mimo naszej dawniejszej znajomości i dziecinnych wzajemnych złośliwości mag nie przeszedł na swobodny ton, podkreślając oficjalny charakter rozmowy. – Uzgodnię, żeby wam wyznaczono pokój, i natychmiast was zaprowadzę do mistrzów. Wszyscy oni powinni być w mieście, więc myślę, że za jakieś trzy godziny będziemy mogli zebrać się w pełnym składzie. Kes, pomożesz?

Podopieczny poczekał na mój aprobujący gest, wziął sakwy i ruszył za rudym magiem.

– Rey, idziesz? – spytał, odwracając się w progu.

– Nie, mam tu umówione jedno spotkanie. Wrócę za dwie godziny, może szybciej.

– Pójść z tobą?

– Nie ma potrzeby. To wizyta u starego znajomego, nic mi nie grozi – skłamałam na poczekaniu. Kes to wyczuł, ale nie spierał się ze mną. Ten nowy Kes zdecydowanie mi się podobał. Jakby wraz z przysięgą pozbył się gorsetu uprzedzeń i nienawiści. Nie, nie zapomniał, nie przebaczył, po prostu otworzył oczy i dotarło do niego, że ktoś pomalował jego czarno-biały świat wszystkimi barwami tęczy.

Poprawiłam Damę i wywołałam z pamięci mapę Wołogrodu. Taaak… To gdzie ta dzielnica artystów?


* * *

– Pięknie wyszło, Leyri. Wierzyć się nie chce, że to byłam ja…

Piłam gorącą herbatę, rozkoszując się widokiem obrazu, do którego pozowałam poprzednim razem. Rudy młodzieniec siedział na ziemi, a dokoła niego krążyły złote liście. Pięknie.

– Chciałam narysować zupełnie co innego – wyznała artystka. – Ale ręka jakby mi się zbuntowała. Chciałam księcia, a wyszedł…

– Feyr – uśmiechnęłam się. – Pamiętam wielu twórców, którzy próbowali narysować feyra. Letni chętnie pozują, bardzo popierają sztukę. W ich rodzie są setki obrazów… ale żaden z nich nie może się równać z twoim. Tamci malarze rysowali feyrów, ale wychodzili im po prostu ładni ludzie. A tutaj… tutaj ja widzę duszę i istotę feyra. Jakby miał zaraz ożyć i zejść z obrazu. Gratuluję!

Leyri zarumieniła się, speszona moją pochwałą. Cóż… Zasłużyła. Nigdy nie prawię pustych komplementów – to byłoby obrazą sztuki.

– Jesteś pewna, że twój brat niedługo wróci? Mam mało czasu.

– Myślę, że tylko go patrzeć. A ty… Ty idziesz na Północne Ziemie, prawda? Mówią, że będzie wojna. Opowiesz mi? Brat tylko się ogania, mówi, że nie ma sobie co zawracać głowy, co będzie to będzie.

– Z całym szacunkiem, on ma rację. Nie jesteś żołnierzem, więc twoje miejsce jest tutaj. Nie ma się co bać tego, czego i tak nie zmienisz – odparłam ponuro. – A swoją drogą nie masz się czego bać, bo ciebie ma kto obronić, cokolwiek by się stało. Twój brat…

– …bardzo cieszy się, że widzi Księżniczkę w dobrym zdrowiu – wpadł mi w słowo Rin, który właśnie wszedł do pracowni, a za nim drobnymi krokami dreptała Wieta. – Siostrzyczko, zostaw nas samych.

Leyri parsknęła, ale wzięła z sobą pomocnicę i wyszła, oświadczając, że skoro aż tak jej nie ufają, to ona idzie do tawerny. Wieta wzruszyła ramionami, przepraszając za fochy przyjaciółki, i wyszła za nią.

– Zatem słucham, Księżniczko. Jak rozumiem, mogę poinformować swojego stwórcę, że w dniu swojej mocy będziecie przy Granicy. Czy umowa pozostaje w mocy? – spytał, rozkładając się na atłasowych poduszkach, podpierając głowę ręką i przeciągając się jak kot.

– Możesz, Rin. Będę wdzięczna. Ale ja tu przyszłam z… prośbą. W tej całej historii jest za dużo niejasności, może będziesz w stanie mi wyjaśnić to i owo.

– Bardzo możliwe, Walkirio. Wszystko możliwe. Pytaj. Mój stwórca nie zabraniał mi odpowiadać na pytania, powiem więcej, sądzę, że sam jest ci gotów pomóc.

Zamyśliłam się. Nieprzyjemne wątpliwości męczyły mnie już od Wołogrodu, za dużo było tu zbiegów okoliczności. A teraz, po opowieści Helego o fałszywych Książętach, wątpliwości przerodziły się w pewność. Bałam się potwierdzenia podejrzeń, ale musiałam wiedzieć dokładnie, jak się sprawy mają.

– Co wiesz o En-ne Dennar, siostrze mojego ojca? Jak się jej udało nie odejść w Chaos? Gdzie ona teraz jest? Wiem, że to właśnie ona kiedyś zesłała zarazę na ziemie śmiertelnych i ustawiła wszystko tak, żeby zaraził się sunner-warren mojego ojca. To ona podpuściła magów i przez nią Lisa spalili na stosie w dniu mojej mocy. To ona namówiła Łowca, by zagrał pieśń szaleństwa, i to ona na wszystkie sposoby przeszkadzała nam w drodze do Wołogrodu. Jak? Jak jej się udało zachować magię, skoro nie ma ciała?

– Stop! – Rin podniósł rękę, przerywając tę lawinę pytań. – Zaraz, nie wszystko naraz, Walkirio. Poza tym, czy mi się zdaje, czy ty sama znasz odpowiedzi? Tylko związawszy się z kimś z tego świata Książę może się tu zakotwiczyć, na pewien czas uciec Chaosowi. Zakotwiczyć się w ciele.

– Ale to nie może być jaki bądź śmiertelny, tylko ten, z którym feyr był związany… – zaczęłam i urwałam, ukrywając twarz w dłoniach. – O, Żywioły! Coś ty narobił, dziadku!

– Tyś powiedziała – skinął głową. – Jej podopieczny nie żył, ale jego żona nosiła już w sobie jego córkę, krew z jego krwi i kość z jego kości. W każdym pokoleniu wybierała sobie nową ofiarę. Dziewczyny niemiały pojęcia, co się z nimi dzieje. Księżniczka dobrze się nauczyła kryć.

– Czyli teraz jest w Północnych Ziemiach. Ale jako kto? W kogo się wcieliła?

– Nie wiem, Walkirio. – Bard wzruszył ramionami. – Nie znam dróg śmiertelnych, nie widzę nici ich losów. Tkaczka pewnie je zna, ale ona też ci nie odpowie. Nie ma prawa pokazywać cudzych losów. Raz złamała tę zasadę, pokazała twojemu podopiecznemu o wiele więcej, nie tylko jego własną nić, ale na twoim miejscu nie liczyłbym, że taka okazja się powtórzy.

– Chaos! – warknęłam przez zaciśnięte zęby. Tylko tego mi do kompletu brakowało. Zdrajca we własnych szeregach. Zbyt wiele zależało teraz od tego, czy ludzie i feyry będą w stanie razem walczyć. Nowej Granicy nie da się stworzyć natychmiast z chwilą upadku starej, trzeba powstrzymać Chaos na czas rytuału. Jeśli dotrze tam, gdzie będą powstawały zaklęte Zapory… nie chciałam myśleć, co się wtedy stanie.

– Do usług! – uśmiechnął się Rin. – Co tobie, Kiri [21]?

– Jeszcze się nabija – burknęłam, nie wytrzymawszy ironii. – Doskonale wiesz, że nikogo nie wołałam, tylko klęłam. Ludzie sobie wycierają gębę mitycznymi diabłami, a ja jakoś się przyzwyczaiłam od czasu do czasu wspominać o twoim stwórcy, żeby miał czkawkę…

Śmialiśmy się. I dobrze. Na chwilę można było zapomnieć o wszystkich problemach. Wyobraziłam sobie, jak wyglądamy z boku. Obłęd. Gdyby ktoś mi powiedział, że pewnego dnia Ład i Chaos będą siedzieć w pracowni śmiertelnego artysty i analizować losy świata, wysłałabym go do Wieży Głupców. Obłęd.

– Świetnie – znowu spochmurniałam. – Dzięki za szczerość. Na mnie czas…

– To do następnego razu, Walkirio. Niestety, nie mogę ci życzyć powodzenia, ale mam nadzieję, że to będzie uczciwa walka. Chciałbym tam być.

– A nie możesz? – prychnęłam, wstając. – W szeregach Ładu zawsze się dla ciebie znajdzie miejsce, żołnierzy nigdy za wiele.

– Żeby mój stwórca mnie wypatroszył? – przeraził się nie na żarty. – Nie, nie, już ja jakoś tutaj tę waszą rozgrywkę przeżyję…

Kiwnęłam mu ręką na pożegnanie i już miałam wyjść, kiedy Rin złapał mnie za rękę.

– Powodzenia, Walkirio. Wierzę, że jeszcze się spotkamy, w nowym świecie albo w niebycie, ale nasze drogi jeszcze się zejdą. Będziesz pamiętać?

Nachyliłam się i dotknęłam ustami jego czoła.

– Będę. Ja też wierzę. Jesteś mi winien pieśń, mistrzu. Kiedy się spotkamy następny raz, zaśpiewasz?

– O czym?

– O tym świecie. O głupim Księciu, który zabił ukochanego swojej córki. O różnookim magu i ognistych wojownikach. O Księżniczce wariatce, która postanowiła zniszczyć Ład, rzucić wyzwanie wszystkim prawom. Zaśpiewasz?


* * *

Zanim pojawiłam się w pschowskim oddziale Akademii, Rada zebrała się w komplecie. Wielka Rada, do której należeli wszyscy mistrzowie, czyli prawie tysiąc osób. Nie miałam pojęcia, jak Kes i Hele zdołali się ze wszystkim uwinąć. Musiały to być… jakieś czary? Tak, magia wiele ułatwia, nie wyobrażam sobie świata bez magii. Z drugiej strony – czy to nie było światów, które nie znały sztuki i nie wierzyły w magię? Były. Całe setki. I setki jeszcze będą.

Sala Rady została magicznie powiększona. Zamieniłam parę słów z Neką i Branem, odszukałam wzrokiem Kesa, który skinął mi nieznacznie, że wszystko w porządku. Magowie powoli zajmowali miejsca. Ktoś, kto widocznie nie lubił drewnianych krzeseł, nie żałując magii stworzył sobie miękki fotel. Inny, wzorem Kesa, po prostu bujał w powietrzu. Byłam zadziwiająco spokojna, w spojrzeniach, które czułam na sobie, nie było wrogości. Jakiś cień niedowierzania tak, ale bez złości. Nie mogłam się nie cieszyć.

Chrząknęłam i poczekałam, aż się uciszą. No, tak… Nie ubrałam się stosownie do okoliczności. Żenujące, ni wielkości, ni majestatu – jak pierwsza lepsza najemniczka. Za późno przypomniałam sobie, że w bagażu mam suknię, i teraz mogłam tylko w duchu wymyślać sobie od idiotek, bo nie pomyślałam, a Kesowi od kretynów, bo mi nie przypomniał.


* * *

Po naradzie dopadł mnie mistrz Hron i zaciągnął do biblioteki. Posłusznie referowałam mu wszystko, co wiedziałam o koszmarach Chaosu i zaklęciach, których można przeciwko nim używać. Mag notował starannie, jak uczeń na lekcji, a ja przechadzałam się między półkami, nie przerywając opowieści. Nagle moją uwagę zwrócił jeden z tomów…

– …i łącząc te runy otrzymu… Mistrzu, mam pytanie. Czy w tej księdze można znaleźć wszystkich magów? Jest prowadzona od czasu założenia Akademii?

Mistrz podniósł głowę znad pergaminu.

– Owszem, Księżniczko. Interesuje was konkretna osoba? Mistrz Kessar? Ja wam mogę o nim bardzo dokładnie opowiedzieć…

– Nie, rodzinę Kesa to ja… znałam. Interesuje mnie pewien mag, który żył jakieś pięćset lat temu. Muszę ustalić, jacy jego potomkowie żyją obecnie i czy są wśród nich magowie.

– Tak, sądzę, że w tej książce znajdziecie to, czego wam potrzeba.

Korzystając z pozwolenia maga, wzięłam z póki opasłe tomiszcze i z hukiem położyłam na niskim stoliku, wzniecając przy okazji obłoczek kurzu. Mistrz Hron zmarszczył brwi, ale nic nie powiedział. Rozpaczliwie kartkowałam księgę. Niech to Chaos! Więcej ich matka nie miała? Omar… nie, to nie to… Ogar Ognisty, nie, to nie ten, ten mój żył dwieście lat wcześniej…

– Jest! Mam!

Mag przerwał studiowanie swoich notatek i podszedł do mnie.

– Ogar Wodnik? Interesuje was? Dlaczego? On nawet do rangi mistrzowskiej nie doszedł. Nie sądzę, by jego potomkowie byli wybitni pod jakimkolwiek względem.

– Nie macie pojęcia, jak bardzo się mylicie – pokręciłam głową. – Ten mag był… podopiecznym siostry mojego ojca. Nie umarł naturalną śmiercią, został zabity.

– Zabity? Przez kogo?

– Przez mojego dziadka – rzekłam ponuro. – Dziadek uważał, że śmiertelny, który odmówił jego córce, nie może bezkarnie chodzić po świecie. Śmiertelni nie mogą odmawiać Książętom.

Mag niczym nie dał po sobie poznać, że czuje się dotknięty moimi słowami.

– Nie bardzo rozumiem, co nam to daje. To już historia… bardzo ciekawa, ale nie wpływa na obecną sytuację.

– I tu się mylicie. Wyjaśnię wam, jak tylko znajdę to, czego szukam.

W skupieniu wodziłam palcem po liniach. Nie… nie… Ta gałąź wygasła prawie trzysta lat temu… ta jeszcze wcześniej… Jest!

– Niemożliwe…

Poczułam falę niekontrolowanej transformacji. Pazury same wbiły mi się w pergamin. Mag cofnął się o krok, ale, co mnie uderzyło, nie wołał o pomoc.

– Rey-line, co z wami?

– Widzieliście? Obecnie żyje tylko dwoje jego potomków. Brat i siostra.

– Tak, wiem, zdążyłem przeczytać, zanim… – urwał i spojrzał ponuro na rozdartą księgę. – Ariel Ognisty jest w tej chwili w Wołogrodzie. Wezwać go?

– Nie, nie trzeba. On tu nie ma znaczenia. A siostra…

– Co z siostrą? Jest niemagiczna. Niezła wojowniczka, z tego co mi mówił jej dziadek, ale mocy nie odziedziczyła. Gede zawsze narzekał, że ród się degeneruje.

– Trzeba ruszać na północ, do twierdzy na Granicy. Boję się nawet myśleć, co ta dziewczyna narobi, jeśli jej nie powstrzymamy. Tam jest Elgor! Niech to Chaos…! I reszta!

– Zaraz, Księżniczko, chwileczkę! Zaczekajcie! Wyjaśnijcie chociaż skrótowo, co jest nie tak z komendantką północnej twierdzy?

– Co nie tak? Wszystko nie tak! To ona podawała się przy Wrotach za Księżniczkę, przeszkodziła wam porozumieć się z moim ludem, mało nie rozwaliła ledwo zawartego pokoju! Nie włada swoim ciałem, wewnątrz śmiertelniczki żyje nieśmiertelna niebezpieczna istota!

– Chaos? – przeraził się mag.

– Jaki tam Chaos! Księżniczka. Ta sama, która tak kochała jej przodka! Teraz zamierza zniszczyć Ład!

Mag pokręcił głową. Brzmiało to kompletnie nieprawdopodobnie, ale nie miał w tej chwili powodu, żeby mi nie wierzyć.

– Rozumiem. Teleportujemy was do twierdzy, w której teraz zebrali się dowódcy wszystkich sojuszników. Mam nadzieję, że zdążycie na czas.

– Też mam nadzieję… – szepnęłam, odruchowo zaciskając pięści i nie przestając przypominać sobie, że Anni jest niewinna, że jest taką samą ofiarą jak mój ojciec, że wtedy En-ne żyła w ciele jej matki, a żony oskarżyciela Rady, która wydała wyrok na mojego ojca. – Też mam taką nadzieję…


* * *

Pędziłam przez korytarze twierdzy jak na skrzydłach. Kes ledwo dotrzymywał mi kroku. Nie wyjaśniłam swojemu podopiecznemu, o co właściwie chodzi, po co mu dorzucać jeszcze i ten ciężar?

Wiedziałam, że jest tylko jeden sposób na powstrzymanie En-ne: zabić ciało, w którym się zagnieździła, odciąć nić łączącą ją z ziemiami śmiertelnych. Nie ma czasu na wątpliwości.

– …mój dziadek. Mam wrażenie, że magowie nie zamierzają wywiązać się z umowy. Wstyd mi za moją rasę, ale obawiam się… Teraz, po śmierci Rey…

Celnym kopem otworzyłam drzwi jadalni, w której zebrali się wszyscy moi towarzysze. Anni drgnęła nerwowo, ale w mgnieniu oka opanowała się i ukryła targające nią uczucia pod maską radosnego zdziwienia.

– I czego się mianowicie obawiasz? I kto ci powiedział, że porzuciłam Ład?

Stałam w drzwiach, nie zwracając uwagi na rzucających mi się na spotkanie przyjaciół, i nie odrywając oczu od dziewczyny, której ufałam, której broniłam, którą prawie pokochałam…

– Rey! Lina! Księżniczko! Pani moja! – rozlegało się ze wszystkich stron. Starsi obstąpili mnie, otoczyli ciasnym kręgiem.

– To jak to było, Anni? Kto ci powiedział, że nie żyję? – powtórzyłam pytanie. – Może powiesz, że miałaś takie wiadomości zza Wrót?

Próbowałam się niczym nie zdradzić, ale En-ne coś wyczuła. Widziałam, jak z oczu dziewczyny znika życie, jak przez mglistą zieleń wydostaje się na zewnątrz coś innego, obcego, nieprawidłowego. Ech, Anni…

– Witaj, przeklęte dziecię…

Ta nowa Anni miała nawet inny głos, nie z tego świata, zimny niczym woda w górskich jeziorach. Odruchowo zesztywniałam.

Kes przecisnął się przez szeregi starszych i stanął przy mnie.

– Niech to szlag! Co to za…

– To jest, serce moje, widmo, któremu zachciało się być władcą losów. To musi zniknąć z ziem śmiertelnych, w związku z czym jestem zmuszona…

Błyskawicznym ruchem wyrwałam z pochwy Damę, przemieniłam się w skoku i jak jastrząb spadłam na zamarłą dziewczynę.

Huk…!

Odrzuciło mnie do tyłu, na starszych, którzy w międzyczasie też dobyli broni, ale jeszcze nie podjęli decyzji, kogo nią potraktować. W każdym razie byli uzbrojeni, a ja…

A ja stałam z rękojeścią miecza w garści, klinga rozsypała się w srebrzysty pył, oczy Damy zmatowiały… na zawsze? Jak to?! Niemożliwe. Przecież En-ne zasłoniła się przedramieniem! Przedramieniem śmiertelnego ciała!

Przemieniłam się z powrotem i rzuciłam się na uśmiechającą się dziewczynę.

– To nie Anni! To En-ne Dennar!

Pierwszy oprzytomniał Elmir. Zbyt dobrze znał to imię. Pozostali poszli za jego przykładem. Tylko Akir nie ruszył się z miejsca, mimo woli ściskając ręce w pięści.

Ale on też znał to imię. Rozumiał, że oszalałą Księżniczkę trzeba zlikwidować. Za wszelką cenę. Choćby oznaczało to zabicie kogoś, kogo pokochał.

Nie wtrącił się. Nie stanął po żadnej stronie.

Kiedyś rzuci mi w twarz, że to moja wina, że mogłam się zorientować wcześniej, nie pozwolić En-ne tumanić nas tak długo, poszukać sposobu na uratowanie śmiertelniczki opętanej przez feyra. Sto procent racji. Co tam sto, trzysta procent! Miał prawo mnie oskarżać.

Ale to będzie kiedyś. A teraz jest teraz.

Całe szczęście, w ciągu ostatnich dni mój związek z Kesem umocnił się na tyle, że nie miał już wątpliwości co do moich decyzji. Nauczył się wierzyć mi równie mocno, jak mocno kiedyś mnie nienawidził.

Próbowałam wypuścić skrzydła, ale teraz, ani nie będąc u szczytu sił, ani nie broniąc swego sunner-warrena, osiągnęłam tylko tyle, że za plecami wykwitło mi coś gorącego, co raz przybierało kształt skrzydeł, a raz rozpływało się w nieforemną masę. Będzie trzeba po ludzku…

Starsi atakowali Anni dwójkami i trójkami, starając się nie przeszkadzać sobie wzajemnie. Bez trudu unikała ciosów albo odbijała je dłonią. Nie do wiary! Jaką mocą trzeba dysponować, żeby robić takie rzeczy, będąc w cudzym, śmiertelnym ciele? W głowie się nie mieści!

Co najgorsze, doskonale zdawałam sobie sprawę, że daleko mi do niej. Dlaczego ja ciągle idę pod prąd? Po co się wpakowałam w taką awanturę? Trzeba było udawać, że wszystko jest w idealnym porządku, a potem uprosić Kesa o jakąś truciznę i przed kolacją nieznacznie dosypać jej do talerza…

Enne ze śmiechem odepchnęła Elgora w bok, aż wyrżnął w kamienną kolumnę i osunął się na podłogę. Z kącika ust spłynęła mu cienka zielona strużka krwi.

– Myślisz, że te dziecinady ci pomogą, maleństwo? No, dawaj, udowodnij swoje prawa jak Księżniczka! Wyzywam cię!

– A idźże za Granicę! – rzuciłam, powstrzymując Kesa, gotowego pójść w ślady starszych. - Złamałaś wszelkie możliwe i niemożliwe prawa naszego ludu. Nie zasługujesz nawet na nienawiść, nie mówiąc już o szacunku! Posunęłaś się nawet do związku z ludzkim magiem, i co z tego, że miał w żyłach krew starszych, zwierzołaków? Gdzie on jest, En-ne? Nie żyje?

– Wyzywam cię! – powtórzyła z tą samą nachalną pewnością siebie. – Wyzywam cię, Rey-line, Oginiu Jesiennych Ognisk!

– Wszyscy do tyłu! – krzyknęłam po chwili milczenia.

Starsi cofnęli się niechętnie. Stałyśmy teraz twarzą w twarz – dziewczyna z ludzkiego rodzaju, z obłąkanym wzrokiem Księżniczki, i Księżniczka, która prawie już zaczęła się uważać za człowieka. Widziałam w En-ne Dennar to wszystko, czym nigdy nie chciałabym się stać. A ja byłam dla niej pierwszą i najważniejszą przeszkodą na drodze do celu.

– Do tyłu! A ty – chcesz udowodnić swoje prawo? Proszę bardzo, spróbuj, zarazo! To ja tobie rzucam wyzwanie, i niech tylko jedna z nas wyjdzie żywa z Kręgu!

Z moich palców strzeliła iskra, uderzyła w poszczerbione płyty posadzki, płomień otoczył nas pierścieniem, odrzucając na bok każdego, kto miał pecha znaleźć się na jego drodze. En-ne uśmiechnęła się.

– Silna jesteś, córko Li-ko. Silna, ale głupia. Przyjmuję!

Ogień przybrał barwę srebrzysto niebieską i zastygł. Nastała cisza. Z całego świata istniałyśmy tylko my dwie. Wyzwanie rzucone, wyzwanie przyjęte, wyzwanie zrozumiane. To nie ćwiczebna walka, jakich w moim życiu było niemało, nie jakaś bójka z niższymi, jak w Mrocznym Lesie. Pierwszy raz w życiu dochodziłam swojego prawa w starciu z równą sobie. Pierwszy raz w życiu miałam walczyć z inną Księżniczką.

– I czym ty teraz chcesz walczyć, dziecinko? – uśmiechnęła się En-ne. – Pazurkami?

Z dłoni wyrosło jej cienkie, błękitne ostrze.

– Niezupełnie – odparłam, idąc za jej przykładem, z tym że moja broń była czerwona. – Co sobie będę pazury brudziła…

Umiałam się nieźle pojedynkować – uczył mnie ojciec, a on nie miał sobie równych. Ale…

Błękitne ostrze świsnęło o milimetry od mojego ramienia. Próbowałam się uchylić i w ostatniej chwili zorientowałam się, że pięść En-ne zbliża się do mojej twarzy. To było takie… ludzkie, że kompletnie się z tym nie liczyłam. I tak się zachowuje Księżniczka?

Przeleciałam parę metrów, uderzyłam z ogromnym impetem w barierę i osunęłam po niej, czując, jak krew z rozciętych warg napływa mi do ust.

– Uznajesz moje prawo, dziecino? – uśmiechnęła się En-ne, podchodząc do mnie.

W chwili słabości przyszła mi myśl, że jeśli uznam jej prawo, będę żyła. Będę żyła. Cóż z tego, że będę musiała usunąć się na bok, nie stając na drodze jej planom? To nie tchórzostwo, to normalny instynkt. Żaden wstyd…

Tchórz - usłyszałam szept. Czy to moje sumienie?

– Nie masz do niczego prawa, zarazo! Prędzej zdechnę, niż ci coś uznam! – rzuciłam, spluwając złocistą krwią. – A teraz bij się!

Uniosła rękę, na jej wargach zastygł chełpliwy uśmiech…

Srebrna eksplozja rozerwała kopułę. En-ne odskoczyła ode mnie.

– Kito? – Z trudem uniosłam się na łokciu. – Jak to…?

Jednorożec spojrzał na mnie, ale nic nie powiedział. En-ne szybko otrząsnęła się ze strachu i teraz stała z rękami skrzyżowanymi na piersiach, wciągnąwszy ostrze w dłoń, jakby nie spodziewała się ataku.

– Jesteś tego całkowicie pewien? Nigdy bym nie pomyślała, że kiedykolwiek skorzystasz ze swojego prawa. Kito, władca jednorożców, jedynego rodu starszych, który włada tą samą nieśmiertelnością co feyry… i tak samo ją ceni.

– Pobłądziłaś, dziewczę. – Jednorożec pokręcił głową, a z jego rogu kapał złocisty płomień. Nie, nie płomień. Krew? – Zagubiłaś się w ciemnym lesie swoich strachów. Ale nie moja moc ciebie uratować.

– Odpowiadaj! Jesteś pewien? Wiesz, że cię nie potrzebuję, ale czynisz swoje prawo! Odpowiadaj, książę jednorożców! Czy warto?

Odwrócił się od En-ne i pochylił nade mną.

– Kiedy wszystko się skończy, Księżniczka odejdzie. Nie rzuci wyzwania drugi raz, żywioły na to nie pozwolą. Ale wróci. I wtedy wszystko się rozstrzygnie.

– Kito! Co tu się dzieje?!

– Tak, jednoróżku maleńki, wytłumacz jej – wtrąciła szyderczo En-ne. – Sama jestem ciekawa, dlaczego jesteś gotów poświęcić wieczność, umrzeć zamiast niej? Przecież nie z powodu tej gówniary oddajesz życie, tylko po to, żeby odkupić swoją winę. Myślisz, że przez to zmniejszysz ból? Ze stchórzywszy kiedyś, teraz to naprawisz? Przecież nie z jej imieniem na ustach umrzesz, jednoróżku, tylko z zupełnie innym. Z imieniem tej, którą mogłeś uratować, ale nie uratowałeś, którą wymieniłeś na swoje życie!

– Kito! O czym ona mówi?

Definitywnie przestałam rozumieć cokolwiek. Chociaż… pamięć usłużnie podrzucała odpowiedzi. Jednorożce są sędziami Prawa. Jeśli jednorożec uważa, że Książę, który przegrał, zasługuje na życie, może przekroczyć granicę i ponieść śmierć zamiast niego. Teoretycznie. Praktycznie nigdy się nie zdarzyło, żeby nieśmiertelny starszy zdecydował się na takie samobójstwo w imię sprawiedliwości. Nigdy.

Kito nie zaszczycił mnie odpowiedzią. Upewniwszy się, że jestem we względnie dobrym stanie i będę żyć, zwrócił się znowu do En-ne.

– Owszem, mścicielko, nie dla niej. Owszem, dla tej, której nie uratowałem. Ale to już nie twoja rzecz. Bij i odejdź.

Zmienił postać na ludzką.

– Kito! – wykrztusiłam, dławiąc się krwią.

Wstać. Muszę wstać. Muszę go powstrzymać. Straciłam już Anni. Nie mogę stracić jeszcze jego! Kretyn! Jestem silna, dam radę. Byle tylko wstać. Wstać i walczyć dalej. Wstać! Do roboty, Księżniczko! To twój towarzysz, masz obowiązek go bronić. Przysięgałaś, że będziesz go bronić!

– Kito!

Cienkie ostrze wbija się w pierś chłopca. Srebrzysta krew kapie na podłogę, odgłos padających kropel brzmi jak łoskot werbla. Tak niewiele krwi…

Błysk eksplozji. A kiedy blask znikł, byłam w kręgu sama.


* * *

– Nienawidzę!

Chodziłam tam i z powrotem po pokoju, jakbym chciała wydeptać ścieżkę w dywanie.

– Przestań, Rey, faktycznie zasługuje na nienawiść, ale…

– Kes, zamknij się, bardzo cię proszę! – udało mi się nawet wykrztusić coś przypominającego uprzejmą prośbę. – Ja nie o En… Anni. Ja o tym idiocie, któremu się uwidziało, że może decydować, czy ja mam żyć czy umrzeć. Kto mu, do cholery, powiedział, że jego życie można wymienić łeb za łeb za moje? Kto mu pozwolił uspokajać własne sumienie moim kosztem?

– Rey, ty o Kito? Ja…

– A o kim? Pewnie że o tym zasmarkanym książątku!

Kes odłożył książkę i podwinął pod siebie nogi, kuląc się na łóżku. W jego oczach dojrzałam jednak jeśli nie potępienie, to przynajmniej niedowierzanie.

– Uratował ci życie. Czy czegoś nie rozumiem, czy ci to nie pasuje? Tak koniecznie chciałaś umrzeć?

Westchnęłam ciężko. No proszę, zanosi się na kolejną lekcję. A już mi się zdawało, że do Kesa dotarło, że nie może mnie sądzić ludzką miarą.

– Kochany mój, znowu zapominasz, że nie jestem ani dziewczynką z sąsiedztwa, ani twoim kumplem z Akademii. Jestem Księżniczką, powiem więcej, panią Jesiennego Rodu. Walczyłam o swoje prawo. Walczyłam z takąż samą Księżniczką jak ja. Wyzwanie rzucone, wyzwanie przyjęte, wyzwanie usłyszane, żywioły przyjęły pojedynek, będą nas rozsądzać. Ja przegrałam. Nie mam prawa żyć! Rozumiesz? Pokręcił głową.

– Nie rozumiem. To jakieś… chore!

– W tym konkretnym przypadku chore – zgodziłam się. – Ale to jest wyjątek, a nie reguła. Wyzwanie w Krąg Prawa kogoś ewidentnie słabszego od ciebie to hańba. Poza tym bardzo rzadko się zdarza, żeby przegrany odmawiał uznania prawa zwycięzcy, jak ja. Przez całą historię Wiecznych Ziem tylko trzy razy pojedynek skończył się śmiercią jednej ze stron.

– I w ogóle, Rey, czego się tak na niego wściekasz? Pojedynek od początku był nieuczciwy, najchętniej to bym cię sam zabił za to, że się w to dałaś wkręcić. Przecież wiedziałaś, że przegrasz!

– Nie, Wiaterku, ja nie na niego się wściekam, tylko na siebie. Owszem, za tę właśnie głupotę…

Położyłam się przy nim, kładąc mu głowę na ramieniu.

– Rozumiesz – ciągnęłam, gryząc wargi – wściekam się, że okazał się odważniejszy ode mnie. Ja bym oddała życie za ciebie, za dziadka, za ojca. Za kogoś, kogo kocham, za kogoś bliskiego, dla kogo warto poświęcić nie tylko moją nieśmiertelność, ale całe życie. A kim ja byłam dla niego? Towarzyszką. Tymczasowym dowódcą.

Nikim! Rozumiesz, Kes? I on umarł, wymawiając nie moje imię! To nie w porządku! Czuję się winna! Ja, Księżniczka, czuję się winna!

– No i co?

Usiadłam, odsuwając jego rękę.

– Kes… Kes, czy do ciebie dociera, co to znaczy? Jego śmierć nie tylko uratowała mi życie, ona mi jeszcze otworzyła oczy na coś, do czego bym się przedtem nawet w obliczu Prawdziwego Żywiołu nie przyznała. Zmieniłam się. Chyba… stałam się za bardzo… za bardzo… człowiekiem!

– Co takiego? – roześmiał się. Bez radości, wręcz gniewnie. – Ty? Człowiekiem? Od czterech miesięcy udowadniasz mi na okrągło, że wręcz przeciwnie! Co to za wygłupy?

– Przepraszam, Wiaterku… Zaległo ciężkie, uwierające milczenie. Pierwszy nie wytrzymał Kes.

– To był jeszcze chłopiec…

– Chłopiec? Człowieku, on był nieśmiertelny! Był starszy od Łowca, pamiętał, jak rodziły się setki światów! I poświęcił to wszystko, żeby pokazać, że jest do tego zdolny, dlatego, że kiedyś w takiej sytuacji nie uratował swojej władczyni i ona zginęła. Jej imię było jego modlitwą, to jej będzie szukał w Chaosie. Słuchaj, możemy już o nim nie mówić? W porządku? Lepiej zejdź, zobacz, co z Akirem, bo jemu to dzisiejsze dokopało najbardziej. Weź Elmira, napijcie się we trzech…


* * *

Kes siedział na jednym z ogromnych głazów, które nie wiadomo skąd się wzięły wśród stepów. Ostnica coś szeptała, kołysana falami wiatru. Jakby dookoła nas rozpościerało się suche morze. W tym świecie nie ma mórz – wyobrażając je sobie, mogę polegać tylko na pamięci poprzedniczki. Może w nowym świecie zobaczę je sama? Ciekawe, jak to jest – stać na brzegu, patrząc, jak słońce znika za horyzontem, tonie w krwawej wodzie? Na pewno straszny widok. Swoją drogą ciekawe, jaki świat wyjdzie tym razem? Okrągły? Kwadratowy? Płaski? Zwinięty w podwójną spiralę? Tego się nigdy z góry nie wie. Nie ma takiego wariactwa, które by nie było możliwe. Rzeczywistość nie jest niezmienna, stale się koryguje.

A Wieczne Krainy pozostają niezmienne. Tylko Wrota za każdym razem wyglądają inaczej. Czasem to jest ogromna pieczara, czasem statek we mgle, czasem…

– Dawno tu stoisz?

Kes zeskoczył z głazu i podszedł do mnie. Ostnica rozchylała się przed nim, jakby ją rozgarniały niewidzialne ręce. Ot, mag!

– Dawno. Przestań używać magii.

– Co?

– Nie ma po co zamiatać drogi.

Nic nie odpowiedział, ale zaklęcie przestało działać. Staliśmy po pas w suchej trawie.

– Oczy ci świecą na złoto – zauważył z lekkim zdziwieniem. – Piękne to jest, ale jakoś straszne.

Roześmiałam się, rozłożyłam ręce i padłam w miękkie objęcia stepu.

– Ech, dziecinada! – westchnął Kes.

I położył się przy mnie, zaplatając ręce pod głową. Obróciłam się trochę, żeby go widzieć.

– Zmieniłeś się przez te dziewięć dni. Wiesz, aż się tego boję. Że się okaże, że to zabawa albo sen. Jutro się obudzę i znowu będziesz taki sam jak zwykle: normalny i nie do zniesienia. Nie rozumiem, Kes. Nie rozumiem ludzi, nie rozumiem ciebie. I boję się tego. Boję się, bo tak szybko się przyzwyczaiłam, że istnienie tego świata ma sens…

– Rey, jak by ci to powiedzieć… nie wiem, jak ci to wytłumaczyć, ale spróbuję. Jestem człowiekiem, ani lepszym, ani gorszym od innych, zupełnie zwyczajnym, mam swoje wady. Czasem tchórz, czasem prędki w słowach, czasem mówię zupełnie co innego niż myślę. Nie jestem specjalnie romantyczny, łatwo dzielę wszystko na czarne i białe. Zresztą sama wiesz, że ideałem nie jestem. Nie wiem, czy warto, ale chcę przeprosić za to, co nagadałem tam u elfów. Wściekłem się, chciałem ci dokopać. To było… duże chamstwo.

– Nie przepraszaj, nie ma sensu – westchnęłam, z trudem powstrzymując dziką chęć nastukania temu kretynowi, który sypie sól na świeżą ranę. – Oboje robiliśmy i mówiliśmy rzeczy, których potem żałowaliśmy. Jeszcze ci przypomnę tę scenę, przez którą zaręczyłam się z elfem, którego kochałam jak przyjaciela. Ja z nim zerwę, ale przez to go zranię. I za to, owszem, będziesz prosił o przebaczenie, ale jego, a nie mnie.

– Nie będę prosił jakiegoś elfiaka o przebaczenie! – żachnął się Kes.

– I nie musisz – szepnęłam. – Nieważne, pokłócimy się w nowym świecie. To już ostatnia noc. Jutro gwiazdy zgasną, a zamiast nich pojawią się nowe, obce. Może je teraz policzymy? Pamiętasz, jak było w dzieciństwie? Zawsze gubiłeś się przy drugiej setce…


Rozdział XII

<p id="_Toc245469253">Rozdział XII</p> WIATR, KTÓRY STAŁ SIĘ OGNIEM

10 PAŹDZIERNIKA


Elmir, poczekaj! Dogoniłam czarnowłosego elfa i wpiłam się w niego jak kleszcz, wypytując, jak sprawy stoją. Uszaty cwaniak zapewnił mnie, że żadnych ekscesów nie przewiduje, i dołączył do orszaku brata.

Z cichym trzaskiem wteleportował się do namiotu Kes.

– Prawie cała Akademia się tu zebrała – zauważył. – Neka i Bran cię szukali, chyba zaraz będą.

– Doskonale. – Skinęłam głową. – Właśnie się zastanawiałam, jak najlepiej wykorzystać magów. Pożogar, ile mamy w tej chwili Książąt, których moc jest całkowicie bezużyteczna albo za mała?

– Prawie połowę, wasza wysokość – odparł, skłaniając łeb. – Głowy rodów chciałyby omówić z waszą wysokością możliwość…

– Nie. I nie wspominaj już o tym, znasz moją odpowiedź. Nie. Żaden Książę nie odejdzie. Nie pozwolę, żeby feyry zachowywały się jak tchórze!

– Ale Rey! – szczeknął nerwowo Pożogar. – Nikt nie mówi, żeby niżsi odeszli, ale wielu Książąt, przede wszystkim wiosennych, nie dysponuje w tej chwili żadną mocą. Zginą od razu.

– Z ich słabością można sobie poradzić – odparłam beztrosko. – Mamy tu setki magów. Co przeszkadza stworzyć pary Książę – mag? Kes, jak myślisz, to ma sens?

– A co ma nie mieć? W Kostriakach całkiem nieźle nam wyszło.

– Załatwione. Bierz Pożogara pod pachę i idź do głowy Wiosennego Rodu. Dalej tam jest Llin-ra?

– Właśnie ona, wasza wysokość.

– Świetnie. Zawsze była rozsądna i nie będzie podważać mojej decyzji. Kes, idź do mistrza Hrona, weź stu magów słabych z zaklęć Ładu. Do zachodu słońca w Wiosennym Rodzie każdy Książę ma mieć partnera maga. Pytania?


* * *

Rada zebrała się w ogromnym namiocie rozstawionym na szczycie jednego ze wzgórz. Byli tu i Wielcy Książęta, głowy rodów, i Mała Rada Magów w pełnym składzie, władcy starszych i wodzowie wszystkich armii ludzkich – nawet stepowcy, żyjący na południowym krańcu świata, którzy jeszcze nigdy się nie zjednoczyli, teraz wybrali sobie przywódcę. Kłócili się, krzyczeli, coś sobie udowadniali, a ja siedziałam cicho w kąciku i słuchałam. Nieczęsto można zobaczyć, jak Książę i rycerz próbują ustalić, który lepiej się zna na wojennym rzemiośle.

Podniosłam rękę.

– Cisza!

Pochodnie rozmieszczone dookoła namiotu zapłonęły. W duchu ucieszyłam się, że elfi jedwab został zawczasu nasączony specjalnym eliksirem i nie zapali się od przypadkowej iskry. Oczywiście można było obejść się bez tych tanich sztuczek, ale potrzebne było coś, co zjednoczy odwiecznych wrogów, zrobi z nich jednolitą armię. Inaczej nic z tego nie będzie. Granicę postawimy, ale jak wygnać za nią Chaos? Potrzebny był symbol. I ja go wybrałam. Jaki inny, jeśli nie ogień? Płomień, w którym wszystko się zaczęło? Płomień, który będzie naszą główną bronią, bo jutro przypada dzień mojej mocy. Ogniści wojownicy ruszą do boju ramię w ramię ze śmiertelnikami, starszymi i feyrami.

– Wszyscy uciszcie się! Nie czas na spory. O zachodzie wszystko się wypełni. O zmierzchu Granica padnie. Musimy wytrzymać trzy godziny. Dokładnie tyle Książęta i Tkaczka potrzebują, żeby zgromadzić moc i stworzyć nowe Prawo, które jest Podwaliną Granicy. Jej fizyczną postacią jest to, co wy nazywacie centrum świata, a my Kręgiem Ładu. No więc… trzy godziny. Nie mniej i nie więcej. Krąg Porządku jest za blisko Granicy, jeśli nie zatrzymamy Chaosu, to on nie pozwoli na powstanie nowego Prawa i będzie to oznaczało koniec istnienia tego świata.

– Za pozwoleniem, Rey-line, czy nie można rozpocząć rytuału zawczasu, zamiast czekać, aż Granica padnie? – Mistrz Hron zmarszczył brwi. – W czasie naszego poprzedniego spotkania zaczęliście mi tłumaczyć mechanizm, ale nie skończyliście…

– Dobre pytanie. – Skinęłam głową na znak zgody. – Sądzę, że rzeczywiście powinnam wytłumaczyć wam ten moment. Niezawodnie wiecie, co to jest „Zasada Ładu”? Nie? Bran? Neka? Wy też nie? Hm… Dziwne. No, trudno. Otóż „Zasada Ładu”, czyli tak zwane Prawo, stanowi istotę ziem śmiertelnych. Jest to jedno zdanie wykute na Kamieniu Podwaliny. Mówiąc ściślej, to zdanie jest Podwaliną Granicy.

Słuchacze zaczynali błądzić wzrokiem po ścianach. Książęta skupili się w kącie i rozmawiali szeptem – oni i tak doskonale znali to wszystko, o czym mówiłam. I, co najważniejsze, rozumieli.

– Rey, ja doskonale wiem, że feyry mają do dyspozycji całą wieczność, żeby dostrzec całą złożoność istoty rzeczy, wydobyć jej wszystkie sensy, bezsensy, podteksty i konteksty i zrozumieć, ale czy możesz to nam tu zgromadzonym prostym śmiertelnikom i śmiertelnym prostaczkom wytłumaczyć po ludzku?!! – ryknął Kes. Pozostali poparli go, energicznie kiwając głowami.

Prościej, znaczy? Jeszcze prościej? I w ogóle, jak mam wytłumaczyć śmiertelnym coś, co sama nie do końca rozumiem? Litości!

– Podwalina Granicy to… to… no… – próbowałam zebrać myśli i słowa, które rozbiegły się we wszystkie strony, ale słabo mi to szło. – Hm… Na pewno wiecie, co to takiego, a nikt wam nie zdoła wytłumaczyć. Podwalina to podwalina. To jest… To jest podstawowe rozróżnienie Ładu od Chaosu. W Chaosie nie ma nic stałego, niezmiennego. A Podwalina – to jest to, dzięki czemu Ład jest Ładem. W waszej religii pojawia się takie zdanie: Na początku było Słowo. No więc to „słowo” to jest właśnie Prawo.

Pewnie, że i tak nie zdołałam niczego sensownie wytłumaczyć, ale pokiwali głowami z mądrymi minami i uspokoili się.

– No więc, Podwalina zniknie, gdy tylko padnie Granica, zniknie „Zasada Ładu”. I dopiero wtedy będzie można stworzyć nową, bo dwa prawa jednocześnie nie mogą istnieć.

– A jakie jest obecne prawo?

– „Magią i stalą”. Takie jest Prawo tego świata. Prawo, które dzisiaj zniknie. I powstanie nowe. Sama Tkaczka wam nie powie, jakie.


* * *

O, wszystkie Żywioły, jaka ja jestem zmęczona! Tym, że muszę być silna. Odpowiedzialnością. Czuję, jak zbliża się Moc. Ogień już mnie wzywa, jak bym chciała paść mu w objęcia i zamknąć oczy – choć na trochę zapomnieć o wszystkim.

Ale każda historia musi skończyć się wedle Prawa. Dziś musi skończyć się moja sprawa z En-ne. Dziś zakończy się historia tego świata. Dzisiaj.

I zacznie się nowa. Taki jest porządek rzeczy. Takie jest Prawo.


* * *

Koniuszy przykląkł na jedno kolano i pochylił głowę.

– Słońce zachodzi, wasza wysokość.

– Słońce zachodzi, tak… masz rację.

Ani o ton nie podniosłam głosu, ale moje słowa przetoczyły się po polu z łoskotem. Wszyscy je usłyszeli.

– Pożegnajcie się ze słońcem. Pożegnajcie się z tym światłem. Gdy zgasną ostatnie promienie zachodu, ciemności okryją ziemię. Padnie Granica i zniesione będzie Prawo, na którym opiera się Ład, jego istota…

Jeden z czerwonych jastrzębi usiadł mi na ramieniu. Kes jeszcze mocniej ścisnął moją dłoń, jakby się bał, że ucieknę, zostawię go. A może bał się, że sam odejdzie?

– Obiecałeś, pamiętasz? – szepnęłam cicho, tak, by nie słyszał tego nikt poza moim podopiecznym. – Obiecaj, że się nie będziesz narażał.

O mało nie zmiażdżył mi nadgarstka w uścisku.

– Ty też obiecałaś.

Nie wiedzieć czemu z pamięci wypłynęły wiersze, które kiedyś lubiła moja poprzedniczka…


Jak męczące są rozstania,

I spotkania nazbyt rzadkie.

Choć skończone wędrowanie

Tkwimy każde w złotej klatce.

I już żadna cudza radość

Nie osuszy naszych łez.

Tylko to nam pozostało,

Tylko czekać – to tak mało –

Tego, co za górą jest.


Widzę elfi oddział, dowodzony przez Elgora. Wśród jasnowłosych łuczników miga czarna czupryna Elmira. Gdzieś dalej wśród zwierzołaków gotuje się do boju Akir. Jakoś sobie poradził, nie załamał się. Ciskał się w pijackim szale, zostawił Kesowi niejeden siniak. Walił łbem o ścianę, obwiniał wszystkich i wszystko. Ale poradził sobie. Może to właśnie jest miłość? Kiedy jesteś gotów zabić dziwostwora, byle uratować tę iskierkę, która jeszcze tli się gdzieś w środku zagrabionej duszy. Tak, na pewno, tak to właśnie wygląda. Ale nie zazdroszczę mu. Dzięki Żywiołom, że nigdy nie będę musiała zadawać sobie pytań, które obecnie dręczą Akira: Kogo ja właściwie kochałem? Czy ona w ogóle istniała? Może to wszystko było nieprawdziwe?


Kiedy wiary brakło mi,

Jakże ciebie czekać mam?

Zapal światło, otwórz drzwi,

Czy nie stuka ktoś do bram?

Może jeszcze cię usłyszę,

Może jeszcze się doczekam

Gdy wychodzę w nocnej ciszy.

Lodem stoi ciemna rzeka,

Nie wypatrzę cię w zamieci

Tylko śnieg na dachu świeci.


Powoli… Jak powoli wlecze się czas, jakby się czegoś bał. Czy chwila może zastygnąć, trwać bez końca? Kto to wie? Czy jest coś prostszego od czasu? I czy jest coś bardziej skomplikowanego? Czy jest coś równie niezbędnego i niepotrzebnego jednocześnie? Ciekawe, jaki on będzie w nowym świecie. Może będzie się ciągnął, jakby był z gumy, z każdą chwilą wolniej i wolniej? A może będzie pędził jak oszalały i wieki będą przelatywać obok nas, jakby były zaledwie godzinami?

Oczy pieką. Czarne sylwetki wycięte z nocy na tle krwawo zachodzącego słońca – tak pewnie wyglądamy – ja i Kes – jeśli ktoś na nas teraz patrzy. Musi to być piękny widok.

Ból. Moc okrywa mnie z głową, tonę w niej. Jest jej za dużo, śmiertelne ciało jest za małe, nie jest w stanie pomieścić w sobie całej mocy żywiołu. Jak tysiąc maleńkich śmierci. Jakby woda wdzierała się do płuc. Jak…


Zbiegłem z niewoli przez lodu okowy,

Ciepło na świecie jakby było snem,

Lecz się nie poddam, prosty szeregowy,

W wojnie światowej, tej dobra ze złem.

Runęła wojna na świat jak zaraza,

Ziemia w sekundzie ze snu wzniosła głowę.

A na tej ziemi co rok się to zdarza -

Raz mamy wiosnę, raz mrozy zimowe… [22]


Uniosłam rękę i szybko opuściłam, dając znak magom. W tej samej chwili w czarne, bezgwiezdne niebo wzbiły się pierwsze języki ognia, dziesiątki ognisk odgrodziły ludzi, starszych i feyry od bezkształtnych postaci, które runęły przez drżące opary przerwanej Granicy. Prowadził je czarnowłosy olbrzym. Nad ramionami Wielolicego łopotał na wietrze płaszcz utkany z nocnej ciemności. Wiedziałam, że mnie widzi. Mnie i nikogo poza mną. To był nasz spór. To nasza walka. Nasza wojna. Niczyja inna. Jest tylko on i ja. Jest tylko Chaos i Ład. Taki jest porządek tego świata – wieczne zmaganie dwóch sił, prawa i nicości, życia i nie-życia.

– W imię moje otwieram wam drogę!

Ściana ognia zasłania go przede mną, ale wiem, że czeka.

– Przybądźcie, wojownicy, przybądźcie na zew tej, która poprowadzi was do walki. Do ostatniej walki tego świata!

Pradawni wojownicy wychodzą z lawiny ognia i idą na spotkanie koszmarów Chaosu, a za nimi idą ludzie, starsi, idą wielcy Książęta…


* * *

Dwie godziny. Trzymaliśmy się prawie dwie godziny. Tej bitwy nie mogliśmy wygrać, zważywszy że na miejsce każdego zabitego wojownika Chaosu pojawiali się dwaj nowi. Jak zabić kogoś, kto i tak nie żyje? Można go tylko posłać z powrotem do Chaosu. A oni wracali.

Ale trzymaliśmy się. Cofaliśmy się, ale nie poddawali.

Walczyłam w największym wirze walki, z dala od Wielolicego, który wolał obserwować naszą dziecinną wojenkę z pobliskiego wzgórza. Próbowałam przebić się do niego, ale…

Boli! Co… co się dzieje?

– Nie!

Odrzuciłam jeden z koszmarów i myślą wezwałam do siebie Przewodniczkę. Pojawiła się przede mną natychmiast. Ogniści wojownicy okrążyli nas ciasnym pierścieniem.

– Co rozkażesz, pani? – spytała cicho Przewodniczka, zgiąwszy przede mną kolana.

– Poczułaś? – spytałam wzburzona. – Ujrzałam? Powiedz, co ujrzałam!

– Wybaczcie, pani – odparła, patrząc w bok. – Minutę temu rozpadł się Krąg Żywiołów. Prawdziwy Płomień wyjawił mi, że ci, którzy tworzyli nową Podwalinę Granicy, zginęli. Wszyscy pięcioro.

Zawyłam wściekle, rozpościerając skrzydła. Na Chaos i cały pomiot jego!

– Powstrzymajcie ich! – rzuciłam Przewodniczce. – Za wszelką cenę. Chaos nie może dotrzeć do Kręgu Ładu.

Skinęła głową. Kto może lepiej od niej, prawdziwej przewodniczki, która widziała setki bitew o ziemie śmiertelnych, wiedzieć, co się stanie, jeśli Chaos wedrze się do Kręgu Ładu i dotknie wzoru wyrytego na kamieniu Podwaliny?

Ale kto? Kto mógł wejść do Kręgu? Tylko Książęta są do tego zdolni, dlatego też nikogo ze sobą nie wzięłam. Próbowałam poradzić sobie z tym zadaniem, a na razie leciałam nad polem bitwy tam, gdzie strzelało w niebo pięć wież. Tam, gdzie czekał na mnie ktoś, kto zdołał unicestwić pięciu potężnych feyrów.

– Rey!

Odwróciłam się. To był Kes. Zauważył mnie na niebie i uznał, że widocznie potrzebuję pomocy. Bardzo słusznie. Mając go za plecami, będę się czuła zdecydowanie pewniej.

– Co jest?

– Krąg! – próbowałam przekrzyczeć wiatr. – Podwalina!

Nie wiem, jakim cudem Kes mnie usłyszał, ale usłyszał. Skinął głową. O dziwo, poczułam się spokojniejsza. Przestałam się bać. Wszystko będzie dobrze.


* * *

Wszystko było na swoim miejscu. Krąg z pięciu kamieni upstrzonych symbolami i czarno-biały obelisk

Podwaliny. Wszystko. Ale nie wszyscy. Gdzie jest tych pięciu, którzy powinni teraz tworzyć zaklęcie nowej Podwaliny? Gdzie są ci, którym zawierzyłam samo istnienie Ładu? Gdzie jest czworo Książąt? Gdzie jest Prządka?!

– Kes, czujesz Książęta? – spytałam, niespokojnie rozglądając się na boki.

– Jednego. Nawet widzę. Stoi tu koło mnie, Rey się nazywa – zaśmiał się Kes, ale nie brzmiało to wesoło.

– Kretyn! – syknęłam, rozdrażniona niewczesnymi żartami podopiecznego. – Dobrze wiesz, o co mi chodzi! Tu powinno być czworo Książąt i Prządka. Gdzie oni są?

– Martwi – przerwał nam cichy, zimny głos. – To przecież jasne.

Znałam ten głos. Aż za dobrze. Brzmiał w moich najstraszniejszych koszmarach, po których Kes długo aplikował mi jakieś zioła. Nie wiem, czy one pomagały ludziom, ale mnie osobiście nie.

– Cóż za spotkanie! – zwróciłam się do En-ne. – W sumie byłoby dziwne, gdybyś nie przyszła na ten balik, do którego tak się starałaś doprowadzić.

Kes co prawda wyrywał się do zdrajczyni, ale zdążyłam go złapać za ramię i potrząsnąć, tłumiąc jego podziwu godny poryw.

– Idź do Podwaliny! Tam na mnie czekaj! – warknęłam i pchnęłam go do Kręgu Ładu, do lśniącego nowością obelisku Podwaliny. Stare Prawo przestało istnieć jednocześnie z Granicą, a nowe… Nowego jeszcze nie było. I nie będzie. Przegraliśmy. Prze-gra-li-śmy!

– Gdybyś nawet zdołała zebrać nowy pentakl [23], dziecinko, nic z tego nie będzie!

Sama bym tego trafniej nie ujęła.

– Wiesz równie dobrze jak ja, że po to, żeby nowa piątka nabrała Mocy i przekazała ją Kręgowi, potrzeba trzech godzin. I że tych trzech godzin nie masz, zgadza się? Odejdź, mała. Przegrałaś.

W głowie zalęgła mi się szalona myśl, która w mgnieniu oka zamieniła się w pewność.

– Czyżby? – Pokręciłam głową. – Nie tak szybko. Nie wytrzymałaś, zgadza się? Ta moc to łakomy kąsek. Zabrałaś ją dla siebie. Czyli mam jeszcze szansę. Jeśli zniszczę to ciało, w którym siedzisz, moc uwolni się i rytuał zostanie dopełniony. Tak czy nie?

– Tak – odpowiedziała ku mojemu zdziwieniu. – Kwestionujesz moje prawo?

– Chciałabyś! – uśmiechnęłam się. – Uznaję twoje prawo, Księżniczko.

Tego się nie spodziewała. Podobnie zresztą jak tego, co jeszcze miałam do powiedzenia:

– Wyzywam cię, zabójczyni mego ojca. Wyzywam cię, albowiem i ja mam prawo do zemsty. Mam gdzieś ten świat, Żywioły, chrzanię Chaos i Ład, za dużo już dla nich poświęciłam. Ale śmierci ojca ci nie wybaczę i zaprawdę powiadam ci, że choćbym przegrała, zabiorę cię ze sobą.

To, co proponowałam, było wśród starszych tradycją. Prawo krwawej zemsty w całej okazałości. Krew za krew. Walka bez zasad, ona albo ja – trup zostanie na miejscu walki.

– A czemuż by nie, głuptasku? Cóż przyjemniejszego, niż własnoręcznie załatwić ciebie i twojego sunner-warrena? To będzie po mojemu właściwa waluta, z gatunku tych, którymi ten świat odpłaca się za jego śmierć.

Dwa pióra pojawiły się w mojej dłoni, wydłużyły się i przybrały kształt mieczy.

– Żal mi ciebie… was.

Rozpostarłam skrzydła i nieco odchyliłam się do tyłu, rozpościerając ręce na boki. Ostrza mieczy dotknęły czarnej, spieczonej ziemi.

– Sama sprowadziłaś na siebie zgubę. Zgubiłaś ojca i wszystkich, którzy cię kochali. Zgubiłaś jego przyszłość, jego dzieci, jego ród! Dziewczyna, w której ciele teraz się znajdujesz, to jego potomek. Myślisz, że twój podopieczny by tego chciał? Myślisz, że to o tym marzył?

Nie odpowiedziała mi. Ryknęła złowrogo i zakręciła nad głową kijem. Na jego końcach pojawił się błękitny blask, zamieniający się w cienkie sierpowate ostrza.


* * *

Kes zagryzł wargi. Nawet jemu, wyszkolonemu żołnierzowi, to, co się wyrabiało w Kręgu, nie mieściło się w głowie. Taka szybkość, taka zręczność, taka koordynacja ruchów – to niemożliwe, to po prostu nie miało prawa istnieć. I pomyśleć, że dziwił się, jakim cudem Książęta, których jest tak niewielu, mogli w pojedynkę przeciwstawiać się Chaosowi. Nie wierzył dotąd, że jeden wyższy feyr jest wart dziesięciu wojowników Wielolicego. Błąd.

Ale z drugiej strony mag zdał też sobie sprawę, że Rey trafiła na lepszą od siebie. Jakkolwiek ciało należało do Anni, która była człowiekiem, Księżniczka zdrajczyni czuła się o wiele pewniej niż Rey po przemianie w swoją prawdziwą postać, przeznaczoną do walki. Kes, który w międzyczasie nauczył się wykorzystywać związek podopiecznego i Księżniczki, wiedział, że Rey balansuje na granicy swoich sił, które stopniowo ją opuszczają, że każdy ruch powoduje ból ramienia, że z każdą kroplą złotej krwi jest o krok bliżej śmierci… że przegra.

Chyba że zdarzy się cud.

Wiedział to wszystko i nic nie mógł zrobić. Atak magią uderzyłby w obie walczące feyriny. Przyłączyć się do walki? Był w stanie trzeźwo ocenić swoje możliwości. Pożytku z niego nie będzie żadnego, przeciwnie, Rey będzie jeszcze musiała bronić jego, zamiast skupić się na walce z przeciwniczką.

Magu! Słyszysz mnie, magu?

Wzdrygnął się, ale oprócz nich trojga w Kręgu nie było nikogo. Już był gotów uznać, że wskutek przemęczenia nerwowego słyszy głosy, których nie ma, ale…

Pójdź, magu. Pójdź tutaj, magu…

Zmarszczył brwi, próbując pozbyć się obcego zaklęcia, ale się spóźnił. Coś mu przeszkadzało, trzymało go, jakby szedł przez bagno. Został wyrwany z rzeczywistości. Z przerażeniem patrzył, jak granice Kręgu rozpływają się niczym dym, jak topnieją w oczach wieże Podwalin. Ostatnią rzeczą, jaką usłyszał, był syk płomieni.

– Nie! – oprzytomniał. – Nie! Zatrzepotał w więzach zaklęcia, jednak z każdym szarpnięciem oplątywało go mocniej. Rzucał się jak mucha, która wpadła w pajęczynę – z takim samym skutkiem.

Stop. Pajęczyna? Och, rzeczywiście…

– Nie rzucaj się, magu – usłyszał pobłażliwy głos. Wreszcie poznał, do kogo należy. – Z mojej pajęczyny bogowie nie są w stanie się wyrwać, a co dopiero ty.

– Po czyjej stronie jesteś? – rzucił. – Spodziewałem się, że cię spotkam na polu walki, ale na pewno nie tu. Co jest? Stchórzyłaś?

Tkaczka siedziała w swoim hamaku i trącała nici, jak zamyślony gitarzysta struny. Kes zagryzł wargi do krwi. Doskonale zdawał sobie sprawę, że jest całkowicie i bez ograniczeń w mocy Tkaczki. Nikt i nic nie broni go tu przed Księżniczką panią.

– Głupi chłopczyk – uśmiechnęła się Tkaczka, nawet nie robiła wrażenia zagniewanej. – Jakbyś nie wiedział, że o wyniku wojny wcale nie decydują ci, którzy machają żelastwem. Jakbyś nie wiedział, że każdy z nas ma swoją drogę i swoją bitwę. Moje miejsce jest tutaj, magu. Tu i teraz.

– Dlaczego mnie… zaprosiłaś? – spytał. – O co grasz?

– Pewien jesteś, że właśnie o to chcesz spytać? – Pokręciła głową i mocno szarpnęła jedną z nici, zrywając ją. – Słuchaj uważnie, magu, bo nie będę powtarzać. Mamy dużo czasu, w realnym świecie nie minęła nawet sekunda, to miejsce rządzi się własnymi prawami. Ale ja nie o tym. Ja o pytaniach. O co prosiłeś? Żeby dać ci szansę. Żeby dać szansę Rey-line. Położyć kres historii, która połączyła w jedno wszystkie nici i zniszczyła mój piękny wzór. Nie mam prawa ci pomóc, magu. Nie mam takiej mocy i nie mam takiej władzy. Niemniej coś jednak zrobię. Odpowiem na twoje pytanie. Oczywiście pod warunkiem, że zdołasz je zadać. Zastanów się, magu. Jedno pytanie – odpowiedź na nie jest warta całego świata. Jedno pytanie. Dokładnie jedno. Nie pomyl się, magu, bo drugiej szansy nie będzie.

Kes już otwierał usta, żeby spytać, jak może pomóc Rey albo jak to się wszystko skończy, ale w porę się powstrzymał. Gdyby Tkaczka chciała właśnie to usłyszeć, nie uprzedzałaby go. Była panią losów i mogła opowiedzieć konkretnie o czyimś losie.

– Bardzo słusznie, magu – uśmiechnęła się Księżniczka. – Nie spiesz się. Nie pomyliłam się co do ciebie. Podpowiem ci, na jakie konkretnie pytanie mogę ci odpowiedzieć. Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?

Pamiętał aż za dobrze. To, co wtedy powiedziała Tkaczka, stało mu w uszach:

Wiesz, pierwszy raz odkąd istnieje, pierwszy raz, odkąd pierwsze promienie słońca zabarwiły pierwsze niebo pierwszego świata na kolor przelanej jesiennej krwi, widzę kogoś takiego jak ty. Dziwny jesteś, ale nie wiem, co w tobie jest nie tak. Widzę, że masz krew śmiertelnika, ale zamiast duszy widzę w tobie gorycz piołunu i niekończącą się drogę przez światy.

– Powiedz, Księżniczko, co wtedy miałaś na myśli. Co ze mną jest nie tak? Gdzie straciłem duszę, kiedy urwał się mój los?

Poczuł, że pajęczyna już go nie trzyma. Tkaczka przywołała go do siebie. Kes z niedowierzaniem pokręcił głową, niemniej podszedł do feyriny leżącej w swoim hamaku.

Wyciągnęła rękę i otwarła dłoń, na której lśniły dwie nici splecione w jedną – złota nić i srebrna.

– Ot, proszę. Weź, magu, oto nić twojego losu. Ona ci da odpowiedź.

Weź, a zrozumiesz. Jesteś gotów? Pamiętaj, że jeśli przyjmiesz mój dar, otrzymasz odpowiedzi na wszystkie pytania. Także na takie, na jakie wolałabyś nie znać odpowiedzi. Zobaczysz swoją przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Gotów?

Lekko odchyliła głowę, patrząc na maga zastygłego w pozie niepewności. Nie bez powodu się wahał, nie bez powodu… Księżniczka doskonale wiedziała, że są pytania, które lepiej pozostawić bez odpowiedzi.

Powoli, jak w półśnie, wyciągnął rękę i wziął w dwa palce nieważką nić.

Księżniczka wzdrygnęła się.


* * *

Ma dziewięć lat. Biegnie z kolegami tam, gdzie tańczy płomień, w nadziei, że dziś bogowie obdarzą ich swym błogosławieństwem i ześlą znak. Matka opowiadała, że kiedyś widziała ognistą duszę, miała takie szczęście, żeby tak jemu się trafiło! Bez cienia strachu podchodzi do jednego z ognisk, wysokiego na chłopa i odpowiednio szerokiego, wyciąga rękę… Pchnięcie w plecy. Leciutkie. Pada.

Pada w płomień. Powoli. Jakby czas stanął w miejscu. Ucichł rozpaczliwy krzyk kolegi, który go niechcący potrącił. Świat zamarł. Pada twarzą w dół, prosto w ogień, w objęcia płomienia. Nie czuje żaru, nie czuje gorąca, ani bólu, jeszcze nie rozumie, że żywioł, który jeszcze przed chwilą był dla niego łaskawy, zaraz odbierze mu życie.

Pada. Czas stoi w miejscu.

– Czy chceszszszsz żyć?

Trzask i syk ognia składają się w słowa.

– Czy chceszszsz żyć?

Leży wśród płomieni, zwinięty w kłębek, czując, jak jego odzież zamienia się w popiół.

– Chceszszsz? – syczy płomień. – Chceszszsz…? Chce. Jak niczego innego. Ale nie może odpowiedzieć, boi się rozewrzeć mocno zaciśnięte zęby. Żyć!

Już na granicy utraty przytomności widzi ciemną postać, która pochyla się nad nim, czuje, jak czyjeś ręce go porywają, wyciągają z kłębów ognia, niosą gdzieś…

Bóg okazał ludziom miłosierdzie. Płomienny wojownik wyniósł z żaru chłopca, który wpadł w ognisko, i przepowiedział, że kiedyś ten chłopiec zostanie jednym z najsilniejszych magów Akademii. Kes tego nie pamiętał. Nie pamiętał nawet upadku. Nie mógł pamiętać, jak Tkaczka oderwała jedną z nici, które przeszkadzały jej pociągnąć wzór dalej, i odrzuciła ją na bok.

Nie mógł wiedzieć, że żyje zamiast kogoś. Ze jego dusza dawno powinna była opuścić ciało. Że przypadł mu cudzy los.


* * *

Ma dziesiątki tysięcy lat. Wedle miary feyrów jest miody. Za młody, żeby umierać, żeby odchodzić w Chaos. Ale żywiołowi to nie robi różnicy, chętnie przyjmuje ofiarę przyniesioną przez ludzi.

Krzyczy, woła córkę, prosi, żeby powstrzymała jesienny płomień, wiedząc, że i tak już jest za późno. Żywioł nie wypuści kogoś, kto wpadł w jego ręce.

– Chcesz żyć, Książę? – szepcze jeden z łaszących się do niego płomieni. – Chceszszszszsz?


* * *

Widzę nowy świat, dziecino, świat, w którym nie będzie wojny. W tym świecie srebro i stal nigdy nie spotkają się w boju. Ten świat powstanie na zgliszczach, powstanie z krwi, nienawiści i miłości. Kiedy pięć dusz odejdzie w Chaos, bo zdradziła je ich siostra, i nie będzie nadziei, wiatr stanie się ogniem, a śmierć zrodzi nowe życie.


* * *

Ognistym brzeszczotem odbiłam jedno z wodnych ostrzy, ale inne zatoczyło krąg i z przerażeniem zrozumiałam, że nie zdążę ani się uchylić, ani go odparować.

Czyjeś ciało wpiło się we mnie w ostatniej chwili i odrzuciło mnie w bok. Kes przycisnął mnie do ziemi, zasłaniając przed En-ne, ale kolejnego uderzenia nie było.

Kretyn! Mówiłam mu, że ma siedzieć w Kręgu, nosa stamtąd nie wystawiać! Co on kombi…

– Taaak… – Przez twarz Księżniczki zdrajczyni przemknął paskudny uśmieszek. – Kogo my tu widzimy? No proszę, nie spodziewałam się. Przynajmniej ciebie. Ojciec mógłby skorzystać z tego sposobu, ale ty, tak lubiący śmiertelników…? Jestem w szoku.

Kes stoczył się ze mnie i zerwał błyskawicznie na nogi. Próbowałam wstać, ale okazało się, że magia mi to uniemożliwia. Kes! Idiota! Bohater! Co on kombinuje?

Zaraz… o czym właściwie En-ne mówi?

Kes odgradzał mnie od Księżniczki. Ta cofnęła się. Widziałam tylko jego plecy, ale w postawie było coś do bólu wspaniałego, była w tym drapieżność i swoboda, coś dobrze mi znajomego. Nigdy go takiego nie widziałam.

– Ech, En-ne, En-ne, nic się nie zmieniłaś – zaśmiał się ochryple ktoś, kto w tej chwili posługiwał się ciałem maga. – Ciągle próbujesz pokazać ząbki i udowodnić, że masz je dłuższe niż ja i umiesz mocniej ugryźć? Daj spokój, od sarkazmu i kpin to ja tu jestem.

– Byłeś! – odparła, zmieniając się na twarzy. – Byłeś od tego!

– Byłem – zgodził się mój obrońca, kiwając głową. – Do momentu, kiedy mnie trafiło twoje zaklęcie. Dopóki mój podopieczny na mnie nie sprowadził zguby. Dopóki moja córka mnie nie zabiła.

– Nic mi nie zrobisz! – zawyła Księżniczka. – Ty nie żyjesz! Ciebie nie ma!

Człowiek odwrócił się i uśmiechnął się do mnie, zachęcająco i nieco smutno. Skądś znałam ten uśmiech…

En-ne rzuciła się na niego. Skuliłam się, nie chcąc patrzeć, jak zimna błękitna zorza wbije się w pierś mojego podopiecznego.

Nie było krzyku. Nie było płaczu. Był tylko szum, jakby wiatr przeganiał suche liście. Był cichy trzask płomienia i świdrujący w nozdrzach słodki zapach dymu.

– Lissi… – wykrztusiłam. – Ta… to…

Padł na jedno kolano i złapał w dłoń ostrze lecące naprzeciw niego. Czerwone promienie zachodzącego słońca splatały się z jego srebrzystymi włosami, nadając im barwę ludzkiej krwi.

– Nigdy nie byłaś w stanie dorównać mi w uczciwej walce, En-ne. To, że w tej chwili żadne z nas nie znajduje się w swoim ciele, niczego nie zmienia.

Rozłożył ręce i Księżniczka, próbując uwolnić broń, odleciała do tyłu, nie zdążywszy zatrzymać się na czas. Podniósł się i bezpośrednio z powietrza wyciągnął cienki kij, niczym nieróżniący się od tego, jaki miała w rękach En-ne. Tylko ostrza na końcach były z ognia.

– To nie twój żywioł! Nie masz prawa go używać! – zaprotestowała En-ne, odskakując do tyłu, do jednej z kolumn. – Nie czynisz swego prawa! To nie twój czas! To nie twoja moc!

Lis przerzucił kij do lewej ręki. Ostrza pozostawiały za sobą ognisty ślad.

– Kto tu mówi o prawie? Ktoś, kto złamał wszystkie możliwe i niemożliwe prawa? Nie kpij ze mnie i z Żywiołów, En-ne!

Wyciągnął przed siebie lewą rękę, trzymając kij poziomo. En-ne powtórzyła jego ruch. Nie orientowałam się już w magicznych kombinacjach… ojca. Wiedziałam, że specjalnie tak robi. Wiedziałam, że zawczasu zatroszczył się o to, bym nie mogła mu przeszkodzić. Nie mam pojęcia, jak mu się udało wrócić, jakie siły mu pomogły, ale teraz…

– Wyzywam cię, siostro. Udowodnij, że czynisz swoje prawo. Udowodnij, że jest twoim prawem decydować o losie tego świata! Ogień biorę na świadka!

– Czynię swoje prawo, bracie – uśmiechnęła się. – Przegrasz. Przyjmuję twoje wyzwanie. Prawdziwe wody biorę na świadka.

Ognista ścieżka pomknęła po ziemi, zakreślając krąg. Gdy tylko czerwona żmija pochwyciła swój ogon, zmroził ją lód.

Zamknęłam oczy, zacisnęłam je mocno, żałując, że mam skrępowane ręce, więc nie mogę zatkać uszu, zwinąć się w maleńki kłębek, ukryć twarzy.

– Wybacz, Rey. Wybacz, to był mój wybór. To nie twoja wina… Głupio to brzmi, nie? Jak w romansach, które wujek przywoził ci z Wołogrodu. Wiesz, ja teraz będę musiał odejść. I on też. Takie warunki układu. Ale nie żałuję, że go kiedyś zawarłem, bo inaczej umarłbym już wtedy i nigdy nie spotkałbym ciebie. On walczy i nie może z tobą rozmawiać, ale prosił, żebym ci przekazał, że jest z ciebie dumny, że… Nie płacz, Lina! Przestań! Lis zaraz rozprawi się z tą wariatką i wszystko będzie dobrze. Nie poddasz się, prawda? Nie? No pewnie, że nie! Jesteś silna, silniejsza niż wszyscy, których znam, razem wzięci.

– Kes…

– No, no, już myślałem, że język ci przyrósł. No nic, na mnie czas. My tu gadu-gadu, a Lis się nie może skupić. Żeby nie my, toby ją już załatwił.

– Kes! Nie trzeba! Powstrzymaj go!

Jedno z wodnych ostrzy trafiło mężczyznę w nogi. Lis zachwiał się i upadł na wznak. Cios srebrem – i ciało drga nadziane na ostrze żywiołu, jak motyl na szpilkę. Nie chciałam otwierać oczu, ale jakaś siła podniosła mi powieki, nie dawała z powrotem zamknąć oczu, nie pozwalała nawet mrugnąć. Ten obraz pewnie pozostanie w mojej pamięci na zawsze, jak fotografia. Cokolwiek kiedykolwiek zobaczę, będę to widziała na tle tego obrazu.

– Kes! Lissi! Obiecajcie! Obiecajcie mi, że nie odejdziecie, nie zostawicie mnie! – darłam się, choć przecież wiedziałam, że przez Krąg Prawa dźwięki przechodzą tylko na zewnątrz.

O dziwo, miałam wrażenie, że wiatr rzeczywiście zaszeptał:

–  Obiecujemy. Tylko doczekaj. Tylko nie zapominaj.

– En-ne, myślisz, że wygrałaś?

Kij z wygasłymi ostrzami wypadł ze zwisającej bezwładnie dłoni Lisa.

Księżniczka uśmiechnęła się złowrogo, stojąc nad pokonanym przeciwnikiem.

– Czy dobrze rozumiem, bracie? Czy odmawiasz zrzeczenia się swoich roszczeń i przeproszenia mnie? Czy odmawiasz uznania mojego prawa?

– A czegoś się spodziewała, siostro? – uśmiechnął się, lekko uniósłszy spalone brwi i krzywiąc je szyderczo. – Nawet teraz powtarzam, nie czynisz swojego prawa. Złamałaś prawo!

To już był koniec. Przegrany, który odmawia uznania racji zwycięzcy, musi umrzeć. Jego śmierć będzie dowodem jego błędu. Tylko tak. Nigdy inaczej.

Podniosła broń i odrzuciła ją na bok. W jej ręce zalśniła mizerykordia. Przyklękła, przykładając Lisowi do gardła ostrze wykute z krystalicznego lodu. Jego spokojny złocisty wzrok spotkał się z jej wzrokiem, srebrzystym i obłąkanym.

– Przegrałeś, bracie. Tym razem nie umkniesz Chaosowi.

– Masz rację, En-ne, masz rację jak nigdy… Po jego skórze popłynęła cienka strużka krwi.

Nagle rzucił się do przodu, wyrwał dziewczynie broń z rąk, przewrócił ją na siebie, nie pozwalając jej się uwolnić, wyrwać.

– …ale na moich warunkach i tylko razem z tobą, dziwko!

En-ne próbowała się wyrwać, ale jej ręce jeszcze mocniej wpiły się w ramiona Lissiego, jakby zaczęły żyć własnym życiem.

– Szybciej! Szybciej! Dawaj, ja jej długo nie utrzymam!

Dziewczyna. Głupia dziewczyna, która wyrwała się z niewoli w ostatniej chwili.

Próbowałam powstrzymać żywioł, nakazywałam, błagałam, groziłam, wszystko nadaremno. Zbyt długo roiłam sobie, że rządzę ogniem. Nie. Wcale nie… Jestem tylko jego sługą, narzędziem. Prawdziwy Płomień decyduje sam. Zawsze i o wszystkim.

Ogień ogarnął dwa splecione ciała. Pięć rozbitych przez En-ne części Podwaliny uniosło się w powietrze i ustawiło w Kręgu Ładu. Z cichym brzękiem rozpadła się bariera, a lód skuwający ognisty pierścień rozsypał na okruchy.


* * *

Uniosłam się powoli, zrzucając z siebie rozpływające się widmowe więzy. Chwiejnym krokiem, nieśmiało podeszłam do czarnego kręgu wypalonej ziemi. Po chwili wahania zdobyłam się jednak na odwagę i przekroczyłam cienką linię. Zawsze będę ją pamiętać – ognistą żmijkę skutą lodem. Ta linia podzieliła moje życie na dwie części – przedtem i potem. Zabrała mi ostatnią rzecz, jaką jeszcze miałam. Po raz kolejny usunęła mi ziemię spod nóg.

Leżeli przy samej granicy kręgu – dwa ciała splecione w jedno, połączone, stopione ze sobą. Dwie istoty, dla których na tej wojnie nie było miejsca. Dwoje śmiertelnych, którzy zapłacili wysoki rachunek za cudze błędy. Za błędy popełnione przez wielkich, mądrych Książąt. Dwoje ludzi, którzy byli mi drodzy.

Więc czemu stoję nad nimi i pocieram suche, piekące oczy? Dlaczego nie płaczę, nie wyję, nie drapię wypalonej na kamień czarnej ziemi?

Bo ja już nie mam nic. Nawet łez. Zbyt wiele istot przyszło mi opłakać w ciągu swojego życia, tak bardzo krótkiego jak na feyra.

Bo jestem dzieckiem przeklętym. Siostra mojego ojca postradała zmysły po stracie, bo była słaba. Straciwszy sens istnienia, poddała się, pozwoliła swojej nienawiści, swojemu bólowi podkopywać Granicę. Miała nadzieję, że niszcząc ten świat, pozbędzie się bólu.

Ja jestem silniejsza od ciebie, En-ne Dennar, wielokrotnie silniejsza. Bo ja nie potrzebuję sunner-warrena, żeby walczyć dalej.

Bo ten świat gwiżdże na to, czy my widzimy sens w jego istnieniu czy nie.

Ten świat nie należy do nas, lecz do śmiertelnych. To oni będą decydować, czy on zasługuje na istnienie czy nie. To oni mają prawo go zniszczyć lub uratować. Nie my. My jesteśmy tylko strażnikami, sługami, obrońcami. Nie jesteśmy bogami!

Dzięki, Kes. Dzięki, że byłeś moim… po prostu, że byłeś. I dziękuję tobie, Anni, głupia dziewczyno. Za to, że w ostatniej chwili znalazłaś w sobie siły i zaczęłaś walczyć. Nie o siebie, przecież wiedziałaś, że dla ciebie wszystko się skończyło, prawda? Wiedziałaś, pewnie, że wiedziałaś. Ale rzuciłaś wyzwanie Księżniczce, która ukradła twoje ciało, i zwyciężyłaś. Wiedziałam, że dasz radę. Od początku wiedziałam, że jesteś wojowniczką. Wiem, że kiedyś zobaczę cię wśród moich ognistych wojowników. Wierzę, że będziesz jedną z tych dusz, które nie znają spokoju i nie szukają pokoju.

Kiedyś zobaczę.

Nie, nie zobaczę… Już nigdy więcej nie wezwę swojej armii. Wyrzeknę się tej mocy, nie otworzę znowu drogi, bo będę się bała.

Będę się bała, że zobaczę wśród nich swojego maga, a to będzie oznaczało koniec wszystkiego. Zobaczywszy jego duszę, nie będę już w stanie wierzyć w to, że Kes dotrzyma obietnicy. Ze oni dotrzymają słowa – Kes i ojciec. Wyrzeknę się mocy i będę czekać. Czekać i wierzyć. Co mi więcej pozostało?


* * *

Raptem o piętnaście minut ode mnie wrzała bitwa. Ginęli śmiertelni, tracili nieśmiertelność starsi i feyry. Płonął Jesienny Płomień, łopotały na wietrze bojowe sztandary, lała się różnobarwna krew. A ja stałam w Kręgu Ładu, wodząc palcami po chropowatym, ciepłym kamieniu Podwaliny i odczytując wyryte na nim runy.

Nie magia i nie stal – tylko wiara w nie.

Taki będzie nowy świat. Takie będzie nowe Prawo. Gdy tylko stworzę Granicę, powstanie nowy Ład, stary świat runie, jak runęła jego zasada „Magią i stalą”. W tym nowym świecie nie będzie miejsca ani dla starszych, ani dla feyrów – przyjmą ich wieczne krainy. Ludzie rozejdą się do swoich miast i już za jakieś dziesięć lat zapomną o tym dniu i o tym polu bitwy. Zapomną o feyrach, o magii. Rozsypią się ściany Akademii, a wszyscy łowcy wyrzekną się mocy. Ogniowa broń ustąpi miejsca zimnej, a potem…

Tak, taki właśnie będzie nowy świat. Wierzący, ale nie pamiętający i nie wiedzący. Kiedyś Granica znów padnie i na chropowatym kamieniu zostanie wyryte nowe Prawo, i znowu przyjdą na ten świat czarodzieje, wiedźmy, czarnoksiężnicy, feyry, starsi. Znów będzie zgrzytać stal…

Albo i nie.

Niezbadane są drogi Ładu.

Wciągnęłam skrzydła, wyszłam z kręgu, na chwilę zatrzymując wzrok na dwóch splecionych w śmiertelnym uścisku martwych ciałach. Odwróciłam się.

Śpijcie spokojnie, ludzie. To nie wasza wina. To nie wasza wojna. Jesteście tylko jej ofiarami. Nie mam do was żalu. Ani do ciebie, Anni, prawnuczko maga, który wyżej stawiał obowiązek niż miłość, ani do ciebie, Kes, człowieku, którego nigdy nie było. Śpijcie, będę czuwać nad waszym snem. Będę wierzyć, że pewnego dnia się zbudzicie. Ale teraz muszę iść. Wiecie to, prawda? Ale ja niedługo wrócę. Wrócę i będę czekać na cud.

Szłam ku odgłosom walki. Wiatr sypał mi w twarz kurz i popiół, rwał ubranie, rozwiewał rozczochrane włosy. Szłam, wspominając tych, którzy…

Akir. Dziwny zwierzołak, który miał pecha zakochać się w złej wiedźmie, jak w jakiejś bajce. Czuję, że żyjesz. Jesteś gdzieś tam wśród ogromnych kotów rzucających się z determinacją na twory Chaosu i osłaniających ludzi. Uratował cię tylko cud – i wiara, że ona się kiedyś uwolni. Kiedy dowiesz się wszystkiego, znienawidzisz ją. Ją i mnie. Wybacz, Akir, ale ta bajka źle się kończy. Ale wierz. Tak, jak ja wierzę. Wierz, że nie kochałeś potwora, lecz zaklętą księżniczkę. Uwierz, że Anni po prostu śpi. Czuwaj nad jej snem i czekaj, aż się obudzi. Przecież nowy świat będzie światem wiary – ślepej i irracjonalnej.

Kito. Głupi dzieciak! Dzieciak, który widział pierwszy świt pierwszego ze światów. Odszedłeś. Nie wiem, dokąd i po co; nie wiem, co cię czeka u kresu drogi, ale mam nadzieję, że tam, gdzie jesteś teraz, jesteś szczęśliwy. Będę pamiętać – to wszystko, co mi pozostało.

Elmir – ty nigdzie nie zginiesz. Mam nadzieję, że za Wrotami ci się spodoba. Trzeba napomknąć twojemu bratu, że godność posła utemperuje twój zbyt ostry język. Pewnie od początku wiedziałeś, że ze mnie i twojego brata pary nie będzie. Nie pomyliłeś się. Ty się w ogóle rzadko mylisz, smolistowłosy elfie.

Pożogar. Mój wierny sługa. Mój chytry przyjaciel… Wybacz, stary, będziesz musiał się ponudzić w Złotych Dobrach, dopóki nie przyjdzie czas, żeby znowu zadąć w Róg. Mam nadzieję, że się doczekasz.

Elgor… Wybacz, zrywam zaręczyny. Owszem, na swój sposób cię kocham. Na tyle, żeby nie skazywać cię na życie z cieniem tej Rey-line, którą kiedyś znałeś.

Setki twarzy, imion, losów. Przeszli tę długą drogę razem ze mną. Czyjaś nić losu się zerwała, czyjaś stanie się fundamentem nowego świata.

Łopotały na wietrze sztandary, dzwoniła stal, topiło się srebro, trzaskał płomień. Szłam przez bitwę jak nóż przez masło, a on szedł mi naprzeciw. Spotkaliśmy się na środku pola. Walka ustała. Czekali wielcy Książęta, czekali niżsi, czekały dumne elfy i dzielne zwierzołaki, nawet ludzie opuścili broń, nawet koszmary zamarły, niezdecydowane.

Czarny płaszcz zafalował za plecami Wielolicego, boga o stu twarzach. Uśmiechnął się do mnie.

Cisza… Stało się tak cicho. Tylko ciężki oddech tysięcy istot, tylko szept wiatru i chmury, którymi zaciągnęło się czerwone niebo.

– Gotowaś? – Chaos przerwał przeciągające się milczenie.

– Poczekaj jeszcze minutę – poprosiłam cicho. – Chcę się pożegnać.

Skinął głową i nasunął kaptur głębiej, tak że prawie zasłaniał mu twarz. Uniosłam głowę, łowiąc ustami pierwsze krople deszczu. Zdawały się słone… Padały coraz gęściej i gęściej, zmywając krew i sadzę, rozbijając czarną skorupę, którą pokryła się ziemia.

– No, czas już, Walkirio – ponaglił mnie Wielolicy.

– Czas – zgodziłam się i ruszyłam mu na spotkanie. Rozpostarł zimne ramiona, w chwilę później znalazłam się w jego objęciach.

I świat znikł. Został tylko deszcz, jego usta na moich i ręce przyciągające mnie bliżej. To nie było pożądanie. To nie była miłość. Po prostu dwie moce, które się złączyły, zmieszały, zatraciły się w sobie nawzajem.

Bo tylko gdy Chaos i Ład stają się jednym ciałem, można między nimi poprowadzić Granicę.


* * *

Unosiłam się nad pustkowiem i czekałam.

Koszmary Chaosu odchodziły. Wraz z nimi odchodził zmęczonym krokiem ich wódz, czarny płaszcz wlókł się za nim po ziemi. Jak nigdy przedtem przypominał mi… człowieka? Odchodził, nie oglądając się za siebie. Wiedziałam, że to nieostatnie nasze spotkanie. Może on jeden nie będzie mnie obwiniał za głupie nadzieje, nie będzie próbował przemawiać mi do rozumu. Bo na krótką chwilę on stał się mną, a ja stałam się nim. Bo część mojej duszy na zawsze pozostała w tej dziwnej istocie, obcej temu światu, nienawistnej i przeklętej, samotnej i… A ja już nigdy nie zaprzeczę, że nawet w Chaosie można znaleźć Ład, tylko trzeba wiedzieć, gdzie szukać.

Feyry i starsi odchodzili. Szli do Wrót, wiedząc, że w nowym świecie nie będzie dla nich miejsca. Szli powoli, zadzierając głowy i łapiąc w usta krople deszczu, próbując pozbyć się goryczy na języku. Pożogar prowadził za sobą mocno przetrzebioną w walce jesienną sforę. Kulał na jedną łapę, a jego nadpalona sierść zdawała się bura.

Odchodzili ludzie. Odchodzili do swoich miast ci, którym nie było sądzone długo istnieć w tym nowym świecie. Magowie i wojownicy, którzy wygrali swój ostatni bój. Nie byli już potrzebni. Wkrótce stal zardzewieje, a magiczne księgi pokryją się pyłem.

Oni odchodzili, a ja zostałam.

Oni odchodzili, a ja już nie miałam dokąd iść.


Epilog

<p id="_Toc245469254">Epilog</p>

10 PAŹDZIERNIKA 7785 ROKU

OD USTANOWIENIA GRANICY [24]


Komputer brzęczał cicho, wybierając z katalogu nowy utwór. Zawsze włączam wybieranie losowe i za każdym razem próbuję zgadnąć, co usłyszę z głośników. Rock? Klasykę? Pop? Poezję śpiewaną? Przynajmniej jakieś urozmaicenie w życiu. Przynajmniej jakaś rozrywka.

Siedząc na parapecie, wywiesiwszy nogi na zewnątrz, patrzę na gwiazdy. Piękny widok…

Proszę, miły, nie umieraj, Bo ja umrę razem z tobą. Tobie prosto iść do nieba, A mnie… raczej inną drogą. Chcesz, przyniosę pomarańcze? Chcesz, sto baśni znam uroczych, Chcesz – pogaszę wszystkie gwiazdy, Niech nie świecą nocą w oczy.

Wzdrygnęłam się i wróciłam do pokoju, z niemym wyrzutem patrząc na nachalnie migający do mnie monitor. Licho mnie podkusiło włączać program sztucznej inteligencji!

Złapałam z półki nieotwartą paczkę papierosów. Omal nie rozdarłam jej na pół, wojując z banderolą. Wreszcie wydłubałam z paczki papierosa i wróciłam na parapet. Przypaliłam go od ognika, który zapłonął na końcu paznokcia, zaciągnęłam się i zakaszlałam. Ot, trucizna! Po chwili wahania powtórzyłam całą operację. Tym razem udało mi się spacyfikować niezadowolony organizm.

Nikotyna na mnie nie działa – ostatecznie mój organizm mocno się różni od ludzkiego – ale uspokaja sama manipulacja papierosem, zapach…

Z tlącego się końca napchanej tytoniem rurki snuł się biały dymek i odpływał w ciemność, wraz z czerwonymi iskierkami unoszony chłodnym październikowym wiatrem.

Błagam, miły, nie umieraj. Żyć bez ciebie już się boję, Mej miłości przeogromnej Starczy z górą na nas dwoje. Chcesz pod żaglem płynąć falą? Chcesz muzyką się zamroczyć? Chcesz – sąsiadów pozabijam, Niech nie świecą nocą w oczy.

„Chcesz? Czego ty chcesz, mój podopieczny?” – wróciły w pamięci słowa. Zawyłam w duchu, zaciskając zęby, żeby to wycie nie wyrwało się na zewnątrz. Nie wspominaj, Rey. Nie wspominaj! Nie myśl! Kiedyś wróci i zapytasz go o to znowu. A na razie…

Na razie po prostu żyj. Jak człowiek. Po tej stronie Wrót. Nikt i nigdzie na ciebie nie czeka. Tylko Pożogar zachowuje w pamięci twoje prawdziwe imię, które już ty sama zaczęłaś zapominać. Tak chciałaś uważać się za człowieka, że prawie się nim stałaś.

Chcesz mieć słońce zamiast lampy? Chcesz za oknem w śniegu Alpy? Chcesz, dam wszystkie swoje pieśni, Nie zostawię jednej pieśni Chcesz…? [25]

Piosenka skończyła się. Pstryknięciem palców odrzuciłam niedopałek i patrzyłam, jak leci w dół.

Lina, przestań. Musisz jeszcze przeżyć raptem kilka godzin. O świcie płomień odejdzie, jak odchodził już tysiące razy. Nie pierwszy i nie ostatni raz siedzisz w przenikliwym wietrze wiejącym przez otwarte na oścież okno. Nie pierwszy raz zatykasz uszy, próbując nie słyszeć jego zewu, jego prośby – żebyś z nim leciała, ku tlącemu się gdzieś zapomnianemu węgielkowi, który czeka tylko na twoje słowo, żeby stanąć w płomieniach.

Co jest? Dlaczego muzyka przestała grać? Z niesmakiem pokręciłam głową, wiedząc, że czujniki poupychane w ścianach prawidłowo zinterpretują mój gest i przekształcą go w komendę.

Nic się nie stało. Cisza zwaliła mi się na ramiona, przeciągła i jakaś taka beznadziejna.

A może ja mam dzisiaj taki podły humor? Tak, to na pewno to. Po prostu zły dzień. Przyjdzie świt, to tęsknota mi minie, dowlokę się do łóżka i zapadnę w jego miękkie, ciepłe objęcia…

– Czego ty chcesz, mój podopieczny? – spytałam na głos. Słowa popłynęły w noc, znikły w niej, jakby nigdy nie zostały wypowiedziane. Zmarszczyłam brwi. Znowu… No co? Nie mów, że się spodziewałaś odpowiedzi? To dlaczego co roku rzucasz w pustkę to samo pytanie?

Nagle, poddawszy się szaleńczemu impulsowi, zerwałam się na nogi. Na szczęście okna były wysokie, a ja, tak samo jak dawniej, byłam drobnej postury. Ledwo dotykając koniuszkami palców ramy, pochyliłam się do przodu, zastygłam w tej niewygodnej, niestabilnej i niebezpiecznej pozycji.

Bez sensu. Jeśli teraz puszczę ramę, polecę dwanaście pięter w dół. Rozbiję się i stracę ciało. Ciało – ale nie życie.

Nie chcę żyć, ale nie mogę umrzeć. Bo gdy Kes i Lissi wrócą, muszę tu być, muszę ich powitać.

Poddając się jakiemuś dziwnemu impulsowi, wysunęłam skrzydła, chcąc choć trochę dać ujście mocy, która tej nocy napełniła moje ciało. Mój czas. Od zmierzchu do świtu. Czas palenia ognisk i chwalenia żywiołu. Czas cudów.

Dziś mogę prawie wszystko. Mogłabym zgasić wszystkie gwiazdy na tym niebie. Mogłabym zrównać góry i rozbić kulę ziemską, mogłabym przerobić ten świat z powrotem na płaski i unicestwić wszystkich śmiertelnych. Mogłabym zlikwidować Granicę i zniszczyć Ład.

Mogłabym. Ale nigdy tego nie zrobię. Bo mam w co wierzyć. Bo mam na kogo czekać. To ślepa wiara, ale na tym świecie wszystko jest możliwe.

I czekam. Bo cała ta historia, która zaczęła się w dawnym świecie, na samym krańcu Ziemi, która wtedy była jeszcze płaska, musi się kiedyś skończyć. Pewnego dnia w drzwiach stanie zgryźliwy różnooki mag, a przy jego nodze będzie się kręcił rudy lis o chytrym pyszczku.

„Cześć, Rey” – powie. – „Przecież mówiłem, że wrócę”.


Koniec?


Ciszę przerwał natarczywy dźwięk dzwonka u drzwi…e tam, dopiero początek.


Waleria Komarowa

<p>Waleria Komarowa</p>
***