Poul Anderson

Łowca szczęścia


Sprzątnąłem chatę i wyszedłem na dwór; był wieczór. Wprowadziłem się tu zaledwie przed kilkoma dniami. Przedtem przebywałem w lesie, tu znajdowałem się ponad jego górną granicą. Był to najwyższy czas, by osiedlić się gdzieś na stale. Doprowadzałem więc do porządku chatę i jej wyposażenie, badałem jej okolice, sortowałem zbiory, przyzwyczajałem się do rzadszego powietrza. I oswajałem się z nowym życiem.

Brakowało mi złotych plam słońca na miękkim, chłodnym mchu, męskiej chropowatości i kobiecego słodkiego zapachu szyszek i zieleni sosen wspinających się ku niebu niby włócznie, mieniącego się srebrzyście, rozśpiewanego potoku, krzyku ptaków, jelenia o wspaniałych rogach, który zaprzyjaźnił się ze mną i jadł mi z ręki. (W szczególności przepadał za skórką od ogórków. Nazwałem go Charlie.)

Jeśli żyjesz gdzieś i mieszkasz przez sześć miesięcy, od pierwszych dni jesieni przez surową i białą zimę, i wraz z ziemią wracasz do życia w pierwszych podmuchach wiosny, to coś z tego na zawsze pozostaje ci w kościach.

Niemniej przez cały czas pamiętałem o wyżynie kiedy Jo Modzeleski powiedziała mi, że nie udało jej się uzyskać pozwolenia na przedłużenie mojego pobytu, ostatnie dni postanowiłem spędzić właśnie tu. Stanowiło to część mojego planu; Jo kochała dziki kraj równie mocno jak ja, ale główne miejsce w jej sercu zajmowały góry i pobyt tu powinien wprawić ją w dobry nastrój. Ale i bez tego wróciłem tu.

Kiedy wychodziłem z chaty zamykając za sobą metalowe drzwi, tak że nic sztucznego nie dzieliło mnie już od świata, nagle poczułem, że całym sobą właśnie do tego świata należę.

Baza znajdowała się na górskiej łące. Z gęstej trawy, połyskującej od rosy i miękko uginającej się pod nogami, wyzierały oczka stokrotek. Tu i ówdzie wznosiły się ogromne szare głazy wielkości domów, naniesione tu przed wiekami przez lodowiec, po którym pozostało jedynie niewielkie jeziorko błyszczące nieopodal w słońcu. Widok ten przypominał mi, że i ja należę do wieczności. Dokoła rozciągało się pasmo Wind River Mountains, którego pokryte śniegiem szczyty i granatowe skały wznosiły się ku zawrotnie wysokiemu niebu, pod którym mogłem dojrzeć unoszącego się orła. Od jego skrzydeł odbijały się promienie zachodzącego słońca: ich światło w chłodzie wieczoru zdawało się nabierać kruchości kryształu. A cienie trzepotały się wśród drzew.

Czułem zapach zieleni, bardziej surowy niż w lesie, lecz niemniej silny. W jeziorku zatrzepotała ryba: ujrzałem krótki błysk łusek, a w chwilę później słabe mimo ciszy chlupnięcie wody. Na twarzy czułem ostatnie pocałunki wiatru.

Zapiąłem kurtkę, sięgnąłem po przybory do palenia i rozejrzałem się dokoła. Już kilka razy zauważyłem ślady niedźwiedzia. Oczywiście, o przyjaźni z taką bestią, podobnej do przyjaźni z Charliem, nie było mowy, ale moglibyśmy żyć w zgodzie na tym samym terytorium, gdyby udało mi się poznać ją lepiej… A jeśli byłaby to samica, to by znaczyło, że mogła mieć małe.

Nie. Masz wrócić do cywilizacji pod koniec tego tygodnia. Zapomniałeś?

Niestety. Ale mogę przecież i tu wrócić…

Jakby w odpowiedzi na moją rozterkę usłyszałem daleki szum motorów helikoptera. Ich odgłos narastał stopniowo, aż nad lasem ujrzałem jego sylwetkę. Jo przyleciała wcześniej niż się jej spodziewałem (zaprosiłem ją na kolację po zachodzie słońca). Wcześniej, niż jej się spodziewałem? Poczułem mocne bicie serca. Wetknąłem łajkę i kapciuch do kieszeni i ruszyłem naprzeciw niej.

Wylądowała i wyskoczyła z kabiny, zanim motor przestał pracować. Zawsze poruszała się szybko i z wdziękiem. Poza tym zresztą nie była zbyt ładna: niska, krępa, miała nos mopsa i wyblakłe okrągłe oczy; czarne włosy ściśle przylegały do czaszki. Na tę okazję zrezygnowała z uniformu leśnika i przybyła ubrana w obcisły połyskujący strój. Ale nie był on w stanie uczynić jej piękniejszą, nawet gdyby umiała go nosić.

— Witaj — odezwałem się pierwszy i uścisnąłem jej obie dłonie, oferując najserdeczniejszy z moich uśmiechów.

— Część! — jej głos był lekko zdyszany. Jej twarz na przemian bledła i czerwieniała. — Jak się masz?

— Znośnie. Tyle że przykro mi stąd wyjeżdżać — uśmiechnąłem się kwaśno, nie chcąc pokazać, że lituję się nad sobą.

Odwróciła wzrok. — Przecież wracasz do żony…

Nie naciskaj zbyt mocno. — Przyleciałaś trochę za wcześnie, Jo, i nie zdążyłem niczego przygotować: ani pić a, ani jedzenia. Teraz chodź ze mną i przypatrz się, jak to robię.

— Pomogę ci.

— O, nie! Nigdy nie pozwalam na to moim gościom. Usiądziesz i odpoczniesz. — Wziąłem ją pod rękę i poprowadziłem w kierunku chaty.

Roześmiała się niepewnie. — Boisz się, Pete, że ci będę przeszkadzać? Nie ma obawy. Znam dobrze te wszystkie urządzenia… Ostatecznie, po trzech latach…

Ja spędziłem tu cztery, i to po sześciu latach włóczenia się po innych rezerwatach, zanim zdecydowałem, że tylko temu oddałem całe moje serce, bo jest najpiękniejszy z pięknych.

— …i mają tylko jedno miejsce, w którym można wszystko zmagazynować — usłyszałem jej głos. Zatrzymała się, zatrzymałem się więc i ja. Rozejrzała się dokoła, wdychając głęboko powietrze. — Proszę cię, nie spieszmy się. Taki piękny wieczór… Wyszedłeś, żeby się nim nacieszyć…

I słowa niewypowiedziane: a już niewiele ci tych wieczorów zostało, Pete. Akcja dokumentacyjna została oficjalnie zakończona w zeszłym roku. Jesteś ostatnim z niewielu mediamanów, którzy otrzymali specjalne zezwolenie na przedłużenie pobytu, by mogli zakończyć swą misję. A teraz: koniec! Żadnych wymówek, żadnych próśb o dalsze przedłużenie… Wynosić się!

Niewypowiedziana odpowiedź: A wy, leśnicy? Garstka ludzi, specjalistów w zakresie ekologii, biologii gleby itp., garstka łudzi, którzy wyszli zwycięsko z zawodów z motłochem… Ale czy daje wam to prawo do wyłącznego władania tym wspaniałym krajem?

— Doskonale — powiedziałem. — Pani — twoje towarzystwo czyni ten wieczór szczególnie rozkosznym…

— Dzięki ci, łaskawy panie! — odparła, ale w jej głosie nie było wesołości.

Ścisnąłem jej ramię. — Wiesz, że będzie mi cię brakowało, Jo? Wiesz o tym? — Pracowałem nad nią przez cały ubiegły rok, kiedy zacząłem realizować mój plan. Nie, nie — żadnych zabaw i długich rozmów przez sensifon! Prawdziwa kultywacja: realne bycie — razem — wspólne wędrówki, pikniki, łowienie ryb, obserwowanie ptaków i jeleni, wspólne noce pod gwiazdami. Dobry mediaman wie, jak kultywować ludzi, a chociaż w ciągu ostatnich dziesięciu lat miałem niewiele okazji do wykorzystywania moich umiejętności w tym zakresie, to jednak nie wyzbyłem się ich całkowicie. Toteż bez trudu okazywałem zainteresowanie jej banalnymi spostrzeżeniami i sentymentalnymi poglądami… — Odwiedź mnie w czasie wakacji!. — powiedziałem.

— Och, oczywiście… zadzwonię od czasu do czasu… jeśli Maria nie będzie miała nic przeciwko temu…

— O nie! Odwiedź mnie osobiście! Hologram, dźwięk stereo, zapach, temperatura i wszystkie inne wrażenia przesłane na odległość to nie to co rzeczywista wizyta przyjaciela…

Skrzywiła się. — Ale ty mieszkasz w mieście!

— W mieście nie jest tak bardzo źle — powiedziałem najbardziej brawurowym tonem, na jaki mogłem się zdobyć. — Mam dość duże mieszkanie, o wiele większe niż ta chata. Dźwiękoszczelne. Z klimatyzacją i filtrowanym powietrzem. Cała dzielnica jest dobrze chroniona przez policję. Opancerzone pojazdy zawsze do dyspozycji.

— I maski zasłaniające nos i usta! Zdawała się dławić na sama myśl o tym.

— Nie, nie — masek już od dawna nie używamy. Zatrucie powietrza ograniczone do minimum — przynajmniej w moim mieście, które…

— A wyziewy — i ten ohydny smak w ustach… Nie, Pete, musisz mnie zrozumieć. Nie jestem delikatnym kwiatkiem, ale obowiązkowe wizyty w Boswash to maksimum, na które mogę się zdobyć… po latach przebywania tutaj.

— Sam myślałem o przeniesieniu się na wieś — powiedziałem. — Gdybym mógł wynająć domek w jakimś rejonie rolniczym i większość spraw załatwiać przez telefon, to jeździłbym do miasta tylko w najważniejszych sprawach zawodowych.

Skrzywiła się po raz wtóry. — Często wydaje mi się, że rejrole są jeszcze gorsze uniż tropolie.

— O! — to, że Jo mogła mnie czymś zaskoczyć, było prawdziwa niespodzianką.

— Oczywiście, są czystsze, spokojniejsze, bezpieczniejsze od miast i nie ma w nich tak potwornego zatłoczenia. To prawda — przyznała. — Ale ci warczący na siebie, zachłanni i znerwicowani mieszkańcy miast maja przynajmniej trochę wolności… trochę życia w sobie. Żyją wprawdzie stłoczeni jak szczury, ale ich życie jest realne, jest w nim ład, ale i spontaniczność… A tam, w rejrolach, nie tylko natura jest zmechanizowana i zglajchszaltowana, lecz także ludzie.

Słusznie. Chciałbym tylko wiedzieć, jaki inny system można zaproponować, jeśli ma się wyżywić piętnaście miliardów ludzi.

— Oczywiście — powiedziałem. — Rozumiem cię. Ale nie mówmy już o tym; to przygnębiający temat. Pospacerujmy trochę. Wiesz, że znalazłem dziś pierwszy kwiat gencjany?

— Tak wcześnie? Chciałabym go zobaczyć! Daleko stąd?

— O, dość daleko! Włóczyłem się ostatnio całymi dniami. Ale za to pokażę ci grządkę czarnych borówek. Warto je obejrzeć…

Kiedy znowu wziąłem ją pod rękę, powiedziała: — Stałeś się prawdziwym specjalistą. Pete… — Jej głos zdradzał zakłopotanie.

— Trudno było tego uniknąć — mruknąłem. — Po dziesięciu latach zbierania materiałów na temat Systemów Żywej Przyrody…

— Dziesięć lat… Kiedy zaczynałeś, chodziłam jeszcze do szkoły. Znałam tylko normalne parki, gdzie prowadzano nas po wyżwirowanych ścieżkach i kazano przypatrywać się jakiemuś osobliwemu drzewu lub gejzerowi. A prawo do popływania w naturalnym jeziorze trzeba było rezerwować na miesiąc naprzód. A ty wtedy… — zacisnęła palce na moim ramieniu, byt to uścisk mocny i ciepły. — To niesprawiedliwie zmuszać cię teraz do wyjazdu!

— Życie nigdy nie było sprawiedliwe.

Oto pełne zwycięstwo człowieka nad przyrodą! W rezultacie pozostało nam tylko kilka obszarów nietkniętej natury, koniecznych rezerwatów chroniących relikty ekologii globu… Źródło wiedzy dla badaczy usiłujących dowiedzieć się o niej tyle, by choć trochę ją podreperować, zanim załamie się całkowicie. Nigdy się o tym nie mówi, ale każdy myślący człowiek wie, że kiedy tę ekologię diabli wezmą, żywa przyroda będzie ostatnia szansa ratunku dla całej Ziemi.

— Oczywiście — ciągnęła Jo — ponieważ tłumy niszczyły obszary naturalne — było to zabójstwo z miłości, jak ktoś napisał — przeto trzeba było ogłosić je za obszary zamknięte dla każdego z wyjątkiem opiekujących się nimi leśników i badających je uczonych. I oczywiście, ze względów politycznych było to niemożliwe tak długo, jak długo „dla każdego” nie znaczyło rzeczywiście „dla każdego” — Jo uwielbiali pogadanki instruktażowe i lubowała się w powtarzaniu wyświechtanych sloganów. — A ostatecznie dokumentalne holofilmy czuciowe, jakie produkują artyści tacy jak ty, są dostępne każdemu jej glos załamał się nagle. — Pete, nie możesz stad wyjechać! Nigdy!

Puściła moja rękę, co pozwoliło mi wziąć jej dłoń w moje dłonie i ścisnąć ją z wykalkulowana łagodnością. Serce załomotało mi w piersi, a w ustach poczułem suchość.

Mediaman powinien być bardziej pewny siebie. Ale tym razem szło o tak wielka stawkę, że… A już udało mi się zainteresować Jo moja osoba, i to nie tylko w ten protekcjonalny sposób, w jaki interesowali się mną jej koledzy — zainteresować skromnym człowiekiem, którego jedynym pragnieniem było spędzić resztę swych dni w górach Wind River. Ale nie bytem pewien, jak dalece Jo się mną interesuje.

Droga prowadziła nas wokół jeziora. Słońce skryło się za szczytami gór przez kilka minut śniegi okrywające ich wschodnie zbocza zdawały się płonąć — i dolina pogrążała się w cieniu. Usłyszałem miłosne wołanie sów. Na królewskim niebie zapłonęła Wenus. Zrobiło się zimno i krew zaczęła szybciej krążyć w moich żyłach.

— Brr! — zawołała Jo. — Teraz chętnie bym się czegoś napiła.

W ciemności wieczoru nie rozróżniałem dobrze jej rysów. Na niebie pojawiało się coraz więcej gwiazd. Ale Jo była tylko sylwetką, gorącym dotykalnym cieniem. Równie dobrze mogła to być Maria.

Gdyby to była Maria! Maria byle piękna i mądra, i pociągająca… Zapewne zmieniała kochanków jak rękawiczki, kiedy opuszczałem dom na całe miesiące; zgodziliśmy się, że moją kochanką jest przyroda. Ale zapominali o nich natychmiast, kiedy do niej wracałem… Och, gdybyśmy mogli być tu razem!

Wkrótce całe niebo roziskrzy się gwiazdami, Droga Mleczna zmieni się w biały wodospad, a potem odbije w nieruchomej tafli jeziora… Pół ostatniej nocy spędziłem zapatrzony w gwiazdy i ich ziemskie odbicia…

Światło gwiazd było już tak jasne, że nie musieliśmy używać latarek, by znaleźć wejście do bazy. Warstwa izolacyjna ustąpiła pod moim dotknięciem. Weszliśmy do wnętrza, zapiąłem błyskawiczny zamek wejścia i włączyłem fluorescencyjne oświetlenie i wentylację.

Jo mieli rację; te przenośne bazy nie różnią się niczym między sobą (Jo miała stała bazę, zbudowana z drewna, w której zgromadzili wszystkie rzeczy miłe jej sercu). Pomijając kilka książek i niewielka ilość drobiazgów, mój jedyny pokój miał charakter czysto funkcjonalny. Co prawda telefon po zwołał mi doświadczyć złudnej obecności dowolnej osoby czy rzeczy, gdziekolwiek by się nie znajdowała. Ale my, mieszkańcy miast, kiedy udajemy się w podróż, zabieramy ze sobą niewiele rzeczy. Wnętrze mojej bary miało dobre proporcje, co wraz z miłym zabarwieniem ścian pozwalało czuć się w nim wygodnie: a sama baza znajdowała się na wspaniałej górskiej łące. Czego więcej potrzebowałem?

Wyjąłem obiad z lodówki i zabrałem się do przygotowania go. Potem przyniosłem prażoną kukurydzę, rum i sok owocowy i przyrządziłem alkohol zgodnie z gustem Jo. Ostatecznie zdecydowała się nie pomagać mi, lecz wygodnie usadowili się w fotelu. Nie powiedzieliśmy sobie wiele w czasie spaceru. Teraz spodziewałem się, że skoro znaleźliśmy się wewnątrz bazy rozgada się i będzie mówić nerwowo, szybko, z podnieceniem. Ale zawiodłem się. Jej koścista sylwetka tkwili nieruchomo w fotelu, a ręce spoczywały na kolanach okrytych perłową suknia, tak bardzo do niej nie pasującą.

Zrzucila kurtkę i podałem Jo alkohol.

— Zapomnijmy o smutkach! Nadszedł czas zabawy! — powiedziałem żartobliwie rozkazującym tonem. Wzięła podawaną szklankę. Traciliśmy się. Wolna ręka dotknąłem kącików jej ust. — Hej, uśmiechnij się! Nie słyszałaś, co po wiedziałem? Mamy się bawić!

— Bawić się? — Kiedy podniósła wzrok, zobaczyłem, że oczy ma pełne łez.

— Oczywiście! Wcale nie chcę stad wyjeżdżać.

— Gdzie trzymasz fotografię Marii?

To był szok. Nie spodziewałem się tak otwartego pytania. — Dlaczego? — zacząłem. I urwałem. Dobra. Rzecz posuwa się naprzód szybciej, niż planowałeś. Teraz musisz stanąć na wysokości zadania. Przełknąłem łyk alkoholu, wyprostowałem się i powiedziałem z determinacją w glosie: — Nie chciałem zawracać ci głowy moimi kłopotami, Jo. Ale teraz muszę ci powiedzieć, że zerwałem z Marią. Pozostało nam tylko załatwić formalności rozwodowe.

— Co takiego?!

Otworzyła usta ze zdumienia, cala wpatrzona we mnie. Nawet nie zauważyła, że trochę alkoholu ulało się z jej szklanki, wstrząśniętej gwałtownym gestem… Czyżby już mi się udało? Tak szybko?

Wzruszyłem ramionami. — Tak, tak… właśnie wczoraj dostałem zawiadomienie o jej gotowości do rozwodu. I nie jest to dla mnie niespodzianką. Miała już dość czekania na mnie.

— Och, Pete! — Wyciągnęła ramiona w moją stronę.

Miałem całkowitą świadomość sytuacji. Ściany bazy, półki z książkami, noc w oknach, szum aparatury ogrzewającej, widok lamp kontrolnych radionicznego pieca i zapach przygotowywanego w nim mięsa, ta kobieta, którą muszę nauczyć się pożądać… Przez głowę przebiegła mi myśl, że lepiej zrobię, jeśli udam, iż nie zauważyłem jej gestu. — Nie oczekuję twojego współczucia — powiedziałem stanowczo. — Prawdę mówiąc, odczułem to raczej jako ulgę.

— Myślałam — szepnęła. — Myślałam, że byliście z Marią szczęśliwi…

Oczywiście, moja droga, ja i Maria byliśmy szczęśliwi. Choć jako wyrafinowany mediaman zawsze podejrzewałem, że nasze szczęście (w przeciwieństwie do szczęścia innych ludzi) w poważnej mierze zawdzięczaliśmy moim częstym i długim nieobecnościom w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Nieobecnościom, które były solą naszego związku. Czymś, czego tobie, Jo, zawsze będzie brakować, niezależnie od okoliczności. Niestety, nie można żyć samą solą.

— Wszystko ma swój koniec — powiedziałem zgodnie z planem. — Znalazła sobie kogoś bardziej odpowiedni o. Mogę się tylko cieszyć.

— Ty, Pete?

— Dam sobie radę. No, a teraz pijmy. Mamy się przecież bawić… Przełknęła łyk alkoholu. — Masz rację.

I po chwili: — Nawet nie masz nikogo, kto by cię odwiedził w domu…

— „Dom” niewiele znaczy dla mieszkańca miast, Jo. Jedno mieszkanie nie różni się od drugiego i w ciągu życia zmieniamy ich wiele. — Alkohol musiał zrobić swoje, bo nagle przyspieszyłem trochę sprawę: — Tu, w górach — na przykład — jest zupełnie inaczej. Każdy skrawek tej ziemi jest absolutnie unikalny. Można spędzić cale życie poznając go, niejako wrastając weń…

Nacisnąłem guzik i poduszka powietrzna, na której siedziała Jo, rozciągnęła się, robiąc również miejsce dla mnie.

— Masz ochotę na trochę muzyki? — zapytałem.

— Nie. — Jo spuściła oczy. Miała krótkie rzęsy — i zaczerwieniła się widziałem czerwone plamy na jej policzkach — ale nie zająknęła się ani razu; wypowiadali słowa z uporem, którego nie mogłem nie podziwiać. Ktoś z takim charakterem nie mógł być złym towarzyszem życia. — I tak byśmy jej nie słuchali. A poza tym to moja ostatnia szansa, by porozmawiać z tobą, Pete… naprawdę porozmawiać…

— Nie sądzę. — Więcej namiętności w głosie, chłopcze. — Na Boga, mam nadzieję, że nie!

— Dobrze nam tu było ze sobą. Moi koledzy to mili chłopcy, jak wiesz, ale — zamrugała szybko — ale to nie to, co ty.

— I ty byłeś dla mnie kimś specjalnym. Drżała nieco. Patrzyliśmy sobie w oczy, a nasze usta dzieliło tylko kilka centymetrów. Ponieważ rzadko pijała alkohol, przeto — jak mogłem przypuszczać — nawet ta niewielka ilość, którą wypiła, rozkleiła ją zupełnie. Pamiętaj, że nie masz do czynienia z dziewczyną z miasta, która ochoczo pójdzie z tobą do łóżka i zapomni o tym w dwa dni później. Jo pochodziła z małego miasteczka i od razu po uniwersytecie przyjechała tutaj. Być może, nawet jest dziewicą. Ale cóż, Pete, stary draniu! Pracowałeś nad nią od wielu miesięcy — i oto nadeszła upragniona chwila…

Sądzę, że był to najłagodniejszy z pocałunków, jakie kiedykolwiek otrzymałem.

— Prawdę mówiąc, bałem się zacząć pierwszy — wymruczałem w jej włosy, w których słońce równin pozostawiło swe ślady. — I ciągle jeszcze się boję. Ale nie chcę cię stracić, Jo… Słyszysz? Nie mogę cię stracić!

Na pól z płaczem, na pół ze śmiechem wróciła do moich ust. Nie wiedząc o tym, przywarta do mnie całym ciałem. Czy pójdzie ze mną do łóżka już tej nocy?

Pójdzie czy nie pójdzie — nie o to chodzi. Ważne jest to, że Zarząd Parków Narodowych zezwala małżeństwom mieszkać razem na terenie parku, jeśli mąż i żona posiadają odpowiednie kwalifikacje i prowadzą wspólne prace. Jo jest leśnikiem, a ja, dzięki moim umiejętnościom technicznym, mógłbym być jej asystentem…

A potem…

Do dziś nie wiem, co się stało. Wypiliśmy jeszcze kilka szklanek alkoholu, potem długo całowałem ją i pieściłem, Jo była już prawie naga, a nasz obiad zaczynał się przypalać, kiedy nieopatrznie okazałem zniecierpliwienie, bo Jo byle zbyt skrępowana czy wstrzemięźliwa, i natychmiast to wyczula; a może poszło o to, że wyszeptałem jedno z tych słów, które są zarezerwowane tylko dla najbliższej istoty, i Jo — i tak już nieco przestraszana — uznała, że to nie był przypadek ani dawne przyzwyczajenie, lecz że wyobrażam sobie, iż jestem z Marią, bo oczy miałem zamknięte; a Jo nie byle tak naiwna, jak mi się wydawało (choć nigdy nie udawała naiwnej), i w jednym z tych momentów refleksji, które (wbrew potocznym wyobrażeniom) nachodzą kochanków, zadała sobie pytanie: Do diabła! Co właściwie się dzieje?!

Nieważne, o co poszło. Nagle Jo zapragnęli zatelefonować do Marii.

— Jeśli jest tak, jak mówisz, Pete, to Maria będzie szczęśliwa, kiedy dowie się że…

— Zaczekaj! Zaczekaj chwilę! Więc nie wierzysz mi?!

— Och, Pete mój kochany, więrzę ci, oczywiście, że ci wierzę, ale…

— A więc tak… — Odsunąłem się od niej, by dać jej odczuć, jak bardzo jestem obrażony.

Zamiast rzucić mi się w ramiona, podniosła głowę i patrząc mi w oczy zapytała cicho: — A ty… wierzysz mii Nieważne. Nikt nie może odpowiedzieć na takie pytanie. Obydwoje próbowaliśmy, choć nie powinniśmy tego robić. Pamiętam tylko, że wyprowadziłem ją z bary. Zapach spalonego mięsa unosił się za nami. Na zewnątrz powietrze było chłodne i czyste, niebo rozżarzone gwiazdami, szczyty gór bielejące. Patrzyłem, jak Jo, potykając się, zmierza do swego helikoptera. Gwiazdy oświetlały jej drogę. Płakała przez cały czas. Ale nie odwróciła się ani razu.

Mimo niepowodzenia przyjąłem z ulgą rozwiązanie problemu. Niewiele brakowało, żebym zrobił duże świństwo Marii, która przecież bardzo mnie kocha. I nasze mieszkanie jest całkiem przyjemne, jeśli tylko odizolować je od otoczenia. Należymy oboje do niedużej mniejszości szczęśliwców. Zawarliśmy z Marią ponowny związek. Moja żona nawet bąknęła coś o przedłożeniu władzom prośby o pozwolenie na spłodzenie i urodzenie dziecka. Na szczęście zachowałem jeszcze dość zdrowego rozsądku, żeby natychmiast zmienić temat rozmowy.

Następnego wieczoru odbyto się zebranie mieszkańców naszego miasta, od którego nie mogliśmy się wykręcić. Dzielnicowi mogą mieć rację, jeśli chodzi o większość obywateli. „Sensifon, niezależnie od tego, do ilu obwodów jest podłączony, nie może zastąpić fizycznego kontaktu i poczucia wspólnoty między ludźmi”. Ale nam zebranie to pozostawiło jedynie ból głowy, szum w uszach od skandowanych okrzyków, dławienie w płucach od powietrza, które przeszło przez tysiąc innych płuc, i tłusty brud na całym ciele. W drodze do domu wpadliśmy w smog tak gęsty, że musieliśmy wysiąść z naszego samo. chodu. I w ten sposób znaleźliśmy się w samym środku kolejnych zamieszek; zanim policja wyciągnęła nas z tłumu, zdążyłem jeszcze zauważyć, jak seria z kaemu przecina na pół jakiegoś człowieka. Toteż z ogromną ulgą przeszliśmy przez kontrolę dokumentów przed wejściem do naszej dzielnicy i wsiedliśmy do transportera, który nie zepsuwszy się ani razu, zawiózł nas pod sam dom.

Po powrocie wzięliśmy wspólny prysznic, zużywając ogromny procent naszej miesięcznej racji wody, osuszyliśmy się i ja przebrałem się w piżamę, a Maria w strój lekki i przejrzysty. Potem wypiliśmy i przekąsiliśmy coś przy muzyce Haydna i wreszcie mogłem rozprężyć się nieco aż do chwili, kiedy Maria, potrząsnąwszy swymi długimi lokami, pochyliła się ku mnie i szepnęła mi do ucha: — Przysuń się do mnie, mój bohaterze… Komputery przygotowały już wszystko, co trzeba. Długo czekałam na tę chwilę…

Przez moment pomyślałem o Jo. Oczywiście, nie było obawy, że pojawi się w filmie przeznaczonym dla szerokiej publiczności. Filmie poświęconym Żywej Przyrodzie… Sam byłem ciekaw tego, co nakręciłem, i nie sądziłem, że rewizyta w parku za pomocą elektronicznego — marzenia może sprawić mi ból, jeśli nawet byłem tam tak niedawno…

Ale pomyliłem się.

Najbardziej bolesna była tandeta tego filmu. O tak, oczywiście, można w nim było znaleźć porządne reprodukcje pierwiosnka chylącego się pod tchnieniem wiatru, jastrzębia w pionowym locie zmierzającego ku swej zdobyczy, spieniona biel i głuchy grzmot dalekiej lawiny, jesienne żółte i brązowe liście spalone słońcem, ich zapach i chrzęst, śmiech porywów wiatru igrającego z moimi włosami, wcielona giętkość węża czy kangura, bogactwo zachodów słońca i delikatność brzasków. Tak, wszystko to można było znaleźć w tym filmie. A jednak wszystko to nie było realne, nie było tym, co pokochałem.

W ciemności usłyszałem głos Marii: — Dawniej robiłeś lepsze rzeczy. Park Krugera, Matto Grosso, Bajkał, poprzednie wizyty w tym rejonie — zawsze miałam wrażenie, że jestem razem z tobą. Nie byłeś wyłącznie obserwatorem, byłeś także artystą, wielkim artystą. Dlaczego to jest inne? Co się stało?

— Nie wiem — wyjąkałem. — Muszę przyznać, że sposób, przedstawienia jest trochę mechaniczny. Może byłem zmęczony…

— W takim razie — usiadła wyprostowana, ze splecionymi rękami — w takim razie nie musiałeś siedzieć tam w nieskończoność. Mogłeś wrócić do mnie o wiele wcześniej.

Tam nie byłem zmęczony — przebiegło mi przez głowę. — Dopiero teraz jestem wyczerpany. Wtedy, tam chłonąłem życie całym sobą… Ta gencjana, która Jo chciała zobaczyć… rośnie tam, gdzie teren obniża się nagle. Na prawo od wielkiej skaty rosną kwiaty gencjany, niebieskie kwiaty, och, jakże niebieskie na tle zielonej trawy i białych stokrotek i szarości kamieni! Strumyk płynie nieopodal, spada w dół, szemrzący, chłodny, w jego wodzie jest smak lodowców, skał, darni… Powietrze, które obejmuje mnie swym uściskiem, sięga wysokich i świętych szczytów, tam, w oddali…

— Przestań! — ryknąłem nagle. Moja pięść uderzyła w poręcz fotela. Plastyk pękł i odwinął się. Już nieco spokojniej powiedziałem: Tak… Być może, zbytnio wrosłem w tę rzeczywistość i utraciłem obiektywność spojrzenia. Kłamię, Mario, łżę jak Judasz. Nigdy nie byłem niczym tak bardzo zajęty jak planowaniem — właśnie tam, w parku — w jaki sposób wykorzystać Jo i pozbyć się ciebie. A teraz pozostały mi tylko te filmy, do końca życia nic, tylko te filmy… I żadnej gencjany. Byłem zbyt zajęty moimi planami, by troszczyć się o kwiat tak mały, łagodny i niebieski… Czyż to nie dostateczna kara?

— Nie. Ty miałeś możność przeżywać rzeczywistość. I nie przyniosłeś jej ze sobą. — Jej głos przypominał wiatr wiejący nad równina okryta śniegiem.