Margit Sandemo

Ostatni Rycerz


SAGA O LUDZIACH LODU

Tom XIV


ROZDZIAŁ I

<p>ROZDZIAŁ I</p>

– I nie stój taka żałosna! – wrzasnął do żony Jochum książę Riesenstein, zatrzaskując za sobą drzwi.

Księżna Hildegarda starała się zapanować nad nerwami po kolejnej awanturze. Słyszała, jak kroki męża oddalają się w głąb komnat duńskiego zamku królewskiego. Choć książę o tym nie wspomniał, zdawała sobie sprawę, że skierował się do swej najnowszej kochanki.

Wiele było takich, które mu ulegały. Książę Jochum, kiedy chciał, potrafił być czarującym mężczyzną.

Młodszy brat panującego w lilipucim księstwie Riesenstein pełnił funkcję posła swego kraju na duńskim dworze i w pełni mu to odpowiadało. Hildegarda, urodzona na Bałkanach, nie czuła się dobrze w zimnej Danii, gdzie, jak powiadała, przez pół roku nieustannie hulają wiatry.

Najbardziej jednak dokuczało jej wewnętrzne zimno. Nie znała języka, nie mogła zabłysnąć młodością, urodą ani elokwencją. Wiedziała też dobrze, co to za cień postępuje za nią krok w krok. Nadworny medyk nie musiał nic mówić. I tak wyczytała wszystko z jego uciekających w bok oczu. Wielokrotnie już upuszczał jej krwi, ale to nie przyniosło żadnej poprawy. Miała chorą krew, powtarzał.

Hildegarda podeszła do lustra i ze ściśniętym sercem przyjrzała się swemu odbiciu. Boże, jak nienawidziła swojego ciała! Co prawda nigdy nie można jej było nazwać pięknością, w najlepszym razie jej wygląd określano jako miły, ale teraz prezentowała się tak beznadziejnie, że jedyne, na co miała ochotę, to wybuchnąć płaczem.

Na cóż zda się ubierać według obecnej, coraz śmielszej mody, w suknie z głębokim dekoltem i zalotnie krótkimi rękawami, w jedwabie i leciutkie tiule, kiedy wygląda się tak jak ona? Miała czterdzieści sześć lat i jej życie już się skończyło. Dosłownie. Dziś wieczorem powinna pokazać się na uroczystym obiedzie i nie wiedziała, jak sobie z tym poradzi.

Ponowiła próbę zasznurowania w pasie szmaragdowozielonej sukni. Na próżno. Całe ciało obrzmiało od puchliny wodnej. „Chora krew…” Oczy zniknęły niemal całkiem wśród paskudnych worów. Stopy były obolałe, stawy sztywne. Kiedy naciskała skórę przy nadgarstkach, palec zapadał się, a wgłębienie pozostawało na długi czas. Stała się niekształtna, całkiem zdeformowana. Żaden strój już na nią nie pasował. Pragnęła jedynie spać i spać, pozostać sam na sam ze swymi dolegliwościami, ale niestety musiała pokazywać się u boku Jochuma. Jego Wysokość król Christian V bardzo byłby niezadowolony, gdyby kogoś zabrakło na jego urodzinowej uczcie. Będzie więc musiała tam siedzieć i znosić rozbawione, wszechwiedzące miny dam dworu, obojętne spojrzenia mężczyzn, obiegające jej postać szybko, ze współczuciem i lekką pogardą. „Ta księżna, ona za dużo je – powiedział kiedyś jeden z dworzan, nie wiedząc, że Hildegarda znajduje się w pobliżu. – Napycha się jak świnia. Cóż musi się czymś pocieszać, kiedy mąż harcuje za jedwabnymi zasłonami w niewieścich komnatach”.

A przecież ona nie jadła prawie nic!

Jej mąż? Przy stole na ogół traktował ją jak powietrze. Jeśli się do niej zwracał, czynił to w formie zjadliwych uwag. Drwił z niej otwarcie, a ona w odpowiedzi potrafiła tylko się uśmiechać, choć serce krwawiło jej z żalu i bezsilności.

Nagle drzwi się otworzyły i weszła jej córeczka, Marina. Boże, cóż za wróbelek! Trzynastolatka o cienkich, postrzępionych włosach, które nie dawały się ułożyć w żadną fryzurę, ogromnych wystraszonych oczach i ustach wiecznie składających się w podkówkę.

Marino, moje najdroższe dziecko, co się z tobą stanie, kiedy mnie już nie będzie? myślała, obejmując dziewczynkę. Co zrobi z tobą twój ojciec, który nie chce cię znać, ponieważ nie jesteś wytęsknionym synem? W jego życiu nie ma miejsca dla ciebie.

– No i jak, Marino? – zapytała, podnosząc się z trudem. – Co dzisiaj robiłaś?

– Nic.

Dziewczynka wyglądała, jakby tego dnia bała się własnego cienia jeszcze bardziej niż zwykle. Co się z nią działo ostatnimi czasy? Snuła się jak zjawa. Czyżby wiedziała? Przeczuwała, że wkrótce zostanie samiutka na świecie?

Boże, okaż miłosierdzie memu dziecku! Nie dopuść, by Marina była równie samotna w obcym kraju jak ja! Niech ojciec nie wyda jej za mąż z wyrachowania, jak uczynili to moi rodzice, aranżując związek z bratem następcy tronu.

Podczas gdy dziewczynka cichutko przycupnęła na parapecie, nieśmiało prosząc o pozwolenie pozostania w komnacie, Hildegarda powróciła myślami do czasów młodości, kiedy Jochum ją adorował.

Ach, jakże była zakochana w przystojnym księciu Riesenstein! I jakże on ją uwielbiał. To właśnie najmocniej teraz bolało: fakt, że kiedyś naprawdę ją kochał.

Nie było to małżeństwo jedynie z rozsądku. Związek, w którym nie należało się spodziewać ani krztyny miłości, być może byłby łatwiejszy. Ale patrzeć, jak płomień uczucia w oczach ukochanego gaśnie i przemienia się w lodowate zimno i pogardę, gdy minął pierwszy okres fascynacji, ta było nie do zniesienia. Nie pomagała myśl, że prawdopodobnie dzieliła ten los z długim szeregiem jego porzuconych kochanek.

To ona była jego żoną, to jej składał małżeńską przysięgę. I to jej życie było pełne upokorzeń.

No cóż, nie miało ono być szczególnie długie. Może tę prawdę powinna uznać za pociechę…

Ale jest przecież Marina, nie wolno jej zapominać o córce! Ze względu na nią musi żyć tak długo, jak to możliwe.

Hildegarda przebierała się w najobszerniejszą ze swych sukien, marszcząc brwi. Ostatni romans Jochuma trwał już dość długo. Ta mała, zadowolona z siebie panna Kruusedige, w przeciwieństwie do większości jego kochanek, była niezamężna i wydawało się, że złapała go w sidła.

Na litość boską, pomyślała, przyglądając się swemu odbiciu w lustrze. Przypominam stóg siana albo namiot żołnierski! Nie, nie mogę tak się pokazać!

Zadzwoniła na pokojówkę, chcąc prosić o radę i pomoc, ją, dziewczynę, która nie żywiła do swej pani ani odrobiny szacunku i posyłała jej za plecami pogardliwe spojrzenia. To Jochum wybrał żonie pokojówkę: zgrabną i śliczną. Jego dłonie z pewnością nie raz obejmowały jej okrągły tyłeczek.

Hildegarda poczuła, że nadchodzi nowy atak słabości. Położyła się na łóżku.

– Jestem tylko trochę zmęczona – powiedziała, pragnąc uspokoić córkę. – Muszę odpocząć minutkę. Zajrzyj tam, do najwyższej szuflady, może znajdziesz kilka cukierków.

Gdy zjawiła się pokojówka, Hildegarda zdążyła jeszcze powiedzieć, że dzwonek trąciła przypadkiem. Dziewczyna odeszła więc, tłumiąc chichot. Hildegarda popadła w omdlenie.

Znów znalazła się w samym środku piekła. Ucztujący dwór, narastający wokół dokuczliwy szum. Świętowano na cześć Jego Wysokości. Ach, ten język, niemożliwy do opanowania! Na szczęście w modzie było posługiwanie się francuskim, którym Hildegarda władała. Ale dziś wieczorem i tak nikt się do niej nie odzywał.

Wiedziała, dlaczego: wyglądała gorzej niż kiedykolwiek. Opuchnięta twarz, a tego defektu nie wypadało zauważać. Omijano ją więc, by uniknąć zadawania pytań lub nienaturalnych prób podejmowania rozmowy na inny temat.

Wszyscy goście stali w wielkiej sali w grupach, rozbawieni, roześmiani. Jochum gdzieś zniknął, zostawiając ją całkiem samą. Ludzie, którzy zbliżali się do niej, w ostatniej chwili skręcali w bok, odwracając spojrzenia.

Tego wieczoru romans z panną Kruusedige rzucał się w oczy bardziej niż kiedykolwiek. Jochum nie czynił już żadnej tajemnicy z ich związku. Pochylał się teraz nad dłonią swej wybranki, całując ją i nie spuszczając przy tym wzroku z ukochanej. Tak całował kiedyś dłoń Hildegardy…

Damy dworu zerkały na księżnę z ukosa, uśmiechając się pod nosem.

O, samotności! Straszliwa salo balowa, tak przeraźliwie wielka i pusta, choć pełna ludzi!

Mała Marina, jej jedyny przyjaciel na tym świecie, tak bardzo chciała przyjść z matką tutaj, prosiła i błagała z niezwykłym strachem w oczach. Ale Hildegarda musiała odmówić córce, choć serce ściskało jej się z bólu, bo podczas obiadu ani późniejszych tańców nie było miejsca dla dzieci.

Nie czuła się dobrze. Nie mogła oddalić się do swych komnat, gdyż zostałoby to uznane za obrazę królewskiego majestatu. Nie śmiała zbliżyć się z prośbą o pozwolenie, by wolno jej było odejść z powodu złego samopoczucia. Hildegarda nigdy nie należała do osób, które lubią zwracać na siebie uwagę.

Właściwie nie nazywała się Hildegarda, lecz zupełnie inaczej, ale w Riesenstein jej imię było zbyt trudne do wymówienia, zmieniono je więc na Hildegardę. Wtedy nawet jej się podobało, gdyż wybrał je Jochum, ale teraz, gdyby tylko miała odwagę poprosić, chętnie powróciłaby do dawnego imienia.

Jochum przeszedł obok żony, cedząc przez zęby:

– Musisz tak stać jak krowa, cały czas wślepiając się we mnie? Twoja suknia jest taka ciasna, że widać wszystkie zwały tłuszczu! To obrzydliwe! Czy nie mogłabyś przynajmniej zarzucić na wierzch szala?

Przeszedł dalej, rzucając królowej wytworny żarcik.

Kiedy Hildegarda nareszcie odważyła się podnieść wzrok, napotkała czyjeś spojrzenie. Zadrżała. Takich oczu nie widziała na dworze już od wielu lat. Wyrażały zrozumienie, emanowały ciepłem i serdecznością, dawały świadomość bezpieczeństwa, mówiły, że przecież nie jest całkiem samotna i opuszczona. Istniał ktoś, kto po prostu był jej przyjazny, choć nie mógł z nią porozmawiać.

Hildegarda poczuła, jak ogarnia ją przyjemne ciepło, a do oczu napływają łzy wzruszenia i radości. Nie znała tego młodego mężczyzny. Należał do drabantów króla Christiana, doborowej grupy rosłych mężczyzn z rodzin szlacheckich. Mundury królewskiej gwardii były strojne: jasnobłękitne, podbite czerwienią peleryny z białymi, skrzyżowanymi na piersiach bandoletami. Paradowali pod ścianą i pilnowali bezpieczeństwa gości na wielkiej uczcie.

Był to przystojny młody człowiek, może nieco ponad trzydziestoletni, o ciemnych smutnych oczach. Tkwiła w nim jakaś szlachetna delikatność, choć trudno byłoby nazwać go słabym. Hildegarda natychmiast go polubiła. Wcześniej po prostu nie patrzyła w stronę drabantów, to nie przystało księżnej.

Teraz był dla niej niczym oaza na pustyni dla spragnionego wędrowca.

Nie zaszło między nimi nic poza tym przelotnym spojrzeniem, chwilowym zetknięciem wzroku. Teraz jednak Hildegarda wiedziała, że on tam jest. To wystarczyło. Znów poczuła się silna.

Mała Marina skuliła się w swoim łożu i nasłuchiwała z bijącym sercem. Zza ściany dochodziło słabe chrapanie guwernantki.

Gdyby tylko mogła zamknąć drzwi prowadzące na korytarz… Nie wolno jej jednak było tego robić, brakowało klucza, a stara, głucha opiekunka musiała mieć możliwość zajrzenia do niej, gdyby zaistniała taka potrzeba.

Gdyby zaistniała potrzeba? Ani razu w ciągu dwóch lat, kiedy była guwernantką Mariny, nie obudziła się z ciężkiego, połączonego z chrapaniem snu, by zajrzeć do dziewczynki. A ponadto Marina nie miała odwagi wchodzić do niej.

Wiedziała dosyć. Z początku nie mogła zrozumieć, dlaczego od starej damy wieczorami zalatywał taki dziwny zapach. Teraz jednak była na tyle duża, by pojąć, że kobieta pije jak szewc i stąd bierze się nieustające chrapanie w nocy.

Marina musiała wyjrzeć spod kołdry, by zaczerpnąć powietrza.

Dziś wieczorem ucztowano. Chyba wszyscy tam poszli? Tej nocy, wyjątkowo, mogła spać spokojnie.

Oby tylko dziś wieczorem nie rozległy się na korytarzu owe skradające się kroki! O, Boże, dopomóż mi! Niech to nie zdarzy się jeszcze raz, nie zniosę tego!

Przez ostatnie dwa tygodnie słyszała kroki. A potem ostrożnie otwierały się drzwi. Kroki zbliżały się do jej łóżka.

Pierwszego wieczoru usiadła zdziwiona.

„Mama?”

„Ciii – usłyszała w odpowiedzi. – To tylko ja, wujek Povl.”

Wujek Povl? Ach, tak, stary, opasły hrabia Ruckelberg. Czego tu chce w tej swojej zatłuszczonej, wypomadowanej peruce, z podbródkami trzęsącymi się przy każdym ruchu głowy? Wyłupiaste oczy, wpatrujące się w nią pożądliwie, tłuste palce spoczywające na jej kolanach…

„Spójrz, Marino, co ci przyniosłem. Słodycze przygotowane dla samego króla.”

Właściwie nie był tak bardzo stary. Mniej więcej w wieku ojca. Zwalisty i zniszczony życiem, wyglądał jednak na dużo starszego.

Marina przyjęła smakołyki i grzecznie podziękowała, ale on wcale nie odchodził. Przysiadł na brzegu łóżka i szeptał całą masę głupstw o tym, jaką jest śliczną dziewczynką i jak bardzo chciałby mieć lalkę podobną do niej, by móc się z nią bawić w chwilach samotności. Głaskał dziewczynkę po włosach i po policzku, choć jej wcale się to nie podobało, aż w końcu sobie poszedł.

Następnego wieczoru był u niej znów z kolejną porcją słodyczy. Zabronił jej mówić komukolwiek o tych odwiedzinach, bo powinien być na warcie i gdyby ktoś dowiedział się, że zamiast tego składa wizyty swej małej przyjaciółce, poszedłby do więzienia, a ona chyba tego nie chce? Tym razem wetknął rękę pod przykrycie, dotykał jej ramion i szyi mówiąc, że ma delikatną, miękką skórę.

Kolejnego wieczoru położył dłoń na jej piersi, mówiąc, że jest już dużą dziewczynką, i oddychał dziwnie, chrapliwie. I chociaż zawsze uczono ją, by we wszystkim słuchać dorosłych i nie zadawać żadnych pytań, odważyła się poprosić, żeby tego nie robił, gdyż ona się boi, i wtedy sobie poszedł.

Dzień później nie chciała iść spać, starała się zostać z matką, ale odesłano ją, kiedy przyszedł ojciec. Wałęsała się po korytarzach, słysząc nawoływania poszukującej jej guwernantki. Wtedy właśnie natknęła się na niego, wujka Povla, i choć starała się ukryć, on już niestety ją zobaczył.

Zwabił ją do zbrojowni, koniecznie chcąc coś pokazać.

Marina miała wielką ochotę odmówić, ale zbyt mocno tkwiły w niej surowe zasady wpojone przez ojca. Zawsze słuchać dorosłych, być grzeczną i posłuszną dziewczynką. Nigdy przedtem nie sprawiało jej to trudności, wyrosła bowiem na zastraszone dziecko, które nie śmie wymówić słowa „nie”. I teraz także nie mogła postąpić inaczej, tylko pójść z wujkiem do mrocznej zbrojowni.

Nie, nie mogę myśleć o zbrojowni i o tym, co się tam wydarzyło! Muszę się skupić na matce, która jest teraz na dole, w sali balowej, i na pewno świetnie się bawi.

W głębi duszy jednak Marina wcale w to nie wierzyła.

Biedna matka, tak bardzo cierpi! A ojciec jest dla niej taki niedobry, łaje ją, nazywa krową i tłustą maciorą.

Matkę, niegdyś najpiękniejszą na świecie! Tak było, zanim jej twarz stała się taka dziwna. Marina słyszała ostatnio, jak ojciec wrzeszczał na matkę. „Medyk, zdaje się, powiedział, że to wszystko na marne? Dlaczego więc robisz sobie jakieś bezpodstawne nadzieje? Lepiej byłoby przyspieszyć to wszystko, żebym mógł jeszcze nacieszyć się życiem! Lottie nie będzie czekała w nieskończoność.” Lottie to ta panna Kruusedige, która bez przerwy przegląda się w lusterku, tyle Marina wiedziała. A potem matka mówiła swoim cichym głosem coś o Marinie. „O nią nie musisz się martwić. Sam się nią zajmę;” To zabrzmiało groźnie i dziewczynka skuliła się najbardziej jak potrafiła, aby nie mogli jej dojrzeć. „Czy nie pojmujesz, że staję się pośmiewiskiem całego dworu? – wołał ojciec do matki. – Mieć za żonę taką, która mdleje z byle czego!”

Marina pamiętała, że matka płakała, choć starała się to ukryć. Ojciec jednak usłyszał jej łkania i wpadł w jeszcze większy gniew.

Biedna matka! Marina miała nadzieję, że mimo wszystko dobrze się bawi na balu.

Hildegarda zdołała usunąć się na bok, nie stać na środku na oczach wszystkich. Opierała się plecami o ścianę, aby jej tusza była mniej widoczna. Ciasna suknia uwierała tak mocno, jakby za chwilę miały trzasnąć szwy. Hildegardę oblewał zimny pot, pragnęła po prostu odejść i położyć się w swojej komnacie. W drugim krańcu sali stał Jochum, otoczony wianuszkiem zafascynowanych nim dam. Widziała, że jest wśród nich także Lottie Kruusedige. Uczucie wstydu jeszcze bardziej osłabiło Hildegardę; przymknęła oczy, zupełnie zrezygnowana.

– Księżno – odezwał się ktoś po francusku. – Widzę, że jesteście głęboko pogrążona w myślach.

Szybko uniosła powieki i pokłoniła się nisko. Przed nią stała królowa. Dobra, życzliwa królowa Charlotta Amalia.

– Chodźmy, spoczniemy chwilę na mej sofie!

Hildegarda usłuchała z wdzięcznością. Wiedziała, że królowa nigdy nie wspomni o jej chorobie ani też o miłostkach Jochuma. Obydwu kobietom przypadł w udziale podobny los. Chociaż król Christian bez wątpienia nie zaniedbywał swych małżeńskich obowiązków i dał Charlotcie Amalii siedmioro potomków, to miał także pięcioro dzieci z Sophią Amalią Moth; swoją wieloletnią kochanką.

Królowa jednak, tak samo jak Hildegarda, zachowywała się taktownie i publicznie nie urządzała żadnych scen. Mężczyźni wymagali od żon absolutnej lojalności, dlatego też mogli robić to, co im się żywnie podobało.

Jednak poza wszystkim Hildegarda uważała, że cudownie jest nareszcie z kimś porozmawiać i uciec spod pręgierza spojrzeń.

– Jak się miewa mała Marina? – zapytała królowa, gdy już usiadły.

– Dziękuję, dobrze – odparła Hildegarda. – Ale jest takim nieśmiałym dzieckiem, że właściwie nigdy nie wiadomo, co myśli.

– Owszem, zauważyłam to. Ale tak przecież trzeba wychowywać dzieci, nie należy ich widzieć ani słyszeć. Co prawda uważam, że mężczyźni są dla nich zbyt surowi, ale my także przez to przeszłyśmy i jakoś nic nam nie zaszkodziło.

Czyżby? Hildegarda powróciła myślą do własnego surowego dzieciństwa, które pamiętała jako długi ciąg pełnych dojmującego chłodu dni spędzonych w zamkowych salach w ich rodzinnym kraju. Ciągłe „zrób to i to, nie rób tego”. Czy to nie zaszkodziło?

Mruknęła coś niewyraźnie pod nosem.

Gawędziły o błahostkach dotyczących dworu, Hildegarda zapytała o dzieci królowej, a był to temat, który starczał na długo. Ale oczy Hildegardy błądziły po sali…

– Kim jest ten mężczyzna przy drzwiach? – ośmieliła się zapytać, gdy zapadła chwila milczenia; obawiała się bowiem, że królowa zechce ją opuścić. – Drabant o takim przyjaznym, choć smutnym wejrzeniu? Wydaje mi się, że gdzieś go już kiedyś widziałam, ale nie mogę sobie przypomnieć.

To było kłamstwo, ale przecież nie mogła otwarcie okazać zainteresowania drabantem.

– Z pewnością nie, księżno Hildegardo – odparła Charlotta Amalia. – Bardzo długo nie było go na dworze. Cała jego rodzina wymarła i musiał zająć się swą posiadłością. Znane są wam chyba reformy mojego męża dotyczące szlachty. Stare rody zdobyły zbyt dużą władzę, dlatego większości odebrano przywileje…

Królowa przerwała, a Hildegarda nie śmiała się dopytywać. Mogła tylko spoglądać wyczekująco.

Królowa wzrokiem śledziła Jego Wysokość. Rozmawiał właśnie z wielkim, zwalistym szlachcicem o nalanej, błyszczącej twarzy i wyłupiastych oczach.

Ku uldze Hildegardy królowa podjęła przerwany wątek:

– To hrabia Ruckelberg, jeden z nowo mianowanych szlachciców mego męża. Nie twierdzę, że go lubię, tkwi w nim jakiś fałsz, czy nie mam racji, księżno?

Hildegarda zgodziła się z nią.

– No cóż – mówiła dalej królowa, lekko wzruszając ramionami. – Ale nie powinna się o nim mówić nic złego. Cieszy się nieposzlakowaną opinią. Nie było wokół niego żadnych skandali, nazwiska Ruckelberg nigdy nie łączono z żadną kobietą. Interesują go jedynie sprawy królestwa. Mój małżonek twierdzi, że hrabia służy mu nieocenioną pomocą. – Nareszcie wróciła do punktu wyjścia. – Ale młodemu Tristanowi Paladinowi pozwolono zatrzymać jego posiadłość, Gabrielshus. Tak, mówię o drabancie, który wydał się wam znajomy.

– Och, oczywiście, że to Tristan Paladin – ożywiła się Hildegarda, która nigdy wcześniej nie słyszała tego nazwiska. – Wiedziałam, że gdzieś już musiałam go spotkać!

Młody człowiek nie spoglądał więcej w jej stronę i Hildegarda wcale tego nie pragnęła. Chciała tylko zapamiętać to ciepłe, troskliwe, rozumiejące spojrzenie.

Tristan Paladin… Cóż za imię! Ale pasowało do niego. Nagle Hildegardzie wydało się, że nie mógłby nazywać się inaczej.

Królowa przeprosiła ją, mówiąc, że czekają na nią inne obowiązki, i Hildegarda już chciała wstać i odejść, choć czuła się ciężka jak słoń…

– Ależ nie, księżno, posiedźcie jeszcze, wyglądacie na zmęczoną! Zostańcie tutaj tak długo, jak będziecie miała na to ochotę. Czy zwracaliście się do jakiegoś lekarza?

– Tak, nadworny medyk bada mnie regularnie.

Królowa zawahała się, Hildegarda wiedziała, dlaczego. Chciała zaproponować księżnej usługi osobistego medyka króla, ale słowa nie mogły jej przejść przez usta. Medyk królewski był bowiem ojcem osławionej Sophii Amalii Moth, której nadano szlachectwo i tytuł hrabiny Samsoe.

Królowej z pewnością niełatwo było wymówić nazwisko królewskiego medyka.

Hildegarda pospieszyła jej z odsieczą.

– Doskonale sobie radzę, Wasza Wysokość, ale jeśli wolno mi będzie posiedzieć tu przez chwilę, z wdzięcznością przyjmę tę propozycję.

– Zostańcie tu tak długo, jak chcecie, księżno – uśmiechnęła się Charlotta Amalia. W uśmiechu tym objawiło się bolesne zrozumienie losu, który wspólnie dzieliły.

Jakie to wszystko żałosne, pomyślała Hildegarda, kiedy została sama. Na drugim końcu sali rozpoczęły się tańce, ale Jochuma nigdzie nie było widać. Nie było także panny Kruusedige, ale nic w tym dziwnego, że zniknęła w ślad za nim.

Zdenerwowanie Jochuma, gorączkowy niepokój, tak częste ostatnio wybuchy gniewu… Czy w szeptach, które usłyszała kilka dni temu, kryła się prawda? Że panna Kruusedige jest w tak zwanym błogosławionym stanie?

Siostrzyczka lub braciszek małej Marine? Bez wątpienia braciszek, panna Kruusedige z pewnością urodzi samych synów. To tylko ona, Hildegarda, miała jedną jedyną córkę.

Bezgraniczna miłość do córeczki wypełniła jej serce.

Czy to dlatego Jochum pragnął jej rychłej śmierci? Dlatego, że chciał zapewnić pannie Kruusedige przyzwoity status?

O, losie, jakże bolesne są twoje ciosy!

Król… Jochum… Eleganccy szlachcice drobiący w tańcu… Poznawała większość z nich i wiedziała, że to nie nad dłońmi żon pochylają się ze słodkim uśmiechem.

Niewierność, oszustwo, gdzie okiem sięgnąć.

Jej wzrok padł na hrabiego Ruckelberga i chociaż wyglądał on odpychająco z trzęsącymi się podbródkami i wydatnym brzuchem, miał jakąś dobrą cechę: z jego nazwiskiem nie kojarzono żadnych skandali obyczajowych.

Kilka małych dziewcząt służących na zamku, jeszcze dzieci, zatrudnionych przy porannym paleniu w piecach, mogłoby może powiedzieć co innego, gdyby śmiały…

Hildegarda przypadkiem odwróciła głowę i napotkała najczystsze, najsmutniejsze spojrzenie na świecie.

Tylko przez sekundę. Ale to wystarczyło, by znów napłynął spokój i coś, co chyba można nazwać szczęściem.

Tristan Paladin. „Rycerz smutku”. Hildegarda zaczęła snuć fantazje o tym, dlaczego jest taki zasmucony, ale tak naprawdę nie znała go ani trochę i mogła tylko zgadywać.

W pełnej gwaru i wilgotnego ciepła sali balowej, przepełnionej aromatem perfum zmieszanych z potem, Hildegarda nareszcie odnalazła spokój. Usiadła wygodniej na sofie i przymknęła oczy. Nie zauważyła, kiedy zapadła w głębokie omdlenie, i upłynęło dużo czasu, zanim ktokolwiek zorientował się, co stało się z niekształtną, zdeformowaną niewiastą.


ROZDZIAŁ II

<p>ROZDZIAŁ II</p>

Podczas gdy w sali balowej trwała barwna, beztroska zabawa, komendant zamku wraz z nadwornym medykiem wyglądał przez okno klatki schodowej na dziedziniec.

– Widzę, że dzisiaj wszyscy twoi ludzie są na służbie – odezwał się medyk.

Komendant rozejrzał się dokoła, by upewnić się, że nikt ich nie słyszy, i rzekł:

– Tak. Uroczystości takie jak dzisiejsza zawsze nastręczają dodatkowych trudności. Jego Wysokości grozi wówczas większe niebezpieczeństwo niż zazwyczaj.

Komendant nie wyróżniał się niczym szczególnym. Ot, mężczyzna w mundurze, w średnim wieku, niewysoki, przeciętny we wszystkim. Lekarz był okrąglejszy, wyraźnie dbający o zainteresowanie otoczenia i przez to ubrany bardziej elegancko, z brodą władczo wysuniętą do przodu. W żadnym z nich jednak nie było nic niesympatycznego.

– Nadal ich nie pojmano? – szeptem zapytał medyk.

– Nie. Wszystko, co do nas dociera, to plotki. Plotki i fragmenty rozmów. Ale nie możemy sobie pozwolić na osłabienie czujności.

– Rozumiem. Nawet jeśli tylko połowa z tego, co się szepce na ich temat, jest prawdą, to i tak są śmiertelnie niebezpieczni.

Popatrzyli ku ulicom miasta, ciągnącym się od przeciwnej strony dziedzińca zamkowego. Daleko, tam gdzie zaczynały się ulice, plac otaczały liściaste drzewa, rzucające głębokie cienie na bramy domów. Tam wśród cieni była niewielka karczma, a pod stojącymi przed nią drzewami dostrzegli trzech mężczyzn w ciemnych opończach. Mężczyźni ci w mroku sprawiali wrażenie nienaturalnie wysokich.

– To oni, prawda? – zapytał nadworny medyk cicho, jakby obawiał się, że tamci mogą go usłyszeć.

Komendant wzruszył ramionami.

– Stoją tu już od tygodnia co wieczór. Moi ludzie wychodzili do nich, ale zanim dotarli na miejsce, tych trzech znikało. Jak gdyby to były tylko… cienie. Omam wzrokowy, ogarniający ludzi patrzących z zamku.

– I przypuszczasz, że należą do tego tajemniczego zakonu?

– Przypuszczam? – obruszył się komendant. – Tak niesie wieść gminna.

– Jak nazywa się ta sektę? „Strażnicy Wiary”?

– Nie, to nie sekta, to zakon pod nazwą „Strażnicy Prawego Tronu”.

– A więc atak na majestat królewski. Czy mają innego pretendenta do korony?

– Jeszcze gorzej!

– Tak niewiele o nich wiem – przyznał doktor. – Czy nie mają związku z okultyzmem?

– Oczywiście tak. Ale wiesz, plotka wylatuje wróblem, a wraca wołem.

– Czasami warto posłuchać pogłosek. Chciałbym się wszystkiego dowiedzieć.

Komendant uśmiechnął się półgębkiem, zaraz jednak jego twarz spoważniała.

– Mamy w Danii wiele różnych ezoterycznych zakonów…

– Co to znaczy?

– Że otaczają się zasłoną tajemnicy, ich rytuały są tylko dla wtajemniczonych. Większość tych związków jest nieszkodliwa, członkowie wielu z nich spełniają po cichu dobre uczynki. Ale są też ci Strażnicy Prawego Tronu. Źli, niebezpieczni. Tak przynajmniej o nich powiadają. Nikt nie wie niczego na pewno.

– Dlaczego są tacy niebezpieczni?

– Kopali zbyt głęboko. Czy słyszałeś kiedykolwiek o Ludziach z Bagnisk?

– O, tak, niejedno – uśmiechnął się medyk. – Chodzi o tych, którzy zamieszkują moczary i bagna pod wrzosowiskami?

– Tak, pradawni mieszkańcy Danii. Ci, którzy mieszkali na tych terenach, zanim pojawili się ludzie. Później skryli się pod ziemię. Takie wierzenia nieobce są wielu krajom. W Norwegii nazywa się ich Podziemnym Ludkiem, to huldry i haugkalle. W Anglii i Islandii zwą się elfami. Znali je już Piktowie, zamieszkujący Szkocję.

W Danii także mamy elfy.

– Ale co to ma wspólnego ze Strażnikami Prawego Tronu? Gdyby chcieli strzec wiary, miałoby to jakiś sens.

– Posłuchaj więc. Czy uwierzysz, to już wyłącznie twoja sprawa. A zatem ci Strażnicy natrafili na stare zapiski. W tych pradawnych historiach wiele jest także o czarach. Oczywiście to prymitywne i niemądre, ale oni na swych spotkaniach odprawiają rytuały i składają ofiary. A ich głównym celem jest przywrócenie Ludziom z Bagnisk należnej pozycji. Zamierzają ponownie oddać im we władanie dawny kraj.

– Och, mój Boże – westchnął doktor, zrezygnowany.

– Czego to ludzie nie wymyślą!

– Cóż, przede wszystkim dziwię się Strażnikom. Oni wierzą w istnienie Ludzi z Bagnisk! Chodzą słuchy, że mają jakieś powiązania z owymi mistycznymi istotami z pradziejów. To oczywiście wierutne bzdury, ale wydaje się, że sami Strażnicy w to wierzą.

– Co mają zamiar zrobić?

– Obalić króla i złożyć go w ofierze, by Ludzie z Bagnisk mogli zająć zamek i osadzić na tronie swojego władcę.

– Dziecinne bajdurzenie.

– Nie jestem tego taki pewien. Wierzą w bajki, to oczywiste, bowiem Ludzie z Bagnisk nie istnieją, ale niebezpieczeństwo grożące Jego Królewskiej Mości pozostaje. Strażnicy są zdecydowani.

– Czy jest ich wielu?

– Nic o tym nie wiemy.

– Ale przecież zamek jest dobrze strzeżony.

Twarz komendanta była jak wykuta z kamienia. Wyjrzał przez okno i utkwił wzrok w trzech długich cieniach.

– Plotka głosi, że są także na zamku, wśród dworzan i osobistej gwardii króla.

– Dobry Boże – szepnął medyk. – To straszne!

– Gdyby tylko można było wyśledzić, gdzie się zbierają – marzył na głos komendant. – Tak, byśmy mogli pojmać ich wszystkich razem! Chwytanie jednego tu, drugiego tam nie ma sensu, bo i tak mnożą się dalej niczym komary w letni wieczór.

– Mimo wszystko uważam, że to tylko ludzkie gadanie. Prawdziwy tajemny związek nie pozwoliłby, aby na zewnątrz wydostało się tak wiele informacji.

Komendant popatrzył na rozmówcę wzrokiem, z którego nic nie dało się wyczytać.

– Wiemy, skąd pochodzą te informacje. Z samego źródła. Od pewnego młodego człowieka, w którym żądza przygód wzięła górę nad ostrożnością. Dzień po tym, jak wiadomość o istnieniu Strażników znalazła się na ustach ludzi, znaleziono go martwego. Powieszonego za nogi, jak zaszlachtowane zwierzę, na ścianie jednego z domów. Bez kropli krwi w ciele.

Medyk zadrżał gwałtownie.

– Moim zdaniem coś się tu nie zgadza. Jeśli chcą nawiązać kontakt z Ludźmi z Bagnisk, powinni ich szukać na moczarach, łąkach i wrzosowiskach. Nie w wielkim mieście! Miasto jest zbyt nowoczesne.

– Kopenhaga nie zawsze była miastem – cicho zauważył komendant.

– Chcesz powiedzieć…? – Medykowi znów ciarki przebiegły po krzyżu.

– Powiadają, że udało im się dotrzeć na sam dół, aż do tego poziomu pod miastem, gdzie przebywają Ludzie z Bagnisk. Podobno nawiązali kontakt z owymi istotami.

– Mam w Norwegii krewniaczkę. Ona twierdzi, że cały Podziemny Ludek, huldry, jest w istocie dosyć przyjaźnie nastawiony do ludzi.

– I pewnie to prawda, nasze elfy też są życzliwe, o ile człowiek nie da im się we znaki. Ale Ludzie z Bagnisk są na wskroś źli.

– Czy ty w nich wierzysz? – dopytywał się doktor.

– Brednie! Powtarzam tylko, co mówią na ten temat ludzie. To zupełnie co innego. Ale wierzę w strażników Prawego Tronu. Przez swe okultystyczne rytuały, oddawanie czci złemu, przeświadczenie, że pozostają w kontakcie z Ludźmi z Bagnisk, stają się groźni jak wszyscy fanatycy.

– Czy wiadomo ci coś o krwawych ofiarach? Oprócz tego, którego zarżnięto?

– Nic konkretnego. Przy takich ceremoniach poświęca się w ofierze głównie koguty i inne drobne zwierzęta. Tak mi się przynajmniej wydaje, niczego nie wiem na pewno. Ale prawdą jest, że w Kopenhadze znikają dzieci. I dorośli także. Ginie po nich wszelki ślad. To jednak nie musi mieć z nimi związku.

– I chcą porwać króla? Co za nikczemnicy! Wiesz, mam ochotę podejść do tych zbirów, stojących po drugiej stronie dziedzińca, i przyjrzeć się im.

– To ci się nie uda. Nie pozwalają nikomu z zamku zbliżyć się do siebie.

– Ależ są wysocy! Skąd się tacy wzięli?

Twarz komendanta przybrała tajemniczy wyraz.

– Można przypuszczać, że Ludzie z Bagnisk to drobne okrągłe istoty, mieszkające gdzieś pod ziemią, prawda?

– No tak, ale przecież ci to tylko Strażnicy.

– Widać, że nie słyszałeś zbyt wiele o Ludziach z Bagnisk z naszej zamierzchłej historii. Podobno i mężczyźni, i kobiety byli niezwykle wysocy.

Doktor przez dobrą chwilę z osłupieniem wpatrywał się w komendanta. Potem powoli przeniósł wzrok na dziedziniec.

Trzy mroczne cienie zniknęły. Rozpłynęły się w ciemności między drzewami.

W sali balowej bawiono się beztrosko i hucznie.

Ale głęboko pod nią działo się coś zupełnie innego.

Medyk i komendant mieli rację. Trzej mężczyźni po drugiej stronie placu zniknęli, ale nie rozpłynęli się w powietrzu.

Karczmarz prowadzący małą, brudną gospodę skinął w ich kierunku głową, gdy schodzili po schodach do wyszynku, tak jak kiwał już wielu milczącym mężczyznom pojawiającym się tu tego wieczoru. Goście raczący się piwem nie zwrócili uwagi na nowo przybyłych, tak szybko prześlizgnęli się przez drzwi ukryte za zasłoną w najciemniejszym kącie.

Wiadomo było, że istnieje jakieś dalsze pomieszczenie, które wynajmować mogą dostojniejsi goście.

Za zamkniętymi drzwiami nie było jednak żadnego pokoju. Kiedy przybysze przeszli za nie, stanęli u szczytu schodów wiodących do piwnicy. Pewnym krokiem schodzili w dół. Tam w świetle migoczącej tranowej lampy odnajdywali kolejne drzwi i kolejne schody prowadzące coraz niżej ku wejściu do murowanego tunelu.

Wygląd kamieni w murze świadczył, że jest to bardzo stare przejście. Tu i tam połyskiwały słabe światła umieszczone w takiej odległości od siebie, że z trudem można było odnaleźć następną lampę. Po ścianach pełzało drobne robactwo.

W tunelu panowała wilgoć. Znajdowali się pod fosą czy może raczej pod kanałem, który służył zamkowi jako fosa.

Potem wilgoć ustąpiła. Ściany stały się suche, porastał je zielony mech. Stanęli przed kolejnymi drzwiami.

Z trudem pchnęli ciężkie kamienne wrota i znaleźli się w piwnicy tak starej, że część muru obróciła się w pył.

W sali balowej nikt nie zauważył, że niektórzy goście, trzymający się do tej pory na uboczu, nagle jakby rozpłynęli się w powietrzu, podczas gdy tak naprawdę wycofali się oni w kierunku schodów wiodących do piwnicy. Łańcuch straży przerzedził się, ale w sposób tak dyskretny, że komendant nie dostrzegł żadnych zmian.

Znalazłszy się już w piwnicach zamkowych dotarli do rzadko używanego pomieszczenia. Tam przesunęli kilka ciężkich belek podłogowych, odsłaniając kamienną płytę z umieszczonym w niej żelaznym pierścieniem. Kiedy ją uniesiono, buchnęła zatęchła woń starzyzny. Zeszli w dół po długich kamiennych schodach o wyślizganych stopniach, które prowadziły do nieznanego pomieszczenia. Stary zamek w Kopenhadze zbudowany został na murach dawno już zapomnianego klasztoru. Teraz znaleźli się właśnie w piwnicy owego klasztoru i tam spotkali mężczyzn, którzy dotarli tu przez tunel. Było to przejście, które w odległej przeszłości wykopali pod fosą mnisi, by stworzyć sekretną drogę prowadzącą do klasztoru zakonnic w sąsiedztwie.

Mieszkańcy Kopenhagi dawno już o tym zapomnieli, ale Strażnicy Prawego Tronu przypadkiem odkryli piwnicę. Później, gdy kopenhaski zamek przebudowywano, piwnice te zniszczono na zawsze. Istniały jednak w czasach Christiana V i piwnice; i tune1, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa jego Królewskiej Mości.

Wszyscy mężczyźni przyoblekli brunatne mnisie opończe przechowywane poza najświętszą piwnicą. Określenie tego miejsca mianem świętego może wydać się bluźnierstwem, ale dla nich miało ono charakter sakralny.

Piwnica nie była duża. Wszędzie płonęły łojowe świece, po części by oświetlić miejsce i wprowadzić odpowiedni nastrój, a po części dlatego, by uzyskać bodaj odrobinę ciepła w wilgotnym lochu. Na środku pomieszczenia wznosił się niewielki okrągły mur przypominający cembrowinę studni.

Nie była to jednak prawdziwa studnia z wodą, lecz szyb wykopany w ziemi.

W piwnicy znajdowało się trzynaście osób. Trzynaście – liczba stosowna dla czarodziejskiego kręgu.

Wszystkich zebranych charakteryzowała jedna wspólna cecha – niezwykle wysoki wzrost. Wśród nich nie mogła znajdować się żadna kobieta; w owym czasie, w XVII wieku, w Danii nie było prawie wcale tak wysokich kobiet. Pod nasuniętymi mnisimi kapturami nie można jednak było dojrzeć rysów żadnej twarzy.

Dwunastu zebranych, zwróconych w kierunku studni, ustawiło się półkolem. Trzynasty stał samotnie po drugiej stronie.

Uniósł ręce.

Gdyby można było ujrzeć ich oblicza, ukazałyby się zacięte, złe, zimne twarze, niektóre przerażone. Ten moment był najstraszliwszy dla młodych, którzy wiedzeni żądzą sensacji i pociągiem do okultyzmu znaleźli się w tej tajemnej grupie. Nigdy nawet nie śniło im się, co może wydarzyć się na takich spotkaniach, teraz jednak było już za późno, by się wycofać. Wiedzieli, co stało się z tym, który miał za długi język. Chęć wystąpienia z zakonu uznano by za zdradę i ukarano w ten sam makabryczny sposób.

Było ich dwóch – dwóch młodych, którzy przystąpili do grupy przez przypadek, a później nie mieli odwagi przyznać się do tego. Panicznie obawiali się pozostałych członków zakonu, owych śmiertelnie poważnych mężczyzn o sercach przepełnionych gwałtowną, bezlitosną nienawiścią, których nikt nie zdołałby powstrzymać.

I czegóż oni nie umieli! Magia, poruszająca rzeczy, które powinny pozostać ukryte! Kiedyś młodzieńcy nie wierzyli w Ludzi z Bagnisk, lecz teraz nie byli już pewni żadnego z członków zakonu. Nie wiedzieli, czy są oni żywymi ludźmi, czy…

Najbardziej przerażali ich trzej wysocy, bladzi, którzy nigdy nie odsłaniali swoich twarzy. Czasami tylko, dosłownie na mgnienie oka, można było dojrzeć zdejmującą grozą trupią bladość i nieruchome, lodowato patrzące oczy, przypominające ślepia jaszczura. Gdzie mieszkali, skąd pochodzili? Przeważnie pojawiali się nagle w te wieczory, gdy odbywały się spotkania. Czasami stali na zewnątrz, pod drzewami. Innym razem znajdowali się już w piwnicy, zanim nadeszli pozostali. Żaden z członków zakonu nie dorównywał im wzrostem.

Nie wolno było wypytywać o innych i rozmawiać z nikim, ani podczas seansów, ani później. Dwaj młodzi dostali się do grupy z poręczenia gadatliwego młodzieńca. Po jego śmierci znaleźli się w pułapce bez żadnej możliwości wyrwania się z niej. Chwilami czuli na sobie badawcze spojrzenia innych…

Ale po prawdzie sekretne stowarzyszenie było fascynujące! Mistyka pociągała młodzieńców już od lat dziecinnych. Teraz znaleźli się w samym centrum tego, czego nikt nie był w stanie sobie nawet wyobrazić. Starali się zapomnieć o strachu i uczestniczyli w ceremonii, chociaż często z trudem opanowywali fale słabości.

Mężczyzna stojący po drugiej stronie studni wypowiedział zaklęcie w gardłowo brzmiącym języku, którego nie znali. Sprawiał wrażenie archaicznego, pogańskiego. Chłopcy wiedzieli, że był to ten sam język, w którym zapisano niedawno odkryte tajemnicze teksty. Przypuszczano, że tym językiem posługiwali się Ludzie z Bagnisk.

Mężczyzna mówił przez chwilę, a ze studni zaczęły buchać kłęby pary. Wielokrotnie byk świadkami tego zjawiska i nie budziło ono już przerażenia. Jednakże głos dobiegający z dołu zawsze sprawiał, że ciarki przebiegały im po plecach. Odruchowo przysunęli się bliżej siebie. Natychmiast zapłonęły ukryte pod kapturem jaszczurze oczy jednego ze strasznych mężczyzn.

Młodzieńcy zdawali sobie sprawę, że są pod obserwacją. Nie w pełni im ufano.

Rozpoczął się dialog między mężczyzną stojącym Po drugiej stronie studni a głosem dobiegającym z dołu. Mężczyznę spowijał niemal całkowicie obłok pary, głos spod ziemi był głuchy, głęboki, z przesadnie wyraźną artykulacją.

Stojący samotnie mężczyzna odpowiedział. Rozmowa była zakończona.

Mistrz ceremonii odwrócił się ku swym współbraciom.

W miarę jak opadała mgła, jego sylwetka rysowała się coraz wyraźniej.

– Nasi przyjaciele pragną ofiary – powiedział. – Podczas następnej pełni księżyca oczekują dowodu naszej lojalności.

– Czego żądają? – zapytał jeden ż wtajemniczonych.

– Krwawej ofiary – zimno odparł mężczyzna. – Tym razem to nie może być zwierzę.

– Czy chodzi im o… o naszą największą ofiarę?

– Nie. Czas na nią jeszcze nie nadszedł. Chcą młodej krwi. Krwi dziewicy.

Jednego z chłopców zdjął lęk. Drugi udawanym kaszlem starał się zagłuszyć nerwowy chichot.

Popatrzyli na niego surowo. Zdołał się opanować, ale katastrofa była blisko. Nie mógł nic poradzić na to, że słowa mistrza ceremonii zabrzmiały dla niego zbyt teatralnie.

Wiedział jednak, że to nie żarty. Uczestniczył już w składaniu ofiar, o których bardzo chciałby zapomnieć…

Wkrótce lodowaty strach wypełzł ze ścian i otoczył go dławiącym uściskiem. Obrzędy, które odprawiano, nie dawały powodów do śmiechu.

Gdy z głębi szybu uniosła się zawodząca pogańska pieśń, zimny dreszcz przeniknął młodzieńca od stóp do głów…

Na górze, w sali balowej, trwała huczna zabawa. Jego Wysokość zapraszał na muzykę i tańce. Ukradkiem przekazywano sobie bileciki informujące o miejscach schadzek mężatek i żonatych mężczyzn, którzy bynajmniej nie ze sobą związani byli ślubną przysięgą. Wśród zbytku bawił się dwór.


ROZDZIAŁ III

<p>ROZDZIAŁ III</p>

Mała Marina, choć z całych sił zaciskała powieki, nie mogła uwolnić się od obrazu przerażających wydarzeń, które miały miejsce w zbrojowni.

Otworzyła oczy i nasłuchiwała. Nie, nie słychać było skradających się kroków. Hrabia Ruckelberg na pewno ucztował na dole w sali balowej. O, Boże, niech zostanie tam przez cały wieczór! Niech nie wchodzi na górę!

Zbrojownia… Czy to było tydzień temu? A może więcej? Nie pamiętała.

„Tam jest przecież całkiem ciemno – powiedziała. – jak będę mogła coś zoba…”

„Ciii, poczekaj, zaraz zobaczysz” – odszepnął.

Zadźwięczała potrącana broń.

„Uważaj, jak idziesz” – ochryple nakazał Ruckelberg.

„Wujku Povlu… Czy nie byłoby lepiej, gdybyśmy wrócili? Na pewno mnie już szukają.”

Przystanął. Czuła gorąco promieniujące od jego ciała, przypadkiem otarła się o jego jedwabną kamizelkę i ukryte pod nią zwały tłuszczu. Przerażona szybko cofnęła rękę z obrzydzeniem.

„Poczekaj” – szepnął, podniecony i zniecierpliwiony. Słyszała, że szamoce się z ubraniem, znów oddychając tak dziwnie ciężko.

Marina za wszelką cenę chciała wymazać z pamięci to zdarzenie. Drżąc na całym ciele przełykała ślinę, czuła, jak łzy spływają jej po policzkach, ale wspomnienie wciąż powracało.

Odszukał ją w ciemnościach.

„Zobacz” – szepnął drżącym głosem, a jego trzęsące się ręce, mokre od potu, naprowadziły jej dłoń. Marina została zmuszona do chwycenia czegoś wielkiego, pulsująco gorącego. Nic nie rozumiejąc, usiłowała przyciągnąć dłoń do siebie, ale zdesperowany wuj trzymał ją mocno. „Zobacz, tak wygląda mężczyzna – wyjąkał ochryple. – Czujesz? Prawda, że jest duży i ładny?”

Marinę ogarnęła fala mdłości. Jęcząc stała się uwolnić, ale dłoń wuja mocno ściskała jej rękę i zmuszała, by poruszała nią tak, jak on sobie tego życzył, Oddychał jakoś dziwnie; miała wrażenie, że zaraz umrze. W końcu udało jej się wyrwać. Wybiegając ze zbrojowni usłyszała za sobą okrzyk zawodu. Potykała się, usiłując uciec jak najdalej. Ale on nie poszedł jej śladem. Stał, jakby nie mógł się poruszyć. Dopóki nie wypadła na korytarz, słyszała za sobą jego ciężkie dyszenie.

Tego wieczoru nie miała odwagi położyć się do łóżka. Usiadła przy oknie i tam zasnęła. Nikomu jednak niczego nie wyznała, bo wuj Povl powiedział, że matka uczyniła coś, o czym powinien donieść królowi, a gdy to zrobi, matka zapłaci głową. Jeśli Marina nie będzie grzeczna, on oskarży matkę. Jak więc mogła komukolwiek powiedzieć?

Następnej nocy nie przyszedł do jej pokoju, ale i tak ze strachu nie mogła zasnąć. Na nic zdałoby się błagać matkę, by pozwoliła na spanie w jej komnacie. Wiedziała, że i tak nie uzyskałaby zgody, bowiem ojciec mógłby się rozgniewać. Ojciec wielokrotnie bił Marinę, czego matka nie była w stanie znieść, i dlatego prosiła córkę o wyrozumiałość.

Ale zbrojownia była tylko początkiem. Kilka dni później hrabia ponownie odwiedził Marinę wieczorem w jej pokoiku.

„Nie, nie!” – wołała przerażona.

„Milcz, dziewczyno. Czy chcesz, żeby kat przyszedł po twoją matkę? Ja mogę zachować wszystko w tajemnicy, pamiętaj o tym – szeptał hrabia. – Nie bój się, nie będziesz mnie musiała dotykać, jeśli nie chcesz. Leż tylko spokojnie.”

„Ja chcę do mamy!”

„Ona śpi. Cały zamek śpi. Leż spokojnie, nic ci się nie stanie. Wujek Povl tylko cię pogłaszcze.”

Marina leżała sztywna jak kłoda z uczuciem, że wszyscy ludzie ją opuścili, podczas gdy hrabia wsunął dłoń pod przykrycie i dotknął jej piersi, sapiąc przy tym z zadowolenia.

„Bardzo proszę, przestańcie” – błagała.

„Dobrze, nie będę tam trzymał ręki, jeśli ci się to nie podoba – powiedział aksamitnym głosem. – Wszystko dla mojej małej laleczki.”

A potem przesunął spocone palce jeszcze niżej. Ześlizgnęły się w dół po jej skórze do najbardziej intymnego miejsca. Wtedy Marina wydała z siebie rozdzierający krzyk upokorzenia i strachu… Szybko poklepał ją po ręce i odszedł.

Chcąc odpędzić od siebie drastyczne wspomnienie, mocno przycisnęła dłonie do oczu. Na nic się to jednak nie zdało.

Hildegardę obudził gwar głosów ludzi, którzy zebrali się wokół niej. Gorąco, opary potu, niezdrowe podniecenie tłumu… Gdzie była, co się stało?

Jakiś głos z dalszych szeregów wypowiedział słowa, które dotknęły ją do żywego:

– Ta tam już długo nie pożyje.

Usłyszała inny glos, łagodny i życzliwy:

– Bardzo proszę, nie wypowiadajcie się w obecności chorej o sprawach, o których nie macie pojęcia.

Ten głos należał da mężczyzny, którego Hildegarda polubiła od razu tak bardzo, że płacz wywołany pierwszą, okrutną wypowiedzią, zmienił się teraz w łzy wdzięczności.

Uniosły ją silne ramiona kilku mężczyzn. Chciała zaprotestować, powiedzieć, że suknia podsuwa się za wysoko, narażając ją w ten sposób na jeszcze większą śmieszność, ale na nic nie miała siły.

A więc stało się! Straciła przytomność na oczach całego dworu!

– Gdzie jest jej mąż, gdzie jest książę Jochum? – zawołał ktoś; Hildegarda rozpoznała królową.

Ponownie rozległ się ów zimny głos:

– A gdzież by, to jasne, że zniknął z panną Lottie.

W tym drugim przyjaznym męskim głosie zabrzmiała nuta irytacji.

– Czy nie widzicie, że księżna wróciła już do przytomności? Czy takie wypowiedzi są naprawdę konieczne?

Usłyszała niechętny głos kobiety:

– Nie pozwalam, by zwracał mi uwagę drabant!

Drabant? Jej drabant?

Hildegarda nie próbowała nawet dowiedzieć się, do kogo należy ów zimny głos. Takich na dworze było wiele.

Ułożono ją na sofie. Tu było spokojniej, chłodniej.

Nadbiegli lokaje z noszami. Królowa wydawała polecenia:

– Zanieście księżnę do jej komnaty. Nie, nie idźcie przez salę balową, miejcież odrobinę rozumu!

Droga okazała się długa; nosze kołysały się rytmicznie. Hildegarda nie była w stanie otworzyć oczu.

Ktoś przez cały czas szedł obok noszy. Obecność tego człowieka działała na nią uspokajająco. Pewny, równy krok, skrzypienie butów.

– Co za wstyd…

– Nie ma się czego wstydzić, księżno!

Wiedziała, że na jej obliczu maluje się zmęczenie i pełna goryczy bezsilność. Łzy zawisły na rzęsach i nadawały tej szkaradnej twarzy, do której z największym trudem się przyznawała, jeszcze bardziej groteskowy wygląd. Udało jej się unieść ramię i zasłonić swe zdeformowane rysy. Z piersi wyrwał się głęboki szloch rozpaczy. Nie chciała tego, ale nie miała dość sił, by go powstrzymać.

Kojąca dłoń na moment spoczęła na jej ramieniu. Hildegarda z trudem ją odnalazła, a właściwie to ona ujęła jej rękę, a księżna rozpaczliwie przylgnęła do tej silnej dłoni, sprowadzającej na nią uczucie spokoju.

– Nie odchodźcie ode mnie – szepnęła, wstydząc się swej słabości, ale teraz była już u kresu wytrzymałości. – Bardzo proszę, zostańcie ze mną! Nie znam was, nie wiem, jak wyglądacie, ale macie serce. To tutaj takie rzadkie.

On przez chwilę milczał, po czym rzekł powoli:

– Ależ tak, wiecie, kim jestem. Dopiero co widzieliśmy się w sali balowej.

– Drabant? – zapytała niepewnie.

– Tak. Margrabia Tristan Paladin, do waszych usług.

– Ach, tak, oczywiście! Dziękuję za waszą pomoc.

Być może trudno byłoby określić w słowach, na czym ta pomoc polegała, niemniej oni doskonale się rozumieli.

Margrabia! Całkiem nieźle, pomyślała Hildegarda. A więc prawdziwy arystokrata.

Ustał przewiew, towarzyszący drodze przez korytarz; znaleźli się w jej komnacie.

Lokaje umieścili księżnę na łóżku i wezwali pokojówkę.

– Och, znowu – powiedziała dziewczyna, nie wiedząc, że Hildegarda jest przytomna. – Ona nic innego nie robi, tylko mdleje.

Głos Tristana nie był szczególnie donośny, a jednak reprymenda zabrzmiała ostrzej, niż gdyby krzyczał.

– Po pierwsze nie mów o księżnej „ona”, lecz jaśnie pani lub Jej Książęca Mość. Po drugie, nie widzę powodu, byś wypowiadała się takim pogardliwym tonem. Księżna jest bardzo chora. Czy nie usługuje jej nikt inny oprócz ciebie?

Hildegarda domyśliła się zaskoczenia dziewczyny, która odkryła wreszcie obecność przystojnego drabanta w komnacie. I to on przywołał ją do porządku…!

– Jest nas dwie – odparła dziewczyna tonem o wiele przyjemniejszym niż ten, który przybierała mówiąc do Hildegardy. – Zajmę się jaśnie panią jak najlepiej – zapewniała.

– Nie musisz – odpowiedział szlachetny przyjaciel. – Bądź tylko w sąsiednim pokoju i zostaw drzwi otwarte aby Jej Książęcej Mości nie dotknęły żadne pomówienia. Dziś wieczorem ja przy księżnej zostanę.

Dzięki, pomyślała Hildegarda. Serdeczne dzięki! Jego nieco staromodne słowa wzruszyły ją. Miała wrażenie, jakby nagle przeniosła się w dawne czasy rycerzy i dwornych obyczajów.

Pokojówka, wskazawszy to, co mogło być potrzebne podczas opieki nad chorą, wyszła.

Jak wspaniale było czuć troskliwe dłonie starannie okrywające ją pledem, unoszące jej głowę, by dosięgła kubka z napojem.

– Jesteście dla mnie tacy życzliwi, margrabio Paladin – szepnęła słabym głosem. – Nie powinnam była mdleć…

– Już dobrze, dobrze – uspokajał ją ciepło. – Co na temat omdleń mówi medyk?

– Och, on nie wie, co to jest. Mówi tylko o mojej chorej krwi. Ale upuszczanie krwi wcale nie pomaga, wprost przeciwnie, osłabia jeszcze bardziej. Normalnie tak nie wyglądam – dodała Pospiesznie, – Właściwie jestem dosyć szczupła…

– Rozumiem. Zastanawiam się… – urwał.

– Nad czym rozmyślacie, margrabio?

– Nic, nic. Zbyt mało o was wiem, pani.

Hildegarda czuła, jak powoli wracają jej siły.

– I ja nic prawie o was nie wiem, margrabio. Jej Wysokość królowa powiedziała tylko, że straciliście całą rodzinę?

– Tak. Wszystkich krewnych mieszkających w Danii. Ale moja rodzona siostra wraz z rodziną mieszka w Skanii. Poza tym mam jeszcze szaloną kuzynkę w Sztokholmie, a pozostała część mojego rodu pochodzi z Norwegii. Zwą ich Ludźmi Lodu i o nich właśnie przed chwilą myślałem…

Nareszcie Hildegarda zdołała otworzyć oczy. Tristan Paladin siedział na krześle, odsunięty od łóżka, ale na tyle blisko, by móc dostrzec najdrobniejszy ruch jej ręki. Teraz wydał się jej jeszcze bardziej pociągający. Delikatne, ale zdecydowanie męskie rysy twarzy wyrażały bezdenny smutek nawet wtedy, gdy się uśmiechał. Chociaż „delikatne” to może niezbyt właściwie słowo. Subtelne. Tak, subtelne, bo jakkolwiek nie przypominające kobiecych, wcale nie wydawały się grube. Miał gęste, kręcone włosy, z pewnością swoje własne, i to teraz, w tych czasach, kiedy wszyscy panowie nosili nastroszone peruki.

Ciemne piękne oczy jeszcze dodawały mu uroku.

– Co chcieliście powiedzieć o waszym rodzie w Norwegii?

Rozmowa została przerwana, bowiem do gabinetu obok wszedł książę. Tristan natychmiast wstał z krzesła.

Ale książę Jochum nie zajrzał do komnaty żony,

– Siedzisz sobie tutaj, moja mała dziewczynko? – zagruchał do pokojówki. – A ja słyszałem, że moja żona zemdlała.

– To prawda, wasza książęca mość. Na samym środku sali balowej.

– Tak, tak, wiem – burknął książę. – Nie ma umiaru w skandalach, jakie urządza. Za wszelką cenę chce mnie upokorzyć. Ale dlaczego nie jesteś u niej?

Pokojówka zniżyła głos, usłyszeli więc tylko księcia:

– Co? Drabant? W jej komnacie? To przecież… Kto?

Dziewczyna wyjaśniła.

– Ach, tak, ten biedaczysko, impotent! No, on może się koło niej kręcić, ile tylko sobie chce – zakończył ze śmiechem. – W takiej wizycie nikt nie dopatrzy się niczego zdrożnego! Pozdrów moją żonę i powiedz jej, że jestem u siebie.

Usłyszeli oddalające się kroki i trzaśnięcie drzwi.

Tristan Paladin pobladł.

– Musicie wybaczyć mojemu mężowi – rzekła księżna z wyraźnym zażenowaniem. – Przez cały wieczór dużo pił.

Zapadło milczenie. Po chwili Hildegarda zapytała:

– A więc to, co insynuował, jest prawdą?

Tristan odetchnął głęboko, starając się opanować.

– Niestety, tak. Ale nie rozumiem, skąd ktoś… Medyk, który mnie leczył wiele lat temu, najwidoczniej nie zachował dyskrecji. Przykro to wiedzieć.

– Że prawdopodobnie mówią o tym wszyscy na zamku? Doskonale to rozumiem. Czy to… pamiątka z wojny?

Po sekundzie wahania Tristan odpowiedział twierdząco.

Księżna, która doszła już do siebie, powiedziała z życzliwą swobodą:

– Nie powinniście tak bardzo przejmować się ludzkim gadaniem, margrabio. Sądzę, że ten fakt przydaje wam aureoli tajemniczości, rozbudza ciekawość. Z pewnością wiele kobiet chciałoby przekonać się, czy są dostatecznie pociągające, by naprawić ów drobny defekt.

Tristan uśmiechnął się.

– Jesteście bardzo miła, pani. Ale nie o mnie mówiliśmy.

– To prawda. Zaczęliście opowiadać mi o swoich krewniakach.

– Właśnie! Nie chciałbym dawać wam złudnych nadziei, to byłoby zbyt okrutne. Dlatego waham się, czy mówić dalej…

Uniosła się na łokciu.

– Budzicie moją ciekawość!

– Chciałem tylko powiedzieć, że Ludzie Lodu to zadziwiający ród. Ja sam jestem dość zwyczajny, nie mam zbyt wielu szczególnych cech, ale niektórzy z nich… Nie uwierzylibyście, gdybym wam opowiedział. Ale do rzeczy: w moim rodzie żyją ludzie obdarzeni mocą uzdrawiania i znajomością sztuki leczenia.

Księżna przysunęła się jeszcze bliżej. W jej oczach pojawiła się błagalna prośba.

– Nie, nie – uspokajał Tristan. – Mówiłem, że nie chcę rozbudzać płonnych nadziei. Ci, którzy coś potrafią, mieszkają w Norwegii. No i jest jeszcze moja szalona kuzynka Villemo w Szwecji, ale ona nie zna się na leczeniu, potrafi coś innego, bogowie jedni wiedzą, co. Ale mam krewniaka obdarzonego uzdrawiającymi dłońmi…

– Och, sprowadźcie go tutaj, na miłość boską!

– Nie, to się nie uda, ale myślałem o czym innym…

– O czym? – nagłe podniecenie Hildegardy trochę przeraziło Tristana.

– Kiedy odwiedzałem Norwegię, sam sporo się nauczyłem, głównie przypadkiem. Zostało mi jakieś niejasne wspomnienie o pewnych ziołach…

Księżna Hildegarda chwyciła go za ramię z taką siłą, że z pewnością nie wyszło jej to na dobre.

– Zioła? W imię niebios, margrabio, postarajcie się sobie przypomnieć! I znajdźcie je! Nie proszę o to ze względu na siebie, moje życie nie jest na tyle przyjemne, by starać się zachować je za wszelką cenę. Ale mam córeczkę, którą ostatnio bardzo zaniedbałam i ogromnie mnie to dręczy. Tak chciałabym uczestniczyć w jej życiu, zatroszczyć się o to, by nie stała się jej żadna krzywda. Czy mnie rozumiecie?

Tristan Paladin wpatrywał się w okrągłe niczym księżyc w pełni oblicze, w którym z oczu wąskich jak szparki biła desperacja. Doskonale rozumiał, jak czuła się ta kobieta zmuszona do obnoszenia się wśród ludzi z twarzą przypominającą teatralną maskę.

Odpowiedział z wahaniem:

– Niewiele wiem o waszej chorobie, ale być może uda mi się zaradzić opuchliźnie…

– Och, tak, błagam – jęknęła. – Bardzo was proszę! Zróbcie coś z tym, co medyk nazywa chorą krwią,

– Nie mogę pojąć, jaki związek miałoby to mieć z krwią – stwierdził Tristan marszcząc brwi. – Ale nie jestem obeznany w sztuce leczenia. Pamiętam tylko, co mój krewniak Mattias, to nie ten, co ma leczące dłonie, wuj Mattias jest zwykłym lekarzem, co poradził pewnemu staruszkowi, któremu puchły stopy.

– Czy sądzicie, że potraficie odnaleźć właściwe zioła?

– To nie powinno być szczególnie trudne. Ale nie możemy urazić nadwornego medyka.

– Chyba najlepiej będzie, jeśli on się o niczym nie dowie?

– Tak właśnie myślałem – rozjaśnił się Tristan.

– Ale wówczas jemu przypadnie cały zaszczyt!

– Tym lepiej. Ale przecież nie jesteście jeszcze wyleczona, księżno. Nie mam nawet ziół. Nie wolno nam więc cieszyć się na zapas, a wy nawet nie powinniście robić sobie wielkich nadziei!

– Już się obudziły – odparła uszczęśliwiona, opadając na poduszki. – Dobrze, postaram się o tym nie myśleć. Ale w każdym razie wiedzcie, że zapłacę każdą cenę za wszelkie próby, które podejmiecie.

Tristan wstał z uśmiechem:

– Jeśli zaczniecie mówić o pieniądzach czy innej zapłacie, to już mnie tu nie ma.

Popatrzyła na niego w zadumie:

– Dziwnym człowiekiem jesteście, margrabio. Sądziłam, że na duńskim dworze nie ostał się już żaden altruista.

Wyciągnął rękę na pożegnanie.

– Już jutro zacznę szukać – obiecał, składając na jej dłoni pocałunek.

Odszedł, a księżna długo za nim patrzyła. W jej zmęczonych oczach pojawił się nowy blask.

Nie wolno mi mieć nadziei, powtarzała w myślach raz za razem. Nie wolno mi mieć nadziei! Złożyła ręce do modlitwy. Ale, Boże… Mimo wszystko…

Marina leżała w swojej sypialni, nadal nie śpiąc, i nasłuchiwała przerażona. Wiedziała, że jest już późno, może więc dziś wieczorem uda się jej tego uniknąć? Jej nadzieje i pragnienia były równie żarliwe jak życzenia matki, choć dotyczyły zupełnie innych spraw.

Wuj Povl był u niej już wiele razy, nieustannie napominając, by nikomu nic nie mówiła. Jeśli okaże się, że ma za długi język, kat zabierze matkę.

Pogrążona w niemej rozpaczy gorączkowo pragnęła znaleźć oparcie wśród dorosłych, usiłowała prosić o zrozumienie i pomoc, wprost modliła się o kogoś, kto byłby przy niej.

Znikąd żadnego odzewu. Przecież przy takiej dużej dziewczynce nikt już nie musi czuwać nocą.

Jedynie matka rozumiała jej samotność, ale i ona była bezradna. Obawiała się reakcji ojca. Hildegarda nie chciała, by książę bił Marinę; Marina nie chciała, by znęcał się nad matką.

Był dla nich tyranem.

Ale najgorszy był tyran Mariny, hrabia Povl Ruckelberg…

Za każdym razem, gdy do niej przychodził, posuwał się o krok dalej, a ona nie znosiła go coraz bardziej i bardziej. Lękała się samej siebie, gdy uświadamiała sobie, jak silną nienawiść jest w stanie żywić.

W ciągu dnia gnębiło ją poczucie winy. Czy znać było po niej, że wstrętne, tłuste palce obejmowały jej piersi, czy widać było, że dotykała czegoś, co jej ręka z trudem mogła objąć? Że on… nie, o tym nie chciała myśleć… O tym, co starł z jej prześcieradła.

Z obrzydzeniem i lękiem wspominała ten jeden jedyny raz, gdy dotknięcie spowodowało, że przez jej biodra popłynęły gorące, wibrujące promienie i niemal spodobała jej się ta ohyda. Wstydziła się wtedy tak, że chciała umrzeć, i uderzyła jego wstrętną łapę. Wujek Povl rozgniewał się bardzo i ostrzegł, że kat na pewno dowie się, iż odważyła się podnieść rękę na swego dobrego wujka, który pragnie tylko jej dobra.

Wczorajszy wieczór był najgorszy. Zmusił ją, by uklękła na łóżku. Ciężko sapał i dyszał, ale najwyraźniej nie powiodło mu się, wybełkotał, że „jest za mała” i zrezygnował ze wszelkich prób, czymkolwiek one były. A potem zmusił ją do czegoś tak strasznego, że pragnęła zapaść się pod ziemię, na co już nigdy, przenigdy się nie zgodzi. Odruchowo skrzywiła się z obrzydzeniem, wypluwając wstręt. Straszne wspomnienie. Nigdy, nigdy więcej!

Drżała na całym ciele, szlochając, ale oczy miała suche, bez łez. Komu mogła się zwierzyć, nie wydając przy tym matki w ręce kata? Widziała kiedyś, jak kat prowadził korytarzem mężczyznę. Skazaniec wił się ze strachu, błagając o darowanie mu życia. Marina była wtedy bardzo mała, nie pojmowała niebezpieczeństwa, podbiegła do kata i uczepiła się jego ubrania. „Nie wolno wam go zabierać!” – krzyczała, a wówczas kat odwrócił się do niej i ujrzała jego straszne oczy widoczne spod maski. Pogroził jej swoją bronią. Nadbiegła matka i odciągnęła ją, mówiąc: „Oszalałaś, dziewczyno, nie wolno sprzeciwiać się mistrzowi!” Później słyszała, jak rozgorączkowani ludzie na dworze mówili, że owemu człowiekowi ścięto głowę, a krew tryskała strumieniami. Marina wymiotowała, narażając się na kolejną reprymendę ojca.

Dziewczynka uniosła głowę.

W zamku panowała cisza. Księżyc na niebie przesunął się o spory kawałek od czasu, kiedy położyła się do łóżka.

Ale może…? Może dziś wieczorem nie przyjdzie?

Boże, zmiłuj się nade mną! Daj mi odwagę, by zasnąć.

Nie była w stanie pojąć, czego złego mogła dopuścić się matka. Matka, taka dobra! Ale Marina postanowiła ją chronić.

Gdyby tylko wiedziała, która jest godzina… Miała wrażenie, że powinien już być ranek, tak długo leżała bezsennie. Daleko w korytarzu na górze był zegar. Skąd wziąć śmiałość, by tam pójść?

Czego jednak miałaby się obawiać? To tu, w pokoju, kryło się niebezpieczeństwo.

Zdecydowanie, choć tak wylękniona, że niemal zapomniała o oddychaniu, wysunęła się z łóżka i podreptała do drzwi. Przez chwilę nasłuchiwała, przykładając ucho do pięknie rzeźbionej w dębowym drewnie futryny, ale wszędzie panowała cisza. Ostrożnie otworzyła i wyślizgnęła się z pokoju.

Korytarz był pusty, lampy paliły się w dużej odległości od siebie.

Na palcach przemknęła do górnego hallu i właśnie wtedy usłyszała podwójne uderzenie zegara.

Przystanęła. Nie musiała już iść dalej. Druga w nocy. To znaczy, że on już nie przyjdzie, już za późno.

Odwróciła się uspokojona i nagle drgnęła ze strachu.

Z drugiego końca korytarza nadchodził mężczyzna. Przez moment trwogi wydawało jej się, że to ON, ale potem ujrzała białe pasy skrzyżowane na piersi mężczyzny, charakterystyczne dla drabantów; był też o wiele szczuplejszy niż wujek Povl, szedł szybciej, chyba był młodszy.

– A cóż to za aniołek krąży tu po nocy? – zapytał przyjaznym głosem.

Marina milczała. Czy to możliwe, że on… Czy wszyscy mężczyźni są tacy? Czy on…?

Skłoniła się przerażona, chociaż ojciec wpajał w nią, że nie musi kłaniać się nikomu oprócz królów i królowych, ponieważ jest wyższego rodu niż wszyscy, no, prawie wszyscy, ale na pewno stoi wyżej od królewskich dralbantów.

Był już teraz tuż przy niej. Wyglądał na miłego. Wujek Povl też wydawał się sympatyczny, ale tu było tylko powierzchowne wrażenie. Ten człowiek naprawdę był inny.

– Śnił ci się jakiś koszmar? – zapytał ze zrozumieniem.

– Nie – odszepnęła Marina. – Tylko tak bardzo się bałam, że ktoś przyjdzie.

– Nie możesz zamknąć drzwi?

– Nie mam klucza.

Muszę uważać na to, co mówię, by nie powiedzieć za wiele, pomyślała. Niczego nie można być pewnym. A może to przebrany kat? Nie, kat miał złe oczy, a oczy tego pana są takie smutne. I dobre.

Rozejrzał się dokoła.

– Gdzie mieszkasz?

Marina wskazała palcem na drzwi swego pokoju.

Podszedł do nich natychmiast i zaczął macać ręką nad futryną. Marinę ogarnęło nagłe gorące pragnienie, by schronić się w jego opiekuńczych ramionach i jednym tchem wyrzuć z siebie wszystkie troski, poprosić, by zbił wujka Povla, by został z nią przez całą noc i powiedział, że to, co przeżyła, było tylko złym snem.

Stała jednak w miejscu milcząc.

– Tak robiłem, kiedy byłem mały – wyjaśnił. – Służące tam chowały klucz, żebym nie przekradał się do matki i ojca. Ogromnie bałem się ciemności, ale zaobserwowałem, gdzie zwykle kładą klucz. Mnie zamykano, tobie zabraniają się zamykać. Spójrz, jest tak, jak myślałem.

Trzymał w dłoni tę cudowną, upragnioną rzecz – klucz.

– Masz prawo zamykać drzwi, jeśli się boisz. A czego się obawiasz? Duchów?

– Nie – odszepnęła Marina spuściwszy głowę, a potem wyrwało jej się: – Pewnego mężczyzny.

Przeraziła się. Nie powinna była tego mówić!

Zacisnęła usta, nie śmiała już powiedzieć nic więcej.

Z cichutkim „dziękuję” wzięła klucz z rąk nieznajomego i zniknęła w swym pokoju.

Tristan usłyszał, jak przekręca klucz w zamku. Dwa razy, spróbowała i trzeci, ale już się nie dało.

Zadumany pokręcił głową i poszedł dalej. Te samotne dzieci, myślał. Tysiące samotnych dzieci tu, na zamku i we wszystkich dworach. Wychowane w tak żelaznej dyscyplinie, że dorosłym nawet przez myśl by nie przeszło, by się jej podporządkować!


ROZDZIAŁ IV

<p>ROZDZIAŁ IV</p>

Nazajutrz o świcie Tristan wyruszył na poszukiwanie moczopędnych ziół, o których istnieniu miał jedynie mgliste wspomnienia z czasów odwiedzin na Grastensholm. Jakie one były…?

Podniecony jak dziecko, za wszelką cenę pragnął pomóc biednej księżnej. Nareszcie coś dla niego! Po latach pustki mógł spełnić dobry uczynek.

W zagajnikach wokół Kopenhagi ćwierkały ptaki. Tristan prawie nie spał tej nocy, długo rozmyślając nad receptą i odpowiednimi proporcjami ziół. Formuła, tak jak wszystko inne w skarbie Ludzi Lodu, stanowiła tajemnicę, której nie wolno było zdradzić obcym.

W trawie jeszcze mokrej od rosy czmychnął mu spod nóg wystraszony młody zajączek. Tristan prowadził go wzrokiem, uśmiechając się z rozrzewnieniem. W głowie nawet nie zaświtała mu myśl o strzelbie i polowaniu.

Pierwsze zioła: skrzyp i mącznicę, już znalazł. Potrzeba ich było o wiele więcej! Jeśli lekarstwo miało poskutkować, niezbędne były wszystkie składniki. Pojmował, że opuszczona przez dworzan księżna cierpi na przewlekłą i bardzo poważną chorobę.

Pochylił się, chcąc lepiej przyjrzeć się listkom napotkanego ziela. Nie, to nie to, choć bardzo podobne do przetacznika, którego pilnie poszukiwał. Że też to takie trudne! No tak, z tym powinien się liczyć, nie miał przecież żadnego doświadczenia.

A jeżeli się pomyli i przypadkiem otruje księżnę?

Tristan był zdecydowanie bardziej Paladinem niż potomkiem Ludzi Lodu. Subtelne rysy twarzy, delikatna karnacja, długie i wąskie, szlachetnie uformowane dłonie świadczyły o arystokratycznej krwi płynącej w jego żyłach. Cechowała go też ogromna wrażliwość, którą podobnie jak jego ciotka Gabriella odziedziczył po rodzie Paladinów. I jakże często potomków tego rodu dotykało nieszczęście. Dziad Alexander, Gabriella, on sam…

No cóż, teraz ród już wygasał. I tak chyba było najlepiej.

Przystanął na chwilę, osaczony myślami o odległej przeszłości. Powrócił do dnia, który na zawsze odcisnął piętno na jego życiu. Tristan poczuł wszechogarniającą rozpacz, jak zawsze gdy sięgał pamięcią do wydarzeń, których nie mógł znieść nawet we wspomnieniach.

Jeszcze dzisiaj nie był w stanie uwierzyć, że to właśnie on okazał się na tyle głupi, by dać się złapać w sidła siostrze Eldara Svartskogena. Jak ona miała na imię? Gudrun? Miał wówczas piętnaście lat i nigdy nie widział tak pięknej dziewczyny. Ale jej uroda była tylko cudowną powłoką, osłaniającą zgniłe jądro; zrozumiał to dopiero później. Słyszał, że zmarła na skutek owych straszliwych chorób, które z dziką premedytacją przekazała jemu. Chorób, które odebrały mu radość, zniszczyły całe życie.

Jakiż był naiwny! Odprowadził ją do szałasu należącego do Svartskogen, ponieważ sądził, że spełnia rycerski uczynek. Ta biedna dziewczyna tak bardzo bała się ciemności! A potem tak przekręciła wszystko i tak przeinaczyła, że uwierzył i sam wmówił sobie, że to on ją uwiódł. Później, wiele, wiele lat po tym zdarzeniu, zrozumiał jej podstęp. To była istna diablica!

Długie lata młodości, podczas których nie śmiał nikomu się zwierzyć… Wypełnione samotnością, pełne bolesnych udręk i lęków. Środek, który otrzymał od Mattiasa, zapobiegł najgorszemu. Ale wewnętrzne następstwa pozostały, życiodajna siła zginęła bezpowrotnie. Kiedy wreszcie ośmielił się szukać pomocy u medyka, było już za późno. Chorobę zatrzymano, ale nigdy już nie będzie w pełni mężczyzną. Nigdy nie będzie mieć potomków.

Była to trudna lekcja dla kogoś, kto już od dzieciństwa okazywał taką wrażliwość, że, jak mawiała jego matka Jessica, powinno się go wyposażyć w zbroję na duszę.

Wielokrotnie przyznawał jej rację.

Nosił w sobie wiele miłości dla ludzi, tego ciepła i zrozumienia charakterystycznego dla Ludzi Lodu. Kiedy był mały, nie bez racji dostrzegano, że w jego charakterze tkwi pewna ospałość, choć raczej należało mówić o swego rodzaju flegmatycznym roztargnieniu i marzycielstwie. I gdyby tylko smutek nie zawładnął Tristanem, być może zdołałby utrzymać przyjazny dystans do przyziemnej codzienności mający swe źródło w marzycielstwie. Nie potrafił jednak się otrząsnąć.

Tkwiła w nim wieczna tęsknota za tym, co nieosiągalne.

Księżna Hildegarda zauważyła to natychmiast podczas ich krótkiego spotkania. Od razu uderzyła ją myśl o rycerzu Świętego Graala, i to nie tylko z powodu jego niecodziennego imienia. Pierwszy Tristan, zwany także Tristramem, w niektórych opowieściach przedstawiony był jako rycerz Graala, paladyn na dworze króla Artura.

W Tristanie Paladinie, tak jak u tamtych rycerzy, tkwiło pragnienie zdobycia nieosiągalnego Świętego Graala, kielicha, do którego Józef z Arymatei zebrał krew spływającą z ran Chrystusa. Odnaleźć ów kielich mógł tylko rycerz o najczystszym sercu. Niewypowiedziana tęsknota Tristana dotyczyła czegoś podobnego. Był obcym wśród ludzi.

Ale nie takie rozmyślania zaprzątały jego uwagę, kiedy przeszukiwał trawę w zagajniku. Musiał się spieszyć, wkrótce powinien wrócić na wartę u królewskiego boku. A potem miał przygotować napar dla samotnej księżnej.

Do głowy przyszła mu straszna myśl. A jeśli już jest za późno? Jeśli jest umierająca albo już nie żyje?

Niezmiernie trudno się z tym pogodzić. I jak zawsze, kiedy Tristan myślał o śmierci, miał wrażenie, że zimna jaszczurka przesuwa mu się wzdłuż kręgosłupa.

Gdyby tylko mógł podarować księżnej jeszcze jakąś radość w życiu, by nie umierała odczuwając dotkliwą samotność, zupełnie pozbawiona nadziei.

Tristan nie wiedział, że swym ciepłem i rycerskim zachowaniem już dał jej tę odrobinę radości. Księżna Hildegarda od czasu ich pierwszego spotkania żyła jak w transie, zupełnie odmieniona. Była w stanie śmiać się i żartować z własnej godnej pożałowania sytuacji i swym optymizmem zaraziła nawet małą Marinę, której też dopisywało szczęście. Dziewczynka obudziła się, nim guwernantka odkryła klucz w drzwiach, i teraz nieustannie nosiła go w kieszeni, chroniąc niby najświętszy skarb.

Bo też i był nim w istocie. Marina miała klucz do bezpieczeństwa i spokoju. Do snu. Wuj Povl mógł dobijać się do drzwi, ile tylko chciał. Nie otworzy mu, nawet gdyby groził jej piekielnymi mękami i śmiercią na stosie jak czarownicy. Matkę i tak ochroni.

Mała Marina wybuchnęła nagle radosnym, swobodnym śmiechem. Hildegarda popatrzyła na nią zdumiona od tak dawna już nie słyszała śmiejącej się córki. Spojrzały na siebie, ale żadna z nich nie zdawała sobie sprawy, że to właśnie Tristan Paladin rozniecił iskierkę radości w sercach tych samotnych i nieszczęśliwych kobiet znajdujących się w niewoli księcia Jochuma.

Dopiero koło południa Tristanowi udało się znaleźć wolną chwilę, by sporządzić wywar. Zdobył niemal wszystkie zioła, brakowało tylko jednego, ale dalsze poszukiwania zdałyby się na nic. Po prostu pora roku była niewłaściwa.

Czuję się teraz naprawdę jak jeden z Ludzi Lodu myślał z goryczą, krusząc listki i wsypując je do pożyczonego garnka. Znajdował się w warzelni, akurat pustej o tej porze.

A gdybym tak został czarownicą od mikstur?! A ściślej mówiąc czarownikiem, jak mój prapradziad Tengel. On był bardzo szlachetnym człowiekiem, dlaczego więc nie potraktować tego jako wyzwanie losu, a nie hańbę?

Był bardzo ciekaw rezultatu. Oby tylko udało mu się w tajemnicy przemycić wywar do księżnej! To może być trudne.

Kiedy sporządził miksturę, z niecierpliwością czekał, aż wywar ostygnie. Ucieszył się, że ma glinianą flaszkę, która łatwo da się ukryć pod peleryną. Jak zaprzysiężony spiskowiec przekradał się przez zamkowe korytarze.

Najpierw jednak wziął na spytki kogo należało, by dowiedzieć się, gdzie w tej chwili przebywa książę. Gdy okazało się, że wraz z całą świtą towarzyszy królowi w polowaniu, droga stanęła otworem.

Księżna przyjęła go, wyprosiwszy z komnaty impertynencką pokojówkę.

Kiedy wszedł, Hildegarda siedziała przy niedużym sekretarzyku. Na jego widok twarz rozjaśniła się jej w uśmiechu. Tristanowi serce krajało się ze współczucia, tak mocno poruszył go jej pożałowania godny wygląd. Wprawdzie umalowała twarz, ale absolutnie nie osiągnęła zamierzonego efektu. Na suknię narzuciła szeroką brokatową szatę bez rękawów, coś jakby długą kamizelę…

Podała mu dłoń do pocałunku.

– Dziękuję za waszą życzliwość wczoraj wieczorem, margrabio – powiedziała ciepło. – Co sprowadza was do mnie dzisiaj?

Tristan wyjął glinianą flaszkę.

– Sądzę, że udała mi się sporządzić właściwą miksturę, jaśnie pani – uśmiechnął się. – W każdym razie bardzo się starałem, żeby połączyć tu tylko nieszkodliwe zioła. Uznałem bowiem, że lepiej, aby środek nie zadziałał, niż miałby wam zaszkodzić.

Księżna uniosła brwi. Rozemocjonowana chwyciła flaszkę.

– Och, margrabio, jakże mnie ucieszyliście! Nigdy nie sądziłam…

– Wstrzymajcie te piękne słowa do czasu, aż posmakujecie napoju – zaśmiał się Tristan. – Może wcale nie ma się z czego cieszyć.

– Jak często i ile mam zażywać?

Określił dawkę i zalecił przyjmowanie dwa razy dziennie.

– I, pamiętajcie, księżno, nie warto zażywać leku wieczorem.

Popatrzyła na niego pytająco, ale on tylko lekko się zarumienił, wyraźnie unikając dalszych wyjaśnień.

Księżna nie ukrywała podniecenia.

– Sama będę sporządzać mój napój, nikomu innemu nie pozwolę go tknąć. I muszę przecież utrzymać kurację w tajemnicy przed medykiem. Dziękuję, margrabio, nawet jeśli nie poskutkuje, to i tak wdzięczna jestem za waszą troskliwość. Przygotowanie wywaru musiało zająć wam wiele czasu!

– To drobiazg. Ale nie zapominajcie, że to esencja. Wystarczy jedna jedyna łyżeczka rozmieszana w ciepłej wodzie.

– Będę uważać.

Widział, jak bardzo pilno jej, by wypróbować środek, wymówił się więc obowiązkami i pożegnał. Ale kiedy odwrócił się i skierował do wyjścia, w drzwiach natknął się na jakąś drobną osóbkę.

Tristan szeroko otworzył oczy. Ależ to ta dziewczynka, którą spotkał w środku nocy! Już otworzył usta, by ją powtórnie przywitać, ale zauważył przerażenie na twarzy dziecka.

Milczał więc, ukłonił się tylko, ale księżna zawołała:

– Margrabio! Poznajcie moją córkę! Marino, podaj panu rękę. To margrabia Tristan Paladin, był dla mnie bardzo miły.

Na twarzyczce księżniczki pojawił się blady, niepewny uśmiech, gdy dostojnie witała się z Tristanem. Był to wymowny uśmiech. Dla mnie też był pan miły, ale nikt nie może się o tym dowiedzieć.

Tristan odchodził zatopiony w myślach. Czegóż to małe stworzenie mogło się tak śmiertelnie obawiać?

Gdyby tylko mógł porozmawiać o tym z matką dziewczynki! Ale księżna Hildegarda dość miała własnych kłopotów. Nie wolno jej jeszcze bardziej obciążać.

W swojej komnacie księżna po raz pierwszy przygotowała napój.

– Co pijesz, mamo?

– To tylko ziołowa herbatka. Fuj, nie jest smaczna, właściwie okropna.

– Dlaczego więc ją pijesz?

– Ponieważ jest zdrowa. Co myślisz o margrabim Tristanie Paladinie?

– Chyba jest miły. I przystojny.

– To bardzo dobry człowiek – rozmarzyła się księżna Hildegarda. – Prawdziwy rycerz Graala.

Małej Marinie stanęła przed oczami twarz Tristana. Po tym, jak pomógł jej nocą, stał się dla niej ideałem.

– Rycerz Graala – powtórzyła nieobecna duchem. – Opowiedz mi o Graalu, mamo!

Hildegarda upiła kolejny łyk swej herbatki i tym razem nie skrzywiła się tak bardzo. Przyzwyczaiła się już do jej dziwnego smaku.

– Opowieść o Graalu? Legend o Graalu jest być może tuzin, ale chętnie opowiem ci tę, którą uważam za najpiękniejszą, choć nie jest najstarsza i bliska oryginału.

Marina ścisnęła klucz spoczywający w kieszeni i usiadła wygodniej bliżej matki. Ogarnął ją spokój, upiorny cień wujka Povla zniknął z pola widzenia.

Hildegarda zaczęła:

– Kiedy Chrystus dał się ukrzyżować, poniósł za nas śmierć na krzyżu, pewien człowiek zwany Józefem z Arymatei…

– Czy był dobry?

– Bardzo. Zebrał krew Jezusa do pięknego kielicha, który wziął ze sobą, uciekając przed rzymskimi żołnierzami. Z czasem, jak powiadają, krew Chrystusa przemieniła się w rubin i kielich zamknął się wokół szlachetnego kamienia.

Wypiła resztkę odmierzonej porcji napoju i ciągnęła opowieść:

– Niezwykłymi drogami dotarł kielich, Graal, do góry zwanej Montsalvage. Nikt jednak nie wiedział gdzie znajduje się owa góra. Kielich więc po prostu zniknął.

– I góra także?

– Tak, góra także. Upływały stulecia. Rycerze zaczęli tworzyć zakony i wielu, wielu z nich wyruszało na poszukiwania Świętego Graala. Powiadano, że tylko człowiek o nieskazitelnej duszy i czystym sercu, cnotliwy i szlachetny, znający tylko dobro, odnajdzie Świętego Graala. Ci, którzy pragnęli odnaleźć kielich i strzec go, zwani byli rycerzami Graala. Szczególnie znany jest król Artur i jego paladyni, Rycerze Okrągłego Stołu. Wśród nich byli Parsifal, Gawain, Lancelot i Tristram…

– Tristram? To prawie jak…

– To jest to samo imię – uśmiechnęła się Hildegarda. – Ale Lancelot, w którym pokładano największe nadzieje, zakochał się w żonie króla Artura i naturalnie nie mógł już szukać Graala. Tym, który w końcu odnalazł drogę do góry Montsalvage i świętego kielicha, był Galahad, syn Lancelota. Był z nich najcnotliwszy.

Hildegarda umilkła. Zaczęła czuć się dziwnie.

– Co się z nim stało? – dopytywała się Marina.

– Z kim? Z Galahadem? Zniknął wraz z twierdzą na Montsalvage i kielichem. Nigdy później już ich nie odnaleziono. Ale… będę musiała cię przeprosić na chwilę.

Hildegarda odeszła w bardzo intymnej sprawie.

Kiedy wróciła, Marina czekała już z pytaniem:

– Czy nikt nie znalazł kielicha?

– Inne legendy mówią, że znalazł go Parsifal i Gawain. Dlatego tak trudno opowiadać historię o Świętym Graalu.

– A Tristan? Czy on go nigdy nie znalazł?

– Nie, zakochał się w Izoldzie, narzeczonej króla Marka – odparła Hildegarda z tajemniczym uśmiechem. – Nie miał szans.

– Czy to wszystko prawda? – dopytywała się Marina.

– Nie wiadomo. Ale zamek króla Artura nadal można odszukać. Zwał się Tintagel, a jego ruiny istnieją do dziś na zachodnim wybrzeżu Anglii. Opowiadał mi o tym mój ojciec. W legendach zawarta jest więc jakaś część prawdy.

Siedziały w milczeniu.

– Chciałabym, żeby i teraz byli rycerze – westchnęła Marina.

– No cóż, rycerstwo wyginęło. Pozostali tylko rycerze rozbójnicy, a w nich nie ma ani odrobiny szlachetności, zapewniam cię. Niemniej śmiem twierdzić, że na dwór króla Christiana zabłąkał się pewien rycerz.

– Ja także – powiedziała Marina powoli. – Ja także – powtórzyła.

Księżna tak była zatopiona we własnych myślach, że nie zorientowała się, jak dobrze jej córka musi znać Tristana Paladina.

Nagle Hildegarda poderwała się.

– Cóż on zrobił? – mruknęła pod nosem.

– Kto taki? – zaniepokoiła się Marina.

– Herbatka. Napar. Znów muszę wyjść.

– Co za on?

Hildegarda zatrzymała się w ukrytych w ścianie drzwiach, wiodących do niewielkiego pomieszczenia.

– Kucharz – wyjaśniła szybko. – Prosiłam go, by zaparzył mi ziołową herbatkę, i okazuje się, że ma ona zadziwiające działanie.

Marina, zostawszy sama, bawiła się kluczem. Obracała go w dłoni, oglądała, gładziła, pieściła koniuszkami palców, przykładała do piersi. Na jej ustach igrał szczęśliwy uśmiech.

Odnalazła swoją wolność, nie będąc przy tym zmuszona nikomu niczego mówić!

Podczas gdy Hildegarda z podziwem obserwowała działanie naparu Tristana na swe ciało, Marinę spotkało nieszczęście.

Tristan wyjechał do Gabrielshus i miał pozostać tam przez tydzień. Książę Jochum przestał odgrywać komedię i opuścił dwór wraz ze swą Lottie. I chociaż w ciągu dnia księżna troskliwie zajmowała się córką, szczęśliwa i zadowolona jak nigdy przedtem, ponieważ z każdym dniem była coraz szczuplejsza, w nocy musiała wypoczywać. Czym innym było pozbycie się puchliny wodnej, a czym innym zażegnanie jej przyczyny, choroby, która powoli zżerała Hildegardę. Księżna wieczorami była tak wyczerpana, tak zmęczona przymusem całodziennego przebywania między ludźmi, że po prostu gasła.

I Marina zostawiła matkę w spokoju, nie błagała już o pozwolenie spania w jej komnacie, bo przecież miała swój klucz! Kiedy guwernantka wypijała tradycyjny kieliszek na dobranoc i zasypiała snem sprawiedliwych, Marina przekręcała klucz w zamku i napawała się samotnością.

Hrabia Ruckelberg był u niej kilka razy, słyszała go. Naciskał klamkę, skrobał do drzwi. Szeptał. Ale ona leżała cichutko jak myszka, więc w końcu rezygnował i odchodził, przeklinając półgłosem.

Wydarzyło się jednak nieszczęście: pewnego ranka Marina zaspała. Obudziła ją guwernantka waląca do drzwi.

To była dramatyczna scena. Marina z płaczem rozstawała się ze swym najcenniejszym skarbem.

Teraz na pewno sprowadzi kata, myślała. Nie będzie już miał dla nas żadnej litości!

Nie kat jednak przyszedł. Stało się coś, co było równie przerażające: przyszedł znienawidzony wuj Povl.

Tego wieczoru Marina naprawdę wołała o pomoc, kiedy wszedł i zamknął za sobą drzwi. Co tam kat, teraz posmakowała już wolności i miała dość wszelkiej ohydy. Wołała z próżną nadzieją, że usłyszy ją Tristan, jej rycerz. On jednak był daleko, aż w Gabrielshus. Guwernantki nie obudziłyby nawet armatnie wystrzały w jej pokoju, a w sąsiednich komnatach nie było nikogo. Wszyscy wyjechali, uciekając z miasta przed letnim upałem. W tym korytarzu spała tylko Hildegarda, ale tego dnia cierpiała tak silne bóle, że musiała prosić nadwornego medyka o coś na sen. Spała głęboko, nie mając pojęcia, na jakie straszliwe przeżycia narażona jest jej mała córeczka.

Marina usiłowała prześlizgnąć się obok wuja, ale on trzymał ją w żelaznym uścisku. Dłonią zatkał jej usta, a drugą ręką przyciskał do siebie tak, że nie mogła się ruszyć.

– Oszalałaś, dziewczyno, chcesz, żeby kat cię usłyszał? Czeka tam, w korytarzu, i ma przy sobie swój topór.

Marina stała jak sparaliżowana, z zamkniętymi oczami. Ogarniała ją rozpacz.

– Do tej pory byłem dla ciebie miły – stwierdził wujek Povl, ale jego głos wcale nie brzmiał przyjemnie. – Teraz jednak okazałaś się niegrzeczną dziewczynką i zasługujesz na karę. Tak zamykać drzwi! Więc chodź! Chcesz zostać ukarana czy tego uniknąć? Ty i twoja matka będziecie mogły ujść wolno, jeżeli wujek Povl szepnie słówko.

Marinie nie pozostawała już żadna nadzieja, nie miała też więcej sił.

– Niczego nie chcę – szepnęła żałośnie. – Powiem wszystko ojcu. On jest księciem i może was ukarać, wujku Povlu.

Wybuchnął śmiechem, który zabrzmiał złowieszczo.

– Tak, tak, opowiedz! Wiesz dobrze, że książę nie uwierzy w żadną historyjkę. Sam mi mówił, że jesteś dziwną dziewczynką i że niemożliwe, by był twoim ojcem.

Ogarniała ją coraz większa rozpacz. Uczucie to było niczym żywa istota o ostrych kłach i pazurach, które wbijały się w jej ciało.

Czy musiał ją ranić tak dotkliwie? Czy nie dość już wiedziała o pogardzie, jaką żywił do niej ojciec? Czy ojciec wielokrotnie nie nakazywał, by przestała pleść bzdury, kiedy chciała podzielić się z nim wrażeniami lub mówić o swych przygodach?

I jeśli nawet opowiedziałaby o tym, co wyprawia wujek Povl, komu by uwierzono? Jej czy temu hrabiemu cieszącemu się nieposzlakowaną, niczym nie splamioną opinią? Tak, słyszała, co o nim mówiono. Żył jak przystało wdowcowi po śmierci swej żony, która zmarła wkrótce po ślubie. Została zamordowana, jak powiadano, i wujek Povl złożył świętą przysięgę, że nigdy nie poślubi już żadnej kobiety, tak wielka była jego żałoba. Żył tylko po to, by odnaleźć morderców. Nigdy jednak żadnego nie znalazł. Ten fakt wzbudził w Marinie jeszcze większy lęk. Marina bowiem, pomimo swego dziecięcego wieku, nie była głupia.

A jeśli jego żona odkryła, że zabawia się tak z małymi dziewczynkami…?

Nie, to tylko domysły, nie wolno jej powiększać grozy sytuacji. I tak już było źle.

– Wujku Povlu, jeśli pozwolicie mi odejść, dam wam moje perły – błagała z płaczem. – Są ogromnie cenne.

Nic innego nie miała do zaofiarowania. Ale jego nie interesowały perły.

– Niegrzeczna dziewczyno – powiedział tylko. – Jesteś bardzo niegrzeczną dziewczyną i teraz wujek Povl musi cię ukarać.

Uniósł do góry szarpiącą się dziewczynkę i rzucił na łóżko. W jego twarzy nie było teraz nawet śladu wujaszkowatej dobrotliwości. Marina, oszalała z rozpaczy i strachu, rozejrzała się wokół. Tam, obok łóżka, zobaczyła…

Nazajutrz komnatę Mariny zastano pustą. Widok budził grozę: wszędzie widniały ślady krwi. Bez zwłoki zawiadomiono matkę dziewczynki.

Hildegarda całkiem się załamała. Podjęła rozpaczliwe wysiłki, by podnieść się i rozpocząć poszukiwanie Mariny, ale nie starczyło jej sił.

Dla całego dworu i służby był to ogromny wstrząs. Każdy chciał wtrącić swoje trzy grosze, podsuwał rady i pomysły. Opowiadano mrożące krew w żyłach historie o bezgłowych postaciach napotykanych w zamkowych korytarzach, o okrutnych zabójcach wypijających dziecięcą krew i innych grasujących potworach. Natychmiast rozpoczęto poszukiwania dziewczynki w całym zamku, dziękując Stwórcy, że król i jego rodzina znajdują się we Frederiksborg. Poszukiwania nie przyniosły jednak rezultatu. O tej porze roku na zamku przebywało niewielu dworzan i nikt niczego nie zauważył w ciągu nocy. Hrabia Ruckelberg leżał w swojej komnacie po uszy zakopany w pierzyny. Jak wyjaśniał, zaatakowała go ciężka gorączka, która legła mu w piersiach. Czy mogliby więc okazać mu nieco życzliwości i zostawić w spokoju? Zniknęła dziewczynka? Nie, nie znał żadnej. Ach, ta! Córka księcia Jochuma, mniej więcej wiedział, która to jest. Nie, zachorował już dzień wcześniej i oczywiście nie widział ani nie słyszał niczego.

Poszukiwania rozszerzono na najbliższe ulice, ale ponieważ strażnicy przysięgli, że nikt nie mógł wyjść ani wejść do zamku pozostając niezauważonym, nie było sensu penetrować miasta. Cokolwiek przydarzyło się dziewczynce, musiała w dalszym ciągu znajdować się na terenie królewskiego zamku.

Komendantowi i nadwornemu medykowi udało się na schodach odbyć rozmowę w cztery oczy.

Najpierw wymienili tylko znaczące spojrzenia, mówiące więcej niż słowa, po czym komendant zapytał:

– I co o tym wszystkim myślisz?

– Obawiam się najgorszego, ale nie tracę nadziei…

– Ja także. Zbliża się jednak pełnia księżyca, a o tej porze wszelkie mistyczne sekty rozwijają skrzydła.

– Ale to niemożliwe – szepnął medyk ze wzrokiem utkwionym w letnie niebo. – Stoimy tutaj w pełnym świetle dnia, w mieście, które coraz bardziej się rozwija. Czy coś takiego może się wydarzyć? Tutaj? W naszych chrześcijańskich czasach?

– Ofiary składane z ludzi?

Doktor rozejrzał się dokoła.

– Nie wspominaj o tym, bo aż mnie ciarki przechodzą. Ale to prawda, to właśnie miałem na myśli.

– Tak, to brzmi niesamowicie, ale na świecie wiele jest pomylonych indywiduów. I wielu szaleńców, którzy za nimi podążają. Pociąga ich wszystko, co łączy się z okultyzmem, pogaństwem, mistyką: wywoływanie duchów, zaklęcia, czarna magia. A także bunt przeciwko królowi wyłącznie dla samego buntu… Ludzi tak łatwo omamić, mój przyjacielu! Kiedy tylko po plecach przebiegnie im dreszczyk emocji i strachu połączonego z napięciem, gotowi są na wszystko.

Medyk pokiwał głową.

– Niestety, chyba masz rację. Ale mała Marina… Ta biedna dziewczynka, na którą prawie nie zwracało się uwagi!

– Tak, muszę przyznać, że z trudem przypominam sobie jej buzię. Jakby świadomie starała się nie wzbudzać niczyjego zainteresowania w obawie przed agresją otoczenia.

– Cóż, po jej ojcu można się chyba wszystkiego spodziewać – mruknął medyk. – Na pewno dawał jej w skórę, gdy tylko stawała mu na drodze.

– Sądzę, że taka właśnie nie rzucająca się w oczy dziewczynka stanowiła dla owych potwornych Strażników idealną kandydatkę na ofiarę. Z powodu choroby matki pozostawiona sama sobie. Skryta i pokorna.

– Czy zauważyłeś, że mówimy o niej już w czasie przeszłym? – drżącym głosem zauważył medyk. – Jakby już…

Nie dokończył zdania.

Wzrok komendanta błądził gdzieś w nieznanej dali.

– Nikt nie wchodził ani nie wychodził z zamku – mówił w zamyśleniu. – Jeśli nasze straszne domysły są prawdziwe, oznacza to, że…

– Że Strażnicy znajdują się na terenie zamku – dokończył medyk. – I tu urządzają swoje sabaty czy jak to się nazywa.

– Nie jest to szczególnie przyjemna myśl, zwłaszcza że przeszukaliśmy cały zamek. Coś musieliśmy przegapić.

– Oznacza to również, że zamieszani są w to ludzie stąd.

– Tak chyba podejrzewano już wcześniej?

– To prawda. Ale przychodzi mi do głowy jeszcze jedna przerażająca myśl – zadumał się doktor. – Dziewczynka z pewnością była dziewicą, wszak to jeszcze dziecko. Kwiat w pączku. A ofiary składane z dziewic to przecież ulubiony rytuał pradawnych pogańskich czasów, prawda?

– Szukajmy dalej – sucho rzekł komendant.

Tego dnia powrócił Tristan.

Przerażony wiadomością o zaginięciu Mariny pospieszył do komnat księżnej. Nadworny medyk i pokojówka starali się uspokoić nieszczęśliwą kobietę, która właśnie ocknęła się po kolejnej utracie przytomności.

– Ach, margrabio – szepnęła Hildegarda. – Margrabio! Marina, moja mała córeczka…

– Słyszałem już – odparł krótko. – Zaraz włączę się do poszukiwań. Pragnąłem tylko dowiedzieć się, jak się czujecie, księżno.

Twarz Hildegardy ściągnęła się bólem. Usiłowała odpowiedzieć, starała się stłumić płacz, ale to zdało się na nic.

Nadworny medyk odparł cicho:

– Bardzo źle, że przydarzyło się to akurat teraz. Księżna w tym tygodniu straciła wiele ze swej krągłości i ogromnie się o nią niepokoję.

– Utrata wagi wyjdzie księżnej tylko na dobre – powiedział Tristan, zachowując nieprzenikniony wyraz twarzy. – Ale tragedia z córką powinna jej zostać oszczędzona.

– A ja się tak cieszyłam – szlochała Hildegarda ze wzrokiem skierowanym na Tristana. – Od dawna nie byłam tak radosna! I teraz takie spadło na mnie nieszczęście!

Mimo że rysy jej twarzy były zniekształcone przez płacz, widział, iż z jej oblicza zniknęła paskudna opuchlizna. A więc czarodziejski wywar Ludzi Lodu poskutkował, pomyślał z dumą. Głośno zaś powiedział z największą powagą:

– Teraz musicie zająć się tylko sobą, księżno. Nie spocznę, dopóki nie odnajdę Mariny.

Żywej czy martwej? Tego nie powiedział.

Księżna chwyciła go za ramię.

– Dzięki, że znów tu jesteście, margrabio. Teraz wiem, że sprawa znajduje się w najlepszych rękach.

Medyk ze zdumieniem obserwował, jak bardzo się uspokoiła.

– Ale ja nie mogę tak leżeć bezczynnie – dorzuciła stanowczo. – Muszę iść z wami, szukać. Czy tego nie rozumiecie?

Tristan popatrzył na lekarza.

– Sądzę, że dla zdrowia jaśnie pani najlepiej będzie, jeśli pozwolimy jej iść z nami – powiedział z wahaniem. – Mogę znieść księżnę ze schodów.

Spoglądała na nich pełnymi bólu oczami.

– Bardzo proszę… Weźcie mnie ze sobą.

Po chwili namysłu doktor kiwnął głową na zgodę. Hildegarda porosiła pokojówkę o cieniutki, przezroczysty peniuar, po czym ułożono ją w ramionach Tristana. Od razu zauważył, jak bardzo zeszczuplała, choć ciągle jeszcze w jej ciele było dużo wody. I znów zakłuło go w sercu ze współczucia dla tej delikatnej, dobrej kobiety, na którą zewsząd spadały ciosy.

– Na pewno jestem potwornie ciężka – szepnęła ze wstydem.

– Wcale nie – zapewnił.

Jej ramiona z ufnością otoczyły jego szyję.

– Niedługo będę już mogła chodzić sama – powiedziała. – Te ataki omdlenia ciągle pojawiają się i znikają. Och, Tristanie… Czy wolno mi nazywać was Tristanem?

– To wielki dla mnie honor, pani.

– Dziękuję! Tristanie, wydaje mi się, że nie wytrzymam tego dłużej. Wszystko inne stało się nieistotne. Myślę tylko o mojej małej dziewczynce.

– Rozumiem – odparł łagodnie.

Zeszli na dół we czwórkę do hallu, w którym poszukujący zebrali się na naradę. Tristan umieścił księżnę na sofie i zwrócił się do komendanta zamku:

– Coś nowego?

– Nie. Nie wydaje się, by dziewczynka mogła przebywać na zamku.

– Ale innej możliwości przecież nie ma. Powiedzcie mi, jak to się mogło stać? Czy są ślady jakiegoś zwierzęcia, które wdarło się do jej pokoju? Może zaatakował ją wielki pies?

– To wykluczone – odparł komendant. – I dlaczego miałaby stamtąd uciekać?

– Wystraszona do szaleństwa – wyjaśnił Tristan. – Ale zostawmy to. Czy nie znaleźliście żadnych śladów, panie komendancie? Czy nie ma w pokoju nic, co wskazałoby jakiś trop? Jest tak wiele dużych plam krwi, powinny być widoczne i dalej, poza pokojem.

– W korytarzu była tylko odrobina, tak nieznaczna, że nie można nawet określić kierunku uprowadzenia.

– Czy sądzicie, że to krew dziewczynki?

– Nic pewnego nie wiemy. Ale tak zakładaliśmy do czasu znalezienia tego.

Wyciągnął bardzo grubą igłę do tapiserii, wielką i mocną.

– Leżała na podłodze przy łóżku. Jak widzicie, jest na niej krew.

– Och – szepnęła Hildegarda. – To igła Mariny. Kończyła robótkę…

Tristan odwrócił się w jej stronę.

– Wasza książęca mość, a może jednak nie powinniście być przy tym?

– Nie – zaprotestowała z gwałtownym wzburzeniem. – Ja też muszę pomóc.

– Dobrze. W każdym razie to musiał być ktoś, kogo znała i komu ufała. Inaczej nie wpuściłaby go do środka.

Guwernantka Mariny, która przez cały czas wciskała się między nich, by lepiej słyszeć rozmowę, wtrąciła wzburzona:

– Wcale tak nie musiało być!

– Co chcecie przez to powiedzieć? – dopytywał się Tristan. – Marina śmiertelnie się kogoś bała. Jakiegoś mężczyzny. Dałem jej więc klucz, żeby mogła zamykać drzwi od swojego pokoju.

– A więc to wy! – oburzyła się guwernantka. – Nie mieliście do tego żadnego prawa. Przecież nie mogłam do niej wchodzić! Dziewczyna zamknęła drzwi przede mną, to karygodne! Takiemu dziecku nie powinno się dawać klucza do ręki!

Spojrzenia wszystkich skierowały się na podstarzałą, zamroczoną alkoholem damę.

Tristan zapytał surowo:

– A więc zabraliście jej klucz?

– Naturalnie! To moje prawo i obowiązek!

– Kiedy?

– Wczoraj rano. Nie mogłam dostać się do środka. To było… niesłychane!

Zapadła cisza.

– Och, mój Boże! – jęknęła księżna. – A ja widziałam lęk w oczach Mariny i nie zapytałam, czego się boi!

– Marina i tak nic by nie powiedziała – pocieszał Hildegardę Tristan. – Teraz, kiedy o tym myślę, dochodzę do wniosku, że znajdowała się pod ogromną presją. Spotkałem ją tylko dwa razy, ale sprawiła na mnie wrażenie wystraszonej do obłędu.

– Ja także to zauważyłam – przyznała księżna, dręczona wyrzutami sumienia. – Ale Marina zawsze była bojaźliwym dzieckiem z powodu swojego ojca. Nie rozumiałam jej…

– Mężczyzny, mówiliście… – zwrócił się komendant do Tristana.

– Tak. Spotkałem Marinę kręcącą się po korytarzu niespełna tydzień temu. Powiedziała, że boi się, by nie przyszedł do niej jakiś mężczyzna. Potraktowałem to jako zwykły lęk dziecka, obawiającego się ciemności, i odszukałem klucz.

– A potem była taka wesoła – przypomniała sobie księżna. – Dopiero wczoraj znów sparaliżował ją strach. A madame niczego nie słyszała? – zwróciła się do guwernantki Mariny.

– Co? Dziś w nocy? Nie, mam bardzo mocny sen. I w pokoju księżniczki Mariny jest zawsze bardzo cicho.

Spojrzeli na jej błyszczący, czerwony nos, opuchniętą twarz, wyblakłe, rozmyte oczy i pomyśleli swoje.

Tristan stanął za krzesłem guwernantki i głośno klasnął tuż przy jej uszach. Nie zareagowała. Najwyraźniej czytała słowa z ruchów warg.

Księżna przymknęła oczy z westchnieniem rezygnacji.

Kiedy Tristan nagle zorientował się, że komendant i wszyscy pozostali spoglądają na niego z wyczekiwaniem i nadzieją, ba, wręcz z uniżoną pokorą, doznał wstrząsu. On, Tristan Paladin, nieśmiały, niezdecydowany, uciekający od świata, pogrążony w żalu nad swym gorzkim losem, bez celu snujący się po pustych komnatach Gabrielshus. Samotny, bez rodziny, bez przyjaciół… To nie do wiary, oni patrzą na niego jak na zbawcę, u niego szukają pocieszenia!

Odruchowo wyprostował plecy, stanął przy krześle Hildegardy i ujął jej rękę. Uspokajająco uścisnął dłoń księżnej, pragnąc dodać jej otuchy. Poczuł, jak robi mu się cieplej na sercu. Bez słów powierzono mu zadanie.

Pokaże, że jest wart okazanego mu zaufania. Odnajdzie małą Marinę, nawet jeśli będzie to ostatnia rzecz, której w życiu dokona.


ROZDZIAŁ V

<p>ROZDZIAŁ V</p>

Wyprawiono posłańca po księcia Jochuma, ufając, że przynajmniej w takich okolicznościach zainteresuje się losem swej małej córki.

Tristan wraz z komendantem zamku bez zwłoki pospieszył do komnaty dziewczynki. Nie chciał, by towarzyszył mu ktokolwiek inny. Księżnę Hildegardę wysłano na poszukiwania gdzie indziej, komendant uznał bowiem, że nie powinna oglądać pokoju córki. Przystała na to, a kiedy Tristan wszedł do sypialni Mariny, pochwalił komendanta za jego takt i wyczucie.

Pokój bowiem wyglądał przerażająco, dużo gorzej, niż przypuszczał. Cała pościel skłębiona na podłodze, przewrócony stolik i krew… Wszędzie pełno krwi!

Zimny dreszcz przebiegł Tristanowi wzdłuż kręgosłupa. Wspominał tę niedużą, zagubioną dziewczynkę, drepczącą nocą po korytarzu w poczuciu zagrożenia, lękającą się, że ktoś, jakiś mężczyzna, przyjdzie do niej. Nie potraktował jej słów tak poważnie, jak powinien. Sądził, że klucz, który jej wręczył, stanowi wystarczające zabezpieczenie, ale okazało się, że to tylko chwilowy ratunek. Strach Mariny był rzeczywisty, konkretny, nie wypływał wyłącznie z dziecięcej fantazji, jak mu się wydawało.

Mężczyzna? Zaczął myśleć na głos:

– Jeśli naprawdę był tu jakiś mężczyzna, którego się obawiała, to chyba nie mógł wydostać się z zamku?

– Nie, to wykluczone. Straże rozstawione są bardzo gęsto.

Tristan zamyślił się.

– A ponieważ ślady tej krwawej jatki wskazują na poważne zranienia, musimy niestety przyjąć, że jest to krew księżniczki Mariny, prawda? Nikt na zamku nie doznał tak rozległych obrażeń?

– Nikt. To bardzo smutna konkluzja, ale chyba prawdziwa.

– Przypuśćmy, że ten łajdak wyniósł dziewczynkę, owinąwszy ją uprzednio w narzutę lub coś podobnego. To wyjaśniałoby, dlaczego nie ma śladów krwi na zewnątrz. Ale co zrobił z nią później?

– Oto zagadka. W zamku jest tyle komnat, że nikt nigdy nie zdołał ich policzyć, ale spenetrowaliśmy każdy kąt.

– A fosa?

– Tam też szukamy. Bosakami. Na razie bez rezultatów.

– Przydałby nam się teraz Dominik – westchnął Tristan.

Komendant popatrzył na niego pytająco.

– To jeden z moich krewniaków – wyjaśnił Tristan. – Ma dar jasnowidzenia. On szybko by ją odnalazł. Ale, niestety, mieszka w Szwecji. No cóż, pozostaje nam ponownie przeszukać wszystkie pokoje, jeszcze dokładniej. To jedyne, co możemy uczynić. I nikomu nie wolno opuszczać zamku. Mam nadzieję, że nikt się stąd nie wydostał?

– Nikt, poza posłańcem do księcia Riesenstein. A jego sprawdzono jako pierwszego, uznaliśmy bowiem, że złoczyńca musi mieć jakiś ślad owych krwawych zmagań.

– Ja też tak uważam. Nie wiemy, co się stało, ale ślady są zaiste przerażające! Chyba że… Chyba że jakiś ptak albo inne niewielkie zwierzę dostało się tu i…

– I dziewczynka zakłuła je tą grubą igłą? To niewiarygodne. Bestialstwo? Może gdyby to był szczur, choć i tak nie potrafię sobie wyobrazić nieśmiałej księżniczki Mariny… I gdzie, w takim razie, jest zwierzę? I księżniczka?

– To niemożliwe, wycofałem się z tego pomysłu już w trakcie wypowiadania go na głos. Zapomnijcie o tym. Marina nie jest okrutna. Poza tym za tu dużo śladów krwi jak na małe zwierzę… – Patrzył badawczo na komendanta. – Panie komendancie, od początku naszego spotkania nie opuszcza mnie wrażenie, że wiecie więcej, niż chcecie przyznać. Nie macie odwagi powiedzieć mi wszystkiego?

Jego rozmówca ciężko westchnął.

– To prawda. Wahałem się, ponieważ nie mam prawa ufać komukolwiek, nie wiedziałem też, jak blisko jesteście związani z dziewczynką.

– Bez względu na to, o co chodzi, możecie mi zaufać – oznajmił Tristan swym łagodnym głosem. – Jedyne, czego pragnę, to odnaleźć Marinę. Związany jestem z jej matką. Jako przyjaciel.

Komendant w zamyśleniu drapał się po plecach. Za moment opuścił rękę, westchnął ciężko i opowiedział o swoich podejrzeniach.

Tristan był tak wstrząśnięty, że musiał rozejrzeć się za czymś, co mogłoby posłużyć mu jako oparcie. Przez długą chwilę nie był w stanie wykrztusić słowa. W końcu wyjąkał:

– Tutaj? W Kopenhadze? Na zamku? Nie, nie mogę w to uwierzyć! I w dodatku Marina! Ofiara z dziewicy… Dobry Boże!

Z trudem zdołał opanować napływającą falę słabości.

– Czy mogę prosić was o dochowanie absolutnej tajemnicy? – zapytał komendant.

– Oczywiście! Nie powiem ani słowa nikomu, nawet księżnej Hildegardzie. Postąpiliście jak najbardziej stosownie, zachowując wobec mnie ostrożność, ale zapewniam, że na mnie można polegać. Ale to, co powiedzieliście, oznacza, że życie króla jest w niebezpieczeństwie?

– Tak. Gdy dowiedziałem się o straszliwym zakonie, wzmocniłem załogę. Na szczęście teraz Jego Wysokość przebywa we Frederiksborg, gdzie wydaje się bardziej bezpieczny i łatwiej go chronić. Najgorsze jest jednak, że nie wiemy, czy wśród jego osobistej straży nie ma zdrajców!

Ten dzień, pełen nieopisanego chaosu, był dla Tristana najbardziej dramatyczny, najbardziej wstrząsający ze wszystkich dni, jakie do tej pory przeżył.

Pozostało mu po nim wspomnienie nie kończącego się przeszukiwania takiej mnogości komnat, przejść, schodów, piwnic, balkonów i rozmaitych schowków, że zatracał granice rzeczywistości. Do tego doszło przesłuchiwanie całego sztabu służących, wszystkich przebywających na zamku… Większością spraw zajmował się osobiście.

Możliwie najdokładniej spenetrował sypialnię dziewczynki; badał ściany i podłogi, zarówno tam, jak i na korytarzu.

Nigdzie ani śladu Mariny, żadnej bodaj plamki krwi. Nic. Sondowanie fosy, czy raczej kanału, i wszystkich studni także nie przyniosło rezultatu. Przeprowadził inspekcję straży, trzymającej wartę nocą, i przekonał się, że Marina nie mogła opuścić zamku przez nikogo nie zauważona. Nie mógł tego uczynić także jej oprawca.

Większość ludzi z zamku doszła do wniosku, że dziewczynka musiała znać jakiegoś mężczyznę, wilka w owczej skórze, który zagroził jej śmiercią, gdyby coś wyznała. Najpewniej to ktoś z zamku; ktoś, kto na co dzień wydawał się całkiem normalny, lecz być może cierpiał na coś w rodzaju lunatyzmu i podczas pełni księżyca ogarniała go żądza krwi. Marina, dziewczynka sypiająca w pokoju, do którego drzwi nie były zamykane, stanowiła idealną ofiarę.

Trzech mężczyzn, podejrzewających zupełnie inną przyczynę zniknięcia dziewczynki, pozwoliło ludziom pozostać przy swoich domysłach.

Tristan utrzymywał stały kontakt z księżną. Hildegarda nie mogła poruszać się tak swobodnie jak on, lecz otrzymała zadanie przeszukania wielkich sal na drugim piętrze. Tam mogła dać ujście swemu niepokojowi, systematycznie badając wszelkie możliwe miejsca, w których można by coś ukryć. Cóż bowiem znaczy świadomość, że inni dokładnie już wszystko sprawdzili… Trzeba zobaczyć to na własne oczy! Zrozpaczona matka nie da wiary nikomu, dopóki osobiście dokładnie nie obejrzy każdego miejsca cal po calu.

Tristan miał nadzieję, że to nie ona znajdzie poszarpane ciało dziewczynki.

Za każdym razem, gdy się spotykali i wymieniali kilka słów, było jasne, że w rozmowie z Tristanem księżna znajduje pociechę. Kładła mu dłoń na ramieniu i ledwie dostrzegalnie wspierała się na nim. On starał się dodać jej otuchy. Nie było to łatwe, cóż bowiem można powiedzieć w sytuacji takiej jak ta? Z troską i smutkiem obserwował jak lęk o los córki ujemnie wpływa na stan jej zdrowia.

Trzej wtajemniczeni: Tristan, nadworny medyk i komendant zamku, przechodząc korytarzem na dolnym piętrze, zatopieni w niewesołych rozmyślaniach, zwrócili uwagę na młodego żołnierza na straży. Stał w kącie, spoglądając na nich przerażonym wzrokiem. Jego twarz była niepokojąco blada, a pot wielkimi kroplami spływał mu z czoła.

Komendant zbliżył się do młodzieńca.

– Chorzy jesteście, człowieku?

Wartownik nie krył strachu. Zebrał się w sobie i wyszeptał:

– Czy mogę porozmawiać z wami na osobności? Nie tutaj, tu jest zbyt niebezpiecznie.

– O co chodzi? – zapytał komendant najsroższym ze swych służbowych tonów.

– Bardzo proszę… nie tak głośno. – Z oczu żołnierza bił lęk. – Mogą nas usłyszeć. Chodzi o dziewczynkę.

Przystąpili do niego o krok.

Przenosił wzrok z jednego na drugiego.

– Nie tutaj!

– Mów, człowieku! – rozkazał komendant, chwytając go za poły kurtki.

– Proszę was! Oni mnie zabiją! Sądzę, że może zostać złożona w ofierze. Jeśli już się to nie stało… Miałem wczoraj wartę i nie mogłem być… Lubiłem ją. Gawędziłem z nią od czasu do czasu.

Mężczyźni wymienili spojrzenia.

– Czy należysz do nich? – cicho spytał komendant.

Chłopiec drgnął, słysząc pytanie.

– Tak. Ale już tego nie chcemy. Nie potrafimy się stamtąd wyrwać.

– Chodź z nami natychmiast!

– Nie, nie – szeptał oszalały ze strachu. – Nikt nie może mnie z wami zobaczyć!

– Tu nikogo nie ma.

– Właśnie, że jest! Wszędzie są. Ściany mają uszy. – Żołnierz nie był już w stanie powstrzymać łez, które spływały mu po pulchnych policzkach. – To poważna sprawa! Trzej z nich to… Nie wiem, kim są. Zaraz kończę służbę. Przy wejściu do kuchni jest nieduże pomieszczenie, do którego nikt nie chodzi. Tam się spotkajmy!

– Czy wtedy wszystko nam wyznasz?

Młodzieniec zaczerpnął tchu.

– Tyle, na ile śmiałość mi pozwoli.

W zamkowej kaplicy rozdzwonił się dzwon.

– Moja warta już się skończyła – rzucił w ich stronę i pobiegł przed siebie z prędkością huraganu, wbrew wszelkim zasadom regulaminu. Popatrzyli na siebie, a potem przenieśli wzrok na posadzkę w miejsce, w którym stał żołnierz. Znajdowała się tam niewielka kałuża, powoli wsiąkająca w podłogę.

– No, to chyba rzeczywiście poważna sprawa – orzekł komendant. – Natychmiast chodźmy do kuchni!

W hallu zatrzymał ich jeden z oficerów straży, meldując, że znalazł drewnianą lalkę. Zastanawia się, czy zabawka nie należy do księżniczki… Tristan chwycił lalkę i szybko wbiegł na górę do komnaty Hildegardy. Księżna, która na jakiś czas zaprzestała poszukiwań, słysząc jego pytanie przecząco pokręciła głową. Tristan biegiem wrócił do swych towarzyszy.

– Nie – rzekł krótko, oddając lalkę oficerowi, wysokiemu mężczyźnie o kamiennej twarzy.

Skierowali się w rejon kuchni.

Bez trudu odnaleźli drzwi do niewielkiej komórki. Rozejrzeli się dokoła, sprawdzając, czy nikt nie kręci się w pobliżu, i pchnęli drzwi.

Przybyli za późno. Młodzieniec wisiał przywiązany za nogi do poprzecznej belki w suficie. Podłoga zalana była krwią.

W sam środek zamieszania trafił posłaniec od księcia Jochuma. Odciągnął na stronę Tristana i komendanta.

– Gdzie jest książę? – napadł na niego Tristan. – Dlaczego nie przybywa na pomoc, kiedy jego jedyne dziecko zniknęło w tak tragiczny sposób?

– Moi panowie – rzekł posłaniec cicho. – Nie chciałem mówić tego w obecności księżnej, ale wydarzył się skandal, wręcz katastrofa!

– Jeszcze jedna? – zdumiał się komendant. – Mów zaraz!

– Usłyszałem, co następuje: książę nie był jedynym, który zabiegał o względy ślicznej Lottie Kruusedige. Miał rywala, młodego i przystojnego, acz ubogiego porucznika. Młodzieniec zakłócił idyllę; pojawił się nagle i szydził z księcia, oświadczając, że to on jest ojcem dziecka, którego oczekuje Lottie. Tego książęca duma znieść nie mogła. Riesenstein wyzwał niegodziwca na pojedynek, choć nie powinien…

– A więc porucznik zwyciężył? – zapytał Tristan chłodno.

– Tak. Jochum, książę Riesenstein, nie żyje! Leży teraz w pałacyku myśliwskim w pokoju panny Kruusedige, a dama wpadła w histerię i prawdopodobnie straci dziecko, będące przedmiotem sporu.

– O, dobry Boże! – westchnął komendant. – Roztropnie postąpiłeś, nie informując o tym księżnej. Mogłaby tego nie przeżyć.

– Nic mi nie będzie – usłyszeli za sobą drżący głos. – Zaciekawiłam się, gdy ujrzałam posłańca, i wszystko słyszałam.

– Księżno… – Tristan, przerażony, podał jej ramię, by mogła się na nim wesprzeć.

Uczyniła oddalający gest, powstrzymując jednak tylko jego słowa. Pomocną dłoń przyjęła.

– Niech Bóg zmiłuje się nad jego duszą, ale moja miłość do niego zgasła już dawno temu, on sam ją zdeptał. Ze względu na honor księstwa Riesenstein boli mnie tylko, że zginął tak marną śmiercią. Czy zdołamy zatuszować skandal?

– Na to już za późno, wasza książęca mość – rzekł posłaniec po francusku i skłonił się dwornie przed Hildegardą. – Pojedynek nie odbył się w tajemnicy, plotki zatem nie uda się powstrzymać. Wkrótce dotrze i tu, na dwór.

Pokiwała tylko głową, odetchnęła głęboko, wyprostowała się i zdecydowała:

– Kontynuujemy poszukiwania. Jochum będzie musiał mi wybaczyć, ale nie jestem w stanie pogrążyć się w żałobie.

Tristan posunął się jeszcze dalej: nie potrafił stłumić uczucia ulgi, które ogarnęło go na wieść o śmierci księcia. Sama księżna nie miała już sił na dalsze szukanie. Usadowiła się na sofie i tam została, przygnębiona, niezdolna nawet do trzeźwego myślenia. Tristan, głęboko zatrwożony, mógł okazywać jej wsparcie tylko częstymi odwiedzinami i życzliwym słowem. Pilnował także, by nadworny medyk trzymał nad nią pieczę.

Zagadka zniknięcia Mariny wydawała się nie do rozwiązania.

Dopiero po południu z zamkowego dziedzińca dobiegł okrzyk:

– Przecież ona jest tam!

Wszyscy wybiegli na zewnątrz. Kilku trzymających wartę żołnierzy zadarłszy głowy do góry spoglądało na wysoką zamkową wieżę.

Wkrótce dziedziniec zapełnił się ludźmi, zapatrzonymi w górę. Pojawiła się także i księżna.

– Dobry Boże – szepnął Tristan, gdy nareszcie udało mu się dojrzeć od dawna poszukiwane dziecko.

– Dziewczynka musiała wydostać się przez okienko w dachu – stwierdził komendant. – A potem przeczołgała się do wieży. Ale jak, na miłość boską, zdołała na nią wejść?

Marina siedziała skulona w małym zewnętrznym okienku, znajdującym się w dachu wieży. Okienko było tylko ozdobą i nie miało połączenia z wnętrzem budowli. Dziewczynka trwała nieruchomo, bardzo mała i bardzo blada. Nic dziwnego, że nie zauważono jej wcześniej. Nocny strój miał taki sam kolor jak tło, a dłonie i twarz można było uznać za białe gołębie, które przycupnęły na dachu.

– Pewnie miała zamiar skoczyć – odezwał się ktoś bezmyślnie. – Ale bała się.

Tristan w ostatniej chwili podtrzymał księżnę, która zachwiała się, słysząc te słowa.

– Marino! – próbowała wołać, ale z jej ust wydobył się tylko szept.

– Idę na dach – zdecydował Tristan.

– To niebezpieczne – ostrzegł komendant. – Zostawcie to moim ludziom.

– Dziecko może się przestraszyć i rzucić w dół – orzekł Tristan. – A do mnie ma chyba zaufanie.

– Ona żyje – szepnęła księżna. – Żyje! Dzięki ci, dobry Boże! – Zasłoniła twarz dłońmi. – Nie zniosę już więcej, nie zniosę!

Wybuchnęła rozpaczliwym płaczem i medyk musiał odprowadzić ją do zamku.

Tristan poprosił o wskazanie drogi na wieżę. Wraz z jednym ze służących pospieszył do środka. Wbiegali na górę po dwa stopnie naraz, a w końcu Tristan sam wspiął się po drabinie prowadzącej ze strychu na dach. Byli tu już wcześniej, ale dziewczynkę można było dojrzeć tylko z dołu, i to z jednej jedynej strony.

Nikt też nie przypuszczał, że mogła znajdować się tak wysoko.

Na stromo opadającym dachu Tristanowi zaczęło kręcić się w głowie, zawsze bowiem cierpiał na lęk wysokości.

Nie mógł dostrzec Mariny, wiedział jednak, gdzie się znajduje. Ciągle nie miał odwagi zawołać do dziewczynki; obawiał się, że ją wystraszy. Nie chciał też sprawdzać, czy może dojrzeć czekających na dole ludzi. Konsekwentnie unikał patrzenia w dół.

Jak, na miłość boską, mogła dostać się aż tu na górę? Musiał ją wieść szalony, niemożliwy da opanowania strach, uciekała jak najdalej od tego, co się wydarzyło.

Nie dbał o to, by poruszać się po dachu z gracją, dostojnie. Widział długie rzędy wystających niszy okiennych, przesłoniętych daszkami, i czołgał się od jednego okienka do drugiego, z obiema rękami mocno przyciśniętymi do spadzistego dachu, czepiając się stopami każdej wystającej części.

Powinien iść boso, byłoby mu łatwiej. Posuwał się z trudem, a na samą myśl o wysokości oblewał go zimny pot.

Tam była; wysoko nad nim, lekko na ukos na samym szczycie stromego dachu wieży. Widział już jej kolana i dłoń, kurczowo uczepioną krawędzi okienka.

Nigdy do niej nie dotrę, to fizycznie niemożliwe, pomyślał. Niepojęte, jak Marina się tam dostała.

Wkrótce jednak odetchnął z ulgą, zobaczył bowiem coś, co dodało mu otuchy: żelazne pręty, tworzące stopnie wzdłuż całej wieży. No tak, jasne, ktoś przecież musiał od czasu do czasu tu wchodzić, by dokonać niezbędnych napraw.

Pilnie bacząc, by przypadkiem nie spojrzeć w dół dotarł do najniższego pręta z żelaza i zaczął się wspinać. Nadal nie śmiał zawołać Mariny. Mogłaby skoczyć. Z drugiej strony jednak dziewczynka powinna się dowiedzieć, że to on się zbliża, by nie przestraszył jej do szaleństwa swym nagłym pojawieniem.

Coś mówiło mu, że Marina już została wystraszona do obłędu…

Zanim zdążył obmyśleć właściwą taktykę, znalazł się na tyle wysoko, by dojrzeć jej twarz. I wtedy pojął, że nic nie jest już w stanie przestraszyć jej tak, by zdecydowała się skoczyć. Dziewczynka była jak sparaliżowana. Nie widziała Tristana, nie dostrzegała otchłani ciągnącej się pod nimi. Siedziała nieruchomo, blada niby trup, wpatrując się przed siebie. Kiedy zbliżył się jeszcze o parę stopni, ujrzał, jak drży jej broda, prawdopodobnie z zimna, a sinoniebieskie dłonie zaciskają się wokół krawędzi okienka.

Tragiczna, mała figurka, w długiej do stóp koszuli, z potarganymi włosami. Tak rozpaczliwie samotna w swej wiedzy o tym, co się wydarzyło.

Tristan zastanawiał się, co też mogło się stać, skąd w jej pokoju wzięło się tyle krwi. Dziewczynka nie była szczególnie zakrwawiona, nie bardziej niż ktoś, kto walczył z ranną osobą. Gdzieniegdzie kilka małych plamek.

Co zaszło w komnacie, która teraz znajdowała się tak daleko pod nim?

Patrząc na twarz Mariny nagle zrozumiał, że nie ma żadnej pewności, iż kiedykolwiek uzyskają od niej odpowiedź.

Był teraz na górze, tak blisko dziewczynki, że mógł chwycić ją za kostkę, gdyby tylko uczyniła ruch wskazujący na to, że chce się rzucić w dół. Najwyraźniej jednak takie niebezpieczeństwo nie istniało.

– Marino – powiedział ciepłym, przyjaznym głosem. – To ja, Tristan.

Na dźwięk jego słów odruchowo drgnęła, choć bardzo nieznacznie. Kiedy jednak wypowiedział swoje imię, nagły strach zniknął z jej oczu i powrócił do nich poprzedni wyraz, przywodzący na myśl trupie odrętwienie.

Naprawdę była jak skamieniała.

Tristan pogładził ją po policzku.

– Chodź teraz ze mną, Marino. Niebezpieczeństwo minęło. Twoja matka przez cały czas będzie przy tobie.

Nie wiedząc, na czym w istocie polega jej tragedia, użył właściwych słów. Samotność była największym wrogiem dziewczynki.

Ale Marinie obcy był w tej chwili rozsądek. Nie patrzyła na niego, nadal siedziała ze wzrokiem utkwionym w błękitne niebo, na którym przesuwały się białe obłoki.

Tristan usiłował rozluźnić jej palce, ale były kurczowo zaciśnięte, jakby w stężeniu pośmiertnym.

– Chodź – powiedział łagodnie. – Mama czeka na dole.

Dostrzegł, że poruszyła ustami.

– Co mówisz? – zapytał.

Zawisł teraz w niezmiernie niebezpiecznej pozycji i mógł trzymać się tylko jedną ręką, a i to przychodziło mu z trudem.

Ona jednak nie chciała powtórzyć tego, co powiedziała; sprawiała wrażenie, jakby w ogóle nie docierały do niej słowa Tristana.

– Kochana Marino – mówił łagodnie. – Na dole nie ma niebezpieczeństwa. (Cóż on mógł o tym siedzieć?) – Możesz bez obaw pójść za mną. Pomogę ci zejść…

Ale, na Boga, jak? Na samą myśl o drodze powrotnej zaczęło mu wirować w głowie. Co on właściwie robi tu na górze ze swym lękiem wysokości? W takim stanie umysłu, w jakim znalazła się Marina, nie potrafiłaby odróżnić go ani od króla, ani od zwykłego żebraka.

Wtedy białe, zdrętwiałe wargi znów się poruszyły. Choć „białe” to niewłaściwe określenie. Wargi dziewczynki były bladosine z zimna i strachu.

Skupił na nich całą swą uwagę. Można z nich było wyczytać jakieś słowa…

Nie był pewien, a1e wydawała mu się, że mówią: „Ja zabiłam…”

Tristanowi z bólu pękało serce. Dziewczynka, taka samotna i zagubiona, uważała, że kogoś uśmierciła. Nie wiedział, czy miała rację, czy też się myliła, ale rzekł:

– Na dole nie ma żadnego zabitego człowieka. Marino, nikogo nie zabiłaś. Obejmij ramionami moją szyję, zniosę cię na dół.

Czyste szaleństwo! Była tylko jedna możliwość, by oboje dotarli bezpiecznie do wnętrza zamku: ona musiała zejść sama. To jednak wydawało się zupełnie nierealne.

Nagle drgnął. Dobiegł go jej wyraźny szept:

– Nie chcę iść na dół. Chcę umrzeć.

– Miałaś zamiar skoczyć? – zapytał najspokojniej jak tylko potrafił. Widział, że musi próbować nawiązać z nią kontakt i jeśli się uda, za wszelką cenę go utrzymać.

– Tak.

Jej głos jakby należał do ducha.

– I nie miałaś odwagi?

Nie odpowiedziała, ale zrozumiał, jak straszna musiała wydać jej się przepaść.

Mówił gorączkowo, co tylko wpadło mu do głowy, chcąc wykorzystać możliwość, jaka się przed nim otworzyła. Choć sprawiała wrażenie, że nie w pełni zdaje sobie sprawę z jego obecności, a jej oczy nadal utkwione były w nicość, to przecież mimo wszystko mu odpowiadała.

Tristan wiedział, że nie wolno mu wspomnieć o tym, co zdarzyło się w jej pokoju. Jego dłonie leżały na zaciśniętych piąstkach Mariny, jakby pragnął je osłonić, i za nic w świecie nie chciał odwrócić się i spojrzeć w dół, choć przypuszczał, że widok wszystkich dachów Kopenhagi mógł być wspaniały. Tu na górze wiał ostry wiatr i było dużo chłodniej.

Co mówi się potencjalnej samobójczyni? Chyba nie brednie o grzechu. I tak nie będzie w stanie tego zrozumieć.

Spróbował jeszcze raz.

– Marino, nikogo nie zabiłaś. Tego jestem pewien. A jeśli rzeczywiście uczyniłaś coś złego, można temu zaradzić i nauczyć się z tym żyć.

Nie, to zabrzmiało niemądrze, wcale nie to chciał jej powiedzieć. Zaczął od nowa:

– Jeśli tego pragniesz, możesz teraz skoczyć. Ale nie będziesz miała już więcej żadnej szansy, by żyć, by zrobić coś dobrego w jednym jedynym istnieniu, jakie zostało ci dane. Twój czas jeszcze nie nadszedł. Będziesz go miała dość, by leżeć nieżywa. Dziesiątki tysięcy, może miliony lat… Ty miałaś tyle szczęścia, by ujrzeć piękno na ziemi. Pomyśl o tych wszystkich, którzy urodzili się martwi lub nigdy się nie narodzili. A ty chcesz zniszczyć…

Och, nie! Znów prawi kazania. Uf, jakie to trudne!

– Teraz wracam do tego, co usiłowałem powiedzieć ci najpierw. Daj sobie jeszcze jedną szansę. Żadna wina nie jest tak wielka, by człowiek nie umiał z nią żyć. Niepamięć to dobra wróżka, Marino. Litościwie zarzuca całun zapomnienia na człowiecze myśli. Czas leczy rany. Zło odchodzi w dal…

Dobry Boże, cóż on wygaduje! I to on, właśnie on! Czy sam kiedykolwiek zdołał zapomnieć? Czy w jego duszy za każdym razem, gdy widział dziecko, nie otwierała się piekąca rana? Czy nie bolała go świadomość, że nigdy nie będzie miał własnego potomka i przez całe życie pozostanie sam? Czego więc oczekiwał od Mariny?

Przez moment w przypływie rozpaczy pomyślał, że zamiast powstrzymywać dziewczynę przed odebraniem sobie życia powinien skoczyć razem z nią.

Nagle poczuł, że drobne dłonie Mariny poruszają się pod jego rękami.

– Mama – szepnęła.

– Tak, twoja matka jest bardzo zasmucona – powiedział dochodząc do wniosku, że nie nadaje się na pocieszyciela strapionych dusz. – Ma teraz tylko ciebie, bo…

Tristan wziął głęboki oddech i zdecydował się postawić wszystko na jedną kartę. Być może intuicja podpowiada mu dobrze, a być może myli się i dziewczynka wpadnie w jeszcze większą rozpacz.

No cóż, wóz albo przewóz, pomyślał.

– Twój ojciec nie żyje, Marino. Zmarł wczoraj. Matka ma teraz tylko ciebie.

Oczy dziewczynki długo wpatrywały się w pustkę, ale Tristan czuł, że zaczyna myśleć normalnie. Nie była już jak z kamienia.

– Ale mnie nie warto mieć – pisnęła żałośnie.

– Jesteś jej największym skarbem. Przecież żyje tylko dla ciebie. Nie przysparzaj jej więcej zmartwień i smutków, jej serce tego nie wytrzyma. Wiesz chyba, że jest bardzo chora.

Dziewczynka kiwnęła głową; był to pierwszy prawdziwy ruch, jaki uczyniła.

– Ale ja zrobiłam coś strasznego. To także zmartwi mamę.

– Wszystko jedno, co zrobiłaś. Matka już ci to wybaczyła.

Milczała, widać było, że się waha.

– Nie chcesz opowiedzieć? – zapytał cicho.

Fałszywy krok. Dziewczynka znów zesztywniała, jakby złapał ją kurcz. Odchyliła głowę do tyłu, całe ciało napięło się do maksymalnych granic.

– Marino, nic się nie stało – przekonywał ją gorączkowo, rozgniewany na siebie za brak wyczucia.

Rozluźniła się, ale stracił z nią kontakt. Nie potrafił już do niej dotrzeć ani też ona do niego.

Zawładnęło nim palące uczucie klęski.

– Zejdziemy na dół? – zapytał ostrożnie.

Nie oczekiwał żadnej reakcji, ale ku swej ogromnej uldze poczuł, że dziewczynka rozluźnia uchwyt. Chciał ją wziąć w ramiona bez względu na to, czym by to zagrażało, ale ona jakby w ogóle nie dostrzegała jego obecności. Odwróciła się, gotowa do samodzielnego schodzenia w dół. A więc stało się to, o czym Tristan nie śmiał nawet marzyć. Pospiesznie zrobił jej miejsce. Opuszczał się pierwszy, aby w razie czego ochronić ją własnym ciałem, i tak przesuwali się coraz niżej po stromych stopniach z żelaznych prętów.

Dzięki ci, dobry Boże, że nie muszę patrzeć w dół, pomyślał. I jeszcze większe dzięki, Wszechmocny, że ona zgodziła się zejść! Wiedział, że to uczucie do matki sprawiło, iż zmieniła zdanie.

Prowadził jednak na dół lunatyczkę. Z oczu Mariny wyczytał, że nigdy nie usłyszą od niej żadnego wyjaśnienia. To, co wydarzyło się tej nocy, na zawsze zamknęła w najgłębszym zakamarku swej duszy i na nic by się zdały wszelkie próby uchylenia rąbka tajemnicy.


ROZDZIAŁ VI

<p>ROZDZIAŁ VI</p>

Kiedy wspomagani przez wiele osób zeszli w dół do sal zamku, Tristan ku swemu przerażeniu odkrył, że stał się bohaterem.

Pierwsze słowa, jakie skierował do zebranych, brzmiały: „Nie pytajcie! Nie pytajcie jej o nic! To zbyt ryzykowne! Może to przypłacić utratą rozumu!”

Uszanowali jego prośbę, przekazując ją innym, ale naturalnie z wielkim zaciekawieniem przyglądali się dziewczynce.

Przedstawiała sobą niecodzienny widok. Drobna, zmarznięta i brudna, w pomiętej, pokrytej plamami krwi nocnej koszuli, ze skulonymi ramionami, z twarzą, na której malowało się niewypowiedziane cierpienie. Jeśli kiedykolwiek widziało się człowieka przez wiele dni i nocy chodzącego z bólem zęba tak wielkim, że twarz zastygła mu w bolesnej rezygnacji, to tak właśnie mniej więcej wyglądała Marina. Poruszała się jak duch, nie dostrzegając nikogo wokół siebie.

Dotarli do matki dziewczynki. Księżna na ich widok poderwała się z sofy, na której wypoczywała. Objęła córeczkę, starając się opanować płacz.

– Nie powstrzymujcie łez, wasza książęca mość – szybko powiedział medyk. – To zbyt wiele was kosztuje.

Dopiero wtedy Tristan zorientował się, jak bardzo chora jest Hildegarda.

Wyciągnęła ku niemu rękę, nie wypuszczając Mariny z objęć.

– Drogi, drogi margrabio! Jak mam dziękować?

Starał się uśmiechnąć, ale zdobył się jedynie na niejasny grymas. Nie zawiódł go tylko refleks, gdy odrzekł:

– Pozwalając mi usiąść, chociaż wy sama stoicie, księżno. Nogi odmawiają mi posłuszeństwa.

– Ależ, oczywiście! Krzesło dla margrabiego!

Przyniesiono je natychmiast, chyba w ostatnim momencie, bo Tristan opadł na nie ciężko.

– Dziękuję! To reakcja po wspinaczce na wieżę. Mnie robi się niedobrze już wtedy, kiedy staję na stołku.

– Wobec tego, mój drogi Tristanie, przyznaję, że jesteś prawdziwym bohaterem!

Akurat w tym momencie Tristan się z nią zgadzał. Sama myśl, że niedawno wspinał się na wieżę kopenhaskiego zamku…

Na Boga, chyba nie zrobi mi się niedobrze? A jeżeli teraz zemdleję na oczach księżnej i wszystkich zebranych? Co za wstyd i hańba!

Ostatkiem sił wziął się w garść.

Hildegarda popatrzyła w zgasłe oczy Mariny.

– Teraz, moja najdroższa, nikt nie wypędzi cię z sypialni matki. Nigdy, dopóki nie dorośniesz i sama nie będziesz tego chciała.

Lub do czasu twojej śmierci, nieszczęsna kobieto, pomyślał zmartwiony Tristan.

Mała Marina popatrzyła matce w oczy i powiedziała głosem, w którym brzmiał przejmujący smutek:

– Nie mogę przebywać wśród ludzi, mamo. Zabiłam.

Hildegarda powoli pokręciła głową.

– To nieprawda, kochanie. Nikt nie umarł, nie ma żadnej ofiary, jakże mogłaś więc zabić?

Tristan wtrącił się po cichu:

– Sądzę, że nie powinniśmy zbytnio naciskać waszej córki, jeśli chodzi o wydarzenia tej nocy, księżno. Nie należy zdawać pytań ani sprzeciwiać się księżniczce. Nie czas teraz na to.

Popatrzyła na niego badawczo. Wszyscy milczeli, nie bardzo rozumiejąc, o co mu chodzi.

Po chwili księżna podchwyciła myśl Tristana.

– Pójdziesz teraz do łóżka, moje dziecko. Najpierw kąpiel i coś dobrego do jedzenia, a potem spać. W łóżku mamy, dobrze?

Na moment buzia dziewczynki rozjaśniła się, jakby zajrzała do świata, który straciła tej nocy, ale wkrótce mgła znów przesłoniła jej oczy. Wyszeptała jakieś słowo.

– Co powiedziałaś? – pytała Hildegarda.

Marina szepnęła znów:

– Kat.

– Kat? – Zdumiona księżna uniosła w górę brwi.

– Tak. Kat. Kiedy tu przyjdzie? Gdzie się schował?

Komendant zamku zdecydował się wtrącić, spiesząc z wyjaśnieniem:

– Nie mamy teraz żadnego kata. Ten, który był, zmarł w zeszłym miesiącu i nikogo nowego jeszcze nie mianowano, ponieważ od jakiegoś czasu nie było zapotrzebowania na jego usługi.

Marina powoli odwróciła się w jego stronę.

– Teraz będzie wam potrzebny. Kat od dawna czyha na moją matkę, ale teraz, kiedy ja zabiłam, weźmie mnie. Już się nie boję.

Komendant, chociaż starał się ze wszystkich sił zapanować nad sobą, odezwał się drżącym głosem:

– Żaden kat nie tknie was nawet palcem, jaśnie panienko. Daję na to moje słowo.

I znów Tristan zadumał się nad tym, co zaszło nocą w pokoju Mariny. Nie tylko on pragnął poznać prawdę. Wielu ogarnęła nieprzeparta chęć, by solidnie potrząsnąć dziewczynką i zmusić ją do mówienia. Na szczęście zdołali powściągnąć ciekawość.

Hildegarda zwróciła się do córki:

– Marino, nie wiem, kto mnie oczerniał, ale bądź przekonana, że nie uczyniłam nic takiego, czym zasłużyłabym na zainteresowanie kata. Ktoś pragnął wyrządzić nam krzywdę, drogie dziecko!

Marinę odprowadzono do komnaty matki i gdy ją obmywano, czesano i karmiono, cały czas w obecności księżnej, Tristan, medyk i komendant odbyli rozmowę. Siedzieli w jednej z mniejszych komnat zamku.

Tristan powiedział:

– Tam na górze zrozumiałem, że nigdy nie dowiemy się od niej, co się stało. Nie jestem szczególnie obeznany z zakamarkami ludzkiej duszy, ale sądzę, że ona coś ukrywa, także przed samą sobą. Coś, co jawi się jej jeszcze straszniejsze niż owa natrętna myśl, że kogoś zabiła.

– Czy nie wystarczy, że we własnym przeświadczeniu jest morderczynią? – zapytał komendant.

– Nie – odparł Tristan. – Nie wycofuje się na myśl o morderstwie, ale kiedy zapytałem o wydarzenia tej nocy, straciłem całkiem jej zaufanie. A tego mi naprawdę szkoda.

Nadworny medyk podrapał się w głowę.

– Chcecie powiedzieć, że szczerym przyznaniem się do zabójstwa zaciera ślady innej tragedii?

– Podświadomie, być może. Wiem, że to brzmi nieskładnie, ale, jak mówiłem, nie jestem znawcą duszy ludzkiej. Staram się tylko przekazać wrażenie, jakie wywarła na mnie tam na szczycie wieży. Pragnie ponieść karę za zabójstwo. Za nic innego.

– A krew? – zapytał medyk.

– Tak, to zagadka. Doktorze, uważam, że powinniście ją zbadać. Lepiej niż ktokolwiek inny znacie się na ludzkich dolegliwościach.

Medyk bezradnie rozłożył ręce.

– To niemożliwe. Matka dziewczynki i ja zaproponowaliśmy już oględziny, ale mała stanowczo odmówiła.

– Cóż, nie warto ponawiać prób.

Komendant mówił do siebie, jakby nieobecny duchem.

– To, co wyznała o kacie, traktowała jak pokutę. Jak zbawienie. Sądzę, że trafiliście w sedno, margrabio. Wydaje mi się, że kiedyś bała się kata, ale teraz przestała. Zapomniała o przyczynie, dla której obawiała się go przedtem, teraz wszystko może złożyć na coś innego, na morderstwo.

– Tak, tak, morderstwo – z goryczą powtórzył doktor. – Przypuszczam, że nigdy nie zdołamy wyjaśnić, co zaszło w jej komnacie i skąd wzięła się krew. Księżna mówi, że dziewczynka nie ma żadnych zranień, tylko bardzo wiele siniaków. Cóż za tajemnica! I jak to powiązać ze Strażnikami?

Odwrócili się na dźwięk kobiecego głosu:

– Wybaczcie, moi panowie…

Po ubiorze niewiasty zorientowali się, że mają do czynienia z jedną z zamkowych kucharek. Ona sama wyglądała bardzo dostojnie, ale wielkim szacunkiem darzyła wszystkich wyższego od niej stanu.

– Proszę o wybaczenie, ponieważ wdzieram się do komnaty, w której właściwie nie powinnam się pokazywać, ale mam ze sobą dwie dziewuszki, które koniecznie chcą rozmawiać z panem komendantem. To może za mocno powiedziane, są bowiem śmiertelnie wystraszone i długo się wahały, ale uznały, że muszą coś wyznać. Ja nie wiem dokładnie, o co chodzi. Właściwie powinnam je wyłajać, ale wydają się nad wyraz poważne i przerażone.

– Przyślijcie je do nas – kiwnął głową komendant.

Dwie bardzo młode wystraszone dziewczynki, podkuchenne lub podręczne, jak je nazywano, weszły do środka. Mniejsza, może ośmioletnia, kryła się za plecami starszej, która miała nie więcej niż dwanaście lat. Mocno trzymały się za ręce.

Tristan doskonale pojmował, jak bardzo muszą być onieśmielone, stojąc twarzą w twarz z tak czcigodnymi panami.

– Co wam leży na sercu? – zagadnął przyjaźnie. – Nie bójcie się, możecie nam wszystko opowiedzieć. Nikt się na was nie pogniewa, nawet jeśli zrobiłyście coś złego.

Popatrzyły na siebie, młodsza ruchem głowy zachęciła starszą do mówienia, i ta zaczęła:

– Łaskawi panowie – powiedziała, dygając. – To dlatego, że słyszałyśmy o jaśnie panience, księżniczce Marinie…

– Mówcie dalej – zachęcił nadworny medyk, kiedy mała jakby się zawahała. – Jeśli coś o niej wiecie, to bardzo jesteśmy tym zainteresowani.

– Nie, o niej nic nie wiemy, ale zastanawiałyśmy się, czy nie przydarzyło się jej to samo co nam.

Wszyscy trzej mężczyźni słuchali z uwagą i poprosili teraz dziewczynki, by podeszły bliżej. Mała mówiła tak cicho, że prawie jej nie słyszeli.

– Opowiedzcie wszystko – poprosił komendant. On także starał się przemawiać łagodnie, bowiem oczy dzieci pełne były łez.

– Nie wiedziałyśmy, w jaki sposób panom wolno traktować małe dziewczynki, dlatego nie mogłyśmy się sprzeciwiać, ale tak się bałyśmy…

Mniejsza wybuchnęła płaczem.

– To było takie okropne!

– A jak byłyście traktowane?

Starsza dziewczynka spłoniła się rumieńcem. Wzrok wbiła w podłogę.

– On… on nas dotykał.

Trzej mężczyźni wymienili spojrzenia.

– Nie podobało nam się jego zachowanie, ale nie śmiałyśmy się opierać, bo przyszedłby po nas kat, tak mówił ten pan. Nie był taki dla nas obu jednocześnie, ale my sobie wszystko opowiedziałyśmy.

Tristan poczuł, jak krew uderza mu do głowy, i zauważył, że medyk także z trudem zachowuje spokój.

– Czy zechcecie dokładnie opowiedzieć, co on robił? – zapytał doktor.

– O, nie, nie, panie! – Dziewczynka odwróciła wzrok. – Ale dla małej Mette nie był taki okropny jak dla mnie. Usłyszałyśmy, jak w kuchni mówili, że księżniczka Marina ostatnio była taka wystraszona, i zastanawiałyśmy się, czy to nie z winy jego, tego obrzydliwca. A kiedy dowiedziałyśmy się o tym, co się stało w nocy, pomyślałyśmy, że najlepiej będzie zapomnieć o kacie i o wszystkim wam powiedzieć.

– Roztropnie postąpiłyście, dziewczynki – drżącym głosem przyznał komendant.

– Ale nie chcemy, żeby przyszedł kat! – szlochała mniejsza.

– Nie ma teraz żadnego kata, drogie dzieci – uspokajał je Tristan. – A jeśli nawet by się zjawił, to nie po was, rozumiecie to chyba! Wam należy się pomoc i otrzymacie ją, biedne dzieci.

Nadworny medyk nie rezygnował.

– Chciałbym dowiedzieć się więcej o tym, co robił ten człowiek. Mówiłyście, że was dotykał. W… we wstydliwych miejscach?

Kiwnęły głowami, ukrywszy twarze w dłoniach.

– Ale wobec ciebie zachowywał się jeszcze gorzej, tak? – zwrócił się do większej dziewczynki. – Co robił?

– Nie, panie, tego nie mogę powiedzieć, to zbyt okropne.

– Czy cię zhańbił? – zapytał komendant zduszonym głosem.

Popatrzyła na niego pytająco.

– Chyba wiem, co macie na myśli, panie – odparła zawstydzona. – Ale to nie było tak. Zmuszał mnie do robienia rzeczy, których nie chciałam. Wymiotowałam później.

– Och, dobry Boże! – jęknął komendant. – Co za świnia!

– A potem zostawił was w spokoju? – Pytał dalej Tristan.

– Tak, panie. Bo i mnie, i Mette przeniesiono do innych służących i nie mógł już do nas przychodzić.

– Sądzę, że powinnaś dziękować za to samemu Stwórcy – rzekł nadworny medyk. – Ale mała księżniczka Marina… Była taka samotna, pozostawiona sarna sobie i tak bardzo bała się kata!

Tristan z trudem hamował wzburzenie. Teraz sprawa przedstawiała się jasno. Aż za jasno.

Padło nieuniknione pytanie:

– A kim jest ten łajdak?

Dziewczynki popatrzyły na mężczyzn oczami pełnymi strachu.

– Tego nie możemy wyznać! On nas zabije.

– Nie będzie miał takiej możliwości, zapewniam was – stanowczo powiedział komendant. – Rozumiecie chyba, że musimy poznać jego imię? Musimy też dowiedzieć się, co się z nim stało. Cały pokój zalany był krwią.

Była to lekka przesada, ale faktycznie komnata księżniczki Mariny wyglądała przerażająco. Czy to on mógł paść ofiarą Strażników?

– Nie możemy powiedzieć, jak on się nazywa – stwierdziła dziewczynka. – Bo nie wiemy, kim jest.

– Och, moi drodzy – westchnął komendant, zwracając się do swych przyjaciół. – Tej nocy na zamku pełniło wartę co najmniej pięćdziesięciu żołnierzy. Musimy ich wszystkich rozebrać, bo przedtem obejrzeliśmy ich tylko pobieżnie, stwierdzając, że nie mają żadnych widocznych obrażeń. I są jeszcze służący. I…

– To nie był żołnierz, panie – wtrąciła dziewczynka nieśmiało. – Ani też nikt ze służby. To był szlachcic.

Zmarszczyli brwi.

– Jak wyglądał?

Na twarzach dziewczynek odmalowała się niepewność.

– Czy możecie obiecać, że nic nam się nie stanie?

– Macie na to nasze słowo honoru – zapewnił komendant. – i dostaniecie zapłatę.

– Był wstrętny – szepnęła mniejsza.

– I tłusty – dodała druga.

No, cóż, w orszaku królewskim znajdowało się niemało dobrze odżywionych szlachciców.

– Coś więcej? – dopytywał się komendant, gdy dziewczynki milczały.

– Miał perukę – powiedziała młodsza.

Większość z nich nosiła peruki.

– I tak się wpatrywał – uzupełniła starsza.

Więcej nie potrafiły powiedzieć.

– Czy któryś ze szlachciców zniknął? – zapytał komendanta Tristan.

– Żaden.

– A czy ktoś nie powrócił z Frederiksborg lub z polowania tak, byśmy o tym nie wiedzieli?

– Wypytywałem strażników przy bramie. Nikt nie wrócił, ani otwarcie, ani po cichu.

– Jacy tłuści szlachcice przebywają obecnie na zamku?

– Jest sporo członków Rady Państwa, którzy jeszcze nie udali się do domów na letni wypoczynek. Wielu z nich to góry tłuszczu. A także stary Thott i hrabia Ruckelberg, który leży chory i…

– Leży chory? – szybko przerwał mu Tristan. – Od kiedy?

– Nie, o nim możemy zapomnieć. Zachorował chyba jeszcze wczoraj po południu, zaglądałem do niego. Hrabia zresztą zachowuje się bardzo poprawnie – stwierdził nadworny medyk.

– Cóż to znaczy „poprawnie”?

– Nigdy nie był zamieszany w żaden skandal z kobietą ani też, żeby wszystko było jasne, z mężczyzną. Bardzo boleje nad swą zamordowaną żoną.

Oczy Tristana zalśniły zimno.

– Jego żona została zamordowana wiele lat temu, prawda? I nigdy nie odnaleziono zabójcy? Mam nadzieję, że zbadaliście członków Rady Państwa tak jak wszystkich innych na zamku?

– Tak, ale żadnego nie proszono, by się rozebrał. Dokładnie się im przyjrzałem. Nikt nie zdawał się cierpieć z powodu odniesionych ran – oświadczył komendant.

Tristan w zamyśleniu pokiwał głową, po czym powiedział:

– Kiedy odwiedziliście chorego Ruckelberga, doktorze, i co mu dolega?

– Byłem u niego dzisiaj. Bardzo męczy go gorączka. Zaaplikowałem mu krople.

– Czy zbadaliście, skąd bierze się gorączka?

– Powiedział, że to choroba gardła. Nie miałem podstaw, by wątpić w jego słowa.

– Musiał mieć rozpłomienioną twarz?

– Wprost przeciwnie. Był bardzo blady.

Wtrącił się komendant:

– Przeszukaliśmy jego komnatę, rozglądając się za dziewczynką. Chętnie z nami współpracował. Przeprosiliśmy go za naruszanie spokoju.

– Ale macie jedynie jego słowo na dowód, że leży chory już od wczoraj?

– Tak, to prawda. Dziewczynki, pójdziecie teraz z nami. Sprawdzimy, czy hrabia Ruckelberg jest tym, o którym mówimy.

Dziewczynki cofnęły się niemal na korytarz.

– Nie, nie pójdziemy – protestowały wystraszone. – A jeżeli to naprawdę on? Nigdy nam tego nie wybaczy?

– Nie możemy tego od nich żądać – stwierdził Tristan. – Wyjaśnienie sprawy nie powinno sprawić nam trudności. Chodźmy! Dziękujemy wam, panienki. Byłyście bardzo dzielne i ogromnie nam pomogłyście. Jeszcze się z wami skontaktujemy.

Odnaleźli komnatę hrabiego Ruckelberga i zapukali do drzwi. Usłyszeli niecierpliwe: „Wejść!”.

Hrabia Povl Ruckelberg leżał w łożu, przykryty po sam czubek nosa. Sprawiał wrażenie bardzo słabego. Błyszczące krople potu perliły mu się na czole.

– No i jak, jeszcze nie znaleźliście dziewczynki? – spytał zmęczony.

– Znaleźliśmy. Ale ona nic nie mówi – odparł medyk. – Przyszedłem dowiedzieć się, jak się czujecie. Panie hrabio, czy zezwolicie, bym zbadał wasze chore gardło?

– Nie ma takiej potrzeby. A po co przyciągnęliście tu ze sobą całą tę deputację do mojej prywatnej komnaty? Przeziębienie przeniosło się teraz do nosa.

Zademonstrował nagły atak kataru.

– To dość niezwykły przypadek – stwierdził medyk. – Przeziębienia mają tendencję do opadania, zalegają w piersiach, dławią i dręczą. A jak z waszymi piersiami? czy coś w nich czujecie?

– Nie, wszystko w porządku – szybko odparł hrabia. – Potrzeba mi jedynie spokoju.

Komendant zdołał jednak dojrzeć rdzawą plamę na prześcieradle.

– Czy zraniliście się gdzieś, hrabio?

– Ja? Ależ skąd? Dlaczego tak sądzicie? Wybaczcie mi teraz, moi panowie, nie czuję się całkiem dobrze, potrzeba mi snu…

Stawał się nieprzyjemny i zrozumieli, że jakakolwiek współpraca z nim jest niemożliwa. Tristan, nie namyślając się wiele, jednym ruchem zerwał jedwabną narzutę i wierzchnie prześcieradło.

Ruckelberg wrzasnął i skulony usiadł na łóżku.

– To będzie was drogo kosztować, moi panowie! – krzyknął gniewnie.

Oni stali nieruchomo.

Hrabia w dzikim pośpiechu starał się owinąć w prześcieradło, równie zakrwawione jak nocna koszula, którą za wszelką cenę chciał zakryć. Wzrok komendanta padł na skrawek brokatowej materii wystającej spod materaca. Zdecydowanie, choć z niemałym trudem, wyciągnął ją spod ciężkiego hrabiego.

– Widziałem to już kiedyś – stwierdził nadworny medyk. – To narzuta z łóżka małej księżniczki Mariny.

– Owinęliście się w nią, panie hrabio – powiedział komendant. – Nic dziwnego, że poza komnatą nie było śladów krwi.

– Jaką komnatą? – parsknął „wujek Povl”.

Spod materaca wyciągnięto jeszcze szaty hrabiego Ruckelberga. Były podarte i zakrwawione.

– Dziewczynka bardzo dzielnie się broniła – powiedział Tristan nieswoim głosem.

– Jaka dziewczynka? Nie rozumiem, o czym mówicie. Wpadłem w cierniste zarośla na polowaniu!

– No, to zdejmujemy nocną koszulę! – zarządził nadworny medyk jakby nie słysząc nieporadnych wyjaśnień hrabiego. – Na plecach jest aż sztywna od krwi.

Ruckelberg usiłował położyć się na łóżku, chcąc ukryć przed ich wzrokiem plecy, ale byli szybsi. Nim zdążył mrugnąć, już zdarli z niego koszulę.

Siedział żałosny w swej nagości, podczas gdy oni stwierdzali, że długie zadrapania, biegnące wzdłuż całych Pleców, zostały zrobione jakimś ostro zakończonym narzędziem prowadzonym bezradnie słabą ręką. Mała Marina nie miała widać dość sił, by zadać hrabiemu śmiertelny cios krótką, grubą igłą i najpewniej wcale tego nie chciała. Ale, jak powiedział Tristan, broniła się bardzo dzielnie.

Jedna z ran okazała się nieco głębsza od innych i to bez wątpienia ona była przyczyną złej kondycji hrabiego, a także przeświadczenia Mariny, że zabiła złoczyńcę.

Z tego powodu, a także wiedziona strachem przed swym oprawcą, uciekła w górę po schodach aż na dach. W panice wspięła się najwyżej jak mogła, a może pragnęła śmierci?

Ta ostatnia myśl sprawiła, że mężczyźni zadrżeli. To, a także fakt, że Marina zdążyła zadać hrabiemu aż tak wiele ran, nasuwało jak najgorsze podejrzenia co do przebiegu wydarzeń.

– Co z nim, doktorze? – zapytał komendant bez odrobiny współczucia w głosie.

– Na pewno wytrzyma ciemnicę – podobnym tonem odparł medyk.

Ruckelberg wydał żałosny krzyk.

Komendant ciągnął bezlitośnie:

– Straszyliście dziewczynkę, że kat zabierze jej matkę, jeśli będzie się wam sprzeciwiać. Teraz wasza kolej, by bać się kata.

– Nie! – krzyczał hrabia. – Nie! Ja niczego nie zrobiłem! Przysięgam! Dziewczynka kłamie! To ona rzuciła się na mnie z bronią w ręku. Jest szalona! Kłamie!

– W czym? – spokojnie zapytał komendant.

– Co wam powiedziała?

– Nic. Absolutnie nic.

– No i sami widzicie! A mnie oskarżacie!

Tristan odwrócił się z obrzydzeniem. Nie widział sensu dalszej dyskusji.

A więc Strażnicy Prawego Tronu nie byli zamieszani w zniknięcie księżniczki Mariny. Dzięki Ci choć za to, dobry Boże.


ROZDZIAŁ VII

<p>ROZDZIAŁ VII</p>

Nastał wieczór.

Tristan delikatnie zapukał do drzwi apartamentów księżnej Hildegardy. Otworzyła mu pokojówka.

– Jak się miewają? – zapytał cicho.

– Księżniczka Marina śpi – odparła niechętnie dziewczyna. – A jej książęca mość potrzebuje teraz odpoczynku.

– No, cóż, nie będę więc przeszkadzał. Proszę tylko pozdrowić ode mnie księżnę!

– Czy to Tristan? – dobiegł z sypialni głos Hildegardy. – Wejdź, proszę!

Naburmuszona pokojówka niechętnie ustąpiła mu z drogi.

Jakże często zdarza się, że służący zachowują się bardziej wyniośle i impertynencko od swoich państwa, pomyślał zrezygnowany, przechodząc do sypialni.

Marina, śpiąca w szerokim łożu z baldachimem, sprawiała wrażenie jeszcze mniejszej, niż była w rzeczywistości. Księżna Hildegarda na wpół leżała na szezlongu pod oknem, owinięta w pled i wsparta na wielu poduszkach. W komnacie płonęło tylko kilka łojowych świec.

Kiedy Tristan wkroczył do pokoju, zmusiła się do uśmiechu i wskazała krzesło obok siebie. Podziękował i przeprosił za tak późne odwiedziny w sypialni dam.

– Miałam nadzieję, że przyjdziesz, Tristanie. – W głosie Hildegardy brzmiało echo nie kończącego się pasma cierpień. – Wszyscy ludzie odczuwają czasem ogromną potrzebę porozumienia się z kimś, kto jest od nich silniejszy. Dlatego wielcy dowódcy tak często nieoczekiwanie przejawiają silną wiarę w Boga.

Kiwnął głową.

– To musiał być najtrudniejszy dzień waszego życia, księżno.

– Tak, choć muszę przyznać, że wiele z nich było trudnych. Czy miałbyś ochotę na kieliszek wina, Tristanie?

– Tylko jeśli wy, księżno, napijecie się razem ze mną.

– Chyba nie powinnam pić teraz wina?

– To prawda. Zapomnijmy więc o nim. Ale pozwólcie mi przez jakiś czas służyć wam mym silnym ramieniem.

Uśmiechnęła się z wyraźnym trudem.

– Tylko w przenośni, Tristanie, tylko w przenośni…

– Nic innego nie miałem na myśli, księżno – uśmiechnął się w odpowiedzi.

W blasku świec dostrzegł, jak mocno odbiły się na jej twarzy tragiczne wydarzenia tego dnia. Ale zauważał w jej obliczu piękno: widział je już wcześniej, nawet wtedy gdy twarz zdeformowana była opuchlizną. Obrzęk zniknął, ale Tristan miał świadomość, że będzie powracał raz po raz. Podejrzewał bowiem, że księżna niedomaga na serce, a przy tego rodzaju chorobie często występuje puchlina. Czegoś przecież nauczył się od swych znających się na leczeniu krewniaków.

W oczach większości ludzi księżna Hildegarda na pewno nie była pięknością. Tylko Tristan i może jeszcze kilka osób odkryło, jak bardzo jest delikatna i pociągająca. Urok tkwił w jej łagodnych, mądrych oczach, w cieple uśmiechu i pełnych gracji ruchach.

Upływające lata i przewlekła choroba nie były łaskawe dla Hildegardy. Postarzała się za wcześnie, przynajmniej zewnętrznie. Włosy przerzedziły się, na twarzy pokazało się sporo zmarszczek.

To jednak tylko drobiazgi, na które Tristan nie zwracał uwagi, bo nie jej wygląd go pociągał.

Zastanawiał się, ile księżna wie o przeżyciach swej małej córeczki i jak wiele sam powinien jej powiedzieć.

– Co macie teraz zamiar uczynić, księżno? – zapytał cicho.

Powoli przeniosła wzrok na niego.

– Nie wiem, Tristanie – rzekła bezradnie. – Naprawdę nie wiem.

– Powrócicie do domu, do Riesenstein?

– Do domu? – zadrżała. – Riesenstein nigdy nie było moim domem. Nie czułam się tam mile widziana, a etykieta była zarazem surowa i nieobyczajna, jeśli pojmujesz ten paradoks, Tristanie.

– Tak, tak. Powierzchowny blichtr ukrywający wewnętrzne plugastwo.

– Właśnie! Nie, nie chcę wracać do Riesenstein. Marinie także nie było tam dobrze. A mój rodzinny kraj wchłonęło imperium tureckie. Tutaj, na królewskim dworze, także nie możemy zostać teraz, po śmierci Jochuma.

Wiele wskazywało na to, że mimo wszystko dręczy ją myśl o śmierci męża. Skuliła się bardziej w sobie, jakby pragnąc skryć się przed bezdusznym światem. Ze zgonem księcia Jochuma łączyły się ból, wstyd i upokorzenie. Taki żałosny koniec!

Drgnęli, słysząc zduszony krzyk. Marina we śnie rzucała się niespokojnie, jakby starała się od czegoś uwolnić.

Hildegarda próbowała się podnieść.

– Nie, wasza książęca mość, ja się nią zajmę – pospieszył z pomocą Tristan.

Podszedł do łoża i zaczął łagodnie przemawiać do walczącej z niewidzialnym przeciwnikiem dziewczynki.

– Już dobrze, Marino, nie ma żadnego niebezpieczeństwa, twoja matka jest tutaj, nic ci nie grozi w jej pokoju. Nikt nie zrobi ci krzywdy.

Mała księżniczka otworzyła oczy i wpatrywała się w niego z przerażeniem. Zaczęła krzyczeć i bić Tristana.

– Nie, nie! Nie wolno wam!

Hildegarda zawołała uspokajająco:

– To tylko Tristan, Marino! Nasz rycerz.

Widać było wyraźnie, że dziewczynka nie obudziła się jeszcze do końca, ale jej rozszerzone strachem oczy z wolna przybierały normalny wyraz. Wargi mocno jej drżały.

– Śpij, dziecino – powiedział Tristan. – Twoja matka i ja będziemy nad tobą czuwać.

Opadła na poduszki i zamknęła oczy. Nasenny środek, zaaplikowany przez nadwornego medyka, jeszcze działał i Tristan mógł wrócić na swoje miejsce w okiennej niszy.

Obydwoje myśleli o tym, że dziewczynka właściwie z nikim nie rozmawiała po swych strasznych przejściach. Te kilka słów, które wypowiedziała, nie były skierowane do nikogo. Zamknęła się sama we własnym świecie nieznanych strachów.

Zniżyli głosy, by nie zakłócić dziecku snu.

Następne pytanie Tristana nie było spowodowane żadnym nagłym impulsem. Sprawiał wrażenie, jakby oczekiwał na taką właśnie odpowiedź, jakiej Hildegarda udzieliła mu na poprzednie pytanie. Na stwierdzenie, że nie ma gdzie się podziać.

Właściwie z tego powodu przyszedł do jej komnat.

– Wasza książęca mość… Czy wolno mi będzie ofiarować wam i waszej córce mój skromny dom na tak długo, jak zechcecie w nim zamieszkać? Gabrielshus wydaje mi się tak rozdzierająco pusty po tym, jak moja rodzina odeszła z tego świata. Uznałbym za wielki honor i jeszcze większą radość, gdybyście obie zechciały potraktować go jak swój dom.

Księżna popatrzyła na niego zamyślona, dodał więc pospiesznie:

– Nie musicie, oczywiście, podejmować natychmiastowej decyzji. Ale bardzo proszę, przemyślcie moją propozycję. I zapewniam, że moi służący należą do zupełnie innego gatunku ludzi niż ci, z którymi wy i wasza córka musiałyście stykać się tutaj. W Gabrielshus spotkacie serdeczność i oddanie. A poza tym chciałbym was stąd zabrać. Jak najszybciej!

Nie wyjaśnił jednak, dlaczego; nie chciał wspominać groźnych Strażników Prawego Tronu.

Hildegarda usiłowała poprawić pled, którym była owinięta, i Tristan natychmiast pospieszył jej z pomocą.

– Dziękuję – powiedziała z wdzięcznością. – Nie zapomnę o twojej życzliwej propozycji, Tristanie. Zastanowię się nad nią poważnie. – Roześmiała się. – Nikt chyba nic zdrożnego sobie nie pomyśli? Ja nie stanowię żadnego zagrożenia dla twojej sławy, a Marina jest za mała. Ach, gdybyśmy tak spotkali się wcześniej! Nasze życie nie byłoby takie bez sensu, bezdomne. Nie mówię, rzecz jasna, o żadnym konkretnym domu, lecz o jakiejś ostoi, o źdźble nadziei w morzu pustki. – Doskonale rozumiem, jak ciężko musiało być wam obu.

– Samotność, Tristanie. Uczucie, że pod stopami są tylko bezdenne mokradła. A nie można przecież skarżyć się wszystkim naokoło na swego… – ugryzła się w język.

Tristan kiwnął głową. Jego łagodne spojrzenie przepełnione było ciepłem.

– A mimo wszystko odczuwacie żal po nim?

Księżna podniosła wzrok.

– Nie wiem, Tristanie. Dzisiaj były chwile, kiedy naprawdę potrzebna mi była jego obecność. Zaginęła nasza mała córeczka. I ta krew… Naprawdę brakowało mi wtedy Jochuma. Ale jego tu nie było – dokończyła żałośnie.

Tristan nic nie mógł na to odpowiedzieć. Rozumiał jej uczucia. Ich jedyne dziecko znalazło się w śmiertelnym niebezpieczeństwie, a książę Jochum był daleko, pojedynkując się o inną kobietę. Jakim głębokim poniżeniem musiało być to dla Hildegardy! I jak gorzkim! Nie mogła dać ujścia swemu gniewowi, uczuciu zawodu, co, być może, tylko na dobre wyszłoby jej zdrowiu. Zginął w pojedynku, pozostawiając jej obowiązek żałoby, podczas gdy matczyne serce wypełnione było po brzegi lękiem o córkę.

Czy taki los powinien spotkać śmiertelnie chorą kobietę, której nade wszystko potrzebny był spokój?

Najtrudniejszy dzień w jej życiu.

Niestety, najgorsze jeszcze było przed nią.

Tristan dostrzegł pytanie w jej oczach na długo, zanim je zadała.

Zerknęła na łóżko i znacznie ściszyła głos. Nie było jednak powodu do obaw. Oddech Mariny był równy, dziewczynka spała mocno.

– Tristanie… Co właściwie jest Marinie? Co naprawdę się wydarzyło? Nikt mi niczego nie wyjaśnił do końca.

– Nikt też na razie tego nie wie – powiedział tak zasmucony, że z trudem dobywał głosu. Możliwie najdelikatniej opowiedział o hrabim Ruckelbergu. – Ten nikczemnik wszystkiemu zaprzecza, a małej księżniczki Mariny na razie nie możemy dręczyć pytaniami. Obawiam się jednak, że nadworny medyk będzie musiał ją później zbadać…

Hildegarda popatrzyła na niego wielkimi, wyrażającymi bezradność oczyma, z których jednocześnie można było wyczytać, że aż nadto dobrze wie, co ma na myśli Tristan.

– Wasza książęca mość, nawet jeśli być może przyjdzie nam obawiać się najgorszego – mówił z wysiłkiem – to mimo wszystko pewną pociechę stanowi fakt, że Marina jest jeszcze dzieckiem. Prawdziwa tragedia nie mogła się wydarzyć.

– Dzieckiem? – Twarz Hildegardy zastygła w bólu. – Jak sądzisz, ile ona ma lat?

– Dziesięć, może dwanaście?

– Trzynaście, wkrótce skończy czternaście, margrabio. I jest fizycznie dojrzała jak na swój wiek, choć zachowała mentalność dziecka,

– Och, mój Boże – szepnął Tristan. – Musimy być dobrej myśli. Przecież ciągle jeszcze nie wiemy, jak daleko posunął się ten niegodziwiec.

Księżna nadal leżała ze wzrokiem utkwionym w mrok nocy.

– Jak mogłam być tak ślepa? Nie zauważyć, jak ogromnie było jej ciężko?

– Byliście bardzo chora, księżno.

– To nie jest żadne wytłumaczenie. Marina po wielekroć prosiła mnie, wręcz niemo błagała spojrzeniem o to, by mogła zostać ze mną. Od tak dawna widziałam jej wypełnione lękiem oczy. Ale bałam się, co na to powie mój małżonek. Tak wiele razy bił dziewczynkę po twarzy…

– I was także, księżno.

– To teraz nieistotne.

– Nieprawda, to bardzo istotne! Bo mała Marina żyła w ciągłym strachu, że to wam mąż wyrządzi krzywdę. A potem, co gorsza, że po was przyjdzie kat, jeśli ona nie będzie posłuszna hrabiemu Ruckelbergowi.

– Czy to możliwe? – cicho szepnęła Hildegarda. – Słyszałam, jak o tym mówiła, ale sądziłam, że sama to wymyśliła. Nie mogłam uwierzyć, że ktoś może znęcać się nad dzieckiem w tak okrutny sposób.

– Niestety, to prawda. Przybyłem tu z mocnym postanowieniem, by nie dręczyć was zbyt drastycznymi szczegółami, ale wydaje mi się, że jesteście silna i odporna księżno.

– Życie mnie do tego zmusiło – odparła, patrząc mu prosto w oczy. – Wiele lat upłynęło, zanim zdobyłam siłę, którą teraz posiadam. Ciągłe upokorzenia… i ten wysiłek, by wysoko podnosić głowę, uśmiechać się i konwersować u boku Jochuma, podczas gdy ja i wszyscy inni wiedzieli, że zmienia kochanki jak rękawiczki. Ta jego niecierpliwość w stosunku do wystraszonej Mariny… Świadomość, że jeśli stanę w obronie córeczki, on będzie ją bił i kopał. Och, wybacz mi, wiem, że nie należy źle mówić o zmarłych, zwłaszcza zanim spoczną w ziemi, ale jestem tym tak zmęczona i nigdy nie miałam z kim porozmawiać…

Głos jej się załamał, odwróciła głowę.

– I jako zadośćuczynienie za te trudne lata spadła na was ciężka choroba – powiedział Tristan łagodnie. Pragnął objąć ją i utulić, okazać, że ma teraz na świecie przynajmniej jednego przyjaciela. Nie znał jej jednak wystarczająco dobrze. Obawiał się, że mogłaby źle zrozumieć jego ciepły gest lub poczuć się urażona.

– Tak, mnie także dręczyło poczucie krzywdy – przyznała. – Jej Wysokość królowa Charlotta Amalia była mi bardzo przyjazna – dodała z odrobiną smutku. – Ale jakoś nie wypada zwierzać się królowej, nawet jeśli jest się księżną. – Myśli jej były bardzo rozbiegane. – Jestem bardzo wdzięczna, że opowiedziałeś mi wszystko bez ogródek, Tristanie. Nieświadomość bywa najtrudniejsza do zniesienia.

– Jestem tego samego zdania. Dlatego niczego nie ukrywałem.

– Dziękuję ci za szczerość! Co my zrobimy z Mariną, Tristanie?

Z dumą i radością stwierdził, że księżna naprawdę mu ufa.

Wahał się z odpowiedzią. W zamku panowała cisza. Pokojówka odeszła, prawdopodobnie oburzona faktem, że wdowa w żałobie przyjmuje wizytę mężczyzny, i to w dniu śmierci męża. Świece wypaliły się, niedługo już miały zgasnąć, ale żadne z nich nie uczyniło ruchu, by je wymienić. Za oknem niebo przybrało piękną granatową barwę, a na jego tle czernią rysowały się dachy kopenhaskich domów. Kopenhaga, miasto, w którym czaiło się śmiertelne niebezpieczeństwo. Strażnicy…

Tristan odczuwał intymną bliskość z pokrewną duszą, wiedział, że i ona przy nim czuje się bezpieczna. Z całego serca pragnął zająć się księżną i jej nieszczęśliwą córką.

Nie bardzo wiedząc, co odpowiedzieć, zagryzł wargi.

– Sądzę, że powinniśmy zwrócić się do nadwornego medyka z prośbą, by zbadał ją jak najprędzej. Jeśli tylko dziewczynka da się namówić. Nadworny medyk jest chyba uczciwym człowiekiem i uważam, że nie ma potrzeby mieszać w to innych doktorów.

Hildegarda kiwnęła głową na znak, że się zgadza.

– Ale jak zdołamy zaleczyć ranę, którą ma na duszy?

– Spróbujemy kurować ją miłością.

Jakże radowało ją, że powiedział „my”.

– Tak – potwierdziła. – Miłością. I damy jej poczucie bezpieczeństwa. O ile w ogóle wie, co znaczą te słowa. Moje biedne, nieszczęśliwe dziecko!

Hildegarda walczyła ze łzami.

– Czy pragniecie zostać sama, pani? – cicho zapytał Tristan.

W tej samej chwili poczuł jej dłoń na ramieniu.

– Nie, bardzo proszę, zostań ze mną, jeśli masz na to dość sił, Tristanie. Tak bardzo potrzebuję kogoś, kto mnie zrozumie!

Spojrzał jej w oczy ciepło i życzliwie.

– Mam teraz tylko jeden jedyny cel w życiu – cicho powiedziała Hildegarda. – Pomóc mojej córce, być dla niej oparciem we wszystkim, żyć tylko dla niej.

Słowa te wymówiła z niezwykłą żarliwością.

Przez kilka chwil siedzieli w milczeniu. Tristan wstał i podszedł do łóżka. Przyjrzał się śpiącej dziewczynce, jej powiekom spuchniętym od płaczu, i serce ścisnęło mu się z żalu. Delikatnie pogładził ją po policzku.

Nie powinien był tego robić. Marina natychmiast drgnęła, jakby ją uderzono, szybko więc cofnął rękę. Na szczęście nie obudziła się.

Niech Bóg pomoże temu biednemu dziecku, pomyślał wstrząśnięty. Jak ułoży się jej przyszłość?

Powrócił na swoje miejsce.

– Myślałam o twojej propozycji, Tristanie – powiedziała księżna. – I im dłużej się nad nią zastanawiam, tym bardziej wydaje mi się atrakcyjna. Byłaby to dla nas zbawcza przystań w pierwszym trudnym okresie. Miałabym czas, by zastanowić się nad przyszłością. Powiedziałeś też coś, co bardzo do mnie przemówiło. My, ludzie, tak bardzo chcielibyśmy się do czegoś przydać, a nie żyć wyłącznie na łasce innych. Wierzę, że ty także nas potrzebujesz. Mówiłeś wszak, że w Gabrielshus czujesz się samotny?

Tristan rozjaśnił się.

– Bardzo pragnąłbym, by był tam ktoś, z kim mógłbym porozmawiać, dzielić z nim troski, wspierać i pomagać. Ktoś, kogo lubię i z kim odczuwam duchową więź.

Na jej zmęczonej twarzy ukazał się uśmiech.

– Twoje słowa ogrzały moje serce, Tristanie. – W oczach księżnej pojawił się wyraz rozmarzenia. – Będę więc miała czas zastanowić się nad losem Mariny i swoim własnym.

Zapadła cisza. Oboje przeczuwali, że przed Hildegardą nie było żadnej przyszłości.

Tristan przerwał smutne milczenie.

– Czy pozwolicie, abym mógł służyć wam pomocą we wszystkich sprawach związanych z pogrzebem waszego męża?

– O, tak, naprawdę zechciałbyś? – zapytała. – To takie przykre i smutne zajmować się tym w pojedynkę. Prawdopodobnie trumnę trzeba będzie odesłać do domu, do Riesenstein.

– Dopilnuję tego. Ale uważam, że nie powinniście narażać się na wysiłek związany z długą jazdą do Riesenstein.

– Tak, to prawda… Nie mam na to siły.

Wiedział, że nie chodzi jej wcale o trudy podróży.

– Księżno, sądzę, że potrzebny wam teraz odpoczynek. Jutro możemy dokończyć naszą rozmowę.

– Tak. Ale, Tristanie…

– Słucham?

– Nawet nie mam odwagi myśleć, co by się wydarzyło, gdybyśmy cię teraz nie spotkały.

Uśmiechnął się lekko, ze smutkiem. Tak uważała: był dla nich ostatnią deską ratunku.

I cieszył się, że księżna tak sądziła.

Zbadanie Mariny okazało się niemożliwe. Dziewczynka drżała ze strachu, gdy tylko jakikolwiek mężczyzna usiłował się do niej zbliżyć. W końcu nie pozostało im nic innego, jak tylko odurzyć ją alkoholem. Czuli się jak przestępcy, upijając dziewczynkę, ale za wszelką cenę należało ją zbadać. Innego wyjścia nie widzieli.

Kiedy było już po wszystkim, medyk odbył rozmowę z Tristanem, księżną Hildegardą i komendantem zamku.

Niestety, potwierdziły się najgorsze podejrzenia: Marina została zhańbiona.

Słysząc słowa medyka Hildegarda straszliwie pobladła i ciężko opadła na krzesło. Komendant zacisnął zęby, a potem powiedział: „pójdzie pod topór”.

Zgodził się z nim nawet łagodny Tristan.

– Człowiek nie potrafi zmienić swoich skłonności i nie za to należy Ruckelberga obwiniać. Można jednak je pohamować, a hrabia nawet się o to nie starał. Wystawił dziewczynkę na okrutną próbę, grożąc, że kat przyjdzie po jej matkę, jeśli nie będzie „grzeczna” lub komukolwiek piśnie choć słówko. W ten sposób zasiał także nieufność między matką i córką, mówiąc o przestępstwie, którego rzekomo dopuściła się księżna. Nie, to wszystko jest tak ohydne, tak plugawe, że nie potrafię mu wybaczyć. Nigdy!

– Nie wolno nam także zapominać o pozostałych dwóch dziewczynkach – dodał komendant. – One także cierpiały z jego powodu.

– Dużo o nich myślę. Postaramy się coś dla nich zrobić. A one zapewne nie były pierwszymi ofiarami hrabiego.

– Zatem rozprawimy się z nim krótko i szybko? – zapytał komendant z nadzieją w głosie.

– Nie do mnie należy decyzja. Na szczęście – mruknął doktor.

Hildegarda nie była w stanie brać udziału w rozmowie. Czuła, jak żelazna pętla zaciska się jej wokół serca, odbierając wszelkie siły. Tego skurczu obawiała się w samotne noce, kiedy leżąc z otwartymi oczyma i niespokojnie oddychając wsłuchiwała się w rytm własnego serca. Teraz ucisk zdawał się silniejszy niż zwykle, przed oczami kłębiły się jej czarne chmury, a w uszach dudniło.

Nie wolno mi umierać, myślała przerażona. Nie teraz, jeszcze nie teraz! Moja mała córeczka mnie potrzebuje. Boże, bądź miłosierny, pozwól mi żyć na tyle długo, bym przekonała się, że Marina jest w bezpiecznych rękach, że poradziła sobie z tym straszliwym…

Usłyszała obok siebie jakiś przyjazny głos, poczuła dłoń, która delikatnie gładziła ją po policzku. Otworzyła oczy i spojrzała w twarz Tristanowi, klęczącemu obok niej i usiłującemu odwrócić uwagę od okrutnej rzeczywistości.

Nadworny medyk i komendant przyglądali się niezwykłej parze w zamyśleniu, niemal uradowani. To wspaniale, że księżna ma się na kim oprzeć, myśleli. A jeszcze lepiej, że to młody, przystojny mężczyzna. Zasłużyła na odrobinę szczęścia w swoim smutnym życiu.

Ci dwaj mężczyźni, żyjąc pośród dworskich intryg, potrafili zachować pełnię człowieczeństwa, oprzeć się światu kokieterii, próżności i pustki.

Wiele dni upłynęło, zanim wszelkie trudności związane z pogrzebem księcia i wysłaniem jego trumny do Riesenstein zostały przezwyciężone. Tristan dał Hildegardzie i Marinie odpowiednia dużo czasu, by doszły do siebie po wstrząsających zdarzeniach i wypoczęły. Później zabrał je do Gabrielshus.

Podróżowali dwoma powozami, bowiem Hildegarda miała wiele bagażu. Tristan był bardzo szczęśliwy, ogromnie radowała go myśl, że wkrótce będzie mógł pokazać drogim gościom swój piękny dom i że nareszcie ktoś w nim zamieszka. Kiedy został sam, znacznie zmniejszył liczbę służących. Teraz znów zawezwał wszystkich i lśniąco czysty Gabrielshus oczekiwał na przyjęcie dostojnych gości.

Marina od czasu straszliwych wydarzeń nie wymówiła prawie ani słowa. Żyła we własnym zamkniętym świecie, obarczona brzemieniem hańby, o której nie zdołała zapomnieć.

Tristan często zastanawiał się nad tym, w jaki sposób dotrzeć do dziewczynki. Jak sprawić, by zrozumiała, że nie ma w tym jej winy, by zapomniała o tragicznych wydarzeniach i zaczęła życie od nowa.

Widok pięknej fasady Gabrielshus i niezliczonych rabat kwiatowych zdobiących park, teraz co prawda jesiennie ubogich, wprawił księżną w zachwyt. Z jeszcze większym podziwem spotkało się wnętrze.

– Jakież wyjątkowo piękne meble! – mówiła. – I te wszystkie cudowne drobiazgi, których tu pełno!

– To mój dziad Alexander Paladin nadał temu domowi jego obecny charakter – odparł Tristan skromnie. – Ale większość sprzętów pochodzi od jego przodków z książęcego domu Schwarzburgów.

– Ależ, Tristanie – uradowała się Hildegarda. – To znaczy, że jesteśmy niemal równi stanem.

– No, chyba nie całkiem – uśmiechnął się. – Wy macie zapewne wielu szlachetnych przodków, prawda?

– Nie więcej niż trzydziestu dwóch.

– „Nie więcej” – roześmiał się. – Ja mam tylko czterech. Moi rodzice byli szlachetnie urodzeni, ale babka Cecylia, matka mego ojca…

– Czy wkraczamy w historię Ludzi Lodu? – zapytała domyślnie.

– Tak. I wiecie, księżno, tak naprawdę to jestem bardzo dumny z domieszki tej krwi. Jest w niej coś szczególnego.

Mówiąc o przodkach Tristan nawiązał do starego sposobu obliczania „szlachetności”. Jeśli miało się szlachetnie urodzonych rodziców, dawało to dwóch antenatów. Kiedy i dziadkowie byli wysokiego rodu, mówiono o czterech antenatach. Szlachectwo pradziadków dawało ośmiu. Trzydziestu dwóch antenatów Hildegardy to liczba budząca najwyższy szacunek.

Marina chodziła po domu na paluszkach i rozglądała się dokoła.

– Czy będziemy tu mieszkać, mamo? – zapytała bezdźwięcznym głosem.

– Tak. Na razie.

– I Tristan także?

– Przez większość czasu.

Marina kiwnęła głową. Z jej oczu wyczytali, że takie rozwiązanie przypadło jej do gustu, a w każdym razie skłonna była je przyjąć.

Obydwoje odetchnęli z ulgą.

Troska jednak ich nie opuszczała. Marina myła się nienormalnie często, jakby usiłowała coś z siebie spłukać. Czasami obserwowali, jak z obrzydzeniem wpatruje się w swoje dłonie, jak gdyby dotknęła nimi czegoś wstrętnego, lepkiego i w panice usiłowała to wytrzeć. Nie chciała przeglądać się w lustrze ani dotykać własnego ciała, wiele więc kłopotów sprawiało ubieranie jej i rozbieranie, odmawiała bowiem wykonywania tego samodzielnie.

Z radością jednak mogli stwierdzić, że w Gabrielshus miała ochotę pozostać.

Ochmistrz podał Tristanowi list.

– Przyszedł kilka dni temu, jaśnie panie.

– Dziękuję!

Obejrzał list z zewnątrz.

– Z Norwegii? Od… Och, Boże, chyba kura pazurem to nabazgrała. Nie mógł napisać tego nikt inny poza moją szaloną kuzynką Villemo. Nie znam nikogo, kto zasiadając do listu pragnie za wszelką cenę jak najszybciej skończyć pisanie i w efekcie tekst jest całkiem nieczytelny. Ale co ona robi w Norwegii? Słyszałem, że wraz z mężem Dominikiem miała zająć się odszukaniem nieznanego potomka Ludzi Lodu. Ale to było już rok temu! Cóż ona, na miłość boską, robi tam do tej pory?

Księżna Hildegarda wybuchnęła śmiechem.

– Widzę, że zżera cię ciekawość, Tristanie, uważam więc, że powinieneś przeczytać list. My w tym czasie zdejmiemy wierzchnie okrycia.

– Dziękuję! Mosgaard, czy możecie dopilnować, by damom podano coś do picia w małym saloniku?

Tristan przeprosił panie i otworzył list.

W istocie był to list od Villemo, dosyć krótki.

Elistrand, późnym latem 1696 roku

Mój drogi, nadzwyczajny kuzynie!

Ile to lat upłynęło od czasu, gdy widzieliśmy się po raz ostatni? Niestety, nie mogę sobie już tego przypomnieć.

Posłuchaj teraz! Mamy pewien kłopot. Znaleźliśmy nieznanego potomka Ludzi Lodu! I teraz nie wiemy za bardzo, co z nim zrobić! Naprawdę przysparza nam wielu trosk, dlatego uznaliśmy, że należy zwołać naradę rodzinną. Najwyższy już na nią czas!

Napisałam do Skanii, do Twojej siostry Leny i jej rodziny. Natomiast z ojcem Dominika, Mikaelem, i naszym synem Tengelem możemy porozmawiać, kiedy wrócimy do domu do Szwecji; nie wzywałam więc ich tutaj. Ale Dominik i ja nie ruszymy się z Grastensholm ani na krok, dopóki nie przyjedziecie. Sprawa jest poważna, Tristanie! Ulvhedin – takie jest jego imię – skazany został na karę śmierci, a do egzekucji dopuścić nie możemy. Ożenił się z Elisą z zagrody w lesie, może ją pamiętasz, choć przypuszczam, że raczej nie. Mają syna, Jona. To prawdziwy potomek Ludzi Lodu. Musimy omówić pochodzenie Ulvhedina. Jest ono trochę, powiedzmy, nieoczekiwane.

Przybądź więc natychmiast! Bardzo tęsknimy za naszym domem w Szwecji, ale nie ruszymy się stąd, dopóki nie omówimy wszystkiego z Wami.

Twoja pokorna kuzynka Villemo

– Pokorna? Ona? – roześmiał się Tristan. Złożył list i poszedł do dam.

Hildegarda popatrzyła na niego pytająco.

– Nie, to nic ważnego – powiedział obojętnie.

Jeszcze tego samego dnia otrzymał list od swej siostry Leny. Przepraszała, że nie może jechać do Norwegii, ale Leonora Christina, wdowa po Corfitzu Uldfeldcie, wezwała wszystkie swoje dzieci do klasztoru Maribo, aby ujrzeć je po raz ostatni. Eleonora Sofia, której Lena zawsze towarzyszyła, była bardzo słaba i nie mogła wybrać się w podróż bez Leny. Villemo otrzymała już list z wyjaśnieniem. Jeśli Tristan decydowałby się na wyjazd, siostra chciałaby rychło dostać sprawozdanie.

Kiedy goście Tristana odeszli już do swych dwóch pięknych komnat, w których oczekiwały pokojówki, by dbać o ich wygodę, Tristan zasiadł do pisania odpowiedzi na list Villemo.

Odpisał przyjaźnie, lecz bardzo stanowczo. Muszą mu wybaczyć, ale nie może teraz opuścić Gabrielshus. Jego najbliższa przyjaciółka, księżna Riesenstein, jest umierająca, nie mógł także opuścić jej małej córeczki. Wziął na siebie odpowiedzialność za obie kobiety i nie wolno mu było tak po prostu wyjechać w swoich sprawach. Muszą sami pokonać trudności z nowym potomkiem Ludzi Lodu. On sam nie bardzo rozumie, w czym mógłby pomóc.

Poza tym wkrótce nadejdzie zima, nie czas więc na morskie podróże.

Wysłał list, a wkrótce inne sprawy zaprzątnęły jego myśli.

Tristan był szczęśliwy! Pierwszy raz od wielu lat miał uczucie, że jest dla kogoś ważny. Spędzał w Gabrielshus cały swój wolny czas. On i księżna Hildegarda zostali bardzo bliskimi przyjaciółmi. Rozumieli się nawzajem, często bez słów, ale potrafili też do późna w nocy prowadzić długie rozmowy i nieraz Tristan ze zgrozą przypominał sobie, jak bardzo księżnej potrzeba snu. Ona wówczas zwykle się śmiała, mówiąc, że chciałaby spędzić swój czas jak najlepiej, a to znaczy tyle, co w jego towarzystwie.

Tristan nigdy nie myślał o dzielącej ich różnicy wieku – Hildegarda była od niego starsza prawie o dziesięć lat. Byli przyjaciółmi. A przyjaźni niestraszne są żadne granice, nawet wielkie różnice pokoleń. W towarzystwie Hildegardy Tristan czuł się bezpieczny. Nie musiał obawiać się otwartej ani też zamaskowanej kokieterii lub takich gwałtownych scen, jakich doświadczał, gdy starał się zerwać znajomość z damami.

Mała Marina natomiast trzymała się na uboczu, zawsze sama. Uśmiechała się obojętnie i uprzejmie, kiedy ktoś zwracał się do niej, odpowiadała jak z obowiązku, zachowując wyraźny dystans.

Z jednej strony wydawało się, że dobrze jej w Gabrielshus. Lubiła wędrować po parku, gdzie coraz więcej było zwiędłych liści, chętnie przemawiała do psów Tristana i nigdy nie dawała choćby najmniejszego nawet znaku, że chciałaby wyjechać.

Nadal jednak w jej oczach czaił się mroczny cień strachu, była coraz bardziej zamknięta w sobie. Zraniona na całe życie? zastanawiał się Tristan. Nie, nie chciał dopuszczać takiej myśli. Tak bardzo pragnął dobra dla tego samotnego dziecka, żyjącego jedynie w swym własnym świecie.

Dotarła do nich wiadomość, że hrabia Ruckelberg nie poniósł zasłużonej kary. „Pieszczoty z dziewczętami to przecież jedna z niewinnych rozrywek szlachciców”, orzekł sędzia, śmiejąc się cynicznie. Ale Ruckelberg opuścił kraj na zawsze; poinformowali o tym Marinę. Usiłowali przekonać ją, że w tym, co się stało, nie ma jej winy. Tłumaczyli, że dorosłym jest to nieobce i kiedy wypływa z miłości, może być nawet piękne. Tragizm jej doświadczenia polegał na tym, że wujek Povl brutalnie wykorzystał ją, jeszcze dziecko. Najważniejsze, by starała się o tym zapomnieć.

Trzepotała wówczas powiekami i spuszczała wzrok, nie odzywając się ani słowem.

Miała jednak odrobinę zaufania do Tristana. Pewnego razu, gdy odwiedził ich wielki, otyły mężczyzna, Marina chwyciła Tristana za rękę i ukryła się za jego plecami jak dziecko biedaków, stające twarzą w twarz ze szlachetnie urodzonymi.

Dało im to iskierkę nadziei. Nie na długo. W kilka tygodni później Hildegarda przyszła do Tristana. Twarz miała spuchniętą od płaczu, na policzkach ślady łez. Było to dla niej tak niezwykłe, iż z miejsca pojął, że musiało zajść coś poważnego.

Poprosił ją, by spoczęła na sofie, a sam przycupnął w drugim jej rogu. Kiedy zobaczył, z jaką ulgą księżna siada, zadrżał. Stan jej zdrowia szybko się pogarszał…

Tristan czekał, ale ona tylko szarpała trzymaną w palcach chusteczkę. Wreszcie podniosła wzrok.

– Marinie każdego ranka robi się niedobrze…

Najpierw nie rozumiał, o czym Hildegarda mówi, wkrótce jednak złowieszcza prawda dotarła do niego.

– Ale… – wyjąkał. – To niemożliwe! Trzynaście lat!

– Skończyła już czternaście. I, o czym już mówiłam, fizycznie dojrzała bardzo wcześnie. Obie jesteśmy południowej krwi.

Siedział jak skamieniały. Poczuł ostry zawrót głowy i drętwienie warg. W myślach nagle pojawiła się dawna historia o Sol. Sol, która uwiodła mężczyznę, mając czternaście lat. I mała Marina. W tym samym wieku. Niewinna. Nic nie rozumiejąca.

– Tristanie, co my zrobimy?

Miał wrażenie, że jej pytanie dociera do niego gdzieś z bardzo daleka, jakby przez ścianę.

– Cóż… Teraz już chyba nic nie możemy zrobić. Moi krewniacy z Ludzi Lodu być może zdołaliby zaradzić nieszczęściu, ale oni mieszkają w Norwegii i chyba żadną miarą nie zdążyliby na czas.

– Nie, jest już za późno. Policzmy… Ten koszmar wydarzył się na początku czerwca. Teraz zaczyna się grudzień. Och, mój drogi, co my poczniemy?

– Musimy się zastanowić, Hildegardo – odparł. Miał teraz pozwolenie, by zwracać się do niej po imieniu.

Nic mądrzejszego nie zdołał wymyślić, bo ostatnia wiadomość wstrząsnęła nim tak, że nie był w stanie opanować drżenia rąk, a język miał jakby całkiem zdrętwiały.

– Obawiam się, że nie jesteśmy w stanie jej pomóc – powiedziała Hildegarda żałośnie.

– Chyba nie. Czy zechcesz dać mi godzinę do namysłu?

– Naturalnie. Marina i ja będziemy musiały się…

W jej oczach pojawił się wyraźny lęk, a on uśmiechnął się z czułością.

– Nie ma mowy, abyście z tego powodu musiały opuścić Gabrielshus, Hildegardo. Nie jestem bezdusznym ojcem ani panem, który wyrzuca z domu kogoś, komu przydarzyło się nieszczęście. Wprost przeciwnie, uważam, że Marinie należy się całe wsparcie, na jakie nas stać.

– Taki jesteś dobry, Tristanie.

Musnął ustami jej policzek. Pierwszy raz, nigdy wcześniej tego nie robił. Rozeszli się do swoich komnat. Czuł, że Hildegarda odprowadza go wzrokiem wyrażającym ulgę i niewypowiedzianą wdzięczność.

Tristan był bardzo przygnębiony. Teraz naprawdę zaczynają się kłopoty, myślał.

Biedne, biedne dziecko!

W tym samym czasie komendant zamku w Kopenhadze miał naprawdę wiele zajęć. Wzmocniono straże wokół króla. Nikt nie wiedział, czy Jego Wysokość zdaje sobie sprawę z grożącego mu niebezpieczeństwa. Usta komendanta były zamknięte na siedem pieczęci.

Strażnicy Prawego Tronu ostatnio się nie ujawniali. Nadeszła jedynie wiadomość od młodej pary, która wyszła na schadzkę pewnego dnia wieczorem. Młodych przestraszyli trzej wysocy, ciemno ubrani mężczyźni o trupiobladych twarzach, którzy nie spuszczali z nich wzroku, gdy mijali się na ulicy. Młodzi nie umieli powiedzieć, co ich przeraziło. Twierdzili jedynie, że nagle ogarnęło ich pragnienie, by uciec. Uciec stamtąd jak najszybciej.


ROZDZIAŁ VIII

<p>ROZDZIAŁ VIII</p>

Także i w Norwegii ten czas obfitował w wydarzenia.

Villemo ubrała się w swój „chłopski strój”, jak go nazywała: białą bluzkę z szerokimi rękawami i czerwoną sukienkę z obcisłym stanikiem. Jej ubiór niewiele miał wspólnego z prawdziwym ludowym przyodziewkiem, ale był według niej najstosowniejszy na wielkie jesienne święto na Grastensholm. Właściwie uroczystość powinna była odbyć się w dniu świętego Michała, dwudziestego dziewiątego września. Należało do tradycji, że tego dnia wyprawiano wielką ucztę dla służby z okazji zakończenia zbiorów. Tego roku jednak akurat w tym czasie zmarł stary, wierny służący i obchody święta przełożono na początek grudnia. O tak późnej porze roku uroczystość musiała odbyć się pod dachem, wobec czego Irmelin i Niklas otworzyli rzadko używane podwoje do wielkiej sali na Grastensholm.

Zaproszono wszystkich komorników należących do dworu, a pozostali mieszkańcy wioski przybyli ot, tak sobie. Co prawda nie było dla nich miejsca za stołem, ale później mogli uczestniczyć w tańcach.

W Elistrand przygotowywano się do wyjścia, ale Dominik i Villemo spowodowali niewielkie opóźnienie, bo właśnie nadeszła odpowiedź Tristana na zaproszenie do Norwegii.

Villemo była taka zła, że parskała wściekle niby kotka.

– Cóż za głupcy! Czy nie rozumieją, jakie to ważne?

– Cicho, cicho – uspokajał ją Dominik. Ubrany był w białą koszulę z szerokimi rękawami i zamszową kamizelkę. U szyi miał koronkowy żabot, na głowie trójgraniasty kapelusz. – Jeśli najbliższy przyjaciel stoi w obliczu śmierci, to jest poważny argument. Księżna, pisze Tristan? Doprawdy, w wysokich kręgach obraca się nasz krewniak!

– Sam jest arystokratą – odparła Villemo. – To tylko babcia Cecylia była tam jak wrona pośród pawi. Ale cóż za wspaniała wrona! Och, ale jestem zła! Nie martwi mnie tak bardzo, że Lena z rodziną odmówiła przyjazdu, z nimi nie utrzymywaliśmy tak bliskich kontaktów. Ale Tristan jest jednym z nas!

– Bez wątpienia.

Weszła Gabriella.

– Bardzo niepokojące wieści – oznajmiła głęboko poruszona.

– Że nie przyjeżdżają?

– Kto?

– Zaraz, zaraz, o czym my właściwie mówimy?

– W kuchni mówią…

– Ależ, mamo! Naprawdę słuchasz tego, co plotą w kuchni?

– Owszem, tym razem tak. Powiadają, że ktoś nie potrafił utrzymać języka za zębami, jeśli chodzi o Ulvhedin-na.

Villemo zaklęła szpetnie.

– Moje dziecko, gdzieś ty się tego nauczyła? Ale co teraz zrobimy? Ktoś w sąsiedniej parafii zagroził, że doniesie wójtowi o obecności Ulvhedina. A stamtąd niedaleka już droga do asesora.

– Przecież asesor jest naszym przyjacielem!

– Nie obciąża się przyjaciela prośbą o wstawiennictwo za wielokrotnym mordercą.

– Nie nazywaj tak Ulvhedina. To przeszłość! Wydarzenia z tamtych, złych lat, kiedy ciążyło na nim przekleństwo Ludzi Lodu. Teraz jest całkiem uzdrowiony.

– No cóż… – mruknął Dominik pod nosem.

– Prawie. Bardzo się zmienił na korzyść – poprawiła Villemo zaczepnym tonem.

– Dobrze, już dobrze. Ale nie oczekiwałaś chyba, że będziemy go ukrywać przez całą wieczność? – zapytał Dominik.

– Nadzieję można mieć zawsze. Czy nie rozumiecie, że to ja jestem za niego odpowiedzialna, to ja zrobiłam z niego człowieka? A jeśli koniecznie musicie być tacy dokładni, to mam zrobić z niego człowieka. I jestem na dobrej drodze, czyż nie tak?

– Oczywiście – zgodziła się Gabriella. – Ale musisz przyznać, że wielką pomocą służy ci Elisa i ich mały synek. I my wszyscy.

– Racja. Elisa jest nieoceniona. Ile prawdy tkwi w tych plotkach, mamo?

– Nie wiem. Ale kiedy asesor dowie się, że trzymamy tu Ulvhedina, zrobi się gorąco. Już dawno powinniśmy oddać go w ręce władz. Za jego głowę wyznaczona jest wysoka nagroda. Nie ma żadnych wątpliwości, od razu pójdzie pod topór.

– Ależ oni nie mogą go zabrać! Nie teraz! Elisa zapłacze się z żalu!

– To prawda – powiedziała Gabriella ze smutkiem. – Nikt z naszej rodziny nie chciałby stracić Ulvhedina teraz, kiedy stał się jednym z nas. – Wyprostowała się. – Ale musimy spieszyć na Grastensholm. Co pisze Tristan?

– Nie przyjedzie – w głosie Villemo brzmiał gniew.

– Powinien tu przybyć.

– Ma istotny powód – wtrącił Dominik. – Niemniej szkoda, że zwlekaliśmy tak długo właśnie z powodu jego i Leny.

– Nie mam nic przeciwko temu, byście zostali u mnie – z uśmiechem powiedziała Gabriella. – Ale domyślam się, że tęsknicie za domem.

– Nasz syn pewnie już nas nie pozna – mruknęła Villemo.

– Nie ma obawy – zapewniła córkę Gabriella. – O, teraz naprawdę ładnie wyglądasz, Villemo. Nie za strojnie jak na wiejską zabawę, a jednocześnie dystyngowanie. Ty, Dominiku, zawsze jesteś elegancki, bez względu na to, w co się ubierzesz.

– A ja nie? – obruszyła się Villemo.

– Ty, moja droga, masz w sobie odrobinę słynnego nieokrzesania Ludzi Lodu, pociąg do prostactwa, który czasami uwidaczniał się w charakterze Sol, a także mojej matki Cecylii. Ale dzisiaj wyglądasz ładnie. Chodźcie, musimy się pospieszyć!

W Akershus we wspaniałym dworze asesor siedział przy masywnym biurku. Z niechęcią spoglądał na wójta.

– Chcecie powiedzieć, że Potwór znajduje się u moich przyjaciół na Grastensholm? To bez sensu, nie wierzę!

– Mimo wszystko tak właśnie mówią we wsi.

– Nie przypuszczałem, że ta bestia jeszcze żyje – wolno powiedział asesor. Był to szlachetnie urodzony, dystyngowany mężczyzna o srebrzystobiałych włosach i młodzieńczych rysach. Nigdy nie chciał ukrywać swoich pięknych włosów pod peruką.

– Czy mam go pojmać, panie?

Gorliwość wójta przyprawiła asesora o dreszcz. Nie lubił swego srogiego urzędnika.

– Pojmać go? Sądziłem, że to niemożliwe. Czy pewien kapitan Dristig nie stracił życia, usiłując go schwytać?

– Powiadają, że bestia jest teraz łagodna – powiedział wójt uniżenie i patrząc inkwizytorskim okiem na swego zwierzchnika dodał: – Nie powinniśmy chyba zaniedbywać naszych obowiązków?

– Oczywiście! On jest wyjęty spod prawa, czyż nie?

– Tak, od dawna.

– I tego, kto go pojma, oczekuje zapłata?

Wójt nie mógł nie zauważyć przejrzystej aluzji.

– O tym nie myślałem – skłamał jednym tchem. – Ale być może tak właśnie jest.

Asesor zdjął z nosa okulary w rogowych oprawkach i westchnął.

Grastensholm? Cóż, na Boga, robi tam Potwór. I dlaczego Ludzie Lodu nigdy mi o nim nie wspominali? Przecież wiedzą, że go ścigam…

Poczuł się nagle urażony, że zataili coś przed nim, i machnął ręką w stronę wójta.

– No cóż, zbadajcie, jak się sprawy mają! I jeśli tam jest, to zabierzcie go! Przyprowadźcie do mnie żywego, ale zakutego w żelazo! Nie chcę rozlewu krwi w mojej obecności.

– Tak będzie, panie.

Wójt opuszczał dwór asesora bardzo zadowolony z siebie. Wraz z upływem miesięcy nagroda za głowę Potwora stawała się coraz większa. Wójt dokładnie znał jej obecną wysokość. Mógłby sobie kupić za nią dwór…

Nad Grastensholm zapadał pochmurny wieczór. W wielkiej sali od dawna trwały już tańce, było gorąco. W powietrzu unosił się zapach potu zmieszany z wonią odświętnych ubrań chłopów, charakterystyczną dla większości strychów, i ostrym odorem obory. Ale co to komu szkodziło? Zabawa i tak była wspaniała.

Nowe tańce, modne na królewskich dworach Europy, nie dotarły do Grastensholm i wiele lat jeszcze miało upłynąć, zanim w końcu i tu stały się popularne. Teraz w wielkiej sali tańczono przy wtórze ballad jedynie stare ludowe tańce oraz prostsze z figurami.

Villemo i Dominik uczestniczyli w zabawie z ochotą, choć cokolwiek zawstydzeni społeczną przepaścią, jaka dzieliła ich od gromady. Może przez to zachowywali się z przesadną swobodą, ale bawili się świetnie. Po drugiej stronie sali widzieli Ulvhedina z Elisą.

Dziewczyna trzymała na ręku Jona, widać nic a nic nie obchodziło ją, że półroczne niemowlę powinno już spać o tej porze. Dzieci zresztą była tu cała gromada, tłoczyły się pod ścianami, mając nadzieję, że rodzice zapomną o nich choć przez chwilę. Ten dzień był jednym z najważniejszych dni w roku.

Zobaczyli, jak Ulvhedin pochyla się i poprawia kocyk, którym przykryte były nóżki Jona. Jakaż ogromna różnica między dzikim stworem, którego ujrzeliśmy wtedy na Noreflell, pomyślała Villemo zdumiona swoim odkryciem, jakby dopiero teraz dostrzegła zmiany, które w nim zaszły. W dużej mierze były jej dziełem! To przekonanie napełniało ją wielką dumą.

Między nią a Ulvhedinem zapanowało swoiste porozumienie. Żadne z nich w obecności drugiego nie przyznałoby, że tak naprawdę połączyła ich dozgonna przyjaźń. Ich rozmowy były pełne szyderstw, uwielbiali przerzucać się zjadliwymi, nieprzyjemnymi uwagami i żadne nie zamierzało poddać się w nieustannie prowadzonej walce o dominację.

Chwilami jednak rozbawieni spotykali się wzrokiem i czuli gdzieś w głębi duszy, jak doskonale się rozumieją i jak dobrze czują się razem. Obydwoje byli szczęśliwi w małżeństwie, obywało się więc bez erotycznych napięć. Połączyła ich, jakże rzadka, przyjaźń na całe życie.

Ale przyznać się do niej otwarcie? Za nic w świecie! Ma się przecież swoją dumę! Obawiali się też, że takie wyznanie położyłoby kres ciętej wymianie zdań, którą obydwoje tak lubili. Nie chcieli, by zakończyły się ich słowne utarczki.

Młodzi, prowadzeni przez przewodnika chóru, ruszyli do tańca przy wtórze najstarszej ballady znanej w Norwegii, ba, w całej Europie, pieśni o Rolandzie. Dominik i Villemo, spoceni i zdyszani, zadowolili się patrzeniem na roztańczony, przytupujący korowód i słuchaniem prastarego tekstu pieśni w języku, jakiego nikt już dziś nie używał.

Sześciu cnych rycerzy do domu wraca Wiozą srebro i złoto Sześć lat długich niedole cierpieli I walczyli z ochotą

Przy drzwiach powstało dziwne zamieszanie. Ktoś wszedł. To, co mówił, najwyraźniej wzburzyło ludzi.

Zaraz jednak taneczny korowód znów ruszył, przesłaniając widok.

Pieśniarz zaintonował kolejną zwrotkę, po sali dudnił refren. Słowa ballady opowiadały już o bitwie pod Roncesvalles, po norwesku zmienionego na Ronsarvollen, bitwy, w której Roland, paladyn Karola Wielkiego, stał się bohaterem na całą wieczność.

Dzielnie walczyli pod Ronsarvollen I rycerze, i sługi Słońca nie stało, by ziemię oświetlić w zasłonie z ludzkiej krwi

Villemo zgubiła wątek ballady. Jej uwaga skupiała się na nowo przybyłych, usiłujących przecisnąć się przez tłum na sali. Z daleka dostrzegła, że wpatrzeni są w ich niewielką grupkę: w nią samą, Dominika i Gabriellę.

– Nas szukają – mruknęła do Dominika. – Jakoś dziwnie ściska mnie w dołku.

– To prawda – odparł Dominik. – I nie wróży nic dobrego.

Dzielnie walczyli pod Ronsarvollen męstwa nie brakło nikomu Ciął Durendal pogańskie łby na podobieństwo gromu

Dwaj przybysze zdołali się przedrzeć przez roztańczoną gromadę. Villemo poznała ich. To ludzie ze Svartskogen, którzy właściwie powinni brać udział w zabawie.

– Chodźcie – powiedziała Gabriella. – Wyjdziemy im na spotkanie.

Mężczyźni powitali ich, wyraźnie podnieceni i przejęci.

– Przybywamy z polowania w sąsiedniej parafii – powiedział jeden z nich. – Usłyszeliśmy nowinę!

– Mówcie!

– W drodze do was jest wójt wraz ze swymi ludźmi. Chce pojmać Ulvhedina. Udało nam się ich ominąć i wyprzedzić.

– To dobrze – powiedziała Gabriella. – Idźcie do kuchni, powiedzcie, że ja was przysyłam. Dobrze was ugoszczą. Zajmiemy się Ulvhedinem. Jak daleko są?

– Dotarli już na wzgórze.

– Nie mamy czasu do stracenia. Chodźcie, dzieci!

Nie potrafiła przyjąć do wiadomości, że Villemo i Dominikowi minął już czwarty krzyżyk.

Przeciskali się przez tłum ku Ulvhedinowi i Elisie.

– Co zrobimy, mamo? – zastanawiała się Villemo.

– Jeszcze nie wiem. Muszę pomyśleć. Trzeba go ukryć, ale gdzie?

– To tylko chwilowo oddali katastrofę. Prędzej czy później go odnajdą.

Wtedy właśnie Villemo przyszedł do głowy pomysł.

– A może by tak pojechać do Danii?

Przystanęli.

– Dlaczego nie? – powiedział Dominik. – Pojedziemy tam z nim. Jeszcze dziś wieczorem.

– On nie może opuścić parafii Grastensholm – zaprotestowała Gabriella. – Natychmiast zostanie rozpoznany. Tylko tu ma jakieś szanse, pozyskał szacunek.

– Można spróbować ukryć go przed ludźmi. Czy pojedziesz z nami, mamo?

Gabriella westchnęła.

– Ach, jakże pragnęłabym jeszcze raz ujrzeć Gabrielshus! Ale już za późno. Nie wytrzymam tak długiej podróży, zwłaszcza zimą. Cóż, jedźcie zatem do Danii. Tam nic mu nie grozi.

– A Elisa? I mały Jon? – zastanawiał się Dominik.

– Zostaną tutaj. Niemowlę na statku zimą, to niemożliwe!

– Elisie serce pęknie z żalu.

– On przecież wróci, kiedy wszystko się uspokoi. Albo ona pojedzie do niego z dzieckiem. Na wiosnę.

– Raczej to drugie – roztropnie zauważył Dominik. – Dni Ulvhedina w Norwegii są policzone.

Gabriella, Villemo i Dominik przecisnęli się wreszcie do Ulvhedina i Elisy i pospiesznie wyjaśnili im, co się stało. Jak było do przewidzenia, Elisa protestowała, ale Ulvhedin w mig zrozumiał powagę sytuacji.

– Przyjedziesz później, Eliso – powiedział łagodnym głosem, którym zwracał się tylko do niej i do dziecka. – I ty, i Jon. Wiesz przecież, że tego obawialiśmy się przez cały czas. A teraz, kiedy proponuje się nam rozwiązanie…

– Nigdy nie dostaniesz się na pokład żadnego statku – szlochała. – Złapią cię w drodze.

– Na pewno nie – orzekła Villemo, która zdążyła już wszystko obmyśleć. – Na litość boską, czy oni muszą śpiewać tak głośno? Nie można ich przekrzyczeć! Wiem, w jaki sposób przemycić cię do portu w Christianii, zaufaj mi! Nie kulejesz już, a wszystko inne da się ukryć.

Gabriella nie bardzo mogła pojąć, jak zamierzają ukryć człowieka mierzącego ponad siedem stóp wzrostu, ale pomysły córki dawno już przestały ją dziwić. I, jak zostało powiedziane, nie mieli czasu do stracenia.

Villemo pokiwała głową.

– Ha, a więc my pojedziemy do Danii, jeśli nasi duńscy krewniacy nie mogą przyjechać tutaj. Jak to było z Mahometem i górą?

– Nie przesadzaj z takimi porównaniami – powiedziała trzeźwo myśląca Gabriella.

Pospiesznie opuścili salę i wyszli do hallu, do którego przez otwarte drzwi wpadało chłodne powietrze.

Ulvhedin zwrócił się do tych, którzy mieli pozostać:

– Opiekujcie się moją rodziną, pani Gabriello! Pilnujcie, by nie stała się im żadna krzywda.

– Obiecuję, Ulvhedinie.

– Dziękuję! A ty, Eliso, zajmij się panią Gabriellą. Uprzyjemniaj jej życie na Elistrand.

– Wiesz dobrze, że tak będzie. Wszyscy razem będziemy czekać na dobre wieści od was.

Ulvhedin objął żonę i uścisnął ją delikatnie, by nie wyrządzić krzywdy chłopcu, który znalazł się między nimi. Przez moment stali w milczeniu, zasmuceni.

– Naprawdę trudnego męża sobie wybrałaś – mruknął.

– Należy pogodzić się ze wszystkimi wadami męża – załkała Elisa. – A poza tym uważam, że jesteś dobry. Najlepszy, jakiego znam. Nie odjeżdżaj, Ulvhedinie!

– Tak będzie najlepiej.

– Może i tak. Inaczej cię złapią.

– Uważaj na siebie, Eliso. I opiekuj się chłopcem!

– Obiecuję – szepnęła głosem tak zduszonym, że ledwie było ją słychać.

– Zobaczymy się na wiosnę.

Ulvhedin ucałował ciemną główkę syna. Niechętnie oderwał się od niej.

Cała trójka: Villemo, Dominik i Ulvhedin, szybko podeszła do wyjściowych drzwi. Z sali dochodziły ich dźwięki końcowej strofy pieśni. Ostatnie słowa brzmiały:

I pomarli poganie.


ROZDZIAŁ IX

<p>ROZDZIAŁ IX</p>

Gabriella powróciła do zebranych w sali i po dłuższej chwili zdołała uciszyć roztańczoną gromadę. Zawołała:

– Zaraz przybędzie tu wójt, by pojmać Ulvhedina, który przed chwilą umknął. Jeśli wójt będzie was wypytywał, powiedzcie, że Ulvhedin towarzyszy mojej córce i jej mężowi w drodze do Szwecji. Wyjechali jakieś trzy, cztery dni temu. Nikt z was nic więcej nie wie. Ty także, Eliso! Ty jesteś najważniejsza. Czy możesz udawać rozgniewaną, ponieważ cię porzucił?

– Będę płakać – zaszlochała Elisa. – Bo tak mi smutno. Ale mogę też powiedzieć, że wyjechali cztery dni temu.

– To dobrze. A reszta?

Zgodzili się. Ulvhedin nigdy nie uczynił im nic złego, choć mimo to wielu z pewnością się go bało. Gdyby wydali poszukiwanego Potwora, być może otrzymaliby nagrodę, z drugiej strony jednak straciliby dom i pracę, a nigdzie nie znaleźliby miejsca lepszego niż u Ludzi Lodu. Nikt nie chciał ściągać na siebie gniewu gospodarzy.

Gabriella opuściła zabawę. Odczuwała potrzebę zmówienia modlitwy za swoje dzieci. Do jej serca z wolna zaczynał napływać niepokój. Tak łatwo było ulec fascynacji przygodą, kiedy słuchało się Villemo. Późniejszy moment zastanowienia był o wiele bardziej gorzki.

Ponieważ młodzi zabrali powóz, by jak najprędzej dostać się do Elistrand, Gabriella musiała iść piechotą. Nie zmierzała jednak do domu. Skręciła w jedną z cmentarnych alejek, by dojść do mogiły Kaleba.

Przystanęła nad grobem, pokrytym zwiędłymi kwiatami i trawą. W powietrzu czaił się zimowy chłód, nie mogła więc przysiąść na ławeczce. Stała.

– Mój drogi – szepnęła.

Nie po raz pierwszy rozmawiała w ten sposób ze swym mężem, więc to, że stoi tak i przemawia do grobu, traktowała jako coś normalnego.

– Najdroższy przyjacielu, nasze dzieci znalazły się w potrzebie. Wyruszają w daleką, niebezpieczną podróż. Mają pomóc Ulvhedinowi w przedostaniu się do Danii. Opiekuj się nimi, trzymaj nad nimi chroniącą dłoń. Wiem, że tak jak ja jesteś tylko zwykłym człowiekiem, ale przemów do zmarłych z naszego rodu, którzy posiadają zdolność przenikania przez zasłonę dzielącą świat żywych i umarłych! Wiem, że to potrafią. Villemo często wspominała o Tengelu Dobrym, na pewno to pamiętasz. I o Sol.

Odczekała chwilę i mówiła dalej:

– Nie odczuwam już żalu do Ulvhedina za to, że przyczynił się do twojej śmierci. Teraz i tak już by cię nie było. Oboje wiedzieliśmy o twojej chorobie… Uważaj także na niego, Kalebie, on jest jednym z nas. Proś naszych krewniaków o litość i dla niego!

Gabriella uśmiechnęła się ze smutkiem.

– My z Ludzi Lodu służymy bogom na różne sposoby, nie tylko te dozwolone. Przed chwilą modliłam się do naszych praojców tak, jak musieli to czynić nasi przodkowie w dalekiej krainie lodu na wschodzie. Taką potrzebę najpewniej odziedziczyłam po nich. Teraz jednak pójdę do kościoła, by tam modlić się do Syna Człowieczego za nasze dzieci. Należę do tych w rodzie, którzy także i to potrafią. Jak wiesz, nasza ukochana córka Villemo nie umie modlić się w kościele. Jest jedną z żółtookich. Nigdy nie wiem, czy mam płakać nad wybranymi, czy radować się ich szczęściem.

Pochyliła się i czule dotknęła ziemi na grobie. Dobrze jej zrobiła rozmowa z Kalebem. W drodze do kościoła przystanęła na chwilę przy wysokim kamieniu nagrobnym, w którym wyryto imiona Tengela, Silje i Sol. Ukłoniła się głęboko i szepnęła prosząco:

– Wysłuchajcie próśb mojego Kaleba! Wy dwoje Tengelu i Sol, którzy tak często pomagacie mojej córce… Stańcie raz jeszcze u jej boku!

Weszła do kościoła, by odmówić bardziej usankcjonowane modlitwy. Gabriella uważała, że najlepiej zabezpieczyć się na wszelkie możliwe sposoby…

Villemo wiedziała, co robi. Po krótkiej, gorączkowej krzątaninie cztery ciemne postaci wyjechały z Elistrand, kierując się ku Christianii.

Villemo i Dominik ubrali się jak prości, lecz zamożni obywatele. Mieli ze sobą służącego, prowadzącego konia, na którym jechał niewidomy. Ślepcem był oczywiście Ulvhedin. Przewiązano mu zdradzające go oczy, opaska zasłaniała też większą część twarzy. Był ubrany prosto, wręcz biednie, w brunatną opończę z kapturem. Jadący z nimi służący miał później odprowadzić cztery wierzchowce do Elistrand.

Andreas, obdarzony bardzo zręcznymi rękami, już dawno zrobił dla Ulvhedina specjalną parę butów, wypełniając miejsce, gdzie brakowało stopy, kawałkiem drewna. Nikt teraz nie mógł zorientować się, że Ulvhedin ma tylko pół prawej stopy. Kulał nieznacznie, a w każdym razie nie było tego widać, dopóki siedział na końskim grzbiecie. Gdy jechał konno, nie rzucał się także w oczy jego niezwyczajnie wysoki wzrost.

Otaczająca go przedtem aura zła, doprowadzająca ludzi do szaleństwa, zniknęła już niemal całkowicie. Jedynie Villemo wiedziała, ile kosztują Ulvhedina starania, by pozbyć się złego dziedzictwa. Tak samo jak niegdyś Tengel, bezustannie toczył walkę z samym sobą. Bywało, że gdy ktoś mu się sprzeciwił, ogarniała go dzika wściekłość i z całych sił musiał się hamować, by nie uderzyć i nie zabić.

Elisa nie miała tej świadomości, ponieważ ją kochał i nie umiał skrzywdzić. Ale Villemo wiedziała, jak bardzo potrzebne są Ulvhedinowi owe ostre, często gniewne rozmowy, gdyż dzięki nim rozładowywał agresję. Villemo mogła stawać pod gradem drwin i wyzwisk, potrafiła bowiem odpłacić mu taką samą monetą. Łączyło ich wspólne pragnienie: oszczędzić Elisę.

Ulvhedin wiedział o tym wszystkim i jego szacunek dla Villemo był o wiele większy, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

Nic dziwnego więc, że łączyły ich więzy głębokiej, nigdy nie wyznanej przyjaźni.

Szybko jechali drogą prowadzącą przez las do Christianii. Ulvhedin przeklinał opaskę, którą miał na oczach.

Pozbawiony wzroku czuł się bezradny, musiał całkowicie zaufać służącemu, który prowadził jego konia w dość dziwny sposób.

– Uważam, że mógłbym to zdjąć, przecież tutaj nikt nas nie widzi.

– Nigdy nie możemy mieć takiej pewności – ostro sprzeciwiła się Villemo. – A jeśli spotkamy kogoś zaraz za następnym zakrętem? Poza tym tu nie ma co oglądać, możesz się tym pocieszyć. Zima objęła już las w posiadanie. Nigdzie nie ma śniegu, tylko kłębiasta, mokra mgła snuje się wśród powalonych brunatnych paproci i marnych mchów. Pnie drzew wydają się na wskroś przesiąknięte wilgocią, gałęzie ciężko, jakby ze smutkiem pochylają się w dół.

– A jeżeli mam ochotę oglądać mokrą mgłę i smutne gałęzie, to co?

– Zachowujesz się jak rozpieszczony dzieciak!

Ulvhedin parsknął:

– Możesz mnie różnie nazywać, ale na pewno nie rozpieszczonym dzieciakiem!

Villemo świetnie o tym wiedziała. Jego dzieciństwo było bardziej gorzkie niż można sobie wyobrazić. A mimo wszystko nie mogła się powstrzymać przed odpowiedzią:

– O, Elisa rozpieszcza cię na wszelkie możliwe sposoby, a ty jej na to pozwalasz. Żyjesz jak pan i łaskawie przyjmujesz uwielbienie.

Ulvhedin, rozżalony, zerwał opaskę z oczu.

– A co ty o tym wiesz, stara wiedźmo? Czy wiesz, co ja daję Elisie w zamian?

– Och, przestańcie już! – surowo przerwał im Dominik. – Być może znajdujecie jakąś wątpliwą przyjemność w upokarzaniu się nawzajem, ale doprawdy przykro tego słuchać!

Obydwoje posłusznie umilkli. Wiedzieli, jak bardzo Dominik nie lubi być świadkiem czyjejś kłótni. Niezgoda sprawiała mu wręcz fizyczny ból.

– To wszystko z przyjaźni – usprawiedliwiła się Villemo.

– Dziękuję. Bądźcie łaskawi przyjaźnić się raczej na osobności.

Bez przeszkód dotarli do portu w Christianii, tam jednak czekała ich przykra niespodzianka.

Żaden statek nie odpływał do Danii w ciągu co najmniej najbliższego tygodnia. W następnym być może wyruszyć miał żaglowiec. Za wszelką cenę starano się unikać wypływania w okresie zimowych burz, kiedy istniało niebezpieczeństwo zamarznięcia morza. Stali na nabrzeżu i bezradnie spoglądali na siebie.

– Co teraz zrobimy?

Villemo jak zawsze, kiedy miała kłopoty, całą nadzieję okładała w Dominiku.

Dominik skrzywił się.

– Nie wolno nam wracać na Grastensholm. Może ruszymy do Szwecji?

Villemo spoglądała raz na niego, raz na Ulvhedina.

– Nie – oświadczyła stanowczo. – To musi być Dania.

Dominik kiwnął głową. On także był tego zdania.

– Jak, do kroćset, ukryć takie coś przez cały tydzień? – oskarżycielskim tonem zwróciła się do Ulvhedina. – Jesteś za wielki!

– Mam sobie obciąć głowę?

– Musimy znaleźć jakiś nocleg. Nie możemy obciążać przyjaciół – orzekł Dominik. – Powinniśmy jak najmniej pokazywać się na mieście.

– Te portowe gospody są takie nieprzyjemne – powiedziała Villemo. – Porozmawiajmy z kapitanem, który ma zamiar wypłynąć w przyszłym tygodniu, a potem pójdziemy do… no właśnie, dokąd?

– Może do tego zajazdu za miastem, który mijaliśmy po drodze? Jest ładny i czysty. I nie tak daleko stąd.

– Wyśmienicie – ucieszyła się Villemo, nie mając pojęcia, że był to ten sam zajazd, gdzie dawno, dawno temu zatrzymała się Sol i gdzie po raz pierwszy ujrzała mężczyznę, którego wzięła za Księcia Ciemności, a był to tylko Heming Zabójca Wójta.

– Spróbujemy przemycić tam Ulvhedina – zaproponował Dominik. – A potem opłacimy sowicie gospodarza, by nie puścił pary z ust na temat naszej trójki. Ty, mój drogi – zwrócił się do służącego – możesz wracać na Elistrand już dzisiaj.

Widać było, że służący odetchnął z ulgą.

Bez kłopotów dotarli do zajazdu i zamówili dwa pokoje.

Pozostawało tylko czekać.

Rozgoryczony wójt stanął przed swym panem, asesorem.

– Jestem pewien, że kłamią. Wszyscy!

– Na czym opierasz swoje przekonanie?

– Kiedy staliśmy na wzgórzu, na drodze wiodącej w dół do Grastensholm ujrzeliśmy ekwipaż pędzący do dworu na Elistrand, gdzie, jak się później dowiedzieliśmy, mieszkał ten Ulvhedin.

– No i co? Pojechaliście tam?

– Oczywiście. Ale pani Gabriella twierdziła, że to ona wracała do domu tak szybko.

– To może być prawda.

– Tak? Kim w takim razie była samotna kobieca postać, krążąca w tym czasie po cmentarzu, a która później skierowała się do Elistrand?

– To chyba mogła być jakaś służąca?

– Wszystkie poszły na zabawę.

Asesor był wyraźnie zirytowany.

– Moja dobra znajoma, pani Gabriella, nie zwykła plamić się kłamstwem.

– Jest jeszcze coś, panie asesorze – uzupełnił wójt. – Jeden z moich ludzi twierdzi, że widział czterech konnych wyruszających z Elistrand ku Christianii, właśnie wtedy gdy ta kobieta przebywała na cmentarzu.

Wysoki urzędnik przez chwilę nie wiedział, co począć.

– Czy próbowaliście wytropić tych czterech?

– To była pierwsza rzecz, jaką zrobiliśmy. Bez rezultatu. Nigdzie ani śladu.

– Czy mogli przeprawić się do Szwecji?

– Tak właśnie podejrzewamy, panie asesorze.

Oby im się udało, pomyślał asesor. Nie chciał już słyszeć ani słowa o tym, że jego przyjaciele wywiedli go w pole. A jeśli nawet taka była prawda, to niech ten Potwór zniknie gdzieś w Szwecji. Powodzenia, Szwedzi, nigdy nie mogłem was znieść!

Westchnąwszy wstał, oznajmiając tym samym koniec rozmowy.

– Dla pewności wybiorę się na Grastensholm i osobiście wywiem się, jak się sprawy mają. Przede mną niczego nie będą ukrywać. A jeśli naprawdę tak się zdarzyło… To znaczy, że nie są już moimi przyjaciółmi.

Jego twarz przybrała wyraz surowości. Był dobrym człowiekiem, ale nie lubił, gdy drwiono z niego i jego wysokiego urzędu.

Już tego samego dnia asesor wraz z dwoma swoimi podwładnymi opuścił dwór i ruszył do Grastensholm drogą prowadzącą przez Christianię.

Zrobiło się jednak dość późno i zmuszony był po drodze przenocować.

Złośliwy los spłatał mu figla i wybrał przypadkiem ten sam zajazd, w którym Villemo i Dominik ukrywali Ulvhedina.

Ponieważ w przeciwieństwie do Ulvhedina, któremu nie wolno się było pokazywać, oboje mogli zejść na dół do jadalni na posiłek, naturalną koleją rzeczy Villemo musiała spotkać się tam z wysokim urzędnikiem.

Obydwoje byli jednakowo speszeni tym spotkaniem i jednakowo zaskoczeni. Asesora uderzyło, jak piękna jest nadal Villemo mimo swojego wieku.

– Witam, pani Villemo – w jego głosie zabrzmiała nuta ironii. – Sądziłem, że jesteście w drodze do domu w Szwecji. Powiadano, że wyjechaliście już tydzień temu?

– Rozchorowałam się w trakcie podróży – odparła bez namysłu. – I mój mąż uznał, że należy poczekać, aż wyzdrowieję.

– I lepiej już się czujecie?

– Tak… – zbliżał się do nich Dominik, więc Villemo podniosła głos. – Zastanawialiśmy się, czy nie wyruszyć już jutro.

Mężczyźni przywitali się z rezerwą. Nie znali się tak dobrze, ponieważ Dominik większą część życia spędził w Szwecji.

– Droga pani Villemo, nie chciałbym być niedyskretny, ale obowiązki zmuszają mnie, by prosić o pozwolenie przeszukania waszych pokoi tu, w gospodzie. Mnie i moim uzbrojonym podwładnym.

Zrozumiała, że w tej sytuacji nie pomoże żaden wybieg. Wystarczy, że asesor zapyta karczmarza, jak liczna jest ich gromadka, a obecność Ulvhedina natychmiast zostanie odkryta.

– Bardzo proszę, usiądźcie na moment przy naszym stoliku – powiedziała Villemo zrezygnowana.

Asesor usłuchał w milczeniu.

Villemo westchnęła i zaczęła mówić:

– Tak, jest z nami Ulvhedin, czyli Potwór, jak go kiedyś nazywano. Mieliśmy zamiar wyjechać z nim do Danii.

– Czy uważacie, że to rozsądne nasyłać taką bestię na Duńczyków? – głos asesora brzmiał spokojnie, acz złowieszczo.

Do rozmowy włączył się Dominik:

– Panie asesorze, to prawda, że Ulvhedin dopuścił się czynów, których nie można pochwalać. Ale był chory, obciążony straszliwym przekleństwem Ludzi Lodu. Nie wiedział, co czyni. W ostatnim roku jednak robił wszystko, by odpokutować za popełnione przestępstwa. W pełni mu teraz ufamy. Wielka w tym zasługa Villemo, mojej żony, że stał się istotą ludzką. Ogromną niesprawiedliwością byłoby pojmać go właśnie teraz.

– Nic na to nie poradzę – lodowatym tonem odparł asesor. – Na mnie jako wysokiego urzędnika okręgu Akershus spada obowiązek dopilnowania, by złoczyńcy ponosili zasłużoną karę. Obowiązku tego nie wolno mi zaniedbać tylko dlatego, że jesteście moimi przyjaciółmi.

Zapadła cisza. W rogu jadalni siedzieli czterej mężczyźni o ciemnych twarzach. Spode łba przyglądali się urzędnikowi. Poza nimi nie było na sali żadnych gości.

– Idźcie na górę i przyprowadźcie go tutaj!

Villemo i Dominik zawahali się. Długo patrzyli asesorowi prosto w oczy, pytająco, jakby upewniając się, czy mówi poważnie.

– Czy mam posłać po jednego z moich ludzi?

– Nie – szybko powiedziała Villemo. – Dominiku, pójdziesz po niego?

Oddalił się. Chyba wyczuł z jej tonu, że jeszcze się nie poddała?

W oczekiwaniu na Dominika i Ulvhedina Villemo zwróciła się do asesora:

– Musicie wiedzieć, że popełniacie błąd. Uniemożliwiacie człowiekowi stanie się dobrym ojcem i porządnym obywatelem. Elisa straci męża, chłopiec ojca. Cóż zyskacie poprzez jego zgładzenie?

– Obowiązek ma pierwszeństwo. Zbyt wielu przestępstw się dopuścił, by mogło mu to ujść płazem. To byłoby niewybaczalne!

W tym momencie asesor uniósł głowę, z przerażeniem patrząc na coś za jej plecami. Villemo odwróciła się błyskawicznie.

Przed nimi stali czterej milczący mężczyźni, a każdy z nich trzymał w ręku gotowy do strzału ciężki pistolet. Gospodarz zniknął w kuchni, jadalnia była pusta.

Bez słowa, szybko i sprawnie, rozbójnicy skrępowali sznurami dwóch pomocników asesora i przywiązali ich do zwróconych oparciami do siebie krzeseł. Asesor nie był w stanie się ruszyć, wpatrywał się tylko w groźną lufę pistoletu.

Villemo krzyknęła:

– Dominiku, uważaj!

Jakaś dłoń zamknęła jej usta, druga powrozem spętała opierające się ciało. Villemo nie była szczególnie elegancko ubrana, dlatego rozbójnicy zbytnio się nią nie przejmowali. Jej wściekłe pogróżki zdusił knebel.

Napastnicy wyciągnęli asesora na dziedziniec w tej samej chwili, gdy Dominik schodził ze schodów. Jednym rzutem oka ocenił sytuację.

– Zabrali asesora! – zawołał do Ulvhedina. – Muszę jechać za nimi!

Olbrzym runął obok niego w dół po schodach. Zbóje cisnęli szlachcica na konia i ruszyli z kopyta.

Uwolniwszy od przepaski oczy, Ulvhedin wskoczył na swego wierzchowca.

– Ulvhedinie! – wołał za nim Dominik. – To przecież asesor chce cię skazać!

W odpowiedzi ujrzał tylko wyrażający zniecierpliwienie ruch ręki. Ulvhedin podjął pościg.

Dominik wbiegł do jadalni i sprawnymi cięciami uwolnił z więzów towarzyszy asesora i Villemo.

– Wyjaśniłem mu wszystko – mruknął zdumiony. – Mówiłem, że asesor oznacza dla niego śmierć. A mimo wszystko pojechał. On jest naprawdę dobrym człowiekiem!

– Tak, tak – rzekł z przekąsem jeden z mężczyzn po zdjęciu knebla. – Na pewno ucieknie.

Taka myśl nie przyszła Dominikowi do głowy. Pewnie ma rację, pomyślał zgnębiony. Ulvhedin miał sposobność ocalenia głowy.

Villemo, z trudem chwytając oddech, wydyszała:

– Musimy jechać za nimi!

– Ale ci zbóje są niebezpieczni – stwierdził człowiek asesora. – Mają pistolety.

Drugi odsunął swego kompana na bok i wyszedł za Villemo i Dominikiem. Było więc o jednego więcej do walki z rozbójnikami.

– Czy masz broń? – zapytał Dominik żonę.

– Nie, ale to nie szkodzi. A ty?

– Owszem. Trzymaj się więc z tyłu.

Niepotrzebnie strzępił sobie język. Villemo i tak by go nie usłuchała.

– Słyszałem, że wy jesteście uzbrojeni? – krzyknął

Dominik do towarzyszącego im mężczyzny.

– Tak, mam strzelbę, ale trudno się ją ładuje.

– Naładujecie ją w czasie jazdy!

Mężczyzna odczepił nędznie wyglądający muszkiet od siodła.

– Och, Boże! – jęknął Dominik. – To tak chroni się w tym kraju wysoko postawione osoby? Do diabła, droga się rozwidla! W którą stronę pojechali?

Rzucony na koński grzbiet asesor podskakiwał w czasie jazdy.

– Drogo to was będzie kosztowało! – zawołał.

– Jeszcze drożej ciebie, sądowa świnio – usłyszał w odpowiedzi.

Wybuchnęli gromkim śmiechem.

A więc to zemsta, pomyślał zgnębiony asesor.

– Najpierw oddasz sakiewkę, później ubranie i wszystkie kosztowności, a na koniec pożegnasz się z życiem! – wrzasnął jeden z napastników, odważny dzięki posiadanej przewadze. – Ilu z naszych ludzi wyprawiłeś na tamten świat? Teraz sam zawiśniesz!

Asesor był świadom, że to już koniec. Nikt nie wiedział o napadzie. Jego ludzie zostali związani. A zanim Dominik z Ludzi Lodu sprowadzi na dół…

Jęknął żałośnie. Potwór, którego miał pojmać! Nawet Dominik nie będzie próbował ścigać zbójców. Ludzie Lodu mieli teraz szansę uciec razem z Potworem. Na pewno nie będą chcieli ratować jego kata!

A poza tym co zdziałałby jeden Dominik przeciwko czterem uzbrojonym łotrom?

Rozbójnicy zatrzymali się pod wielkim dębem.

– To tutaj – rzekł jeden, zeskakując z konia. Asesora zrzucono na ziemię. Obolały, próbował zebrać siły, ale bardzo się porozbijał.

Brutalnie postawiono go na nogi.

– Moi panowie… – zaczął przemawiać dwornie.

– Stul pysk! Tu jest jego sakiewka. Sporo waży!

Zarechotali. Ściągnęli z asesora haftowany złotem płaszcz z brokatu, później kamizelkę i kosztowną broszę.

W tym czasie jeden z nich szykował stryczek. Zarzucił sznur na gałąź, naciągnął i teraz wiązał pętlę.

Zrozpaczonemu asesorowi stanęła przed oczami jego rodzina, żona i dzieci, maleńkie wnuki. Wiedział, że nigdy już ich nie zobaczy, nie dowie się, jak ułoży się im życie. Jak poradzą sobie bez niego, ojca rodziny?

– Cicho! – zawołał jeden z rozbójników. – Tętent kopyt!

Brudna dłoń opadła na usta asesora.

– Milcz, staruchu – syknął mu któryś prosto do ucha.

– Kto, u diabła… – szeptał rozbójnik.

– Mija nas – odpowiedział drugi.

Ale tętent kopyt nie ucichł w oddali. Dudnienie zbliżało się wprost do miejsca, w którym się ukryli. Z zarośli wynurzył się koń niosący na grzbiecie jeźdźca z innego świata.

Rozbójnicy chórem krzyknęli.

Prawdą było, że Ulvhedin przez ostatni rok żył przykładnie i cnotliwie. Ale w jego duszy nadal tkwiło przekleństwo Ludzi Lodu. Ujawniło się teraz ze straszliwą mocą.

Wstrzymał przed nimi konia prawdziwy potwór. Żółte oczy płonęły, rozwarte wargi odsłoniły ostre zęby. Wydawał się nienaturalnie wysoki.

Zanim zdążyli pomyśleć o wyciągnięciu pistoletów, zeskoczył z konia i zbliżył się do nich.

Stali sparaliżowani strachem. Asesor także jakby skamieniał. Nic nie rozumiejąc, patrzył na to, co się dzieje.

Potwór rósł na ich oczach. Straszliwie lodowate zimno opadło na zbójców, zesztywnieli, jakby zamarzli. Ich skóra przybrała niebieskawosiny odcień.

Ulvhedin złapał asesora za rękę.

– Czy to wasze? – zapytał, wskazując sakiewkę w dłoni zbójcy.

Sędzia był w stanie tylko skinąć głową, jednocześnie przełykając dławiącą go w gardle kulę.

Bestia zabrała sakiewkę oraz ubranie i poprosiła, by asesor dosiadł konia. Gdy się wahał, został podniesiony do góry jak przedmiot i umieszczony w siodle.

Ulvhedin związał razem wodze wszystkich koni rozbójników i dosiadł jednego wierzchowca. Widać było, że zwierzęta wcale się go nie boją.

– Teraz już dobrze – stwierdził Ulvhedin swym chrapliwym głosem. – Możemy wracać.

– Ale… – Asesor pytającym wzrokiem obrzucił bryły lodu.

– Oni nie umarli, to tylko sugestia. Niedługo stopnieją. Ja już nie zabijam.

Powrócił do swego normalnego wzrostu. Oczy nie płonęły już tak straszliwie, żarzyły się tylko ciepłym blaskiem.

Asesor nie mógł wydusić z siebie słowa. Dopiero gdy dotarli do gościńca, zapytał:

– Dokąd mnie prowadzicie?

– Z powrotem do gospody, ma się rozumieć.

– Ale…

Mógł mnie teraz zabić, na zawsze pozbyć się najgorszego wroga, myślał asesor. Miał możliwość odzyskania wolności…

– Dlaczego mnie uratowaliście? – zapytał słabym głosem.

– Jesteście ich przyjacielem, prawda? Przyjacielem Ludzi Lodu. A poza tym człowiekiem, który chce dobrze. Zbójcy pragną tylko zła.

Asesor obrzucił go długim, wyrażającym zadumę spojrzeniem, ale nic nie powiedział. Usłyszeli tętent zbliżających się koni i zaraz zobaczyli Villemo wraz z towarzyszami. Spóźnili się, bo na domiar złego wybrali niewłaściwą drogę.

Asesor ujrzał lęk w oczach Villemo i Dominika. Wszystkiego przecież mogli się spodziewać.

Za chwilę odetchnęli z ulgą. Sędzia poprosił swego człowieka o dopilnowanie, by zbójców pod dębem zakuto w kajdany.

Następnie odwrócił się ku trojgu potomków Ludzi Lodu.

– Jedźcie do Danii – oznajmił z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. – Trudno mi będzie spojrzeć w oczy namiestnikowi Norwegii po tym, na co się teraz decyduję, ale mieliście rację: rodzinie potrzebny jest dobry, troskliwy ojciec. Niech żona i dziecko przyjadą do niego później. A teraz znikajcie! Pamiętajcie, że nigdy się nie widzieliśmy!

Pożegnali się w milczeniu. Obie grupy powróciły na noc do zajazdu, ale unikali następnych spotkań.

– Jesteśmy z ciebie dumni – powiedziała wzruszona Villemo nieswoim głosem. – To była twoja ogniowa próba.

Ulvhedin starał się zachować obojętność, ale i tak widzieli, jak radują go te słowa.

Kilka dni później stali na rufie statku, patrząc, jak znika na horyzoncie wybrzeże Norwegii.

Eliso, myślał Ulvhedin. Eliso, światło mojego życia! Kiedy znów cię zobaczę? I małego Jona? Dla kogo mam teraz żyć? Co robić w obcym kraju?

Villemo i Dominik w milczeniu stanęli po obu jego stronach, spoglądając na skuty lodem pas norweskiej ziemi na północy. Statek nie był duży. Szybko przyzwyczaili się do grubiańskich marynarzy, tak jak zwykle przyzwyczajali się do wszystkiego. Byli jak artystyczne dusze, dopasowywali się do każdego środowiska, do żadnego nie należąc jednak naprawdę. Taki już był los wybranych z Ludzi Lodu.

Ulvhedin na głos wypowiedział dręczącą go myś

– Co mam robić w Danii?

Po chwili milczenia Villemo powiedziała tylko:

– Hm…

– Dlaczego nie jedziemy do Szwecji? Byłoby chyba prościej?

– Nie, nie do Szwecji – zaprotestowała.

Nie chcą mnie tam, pomyślał Ulvhedin.

– Ależ tak, mój kochany – łagodnie przemówił Dominik. – Bardzo chętnie widzielibyśmy cię u nas w Szwecji.

– Przeklęty jasnowidz – syknął Ulvhedin przez zęby, ale w żółtych kocich oczach zapłonęła wesołość.

Dominik uśmiechnął się.

– Wcale nie czytałem twoich myśli. Zrozumiałem tylko, jak bardzo poczułeś się dotknięty, i domyśliłem się reszty. A teraz jesteśmy już na statku, zapłaciliśmy za podróż. Villemo i ja mamy wielką ochotę odwiedzić jej kuzyna. I przedstawić mu ciebie, nowego, nieoczekiwanego członka rodziny.

Ulvhedin parsknął i znów zapatrzył się w morze.

Villemo westchnęła.

– Dominiku, jak to właściwie jest z Ludźmi Lodu? Dlaczego tak często jesteśmy w podróży? Nikt inny tyle nie podróżuje, co my! Ciągle, w szalonym pędzie, przekraczamy granice. Tylko ci z Lipowej Alei żyją trochę spokojniej.

– Ja także należę do gałęzi rodu wywodzącej się z Lipowej Alei – przypomniał jej dobrodusznie.

– Tak, ale twój dziad Tarjei wcześnie opuścił dom. Nie zaliczasz się więc do tych wylegujących się na kanapie.

Doprawdy niesprawiedliwością było nazwanie wylegującymi się na kanapie pracowitych gospodarzy z Lipowej Alei!

– To prawda, wiele jeździmy po świecie, Ale zawsze wracamy – zamyślił się Dominik, przykładając dłonie do uszu w obronie przed wiatrem. – Ludzie Lodu zapuścili korzenie w parafii Grastensholm. Tam jest ich dom. I także my, mieszkający w innych krajach, uważamy Grastensholm za nasze rodzinne okolice.

– Po prawdzie to dosyć dziwne. Można by się spodziewać, że rodzinną krainą będzie południowy Trondelag.

– Ludzie Lodu wiele tam wycierpieli – przypominał Dominik. – Ale ta chęć podróżowania… Czy nie sądzisz, że wiąże się z naszym pochodzeniem?

Ulvhedin w milczeniu przysłuchiwał się rozmowie. Jak bardzo są sobie bliscy, pomyślał. Prawie tak jak ja i Elisa.

Elisa! Znów serce ścisnęła mu bolesna tęsknota.

– Nasze pochodzenie… – zastanawiała się Villemo. – Ulvhedinie, wiesz chyba, iż przypuszczamy, że Ludzie Lodu przybyli do Norwegii z odległego wschodu. I Sol, i ja miałyśmy wizje, które na to wskazują. Dominikowi chodzi prawdopodobnie o to, że nasi przodkowie w tundrze musieli być koczownikami. Czy mam rację, Dominiku?

– Tak, tak właśnie myślę. Ale krew bardzo się wymieszała z upływem stuleci.

– Nie krew Ludzi Lodu – orzekła stanowczo. – Jest cały czas jednakowo silna, nie daje się zniszczyć.

– No cóż, pewnie się nie mylisz – uśmiechnął się do niej i dodał żartobliwie: – Nas troje stanowi niezbity dowód.

– Szkoda, że nie ma z nami Niklasa.

– Tak, ale on zdecydowanie należy do gałęzi z Lipowej Alei. Najlepiej czuje się w domu.

– To prawda. No cóż, w każdym razie my troje znów wyruszamy na poszukiwanie przygód. Choć bogowie jedni wiedzą, jak bardzo tęsknotę za domem i naszym niepoprawnym synem! Wydaje mi się, że nigdy do niego nie dotrzemy!

– Wcale nie musieliście jechać ze mną – wtrącił urażony Ulvhedin.

– To dla nas wielka radość – Dominik i Villemo wypowiedzieli te słowa jednocześnie.

Ulvhedin uśmiechnął się, a statek dalej parł naprzód ku Danii.


ROZDZIAŁ X

<p>ROZDZIAŁ X</p>

Nie warto wyruszać w podróż morzem w okolicach świąt Bożego Narodzenia. Villemo, Dominik i Ulvhedin wkrótce się o tym przekonali. Morze było niespokojne, rozpoczęły się zimowe sztormy i statek zmuszony był szukać przystani. Zacumował, a morze zamarzło. Lód nieubłaganie pokrywał maszty i liny, kładł się na zmrożone plaże i opustoszale, zimne wody.

Villemo przeklinała tak szpetnie, że nawet Dominik był zdumiony. Nadaremnie jednak wzywała i Boga, i szatana. Musieli czekać.

Na kopenhaskim dworze zdenerwowanie komendanta sięgało szczytu. W pobliżu zamku coś się działo. Ludzie narzekali, że giną koguty i koty, a pewnego dnia śmiertelnie chore niemowlę po prostu zniknęło z kołyski. Kto by chciał porywać umierające dziecko?

Nadchodziły także inne mrożące krew w żyłach meldunki. Pewna dziewczyna z gospody wpadła w histerię. Z jej chaotycznych wyjaśnień wynikało, że na ciemnych schodach wiodących do piwnicy spotkała dziwnego człowieka. Widziała go w nieprzyjemnym świetle małej łojowej świeczki; na jego twarzy widniał straszliwy, pełen zwierzęcej żądzy wyraz. Serce zaczęło jej walić jak młotem, jakby za chwilę miało wyskoczyć z piersi. Twierdziła, że czuła od niego przedziwną woń, był to zapach zapleśniałej, zgniłej ziemi. „jak on wyglądał?” – dopytywał się komendant, zainteresował się bowiem sprawą i przyszedł osobiście przesłuchać dziewczynę. Jąkając się i pokrzykując na przemian, powiedziała, że był „długi jak tyka od fasoli, blady jak grób (czy grób może być blady? zastanawiał się komendant, ale nie chciał przerywać dziewczynie), ubrany jakby w mnisią opończę i taki przystojny, taki piękny jak elf”. jakiś głupiec obecny w pokoju zapytał wtedy, czy wiele, wiele setek lat temu w sąsiedztwie stał klasztor. Wówczas dziewczyna zaczęła krzyczeć jak szalona. Tej samej nocy zniknęła i wszelki ślad po niej zaginął. Sądzono, że rzuciła się do kanału, ale komendant, bardzo wzburzony, szukał jej równie gorliwie jak niegdyś Mariny. Tym razem jednak nie odkryto nikogo na zamkowej wieży. Dziewczyna zniknęła na zawsze. Komendant zdumiał swych towarzyszy pytaniem, czy zaginiona była dziewicą. Nie wiedzieli na pewno, ale przypuszczali, że tak, a zresztą jaki to miało związek ze sprawą?

W Gabrielshus królowała zima. Mała Marina ciągle nie rozumiała swojego stanu, a Hildegarda nie potrafiła zdobyć się na poważną rozmowę z córką. Księżna cały czas spędzała w łóżku i nieustannie ktoś musiał przy niej czuwać. A i Tristan nie był skory do wyjaśniania Marinie, co ją czeka. Nie należał do osób, którym lekko przychodzi mówienie o podobnych sprawach.

Ale taki był dobry dla dziewczynki! Dobry, choć roztargniony, jego myśli bowiem wciąż krążyły wokół Hildegardy. Marina najczęściej przebywała w towarzystwie ochmistrzyni. Sędziwa dama, podobnie jak inni w Gabrielshus, została wtajemniczona w straszliwą przygodę, która przydarzyła się tej nieśmiałej, zamkniętej w sobie dziewczynce. Wszyscy okazywali wielkie zrozumienie, ale nikt nie potrafił przewidzieć, jaki będzie koniec jej tragedii. Marina żadną miarą nie była w stanie zająć się własnym dzieckiem, sama nim przecież była i jeszcze nie miała w sobie rozbudzonego instynktu macierzyńskiego. Nikt nie wierzył, że przyjście na świat dziecka cokolwiek zmieni. Nikt także nie chciał obarczać boleśnie zranionej dziewczynki taką odpowiedzialnością.

Gorliwie strzeżono jej przed ciekawością świata zewnętrznego. Tristan zdawał sobie jednak sprawę, że to nie wystarczy. Należało jeszcze zastanowić się nad przyszłością Mariny i jej nie narodzonego dziecka, przyszłością niepewną i przerażającą…

Myśląc o tym, głęboko wzdychał. Wiele rozmawiał z Hildegardą na temat Mariny. W samą wigilię Bożego Narodzenia doszło do decydującej rozmowy. Tristan często wracał do niej myślą, pogrążony w głębokim smutku.

W zwyczaj weszło już jego codzienne wielogodzinne czuwanie przy łożu księżnej. W Wigilię Hildegardzie pozwolono przenieść się do salonu i świętować wraz z innymi. Pół leżąc na kanapie smutnym wzrokiem wodziła po wnętrzu, wyrażając niemy podziw dla jego uroczystego wystroju. Nawet w pozbawionych blasku oczach Mariny pojawił się ognik radości.

Późnym wieczorem Tristan przyszedł do komnaty Hildegardy, ponieważ go o to prosiła.

Leżała na białych poduszkach i taka była piękna? Blada i wyczerpana, ale pogodna, dzięki czemu wygładziły się jej wszystkie zmarszczki, tak że wyglądała naprawdę młodo. Odwróciła twarz ku niemu i ujęła go za rękę. Oddychała z wyraźnym trudem.

– Dziękuję ci za niezwykły wieczór, Tristanie. To była wspaniała Wigilia, także dla Mariny.

– Tak, i ja to zauważyłem – uśmiechnął się. – Byłem u niej przed chwilą, by powiedzieć jej dobranoc, i, o dziwo, po raz pierwszy na mój widok nie odwróciła się plecami.

– Tristanie, ogromnie mi przykro, że ona tak cię traktuje! Nie zasługujesz na to!

– To nie jej wina. Każdy mężczyzna budzi obrzydzenie Mariny. Ale, Hildegardo, przedwczoraj… zabezpieczyłem przyszłość jej i dziecka.

Hildegarda szeroko otworzyła oczy ze zdumienia.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Przepisałem na nią Gabrielshus. Jako dziedzictwo po mnie.

– Ależ, Tristanie – szepnęła poruszona. – Nie mogłeś tego zrobić! Masz przecież jakichś bliskich krewnych?

– Nikogo poza moją siostrą, a ona stwierdziła, że mogę uczynić, co zechcę. Napisałem do niej najpierw, oczywiście, i zapytałem. Przejęła się sytuacją Mariny i nie wysuwa żadnych roszczeń w stosunku do Gabrielshus ani w imieniu własnym, ani też córki Christiany. Córka jej, zdaje się, jest już zaręczona z pewnym właścicielem ziemskim w Skanii, a poza tym oni sami mają przepiękną posiadłość, a więc już w tej chwili jest o jeden dwór za dużo. A my z Ludzi Lodu nieczęsto mamy więcej niż jedno dziecko. Dwoje to rzadkość, a troje to prawdziwy tłum. Jeżeli więc Marina nie przejmie Gabrielshus, dwór podupadnie. Będzie stał pusty albo zostanie włączony do skarbu korony. To, poza wszystkim, jest ewentualność, z którą i tak należy się liczyć. Jego Wysokość jest twardy w stosunku do starej uprzywilejowanej szlachty. Wielu moich znajomych straciło już swoje dobra na rzecz korony.

– Ale ty chyba będziesz tu nadal mieszkał? – zapytała z lękiem w głosie.

Przez chwilę wahał się z odpowiedzią.

– Tak, dopóki będę żył – odparł lekko.

Nie taiła uczucia ulgi. Ujrzał ją wyraźnie na tak drogiej mu twarzy i poczuł nagły przypływ czułości. Serce krajało mu się z żalu, że akurat ona musi…

– Hildegardo, pamiętasz chyba, że obiecałem, iż nigdy nie zawiodę twojej córki. Złożyłaś w moje ręce odpowiedzialność za nią i muszę zatroszczyć się o jej przyszłość. Przynajmniej to mogę zrobić.

– Tak, ale…

Zagryzła wargi, powstrzymując się przed mówieniem. chciała, ale nie miała prawa żądać od niego jeszcze więcej.

Tristan i tak przejrzał jej myśli. Wielokrotnie zahaczali już o ten temat, ale za każdym razem urywali rozmowę, jakby w obawie przed nazwaniem rzeczy po imieniu.

Wiedzieli obydwoje, że Marina bardziej potrzebowała ochrony niż miejsca, w którym mogłaby zamieszkać w przyszłości. Była zniesławiona, przez całe życie narażona na plotki złych języków, o ile…

Ale Tristan nie mógł, nie zdołał wymówić słów, na które Hildegarda tak czekała.

W wigilijną noc długo spoglądała na niego. Wiedziała, że życie uchodzi z niej powoli, ale nieprzerwanie i wkrótce nadejdzie chwila, gdy nie zostanie go ani odrobina. Przejmował ją lęk o jedyne dziecko, trwoga o jego przyszłość. Nie wiedziała, co robić, znalazła się w rozpaczliwej sytuacji.

Łzy zalśniły w jej oczach, gdy kładła dłoń na dłoni Tristana; łzy wstydu, gdyż musiała upokorzyć się i prosić o jeszcze więcej.

– Tristanie… Błagam cię, ze względu na szczęście mojej córki…

– Wiem, Hildegardo – odparł udręczony. – Ale to nie ją…

Urwał i odwrócił wzrok. Usłyszał, jak Hildegarda z trudem chwyta oddech, i w tym krótkim dźwięku wyczuł wiele: zdumienie, ostrożną nadzieję, niedowierzanie i przebłysk niewypowiedzianej radości. Księżna wkrótce się uspokoiła.

– Marina ma tylko ciebie – szepnęła cicho. – I ty jesteś jedynym człowiekiem, któremu mogłabym ją powierzyć.

Wzburzony, odwrócił się do niej gwałtownie.

– Czy zamiast tego nie mogę poślubić ciebie? Marina byłaby wtedy moją córką!

Jej usta drżały.

– O, Tristanie! To przecież jej nie pomoże, rozumiesz chyba? Ona nadal będzie niezamężną matką, a więc kobietą zhańbioną i potępioną raz na zawsze. Jak ma żyć wśród ludzi, nie może przecież chodzić z tabliczką na piersiach, informującą, że w najwcześniejszej młodości została zgwałcona! Ludzie i tak tego nie zrozumieją. Będą szydzić z niej i gardzić moją małą córeczką, której szczęścia tak bardzo pragnę!

– Ależ, Hildegardo, ona przecież jest jeszcze dzieckiem!

– W całej Europie można spotkać panny młode – dzieci. Ale wybacz mi, najdroższy przyjacielu, składam zbyt duży ciężar na twoje barki. Zrobiłeś dla nas już i tak wiele.

Pochylił się nad nią i delikatnie pogładził po bladym policzku.

– Wiesz, że nie będę umiał dać jej miłości, zapewnić pożycia małżeńskiego, nigdy, przenigdy. Co się stanie, gdy ona dorośnie? Czy do końca swych dni nie dane jej będzie poznać miłości mężczyzny? To nie byłoby wobec niej w porządku.

Hildegardzie trudno było prowadzić tę rozmowę, ale dla dobra córki musiała się przemóc.

– Wiesz równie dobrze jak ja, że Marina nosi śmiertelną ranę w duszy. Nigdy już nie zapragnie miłości mężczyzny. Któż więc może być dla niej bardziej odpowiednim mężem od ciebie, człowieka, którego los zmusił do rezygnacji z małżeńskiego łoża?

– Najmilsza, przemyślałem wszystko dokładnie, i sam dostrzegam dobre strony tego pomysłu. Ale zapominasz o jednym, Hildegardo…

– O czym?

Utkwił w niej swe piękne, smutne oczy:

– Czy naprawdę musisz o to pytać? – spytał cicho.

Widać było, że księżna walczy z płaczem. Nie mogła wypowiedzieć ani słowa, ujęła tylko jego dłoń i przytuliła do policzka.

– Wiem, że nie powinienem tego mówić – powiedział dwornie. – Nie należy w ten sposób zwracać się do kobiety, która dopiero co została wdową. Te słowa nie powinny nigdy być wypowiedziane. Zapomnij je więc, Hildegardo, zapomnij, o czym mówiliśmy tej nocy.

Padł na kolana u jej łoża.

– Hildegardo, proszę cię o rękę twojej córki. Obiecuję, że będę dla niej dobrym mężem na tyle, na ile pozwala na to moja sytuacja, zwłaszcza jeśli uważasz, że dla niej tak będzie lepiej. Jeśli zechcesz mi ją oddać, przyrzekam, że uznam jej dziecko za swoje i z czasem odziedziczy ono Gabrielshus.

Hildegarda niezgrabnie ocierała oczy. Drżącym głosem odpowiedziała:

– Och, Tristanie, Tristanie, naprawdę jesteś ostatnim z rycerzy! przykro mi, że cię obciążam takim brzemieniem, ale nie mam wyboru! Tak bardzo, bardzo chciałabym być spokojna o przyszłość mej córki. Dziękuję ci, mój drogi.

Tristan wstał.

– To ja powinienem dziękować. Pozostaje jeszcze pytanie, co powie na to Marina.

– Teraz się boi, ale z czasem zrozumie.

Żywił taką nadzieję. Usiłował przełamać ciężki nastrój kilkoma życzliwymi słowami:

– Jak się z pewnością domyślasz, życie zatruła mi świadomość, że nigdy nie będę miał własnych potomków. Teraz otwiera się przede mną możliwość uznania dziecka. I wierzę, że z czasem będę traktował dziecko Mariny jako swoje własne.

Hildegarda rozjaśniła się.

Ale Tristan wiedział, że nigdy nie będzie mu wszystko jedno. Odczuwał wobec Mariny głębokie współczucie, to fakt, ale poza tym uważał, że są sobie całkowicie obcy. Ona była tylko dzieckiem, odczuwającym wstręt do niego, mężczyzny. I z nią właśnie miał żyć! Poza tym… nie miał pojęcia, czym jest niemowlę. Gdyby dziecko było jego własne, to co innego. Ale hrabiego Ruckelberga?

Ogarnęła go nagle tak gwałtowna niechęć, że miał ochotę wszystko odwołać.

Ale jedno spojrzenie na wyrazistą twarz Hildegardy sprawiło, że milczał. Wyczytał w niej ulgę, połączoną z wyrzutami sumienia. Musiała go prosić, stąd uczucie wstydu i poniżenia.

Ucałował jej dłoń na dobranoc i odszedł zasmucony z lękiem myśląc o reakcji Mariny i ich niepewnej wspólnej przyszłości.

Najbardziej jednak dręczył go bezdenny żal, gdy myślał o stracie, która wkrótce nieubłaganie miała go dotknąć…

Hildegarda długo spoglądała za jego strzelistą sylwetką. Dziękuję ci, mój rycerzu, myślała. Czy sądzisz, że kiedykolwiek zdołam zapomnieć o słowach, które z taką mocą cisnęły ci się na usta i których nie wypowiedziałeś dzisiaj? One dadzą mi siłę, będą moim najdroższym wspomnieniem.

– O, Boże, dzięki, że pozwoliłeś mi spotkać mężczyznę takiego jak Tristan na mojej ciernistej drodze – szeptała w mrok nocy. Kiedy powracała myślą do upokarzającego małżeństwa z księciem, do okrutnych ostatnich lat, samotności na dworze, choroby, gorzkiego losu Mariny, wydawało jej się, że to jakiś złośliwy stwór musiał zrzucać na nią wszelkie tragedie. Dopóki nie spotkała Tristana Paladina, widziała wszystko w tak czarnych barwach, że wkrótce nie miałaby już sił, by dłużej opierać się złu. A jego dzisiejsze słowa… czy naprawdę nie zasłużyła sobie, by móc się z nich cieszyć?

Tak! Uważała, że ma prawo do radości!

Stało się dokładnie tak, jak się tego obawiali. Marina nawet nie chciała słyszeć o małżeństwie. Uderzyła w płacz i schowała się już po pierwszych słowach matki.

Hildegarda ciężko westchnęła, Tristan natomiast odczuł wyraźną ulgę, choć ani jej nie uzewnętrznił, ani nie wyraził na głos.

– Dobrze wiesz, Hildegardo, że chciałbym cię mieć nie jako teściową! – przemawiał żarliwie.

Wyciągnęła do niego rękę.

– Tristanie, uwierz mi, że równie trudno jest przyjąć ciebie w charakterze zięcia. Wiele rozmyślałam o tym, o czym wspomniałeś w wigilijną noc, i choć nie powinnam mówić tego głośno, uczynię to jednak. Bardzo przywiązałam się do ciebie. Gdybyś wiedział, jak jesteś mi drogi!

Natychmiast usiadł przy niej i gładził po dodających jej uroku przetykanych srebrem włosach.

– Hildegardo, jesteś jedyną kobietą, która wzbudziła we mnie tak głębokie uczucie.

Przez chwilę leżała z zamkniętymi oczami, rozkoszując się dotykiem jego delikatnych dłoni.

– Nie wiedziałam, że istnieje miłość taka jak ta – szepnęła. – Nie zmysłowa, lecz czysta, bez namiętności. Taka, która nie zważa na wiek i fizyczne ułomności, nie patrzy na to, co powierzchowne, lecz wypływa z głębokiej, prawie nieziemskiej więzi. Tristanie… nie chcę, żebyś nazywał mnie Hildegardą. To nie jest moje prawdziwe imię, ta wymysł Jochuma. Czy nie mógłbyś zwracać się do mnie moim prawdziwym imieniem? Tylko ty?

– Bardzo tego pragnę. Jak ono brzmi?

– Branislava.

– Branislava – powtórzył miękko. – O wiele bardziej do ciebie pasuje. Hildegarda brzmi zbyt twardo, nieprzyjemnie.

Uśmiechnęła się z wdzięcznością. Nagle otworzyła oczy i powiedziała, odrywając się od marzeń:

– Ale czy nie sądzisz, że to moja sytuacja wywołuje w tobie takie uczucia? Gdybym nie była chora… czy nie uważasz, że wtedy byłoby inaczej?

– Na pewno trudniej – przyznał. – Ale nie inaczej. Nie wolno ci sądzić, że twoja choroba daje mi poczucie bezpieczeństwa i pozwala bez zobowiązań zalewać cię czułymi słowami tylko po to, by cię pocieszyć,

– Wcale tak nie uważam. Ale mimo wszystko nie mogę uwolnić się od myśli, że wszystko byłoby inaczej.

– Hm – uśmiechnął się i po chwili oświadczył stanowczo: – Wówczas prosiłbym cię, byś została moją żoną. Byłabyś wtedy ze mną na zawsze. Pozwoliłbym ci brać sobie od czasu do czasu kochanka. Byle nie za często.

– Och, Tristanie, a na cóż mi kochankowie? Ale o czym my teraz rozmawiamy… To Marina potrzebuje cię najbardziej. Gdyby tylko nie była taka uparta!

Księżna wydawała się spokojna i opanowana. Tristan podejrzewał jednak, jak musi męczyć się nocami. Lęk przed śmiercią, troska o losy córki, oddanie dla niego… A przede wszystkim tęsknota za życiem.

Nie, nie może pozwolić jej umrzeć, nie może jej stracić!

– Branislavo – szepnął – kiedy przyjdzie wiosna, Marina urodzi już dziecko, a morze znów będzie nadawało się do żeglugi… Czy pojedziesz wtedy ze mną do Norwegii, do moich obeznanych z leczeniem krewniaków? Niklas obdarzony uzdrawiającymi dłońmi mógłby dokonać cudu, a ty i ja…

Jej twarz rozjaśniła się żarliwą, wypływającą z głębi serca nadzieją.

– Sądzisz, że twój krewniak mógłby coś dla mnie uczynić? Jeszcze teraz?

– Jestem o tym przekonany.

– Oby więc Bóg dał, by wkrótce nadeszła wiosna – westchnęła, wkładając w jego rękę swoją dłoń. Odpowiedział na jej promienny uśmiech.

– To naturalnie nie rozwiązuje wcale sytuacji Mariny – westchnęła. – Małżeństwo jest dla niej jedynym wyjściem, ale zanim to zrozumie, musi upłynąć sporo czasu. W tej samej chwili Tristan wpadł na zbawienny pomysł.

– Branislavo! Jeśli Marina nie może mnie zaakceptować, ponieważ jestem mężczyzną, wszystko jedno jakim, i ponieważ nie wiemy, jak zniesie myśl o dziecku… Czy w takiej sytuacji nie moglibyśmy się pobrać i uznać dziecko za własne? Nikt spoza Gabrielshus nie musi znać prawdy.

– Brat albo siostra Mariny? – Na jej twarzy pojawił się nowy blask. – Tristanie, to byłoby wspaniałe rozwiązanie! Jest jeszcze wiele „ale” co do tego planu, lecz, och, jaka jestem szczęśliwa! Tak szczęśliwa nie byłam od dnia swego ślubu. Bo wtedy zaczął się koszmar.

– To już minęło, Branislavo. Na zawsze.

Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów zaniosła się śmiechem. Szczerym, naturalnym śmiechem, aż jej twarz zarumieniła się i znów wyglądała młodo.

Następnego dnia Tristanowi udało się zmusić Marinę do rozmowy. Zwykle usuwała się na bok, gdy tylko dostrzegła go w pobliżu, ale tym razem spotkał ją w bibliotece, a że tam były tylko jedne drzwi, nie mogła mu umknąć.

– Marino, usiądź na chwilę – zagadnął przyjaźnie. – Porozmawiamy sobie we dwoje.

Trzepotała powiekami ze strachu, ale poddała się. Przycupnęła na fotelu, mocno zaciskając dłonie na wysokich poręczach; aż zbielały jej kostki. Była taka mała i bezbronna. Choć do rozwiązania zostały niespełna dwa tygodnie, prawie nie było po niej tego widać. Narzekała, że tyje, ale mdłości ustąpiły. Dla wszystkich było jasne, że dziewczynka nie pojmuje swojego stanu.

Tristan wiedział, że wkrótce nieodwołalnie będzie musiał pomówić z nią na temat jej jakże trudnej sytuacji, ale na szczęście jeszcze nie teraz. Mógł to na trochę odłożyć, tak przynajmniej tłumaczył się przed samym sobą.

– Marino, najpierw chciałem cię prosić, byś zapomniała o tym, o czym rozmawiała z tobą matka. Nie zostaniesz moją żoną. To było niemądre z naszej strony. Chcieliśmy tylko, byś mogła zamieszkać w Gabrielshus na zawsze.

O, tchórzliwe kłamstwa, skąd napływacie? Tak łatwo was wymówić, bez trudu wślizgujecie się w usta, jakbyście same odnajdywały drogę!

Marina siedziała napięta jak struna.

– Postanowiliśmy co innego – mówił Tristan, nieświadom, że uśmiecha się przy tym ze szczęścia. – Twoja matka i ja pobierzemy się, gdy tylko tutejszy pastor powróci ze swej podróży do Kopenhagi.

Dostrzegł, jak jeszcze bardziej zesztywniała, i położył rękę na oparciu jej krzesła. Nie śmiał dotykać jej dłoni:

– A później zabiorę matkę do Norwegii, aby mogła wyzdrowieć…

Marina spojrzała na niego nagle wszechwiedzącymi oczami.

– Mama nie wyzdrowieje – szepnęła. – Ona umiera. Wiem, bo tak mówiły pokojówki na zamku w Kopenhadze.

Tristan przeklął w duchu wszystkie nierozważne języki.

– Pojedziemy do człowieka, który być może będzie w stanie ją uzdrowić. Ale gdy się pobierzemy, ty staniesz się wtedy jakby naszą córką. A jeżeli zdarzy się tak, że twoja matka odejdzie, będziesz mogła zachować ten dom jako swój własny.

– A wy, Tristanie?

– Ja? Nie, ja tu nie zostanę. Kiedy ty dorośniesz na tyle, byś mogła radzić sobie sama, będziesz miała dwór na własność. Ja wyjadę. Daleko…

Tak, tak właśnie będzie, stwierdził nagle z przedziwną jasnością. Tristan, urodzony dla smutku, nie zostanie tu, gdy już nie będzie Branislavy. Dziecko, które on i Branislava mają uznać za swoje, zostawi dorosłej już wtedy Maranie. Powie jej całą prawdę.

Może będzie już wówczas zamężna? A jeśli nie, jeśli nadal będzie bać się kontaktu z mężczyznami, to na pewno przyzwyczai się już na tyle do siostrzyczki lub braciszka, że z radością zaopiekuje się dzieckiem.

Tak mamił się Tristan płonnymi nadziejami na przyszłość, uciekając od konfrontacji z nieubłaganą rzeczywistością. Drgnął na dźwięk ostrożnego pytania Mariny.

– Żeby szukać Świętego Graala?

– Słucham?

Przypomniał sobie ostatnie wypowiedziane przez siebie zdanie: „Ja wyjadę. Daleko…”

– Święty Graal? – uśmiechnął się. – O co ci chodzi?

– Mama zawsze powtarzała, że wy jesteście jak rycerz Graala.

Och, nie, zaprotestowało coś w jego duszy. Nie ja! Ale nie chciał jej przerazić, teraz gdy dostrzegał w jej oczach cień podziwu.

– Nie jestem tego godzien – powiedział lekko, wstając. – A więc nie masz nic przeciwko temu, bym prosił o rękę twej matki? Że w pewien sposób zostanę twoim ojcem?

Marina podniosła wzrok na niego. Pierwszy raz nie uciekała spojrzeniem.

– Nie. Chciałabym, byście zostali moim ojcem. Jesteście dla mnie jak rycerz, zawsze tak uważałam.

I nie będziesz musiała się mnie bać, pomyślał z goryczą.

Znów strach powrócił do jej oczu.

– Ale nie chcę, byście krzywdzili matkę, tak jak robił to ojciec. Nie bijcie!

– Prawdziwy rycerz nigdy nie uderzy kobiety – powiedział z powagą w głosie. – I jak mógłbym podnieść rękę na twoją matkę, która jest mi tak droga?

Wtedy w oczach Mariny dostrzegł jakby nikłą ulgę, początek uśmiechu.

Pozwolił jej odejść. Zakończenie rozmowy przyniosło ulgę i jemu.

Mniej więcej tydzień później Tristan odkrył, że nieustannie zaciska dłonie w pięści i zagryza wargi. Sądził, że udało mu się zwalczyć strach i na zewnątrz sprawiał wrażenie zrównoważonego. Ciało jednak nie dawało się oszukać. Kiedy się rozluźnił, czuł, jak wszystkie mięśnie bolą go od nieustannego napinania.

Hildegarda była wesoła, ale niestety coraz słabsza. I żadne z nich nadal nie odważyło się na rozmowę z Mariną, na przygotowanie biednego dziecka. Wszyscy chodzili na palcach, przepełnieni niepokojem i niepewnością.

Tristan siedział akurat przy swej ukochanej Branislavie, kiedy usłyszał hałas dochodzący z hallu. Mosgaard otworzył wejściowe drzwi i wpuścił kogoś do środka. W domową ciszę wdarł się szum głosów, jakieś kroki na kamiennej posadzce hallu.

Tristan i Hildegarda popatrzyli na siebie zdziwieni.

Dobiegły ich słowa, wypowiadane z oburzeniem:

– Co to wszystko ma znaczyć? Cudowny, piękny Gabrielshus babci i dziadka przeistoczony w mauzoleum z zaciągniętymi zasłonami i stłumionymi głosami! Tristanie! Coś ty tu narobił?

Tristan zdumiony wpatrywał się w Hildegardę,

– Villemo! Moja szalona kuzynka Villemo? Skąd, na litość boską, się tu wzięła??

Wstał, a w tym samym momencie Mosgaard wbiegł po schodach do ich pokoju.

– Moi państwo, to pani Villemo i pan Dominik. Przywieźli ze sobą… Nie wiem, co to jest, panie Tristanie! Czy to człowiek, czy…

Nigdy jeszcze Tristan nie widział swego ochmistrza do tego stopnia wyprowadzonego z równowagi.

– Przepraszam na chwilę – powiedział do Hildegardy i zszedł na dół.

Zastał tam Villemo gniewnie ściągającą zasłony z okien w hallu. I Dominika, który rozglądał się ze zmarszczonymi brwiami.

A postać stojąca w drzwiach…

Mój Boże, myślał Tristan, wypuszczając chyba całe powietrze, jakie miał w płucach. To musi być jeden z przeklętych z Ludzi Lodu. Jeśli to ten nieznany potomek, którego odnaleźli, nie dziwi mnie, że mają kłopoty. Ale dlaczego ściągnęli go aż tutaj?


ROZDZIAŁ XI

<p>ROZDZIAŁ XI</p>

Gabrielshus nagle jakby obudził się z długiego stuletniego snu. Villemo napełniła życiem stary dwór od piwnicy aż po strych. Służba wyraźnie się ożywiła, w kuchni starano się przygotować jak najsmakowitszy powitalny posiłek, a psy merdając ogonami kręciły się pod nogami tak, że ludzie zaczęli się o nie potykać. Nawet mała Marina zaciekawiona zerkała z górnego hallu na nowo przybyłych.

Do spotęgowania ogólnego zamieszania przyczyniła się obecność Ulvhedina. Nikt nie wiedział, kim lub czym jest. On sam chodził po domu swym powolnym krokiem, podłużnymi, skośnymi oczyma przyglądając się zbytkownym sprzętom Gabrielshus. Służący uciekali przed nim w popłochu, tylko psy obwąchiwały go starannie, nie bojąc się ani trochę.

Tristan był niemal jak sparaliżowany, ale zdołał jakoś powitać gości i w końcu doszedł do siebie na tyle, że poprosił, by weszli na górę i poznali Hildegardę.

– Księżnę? – zapytała bystra Villemo.

Tristan leciutko skinął głową, nie mając odwagi spojrzeć na olbrzyma, który wchodził za nimi po schodach. A więc tak wyglądali dotknięci w rodzie! Przerażająco, wstrętnie, a równocześnie w jakiś niezwykły sposób pociągająco.

Również Hildegarda szeroko otworzyła oczy ze zdumienia. Dobre wychowanie nie pozwoliło jej jednak na okazanie lęku ani tym bardziej odrazy. Powitała ich przepraszając, że nie może wstać, i wyraziła nadzieję, że zostaną na tyle długo, by mogła bliżej poznać krewnych Tristana.

Dominik był jej chyba najbliższy z całej trójki, miał w sobie podobną delikatność, tę samą wrodzoną kulturę i nienaganne maniery. Villemo i Ulvhedina zbyt mocno naznaczyło dziedzictwo Ludzi Lodu, aby można ich było nazwać prawdziwymi bywalcami salonów.

– Wyjaśnijcie najpierw, co tu się wydarzyło – zarządziła Villemo. – A potem my opowiemy swoją historię.

Tristan i Hildegarda wymienili spojrzenia, księżna skinęła głową.

Tristan opowiedział o tragicznych dziejach małżeństwa i chorobie Hildegardy, a także o tym, co zdarzyło się Marinie. Dziewczynki z nimi nie było. Tristan widział, że spaceruje po parku ze swym ulubionym psiakiem.

Wiele razy błogosławił swoje psy. To im należało dziękować, że dziewczynka zaczęła powoli wracać do normalnego świata.

Oby tylko jej przebudzenie nie było zbyt wielkim wstrząsem! Istniało takie niebezpieczeństwo. Gdyby tak się stało, byłaby to jego wina. Znów przeklinał swoje tchórzostwo, ale nie potrafił mówić o takich sprawach. Po prostu nie był w stanie. Nie miałby odwagi spojrzeć w przerażone oczy dziewczynki, w momencie gdy dowie się, że będzie miała dziecko. Taka była wrażliwa! Należało ją oszczędzać…

Och, Tristanie, jak bardzo się mylisz! Jak daleki jesteś od rzeczywistości? Czasami trzeba zejść na ziemię…

Kiedy skończył swą długą opowieść, w pokoju zapadła przygnębiająca cisza.

Nie na długo jednak. Villemo wyprostowała się, a w jej żółtozielonych oczach zapłonęły iskierki.

– Doskonale rozumiem, co musieliście przejść. Czasami naprawdę trudno pogodzić się z losem, który jakby na przekór sprawia, że dobrzy ludzie cierpią, podczas gdy łotry prą naprzód, odnosząc zwycięstwa. Ale jeśli chodzi o dziewczynkę, Marinę, to nie do końca was rozumiem.

Dlaczego widzicie w tym wyłącznie tragedię? Mam na myśli to, że będzie miała dziecko. Mój Boże, dziecko to przecież nowy mały człowiek. Czy to nie powód do radości? Księżno, przecież to będzie wasz wnuk? Czy naprawdę nie cieszycie się, że przyjdzie na świat?

Łagodny uśmiech księżnej świadczył o jej sympatii dla żywiołowej szczerości Villemo. Mimo że między obiema kobietami było tylko sześć lat różnicy, księżna sprawiała wrażenie dużo, dużo starszej, zarówno fizycznie, jak i psychicznie.

Villemo nie dała się powstrzymać.

– I co właściwie chcecie osiągnąć, nie mówiąc nic dziewczynce? Naturalnie, że musi się o wszystkim dowiedzieć! Czy nie rozumiecie, jakim wstrząsem będzie dla niej poród? Czy ona nic nie wie o życiu?

– Zawsze żyła pod kloszem – wyjaśniła Hildegarda. – I zawsze była wrażliwym, wręcz nadwrażliwym dzieckiem. Napaść hrabiego Ruckelberga to tragedia, od której nie potrafi się uwolnić.

– Rozumiem, księżno, że wam osobiście trudno było rozmawiać z córką. Nie chcecie sprawiać jej jeszcze większego bólu – odezwał się Dominik. – Jeśli wasze serce nie jest całkiem w porządku, nie powinniście dodatkowo go obciążać.

Hildegarda pokiwała głową.

– Uwierzcie mi, niczego bardziej nie pragnę, niż wyjaśnić jej wszystko i stać u jej boku w tych ciężkich chwilach. Ale jest tak, jak mówicie, pułkowniku Lind z Ludzi Lodu. Takie wzburzenie mogę przypłacić życiem. A Marina mnie potrzebuje tak długo, jak Bóg pozwoli.

– No tak, a nasz miły, rycerski Tristan nie jest pewnie zdolny do odbycia takiej rozmowy – powiedziała Villemo zjadliwym tonem. – Pozwólcie więc mnie pomówić z dziewczynką. Potrzebny mi jest tylko jeden dzień, bym mogła ją poznać i żeby ona nabrała do mnie zaufania.

– Dobrze, ale bądź ostrożna – ostrzegł Tristan. – Jest naprawdę nieuleczalnie zraniona napaścią tego łajdaka.

– Obiecuję. Ale mam jeszcze kilka innych uwag. Tristanie, nie możesz narażać księżnej na trudy podróży aż do samej Norwegii, to chyba nawet ty jesteś w stanie zrozumieć! Zamiast tego napiszemy do Niklasa z prośbą, by jak najprędzej tu przyjechał.

Dominik posłał żonie wiele mówiące spojrzenie i szybko odwrócił wzrok.

Twarze pozostałych już się jednak rozjaśniły.

– Czy to naprawdę będzie możliwe?

– Z pewnością jest to najlepsze rozwiązanie – orzekł Dominik. – Pragnę dodać, że bezzwłocznie powinniście też zrealizować plan dotyczący małżeństwa. Obydwoje zasłużyliście bowiem, by żyć tu szczęśliwie i spokojnie, tyle już was w życiu spotkało tragedii.

Twarz Dominika, kiedy wymawiał te słowa, miała dziwny, niezgłębiony wyraz.

– Dziękuję – westchnęła księżna. – Muszę przyznać, że bardzo obawiałam się tak długiej podróży i pozostawienia Mariny samej.

– Napiszę już dziś wieczorem – obiecała Villemo. – A ile czasu jeszcze zostało Marinie do rozwiązania?

– Około tygodnia.

– No, cóż, najwyższy czas, by ktoś z nią pomówił. Gdzie ona jest?

– W parku – odparł stojący przy oknie Ulvhedin.

Tristan i księżna drgnęli na dźwięk jego ochrypłego głosu. Tristan nie miał odwagi nawet patrzeć w stronę olbrzyma, nie chciał jawnie okazywać wstrętu.

Zebrał się w sobie i rzekł:

– W każdym razie teraz, kiedy wy, moi starzy przyjaciele, przyjechaliście tutaj, w pełni doceniłem prawdę zawartą w słowach, że Ludzie Lodu czują się samotnie bez swych krewnych. Wraz z waszym przybyciem napłynął spokój, którego od tak dawna mi brakowało. Jestem wśród swoich. Ale czy możemy usłyszeć teraz waszą historię?

Poprawił poduszki, o które opierała się Hildegarda, z taką troskliwością, że aż przyjemnie było patrzeć. Villemo poczuła, jak robi jej się ciepło na sercu.

Poprosiła męża, by mówił.

Słuchanie Dominika zawsze było wielką przyjemnością. Rzeczowo zrelacjonował, jak odnaleźli na Noreflell osławionego Potwora.

Kiedy jednak w odpowiedzi na pytanie Tristana Dominik miał wyjaśnić, dlaczego Potwora ścigano, Ulvhedin nagle mu przerwał.

– Wyjdę na trochę – powiedział głuchym głosem. – Czy mogę obejrzeć park?

– Oczywiście – zgodził się Tristan, nieprzyjemnie poruszony, że musi bezpośrednio zwracać się do monstrum. – Ale…

Powstrzymał się.

Ulvhedin uśmiechnął się z goryczą.

– Nie będę zbliżał się do dziewczynki.

Wyszedł.

– Nie lubi słuchać o swojej przeszłości – wyjaśniła Villemo. – Mów dalej, Dominiku!

Księżna i Tristan z narastającym przerażeniem słuchali historii o śladach Szatana. O tym, jak Ludzie Lodu zrozumieli, że Potwór jest jednym z nich, i jak wyruszyli w pogoń, chcąc go ocalić.

– Do tego bowiem zostaliśmy wybrani – wyjaśnił Dominik. – Od samego urodzenia.

– Czy teraz wszyscy troje straciliście już swoje nadprzyrodzone zdolności? – zapytał Tristan.

– Nie – po dłuższej przerwie odparł Dominik. – Wcale nie, i to najbardziej nas zdumiewa. Niklas nadal ma w dłoniach leczącą siłę, ja potrafię widzieć to, co ukryte jest przed wzrokiem innych, a Villemo… Nie wiem, ale ona nadal wygląda tak zaskakująco młodo, prawda? Jakby jej misja jeszcze się nie skończyła. Ale zdolności mojej żony ujawniają się tylko w momentach krytycznych, a takich nie było od dawna. Przypuszczam jednak, że wciąż posiada swe niezwykłe umiejętności.

Tristan z zaciekawieniem przyjrzał się swej kuzynce i pokiwał głową.

– A więc Potwór jest już niegroźny?

– Naturalnie! – zapewniła Villemo. – I nie nazywaj go Potworem! Ulvhedin jest naprawdę dobrym człowiekiem.

– Szczerze w to wątpię! – wyrwało się z głębi serca Tristanowi. Nie potrafił ukryć niechęci. – Nigdy nie widziałem czegoś tak szkaradnego!

Wówczas Dominik opowiedział o ostatnim dokonaniu Ulvhedina, o tym, jak uratował ich przyjaciela asesora od pewnej śmierci, choć sam mógł przypłacić to życiem.

– Ale w końcu i tak na tym zyskał – sucho stwierdził Tristan. – Uszedł z Norwegii wolno.

– To prawda, ale nie może się tam już pokazać. A gdybyś wiedział, jak wiele znaczą dla niego Elisa, mały Jon i ich dom na Elistrand, zrozumiałbyś jego ból.

Umilkli. Wszyscy myśleli o jednym: jeżeli Ulvhedin miał zostać w Danii i później sprowadzić tu rodzinę, musiało to być w Gabrielshus. I wyczuli, jak bardzo Tristan broni się przed tą możliwością, zwłaszcza że przecież dopiero co przekazał Gabrielshus komu innemu!

Odezwał się porywczo:

– Mówicie… mówicie, że on jest z Ludzi Lodu, i ja naprawdę w to nie wątpię! Musi być jednym z najciężej dotkniętych, a wam udało się zrobić z niego człowieka. To cud! Ale muszę przyznać, że w głębi duszy nie ufam tej paskudzie. Kim on jest? Skąd się wziął? Nie wiedziałem, że jest wiele nieznanych gałęzi rodu!

Tym razem Dominik oddał głos żonie.

Villemo, jak na siebie niezwykle przygaszona, zaczęła opowieść:

– Wspominał kiedyś, że pochodzi z małej górskiej doliny gdzieś w Valdres…

– Valdres? – wykrzyknął Tristan. – To mi dopiero miejsce urodzenia! Czy to nie pustkowie pełne wilków, niedźwiedzi i pogan?

– Dobrze, już dobrze – dobrodusznie uśmiechnął się Dominik. – Wam, Duńczykom, wydaje się, że w każdej krainie, która nie jest płaska, roi się od pogan. A z tego, co zauważyliśmy, mieszkają tam zupełnie zwyczajni ludzie.

Villemo ciągnęła:

– Kiedy Ulvhedin to powiedział, Dominikowi objawiła się wizja łańcucha górskiego. Pojechaliśmy później do Valdres we dwoje i dowiedzieliśmy się, że mogą to być góry Hemsedal widziane od strony Valdres. I w istocie tak było. Odszukaliśmy tę dolinę, położoną z dala od wiosek. Tam spotkaliśmy kilku samotnych wieśniaków, pamiętających Potwora jeszcze z czasów jego dzieciństwa. Odesłali nas do pewnej staruszki. W maleńkiej górskiej zagrodzie dowiedzieliśmy się, że Ulvhedin tam właśnie się urodził, a jego matka zmarła w połogu.

W pokoju zapadła głucha cisza.

Przerwał ją Tristan.

– Rozerwana na strzępy, prawda? Zauważyłem, że ma straszliwe ramiona.

– Tak. Oni pamiętali, gdzie znajduje się grób owej nieszczęsnej kobiety. Poszliśmy tam o zachodzie słońca. O, pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj. Ogromne góry pogrążone w cieniu, za nimi słońce rozjaśniające ich granie, zimne powietrze, górski wiatr… – Villemo zadrżała. – Grób był całkiem zarośnięty, ale udało nam się odkopać drewniany krzyż, oczyścić ze splątanych traw i odczytać prawie całkiem zatarty napis.

Zapadła dzwoniąca w uszach cisza.

– I co? – zapytał Tristan. – Odkryliście imię matki?

– Tak.

– Czy to się na coś zdało? Jeśli i tak było nieznane…

– Nie było nieznane – powiedziała Villemo nieoczekiwanie miękko. – A dzięki niemu dowiedziałam się również, kto jest ojcem.

– W jaki sposób? Skąd mogłaś to wiedzieć? – zapytał Tristan z niedowierzaniem.

– Na krzyżu widniało imię Gudrun Svartskogen.

Czas nagle zatrzymał się w miejscu, nastała cisza tak niezwykła, jakby wszystko wokół zamarło. Zdawało się, że mur ciszy odgradza ich od pozostałej części dworu.

Tristan wstał. Księżna ze zdumieniem zobaczyła, jak bardzo pobladł. Niczym śmiertelnie ranny zatoczył się ku drzwiom i otworzył je. Nikt go nie powstrzymywał. Wyszedł.

Hildegarda wpatrywała się w nich, nic nie rozumiejąc.

– Ulvhedin jest jego synem – wyjaśnił ze smutkiem Dominik. – Żaden człowiek na ziemi nie zadał Tristanowi tyle bólu, co ta diabelska kobieta, Gudrun Svanskogen. Z premedytacją, pragnąc zemsty na Ludziach Lodu, uwiodła nadzwyczaj wrażliwego piętnastolatka, Tristana, i zaraziła go straszliwymi chorobami. To one właśnie pozbawiły go całej radości życia. Dzięki leczniczym środkom Ludzi Lodu choroby te już dawno zostały zwalczone, ale ich skutki tkwią nadal, i w jego ciele, i w duszy. Czym to jest dla Tristana, najdelikatniejszego, najwrażliwszego z nas wszystkich, możemy tylko się domyślać.

– Wiem. – Hildegarda osuszyła kilka łez, których nie zdołała powstrzymać. – Mówił, że nigdy nie będzie mógł mieć dzieci. Że nie jest w stanie… być z kobietą.

Dominik przytaknął ruchem głowy.

Villemo spojrzała na niego zdziwiona.

– Skąd ty to wszystko wiesz? Z tego nawet ja nie zdawałam sobie sprawy. Czy on ci się zwierzał?

– Nie – uśmiechnął się Dominik.

Villemo skierowała wzrok na Hildegardę.

– On i tak o tym wie – rzekła. – Dominik wie tak dużo, tak przerażająco dużo…

– Robisz ze mnie dziwniejszego, niż jestem w rzeczywistości – westchnął Dominik. – Mattias opowiedział mi w największym zaufaniu, że Tristan, właśnie wtedy, w wieku piętnastu lat, przyszedł do niego ze świerzbem. Domyśliłem się, że kryły się za tym poważniejsze choroby, zwłaszcza że Tristan poprosił Mattiasa o taką samą końską kurację, jaką swego czasu przeszła Oline. Resztę, muszę przyznać, przejąłem z myśli Tristana. I cóż, rzeczywiście wiem o nim sporo. Jest głęboko nieszczęśliwym człowiekiem. Tak głęboko, iż wiele razy obawiałem się, że odbierze sobie życie. – Dominik zwrócił się bezpośrednio do księżnej. – Wasza książęca mość, ogromnie mnie ucieszyło, że widzę go takim rozradowanym w waszym towarzystwie. Uważam także, że słusznie postąpicie, uznając dziecko Mariny za swoje. Tristan i wasza córka w pewnym sensie jechali na tym samym wózku. On został ojcem w wieku piętnastu lat. Ona będzie czternastoletnią matką. A w tym wieku trudno podjąć się takiej odpowiedzialności. Prawda, Tristanie? – zwrócił się do kuzyna, który właśnie stanął w drzwiach.

Tristan nadal był straszliwie blady, białe wargi z trudem formowały słowa.

– Tak – przyznał. – Masz całkowitą rację.

Księżna ujęła go za rękę, przysiadł więc na krawędzi jej łóżka ze wzrokiem skierowanym na krewniaków.

Hildegarda nareszcie zadała pytanie, które nurtowało ją od dobrej chwili:

– Ale czy Ulvhedin wie, kim są jego rodzice?

– Nie – odparł Dominik z westchnieniem. – Nie mogliśmy się zdecydować, żeby mu o tym powiedzieć. Poza tym chcieliśmy najpierw porozmawiać z tobą, Tristanie.

Zadrżał.

– Chyba nie chcę być przy tym, gdy wyjawicie mu prawdę.

Villemo uderzyła się dłonią w czoło.

– Uważam, że wszyscy jesteście okropnymi tchórzami! Tak samo, jak z małą Mariną. Możecie sobie myśleć, co chcecie, a ja i tak sądzę, że musicie pozwolić mi wyjaśnić jej, co się z nią stanie.

Twarz Tristana ściągnęła się w bolesnym grymasie.

– Postaraj się z nią zaprzyjaźnić. Idź na dół, właśnie wróciła z parku.

– A Ulvhedin?

Szlachetna, delikatna twarz Tristana zastygła.

– Jego nie widziałem.

– Jak chcesz – beztrosko rzekła Villemo. – Idę.

Kiedy jej nie było, Tristan wypytał o pozostałych członków rodziny. Dominik powiedział mu również, że Villemo i on mają zamiar wybrać się w odwiedziny do Skanii, do siostry Tristana, Leny. Już całe lata się nie widzieli. Księżna ożywiła się w obecności Dominika, który znał języki i nieobce mu były dwory książęce w Europie. We troje prowadzili zajmującą rozmowę do chwili, gdy na górę powróciła Villemo. Całkowicie zgnębiona.

– Nie wiedziałam, że jest aż tak źle – powiedziała cicho. – Biedne dziecko! Porusza się jakby po krawędzi oddzielającej zdrowy rozsądek od czystego szaleństwa. Dominiku, wybacz mi, ale byłam zbyt pewna siebie. Nie wiem, co zrobimy, ale ja nie mam odwagi niczego jej powiedzieć.

– Nie ma nadziei – przyznała Hildegarda. – Obawiam się, że prawda całkiem odbierze jej rozum.

– Tak – zgodziła się Villemo. – Teraz i ja to rozumiem.

Tristan zmarszczył czoło, nadsłuchując.

– Ciii… Chyba mamy nowych gości!

– Czy to nie Ulvhedin wraca?

– Nie, mówią po duńsku.

Otworzył drzwi prowadzące do górnego hallu.

– To głosy… Tak, to komendant zamku, Hildegardo! I doktor, nadworny medyk! Co oni tutaj robią? Idę na dół powitać ich i przyjąć.

– Nie, poproś, by weszli na górę – sprzeciwiła się księżna. – Wiesz, że nie lubię być pozostawiana na uboczu, chcę brać udział we wszystkim, co się dzieje.

– Jak sobie życzysz. I… Dominiku i Villemo, sądzę, że i was zainteresuje to, co mają do powiedzenia. Na zamku królewskim dzieją się różne dziwne historie. Jeśli nie jesteście zbyt zmęczeni…

– Za kogo nas uważasz? – parsknęła Villemo. – Za parę zgrzybiałych staruszków?

Tristan i księżna serdecznie powitali swych dawnych przyjaciół z zamku. Hildegarda zapewniała, że nigdy nie czuła się tak dobrze, ale doktor został z nią kilka minut sam na sam, by ją szybko zbadać. Nie śmiał później powiedzieć, co myśli o stanie jej zdrowia. Stwierdził wymijająco, że słowa księżnej brzmią obiecująco. Natomiast na wiadomość Tristana, że wkrótce przybędzie uzdrowiciel z Norwegii, zareagował parsknięciem. Jako medyk nie miał za grosz zaufania do cudotwórców i uzdrawiaczy, podobnie jak wszyscy inni wykształceni doktorzy. Nie mógł jednak zaprzeczyć, że stan ducha księżnej uległ znacznej poprawie. Nieprawdopodobne, jak na samopoczucie chorego potrafi wpłynąć radość i nadzieja.

Marina jak zwykle trzymała się z dala. Nie chciała mieć nic wspólnego z ludźmi z Kopenhagi.

Hildegarda przeprosiła w jej imieniu.

– Moi panowie, wiecie o kolejnym nieszczęściu, jakie spadło na moją córkę?

– Tak, z listu waszej książęcej mości. To straszna tragedia.

– Żywimy jednak nadzieję, że wszystko potoczy się zgodnie z naszym planem. Tristan i ja zamierzamy się pobrać i uznać dziecka za swoje. Jeśli jednak nie odzyskam zdrowia i Marina zostanie bez matki, proszę was o jedno…

– Wszystko, co każecie, księżno – zapewnił komendant.

– Dziękuję! Jeśli więc ze mną stanie się najgorsze, Tristan obiecał ożenić się z Mariną i uznać dziecko za swoje. Z czasem wszyscy zapomną, jak było naprawdę. Ale gdyby na początku źli ludzie zaczęli obmawiać Tristana, na dworze lub gdzie indziej, wy dwaj powinniście zaświadczyć, co wydarzyło się naprawdę. Tristan jest niezwykle dobrym człowiekiem, prawdziwym rycerzem. Nie może zostać splamiony zarzutem, że uwiódł dziecko!

– W pełni to rozumiemy, wasza książęca mość – powiedział medyk, a komendant mu przytaknął.

– A teraz, moi panowie – Hildegarda ucięła przykry wątek – mówcie, co was sprowadza!

– Zaraz usłyszycie – rzekł komendant. – Tristanie, musisz jechać z nami. Sprawy w zamku przybrały bardzo zły obrót. Życie Jego Wysokości znalazło się w bezpośrednim niebezpieczeństwie, bowiem oni coraz bardziej się do niego zbliżają. Mogę opowiedzieć historie, które sprawią, że krew skrzepnie wam w żyłach. W ostatnim tygodniu ich aktywność ogromnie wzrosła. Jesteśmy śmiertelnie przerażeni, Tristanie, i nie tylko my. Musisz jechać do Kopenhagi i pomóc, działasz tak uspokajająco.

– Nazbyt mi pochlebiacie! Dlaczego właśnie ja? Jest chyba wielu innych?

– Nie są wtajemniczeni. W związku z tą niezwykłą historią staraliśmy się zachować największą dyskrecję. A nam trzem tak dobrze współpracowało się ostatnio.

– Ale ja nie mogę teraz opuścić Gabrielshus, musicie to zrozumieć! To absolutnie wykluczone!

Milczeli. Wiedzieli, że ma rację.

– Przepraszam, ale o co tu właściwe chodzi? – ostrożnie wtrącił Dominik.

– Spisek przeciwko królowi – mruknął Tristan. – Ale widzę, że Hildegarda jest już zmęczona. Wybacz, najmilsza, nie pomyślałem o tym. Przejdziemy do innego pokoju, byś mogła wypocząć.

– Ale ja chciałabym…

– Opowiem ci wszystko później, obiecuję. Pobladłaś ze zmęczenia. Połóż się teraz i odpocznij.

Jego troska była wzruszająca. Hildegarda z ulgą zastosowała się do jego prośby. W istocie była już bardzo wyczerpana.

Kiedy usadowili się na wygodnych kanapach, stojących w górnym hallu, i Tristan zaprosił na poczęstunek, medyk zapytał:

– Kiedy więc możesz przybyć?

Tristan bezradnie rozłożył ręce.

– Kiedy Marina urodzi dziecko i wszystko się uspokoi. No i kiedy Hildegarda wyzdrowieje.

– Jeśli o nią chodzi, nie licz na żadną poprawę. To mydlenie sobie oczu – orzekł medyk bardziej obcesowo niż zamierzał. Był do głębi poruszony ich wzajemnym oddaniem, a tego nie chciał okazywać.

Nadworny medyk nie docenia Ludzi Lodu, pomyślał Tristan. Niech tylko Niklas przyjedzie, wtedy dopiero zobaczy!

Komendant zamku w kilku słowach scharakteryzował Strażników Prawego Tronu i poinformował o ich poczynaniach od chwili, gdy Tristan opuścił Kopenhagę.

– To w istocie brzmi groźnie – stwierdził Dominik zamyślony. – Tajemne sekty mogą wyrządzić wiele zła, już choćby tylko dlatego, że ich członkowie ślepo wierzą w słuszność swoich poczynań. Są po stokroć bardziej niebezpieczne od sekt, w których wtajemniczeni posiadają prawdziwie nadprzyrodzone zdolności, ale poza tym są rozsądnymi osobami.

Jako jeden z wybranych z Ludzi Lodu Dominik coś o tym wiedział…

– Czy macie jakieś nowe informacje? – dopytywał się Tristan.

– Za mało. Ale w tym tygodniu zdołaliśmy ująć jednego z nich. Pamiętasz oficera ze straży, który znalazł lalkę?

– I zatrzymał nas, opóźniając działanie, a w tym czasie zamordowano młodego żołnierza? Tak, pamiętam.

Komendant zamku skinął głową.

– Był jednym z nich. Ostatnio znów zrobił pewną dziwną rzecz, drobnostkę, ale zaczęliśmy go podejrzewać.

– Zdołaliście coś z niego wyciągnąć?

– Nie zdążyliśmy – z goryczą przyznał komendant. – Odebrał sobie życie, zanim rozpoczęliśmy pierwsze przesłuchanie.

– Szkoda, naprawdę szkoda – mruknął Tristan. – Czy ktoś nie wspominał, że jest ich trzynastu? Czarodziejski krąg?

– Owszem, ale to było tylko przypuszczenie. Tak mało wiemy. Przerażające, że oficer wyznaczony do pełnienia straży przy królu… Tak, i tamten młody człowiek także należał do straży.

Nadworny medyk rzekł:

– Teoretycznie mogli zamordować Jego Wysokość już dawno temu. Najwyraźniej nie chcą uczynić tego ot tak, po prostu. Chcą naprawdę złożyć króla w ofierze. W tym celu muszą uprowadzić Jego Wysokość w odpowiednie miejsce.

Na dźwięk kroków na schodach wszyscy odwrócili głowy i w następnej chwili w górnym hallu zobaczyli Ulvhedina. Zbliżał się do nich z wahaniem. Zapadał wieczór, przy słabym świetle wydawał się wyższy niż w rzeczywistości. Wkrótce i jego twarz znalazła się w kręgu światła.

Komendant i medyk poderwali się z miejsc, chwytając za broń.

– Spokojnie, moi panowie – powiedział Dominik, wstając. – To nasz krewniak, Ulvhedin z Ludzi Lodu. Pomimo swego wyglądu jest całkowicie godzien zaufania.

Tristan nie odezwał się. Przez jakiś czas Ulvhedin był tylko jakby niewielką zadrą gdzieś w głębi duszy. Teraz znów stał się rzeczywisty.

Villemo zauważyła, że siadającemu z ociąganiem komendantowi trzęsą się ręce.

Krótko wyjaśniła Ulvhedinowi, o czym mówili. Dał im znak, by powrócili do przerwanej rozmowy.

Trudno im było na powrót pozbierać myśli, przez chwilę starali się odnaleźć wątek. W końcu Tristan powiedział:

– Licząc wraz z tym, którego znaleziono jako pierwszego, powieszonego za nogi w mieście, stracili już trzech swoich członków, prawda? Bóg jeden wie, jak dużo mają nowych kandydatów. Jeśli przez cały czas musi ich być trzynastu…

Słyszał, jak bardzo drży mu głos, i sam siebie za to nienawidził. Wstrząs wywołany przybyciem Ulvhedina nie mijał.

– Wiele wskazuje na to, że jest ich trzynastu – odparł komendant. – I że w każdej chwili mogą zwerbować nowych członków. To tajemna sekta, zakon.

– Ale kto jest ich przywódcą?

– Nic o tym nie wiemy. Nie ma przecież kogo zapytać. A oni milczą jak grób.

Dominik podniósł głowę. W oczach tańczyły mu żółte płomienie.

– Przemilczacie coś, komendancie.

– Co takiego?

– Jest jeszcze coś – stwierdził Dominik. – Wobec czego odczuwacie wyraźną niechęć, o czym nie macie ochoty rozmawiać.

Komendant zamku skierował pytające spojrzenie na Tristana.

– Moi krewniacy obdarzeni są niecodziennymi zdolnościami – wyjaśnił Tristan. – Ludzie Lodu to niezwykły ród.

– Ale skąd on może wiedzieć…

– Dominik wie bardzo dużo. Możecie wszystko opowiedzieć już teraz. Mówcie o tych trzech rosłych mężczyznach, bo o nich chyba właśnie myśleliście?

– Tak – przyznał komendant. – Nie potrafię tego zrozumieć. Opisywani są jako wysocy, chudzi, trupiobladzi. Budzą grozę w dzielnicy sąsiadującej z zamkiem. Zwłaszcza kobiety bardzo się ich boją. Powiadają, że… och, nie, to tak straszne, że może zrodzić się tylko w chorym umyśle, a ja nie chcę powtarzać ohydnych plotek, szczególnie w towarzystwie damy.

– Villemo nie jest żadną damą – rzekł Tristan, a mocny kopniak, jaki poczuł na swej łydce, utwierdził go w tym przekonaniu.

– Chcę to usłyszeć! – oświadczyła Villemo.

– Nie – zdecydowanie uciął komendant.

– I tak jest wystarczająco źle – cicho rzekł lekarz. – Nie trzeba jeszcze do tego dodawać przerażających historii.

I tak chcę usłyszeć, pomyślała z uporem Villemo. Kiedyś jeszcze to z was wyciągnę. To nieprzyzwoicie tak drażnić kobiecą ciekawość!

Goście z Kopenhagi zostali na noc. Kiedy Tristan wydał już odpowiednie dyspozycje dotyczące noclegu poszczególnych osób, odprowadził Villemo i Dominika do ich sypialni.

– Bardzo się cieszę, że jesteście – powiedział. – Ale…

– Przyzwyczaisz się do Ulvhedina. – Villemo pocieszającym gestem poklepała go po plecach. – Z czasem go polubisz.

– Na pewno nie – zadrżał Tristan. – A więc dlatego wy, Niklas i Irmelin oraz Lena macie normalne dzieci!

– Tak, i zastanawialiśmy się, dlaczego to pokolenie zostało potraktowane tak łagodnie. Nic podobnego nigdy przedtem się nie zdarzyło. Jak do tej pory regułą był jeden dotknięty w każdym pokoleniu. I teraz to się zgodziło. Nasz Tengel, Alv Niklasa i Irmelin, Christiana Leny, no i winowajca, twój Ulvhedin.

– Nie nazywajcie go moim – zirytował się Tristan. – Jak mogę uznać coś, co zostało spłodzone w tak żałosnych okolicznościach?

Dominik popatrzył na niego łagodnym, ale jednocześnie przenikliwym wzrokiem.

– To coś, jak go nazywasz, miało wstrząsające dzieciństwo. Nie był, rzecz jasna, aniołkiem, ale z pewnością ludzka podłość nie uczyniła go lepszym. Aby się pozbyć tego trudnego, pozbawionego rodziców dziecka, ludzie skorzystali z okazji i kiedy złapał się w potrzask na lisy, zostawił go tak, by umarł z głodu i pragnienia. Wyrwał się jednak, ale ma teraz tylko pół prawej stopy. Stąd wzięło się powiedzenie o śladach Szatana.

Tristan gwałtownie odwrócił się do nich plecami. Długo stał, nie mówiąc ani słowa. Nagle zaczął się cicho śmiać. Odetchnął głębiej, odchylił głowę do tyłu i śmiał się cichym, wyrażającym bezradność gorzkim śmiechem.

– Co się stało, Tristanie? – pytała zaniepokojona Villemo.

– Czy zastanawialiście się, jak nazywa się to monstrum?

– Nie.

– Paladin. Margrabia! Co powiedziałby na to dziadek Alexander?

– Mój dziad Alexander znalazłby dla niego miejsce w swym miłosiernym sercu – powiedziała Villemo z godnością. – Bo dziadek był wielkodusznym człowiekiem, chciał uznać nieślubne dziecko babci Cecylii, ale to dziecko zmarło. Dziadek zrozumiałby Ulvhedina i jego trudną sytuację.

W jednej chwili Tristan dostrzegł podobieństwo między losem swoim i dziadka Alexandra. Żaden z nich nie mógł kochać kobiety. Obydwaj przygarnęli dziecko innego, a w każdym razie Tristan też obiecał to uczynić. Ale czy chętnie?

Odwrócił się do kuzynów i ujął ich za ręce.

– Dziękuję – powiedział ciepło. – Dziękuję, że wskazaliście mi moje miejsce. Może jutro zechcecie mi w czymś pomóc?

– W czym?

Nie zdążył wyjaśnić, co miał na myśli, bowiem w ich stronę dreptała drobna, przerażona istotka.

– Wujku Tristanie! Nie wiem, co mam robić – pisnęła Marina. – Tak mnie boli, plecy i brzuch! A mama nie odpowiada, kiedy nią potrząsam!


ROZDZIAŁ XII

<p>ROZDZIAŁ XII</p>

Villemo opadła na kolana, obejmując ramionami biedną dziewczynkę.

Och, mój Boże. Co to będzie?

– Dlaczego nikt nie czuwa przy Hildegardzie? – zawołał Tristan. – Przecież ona nie może być sama!

Podbiegł do jej drzwi i wpadł na ochmistrzynię.

– O, tu jesteście, margrabio! – wykrzyknęła staruszka wzburzona. – Szukałam was w waszym pokoju i wszędzie. Księżna…

– Słyszałem. Idę tam. Zajmijcie się teraz dzieckiem.

Nie bardzo było jasne, o które dziecko mu chodzi.

– Chodź, Marino – przyjaźnie rzekła Villemo, a zwracając się do ochmistrzyni, zapytała: – Czy zechcecie nam wskazać drogę do pokoju dziewczynki?

Ochmistrzyni zawahała się.

– Ona sypia tuż obok komnaty matki.

– Ach, więc będziemy musieli znaleźć jakieś inne miejsce.

– Chodźcie za mną – poprosiła ochmistrzyni.

– Mamo! – wołała Marina w hallu.

– Z mamą wszystko w porządku – szybko odparła Villemo. Myśli krążyły jej po głowie w obłędnym chaosie. Co mają robić, co mówić? W spojrzeniu Mariny było tyle przerażenia, iż wydawało się, że dziewczynka za moment do reszty straci równowagę psychiczną. I właśnie teraz musieli wyjawić jej prawdę.

Ale jak to zrobić, by na zawsze nie pozbawić jej rozsądku?

Tristan zniknął w pokoju Hildegardy, a Dominik bez zwłoki poprosił ochmistrzynię:

– Sprowadźcie medyka. Ale powiedzcie mu, by trzymał język za zębami!

Kiwnęła głową, wskazała im wolną sypialnię i pospiesznie wyszła do hallu.

– Połóż się teraz, Marino – powiedziała Villemo najłagodniej jak umiała. – Zaraz przyjdzie doktor i zbada twój brzuszek. Znasz go, leczył cię już wcześniej.

Żelazny uścisk wokół dłoni Villemo mówił więcej niż słowa. Niewyobrażalny strach sprawił, że w oczach Mariny pojawił się wyraz szaleństwa.

Dobry Boże, szeptała w duchu Villemo, która co prawda nieczęsto pogrążała się w modlitwie, ale miała zwyczaj odwoływania się do Wszechmocnego, gdy znalazła się w prawdziwych tarapatach.

W następnej chwili Marina krzyknęła głośno i przeciągle.

Kiedy skurcz minął, śmiertelnie przerażona spojrzała na Villemo.

– Czy zjadłam coś trującego?

– Nie, tylko… Zobaczysz, wszystko dobrze się skończy.

Ale jak, na miłość boską, mogło się to w ogóle skończyć?

Przyszedł medyk. Usta miał zaciśnięte. Ułożyli dziewczynkę na łóżku, ale nie zgodziła się na badanie. Ciągle jeszcze tkwił w niej dawny lęk. Żadnemu mężczyźnie nie wolno było jej dotknąć, żaden nawet nie mógł się do niej zbliżyć.

Ciałem Mariny wstrząsnął kolejny skurcz. Stali nad nią bezradni, spoglądali na siebie, przerażeni nieubłaganym upływem czasu.

Nagle czyjeś zdecydowane ręce rozsunęły ich na boki i przed Mariną stanął Ulvhedin. Spotkała go już wcześniej przy obiedzie, i na jego widok skuliła się w sobie, niemal zsunęła z krzesła, ale nic nie powiedziała i nie uciekła

Teraz przyglądała mu się szeroko otwartymi, wypełnionymi strachem oczyma jak pisklę niezdolne do ucieczki.

Nie mogli pojąć, co czyni Ulvhedin. Nie zbliżał się, by jeszcze bardziej nie wystraszyć dziewczynki, ale stał bez ruchu, przykuwszy jej wzrok swoim. Monotonnym szeptem powtarzał jakieś słowa. Słyszała je tylko Marina.

Opadły jej powieki. Raz jeszcze uniosła je z wysiłkiem i spojrzała na olbrzyma. Potem zapadła w sen.

Ulvhedin zwrócił się do obecnych:

– Nie obudzi się, dopóki jej nie przywołam. I uważam, że powinniście postąpić zgodnie z planem: powiedzieć, że to dziecko jej matki. Inaczej tego nie zrozumie. Nie zniesie myśli o własnym dziecku.

– Masz rację – przyświadczył Dominik. – Marina znalazła się na granicy szaleństwa. Wszystko, co kojarzy się z tym łajdakiem, może zgasić ostatnie przebłyski jej świadomości.

Zobaczyli, że ciało Mariny znów się napina i musieli się nią zająć.

Wkrótce potem z pokoju wyniesiono niewiarygodnie małą i słabiutką dziewczynkę. Ochmistrzyni już dawno znalazła mamkę dla dziecka. I w tym samym czasie, gdy Mosgaard zapalał woskowe świece wokół mar księżnej Branislavy, przy której klęczał Tristan, Marinę obudziła fala nowych bólów, choć nie tak już przerażających.

Villemo wyjaśniła jej, że zapadła na poważny katar żołądka. Dlatego tak bardzo bolało ją przedtem. Teraz atak już minął i dostanie dobre lekarstwo od nadwornego medyka, ale będzie musiała leżeć w łóżku przez kilka dni.

– Taka jestem chuda – dziwiła się dziewczynka, nic nie rozumiejąc.

– Tak, to był katar, który nie mógł się wydostać. Teraz już wkrótce będziesz zdrowa.

– A mama?

– Nie możesz jej teraz zobaczyć. Musisz wypoczywać.

Marina potulnie skinęła głową i wsunęła rączkę w dłoń Villemo. Córka Ludzi Lodu siedziała przy jej łóżku przez całą noc, także gdy dziewczynka zasnęła.

Gabrielshus spowiło smutne niebieskawe światło księżyca. Zapadła cisza. Gdzieś daleko na zelandzkiej równinie kogut pianiem witał szarość świtu.

Nazajutrz zebrali się w wielkiej jadalni.

Dominik położył dłoń na ramieniu Tristana na znak współczucia.

– To moja wina – oskarżał się Tristan. – Już dawno powinienem był posłać po Niklasa.

– To by i tak nie pomogło – cicho powiedział Dominik. – księżna Hildegarda od dawna skazana była na śmierć i nic nie zdołałoby jej uratować. Od razu gdy wszedłem do jej komnaty, zauważyłem wokół niej niebieskawą poświatę i wiedziałem, że zostało jej już tylko kilka godzin Posłanie po Niklasa oznaczałoby dla niego tylko wyprawę na próżno. Ale bardzo dobrze się stało, że dałeś jej nadzieję, Tristanie. Umarła szczęśliwa, ze świadomością że jest kochana. Z myślą, że wkrótce zacznie nowe życie u twego boku, że uznacie dziecko Mariny za swoje. Nikt nie dał jej więcej szczęścia od ciebie, Tristanie!

– To prawda – wtrącił medyk. – Muszę przyznać, że byłem ogromnie zdumiony, zastając ją przy życiu. Wszystko przemawiało za tym, że już dawno powinna umrzeć. Pobyt w Gabrielshus działał na nią niczym eliksir życia.

– Ale teraz już jej nie ma – szepnął Tristan. – Jedynej kobiety, jaką kiedykolwiek pokochałem.

Nie umieli znaleźć słów pocieszenia. Żal musi się wypalić, jest jak próba sił, której trzeba się poddać.

– Pochowamy ją w każdym razie pod jej prawdziwym imieniem – zdecydował prostując się Tristan. – Ach, gdybyśmy zdążyli się pobrać i dać dziecku Mariny nazwisko!

Villemo popatrzyła na niego z powagą.

– Obawiam się, że wróciłeś do punktu wyjścia, Tristanie. Będziesz musiał ożenić się z Mariną.

– Nie! – zaprotestował gwałtownie. – Nie chcę!

Głos Villemo był twardy.

– Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, że zaistniał problem dziedziczenia. Przepisałeś Gabrielshus na Marinę, a pojawił się prawowity dziedzic dworu…

Ulvhedin nie zszedł jeszcze na dół. Tristan westchnął głęboko. Miał wcale nie jednego dziedzica, było ich więcej. Nowo narodzona córeczka Mariny i maleńki Jon, syn Ulvhedina. Wnuk Tristana!

Dobry Boże, pomyślał wzburzony. Zostałem dziadkiem! W wieku trzydziestu sześciu lat!

Potarł dłonią czoło.

– Nie jestem w stanie myśleć. Zjedzmy coś.

Branislavę, księżnę Riesenstein, na życzenie Tristana pochowano z wielkimi honorami w małym kościółku Gabrielshus. Przybyła królowa Charlotta Amalia, a wraz z nią spora część duńskiego dworu. Dla większości księżna była jedynie milczącym cieniem u boku męża, chyba tylko królowa i Tristan rozumieli, jakim wspaniałym była człowiekiem i z jaką godnością znosiła swój gorzki los. Samotna w obcym kraju, chora i zdradzana przez męża… Królowa bardzo ucieszyła się na wieść, że ostatnie dni księżnej były jasne i pełne nadziei.

Postarali się, by pogrzeb odbył się jak najszybciej, zanim Marina stanie na nogi. Dziewczynka wiedziała już, że matka odeszła na zawsze, ale pogrzeb sam w sobie bywa tak ciężkim przeżyciem, że postanowili jej tego oszczędzić.

Tristan po naradzie ze swymi oddanymi służącymi wyszukał dla Mariny towarzyszkę, rozsądną młodą dziewczynę pochodzącą z zagrody należącej do Gabrielshus. Nie chciał żadnej delikatnej panienki z królewskiego dworu; pragnął silnej, mądrej i mocno trzymającej się ziemi dziewczyny ze wsi. Udało im się znaleźć odpowiednią kandydatkę i mała Marina w towarzystwie rówieśnicy powoli wracała do równowagi. Nareszcie miała komu wyznać, co ją boli, podzielić się dziewczęcymi troskami. Bettina, bo tak miała na imię, była niczym balsam na rany dla ciężko doświadczonej przez los Mariny.

Dziecka, siostrzyczki, jak mówiono, dotąd nie widziała. Nie przyszła jeszcze na to pora.

Ponieważ jednak Tristan uznał, że Marina znajduje się w dobrych rękach, a on sam czuł potrzebę zajęcia się czymś, co odpędziłoby natrętne, smutne myśli, wyruszył wraz z trojgiem swych krewniaków na kopenhaski zamek, by służyć pomocą komendantowi. Ten bowiem uprzejmie poprosił, by zabrał ze sobą owych niezwykłych przedstawicieli Ludzi Lodu: Dominika posiadającego dar jasnowidzenia oraz Ulvhedina obdarzonego mocą sprowadzania hipnozy i jakże niecodziennym wyglądem. Może uda mu się przestraszyć Strażników Prawego Tronu i zmusić do zdradzenia tajemnicy Zakonu? Villemo zabrano przy okazji, nie wypadało jej zostawiać. Komendant ani trochę nie wierzył w jej nadprzyrodzone zdolności, nie miał bowiem okazji przekonać się o nich.

Ale była prześliczną kobietą i jak większość mężczyzn uważał, że to zupełnie wystarczy. Kobietom nie są potrzebne inne zalety.

Villemo podsłuchała go przypadkiem i aż zagotowała się w niej ze złości. Jeszcze mu pokaże, co potrafi!

Kiedy już zakwaterowali się na zamku i Villemo usłyszała więcej o Strażnikach, poczuła się trochę mniej pewnie. Pragnęła, by Dominik trzymał się od nich z daleka, byli to bowiem ludzie bezwzględni. Fanatycy, przekonani o swym posłannictwie, którym miało być zwrócenie Danii jej pradawnym mieszkańcom, Ludziom z Bagnisk. Starliby na pył każdego, kto stanąłby im na drodze.

– Ale na co oni właściwie czekają? – dziwił się Dominik, gdy nieprzejednani wrogowie Strażników zebrali się w komnacie nadwornego medyka.

– Przypuszczam, że na Noc Valborgi – odparł doktor. – Zwaną także Nocą Walpurgi. W pogańskich czasach obchodzono wtedy święto wiosny i płodności. Był to czas składania ofiar z ludzi. Później noc tę poświęcono czarownicom i innym złym mocom. Tak, właściwie jestem pewien, że wtedy zamierzają uderzyć.

– Trzydziestego kwietnia – powiedział Tristan w zamyśleniu. – W noc na pierwszego maja. To już niedługo.

– To prawda.

– A teraz chcę usłyszeć o owej straszliwej plotce, której nie powinno się powtarzać w obecności dam – zdecydowanie oświadczyła Villemo.

Komendant popatrzył na nią zdezorientowany, aż w końcu przypomniał sobie, o co może jej chodzić.

– O, nie, droga pułkownikowo, tego naprawdę nie powiem.

– Nie doceniasz Villemo – uśmiechnął się Tristan. – Ona zniesie więcej, niż można się spodziewać.

– I to ile! – Dominik czułym wzrokiem spojrzał na żonę.

Lekko pogardliwy uśmiech komendanta doprowadzał ją do pasji. Na szczęście w końcu zdecydował się mówić.

– No, cóż, jeśli pułkownikowa tak nalega… Ale to naprawdę makabryczna historia. I bardzo niesmaczna.

Villemo patrzyła na niego z gniewnym wyczekiwaniem.

– Wstyd mi powtarzać coś takiego, ale plotka głosi, że pewnego ranka w jednym z zieleńców Kopenhagi znaleziono kobietę lekkich obyczajów – opowiadał komendant z wyrazem niesmaku na twarzy. – Została zgwałcona w najokrutniejszy sposób, jeśli można w ogóle mówić o gwałcie w przypadku takich chwastów.

– W tym można – orzekł nadworny medyk. – Wyraźnie bowiem było widać, że stawiała zaciekły opór.

– Nie żyje? – zapytał Dominik.

– Oczywiście! Była tak sponiewierana, że budziło to niemal współczucie.

– Niemal? – prychnęła Villemo zaczepnie. – One także są ludźmi. Wszak nie znamy motywów, które popchnęły je do takiego życia. Na początku mogła nimi powodować ogromna rozpacz, a potem wszystko już potoczyło się jak lawina. No, ale co z tego? Zabójstwa ulicznic nie należą do rzadkości. Cóż takiego szczególnego było w tym przypadku?

– Przede wszystkim obrażenia, wskazujące na wyjątkowe okrucieństwo. Ale było coś jeszcze… coś, co do szaleństwa przeraziło ludzi, którzy ją znaleźli: Dalej mów ty, doktorze, to do ciebie trafiło sprawozdanie.

Medyk czuł się wyraźnie nieswojo.

– Mówiono, że miała…

– Przepraszam, że przerywam – wtrącił Tristan. – A więc nie badaliście jej sami?

– Nie, ci głupcy pogrzebali ją w popłochu. Włożyli także żelazo do trumny.

– Ach, tak! Mówcie dalej!

– Są więc dwa nadzwyczaj zadziwiające momenty tej sprawy. Po pierwsze cała przednia połowa jej ciała była lodowato zimna…

– To chyba naturalne – przerwała mu Villemo – jeśli leżała na dworze przez całą noc o tej porze roku?

– Nie, bowiem plecy były zwyczajnie chłodne, jak zawsze u nieboszczyka. Ale to nie wszystko, jeszcze większą grozą napawało coś innego. Leżała na plecach i cała była obsypana paskudnym szarym pyłem… całą przednią część ciała miała… jak gdyby weszła w kontakt z czymś… nie wiem, jak to określić.

– Czymś, co obróciło się w proch? – zapytała Villemo spokojnie. – Jak ziemia? Ziemia z grobu? Czy to właśnie chcecie powiedzieć?

– Nie ja – odparł nadworny medyk. – Lecz ci, którzy ją znaleźli. Nie umieli jednak określić tego słowami, tak jak prawdopodobnie trafnie sformułowaliście to teraz wy, pułkownikowo Lind z Ludzi Lodu.

Komendant usiadł wygodniej.

– Dlatego właśnie nie całkiem wierzymy w tę mrożącą krew w żyłach historię. Bo jeśli rzeczywiście było tak, jak powiadają ludzie, to jest całkiem jasne, że ktoś próbował ich straszyć, starał się stworzyć wrażenie, że mamy do czynienia z duchem.

– Takie jest również moje zdanie – potwierdził medyk. – Uważam, że powinniśmy trzymać się ziemi. Dość mamy zmartwień z żywymi Strażnikami, czyhającymi na życie Jego Wysokości.

Dominik włączył się do rozmowy.

– W tym, co opowiadaliście, jest jeden szczegół, który zwrócił moją uwagę. Młody żołnierz, który już gotów był odsłonić tajemnicę zakonu Strażników… Czy nie powiedział: „Już tego nie chcemy, ale nie potrafimy się stamtąd wyrwać”?

Tristan w zamyśleniu kiwnął głową. Villemo wydawało się, że w jego oczach kryje się jeszcze więcej smutku niż zazwyczaj.

– Tak, powiedział coś podobnego – przyznał. – I ja także kiedyś o tym myślałem, ale później w moim życiu tyle się wydarzyło, że o tym zapomniałem.

– Te słowa dowodzą, że młody żołnierz nie był sam – powiedziała usadowiona w najlepszym fotelu medyka Villemo, poprawiając fałdy malowniczo udrapowanych sukien. – Kogo miał na myśli, mówiąc „my”? Wszystkich?

– Na pewno nie – odparł komendant. – Macie rację, to jest być może ważny punkt, który pominęliśmy.

Nadworny medyk był tego samego zdania.

– Czy ten żołnierz miał jakiegoś przyjaciela? W ogóle kogoś bliskiego?

– Sprawdzę to od razu – oświadczył komendant. – Ale teraz sprawy zaszły już tak daleko, że nie wiadomo, kogo pytać. Nie mam odwagi nikomu zaufać.

Wyszedł.

Villemo wypytywała męża:

– Dominiku, czy nic tu nie wyczuwasz?

– Chodzi ci o atmosferę na zamku? Jest zagęszczona, ogromnie skomplikowana… Zbyt wiele wrażeń na jeden raz.

– Żadnego poczucia zagrożenia?

Dominik zastanawiał się.

– Nie śmiem wypowiadać się zdecydowanie.

– Chyba zabawnie mieć takie zdolności? – uśmiechnął się medyk.

– Nie – krótko odrzekł Dominik.

Wrócił komendant, podniecony i spięty.

– Ten młody człowiek, którego zamordowano, miał przyjaciela tu, w koszarach. Już po niego posłałem.

Tristan podniósł się natychmiast.

– To bardzo nieostrożne posunięcie. Przypomnijcie sobie, jak potoczyły się losy wszystkich tych, na których skierowano podejrzenia!

– Och, tak, to prawda. – Komendant szczerze żałował swego pośpiechu i lekkomyślności. – Chodźmy natychmiast!

Wszyscy poderwali się na równe nogi i pobiegli korytarzem ku kwaterom straży. Już prawie na miejscu dogonili żołnierza, którego komendant wysłał z poleceniem.

– Nie musisz szukać już chłopaka – oznajmił podwładnemu. – Sami się tym zajmiemy. Tylko dwa słowa: jak on wygląda? Gdzie przebywa?

Żołnierz ze zdumieniem spoglądał na biegnącą grupkę. Widok Ulvhedina zdecydowanie przyspieszył jego odpowiedź:

– Chyba teraz śpi, w nocy miał wartę. Mieszka w drugim pokoju na prawo. Wysoki, jasnowłosy. Ma cienką, rzadką bródkę. Bardzo młody.

– Dziękuję. Możesz wracać na służbę.

Pognali dalej.

– Ktoś mógł podsłuchać, gdy pytałem o niego przed chwilą – mruknął komendant. – Tu mamy koszary. Drugie drzwi na prawo…

Bez pukania z impetem wkroczyli do pokoju.

Buchnął kwaśny odór potu. Z jednego z czterech łóżek znajdujących się w pomieszczeniu uniósł głowę młody chłopak. Wokół walały się rozrzucone ubrania; poza tym pokój był pusty.

Dominik uznał, że nie należy tutaj prowadzić rozmowy i narażać się na dodatkowe niebezpieczeństwo.

– Załóż mój płaszcz – nakazał młodzieńcowi. – I kapelusz. O, tak. I chodź teraz z nami. Natychmiast.

– Ale ja nie rozumiem…

– Chodzi o twoje życie – szepnął komendant. – Naciągnij kapelusz na oczy. I idziemy!

Wysoki i chudy żołnierz, bardzo teraz blady, usłuchał rozkazu. Całą grupą przemierzali korytarze. Młodzieniec ze spuszczoną głową ciekawskim wydać się mógł szlachcicem, idącym w towarzystwie równych sobie.

Medyk wprowadził wszystkich do swej komnaty i starannie zamknął drzwi na klucz. Zaciągnął też ciężkie zasłony.

– Tutaj nikt nas nie usłyszy – powiedział cicho. – A teraz, mój dobry człowieku, pragniemy ci zadać kilka pytań.

– Mnie? – zdziwił się młodzian. Twarz pokrywał zimny pot. – Dlaczego?

– Byłeś dobrym przyjacielem młodego Christierna, tego, który zginął, prawda? – zapytał komendant.

Chłopakowi z wolna cała krew odpływała z twarzy.

– Cóż, dobrym przyjacielem… No, nie wiem.

– Powiadają, że od czasu jego śmierci chodzisz jakiś odmieniony.

– Nie rozumiem, do czego zmierzacie, łaskawi panowie.

– Christiern był już bliski wyznania nam całej prawdy o Strażnikach Pra…

– Ciii! – jęknął żołnierz z przerażeniem, zdradzając tym samym, że jest zamieszany w sprawę.

– Nikt nas nie usłyszy, upewniliśmy się co do tego już wcześniej – uspokoił go medyk. – I jak? Czy ty także chciałeś się od nich uwolnić?

Nieszczęsny chłopak padł na kolana. Łzy spływały po rzadkich kępkach włosów udających brodę.

– Na miłość boską, nie narażajcie mnie na śmierć! Oni mnie zabiją! Nie zdołam nawet dotrzeć do swego pokoju!

– A więc są na zamku?

– Są wszędzie! Nigdy i nigdzie nie można być pewnym. Błagam was, pozwólcie mi odejść od razu!

– Jeśli chodzi o ciebie, i tak już jest za późno – sucho rzekł komendant. – Jedyne więc, co możesz uczynić, to poinformować nas o wszystkim, co dotyczy Strażników. Tak, abyśmy mogli ich unieszkodliwić. Dopiero wtedy będziesz bezpieczny.

Jego wyblakłe oczy stawały się coraz większe.

– Unieszkodliwić? Ich? To przecież niemożliwe!

– Oczywiście, że możliwe. Ilu was jest? Trzynastu?

W końcu się poddał. Pojął wreszcie, że nie ma wyboru, bo i tak był już skompromitowany; wystarczyło, że przyszli po niego. Opadł na krzesło i przymknąwszy oczy głęboko oddychał, jak gdyby pragnąc oczyścić płuca ze złego powietrza.

– Niech Bóg zmiłuje się nad moją duszą – szepnął. – Dobrze, opowiem. Przeklinam ten dzień, gdy Christiern i ja usłuchaliśmy namowy Hansa Pedera, by przyłączyć się do tajemniczego, ezoterycznego kręgu. Hans Peder to ten, którego dawno temu znaleziono powieszonego w mieście.

Otarł twarz z potu. Oczy wypełniły mu się po brzegi łzami litości nad sobą i nieprawdopodobnego lęku.

– Jak masz na imię? – cicho zapytała Villemo.

– Sivert. Moja opowieść nie nadaje się dla uszu dam…

– Nie przejmuj się nią – brutalnie powiedział Tristan. – Ona jest silniejsza od ciebie. Mów, jak to się stało, że tobie i twojemu przyjacielowi Christiernowi pozwolono przyłączyć się do zakonu? Jesteście tacy młodzi i słabi. Takie sprzysiężenie nie powinno mieć żadnych niepewnych ogniw.

– Skłamaliśmy – wyjaśnił Sivert, przerażony tym, jak wiele zdawał się wiedzieć Tristan. – Oszukaliśmy ich mówiąc o naszym wieku i o całej masie okrutnych czynów, których rzekomo się dopuściliśmy.

– I gotowi byliście dokonać zamachu na króla? – zapytał komendant.

Chłopak popatrzył na niego z przerażeniem.

– Dowiedzieliśmy się o tym dopiero później. Kiedy już dostąpiliśmy wtajemniczenia. Śmiertelnie się przeraziliśmy, obaj. Christiern usiłował nas z tego wyciągnąć. I został zamordowany…

Twarz Siverta była już całkiem zielona. Dominik, chcąc odwrócić jego uwagę od strasznych myśli, zapytał jeszcze raz:

– Było was więc trzynastu?

– Na początku. Wciągnęli kogoś nowego na miejsce Hansa Pedera, ale nikogo za Christierna.

– Jest was zatem tylko dwunastu? Jedenastu bez ciebie?

– Tak! To znaczy nie! Dziesięciu! Był jeszcze oficer, który popełnił samobójstwo.

Grdyka poruszała mu się rytmicznie w górę i w dół.

– A teraz najważniejsze. Kim jest przywódca? I gdzie się spotykacie?

Okazało się, że dwa pytania naraz to zbyt dużo dla zdjętego strachem umysłu młodzieńca. Otworzył i zamknął usta, nie dając żadnej odpowiedzi.

Komendant przykucnął przed nim i zapytał miodowo słodkim głosem:

– Zbieracie się w zamku? Tutaj?

Sivert z trudem chwytał powietrze.

– Nie wolno mi tego powiedzieć.

Komendant bez pardonu chwycił go za rękę i wykręcił ją do tyłu.

– Odpowiadaj!

– Au! Ach! Au! Już mówię. Obyście tylko mnie nie ścięli za zamach na Jego Wysokość… bo ja tego nie chciałem.

Pojmowali, przed jakim stanął dylematem. Nie wiedział, co gorsze: zostać zgładzonym przez ludzi króla, czy też przez zakon Strażników? Komendant przyrzekł mu ułaskawienie, jeśli wszystko szczerze wyzna.

– Tak, spotykamy się na zamku. W piwnicy. A właściwie głęboko pod piwnicą. W dawnym klasztorze mnichów.

– Znajduje się pod zamkiem? – zdumiał się komendant. – Nie wiedziałem.

– Znaleźli drogę na dół. A tam…

– Co? – ponaglał medyk.

Głos Siverta zamierał, niemal niknął.

– Dokopali się do…

– Co ty mówisz, chłopcze? Mów tak, by można cię było usłyszeć! Dokopali się do czego?

– Do…

Nie był w stanie nic więcej z siebie wykrztusić.

– Do Ludzi z Bagnisk? – dokończył Dominik z błyskiem wesołości w oku.

Młodzieniec ciężko dyszał.

– Nie wypowiadajcie na głos ich imienia!

– Głupstwa! – orzekł komendant. – Skąd wiesz, że to Ludzie z Bagnisk? Kto ci to wmówił?

Sivert nagle stał się gadatliwy, spieszył się bardzo, aż słowa potykały się o siebie.

Sam ich słyszałem! Z jamy unoszą się opary i dobiega stamtąd jakiś głos, przemawiający w dziwnym języku, którego nie rozumie nikt poza kapłanem.

– Nareszcie! A więc wasz przywódca jest księdzem?

– Nie, jest tylko kapłanem w naszym zakonie.

– A kim jest w rzeczywistości?

– Właścicielem ziemskim. Nie mieszka na zamku. Jest z zewnątrz.

– A czy jest wśród was ktoś z zamku? Z drabantów króla? Lub inni?

Ze łzami w oczach i potem spływającym po twarzy Sivert wydał dwóch oficerów, jednego drabanta i, ku zdumieniu i przerażeniu wszystkich, jednego z najbliższych przyjaciół króla, szlachcica cieszącego się jak dotąd nieposzlakowaną opinią.

Nikogo więcej nie znał. Najpewniej pochodzili z zewnątrz.

Przez chwilę stali w milczeniu. Słychać było jedynie urywany oddech Siverta.

– Znam dobrze ludzi, o których mówisz – przyznał komendant ze smutkiem. – To zimni, podli mężczyźni. Bez odrobiny litości dla innych, mam na to masę dowodów. I wszyscy są tacy wysocy! Dlaczego?

– Taki był jeden z warunków przyjęcia nas do zakonu – żałosnym głosem wyjaśnił Sivert. – Dlatego Hans Peder wybrał Christierna i mnie, chcieli mieć żołnierzy z osobistej gwardii króla. No i dlatego, że pociągał nas mistycyzm.

– Kto zdecydował, że macie być tacy wysocy?

Chłopak uciekał ze wzrokiem.

– Tego nie mogę zdradzić.

Nie nalegali, w zamian medyk ostro zapytał:

– A kiedy macie złożyć króla w ofierze?

– Ja nie chcę brać w tym udziału. Miałem zamiar uciec.

– Ale nie złożyć nam raportu?

– Nie śmiałem. Chyba rozumiecie?

– Kiedy to ma się odbyć?

Kręcił głową.

– Wymieniali jakieś dziwne słowa

– Noc Walpurgi?

Otworzył usta ze zdziwienia.

– Wy chyba wiecie wszystko.

– Czy ofiara ma zostać złożona w piwnicy klasztoru?

– Nie – odparł Sivert. – W miejscu ofiarowania. Nigdy tam nie byłem. Nie wiem, gdzie to jest.

– Sądziłem, że składacie ofiary w piwnicy? – zdziwił się Dominik.

– Tylko te mniej znaczące. To… to, co naprawdę koszmarne, odbywa się gdzie indziej.

– Wydawało mi się, że każde składanie ofiar jest koszmarne – sucho rzekła Villemo.

Teraz Tristan przejął inicjatywę.

– Czy to odbywa się w lasku, w Kopenhadze?

– Nie – z wahaniem odparł chłopak. – Zrozumiałem, że miejsce znajduje się poza miastem. I to dość daleko. Może… może na południe? Na południowy zachód? Nie nie wiem, chociaż mam wrażenie, że słyszałem nazwę.

– Nazwę?

– Nie, chyba nie. Przychodzi mi na myśl wiatrak…

Usiłowali wyciągnąć z niego więcej, ale strach całkiem sparaliżował jego umysł i mowa przerodziła się w nieskładny bełkot.

Nadworny medyk oparł mocno dłonie na poręczy krzesła, a jego twarz znalazła się na wysokości twarzy Siverta.

– Posłuchaj teraz, chłopcze. Sprowadzę trumnę. Zostaniesz w niej stąd wyniesiony i przetransponowany w bezpieczne miejsce do wiejskiej zagrody. Będziesz tam mieszkał dopóty, dopóki nie rozprawimy się ze Strażnikami i nie zniszczymy ich doszczętnie.

– Ich nie da się zniszczyć.

– Da się, da. – Medyk nie wątpił w to, co mówi. – Ale w zamian za ocalenie własnej skóry musisz nam zdradzić drogę do piwnicy mnichów.

– Mam zostać zamknięty w trumnie?

– A jak inaczej miałbyś się stąd wydostać, nie rozstając się z życiem? – zimno zapytał komendant. – Jesteś już dostatecznie skompromitowany.

Tak, młodzieniec nareszcie zdał sobie z tego sprawę. Drżącym głosem przyrzekł dokładnie opisać podziemną drogę

– Ale bądźcie ostrożni, na litość boską! – błagał. – Tam prowadzi jeszcze jedna droga, z miasta. Możecie zostać zaskoczeni. I…

Umilkł. Drżały mu wargi.

– Nie, nic już. Uważajcie!

– Czy na dzisiaj wyznaczono spotkanie?

– Nie, nie tam. Sądzę, że wkrótce ma się odbyć wielkie składanie ofiar we właściwym miejscu, gdziekolwiek ono jest. Ale mnie nie wolno brać w tym udziału.

Nie wydawał się tym wcale zmartwiony.

Dominik przypatrywał się chłopcu w zamyśleniu. Było coś… Coś w jego wzroku, świadczącego, że skrywa jakiś sekret.

Villemo i Ulvhedin spojrzeli na Dominika. Cała kociooka trójka, przybyła z Norwegii, była przekonana, że Sivert nie powiedział wszystkiego. Wiedzieli jednak, że nigdy nie zdołają z niego wyciągnąć tajemnicy. „Bądźcie ostrożni!” ostrzegł i to było jedyne, na co mógł się zdobyć.


ROZDZIAŁ XIII

<p>ROZDZIAŁ XIII</p>

Wszystko zostało wykonane zgodnie z planem i w kilka godzin później wtajemniczeni: komendant, medyk, Tristan, Dominik, Villemo i Ulvhedin, znaleźli się w piwnicy, której istnienia dotąd nawet nie podejrzewali. Doktor chciał zabrać ze sobą żołnierzy, lecz komendant zdecydował, by jeszcze z tym poczekać. „Sivert powiedział przecież, że nie ma ich tam – stwierdził. – Może więc sami się trochę rozejrzeć.”

Z trudem odnaleźli belki kryjące kamienną płytę i zeszli na dół sekretnymi schodami.

– Och, do czorta – szepnął Tristan. – To bardzo stare mury. Spójrzcie na ściany!

Villemo odruchowo szukała silnej, dającej poczucie bezpieczeństwa dłoni Dominika. Gdy ją znalazła, strach od razu odpłynął z jej serca. Villemo nie należała do tchórzliwych, ale tu było coś, czego nie potrafiła rozpoznać. Zapach? Wrażenie?

Tranowe lampy migotały w przewiewie powstałym w tajemnych korytarzach.

– Chyba tędy – zdecydował komendant, prowadząc ich do drzwi najwyraźniej niedawno umieszczonych w tym miejscu.

Minęli kilka brunatnych mnisich opończy wiszących na kołku w ścianie. Villemo obeszła je szerokim łukiem.

Wkrótce wdarli się do świętej piwnicy zakonu Strażników.

– Oto i studnia! – wskazał medyk. – I pomyśleć, że takie coś przez cały czas znajdowało się pod nami! Zajrzyjmy do niej!

– Poczekajcie chwilę – szeptem nakazała Villemo. – Dominiku, co powiesz o tym pomieszczeniu?

Skoncentrował się. Zmarszczył czoło. W tym czasie Tristan szybko obiegł wzrokiem ściany i niskie mroczne sklepienie. Wszędzie tkwiły resztki łojowych świec, daleko w ciemnym rogu dostrzegł stosik drobnych, budzących grozę rzeczy, których nie miał zamiaru bliżej badać. Z daleka rozpoznał jedynie samotne kurze pióro, które walało się na nierównej podłodze.

Dostrzegli, że Dominikiem wstrząsały dreszcze, kiedy mówił:

– Nie czuję się tu dobrze. Ale studnia nie jest niebezpieczna, tak mi się przynajmniej wydaje. Jest coś innego…

Wszyscy drgnęli na dźwięk ochrypłego głosu Ulvhedina.

– Dominik ma rację. Powinniśmy stąd odejść. Natychmiast.

– Czy zdążymy zajrzeć do studni?

Ulvhedin skrzywił się z powątpiewaniem.

– Dobrze, ale prędko!

Podczas gdy komendant odważnie opuszczał się w głąb studni, Dominik zwrócił się do Ulvhedina:

– Nie wiedziałem, że masz takie zdolności.

– Tutaj tak – odparł krótko, a Villemo zdumiała się, jak doskonale pasuje Ulvhedin do tego nierzeczywistego otoczenia.

– Tak – mruknął Dominik. – Tu jest prawdziwa czarna moc.

– Była – sprostował Ulvhedin. – Pozostała jeszcze w ścianach. Bardzo chciałbym, byśmy się pospieszyli.

– Czy to zło? – dopytywała się Villemo.

– Ogromne – odparł Dominik.

Skierowali wzrok na kamień leżący koło studni. Widniała na nim ciemna, rdzawoczerwona plama.

Komendant wynurzył się z szybu.

– Chodźmy – nakazał zdenerwowany Dominik. – Wyjdźmy stąd jak najprędzej!

Ton jego głosu nie pozostawiał wątpliwości, że winni go natychmiast usłuchać. Relację komendanta można odłożyć na później.

Pospiesznie opuścili piwnicę. Gdy poganiani bezimiennym strachem dotarli do najniższych prastarych schodów, wiodących do zamkowych piwnic, poczuli lodowaty podmuch wiatru i usłyszeli trzask zamykanych gdzieś ciężkich żelaznych drzwi. Ulvhedin nakłaniał do pośpiechu podążających przed nim towarzyszy i jako ostatni prześlizgnął się przez otwór, który wcześniej przesłaniała kamienna płyta. Opuścił ją z przeraźliwym łomotem i ukląkł na niej. Dominik pomógł mu, dając znak komendantowi, by odnalazł żelazną sztabę przytrzymującą płytę.

Wszyscy jednak słyszeli kroki podążające za Ulvhedinem po schodach. I teraz wszyscy rozszerzonymi przerażeniem oczami patrzyli, jak ciężki kamień unosi się popychany od dołu. Tristan i medyk rzucili się na pomoc, by go przytrzymać, a komendant i Villemo starannie zaparli płytę wielką żelazną sztabą. Dla większego bezpieczeństwa umieścili jeszcze na płycie podłogowe belki i kamienny blok, który odpadł od ściany.

Pospieszyli w górę schodów i pędzili korytarzami, aż w końcu znów znaleźli się w sypialni medyka.

Młody Sivert opuszczał już miasto w trumnie z dziurkami, dzięki którym mógł oddychać. Leżał w niej, mając nadzieję, że podróż w trumnie o całe życie za wcześnie nie podziała jak zły omen.

– A więc – zdyszany komendant zwrócił się do swych sprzysiężonych – zostaliśmy odkryci.

– Teraz nasza kolej na ostrożność – orzekł Tristan. – Uważam, że przez cały czas powinniśmy trzymać się razem.

– Bezwzględnie – przyświadczył medyk. – Zwłaszcza wy, pułkownikowo, nie powinniście zostawać sama.

Villemo wcale nie marzyła o samotności.

– Ale czy oni nas widzieli? Czy wiedzą, kim jesteśmy? – zastanawiał się Tristan.

– Nie mam pojęcia – powiedział Dominik. – I dlaczego mówisz „oni”? Słyszałem tylko jednego. Ulvhedinie szedłeś ostatni. Co ty na to?

– Chyba był tylko jeden.

– Za to miał nadludzkie siły – mruknęła nieswoim głosem Villemo. – Ucieczka to do was niepodobne, chłopcy. Ale doskonale to rozumiem. Sama nie mogłam wydostać się stamtąd tak szybko, jak bym chciała. Czułam się… ścigana!

– Uważam, że nas nie widział – orzekł Ulvhedin. – Był na samym dole schodów, podczas gdy większość z nas dotarła już na górę. A ja się nie odwracałem.

– To dobrze – odetchnął Dominik. – No cóż, komendancie? Co takiego odkryliście w studni?

– A, studnia! Jedno wielkie oszustwo! Szalbierstwo i blaga! Rzeczy, które znalazłem na dole, były zbyt duże, inaczej zabrałbym je ze sobą i zdemaskował tych kłamców. Wziąłem ze sobą tylko jeden przedmiot. Widziałem tam stos węgla drzewnego, a w nim wielkie kamienie. Znalazłem też drewniane naczynia na wodę.

– I co z tego wynika?

– To niezbicie dowodzi, że wylewano zimną wodę na rozgrzane kamienie. W ten sposób powstawały obłoki pary unoszące się z szybu i wprowadzające nastrój tajemniczości. Dalej było w studni oddzielne, nieduże pomieszczenie, w którym stało wielkie żelazne naczynie.

– Aha – błysnął bystrością umysłu Tristan. – Ktoś tam siedział, prawda?

– Tak. Kapłan miał pomocnika, który mówił nachylony nad żelaznym garnkiem i w ten sposób powstawał głuchy pogłos jakby z otchłani. Ktoś odpowiadał w tym samym, bez wątpienia wymyślonym języku.

– A więc wszystko to tylko kuglarskie sztuczki – pogardliwie skrzywił się medyk.

– Nigdy nie uwierzyliśmy w tę gadaninę o Ludziach z Bagnisk – powiedział komendant. – I nie to jest niebezpieczne. Najgroźniejszy jest prawdziwy zamach na Jego Wysokość. Jasne, że oni, oficerowie i szlachcic, przyjaciel króla, żądni są władzy. Omamili wysokich, silnych mężczyzn, twierdząc, że mają powiązania z pradawnymi mieszkańcami Danii, mistycznymi Ludźmi z Bagnisk.

Pokiwali głowami. Jedynie Villemo nie spodobały się spojrzenia, jakie wymienili Ulvhedin z Dominikiem.

– Ale jeśli kapłan miał pomocnika – powiedziała – to znaczy, że Strażników musi być więcej, niż nam się wydaje. Sivert mówił, że zwykle stało ich dwunastu po jednej stronie studni, a kapłan po drugiej.

– Teraz jest ich tylko dziesięciu – przypomniał doktor. – Plus ten, który siedział w szybie.

Przez chwilę rozmyślali w milczeniu.

– Panie komendancie! – zawołała Villemo. – Przecież coś stamtąd przynieśliście?

– Prawie o tym zapomniałem.

Wyciągnął zza pazuchy kilka grubych arkuszy papieru.

– Ani chybi to tekst, który odczytywał pomocnik.

– Czy mogę go zobaczyć? – zainteresował się medyk.

Kiedy Tristan ujrzał obok siebie komendanta i medyka, ścisnęło mu się serce. Powrócił myślą do czasu, kiedy przebywali tu, na zamku, razem z księżną. To był trudny okres, ale właśnie wtedy poznał swą ukochaną Branislavę. A teraz ona odeszła. Na zawsze.

Pociemniało mu w oczach, ale zdołał się opanować.

Pochylili się nad arkuszami rozłożonymi na stole.

– Wyglądają na odpisy.

– W każdym razie są dokładni – orzekł Dominik. – Tu jest cała masa najdziwniejszych znaków. Nigdy nie zetknąłem się z czymś podobnym. A poniżej przełożono je na słowa, zapisane naszymi literami. Muszę przyznać, że to zadziwiające słowa! Sgingnat vo pche…

– Przypominają starodawny, gardłowy język – orzekła Villemo. – Dlaczego nie ma żadnego tłumaczenia?

– A na cóż miałoby się zdać? – zdziwił się komendant. – Słowa są zapewne całkiem bez sensu.

– Tak być może – rzekł Dominik. – Ale mogą również stanowić zaklęcie. Lub raczej sprawiać złudzenie zaklęcia…

– Sądzicie więc, że te znaki są prawdziwe? – zapytał medyk, który dawno już uznał, że Dominik jest niezwykle światłym człowiekiem.

– Trudno mi w to uwierzyć. Ale muszę przyznać, że jeśli nawet zostały wymyślone, to są dziełem wybitnie zdolnego umysłu. Znaki są prymitywne, jak należałoby się tego spodziewać, gdyby pochodziły z archaicznych czasów. Ten, kto przeniósł je na papier, wie, co cobi. Porusza się w odpowiedniej epoce.

Wtrąciła się Villemo:

– Ale przecież to do niczego niepodobne! – zawołała.

– To prawda – zgodził się Tristan. – Ten „język” nie ma nic wspólnego z dzisiejszym duńskim. W ogóle z żadnym duńskim!

Poddali się. Komendant złożył papiery i energicznie podniósł głowę.

– Musimy schwytać ich wszystkich naraz, to jedyna szansa, by ich zniszczyć. Prawdopodobnie nie wrócą już do piwnicy, skoro wiedzą, że ją odkryliśmy. Musimy skoncentrować się na miejscu składania ofiar, znajdującym się gdzieś poza Kopenhagą.

– Wkrótce ma się tam odbyć krwawa uczta – przypomniała Villemo. – Ale Sivert nie wiedział kiedy.

– Przypuśćmy, że to już dziś wieczorem. – Dominik zapatrzył się w jasne, czyste niebo. – Chyba mamy akurat pełnię księżyca, prawda?

– Tak – potwierdził nadworny medyk. – Kłopot w tym, że nie wiemy, gdzie te obrzędy mają być odprawiane. Musimy odnaleźć to miejsce. A to przypomina szukanie igły w stogu siana – zakończył z westchnieniem.

– A może by tak śledzić tych z zamku, których nazwiska są nam znane? – zaproponowała Villemo.

– Jak to zrobić, pozostając nie zauważonym tu, na pustych równinach Zelandii? – pytaniem odpowiedział Tristan. – Nie jesteśmy w Norwegii, droga Villemo! Nie, to nie byłoby dobre posunięcie, ale zastanawiałem się nad tym, co powiedział Sivert. Miał wrażenie, że ofiary składa się gdzieś na południowy zachód od miasta. Nazwa kojarzyła mu się z wiatrakiem. Wiem przypadkiem, że w małej mieścinie niedaleko stąd jest gospoda, która nazywa się „Pod starym wiatrakiem”. Może spróbujemy tam?

– To brzmi dość logicznie – przystał komendant. – Jeśli leży na południowy zachód…

– Tak właśnie jest – wtrącił medyk. – Znam dobrze to miasteczko z czasów mojej młodości. Jeździłem tam w konkury do pewnej dziewczyny. Ale to jest miasteczko i gospoda, a Sivert mówił o miejscu, w którym składa się ofiary.

– Gdzie składano ofiary w pogańskich czasach? – zastanawiała się Villemo. – W lasach? W świątyniach?

– Pamiętaj, że nie mówimy o wierzeniach wikingów, Villemo – delikatnie zwrócił żonie uwagę Dominik.

– Poruszamy się w o wiele, wiele odleglejszych czasach. W epoce żelaza, brązu, kamienia i jeszcze głębiej w przeszłości. Wkraczamy w świat legendarnych królów, do mitów i baśni. Cóż, nie twierdzę tego z całkowitą pewnością, ale przypuszczam, że najodpowiedniejsze byłyby kurhany.

Twarz medyka wyraźnie się rozjaśniła.

– Czekajcie! W okolicy tego miasteczka naprawdę są dwa czy trzy kurhany! Jeden z nich nazywa się… Zaraz, zaraz! Pamiętam, że tam chodziliśmy… Już wiem! Gołębie Wzgórze! A ten drugi… Tak! Fornhoj! Nigdy tam nie byłem, bowiem leży bardziej na uboczu, ukryty w lesie. Ale Fornhej… Ta nazwa bardziej niż każda inna przywodzi na myśl pradawne dzieje.

– O wiele bardziej, niż nam się wydaje – stwierdził Dominik. – Staronordyckie słowo „forn” nie ma nic wspólnego z pradawnymi dziejami. Oznacza natomiast ofiarę.

Zapadła cisza.

– A więc – powiedział komendant. – Na co czekamy?

W łagodnym świetle wieczoru wyruszyli z miasta, kierując się na południowy zachód. Jechali sporą grupą, w milczeniu. Ich myśli krążyły wokół tego, co może ich czekać w tej pozornie spokojnej mieścinie. Nad nimi wznosiło się wiosenne szafirowe niebo, rozdzierane krzykiem dzikich gęsi zmierzających na północ. Nad horyzontem wstawał księżyc.

Komendant przeprosił, że zmusza się pułkownikową do udziału w tak niebezpiecznej wyprawie, ale Ludzie Lodu uśmiechnęli się tylko w odpowiedzi i Dominik rzekł:

– Chciałbym zobaczyć tego, który zdołałby powstrzymać moją żonę przed jakąkolwiek dramatyczną przygodą!

Widać było wyraźnie, że komendant zupełnie nie rozumie Villemo. Nie pasowała ani trochę do jego wyobrażeń o pięknych damach. Nie widział także nigdy tego, co ona potrafi.

Nie musieli jechać daleko. Miasteczko leżało faktycznie tak blisko Kopenhagi, że Tristanowi przyszło na myśl, iż zostanie kiedyś wchłonięte przez miasto. Ale to oczywiście absurd, uśmiechnął się do siebie. Kopenhaga nigdy się tak nie rozrośnie!

Księżyc w pełni wędrował po bezchmurnym niebie. W wiosennym powietrzu czaił się przenikliwy chłód. Na szczęście Villemo była ciepło ubrana. Pożyczyła grubą bieliznę na zamku. Nikt nie widział, że pod elegancką spódnicą kryje się para wełnianych nogawic. Noc mogła okazać się długa i zimna.

Bez trudu odnaleźli miasteczko, gospodę „Pod starym wiatrakiem” i Fornhoj. Medyk miał dobrą pamięć i okazał się doskonałym przewodnikiem.

Okolice Fornhoj bardzo się zmieniły od pogańskich czasów. Nie było stąd widać miasteczka i prawie nie dawało się dostrzec kurhanu, gdyż ze wszystkich stron otoczył go las. Drzewa sięgały wyżej niż wierzchołek kurhanu. Kurhan wyglądał teraz jak niewielkie łyse wzgórze wśród wiosennie fioletowych gałęzi.

Idealne miejsce dla tajemnych rytuałów…

Zwłaszcza że wierzchołek ukoronowany był prawdziwym ołtarzem ofiarnym, na poły zapadniętym w ziemię. A może była to górna płyta komory grobowej? Tego nikt nie potrafił stwierdzić.

Ukryli się w zaroślach otaczających kurhan, układając się półkolem. Gromadka była liczna. Ponieważ komendant już wiedział, kogo ze straży należy się wystrzegać, mógł wybrać dziesięciu zaufanych ludzi, uzbrojonych zarówno w broń sieczną, jak i pistolety, które miały zostać użyte jedynie dla postrachu, chyba że zaistniałaby prawdziwa potrzeba strzelania. Nie przypuszczali, by uczestnicy ceremonii byli szczególnie uzbrojeni. Komendant pragnął pojmać ich żywymi oskarżyć o zdradę stanu.

Pozostawało tylko czekać, aż nadejdą…

– Nic przecież nie wiemy – powiedział komendant – Wcale nie jest pewne, czy tutaj się zbierają ani też czy przybędą dzisiejszej nocy.

– To tutaj – sucho orzekł Ulvhedin, a Dominik potaknął

– Skąd wiecie?.

Nozdrza Ulvhedina zadrgały.

– Zapach – wyjaśnił krótko.

– To miejsce pełne zła – dodał Dominik. – Nie uważam się za tchórza i jako wybrany z Ludzi Lodu wiele widziałem i przeżyłem, ale gdybym mógł, zabrałbym was stąd daleko, jak najdalej, i sam także wziął nogi za pas. Chyba powinniście nakazać swoim żołnierzom, komendancie, by przez cały czas odmawiali modlitwy!

Oficer zerknął na Ulvhedina i z radością pomyślał, że ta bestia stoi po jego stronie. Ulvhedin nie był z tych, których pragnie się mieć za wroga. Cóż za dziwni ludzie, ci żółtoocy! Krewniacy takiego wrażliwego, delikatnego Tristana! Dominik, szlachetnie urodzony, światły, wykształcony człowiek… Jego żona – piękna, lecz tajemnicza, mająca w sobie nieposkromioną dzikość, która nie daje się przesłonić dobrym wychowaniem… A ten trzeci… Widział przerażone spojrzenia swoich ludzi, rzucane temu olbrzymowi z puszczy, temu… nieczłowiekowi.

– Jak sądzicie, czy przyjdą?

– Już tu są – odparł Dominik.

Komendant rozejrzał się dokoła, przerażony.

– Gdzie? Czy nas dostrzegli?

– Nie, nie widzieli nas – odpowiedział Ulvhedin zamiast Dominika. – I my także nie wiemy, gdzie oni są. Czujemy tylko ich obecność.

W tej samej chwili znieruchomieli. Z przeciwnej strony wierzchołka, tam gdzie ścieżka kończyła się prześwitem, nadchodziła procesja mężczyzn ubranych w mnisie opończe. Wysoko między sobą trzymali kobietę, która zdawała się być pogrążona we śnie.

Villemo nagle poczuła, jakby przeniesiono ją w prehistoryczne dzieje, miała wrażenie, że zaraz rozlegną się głuche uderzenia gongów. Wszędzie jednak panowała cisza, jakby ci, którzy nadchodzili, byli poruszającymi się bezszelestnie duchami.

Doszedł ją słaby dźwięk, gdy mężczyźni ukryci obok sięgnęli po broń.

– Niech nikt się nie rusza! – nakazał komendant. – Dopiero kiedy dam znak!

Villemo miała nadzieję, że żołnierze znajdujący się w pewnej odległości pojęli rozkazy, mimo że nie dotarły do nich słowa komendanta.

W blasku księżyca naliczyli ośmiu wysokich mężczyzn. Wiosenna noc nie była ciemna, rozjaśniał ją księżyc. W jego niebieskawym świetle rozgrywająca się przed ich oczyma scena nabierała jeszcze bardziej niezwykłego charakteru.

– Uszczypnij mnie, Dominiku – szepnęła Villemo.

– Cicho bądź – upomniał ją ściszonym głosem. – Wcale nie śpisz. Ale dlaczego jest ich tylko ośmiu? Brakuje dwóch.

– Zapominasz o tym, który siedział w studni. Brakuje trzech.

Nie wiedziała, dlaczego jej własne słowa sprawiły, że poczuła zimny dreszcz na plecach.

Procesja dotarła do wierzchołka kurhanu i przystanęła. Opuszczono nosze, kobietę uniesiono i przytrzymano przed jednym z mężczyzn, który pokropił ją zawartością trzymanego w rękach rogu.

– Kapłan – szepnęła Villemo.

– Tak. Ale zwróć uwagę na mężczyznę z jego prawej strony! On się boi! Do szaleństwa!

Nie mogła pojąć, jak Dominik potrafi przechwycić reakcje drugiego człowieka z takiej odległości. Ona zauważyła, że mężczyzna, choć co prawda mocno zbudowany, był dużo niższy od innych, i trudno było zrozumieć, w jaki sposób udało mu się dostąpić wtajemniczenia.

– Tak, mnie też to zastanawia – mruknął Dominik.

A przecież ona nic nie powiedziała! Znów czytał w jej myślach. Villemo zrozumiała, że jego niezwykłe zdolności bardzo się wyostrzyły tej nocy.

Zastanawiała się, jak jest z Ulvhedinem.

Ona sama nie odczuwała nic szczególnego, żadnych dodatkowych wrażeń. Wiedziała jednak, że jej zdolności jakby nie są jej własne. Stanowiła tylko pośrednie ogniwo, łączące teraźniejszość ze zmarłymi z dotkniętych Ludzi Lodu. A teraz ich tutaj nie było, nie wyczuwała ich obecności. Może Dania znajdowała się poza ich zasięgiem?

Bardzo jej brakowało towarzyszy.

– Czy nie powinni rozpalić ognia ofiarnego? – szepnęła.

– Nie mają odwagi. Cicho bądź!

Rytuał trwał. Kapłan uniósł ramiona i popłynęła monotonna pieśń w owym pradawnym języku. Śpiewali na zmianę, raz kapłan, raz pozostali, niemal jak w kościele, tyle że pogańskie pieśni nie miały nic wspólnego z pobożnymi psalmami.

Wydawało się, iż kogoś wzywają. Swych przodków? Sprzed co najmniej stu pokoleń wstecz? Nie, nigdy nie uważano, by Duńczycy wywodzili się od Ludzi z Bagnisk. Zniszczyli to pradawne plemię, biorąc Danię we władanie.

Ale może ktoś miał w sobie domieszkę krwi Ludzi z Bagnisk? Czy legendy nie przekazują historii o uprowadzanych dziewicach? O zaślepionych szaleństwem ludziach, którzy oddawali się pięknym mężczyznom i kobietom z Bagnisk?

Och, znów dała się ponieść mistycznemu nastrojowi! Światło księżyca, opuszczone miejsce z grobowcem czy też kamieniem ofiarnym, niemy, nasłuchujący las… Villemo starała się opanować i trzeźwo spojrzeć na rzeczywistość. Gdzie podziało się jej poczucie humoru?

To nie był jednak czas na żarty. Groziło im śmiertelne niebezpieczeństwo, szczególnie kobiecie leżącej na kamieniu.

Villemo miała nadzieję, że komendant nie będzie zbyt długo zwlekał. A może kobieta już była martwa?

– Nie – szepnął Dominik.

Tym razem dosłownie odczytał pytanie z jej myśli! Nigdy wcześniej się to nie zdarzyło!

Wiedziała, że Ulvhedin znajduje się tuż obok niej, nie śmiała jednak odwrócić głowy, obawiając się, że Strażnicy dostrzegą jakieś poruszenie w lesie.

Pieśń umilkła. Kapłan donośnym głosem począł odmawiać modlitwę; teraz słowa docierały do nich wyraźniej. Słowa? Nie rozumieli żadnego z nich, a kapłan doprawdy znał ich wiele! O ile były prawdziwe, a nie wymyślone specjalnie na tę okazję. Skłaniali się ku temu ostatniemu.

– Dlaczego jest ich tylko ośmiu? – powtórzyła z lękiem w głosie.

– Może pozostali stoją na czatach; pilnują, by nikt nie zakłócił obrzędu.

Tak, to zapewne było wyjaśnienie. Że też nie pomyślała o tym wcześniej! Natychmiast odczuła ulgę.

Zawodzenie kapłana wprowadziło pozostałych w stan demonicznego opętania. Mężczyźni padli na kolana – z wycieńczenia bądź w uniesieniu, tego nie wiedziała. Wymiana pytań i odpowiedzi stawała się coraz szybsza i gwałtowniejsza. Najwyraźniej osiągnęli ekstazę. W jednej chwili piekielna modlitwa umilkła.

Kobieta spoczywająca na kamieniu poruszyła się, ale po chwili znów znieruchomiała.

– Jest tylko oszołomiona – mruknął Dominik. – Prawdopodobnie upojona do nieprzytomności. To najłatwiejszy sposób, by ją uciszyć.

Wśród mężczyzn na kurhanie dał się zauważyć niepokój, jakieś poruszenie. Komendant, ufający wyczuciu Dominika, zapytał cicho:

– Co teraz nastąpi?

– Są erotycznie podnieceni – odparł Dominik z niesmakiem.

– Czy będzie im wolno…? – Oczy Villemo otworzyły się szeroko ze zdumienia.

– Na to wygląda.

– Och, nie! Nie chcę na to patrzeć. To zbyt okrutne!

– Miałem zamiar czekać, bo chciałem złapać ich na gorącym uczynku tuż przed samym złożeniem ofiary – rzekł gniewnie komendant. – Do tego jednak nie dopuszczę!

Podczas gdy kapłan, wykorzystując prawo pierwszeństwa, na kolanach zbliżał się do kobiety, komendant uniósł ramię i gromkim głosem zawołał:

– W imieniu króla, przerwać te bezeceństwa!

Cała grupa znieruchomiała, jakby na moment zamieniła się w kamień. Szybko jednak poderwali się na nogi, widząc, że z lasu wypadają umundurowani mężczyźni z wzniesionymi, gotowymi do ataku szablami.

– Zostań tu – Dominik i komendant jednocześnie nakazali Villemo, a ponieważ nie miała żadnej broni, uznała, że w istocie tak będzie najlepiej.

Mężczyźni na szczycie kurhanu rozglądali się, szukając możliwości ucieczki, ale zostali błyskawicznie otoczeni przez żołnierzy, którzy zacieśniali wokół nich krąg.

Nagle ktoś krzyknął w szaleńczej panice:

– Pomóżcie! Pomóżcie nam, do diabła!

W tej samej chwili żołnierze ujrzeli, że ktoś biegnie ku nim ze szczytu kurhanu. Był to najniższy z mężczyzn, ten, który według Dominika i Ulvhedina bał się tak bardzo. Potykając się pędził w stronę komendanta. Padł na kolana u jego stóp i uczepił się oficerskiego munduru.

– Ratunku, ratujcie, na miłość boską, zabierzcie mnie stąd! – błagał gorączkowo. – Ja nie chciałem się do nich przyłączyć, zmusili mnie tylko dlatego, że odkryłem tę piwnicę i te straszne tabliczki. Udało mi się je odczytać i… – Profesor Widst! – zdumiał się komendant. – I wy także macie związek z tą historią?

– Nie, och, nie! Oni mnie zmusili, zagrozili, że wezmą moją córkę. Ratujcie mnie!

– To pewnie wy siedzieliście w studni?

– Tak, tak, ale spieszcie się! Proszę! Błagam!

– Dobrze. Trzymajcie się z tyłu, za nami.

W tym czasie żołnierze jeszcze bardziej zacieśnili krąg wokół grupy Strażników. Ci jednak obudzili się już do życia i wielu z nich wyciągnęło noże, krótkie sztylety i inną broń. Kapłan trzymał w dłoni straszliwy miecz. Wszyscy pojmowali, do czego miał zostać użyty.

Obie strony na kilka sekund wstrzymały oddech, oczekując na kolejny ruch przeciwnika… Strażnicy rozglądali się, szukając czegoś oczyma.

Cios jednak spadł na Villemo.

Nie zauważyła nawet, jak u jej boku pojawił się mężczyzna.

Był niezwyczajnie wysoki, ubrany w szarobrunatną mnisią opończę. Kaptur zwisał mu luźno na plecach i Villemo spojrzała w najpiękniejsze, a zarazem najbardziej przerażające oblicze, jakie kiedykolwiek widziała. Było bladobłękitne, niczym z marmuru; z czarnymi oczami i uśmiechniętymi ustami. Czarne jak sadza włosy, grube i lśniące, falami opadały na ramiona. Nie mogła oderwać wzroku od tego oblicza, ale kątem oka dostrzegła, że obok pojawiły się jeszcze dwie podobne postaci. Bił od nich taki sam jak od tamtego obezwładniający i odbierający siły chłód. Mężczyźni spowici byli w dziwne, jakby pokryte pleśnią, opończe. Nad nimi unosiła się chmura ziemnego pyłu, lodowata, brudnoszara, odrażająca.

Czarne jak węgiel oczy, wciąż się w nią wpatrywały. Umiała teraz określić wyraz, jaki krył się w nich i w złym, błąkającym się na ustach uśmiechu. Była to okrutna, wprost zwierzęca żądza.

Villemo ogarnęła fala mdłości, jakby ohydna dłoń wciskała się jej do gardła. Zatoczyła się, chciała uciekać do Dominika, krzyczeć, ale zanim zdążyła się ruszyć, lodowata ręka zacisnęła się wokół jej nadgarstków, inna zakryła usta i poczuła, że napastnicy ciągną ją na skraj lasu.

Ale córka Ludzi Lodu jeszcze się nie poddała. Cała zdolność koncentracji skupiła na jednej myśli.

Dominiku! Ulvhedinie! Tristanie! Spójrzcie tu!

Tristan nie miał żadnej możliwości odebrania jej prośby, nie był ani dotkniętym, ani wybranym. Ale Ulvhedin w mgnieniu oka odwrócił głowę i krzyknął. To samo uczynił Dominik.

Strażnicy mieli przewagę. Trzej straszni mężczyźni prowadząc między sobą Villemo, wyłonili się spośród drzew, przeszli przez pierścień żołnierzy i dotarli na sam szczyt do pozostałych. Villemo dostrzegła, że Strażnicy oddychają z ulgą.

Dominik nic nie mógł zrobić. Nie chciał ryzykować życia żony. Ale Ulvhedin spuścił głowę i spod oka bacznie obserwował trzech napastników.

Mężczyzna, który trzymał Villemo, powiedział coś do kapłana językiem tak niebywale gardłowym, że dźwięki, które przedtem wydawał z siebie kapłan, jawiły się teraz jako nieudolne naśladownictwo. Kapłan skinął głową i krzyknął do wszystkich zebranych:

– Ta kobieta jest teraz nasza. Zabierzemy ją ze sobą, a jeśli ktokolwiek się ruszy, ona natychmiast zginie.

Dziewczyna leżąca na kamiennej płycie na jakiś czas poszła w zapomnienie. Villemo była po stokroć cenniejsza.

Żołnierze nie mogli uczynić niczego, by powstrzymać całą grupę kierującą się ku ścieżce. Ramiona Villemo zaczynały drętwieć z zimna przenikającego od dłoni trzymającej jej nadgarstki. Była jakby otumaniona lękiem.

Nie wzięli jednak pod uwagę Ulvhedina.

W jednej chwili znalazł się na wierzchołku kurhanu, wołając:

– Stójcie!

Trzej mężczyźni i pozostali Strażnicy odwrócili się gwałtownie. Ten, który trzymał Villemo, już uniósł rękę, by skręcić jej kark, ale w tym momencie spadło na niego zaklęcie Ulvhedina. Zastygł w pół ruchu z dłonią uniesioną nad jej szyją.

Z ust Ulvhedina wydobywały się osobliwe usypiające słowa, monotonne, rytmiczne. Członkowie zakonu Strażników bezsilnie opadli na kolana, ale Ulvhedinowi nie o nich chodziło, lecz o tych trzech, którzy pojmali Villemo. A ich nie udało się rzucić na ziemię!

Wszyscy widzieli, jak koncentrują swoje moce, by odeprzeć zaklęcie Ulvhedina. I przez moment byli już bliscy zwycięstwa, bowiem Ulvhedinowi przerwano skupienie.

Uczynił to Tristan, któremu z głębi serca wyrwał się rozdzierający krzyk:

– Nie, Ulvhedinie, nie! Jesteś moim synem!

Ulvhedin nie odwrócił głowy, nie spuścił wzroku z trzech upiornych postaci.

– Wiem o tym, ojcze – powiedział, uśmiechając się z goryczą. – Czekałem na te słowa. Ale odejdź teraz na bok. Nie narażaj życia Villemo.

I Tristan, o piętnaście tylko lat starszy od swego syna, wycofał się, boleśnie wzdychając.

– Ja nic nie mogę uczynić – zwrócił się do Dominika. – Pomóż mu, ty, który potrafisz.

– Właśnie to robię – szepnął Dominik, a wtedy Tristan dostrzegł, że jego krewniak stoi nieruchomo, jak skamieniały, tylko z czoła spływa mu pot, a całą uwagę kieruje na Ulvhedina.

On podtrzymuje siły Ulvhedina, pomyślał Tristan. Niech wszystkie dobre moce mają ich w swojej opiece!

Moment osłabionej koncentracji kosztował ich wiele. Trzej straszliwi mężczyźni jakby wymknęli się spod wszechwładzy Ulvhedina, ale wówczas Villemo zorientowała się, że i jej ktoś pomaga. Ktoś, kogo nikt nie widział, wstrzymał rękę, która jednym ciosem pozbawiłaby ją życia.

Ulvhedin na powrót zebrał siły.

Tengelu Dobry, pomyślała Villemo. Dziękuję! Wiem, że tu jesteś!

To jednak była walka Ulvhedina. Villemo nagle pojęła, że Ludzie Lodu wspomagali także i jego, gdyż języka, którym teraz przemawiał, nigdy się wcześniej nie uczył.

Mężczyźni klęczący na ziemi zdrętwieli od lodowatego zimna, którego złudzenie zesłał na nich Ulvhedin. Ale mróz nie szkodzi temu, kto sam jest jak lód. Trzej mężczyźni stali nietknięci zimnem. Nie na tym miała polegać walka między nimi a samotnym olbrzymem na szczycie kurhanu.

Żołnierze niespokojnie popatrywali na komendanta, jakby pytając go o decyzję, ale on tylko machnął rękę.

Do tej chwili moc Ulvhedina skupiona była wyłącznie na powstrzymaniu śmiertelnego ciosu wymierzonego w Villemo. Teraz rozpoczęła się walka o inną stawkę.

To dlatego zostałam wybrana, by skierować Ulvhedina na właściwą drogę, myślała Villemo, doznając nagłego olśnienia. Wszystkie moje poczynania miały posłużyć tej chwili. Chwili, w której ktoś równie silny jak te trzy przerażające istoty zmierzy się z nimi, by uratować Danię i jej króla. A jedynie Ulvhedin posiadł taką moc. Najpierw jednak trzeba go było przemienić z potwora w wartościowego człowieka. Dominikowi, Niklasowi i mnie powiódł się pierwszy etap. Teraz nastąpi najważniejszy. Po tym nasza misja zostanie spełniona.

O ile nam się powiedzie…

Głos Ulvhedina był donośny i w niepojęty sposób zmuszający do posłuchu. Przemawiał językiem całkowicie jej nieznanym, ale jakże różnym od tego, którym posługiwał się kapłan, pełnego gardłowych dźwięków, zwarć glotalnych, twardych zbitek spółgłoskowych. Język Ulvhedina był melodyjny, niemal śpiewny, podobny do mowy Fina, którego kiedyś spotkała. Ale nie był to z pewnością fiński, na tyle się zorientowała.

Nagle zdała sobie sprawę, że żelazny uścisk wokół jej dłoni zelżał. Odważyła się spojrzeć na budzące grozę istoty. Twarze mężczyzn wykrzywiały się w grymasie, jakby usiłowali uwolnić się od czegoś, ale mimo wysiłków nie byli w stanie tego uczynić. Ze wszystkich sił starali się odzyskać moc, która przepędziłaby tego potwora z Fornhoj, ich świętego miejsca.

Villemo zdrętwiała od podwójnego zimna: tego płynącego od ciał mężczyzn i tego, jakie wola Ulvhedina sprowadzała na wszystkich, którzy znaleźli się przed nim. Zorientowała się jednak, że choć nie może przerwać powtarzanych jak w transie zaklęć, stara się jednocześnie odciągnąć ją od złych istot.

Gdy poczuła, że może się poruszyć, z niewypowiedzianą męką zaczęła posuwać się naprzód. Z ogromnym trudem krok po kroku przedostała się na drugą stronę kurhanu i upadła na ziemię koło Dominika i zdjętego grozą profesora.

– Bogu niech będą dzięki – mruknął Dominik. – Kiedy dojdziesz do siebie, pomóż Ulvhedinowi! On potrzebuje całego wsparcia, na jakie nas stać.

– Dobrze – obiecała, z trudem chwytając oddech.

Profesor nareszcie pojął, co robi Ulvhedin. Z okrągłymi z wrażenia oczyma wsłuchiwał się w monotonne powtarzane zdania.

– Mój Boże – szepnął. – Posłuchajcie tego języka!

– A cóż to za mowa? – zapytał Dominik, nie odwracając uwagi od Ulvhedina.

– Nie wiem na pewno. Słyszę fragmenty języka praałtajskiego. Alba… nie, to ugryjski! Zaraz! Posłuchajcie tego! Na wschód od Uralu… wschodniojakucki? A może wogulski, nie potrafię tego stwierdzić.

Pogrążona w myślach Villemo przycisnęła dłonią Wciąż nie czuła się dobrze po kontakcie z trzema straszliwymi istotami, w głowie jej wirowało i szczękała zębami.

Do licha, myślała. Do licha, co tu się właściwie dzieje?

Stanęła na trzęsących się nogach i z wielkim wysiłkiem starała się skupić myśli wokół tego, ca robi Ulvhedin. Pomóc mu, dać jeszcze więcej sił Ludzi Lodu. Ale co on właściwie czyni? Nie bardzo mogła zrozumieć.

W następnej chwili poznała prawdę. Popatrzyła na trzech mężczyzn, stojących na łagodnie opadającym zboczu kurhanu. Wydało się jej, że nie wyglądają już tak imponująco. Ich twarze zastygły w pełnym złości grymasie, a w oczach płonęła nienawiść skierowana ku Ulvhedinowi. Ale nie poruszali się.

Usłyszała pełen niedowierzania głos profesora:

– On ich zaklina! Na Boga, on ich zaklina!

– Oczywiście – potwierdził Dominik niemal spokojnie, z ledwie tylko uchwytnym drżeniem w głosie.

– Nigdy nie sądziłem, że kiedykolwiek dane mi będzie ujrzeć to na własne oczy. Tylko szamani z syberyjskiej tundry posiedli tę sztukę!

Wiedziałam! myślała Villemo podekscytowana. Wiedziałam, że nie tylko Tengel Dobry wstąpił teraz w Ulvhedina, lecz także nasi przodkowie z czasów bardziej zamierzchłych niż czas Tengela Złego. Ci, którzy przybyli tu przez skutą lodem tundrę, by znaleźć w Norwegii ojczyznę. Cóż to za noc!

Skupiła się na pomocy Ulvhedinowi i nareszcie pojęła, co on czyni. W głowie jej zaszumiało, gdy zrozumiała, dlaczego trzej mężczyźni nie wydawali się już tacy wysocy. Ulvhedin zaklinał ich, by zapadli się pod ziemię. Ich stopy już zniknęły, dlatego nie mogli się poruszyć. Powoli, cal po calu, zapadali się coraz głębiej, bezradni wobec jego mocy. Ich siła była innego rodzaju. Potrafili jednym ciosem zabić człowieka, zgnieść go mocarnymi dłońmi, ale nic nie mogli zdziałać na odległość.

Jednogłośne westchnienie żołnierzy zdradziło, że oni także to widzą. Kątem oka dostrzegała ich przerażone, pobladłe twarze.

Kiedy Villemo odkryła prawdę, nareszcie była gotowa by wesprzeć Ulvhedina w jego walce. Ujęła Dominika za rękę i razem wkroczyli na wierzchołek kurhanu. Położyli dłonie na ramionach Ulvhedina; po prawdzie zrobił to tylko Dominik, bo Villemo nie sięgała tak wysoko. Teraz wydarzenia toczyły się szybciej.

W srebrnobłękitnym świetle księżyca wszyscy ujrzeli jak owe straszliwe, nieznane istoty stopniowo zapadają się coraz głębiej w ziemię. Biodra, ramiona… pełne gniewu oczy wpatrywały się intensywnie w trójkę stojącą na wierzchołku kurhanu, ale na próżno.

Wkrótce widać już było tylko ich czarne włosy, ale zaraz przesłoniły je kępy trawy. Ulvhedin jeszcze przez chwilę odmawiał swe zaklęcia, aby wepchnąć ich głęboko po czym zamilkł. Pozostali tylko zamarznięci na bryły lodu Strażnicy.

Dominik ze zdumieniem przysłuchiwał się Villemo, nucącej z dziwnym uśmiechem na ustach słowa pieśni:

I pomarli poganie.


RO2DZIAŁ XIV

<p>RO2DZIAŁ XIV</p>

W drodze do Kopenhagi przyszedł czas na wyjaśnienia. Przemarznięci Strażnicy Prawego Tronu jechali z rękami związanymi na plecach, z ciężarem w sercu, pogrążeni w rozmyślaniach nad swoją wielce niepewną przyszłością.

Natomiast profesor Widst jechał wraz ze sprzysiężonymi i gorączkowo opowiadał o nieustannym koszmarze, który przeżywał przez ostatnie lata. Rozumieli go. Wszyscy byli głęboko poruszeni niewiarygodnymi wydarzeniami tej nocy, wryły się one w ich dusze już na całe życie.

Kilka lat temu profesor zszedł przypadkiem do piwnicy małej gospody po drugiej stronie kanału. Tam odkrył zamurowane drzwi, jako że interesowało go wszystko, co ma związek z historią, zapytał karczmarza (który poza wszystkim był synem jego szwagierki), czy coś o nich wie. Nie wiedział, ale zezwolił profesorowi na zburzenie muru. Wtedy ku swemu zdumieniu uczony odkrył tajemny korytarz pod kanałem. Umówił się z karczmarzem, że ten nie piśnie nikomu ani słowa, gdyby bowiem rozeszła się wieść o dodatkowym połączeniu z zamkiem, pasaż natychmiast zostałby zniszczony. A profesor odkrył tam wspaniałe ruiny starego klasztoru, o których nikt do tej pory nie wiedział.

Chciał je zbadać w spokoju, bez zbędnej asysty. Jeden niezgrabny ruch kogoś nieostrożnego mógłby zniszczyć cenne zabytki. Karczmarz przez wszystkie lata nie puścił pary z ust i bez przeszkód udostępniał profesorowi tajemne przejście, tak samo jak później udostępniał je Strażnikom Prawego Tronu.

– A właśnie, skąd oni się wzięli? – zainteresował się komendant.

Profesor zadrżał. To zdarzyło się dużo później, wyjaśnił. Zaczęło się od tego, że pewnego dnia w jednej ze ścian w ruinach klasztoru odkrył osobliwe tabliczki, na których wyryto inskrypcje. Tabliczki były cienkie i lekkie, a że znalazł ich niemało, miał więc sporo tekstu. Na tyle dużo, by podjąć próby odcyfrowania tekstów i określenia języka, w jakim zastały napisane. Uczeni potrafią tego dokonać, jeśli pewne znaki powtarzają się dostatecznie wiele razy, by znaleźć punkt wyjścia do językowego kodu.

Prace pochłonęły oczywiście dużo czasu i sprawiły sporo kłopotów, aż pewnego dnia wydarzyło się coś niewiarygodnego. Profesor sądził, że znalazł wreszcie klucz do niezwykłego języka, wymówił słowa na głos… A nazajutrz, gdy przybył do piwnicy, ujrzał nową tabliczkę. Naturalnie zastanawiał się, kto mógł być w znanej tylko jemu piwnicy. Karczmarz zaklinał się, że nikt nie wchodził przez sekretne drzwi, profesor zajął się więc szukaniem ewentualnego dojścia do zamku. Odkrył kamienną płytę, ale wszystko wskazywało na to, że nikt nie podnosił jej od setek lat. Zaczął więc odczytywać najświeższą tabliczkę. Poszło mu teraz znacznie łatwiej i w niej znalazł wyjaśnienie. Odczytał na głos treść, jak dopiero później zrozumiał, niezwykłej magicznej formuły… A następnego dnia, gdy zszedł do klasztoru, zastał w nim trzech bardzo wysokich mężczyzn.

Upłynęło wiele dni, zanim pojął, jakich ma gości. W tym czasie zdążył już zwierzyć się swemu dobremu przyjacielowi. Był to ów szlachcic, stojący blisko króla, ten, który teraz, pojmany, jechał razem z nimi. Wspólnie szybko zdołali opanować język i…

– Chwileczkę – przerwała mu Villemo. – O ile dobrze zrozumiałam, ów szlachcic jest tym, którego nazwaliście kapłanem?

Tak, to prawda. Wpadli w szpony tych trzech wielkoludów.

– Dlaczego nie nazywacie ich prawdziwym imieniem? – spokojnie zapytał Dominik. – Dlaczego nie mówicie o nich „Ludzie z Bagnisk”?

Profesor skurczył się w sobie na dźwięk tych słów, ale skinął głową. A potem rozpoczął się koszmar, kontynuował. Najpierw z entuzjazmem odniósł się do ich planów przywrócenia Danii jej dawnym mieszkańcom. Jako archeologa ogromnie go to ciekawiło. Jego przyjaciel, szlachcic, był jeszcze bardziej zainteresowany. Z przyczyn osobistych, jak później dowiedział się profesor. Jego Wysokość dotkliwie go kiedyś uraził przypadkowym docinkiem, a takiej zniewagi szlachecka duma znieść nie mogła. Wprost kipiał żądzą zemsty. Teraz nadarzała się świetna okazja. A w dodatku Ludzie z Bagnisk obiecali mu stanowisko ziemskiego wicekróla w Danii.

Tak, mogli porozumiewać się z przybyszami, z każdym bowiem dniem lepiej opanowywali ich osobliwy język. Największym pragnieniem Ludzi z Bagnisk było osadzić na duńskim tronie własnego króla.

Wkrótce jednak dla profesora stało się jasne, że ich pragnienia wcale nie są zgodne z jego intencjami. Ludzie z Bagnisk zaczęli rządzić żelazną ręką. To szlachcic założył zakon Strażników Prawego Tronu i wprowadził do niego fanatyków, ludzi, do których miał zaufanie, nieprzejednanych wrogów króla, na dodatek zainteresowanych okultyzmem. Ludzie z Bagnisk szydzili z małych Duńczyków, dlatego do Zakonu wstępować mogli tylko najwyżsi.

– A te straszne ofiary? – pytał Tristan. – Czemu miały służyć?

– Nie do mnie należy skierować to pytanie – odparł profesor. – To Ludzie z Bagnisk je wymuszali, oni później zajmowali się ofiarami. Sądzą, że były im niezbędne, by… nie, nie chcę o tym myśleć!

– By móc dalej żyć – brutalnie dokończył nadworny medyk. – Jak wampiry i inne straszydła, które z tego czerpią siły. No cóż, było więc tak, jak kiedyś powiedzieliśmy: ktoś kopał za głęboko.

– Tak – westchnął profesor. – Przyznaję się do przestępstwa.

– I mieli ochotę na nasze kobiety?

– A czy nie jest prawdą, że stwory z innego świata, jak elfy, królowie gór, huldry i wampiry, mają nigdy nienasycone erotyczne apetyty? – zauważył Dominik.

Villemo zerknęła na męża. Czy pamiętał jeszcze to, z czego mu się kiedyś zwierzyła? Jej dziewczęce fantazje na poły o nim, na poły o królu gór? Były na wskroś przesiąknięte erotyzmem.

– Mam dla was radę, profesorze – odezwał się medyk. – Zniszczcie wszystko, co macie w tym języku! Wszystkie kamienne tabliczki, wszystkie odpisy! Zapomnijcie o wszystkim, czego się nauczyliście!

– Tego możecie być pewni – solennie przyrzekł profesor Widst. – Ale co poczniemy ze szlachcicem? On wie tyle samo co ja.

– Już niedługo nic nie będzie pamiętał – oświadczył komendant, wyręczając medyka. – Wszyscy ci ludzie natychmiast staną przed sądem. Decyzja należy do sądu, ale dla niego nie widzę nadziei.

Młodą kobietę pozostawiono w jej wiosce. Była to dziewczyna wybrana na ofiarę ze względu na swe dziewictwo. Mieli nadzieję, że nigdy nie dowie się, co miało stać się z nią tej nocy.

Komendant z galanterią zwrócił się do Villemo:

– Muszę przyznać, że wasz mąż, a zwłaszcza wasz krewniak Ulvhedin, potrafią dokonać zadziwiających rzeczy! Czy wam także to imponuje, pułkownikowo?

– Oczywiście – odparła oschle.

– Villemo też sporo potrafi – zaśmiał się Dominik, rozbawiony jej skwaszoną miną.

Komendant zachichotał pogardliwie. Nie dostrzegł u niej żadnych szczególnie nadprzyrodzonych zdolności.

Pomóż mi teraz, Tengelu Dobry, błagała w myślach zgnębiona Villemo. Pomóż mi przekonać tego niedowiarka, że i ja coś potrafię!

Ale żadna siła nie napływała do jej dłoni.

Bardzo proszę, Tengelu Dobry! Zrób coś!

Dominik wyczuwał jej wewnętrzne zmagania i niebywale go to bawiło. Villemo, widząc jego reakcję, wpadła w jeszcze większą złość.

Och, nie! westchnęła w głębi ducha. Tengel był człowiekiem o surowych zasadach. Na pewno nie podobałoby mu się trwonienie cennych mocy tylko po to, by zaimponować innym. I na pewno miał w tym swoją, jakże teraz niewygodną dla Villemo, rację.

Do diaska, zaklęła pod nosem.

Ale może Sol, moja pokrewna duszo, ty mnie rozumiesz, prawda? Nie zawahałabyś się w takiej sytuacji. Bardzo cię proszę, tu chodzi o godność i prestiż córki Ludzi Lodu!

I nagle…

Cudowny strumień energii popłynął od serca aż do ramion. Dziękuję, Sol, wiedziałam, że mnie nie zawiedziesz!

– A więc nie wierzycie w moją nadprzyrodzoną moc? – z triumfem w głosie zawołała Villemo do komendanta.

– Czy chcecie, bym rzuciła kilka lśniących błękitnym światłem kul na równinę? Patrzcie zatem.

Płynnym ruchem wyciągnęła przed siebie ręce, i paff! z głośnym sykiem spłynęła z jej dłoni jedna jedyna nieduża rozświetlona kulka… Opadła na ziemię i, podskakując jak przestraszona żaba, zniknęła w oddali.

Villemo z niemądrą miną przyglądała się temu zjawisku. Dominik śmiał się do rozpuku na końskim grzbiecie. Słyszała, że Ulvhedinowi i Tristanowi także jest wesoło, i przez chwilę jej urażona ambicja rozpaliła jeszcze większy gniew, ale w końcu wrodzone poczucie humoru wzięło górę.

– To Sol – wyjaśniła na swój nieodparcie czarujący sposób. – Powinnam się była tego spodziewać po tej szelmie. Dostałam za swoje!

Jednakże komendant i nadworny medyk patrzyli na nią teraz inaczej, z pełnym podziwu zdumieniem w oczach. I o to przecież chodziło!

W Kopenhadze rozstali się. Tristan i jego krewniacy pragnęli powrócić do Gabrielshus.

– Skontaktujemy się z wami – zapewnił komendant. – I pamiętam o waszej prośbie, pułkownikowo. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, zapewniam.

Popatrzyli na nią badawczo, ale z niewinnej minki Villemo nic nie byli w stanie wyczytać.

Wyjaśnienie przyszło kilka dni później.

Z zamku przybył posłaniec. Przekazał pismo, na którym widniała imponująca królewska pieczęć.

Był to glejt sporządzony przez Jego Wysokość króla Christiana V dla obywatela norweskiego Ulvhedina Paladina z Ludzi Lodu. Za wierność królewskiej osobie i dokonanie chwalebnych czynów w obronie majestatu może on od tej pory swobodnie podróżować po obu krajach. Glejt ten stanowił gwarancję, iż jego właściciel znajduje się pod ochroną Jego Królewskiej Mości. Ulvhedin nie był już wyjęty spod prawa, cofnięto nagrodę wyznaczoną za jego głowę.

Villemo promieniała jak słońce. Dominik stwierdził, że wygląda na nieprzyzwoicie z siebie zadowoloną, ale wszyscy w głębi ducha byli jej ogromnie wdzięczni i świętowali wolność Ulvhedina. Przypuszczali, że król otrzymał bardzo ostrożne sprawozdanie. Spisek przeciwko jego osobie, nic więcej.

Następnego dnia Tristan jak zwykle zaszedł do rodzinnego grobowca i przysiadł koło miejsca wiecznego spoczynku Branislavy. Tym razem jednak nie był sam, towarzyszyła mu Villemo. Usiadła obok niego.

– Czy ona była wspaniałą kobietą?

– Najwspanialszą.

– A ty obiecałeś zająć się jej córką i wnuczką, a teraz nie wiesz, jak sobie z tym poradzić, czyż nie tak, mój drogi Tristanie?

– Ulvhedin chce zabrać malutką do Norwegii. Twierdzi, że Elisa najlepiej zajmie się taką małą istotką. Ale ja jestem zdania, że to nie byłoby w porządku. Wobec nikogo!

– Ja też tak sądzę. Ulvhedin nie może zabrać niemowlęcia na statek. A Marina… Nie, dziewczynka powinna zostać tutaj.

– Tak. Ale moja ochmistrzyni, która teraz opiekuje się dzieckiem, już wkrótce nie będzie mogła się nim zajmować. Starzeje się, nie jest już tak sprawna. Villemo, czuję się niby w potrzasku! I na domiar wszystkiego oddałem Gabrielshus, dziedzictwo Ulvhedina…

– Ulvhedin ma w swojej paskudnej głowie tylko jedną myś jak najprędzej wrócić do domu, na Elistrand, do Elisy i Jona. Nie pragnie i nie zamierza przejąć odpowiedzialności za Gabrielshus, chce jechać do Norwegii.

Tam nikt nie nazwie go margrabią, tam może pozostać prostym wieśniakiem. To jest właśnie jego powołanie.

Zarządzanie Gabrielshus byłoby dla niego za trudne.

Tristan pokiwał głową.

– Ale zabierze ze sobą sporo pieniędzy. A także wiele sprzętów i rozmaitych drobiazgów. Mamy tu tego tak wiele, że wkrótce dla nas zabraknie miejsca. Ale co mam zrobić z Mariną? Co prawda znalazła towarzyszkę w osobie Bettiny, ale jej nieśmiałość i nieumiejętność obcowania z ludźmi nie ustępują. Na siostrzyczkę patrzy ze zdumieniem i nie wykazuje oznak przywiązania. Czasami pogłaszcze ją w roztargnieniu, ale wciąż żyje w swoim przedziwnym świecie, wokół którego krążą wielcy, niebezpieczni mężczyźni, usiłujący przedrzeć się przez jego granice i wyrządzić jej krzywdę. Odejście Branislavy pozostawiło w jej duszy ranę równie głęboką jak w mojej. A mimo wszystko Marina sprawia wrażenie, że mnie akceptuje, bylebym tylko zanadto się nie zbliżał. A Branislava pragnęła, bym ożenił się z jej córką! Dobry Boże!

Westchnął głęboko.

Villemo przysłuchiwała mu się z uwagą.

– Nie udała mi się moja poprzednia rozmowa z Mariną. Teraz jednak sądzę, że znalazłam sposób, by do niej dotrzeć. Porozmawiam z nią jeszcze raz, inaczej przez życie będzie poruszać się w osnutym mgłą świecie współczucia dla siebie samej i pozostanie tchórzem…

Tristan z niedowierzaniem odniósł się do jej pomysłu, ale pozwolił, by postępowała podług własnej woli.

– Marino – zwróciła się do dziewczynki Villemo jeszcze tego samego dnia wieczorem. Były same w komnacie Mariny. – Wkrótce wszyscy wyjedziemy i Tristan znów zostanie sam. Dlatego proszę, zajmij się nim! On cię potrzebuje. Jest nieśmiały i przygnębiony, tak samo tęskni za twoją matką jak ty, a nigdy nie potrafił zatroszczyć się o siebie. Powiedział, że bardzo go cieszy twoja obecność tutaj; ma towarzystwo. Ale gdybyś mogła mu pomóc w jego licznych zajęciach we dworze, byłoby jeszcze lepiej. Może, na przykład, mogłabyś zaprowadzić porządek w jego papierach – zakończyła Villemo ściszonym głosem, nie mogąc ukryć smutku. – Pomówię z nim na ten temat.

Marina wpatrywała się w nią wielkimi oczami, mocno zdumiona, gdyż do tej pory nikt z nią w ten sposób nie rozmawiał.

– I wiesz, jacy niezgrabni są mężczyźni, gdy zajmują się małymi dziećmi. Gdybyś mogła czasami zastąpić ochmistrzynię w opiece nad siostrzyczką, bardzo byś mu pomogła. I pamiętaj: Tristan to chodzące dobro. Nie potrafi skrzywdzić nawet muchy i bez względu na to, co się stanie, nie tknie cię nawet palcem. Tristan nie interesuje się kobietami w takim sensie jak inni mężczyźni. Nigdy się go nie bój!

– Ja się go wcale nie boję – szepnęła Marina. – To tylko moje nogi drżą i chcą uciekać, kiedy on się zbliża.

– To minie – zapewniła Villemo. – Czy Bettina jest gdzieś w pobliżu? Chciałabym zamienić z nią kilka słów przed wyjazdem. Wiesz chyba, że mój mąż i ja wyjeżdżamy już do Sztokholmu? Po drodze zatrzymamy się w Skanii, by odwiedzić siostrę Tristana, moją kuzynkę.

Nie widziałam jej już od wielu lat!

Villemo odbyła z Bettiną długą rozmowę. Rozsądna dziewczyna w lot pojęła, jakie jest jej zadanie. Powinna rozbudzić zainteresowanie Mariny siostrzyczką, a z czasem być może wyjawić jej, kto jest prawdziwą matką dziecka. Ale na miłość boską, nie za wcześnie! Raczej wcale, ostrzegała Villemo. Poza tym Bettina miała dyskretnie uświadomić Marinie, jak szczęśliwa będzie ta, która poślubi pana Tristana. Wszystko należało podawać

Marinie w małych dawkach i w sporych odstępach czasu, aby przypadkiem nie stanęło jej kością w gardle. Wcześniej czy później musi do niej dotrzeć, że nie mogą przez całe życie mieszkać razem bez ślubu!

Villemo uznała, że zrobiła już swoje. Dopilnowali, jeszcze, by Ulvhedin bez przygód dostał się na swój statek, i sami pożeglowali przez Sund do Skanii.

Zaskoczona Lena powitała ich z radością. Była stateczną żoną właściciela ziemskiego. Jej mąż Orjan Stege z wiekiem stał się jeszcze bardziej okrągły.

– Ale gdzie macie Christianę? – dopytywała się Villemo. – Nie widziałam jej od czasów, gdy była jeszcze małym dzieckiem. Tristan wspominał, że jest już zaręczona?

Lena klasnęła w dłonie.

– Zaręczona? Ach, cóż ja mam za brata! – powiedziała zrozpaczona. – Christiana od prawie trzech lat jest już zamężna i ma dwuletniego synka! Co prawda Tristan nie był na weselu, bo musieliśmy bardzo uprościć zaślubiny ze względu na śmierć ojca Serena Gripa.

– Seren Grip? Czy to mąż Christiany?

– Tak. Ma całkiem niezłe gospodarstwo kilka mil stąd. Pisałam o tym wszystkim i do was do Szwecji, i do Norwegii, ale zorientowałam się, że list do Norwegii nigdy nie dotarł.

– A nas w domu nie ma już prawie dwa lata. Och, Boże, jak cudownie będzie znów zobaczyć swego syna! A jak ma na imię syn Christiany?

– Vendel.

– To prawie jak Tengel – ucieszyła się Villemo.

– Tak, chcieli, by nosił imię jak najbardziej zbliżone do Tengela.

– I on jest…

– Całkiem zwyczajny – pospieszyła z odpowiedzią Lena. – Śliczny chłopczyk.

– I wnuk Tristana, Jon, także jest całkiem zwykłym dzieckiem – zadumała się Villemo. – Ciekawe, gdzie uderzy teraz przekleństwo?

– Uff- westchnęła Lena. – Nie chcę nawet o tym myśleć.

Ich odwiedziny u Leny i Orjana Stege przypadły na dzień siódmego maja 1697 roku. Data ta okazała się tragiczna dla sztokholmskiego zamku. Strażnik, który miał pilnować strychu, zaniedbując swe obowiązki wyprawił się na wieś po smakołyki dla naczelnika straży pożarnej. Ten ostatni chyba także nie najlepiej wywiązał się ze swej funkcji. Dzień przedtem Gabriel Oxenstierna wysłał młodego Tengela Linda z Ludzi Lodu w pewnej sprawie do Sztokholmu. Młodzieniec znalazł się więc na zamku siódmego maja w porze obiadowej, kiedy nagle rozległ się krzyk: „Pożar!” Tengel ofiarnie pomagał w wynoszeniu z płomieni trumny z ciałem zmarłego właśnie króla Karola XI. Karol XI po długich, nieludzkich cierpieniach, nieubłaganie towarzyszących rozległemu rakowi, nareszcie odzyskał spokój. Na zamku pozostała jeszcze wiekowa matka Jego Królewskiej Mości, wdowa po Karolu X Gustawie, ale ją sprowadził po schodach starego zamku wnuk, młody król Karol XII.

Sztokholmski zamek, zwany Trzy Korony, obrócił się w popiół. Przepadły drogocenne sprzęty i przeróżne kosztowności, ale Tengel Lind z Ludzi Lodu szczęśliwie ocalał.

Tym razem jednak Dominik nie przeczuł, że jego synowi zagraża niebezpieczeństwo, bowiem i on, i Villemo stracili swą tajemną moc. Spełnili już swoje posłannictwo, dokonali tego, czego od nich oczekiwano, i mogli być już tylko dumni.

Wczesnym latem dotarli nareszcie do domu, dawnego pałacyku myśliwskiego na Morby. Radość powitania była ogromna.

– Ach, Tengelu! – wołała Villemo, ściskając syna do utraty tchu. – Jak bardzo wyrosłeś!

– Tak, mamo. Mam już dwadzieścia lat. I jestem za stary na takie obcałowywanie.

– Na czuły uścisk człowiek nigdy nie jest za stary – orzekła Villemo, ucieszona powrotem do domu.

– Witaj, synu – Dominik starał się przemówić tonem bardziej pasującym do oficera, ale głos mu drżał wyraźnie.

Sędziwy Mikael powitał ich ciepło.

– No, od ostatniego naszego spotkania wiele się wydarzyło. I chłopak nam się ożenił – zaśmiał się.

– Co takiego?

– Tak. Mamo, ojcze, zaraz przedstawię wam Sigrid. Nie mogliśmy czekać na was, nie wiedzieliśmy, kiedy przyjdzie wam ochota, by oderwać się od przygód i wrócić do domu.

– Wyraziłem zgodę na ślub – prędko wtrącił Mikael. – Nie mogli czekać!

– Tak, dorobiliśmy się także syna – powiedział Tengel. Jego twarz nagle poczerwieniała, ale wyraźnie promieniała szczęściem. – Ma dopiero dwa tygodnie. Będzie się nazywał Dan. Po tobie, ojcze.

Villemo słuchała tylko jednym uchem. Jak zaklęta wpatrywała się w emanującą ciepłem jasnowłosą kobietę z cnotliwie długimi warkoczami, uśmiechającą się nieśmiało, jakby w obawie, że nie zostanie zaakceptowana.

To znaczy, że mam synową, myślała Villemo oszołomiona. Synową? Której nie mogłam sama wybrać? Ona mi się nie podoba! Tengel widzi tylko ją. Ona odbierze mi sy…

Och, nie! Nie, nie i jeszcze raz nie! Przez te wszystkie lata, gdy musiałam znosić zazdrość Anette o Dominika, obiecywałam sobie, że ja nigdy nie będę taką teściową. Ale jakaż ona do mnie niepodobna, ta dziewczyna o błękitnych oczach! Na pewno szlachetnie urodzona, widzę to po jej dumnej postawie, nie zmyli mnie pozorna pokora! Och, nie, Villemo, znów zaczynasz! Nie wyszukuj w niej wad! Choć rzecz jasna musi trochę boleć, że Tengel wybrał kobietę tak różną ode mnie! Ale nie ma w tym nic dziwnego, jedna szalona baba w rodzinie całkiem wystarczy!

Na pewno jest zdolna, pomyślała przygnębiona Villemo. Wie wszystko o prowadzeniu domu, zarządza nim łagodnie, ale stanowczo, nie zapomina na czas wydać i poleceń o wielkich porządkach, pilnuje pieniędzy na dom…

Z uśmiechem, który, miała nadzieję, był promienny i serdeczny, objęła dziewczynę.

– Jak miło! Witaj, Sigrid, witaj w rodzinie! Już widzę, że zostaniemy przyjaciółkami. A teraz chciałabym zobaczyć mojego wnuka!

Wnuka? Do kroćset, ale już jestem stara!

Z Mariną działo się coś, czego Tristan nie przewidział: dorastała. Pewnego pięknego dnia odkrył wstrząśnięty, że nie jest już nieśmiałym dzieckiem, lecz młodą kobietą. Miała wtedy szesnaście lat i już od dwóch mieszkała w Gabrielshus.

Dwa lata, podczas których przyzwyczaili się do siebie. Marina dotrzymywała cichej obietnicy złożonej Villemo: starała się pomóc Tristanowi „w papierach i innych sprawach”. Papierami akurat się nie zajmowała, ale dbała o to, by samotne wieczory wuja były krótsze. Grywała z nim w przeróżne gry, on udzielał jej lekcji historii, geografii i języków. Po pewnym czasie Tristan rzeczywiście zaczął omawiać z nią rozmaite kłopoty wiążące się z dworem, a że kłopoty były duże, od czasu do czasu potrzebował kogoś, by móc przy nim pomyśleć na głos. Marina nigdy go nie opuszczała w trudnych momentach.

Wtedy właśnie Tristan pojął, że tak dłużej być nie może. Nie mogli we dwoje mieszkać we dworze, ludzie wkrótce wezmą ich na języki… Nie wiedział jednak, jak powiedzieć o tym Marinie. Nie chciał znów ujrzeć w jej oczach strachu i obrzydzenia na dźwięk słowa „małżeństwo”.

Dlatego poważnie zastanawiał się, czy nie poprosić Bettiny, by w jego imieniu przeprowadziła rokowania.

Solidna dziewczyna nadal przebywała w Gabrielshus. To ona opiekowała się dzieckiem, małą Branją. I Bettina doskonale wywiązała się z powierzonych jej przez Villemo zadań, tak dalece, że obecnie Branja prawie cały czas spędzała z Mariną. Chodziły po ogrodzie oglądając kwiaty; Marina karmiła małą i bawiła się z nią. Zrodziła się między nimi serdeczna więź. Marina miała wiele czułości dla dziecka.

Ciągle jednak Bettina nie śmiała wyjawić Marinie, jakimi nićmi pokrewieństwa są ze sobą związane. Temat wciąż był zbyt delikatny.

Podatki, jakie w roku IGez nałożył król Christian V na starą szlachtę i jej dobra, stawały się coraz bardziej miażdżące. Tristan nie szczędził nadludzkich wysiłków, by jakoś utrzymać Gabrielshus, ale sytuacja pogarszała się z każdym dniem. A w roku 1682 zapanował istny chaos. Zmarł Christian V, a podczas zmiany na tronie, który przejąć miał jego syn Fryderyk V, Gabrielshus, jedna z ostatnich posiadłości starej szlachty, otrzymał ostateczny cios.

– Co się dzieje, wuju Tristanie? – pewnego wieczoru ostrożnie zapytała Marina. – Widzę, że coś was trapi. Czy mogę pomóc?

Uśmiechnął się ze smutkiem.

– Niestety, nie.

Wyznał jej gorzką prawdę: albo będzie musiał sprzedać Gabrielshus, albo też oddać dwór koronie z powodu wielkich długów podatkowych.

– Cóż za dziedzictwo ci zapewniłem, Marino? – powiedział z goryczą. – Stracisz je, zanim zdążysz je przejąć.

– Nie myślcie o mnie, wuju Tristanie. Ale co wy zrobicie po stracie Gabrielshus?

– Naprawdę nie wiem, Marino. Może poszukam sobie mieszkania w Kopenhadze. Najpierw jednak pragnąłbym odwiedzić moją rodzinę w Norwegii. Z powodu kłopotów z dworem nie miałem nawet czasu zobaczyć mego wnuka.

Marina kiwnęła głową. Przez chwilę siedziała w milczeniu, po czym powoli rzekła:

– Wuju Tristanie… Zachowywaliście się naprawdę po rycersku wobec Branji i mnie. Ale teraz musicie się od nas uwolnić, jeśli tego pragniecie. Jestem już dorosła i jeśli tylko znaleźlibyście jakieś miejsce, gdzie mogłabym zamieszkać, gotowa jestem zająć się Branją w przyszłości.

– Ale ja wcale nie chcę się od was uwalniać! – wyrwało się Tristanowi spod serca. W jednej chwili zrozumiał, jak bardzo prawdziwe są jego słowa. – Ja… nie wiem, jak mógłbym sobie radzić bez ciebie. Jesteś dokładnie taką osobą, której mi potrzeba. Ale jeśli pragniesz rozpocząć własne życie…

– Nie. Wcale nie – powiedziała cicho. – Z nikim nie jest mi lepiej niż z wami, wuju Tristanie. I… i ciągle jeszcze trochę boję się świata.

– Ale nie możesz już dłużej żyć w taki sposób, chyba to rozumiesz! – rzekł stanowczo, nie spuszczając z niej wzroku.

– Tak. Bettina tak mówiła. I pani Villemo wspominała, że nie uchodzi, byśmy mieszkali razem bez ślubu.

– Villemo – krzywo uśmiechnął się Tristan. – Ona wszędzie wtyka swój nos. Ale w tej sprawie ma całkowitą rację. A więc co postanawiasz, Marino?

Równie cicho i poważnie jak przedtem spytała:

– Czy mam to traktować jak oświadczyny, wuju Tristanie?

– Tak. Chyba tak – odparł. – Wiesz, że z mojej strony nie musisz obawiać się żadnych prób zbliżenia. Ale pamiętaj, że coś tracisz; nigdy nie spoczniesz w ramionach ukochanego mężczyzny. Musisz liczyć się z tym, że kiedyś kogoś pokochasz. Nie będziesz też mieć dzieci…

– A czy już nie mam? – zapytała szeptem przypominającym tchnienie wiatru.

Tristan popatrzył jej w oczy. Dzielnie wytrzymała jego spojrzenie, choć nic nie mogła poradzić na to, że drżą jej powieki.

– Tak. To prawda. Czy Bettina…

– Nie, ale powoli staję się dorosła. Zaczęłam nad tym rozmyślać i zrozumiałam, co się wtedy wydarzyło.

Z jego ramion spadł ogromny ciężar.

– I pogodziłaś się z tym?

Wtedy Marina uśmiechnęła się. Nie była być może pięknością, ale ciepło, które z rzadka pojawiało się w oczach dziewczyny, dodawało jej tyle uroku, że czasami pragnął je przywołać.

– Czy uważacie, że odpycham Branję od siebie? – zapytała głosem swojej matki.

– Nie – uśmiechnął się. – I pamiętaj, Branja jest twoja. Tylko twoja. Nigdy nie musisz myśleć o… Bo ja także już przestałem. Branja jest po prostu sobą.

– To mała istotka, którą kochamy – przyznała. – I wy też macie syna, Ulvhedina, którego przywołaliście na świat mniej więcej tak samo jak ja moją córkę. W strachu i obrzydzeniu. Ale jest wam drogi, prawda?

– Tak – potwierdził i oczy zaszły mu łzami. – Bardzo chciałbym jeszcze raz ujrzeć Ulvhedina, poznać Elisę i małego Jona. Mojego wnuka. Marino, znów czuję się szczęśliwy i wolny! Pobierzmy się jak najprędzej! Później pojedziemy do Norwegii. Niech sobie biorą Gabrielshus, nie mam sił, by toczyć walkę, która z góry skazana jest na przegraną! Później zobaczymy.

– Bettina także się ucieszy – orzekła. – Ona też ma plany małżeńskie, ale nie chce nas zawieść.

– Zadbam o to, by cała służba znalazła pracę u nowych właścicieli dworu. Myślę, że będzie to ktoś z nowej szlachty. Marino, chodźmy od razu pomówić z pastorem!

Podczas podróży statkiem zbliżyli się do siebie jeszcze bardziej. Marina tuliła się nawet do Tristana, gdy siedzieli wpatrzeni w fale Kattegatu, a Branja spokojnie spała w swojej koi pod pokładem. Tristan obejmował żonę ramieniem, a jej ciałem nie wstrząsał już dreszcz obrzydzenia. Czuła się bezpieczna. Miłość to dużo więcej niż fizyczne pożądanie. Ciepłe oddanie, jakie odczuwali do siebie, pozbawione było zmysłowości. Marina przez całe życie miała nosić niezaleczoną ranę w duszy, Tristan – w ciele. U siebie nawzajem znaleźli spokój.

Na Elistrand przyjęto ich z otwartymi ramionami. Gabriella, która przekroczyła już siedemdziesiątkę, poślubiła Andreasa i przeniosła się do Lipowej Alei, „bo co to za sens, byśmy my, starzy, siedzieli każde u siebie lub wozili się od dworu do dworu, kiedy tak dobrze nam razem…” Mały Jon szybko stał się oczkiem w głowie Tristana, a o rok młodsza Branja znalazła w nim doskonałego towarzysza zabaw.

Decydujące słowa wypowiedziała Elisa:

– Dlaczego nie osiedlicie się tutaj? W Elistrand jest dostatecznie dużo miejsca, byśmy nie musieli deptać sobie nawzajem po piętach.

Tristan spojrzał na Marinę. Wyraźnie spodobała mu się ta myśl.

– Muszę przyznać, że czuję się tu jak w domu jako jeden z Ludzi Lodu. I teraz, gdy nie mam już Gabrielshus, Dania wcale mnie nie kusi. Co ty na to, Marino?

– Mnie także tutaj dobrze. i Branji z trudem przyszłoby rozstanie ze swym towarzyszem.

– Przyjmujemy więc waszą propozycję. Sprowadzę wszystko, co chciałbym tu mieć, wraz z moimi psami. Pierwszy raz w życiu czuję, że „Tristan” nie znaczy już „urodzony dla smutku”. Pomimo utraty Gabrielshus jestem naprawdę szczęśliwy!

– Nareszcie – orzekła Gabriella. – Od dawna już ci się to należało.

I tak wiecznie poszukujący rycerz odnalazł swego Graala.

W życiu Ludzi Lodu zapanował spokój. Bez strachu mogli świętować nadejście nowego wieku. Rok 1700… Co przyniesie im nowe stulecie?

Nie opuszczała ich myśl o ciążącym nad nimi przekleństwie; o możliwości odkopania kociołka… Gdyby się powiodło, kobiety z rodu uwolniłyby się od odwiecznego koszmaru…

Rosło nowe pokolenie. Młodych jak nigdy dotąd zajmowało wyjaśnianie tajemnicy. W pokoleniu tym przyszedł na świat pewien badacz, i ktoś, kto ujął za sznurek z innej strony, niż to dotychczas bywało, i jeszcze ktoś, kogo całą istotą była miłość.

I ktoś, kto kopał zbyt głęboko…


Margit Sandemo

<p>Margit Sandemo</p>
***