Joe Alex

Cicha jak ostatnie tchnienie


Maciej Słomczyński


Któż z nas, żyjących, rzec może:

“Dostrzegłem śmierć, gdy wchodziła.

Wiem, którędy wyszła

Pozostawiając za sobą milczenie.”?

Zna Śmierć tysiące drzwi najrozmaitszych,

Którymi w dom nasz wchodzi bez przeszkody,

A nie powstrzyma jej zamek przemyślny,

Zasuwa krzepka ani wierne straże,

Gdyż przymknąć umie przez, mury i kraty,

Śladu żadnego nie pozostawiając,

Zimna, tajemna i nieunikniona,

Mroczna i cicha jak ostatnie tchnienie.

George Crosby – w. XVII,.

“Medytacja moja o narodzinach i śmierci”



I “Morderstwo? To byłoby zbyt piękne!”

<p>I “Morderstwo? To byłoby zbyt piękne!”</p>

Pani Sara Quarendon przystanęła i rozejrzała się.

– Nie widzę psów – powiedziała. – Nie powinny odbiegać od nas tak daleko. Mogą kogoś przestraszyć.

Idący za nią Melwin Quarendon zbliżył się i także przystanął.

– Co powiedziałaś?

Odetchnął głęboko i sięgnął do kieszeni po chusteczkę. Był człowiekiem otyłym, a wijąca się polami ścieżka, po której szli, pięła się ku szczytowi łagodnego wzgórza.

– Nie widzę psów – powtórzyła jego żona. – Czy możesz je przywołać?

– Oczywiście.

Pan Quarendon zaczerpnął tchu i wydał z siebie ostry, przenikliwy gwizd. Przesunął oczyma po dalekim, przecinającym pola żywopłocie, od którego oderwały się dwie szare, niskie sylwetki i ruszyły ku niemu rosnąc szybko w oczach. Po chwili były tuż przy stojących i znieruchomiały wpatrzone w twarz pana, dwa potężne, płowe wilczury.

– Tristan! – powiedział pan Quarendon łagodnie i wyciągnął rękę.

Jeden z wilczurów podszedł i dotknął ciemnym, wilgotnym nosem jego palców, a później przysiadł na zadzie spoglądając wyczekująco w górę.

– Izolda!

Drugi pies podszedł i wszystko powtórzyło się tak dokładnie, jak gdyby cała ta scenka należała do jakiegoś tajemnego rytuału łączącego te trzy żywe istoty. Żaden z psów nie spojrzał nawet na stojącą tuż obok kobietę.

– Idźcie teraz za nami! – powiedział pan Quarendon i ruszył w kierunku szczytu wzgórza. Psy odczekały krótką chwilę i weszły na ścieżkę.

– Melwin… – powiedziała pani Quarendon półgłosem, jak gdyby chciała, żeby psy nie dosłyszały tego, co ma powiedzieć.

– Tak, kochanie?

– Chwilami przeraża mnie to. Zachowują się, jakby umiały po angielsku, ale tylko wtedy, kiedy ty do nich mówisz.

– Nie chcesz chyba, żeby reagowały na rozkazy obcych ludzi? Nie po to je mam. Czy wolałabyś, żeby towarzyszył nam na spacerze młody człowiek o szczęce boksera, ubrany nawet podczas największego upału w luźną marynarkę kryjącą w olstrach pod pachami dwa ogromne pistolety?

– Ale czy to naprawdę konieczne? Nie jesteś przecież politykiem.

– Ale jestem bardzo bogaty.

Pan Quarendon szybko otarł spocone czoło i spojrzał w kierunku grzbietu wzgórza, który wydał mu się równie odległy jak przed kwadransem.

– Jestem bardzo bogaty i coraz starszy. Czy musimy dojść aż tam?

– Musimy! – powiedziała dobitnie jego żona. – Nie jesteś jeszcze stary, ale tyjesz. Gdyby nie ja, nie zrobiłbyś z własnej woli nawet dwustu kroków dziennie. Wszędzie cię dowożą. Te przeklęte samochody skracają ci życie. Zapytaj doktora Harcrofta. Potwierdzi każde moje słowo. Powiedział mi, że jeszcze nie masz prawdziwych kłopotów z sercem, ale możesz mieć, jeżeli nie będziesz chciał zmienić trybu życia. Nie jestem jednak pewna, czy to, co robisz, można w ogóle nazwać trybem życia?

Pan Quarendon roześmiał się. Przystanął. Idące za nim psy przysiadły i uniosły głowy, wpatrzone w niego.

– Czy pamiętasz – powiedział – jak zbieraliśmy pieniądze na naszego pierwszego mini-morrisa z drugiej ręki?

– Ważyłeś wtedy sześćdziesiąt funtów mniej niż teraz.

Pani Quarendon pokiwała melancholijnie głową. Lekki powiew wiatru poruszył jej krótko przyciętymi, siwymi włosami.

– A teraz masz dwa rolls-royce’y, nie licząc sfory tych mniejszych. To było czterdzieści lat temu… – urwała.

Znowu ruszyli. Przez chwilę szli w milczeniu.

– Byłem chłopcem do wszystkiego w księgarni – powiedział nagle pan Quarendon. – Zawsze lubiłem książki. Nie czytałem ich początkowo, ale to była przyjemna i czysta praca. Przenosiłem paczki z samochodów do sklepu, później pakowałem towar, myłem szyby, sprzątałem, a w każdą sobotę chodziliśmy do kina. A później wzięliśmy ślub i byłem tak samo szczęśliwy jak dziś. Może nawet szczęśliwszy, bo dzień i noc marzyłem, żeby zdobyć to, co mamy dzisiaj.

Pani Quarendon uśmiechnęła się, ale nie dostrzegł tego, gdyż szedł za nią.

– Melwin, nie okłamuj mnie!

Roześmiała się nagle. Jej śmiech nie był śmiechem siwej, starzejącej się kobiety. Był dźwięczny i młody.

– Nigdy dotąd cię nie okłamałem! – powiedział pan Quarendon z przekonaniem tym większym, że natychmiast w umyśle jego zaczęły pojawiać się bardziej lub mniej zamglone twarze dziewcząt i kobiet, ogniwa łańcucha jego mniejszych i większych win, o których na szczęście nie wiedziała i nigdy się nie dowie, jeśli to będzie w jego mocy. Spoważniał nagle, ale jego żona nie zauważyła tego.

– Nie myślę o żadnych wielkich kłamstwach – Sara Quarendon machnęła ręką nie odwracając się i nie zwalniając kroku. – Powiedziałeś przed chwilą, że marzyłeś wtedy o tym, co masz dziś. To nieprawda, albo, jeśli chcesz, to nie cała prawda, bo marzysz bez przerwy! Nie przestajesz marzyć ani na chwilę, chociaż inny człowiek na twoim miejscu uznałby, że osiągnął już dość sukcesów jak na jedno krótkie ludzkie życie.

– Zaczekaj – powiedział Melwin Quarendon. Przystanęli. Psy przysiadły. Grzbiet wzgórza wydał mu się, na szczęście, o wiele bliższy. Odetchnął głęboko.

– Nie wolno przestać marzyć – przytaknął sobie zdecydowanym ruchem głowy. – Bo co pozostanie? Człowiek, który pracował przez całe życie, jaką radość może znaleźć w tym, że nagle pewnego dnia przestanie pracować tylko dlatego, że zarobił bardzo wiele pieniędzy? Pieniędzmi mierzy się sukces, ale same pieniądze nie są sukcesem. Zarobić milion, kiedy ma się sto milionów jest łatwiej niż zarobić sto funtów, kiedy ma się dziesięć. Już wtedy, na początku, zrozumiałem, że na każdego klienta, który kupił zwykłą powieść albo tomik poezji, wypada dziesięciu kupujących nowości z nieboszczykiem albo na pół rozebraną, ponętną, przerażoną dziewczyną na okładce. Na kogoś, kto umiałby opanować ten rynek i sterować nim, czekały góry złota. Ale miałem dwadzieścia lat i ani pensa przy duszy. Stu innych, bogatych, sprytnych i przedsiębiorczych zajmowało się tym od dziesięcioleci. Pamiętasz nasz pierwszy sklepik? Kupowałem rozsypujące się książki i sklejałem je w nocy, a ty ze mną. Sprzedawali nam je po parę pensów mali chłopcy, a kupowali je inni chłopcy płacąc pensa lub dwa więcej… i zbierałem te pensy nie mówiąc ci, po co je zbieram. Bałem się, że będziesz protestowała, płakała, byłaś wtedy w ciąży, Ryszard miał przyjść na świat. A wszystko wydawało się takie niepewne. Byliśmy biedni. Jak mogłem ci powiedzieć, że chce wydrukować moją pierwszą książkę zanim dziecko się urodzi?

Szli bardzo powoli. Sara Quarendon milczała.

– Chciałem zostać wydawcą, a nie miałem nawet szylinga na zapłacenie pierwszemu autorowi. Autora zresztą także nie miałem ani tej wymarzonej książki. A gdybym ich miał, nie miałbym dość pieniędzy na opłacenie papieru, drukarni i kogoś, kto zrobiłby dobrą okładkę… To dziwne, ale wiedziałem, jak ma wyglądać ta okładka, chociaż było to zupełnie bez sensu, skoro nie znałem treści książki… Wiedziałem też, jak ma się nazywać wydawnictwo. QUARENDON PRESS! Tak, Saro. Usypiając marzyłem o tym, że ta nazwa znana będzie nie tylko w Londynie, ale w Nowym Yorku, Toronto, Melbourne, Johannesburgu, wszędzie na świecie, gdzie ludzie czytają po angielsku… W końcu znalazłem autora i książkę, a twoja matka pożyczyła nam sto funtów, które odłożyła sobie na starość…

Urwał. Łagodny uśmiech ogarnął jego pucołowatą, pozbawioną niemal zmarszczek twarz. Pani Quarendon przeszła jeszcze kilka kroków i zatrzymała się. Byli już na szczycie wyniosłości. Jej mąż przystanął tuż obok i położył lekko rękę na jej ramieniu. Przed nimi i za nimi rozciągały się w złotawej popołudniowej mgiełce pasma niewielkich wzgórz i płytkich dolin Kentu. Wiatr ucichł zupełnie. Było bardzo ciepło i cicho.

Melwin uniósł dłoń. Wyciągnięte ramię skierował ku ścieżce, którą nadeszli, biegnącej przez okolone żywopłotami pola. Opadały one ku wielkiej kępie starych drzew, z pomiędzy których wynurzał się pokryty ciemnoczerwoną, prastarą dachówką spadzisty dach wielkiego domu.

– Gdybym był błaznem i gdybym przestał marzyć – powiedział pan Quarendon – nazwałbym go moją letnią rezydencją i spędzałbym tu połowę życia. Na szczęście, wciąż jeszcze nie mam na to czasu i wpadamy tu tylko na weekendy.

– Melwin… – powiedziała półgłosem pani Quarendon.

– Co, kochanie?

Zdjął rękę z jej ramienia i odruchowo pogładził ją po policzku. Później, jak gdyby zawstydzony, prędko opuścił ramię.

– Co chcesz mi powiedzieć?

– Ja? Tobie? Dlaczego sądzisz, że właśnie teraz miałbym ci powiedzieć coś nadzwyczajnego? – potrząsnął głową.

– Kobiecie, która przeżyła z mężczyzną czterdzieści lat, nie powinien ten mężczyzna zadawać takich pytań.

– Widać na pół mili, że chcesz mi o czymś opowiedzieć. Dlatego tak łatwo zgodziłeś się na ten spacer, chociaż zawsze muszę cię przekonywać co najmniej przez pół dnia. Zresztą już od pewnego czasu jesteś napięty i rozmyślasz o czymś. Zaraz zaczniemy schodzić w stronę domu. Joanna obiecała, że przyjedzie z dziećmi przed kolacją i zostaną przez trzy dni. Więc jeżeli rzeczywiście jest coś bardzo ważnego, o czym bardzo chcesz mi opowiedzieć, najlepiej będzie, jeżeli zrobisz to teraz.

– Kiedy naprawdę, moja droga, nie ma niczego, co… – Pan Quarendon urwał, a później roześmiał się.

– To prawda, wiesz o mnie pewnie więcej niż ktokolwiek na tym świecie. Ale nie dlatego, że przeżyłaś ze mną czterdzieści lat. Wydaje mi się, że zawsze wszystko wiedziałaś. Nie zmieniłaś się. Nie zmieniłaś się, chociaż syn nasz mówi oxfordzkim akcentem i spaceruje niedbale jak lord po dywanach gmachu QUARENDON PRESS w Nowym Yorku, a nasza śliczna i delikatna jak orchidea córka jest żoną członka parlamentu i ma osobną niańkę do każdego z moich wnuków. Przyjęłaś to wszystko, co zesłał nam los, ale na szczęście pozostałaś w duszy młodziutką pokojówką z małego hoteliku, tak jak ja wciąż jeszcze jestem w jakiś przedziwny sposób związany z tym chłopcem z księgarni, który zapraszał cię na lody. Nauczyliśmy się mówić jak ludzie z innej niż nasza sfery, obrośliśmy w piórka, w miliony kolorowych piórek, ale gdzieś w głębi nic się w nas nie zmieniło. I chwała niech będzie Bogu za to! Bo znaczy to, że nie straciliśmy jeszcze siły.

– Masz słuszność – powiedziała pani Quarendon – ja też tak to odczuwam. Ale czy potrzeba aż tylu słów, żeby wyrazić to, o czym oboje dobrze wiemy? Jesteś czymś podniecony, czymś, co ci chodzi po głowie. Znowu o czymś marzysz, prawda?

– Tak – pan Quarendon odetchnął z ulgą. Jeśli opowie jej o swoim projekcie, powinna uwierzyć, że to jedyny powód zmiany w jego zachowaniu. Stłumił nagłe westchnienie i powiedział pogodnie: – Wymyśliłem coś nowego…

– Coś nowego? Czy chcesz zmienić QUARENDON PRESS w coś innego? Dlaczego, Melwinie?

– Nie zrozumiałaś mnie… – zastanawiał się przez chwilę. Mimowolnie zaczęli schodzić, idąc tym razem obok siebie. Psy przez chwilę siedziały na szczycie wzgórza, a później zbiegły truchtem i poszły za nimi.

– Może zacznę inaczej… – powiedział. – Cóż to jest QUARENDON PRESS? W rzeczywistości to taki sam dom wydawniczy jak inne, może tylko nieco większy. Mamy przedstawicielstwa i księgarnie na wszystkich kontynentach, podpisaliśmy wieloletnie kontrakty z wieloma dobrymi pisarzami kryminalnymi i zarabiamy masę pieniędzy. To prawda, ale to wszystko.

– A czy nie o tym marzyłeś mając dwadzieścia lat?

– To też prawda. – Więc o co chodzi?

– Chodzi o światowe imperium powieści kryminalnej! – powiedział cicho pan Quarendon i spuścił oczy wpatrując się w dmuchawce rosnące obok ścieżki.

– Nie rozumiem – powiedziała jego żona. – Powiedz mi, co dokładnie masz na myśli?

Pan Quarendon zatrzymał się, zerwał ostrożnie najbliższy dmuchawiec, uniósł go i dmuchnął. Później odrzucił od siebie nagą łodyżkę.

– Jeżeli żądasz, żebym był zupełnie szczery, nie wiem, co dokładnie mam na myśli. Wiem tylko, czego bym chciał… Chciałbym, kiedy będę już stary, przekazać Ryszardowi firmę, która byłaby tak znana jak jej najlepsi autorzy. Słowa QUARENDON PRESS powinny być dla czytelników tak samo ważne jak tytuły naszych książek i nazwiska ich autorów. Świat zna tysiące rodzajów zbrodni wielkich i małych, morderstwo jest stare jak świat! Ileż zbrodni można wskrzesić, ile rozwikłać dawnych tajemnic! A dodaj do tego małych, współczesnych dyktatorów i wielkie organizacje przestępcze! Zbrodnia jest wszędzie i w ślad za nią powinna iść QUARENDON PRESS! A świat powinien o tym wiedzieć! Tego rodzaju reklamy nie próbował dotąd nikt!

Umilkł i odetchnął głęboko.

– Ale to wymaga tysięcy ludzi i agencji śledczej obejmującej cały świat – powiedziała spokojnie jego żona. – Żaden prywatny człowiek, żadna firma, chociażby największa, nie może nawet o tym marzyć.

– Gdybym kiedyś nie marzył, byłbym do tej pory ekspedientem w księgarni. Cały świat, to sprawa przyszłości, ale jak zawsze trzeba od czegoś zacząć i zobaczyć, co wyniknie z pierwszego posunięcia. Później zastanowię się, co dalej.

Czy wymyśliłeś już pierwsze posunięcie?

– Tak. Kupiłem zamek.

– Kupiłeś zamek?

Pani Quarendon zatrzymała się pośrodku ścieżki. Nagle opuścił ją dystyngowany umiar, którego mozolnie uczyła się przez lat czterdzieści.

– Czyś ty czasem nie upadł na głowę, Melwinie? Pan Quarendon objął ją w pół i pocałował w policzek.

– Nie martw się, staruszko! Kupiłem go niemal za darmo. Ale nie jest to zwyczajny zamek. Trzysta lat temu popełniono w nim zbrodnię doskonałą i do tej pory nikt nie wie, co się stało z nieboszczką i czy zbrodnię tę na pewno popełniono. A to znaczy, że jeżeli chcę na serio potraktować moje własne plany, QUARENDON PRESS ma tam coś do roboty.

– Jeżeli będziesz chciał kupić każdy zamek, w którym kogoś zabito, czeka mnie na starość sprzątanie pokoi hotelowych. Naprawdę, nic innego nie umiem robić. Moja babka zawsze mówiła, że mężczyźni tracą rozum, kiedy zaczyna im się za dobrze powodzić.

– Do tej pory nie miałaś powodu do narzekania – pan Quarendon roześmiał się.

– Ten zamek to nasz królik doświadczalny. Za parę tygodni ściągnę tam małą grupkę znanych w całym kraju bardzo ciekawych ludzi: naszych najpopularniejszych autorów i inne autorytety w dziedzinie zbrodni. Będziemy tam świętowali wydanie pięciomilionowego egzemplarza książek Amandy Judd, a później wszyscy zasiądą do rozwiązywania zagadki zamku. To będzie cudowna historia, Saro. Najwspanialsze umysły Anglii na tropie morderstwa popełnionego przed trzystu laty! W dodatku, ten zamek jest mroczny i straszny jak w bajce. Stoi na nagiej przybrzeżnej skale pośród morza i dostać można się do niego z lądu tylko w czasie odpływu. Każdy przypływ zmienia go ponownie w wyspę. I gdzieś w nim ukryta jest zapewne kobieta zabita przez zazdrosnego męża. Nikt nigdy nie odszukał jej ciała. Podanie mówi, że ona nadal tam straszy, grożąc śmiercią tym, którzy pragną ją odnaleźć. Prawdziwa biała dama!

Zaprosiłem tam Joe Alexa, oczywiście Amandę Judd, Beniamina Parkera ze Scotland Yardu i parę innych znanych osób, a nawet starą panią, która napisała książkę o białych damach pojawiających się w angielskich zamkach. Namówiłem też Harolda Edingtona do spędzenia tam z nami tego weekendu. Podsekretarz stanu doda całej imprezie splendoru. Wszystko zacznie się niewinnie. Najpierw będzie to tylko zabawa, konkurs tropienia po przygotowanych z góry śladach. Białą damę zastąpi żywa dziewczyna, a kto ją pierwszy odnajdzie, otrzyma stosowną nagrodę. Ale naprawdę ważna będzie dopiero druga noc, kiedy QUARENDON PRESS po raz pierwszy spotka się z prawdziwą zbrodnią, i to zbrodnią sprzed stuleci!

Pani Quarendon westchnęła.

– Myślę, że zrozumiałam twój pomysł – powiedziała spokojnie. – Chcesz zmienić system reklamy i związać z nazwą twojego wydawnictwa rozmaite tajemnicze i mrożące krew w żyłach wypadki. To prawda, nikt tego dotąd nie robił. Ten pomysł z zamkiem, z groźną białą damą, z zebraniem tam grupki ludzi, którzy tyle napisali i tyle wiedzą o tajemniczych zbrodniach, to wszystko jest bardzo dobre. Na pewno będzie to sensacja. Czy zaprosiłeś prasę i telewizję?

– Niech mnie Bóg strzeże! – zawołał pan Quarendon. – Wszystko by przepadło! Potraktowano by to jako zwykły trick reklamowy znanej firmy wydawniczej. Nie, niech dowiedzą się o tym po fakcie, niech węszą i proszą o informacje! Dopiero wtedy to ich naprawdę zaciekawi! Pozwolę sobie jednak na jeden wyjątek, bo konieczny mi jest utalentowany świadek, który to wszystko rozgłosi. Zaprosiłem więc pewną recenzentkę, uznaną wyrocznię w sprawach literatury kryminalnej. Oczywiście, zaprosiłem ją jako gościa, a nie sprawozdawcę. Ale żadna rasowa dziennikarka nie może oprzeć się takiej sposobności.

No dobrze, ale skąd wiesz, że tajemnica tej białej damy zostanie rozwiązana?

Zawsze wierzyłem, że los jest po mojej stronie – powiedział beztrosko pan Quarendon i mrugnął porozumiewawczo.

I jeszcze jedno – pani Quarendon wzdrygnąła się – a co będzie, jeżeli ten duch naprawdę nienawidzi obcych, którzy chcą go odnaleźć; i ktoś zginie? Wiem, że mówię głupstwa, ale jestem trochę przesądna. Co byś zrobił, gdyby popełniono tam teraz jakieś tajemnicze morderstwo?

– Morderstwo! – Pan Quarendon wzdrygnął się mimowolnie, ale zaraz dodał z uśmiechem. – To byłoby zbyt piękne! Niestety, morderstwa nie da się zamówić za żadne pieniądze! Zaprosiłem samych godnych szacunku ludzi. A szkoda! – Roześmiał się znowu ale natychmiast spoważniał.

– Mam nadzieję, że nie wybierasz się tam? – spytała jego żona.

– Oczywiście, że się wybieram. Muszę to obejrzeć na własne oczy. Tyle spraw trzeba jeszcze przemyśleć, zanim ruszymy pełną parą. Żebyś się nie niepokoiła, zaprosiłem doktora Harcrofta. Będzie dbał o moje tłuste serce, kiedy nadejdą chwile napięcia. A mam nadzieję, że będzie ich aż nadto! Tristan i Izolda też pojadą.

Odwrócił się ku psom.

– Przyda się wam trochę morskiego powietrza, prawda? Psy uniosły głowy i odpowiedziały mu spojrzeniem pełnym bezgranicznej wierności.


II “Rozwiała się jako mgła i nie odnalazł jej nikt…”

<p>II “Rozwiała się jako mgła i nie odnalazł jej nikt…”</p>

– List z QUARENDON PRESS, proszę pana – powiedział Higgins podchodząc do stołu, przy którym siedział jego chlebodawca.

Joe wziął do ręki wielką, ciężką kopertę i odruchowo zważył ją na dłoni.

– Dziękuję.

Higgins skłonił głowę, wyprostował się i ruszył ku drzwiom. Zatrzymał się z ręką na klamce.

– Czy będzie pan jadł lunch w domu?

– Tak. Będę pisał do wieczora, jeżeli nic mi nie przeszkodzi.

– Czy mam odpowiadać, że nie ma pana w domu, jeżeli ktoś zadzwoni?

– Tak. Z wyjątkiem panny Beacon, oczywiście.

– Oczywiście, proszę pana.

Drzwi zamknęły się cicho. Joe otworzył kopertę. Wewnątrz znajdował się duży, barwny folder z doczepioną spinaczem podłużną wąską, białą kopertą, w której lewym rogu widniał maleńki zielony nadruk:

QUARENDON PRESS

MELWIN QUARENDON,

PREZYDENT

Joe odłożył folder i otworzył kopertę.


“Drogi Mr. Alex,

Za dwa tygodnie ukaże się nakładem nasiej firmy nowa książka Pańskiej koleżanki Amandy]udd. W chwili ukończenia druku liczba egzemplarzy jej książek wydanych przez QUAREN DON PRESS osiągnie pięć milionów.

Chcielibyśmy uczcić ten “jubileusz” w sposób być może trochę niecodzienny, ale moim skromnym zdaniem, najstosowniejszy, zważywszy specyfikę naszego wydawnictwa. Nie wyobrażam sobie, aby pośród gości Zebranych podczas tej małej uroczystości mogło zabraknąć człowieka będącego od lat jednym z, filarów, na których wspiera się przyjazne Zainteresowanie czytelników powieści kryminalnych naszą firmą. Nie chcę rozpisywać się o szczegółach, gdyż Znajdzie je Pan w załączonym folderze wraz z absolutnie autentycznym zapisem jednego z kronikarzy hrabstwa Devon.

O tym wszystkim i o paru innych sprawach, które rozważam obecnie, chciałbym bardzo z, Panem porozmawiać i jeśli znajdzie Pan dla mnie nieco czasu, będę zaszczycony mogąc zjeść z Panem lunch któregoś z najbliższych dni. Byłoby mi także miło, gdy by udał się Pan wraz ze mną do zamku, gdzie pani Amanda Judd będzie nas już oczekiwała, gdyż to jej, oczywiście, przypadnie rola gospodyni podczas tego spotkania…”


Alex przesunął oczyma po kilku następnych zdaniach zawierających zwykłe uprzejmości i odłożywszy list sięgnął po folder.

Spojrzał na okładkę, którą stanowiły dwa barwne, leżące jedno nad drugim zdjęcia tego samego kamiennego zameczku. W słońcu lśniły niemal czarne, wyciosane z ogromnych głazów ściany, wąska ostrołukowa brama i szczeliny okien. Zamek połączony był z lądem niskim, skalistym półwyspem, a z dala na widnokręgu widać było morze podchodzące ku ostrym, poszarpanym zboczom cypla, którego powierzchnię mury zamku opasywały niemal w całości.

Dlaczego dali dwa jednakowe zdjęcia na tej okładce? – pomyślał odruchowo Joe i nagle zrozumiał. Druga fotografia była pozornie taka sama: przedstawiała zamek z tej samej strony, o tej samej porze dnia i roku. A przecież wszystko było zupełnie inne. Zamek nie stał na stałym lądzie. Półwysep zniknął, część skały zniknęła, a czarne mury i wieża wznosiły się na wysepce, otoczonej z wszystkich stron morzem.

Joe patrzył przez chwilę, zastanawiając się, czy chodzi o zwykły fotomontaż, czy o jakiś dowcip, którego sens powinien pojąć po przeczytaniu folderu. Nagle zrozumiał i pochylił się z zaciekawieniem nad okładką. Oba zdjęcia były prawdziwe, zrobione w pewnym odstępie czasu, podczas największego przypływu i największego odpływu.

Otworzył folder.

“Amanda Judd i QUARENDON PRESS mają zaszczyt Zaprosić Pana w dniu…”

Przewrócił kartkę. Stronę trzecią folderu zajmowała wielka fotografia kamiennej komnaty. Pomiędzy dwiema lśniącymi, bogatymi zbrojami, najwyraźniej z okresu wczesnego Renesansu, stała okuta, gotycka skrzynia. Środek komnaty zajmował ogromny stół, ciągnący się niemal przez całą jej długość ku dwu wąskim szczelinom strzelnic, przez które wpadało jaskrawe dzienne światło. Na przeciwległej ścianie wisiały dwie długie półki z grubego, poczerniałego dębu, wypełnione książkami w pergaminowych oprawach. Kilka wielkich tomów było przykutych do półek łańcuchami, najwyraźniej tak długimi, by można było księgi położyć na stole otoczonym drewnianymi ciężkimi ławami. W rogu fotografii dostrzec można było zarys obramowania i ciemną wnękę kamiennego kominka.

Pod zdjęciem biegł napis:

Wielka komnata zamkowa, zachowana w niezmienionym kształcie od czasu wybudowania zamku w XIII wieku. Tu, jak mówi tradycja, rycerz bernard De Vere przyjmował ucztą króla Ryszarda II, gdy ów monarcha objeżdżał granice swego królestwa.

Na czwartej stronie nie było żadnego zdjęcia. Zajmował ją gęsty, naśladujący siedemnastowieczne ręczne pisma, tekst pod nagłówkiem:


RZECZ O GWAŁTOWNEJ ŚMIERCI

SIR EDWARDA DE VERE

I JEGO MAŁŻONKI, NADOBNEJ LADY EWY


«W czasie, gdy zbliżała się ostateczna rozprawa między armią króla Karola a wojskami lorda Protektora, sir Edward De Vere pożegnał Ewę, swą młodą, świeżo poślubioną małżonkę i wierny przysiędze, zebrawszy wszystkich swych ludzi mogących dosiąść konia, ruszył w pomoc królowi, pozostawiając zamek niemal bez obrony. Ufał jednak, że nic złego spotkać nie może tych, których pozostawia, gdyż miejsce to sama Natura uczyniła tak warownym, że choćby załogę jego stanowiły jeno niewiasty i starcy, trzeba byłoby wielkich sił i długiego czasu, by je zdobyć. Zamek jego, zwany Zębem Wilka (pewnie z przyczyny wyglądu swego, jako że wieża jego jak kieł wilczy sterczy pośród morza), połączony jest groblą kamienną z brzegiem Hrabstwa Devon, wszelako nie zawsze, jeno godzin kilka dnia każdego, gdyż kryją ją przypływy morza, a wówczas nikt do zamku nie dotrze, choćby miał wiele łodzi i okrętów. Ostre, zjeżone skały, pośród których morze kipi i wre, nawet w najspokojniejszy, bezwietrzny dzień letni, nie pozwolą tam dotrzeć żadnemu żywemu stworzeniu, prócz ptactwa wodnego nie dbającego o takie przeszkody. Wszelako zamek, leżący z dala od miast i dróg bitych, między morzem a rozległym pustkowiem, bezpieczny był od band wałęsających się pośród żyźniejszych, wróżących większy łup okolic.

Rozkazawszy więc, aby w czas odpływu zawsze trzymano uniesiony most zwodzony, sir Edward odjechał na wojnę.

Był na niej długo, póki korona królewska nie padła w proch przed potęgą Parlamentu. A jako czas pokazał, lepiej by się stało, gdyby poszedł w ślad za ludźmi mniejszego serca, którzy zawczasu opuścili swego nieszczęsnego monarchę. Powracając, gdy znalazł się w hrabstwie Devon, pozostawił ludzi, by czuwali przy wozach, na których nagromadził nieco łupów zdobytych w tej bratobójczej wojnie, a sam ruszył konno nie mając z sobą żadnego ze zbrojnych, tak był stęskniony widoku swej młodej, czekającej w zamku małżonki. Wątpić nie trzeba, że wiodła go także obawa, gdyż, choć jako już rzekliśmy, zamek był warowny, a miejsce, w którym stał, bezpieczne, wszelako niezbadane są wyroki Boże.

Wkrótce wyjechał z puszczy porastającej wzgórze schodzące ku nadmorskiej równinie, a na niej ujrzał pola uprawne, chaty swych wieśniaków i pastwiska należące do zamku, a także i sam zamek, dobrze widomy z dala, gdyż dzień był piękny. Zbliżywszy się podziękował Bogu widząc, że grobla skalna jest odkryta, a fale nie przelewają się przez nią.

Jak było dalej, wiadomo z opowieści starej jego piastunki, która napotkała go w furcie zamkowej, a także z tego, co rzekli ludzie jego, którzy byli z nim później. Prawda ich słów podważona być nie może, gdyż byli to ludzie prości, nie znający kłamstwa, a boleść okazywali prawdziwą i wątpić o niej nie można.

Gdy napotkał ową starą kobietę w furcie, zalała się ona łzami mówiąc, że jeszcze nim śniegi stopniały przyszła wieść o tym jak życie w boju postradał, podana przez ludzi, którzy przysięgali, że widzieli ciało jego martwe na pobojowisku. W tymże czasie, nim nastało przedwiośnie, chłopi okoliczni przywieźli do zamku młodego rannego szlachcica, który takoż był zwolennikiem Króla, ściganym przez ludzi Protektora. – “Małżonka twoja…” – rzekła piastunka – “jęła leczyć jego rany, a tak serdecznie, że nie odstępowała go za dnia ni w nocy. Dość rzec, panie, że gdy przyszła wieść o twojej śmierci, kryć się przestała ze swą skłonnością do niego, a on, choć zdrów już w pełni, także nie udał się w swoje strony, lecz pozostał i panem stał się nad nami, wydając ludziom rozkazy za przyzwoleniem tej, która miała strzec twego zamku i czci twojej…”

Sir Edward odparł jej na to, by zebrała wszystkich ludzi, czeladź całą, mężów, niewiasty i dzieci, i wyprowadziła wszystkich z zamku groblą na łąki. A niechaj tam czekają, póki do nich nie wyjdzie. Tak uczyniła, a on udał się do komnaty swej małżonki.

Czekali długo, spoglądając na zamek, z którego głos żaden nie dochodził. Cicho było, kobiety uklękły i poczęły się modlić, choć nikt im nie kazał; mężowie milczeli, a tylko dzieci niewinne bawiły się uganiając po polu.

Wreszcie w otwartej bramie ukazał się sir Edward De Vere, przeszedł po grobli, stanął przed nimi i rzekł im, aby wrócili do swych spraw w zamku. Sam zaś wziął wodze swego konia z ręki stajennego, który czekał przy grobli, dosiadł rumaka i ruszył drogą, którą przybył. Nie ujechał daleko, gdy spotkał swe wozy i ludzi, podążających do zamku.

Zatrzymał ich i nakazał, by czekali wraz z nim.

Niedługo przyszło im czekać, gdyż na drodze leśnej ukazał się wkrótce ów młody szlachcic, przyczyna całego nieszczęścia. Pojmali go, związali, a na rozkaz pana powiesili na pierwszym przydrożnym drzewie. Sir Edward, jak powiedzieli później, stał nieporuszony i patrzył, gdy tamten konał. A gdy upewnił się, że nie żyje, nakazał wozom jechać na zamek, wskoczył na konia i ruszył w stronę przeciwną.

Lecz nie ujechał daleko. Zaledwie wozy ruszyły, usłyszeli strzał, a gdy przybiegli, ujrzeli konia stojącego pośrodku drogi leśnej i sir Edwarda leżącego na ziemi. Palce jego martwej dłoni zaciskały się na jednym z dwóch pistoletów, które zawsze na wojnie miał zatknięte za pas. Krew splamiła już cały kaftan, gdyż kula, którą skierował w swą pierś, ugodziła wprost w serce. Łatwo pojąć z tego gwałtownego czynu, jak niezmiernie musiał miłować swą niewierną małżonkę. Sam przecie targnął się z rozpaczy na własny żywot i zatrzasnął przed sobą bramę wiodącą do Zbawienia Wiecznego.

Złożyli ciało jego na wozie, a na drugim ciało owego młodego szlachcica, który, choć grzeszny, także winien był otrzymać chrześcijański pochówek, i ruszyli ku zamkowi, gdzie kobiety zaczęły przetrząsać komnatę po komnacie, wszelkie schowki i zakamarki w poszukiwaniu swej pani. Nie mogła ona przecie opuścić zamku niedostrzeżona przez nich, gdyż nie odstąpili od grobli, a później powrócili i unieśli most zwodzony. Lecz nie znaleźli jej. Rozwiała się jako mgła i nie odnalazł jej nikt, choć wielu poszukiwało nie szczędząc trudu, chcąc znaleźć kryjówkę, do której sir Edward złożył jej ciało, jako że wszyscy zgodni są, że ukarał to jawne wiarołomstwo ciosem śmiertelnym, który zadał jej własną ręką. Dowodem tego, że ciało owej nieszczęsnej niewiasty nadal spoczywa ukryte w czeluściach murów zamkowych, niechaj będzie świadectwo wielu, którzy widzieli na własne oczy ducha jej w białej pokrwawionej szacie i przysięgają, że słyszeli głos żałosny, błagający, by nie szukano jej cielesnej powłoki i nie zakłócano spokoju ukrytych przed okiem ludzkim szczątków. Pośród ludu krąży też wieść, że nikt nie znajdzie miejsca, gdzie pogrzebał ją jej małżonek i zabójca, póki inną wiarołomną niewiastę nie spotka podobna kara w tym zamku. Wówczas dusza jej wyzwolona odejdzie tam, gdzie miłosierny Bóg naznaczy jej mieszkanie, a prochy odnalezione spoczną w poświęconej ziemi.»

Alex uniósł głowę i spojrzał w okno, zmarszczywszy brwi. Później uśmiechnął się. Ogarnęło go niejasne przeczucie tego, o czym pan Melwin Quarendon chce mówić z nim podczas lunchu, na który go zaprosił.


III “Nie sztuka mieć osiemnaście lat…”

<p>III “Nie sztuka mieć osiemnaście lat…”</p>

Któryś z zawistnych, a miała ich wielu, powiedział, że dobry Bóg obdarował Dorothy Ormsby tylko jednym rzeczywistym talentem: umiejętnością pozostawania podlotkiem. Była smukła, śliczna, jasnowłosa i spoglądała na świat niebieskimi, czystymi, nieodmiennie niewinnymi oczyma. Gdy stawała w drzwiach którejś z licznych redakcji w City rozglądając się z pełną wdzięku bezradnością za jakimś miejscem, gdzie mogłaby nakreślić szybko, niemal bez poprawek jedną ze swych krótkich, twardych, genialnie celnych recenzji, zawsze unosił się z krzesła któryś z niezliczonych, szpakowatych, starszych kolegów i z przyjaznym uśmiechem ofiarowywał jej krzesło, wskazując uprzejmym gestem stojącą na biurku maszynę do pisania. Nieodmiennie przyjmowała z dziewczęcym wdziękiem te niedwuznaczne dowody uznania dla swej wiośnianej urody.

Prawda była taka, że Dorothy Ormsby pisała recenzje już od piętnastu lat, a od dziesięciu była niekwestionowanym autorytetem i sędzią w rozległej dziedzinie zawierającej to wszystko, co na rynku wydawniczym mieści się w określeniu “powieść sensacyjna”. Miała lat trzydzieści siedem i mówiła o tym zdumiewającym fakcie głośno i dobitnie, ile razy nadarzyła się sposobność, bo towarzyszące temu wybuchy niedowierzania słuchaczy zawsze sprawiały jej prawdziwą, głęboką przyjemność. Doszło nawet do tego, że Mała Encyklopedia Powiedzeń Wielkich Ludzi wzbogaciła się przed rokiem o hasło: Dorothy Ormsby: “Nie sztuka mieć osiemnaście lat, kiedy się je ma!”.

W tej chwili Dorothy Ormsby otworzyła senne oczy, odwróciła powoli głowę w lewo, dostrzegła, że fosforyzujące wskazówki zegara pokazują niemal południe i wstała lekko, opuściwszy nogi na puszysty dywan. Ziewnęła. Naga jak Ewa, ruszyła na palcach ku drzwiom łazienki. Pośrodku pokoju przystanęła i obejrzała się. Story nie były dokładnie zasunięte i wpadała przez nie wąska smuga światła. Mężczyzna, którego pozostawiła w łóżku, nadal spał spokojnie. Z czułością przypatrywała się przez chwilę jego ciemnej, kędzierzawej, ledwie widocznej w półmroku głowie. Oddychał równo. Uśmiechnęła się. Chociaż trwało to już dwa miesiące, ta noc była miła jak poprzednie. Ale czas rozstania przybliżał się nieuchronnie. Zawsze tak było. Nie umiałaby określić, w jakich obszarach podświadomości budziły się pierwsze sygnały, ale gdy tylko pojawiały się, wiedziała na pewno, że tak się stanie. Jak gdyby nagle i bezpowrotnie zaczęły wysychać źródła namiętności, serdeczności i oddania, które jeszcze dzień wcześniej biły tak gwałtownie.

Dorothy weszła do łazienki i zamknęła cicho drzwi. Nadal uśmiechała się. Wiedziała, że wkrótce źródła te znów wytrysną. Ale będzie to już inny mężczyzna, chociaż nie wiedziała jeszcze, kto nim będzie. Była samotna i w przeciwieństwie do niemal wszystkich otaczających ją kobiet, chciała żyć i umrzeć nie wiążąc się z nikim i nie kochając naprawdę nikogo. Nie znosiła cierpienia, zazdrości, a nade wszystko kompromisu, który wtargnąłby w jej życie razem z człowiekie mającym prawo do zadawania pytań.

Odkręciła kurek nad wanną, narzuciła szlafrok i wyszła z łazienki. Minąwszy bibliotekę i wąski, ciemny hali, podeszła do drzwi wejściowych. Na słomiance stała butelka z mlekiem. Dorothy wzięła ją i zamknęła drzwi. Dopiero teraz dostrzegła na podłodze hallu dużą kopertę wrzuconą przez otwór na listy. Podniosła ją i wróciła do łazienki, postawiwszy po drodze mleko na stoliku w kuchni.

Zdjęła szlafrok i weszła do wanny nie zakręcając kurka. Sięgnęła po kopertę i rozdarła ją. Zerknęła na folder, później otworzyła drugą kopertę.

“Amanda Judd i QUARENDON PRESS mają zaszczyt…”

Przeczytała list prędko raz, później drugi raz i odruchowo zakręciła kurek, bo woda zaczęła sięgać już krawędzi wanny. Odrzuciła list na matę i zanurzyła ręce w wodzie. Przez chwilę leżała z zamkniętymi oczyma. Rzecz zapowiadała się ciekawie, a skoro miał się tam zebrać kwiat środowiska, które w pewnym sensie stanowiło o jej istnieniu, nie powinno jej było tam zabraknąć.

Nagle zmarszczyła brwi.

– Nie, nie będzie go tam… – szepnęła. – A nawet, gdyby był… – wzruszyła ramionami – przestał mnie już chyba nienawidzić. Tyle czasu już minęło. Trzy lata? Nie, cztery.

Sięgnęła po gąbkę zastanawiając się, w jakim celu QUARENDON PRESS urządza tę całą hecę. Ale nie uśmiechała się już.

Kiedy wyszła z łazienki, smagły, śliczny chłopak usiadł i przeciągnął się.

– Kawy… – powiedział cicho. – Błagam cię.

– Rozkazuj! – podeszła i pocałowała go lekko. – Każdy twój rozkaz będzie spełniony bez żadnej zwłoki.

Ale myliła się. Nastąpiła pewna zwłoka. Bo nagle wyciągnął ręce, ujął ją za ramiona i przyciągnął ku sobie. Przymknęła oczy i objęła go z niejasnym uczuciem, że obejmuje kogo innego. Ale uczucie to minęło tak szybko jak się pojawiło.

Pocałunki, którymi smagły przyjaciel okrywał jej ciało, nie dawały uporządkować myśli. Postanowiła leniwie, że nie będzie na razie myśleć o nadchodzącym spotkaniu w zamku o groźnej nazwie… jakiej nazwie?

Oddychała coraz szybciej. Pan Quarendon, jego goście, jej wspomnienia i czarna, kamienna budowla o zębatej wieży zawirowali, zanurzyli się w różowej mgle i zniknęli.


IV Znak zapytania

<p>IV Znak zapytania</p>

Jako dziecko lord Frederick Redland nie zdradzał nawet śladu zamiłowań, które później niemal całkowicie zawładnęły jego umysłem. Jako chłopiec, podczas pięciu łat, które spędził w Harrow School, przeczytał tyle samo książek sensacyjnych, ile przeczytałby w ciągu tego czasu każdy przeciętny chłopiec; może nawet nieco mniej, gdyż nie odznaczał się najbardziej lotnym umysłem i chcąc nie pozostawać w tyle, musiał spędzać nad podręcznikami szkolnymi więcej czasu niż inni.

Wszystko zmieniło się podczas ostatnich wakacji przed ukończeniem szkoły. Spędzał je w odwiecznej rezydencji Redlandów w Surrey i któregoś dnia wybrał się z ojcem na bażanty. Dzień był słoneczny, bezwietrzny i cichy. Szli oddaleni od siebie o kilkadziesiąt kroków, ale bażanty najwyraźniej przeniosły się dziś w inną część olbrzymiego parku, bo nigdzie nie było ich widać.

W pewnej chwili młody Frederick przystanął. Ojciec posuwał się przez pewien czas naprzód, ale kiedy obejrzał się, dostrzegł, że syn stoi patrząc na coś leżącego obok wybujałego krzaku jałowca.

– Co tam widzisz?! – krzyknął.

Chłopiec nie odpowiedział. Uniósł rękę i zaczął przywoływać go ruchem dłoni.

Po chwili stali już obok siebie wpatrując się w leżącą w trawie dziewczynę. Miała smukłe nogi, opalone ręce, spódniczkę mini i białą bluzkę. Jej długie, jasne włosy pozlepiane były niemal czarną, zakrzepłą krwią. To, co pozostało z twarzy…

– Nie patrz – powiedział ojciec biorąc go łagodnie za ramię.

– Dlaczego, tatusiu? Jestem już dorosły. Nie boję się tego widoku.

Stary lord wzdrygnął się. Głos syna był tak spokojny, jak gdyby w trawie leżał zastrzelony bażant.

– Wracajmy do domu – powiedział ojciec. – Trzeba natychmiast zawiadomić policję. To nie wygląda na wypadek.

– To morderstwo. – Frederick obejrzał się w kierunku leżącego w trawie ciała, nim ruszył za ojcem. – Nikt by nie mógł sam z sobą zrobić czegoś takiego.

A później przyjechała policja, karetka z lekarzem i dwoma pielęgniarzami, jacyś ludzie rozstawiali statywy na łące, a tyraliera umundurowanych policjantów przeczesała powoli cały park i odcinek biegnącej za nim drogi w poszukiwaniu śladów. Przez wiele dni trwały rozmowy z wszystkimi, którzy mieszkali albo znaleźli się przypadkiem w najbliższej okolicy. Ale dziewczyny nikt nie znał, nigdzie nie napotkano domu, w którym czekano by na jej powrót. Nikt niczego nie widział, nie słyszał, nie spotkał żadnej podobnie ubranej młodej kobiety.

I nigdy nie odkryto nazwiska zmarłej ani jej zabójcy. A trawa w parku rosła dalej, jak gdyby nic się nie stało.

Ale stało się wiele. Frederick pod wpływem tego przeżycia kupił podręcznik kryminologii, który okazał się także zbiorem przerażających zdjęć i rysunków. Kiedy był w Londynie, zachodził do muzeum figur woskowych Madame Tussaud, gdzie można było zobaczyć narzędzia zbrodni, wiernie odtworzone wnętrza zbryzgane krwią ofiar, sznury zakończone pętlą, te właśnie, naprawdę te, na których zawiśli mordercy; i maski pośmiertne sławnych i mniej sławnych ofiar.

Początkowo czytał rozmaite książki, ale później literatura sensacyjna zaczęła wypierać inne. Kiedy znalazł się w Cambridge, jego małe studenckie mieszkanie obrosło z wolna półkami pełnymi książek, których barwne, lakierowane okładki krzyczały rozpaczliwie o mrożących krew czynach.

Mijały lata. Umarł ojciec. Kiedy Frederick wygłosił swe pierwsze i równocześnie ostatnie przemówienie w Izbie Lordów, zadziwił bezgranicznie tych wszystkich, którzy znali go od najmłodszych lat i nieodmiennie uważali za głupca. Mowa była świetna, dotyczyła wzrostu przestępczości w Anglii, przemawiający miał najwyraźniej w małym palcu wszystkie statystyki, motywy, zjawiska kryminogenne i działalność policji na wszystkich obszarach i we wszystkich ważnych dla kryminologa środowiskach. Wrażenie było piorunujące, tym większe, że nie posługiwał się notatkami, lecz mówił z pamięci.

Ale lorda Fredericka nie interesowała kariera polityczna ani żadne stanowisko państwowe związane ze ściganiem przestępców czy wymiarem sprawiedliwości. Wycofał się niemal całkowicie z działalności społecznej. Na szczęście, odziedziczył wiele pieniędzy. Był tak bogaty, że mógł poświęcić się temu, co miało dla niego równie nieodparty urok jak dla innych konie czy kobiety: zbieraniem wszystkiego, co było związane ze zbrodnią. W porównaniu z kolekcją, którą zgromadził w ciągu ostatniego ćwierćwiecza, dział potworności Muzeum Madame Tussaud wydawał się niewinną wystawą dla grzecznych dzieci. Świat nie znał biblioteki tak jednostronnej i tak zdumiewającej: rozpoczynały ją dwa papirusy egipskie z czasów XI dynastii, mówiące o zbrodni i karze. Kolekcja zawierała asyryjskie narzędzia tortur i kreteński labris o dwu ostrzach, a biegnąc przez średniowieczne izby tortur, zbiór pręgierzy i przerażających “bab” o ostrzach zwróconych do wewnątrz, kończyła się pluszowymi gablotami, w których leżały uszeregowane pociski wydobyte z ciał osób niezbyt znanych i bardzo znanych: prezydenta X, księcia Y i nieskończonej liczby innych.

Wszystko to było podzielone z naukową dokładnością na działy, zajmujące niemal cały jego dom w Londynie i wielką rezydencję w Surrey. A pomiędzy tymi dwoma muzeami krążył człowiek cichy, nieśmiały, samotny, choć od czasu do czasu wydający doskonałe obiady dla małej grupki ludzi, którzy go w danej chwili najbardziej ciekawili: najzdolniejszych pisarzy i oficerów policji, którzy wsławili się właśnie rozwiązaniem trudnej zagadki kryminalnej.

Z przyczyny, która dla niego samego nie była zupełnie jasna i zrozumiała, położył w parku (tam, gdzie przed laty znalazł ciało owej zmasakrowanej dziewczyny) biały, prostokątny kamień przypominający nagrobek. Na kamieniu tym kazał wyryć wielki znak zapytania. Później, po latach, wspomnienie tego młodego, martwego ciała stało się przyczyną przedziwnego wydarzenia, którego do dziś nie umiał pojąć.

Teraz, przechadzając się wolno po bibliotece, odczytał raz jeszcze zaproszenie pana Melwina Quarendona. Uśmiechnął się. To będzie ciekawa wycieczka i miłe spotkanie z paroma godnymi uwagi ludźmi.

Poprawił monokl, raz jeszcze zerknął na list i westchnął, bo nagle przyszło mu do głowy, że byłoby to nie tylko miłe, ale wspaniałe, niezapomniane spotkanie, gdyby zamiast udanej zbrodni popełniono tam prawdziwą. A choć nie sformułował nawet mgliście tej myśli, wiedział, kto powinien być ofiarą.

Wstał i przeszedł do rozległej sieni, biegnącej na przestrzał od frontonu do tylnego tarasu pałacu. Ruszył z wolna, żeby spojrzeć przez wielkie, oszklone, podwójne drzwi na aleję platanów, której koniec niknął w oddaleniu zamknięty ledwie widoczną z tej odległości, wysoko zwieńczoną bramą.

Po kilku krokach zatrzymał się i odruchowo, pieszczotliwie pogładził jeden z dwu drewnianych słupów, między którymi spoczywało lśniące, doskonale zakonserwowane ostrze gilotyny.

Sprowadzenie jej z Francji kosztowało go wiele trudu i otaczał ją uczuciem, jakim inni otaczają bliskie istoty.


V Stary, zmęczony człowiek

<p>V Stary, zmęczony człowiek</p>

Jordan Kedge otworzył kopertę, odłożył bez większego zaciekawienia folder i zaczął czytać list:


“Amanda Judd i QUARENDON PRESS mają zaszczyt zaprosić Pana w dniu…”

Nie wypuszczając listu z ręki, przymknął oczy. Po chwili uniósł powieki i odczytał list do końca. Wstał i ogarnąwszy poły szlafroka zaczął przechadzać się boso, tam i na powrót, po ogromnym, puszystym dywanie zajmującym niemal całą powierzchnię pokoju. W pewnej chwili zatrzymał się.

– To obrzydliwe – powiedział na głos, chociaż w pokoju nie było nikogo prócz niego – zapraszać mnie na tego rodzaju idiotyczne święto tej pani! Oczywiście, noga moja nie postanie w tym zwariowanym zamku!

Mimo to, podszedł znów do fotela i uniósł ze stolika folder. Zaczął go przeglądać odruchowo, nie zwracając uwagi na zdjęcia i przelatując pobieżnie tekst niewidzącymi oczami.

– Cóż za bzdura! – mruknął. – Jakiś nowy pomysł reklamowy starego Quarendona. Ale dlaczego ja mam w tym brać udział?

Upuścił folder na dywan i spojrzał w okno, za którym pośrodku trawnika kwitła gęsta kępa białych i ciemnoczerwonych róż. Jordan Kedge lubił kwiaty i samotność. Od pewnego czasu nie lubił jednak ludzi. Wsunął nogi w ranne pantofle, wstał i otworzył oszklone drzwi na taras.

Dzień był ciepły i cichy. Jordan zszedł po stopniach tarasu i usiadł na białej ławeczce twarzą ku słońcu.

– Śliczny poranek… – pomyślał. – W południe będzie upał, a już jest gorąco. Mało mamy w Anglii takich poranków, a ten stary błazen wybrał sobie akurat taki dzień. Nie przypuszcza chyba, że tam pojadę?

Zaklął cicho. Już od pierwszej chwili po przeczytaniu listu wiedział, że pojedzie.

Minęło trzydzieści pięć lat od czasu, gdy wydał swoją pierwszą książkę, która od razu przyniosła mu pewien sukces. Później przyszły sukcesy większe i mniejsze, ale był autorem poczytnym do dzisiaj. Tyle tylko, że w ostatnich latach Quarendon drukował raczej, od czasu do czasu, wznowienia jego dawnych powieści, wciąż jeszcze znajdujące czytelników, a on sam wiedział lepiej niż ktokolwiek inny, że nie jest już w stanie wymyślić ciekawego zabójstwa i logicznego, zaskakującego rozwiązania. Dwie ostatnie książki wrzucił po ukończeniu do kominka. Bał się. Nie mógł zapomnieć tego, co Dorothy Ormsby napisała o jego ostatniej, wydanej powieści: “Jordan Kedge utracił, jak się wydaje, zdolność do logicznego prowadzenia występujących postaci i budowania sytuacji mogących naprawdę przykuć uwagę czytelnika klasycznej powieści kryminalnej. Szkoda, bo kiedyś pisał lepiej i nie powinien narażać swej popularności, na którą latami pracował ^powodzeniem. Nie sądzę także, aby mógł przerzucić się na thrillery, gdyż, książki jego nigdy nie były przesycone nadmiarem grozy “błyskawicznymi zmianami sytuacji”.

Po tej recenzji Jordan Kedge znienawidził Dorothy banalną, straszną nienawiścią, która nie oszczędziła nieskończenie większych niż on pisarzy przeklinających w duchu nieskończenie większych niż ona krytyków.

Ale większą jeszcze, nieuświadomioną niemal nienawiść odczuwał czytając Amandę Judd. Była młoda, pełna zaskakujących pomysłów i wydawało się, że pisanie nie sprawia jej najmniejszych trudności. W ciągu ostatnich trzech lat każda jej książka była sensacją na rynku.

Szybko wstępowała po siedmiobarwnym łuku tęczy, po którym on schodził w dół ku krawędzi widnokręgu.

– Stary jestem – pomyślał – i zmęczony. Ale jeszcze pokażę im wszystkim. Trzeba się tylko trochę skupić…

Westchnął znowu. Wstał i ruszył przez trawnik ku otwartym drzwiom tarasu. Trzeba zobaczyć, co zawiera ten folder.

Choć starał się nie myśleć o tym, najbardziej nienawidził w tej chwili siebie.

Pojedzie, żeby tam być, pośród najlepszych, spełnić posłusznie życzenie Quarendona, uśmiechać się do wszystkich i rozpaczliwie starać się nie pozwolić światu, aby o nim zapomniał, bo przecież wciąż jeszcze jest, liczy się wśród elity pisarzy kryminalnych Anglii, on, stary, zmęczony człowiek.

Wszedł do pokoju, usiadł w fotelu i sięgnął po folder. Czytał powoli. Kiedy skończył, przymknął oczy. Prze? pewien czas trwał zupełnie nieruchomo. Nagle drgnął i otworzył oczy. Uśmiechnął się kącikami warg.

– Zobaczymy… – szepnął – zobaczymy.

Wstał i podjął wędrówkę wzdłuż i wszerz dywanu. Nadal uśmiechał się.


VI Nieposzlakowany, stanowczy i miły

<p>VI Nieposzlakowany, stanowczy i miły</p>

Nienagannie ubrany miody człowiek wszedł cicho do gabinetu. Idąc bezgłośnie po puszystym dywanie zbliżył się do ogromnego, lśniącego biurka, za którym siedział sir Harold Edington, podsekretarz stanu. Stos listów bezszelestnie opadł na pustą tacę.

– Poranna poczta, sir.

Edington skinął głową i zatrzymał odchodzącego ruchem uniesionej dłoni.

– O dziesiątej przyjdą ci ludzie z departamentu ceł, żeby omówić projekt nowych taryf. Proszę ich od razu wpuścić. Trzeba to w końcu załatwić.

– Tak, sir.

– To chyba wszystko, Johnny. – Uśmiechnął się i raz jeszcze skinął głową.

Młody człowiek zniknął za drzwiami.

Edington przysunął ku sobie tacę. Na szczęście, poczta była już wyselekcjonowana, większość listów powędrowała wprost do odpowiednich komórek ministerstwa. O treści niektórych, wymagających jego decyzji, dowie się podczas cotygodniowej poniedziałkowej odprawy. Na tacy pozostawały zwykle sprawy bardzo ważne albo osobiste. Zwrócił uwagę na wielką kopertę leżącą na wierzchu stosu przesyłek. Otworzył ją.


“Drogi Haroldzie,

mam nadzieję, że mimo nawału zajęć w Home Office zechcesz jednak wziąć udział w małej uroczystości, która…”


Przeczytał list do końca i położył go na biurku. Zmarszczył brwi, zacisnął powieki, uniósł je prędko i potrząsnął głową, jak gdyby pragnąc obudzić się ze snu.

– Więc jednak – powiedział z cichym zdumieniem.

Obaj pochodzili z Kentu i obaj przybyli przed laty do Londynu, biedni i pełni nadziei. Ale nadzieje ich były tak różne jak różne są marzenia o wielkiej fortunie od marzeń o karierze urzędniczej i nieskazitelnej opinii. Łączyło ich jednak coś więcej niż pochodzenie i okolica, w której ujrzeli po raz pierwszy światło dnia. Obu podobały się bardziej cylindry niż cyklistówki i obaj żywili tak częstą na wsi niechęć do rewolucyjnych przemian na tym najlepszym ze światów. Zapewne dlatego obaj należeli do Partii Konserwatywnej. Poznali się przed laty na jednym z jej kongresów.

Z uczuciem niejasnego niepokoju sięgnął po folder z fotografią zamku na okładce, ale w tej samej chwili otworzyły się drzwi.

– Przyszli radcy prawni i panowie z departamentu ceł – powiedział młody człowiek. – Czy mogą wejść?

– Tak, oczywiście!

Harold Edington ożywił się. Zgarnął listy i odsunął je od siebie. Później wstał i ruszył ku drzwiom. Czekający za nimi urzędnicy byli jego podwładnymi, ale podsekretarz stanu zawsze starał się na swój spokojny sposób, nie okazując zbytecznej wylewności, aby ludzie, nad którymi go postawiono, lubili go i szanowali. Chciał być nieposzlakowany, także w stosunku do nich. Nieposzlakowany, stanowczy i miły, nawet wówczas, gdy tak bardzo pragnął być sam jak w tej chwili.


VII Uśmiechnął się pogodnie

Komisarz Beniamin Parker, zastępca szefa Wydziału Kryminalnego Scotland Yardu, dostrzegł kątem oka zielone światełko i nacisnął guzik.

– Pan Joe Alex na linii – powiedział spokojny głos w słuchawce.

– W porządku, proszę łączyć. – Uśmiechnął się. – Jak się masz, Joe? Co, na miłość boską, każe ci dzwonić o tak wczesnej porze? Czy nie położyłeś się jeszcze?… Właśnie wstałeś! Więc jednak świat się zmienia, a my razem z nim… Co?… Tak, dostałem… Pan Quarendon napisał do mnie, a później zadzwonił… Co?… W pierwszej chwili nie byłem zdecydowany. Wydawało mi się to trochę niestosowne, żebym… Tak, wiem, co chcesz powiedzieć, ale daj mi dokończyć. Później pomyślałem, że to przecież weekend, a mam same dobre wspomnienia z Devonu. Ile razy się tam znalazłem, zawsze było ciepło i słonecznie, więc może i tym razem tak będzie. Zresztą, przeczytałem tę książeczkę, którą przysłał i wydało mi się to wszystko zabawne. Tyle mamy prawdziwych zbrodni, że trochę fikcji, to prawdziwa przyjemność dla zmęczonego, podstarzałego policjanta. Ten zamek wygląda tak jak powinien, groźnie i tajemniczo. A poza tym, nie znam twojej głównej konkurentki, pani Amandy Judd. Czytałem kilka jej książek. Nie chcę cię urazić, ale myślę, że jest zdolna. Wiesz najlepiej, że mam słabość do pisarzy kryminalnych… Co?… To bardzo ładnie z jego strony. Zastanawiałem się właśnie, jak tam dojechać… Przecież to niemal koniec świata. Czy ty też z nim jedziesz?… No, to świetnie!… Wyruszacie bardzo wcześnie?… Rozumiem… Co? Helikopterem? Znakomicie!… Można przyjąć, że, w każdym razie, zdążymy na lunch, a to też coś znaczy. Czy mam na was czekać u siebie w domu? A może, po prostu, przyjadę do ciebie?… Dobrze. Będę za kwadrans siódma. Do jutra!

Odłożył słuchawkę i odetchnął głęboko. Spojrzał na biurko. Po lewej stronie leżały równo poukładane meldunki, które powinien przejrzeć. Zaczął czytać szybko. Jakiś młodzieżowy gang, który jeszcze niczego wielkiego nie zdziałał, ale kiedyś może być groźny… Mąż, który chciał zabić żonę, ale na szczęście nie zabił, chociaż przewieziono ją do szpitala… Kradzież z włamaniem do kasy domu towarowego w Harrow. Zwykła londyńska noc, szczęśliwie bez trupów i bez poważnych katastrof.

Zastępca szefa Wydziału Kryminalnego wyciągnął szufladę i wyjął z niej barwny folder, na którym czarny zamek szczerzył wilczy ząb wieży pod błękitnym, bezchmurnym niebem.

– Superintendent Henslow do pana – powiedział cicho głośnik.

– Niech wejdzie.

Beniamin Parker wsunął folder na powrót do szuflady i uśmiechnął się pogodnie.


VIII Trzy fotografie

<p>VIII Trzy fotografie</p>

Pani Alexandra Bramley od wielu lat jadała śniadania w małym gabinecie, który przylegał do jej sypialni. Posiłek ten składał się nieodmiennie z filiżanki mocnej kawy, dwóch gorących grzanek j z masłem, jajka na miękko i szklanki pomarańczowego soku.

Dziś jednak nastąpiła istotna zmiana. Śniadanie podano o dwie godziny wcześniej. Spojrzała na stolik. Kawa, grzanki i sok zniknęły, ale jajko czekało nadal.

– Nie – powiedziała pani Bramley półgłosem. – Nie należy przejadać się przed podróżą…

Wstała i podeszła do małego biureczka zajmującego przestrzeń pomiędzy dwoma wielkimi oknami, przez które wlewało się łagodne światło świtu. Na biureczku stały trzy fotografie w jednakowych ciemnych srebrnych ramkach: siwy, spoglądający w obiektyw mężczyzna z lekko podkręconymi wąsami nie osłaniającymi wąskich warg, uśmiechnięta młoda kobieta o jasnych, krótko przyciętych włosach i młody mężczyzna o wielkich, poważnych oczach. Ostatnie zdjęcie ukazywało także wąskie klapy czarnej marynarki, wysoko zapiętą czarną kamizelkę i poprzeczne białe pasmo koloratki.

Pani Bramley uniosła fotografię siwego mężczyzny i uśmiechnęła się do niej.

– Cóż sądzisz o tym wszystkim, Johnie? – powiedziała nie podnosząc głosu. – Prawda, że nie powinnam jeść za wiele przed podróżą, szczególnie w moim wieku? – pokiwała głową. – Czy wiesz, że przedwczoraj skończyłam siedemdziesiąt lat? Na szczęście, nogi nie odmawiają mi jeszcze posłuszeństwa tak. jak mojej biednej mamie, kiedy doszła do tego wieku. Ale muszę na siebie uważać. Szczególnie teraz.

Przez chwilę wpatrywała się w fotografię, jak gdyby oczekując odpowiedzi, później postawiła ją na biurku i wzięła stojące pośrodku zdjęcie młodej kobiety.

– Nie martw się o mnie, Amy. Wiesz przecież, że muszę jechać. Kiedy się zobaczymy, opowiem ci dokładnie o wszystkim.

Do widzenia, córeczko!

Dotknęła lekko wargami szkła okrywającego zdjęcie i odstawiła ramkę, biorąc do ręki ostatnią fotografię.

– Wiem, co chcesz powiedzieć, George – westchnęła. – Ale nie próbuj mnie przekonać. Ja też wierzę, że dusze ludzi są nieśmiertelne. Ale wierzę także, że istnieje sprawiedliwość nie tylko wobec ludzi, ale wobec ich dusz po rozstaniu z ciałem. Czy dziwisz się, mój maleńki, że świat was trojga jest dla mnie ważniejszy, skoro pozostałam sama po tej stronie krawędzi? Wiesz przecież, jak bardzo czekam dnia spotkania z wami, z tobą, mój maleńki wnuczku…

Przymknęła oczy i przytuliła fotografię do ust, a później odstawiwszy ją stała przez chwilę patrząc w okno. Wstawał bezchmurny dzień.

Pani Bramley wyprostowała swoją drobną postać i podeszła do wielkiej oszklonej szafy bibliotecznej. Przez chwilę przesuwała oczyma po wypełnionych książkami półkach, później sięgnęła po gruby tom oprawny w zieloną skórę. Tytuł na grzbiecie był już nieco wytarty: Camille Flammarion Nawiedzone domy.

Odłożyła książkę na stolik i sięgnęła po następną: James Turner. Duchy południowo-zachodniej Anglii.

Stos książek na stoliku rósł z wolna. W pewnej chwili pani Bramley potrząsnęła głową i odniosła kilka z nich do szafy. Później weszła do sypialni i nacisnęła dzwonek. Czekała przez chwilę, wyprostowana, patrząc w okno.

– Czy pani dzwoniła?

– Tak, Jane. Weź te książki, zapakuj je do osobnej torby i zanieś do auta. Zaczekaj…

Podeszła znów do szafy i z dolnej półki wyjęła dwa identyczne egzemplarze książek. Zawahała się. Później podała je dziewczynie. Obie opatrzone były jej imieniem i panieńskim nazwiskiem, którym zawsze posługiwała się podpisując swe książki: Alexandra Wardell. Czy i dlaczego duchy pojawiają się.

– Zabierz i te. Tak, proszę pani.

Dziewczyna zbliżyła się do stolika i uniosła książki.

– Czy wszystko już spakowane?

– Tak, proszę pani. Walizki zniesione do samochodu, a Gregory czeka na podjeździe. ‘

Pani Bramley skinęła głową.

– Zadowolona jesteś z tego, że cię zabieram?

– Tak, proszę pani. Nigdy nie byłam w Devon. Podobno jest tam bardzo pięknie.

– Będziesz miała trochę więcej czasu niż zwykle – powiedziała pani Bramley z uśmiechem. – Program odwiedzin mówi, że goście będą przebywali w zamku na wyspie, zupełnie sami, przez czterdzieści osiem godzin, a wszystkie osoby towarzyszące pozostaną na stałym lądzie.

– A kto zajmie się panią w tym czasie?

– Och, dam sobie radę, Jane. Nie jestem jeszcze aż tak stara, żeby nie można było mnie zostawić bez pomocy przez dwa dni. Zresztą, nie będę tam przecież sama.

– Tak, proszę pani – powiedziała pokojówka Jane. – Z pewnością. Ale lubię doglądnąć, żeby wszystko było w porządku.

– Idźmy! – pani Bramley uśmiechnęła się ponownie. – Nie zapomnij książek.

– Na pewno nie zapomnę, proszę pani.

W kwadrans później szary, lśniący rolls-royce ruszył cicho parkową aleją ku bramie. Siedząc samotnie z tyłu, odgrodzona szybą od kierowcy i Jane, pani Bramley przymknęła oczy. A choć ludziom biednym wydaje się, że byliby bardzo szczęśliwi mając wiele pieniędzy, pani Bramley była bardzo bogata i bardzo smutna.

Lecz po chwili rysy jej wygładziły się. Spotkanie, które ją czekało, niosło z sobą przeczucie szczęścia.


IX Czy naprawdę coś mu dolega?

<p>IX Czy naprawdę coś mu dolega?</p>

Doktor Cecil Harcroft uniósł dużą czarną torbę podróżną i zważył ją w dłoni.

– Nie jest ciężka – powiedział z ulgą. – Na szczęście, to tylko dwa dni.

Podszedł do stołu i otworzył małą, także czarną walizeczkę zamykaną na szyfrowane zameczki.

– Zabierasz ją? – Agatha Harcroft uśmiechnęła się.

– Myślałam, że ma to być pogodny weekend z bankietem na cześć pani Amandy Judd i spotkaniem z domowym duchem o północy.

– Myślę, że tak będzie…

Doktor Harcroft przesunął oczyma po zawartości walizeczki, kiwnął z zadowoleniem głową i zamknął wieczko.

– Ale lekarz nigdy nie przestaje być lekarzem. Zresztą, pan Quarendon jest moim pacjentem i szczerze mówiąc myślę, że to jedyny powód tego zaproszenia,

– Czy naprawdę coś mu dolega? Harcroft uśmiechnął się.

– Trudno odpowiedzieć na tak sformułowane pytanie. Na pewno stan jego serca nie jest alarmujący, ale kłopot z ludźmi takimi jak Quarendon polega na tym, że przywykli do rozkazywania, a nie do wysłuchiwania rad, nawet profesjonalnych. – Znowu uśmiechnął się. – Ma już ponad sześćdziesiąt lat i bardzo przytył ostatnio. Ciśnienie także mu się podniosło. A ponieważ pracuje więcej i intensywniej niż niejeden młody człowiek, więc zaczyna się rysować pewien problem. A Quarendon jest człowiekiem tak bogatym, że pragnie, aby problem ten wziął na siebie zaufany lekarz. To znaczy, sądzi, że powinien przejadać się i pracować tak jak dotychczas, a ja powinienem wziąć na siebie ochronę jego bezcennego organizmu. Na razie ma na to coś w rodzaju mojej cichej zgody. Ale badam go dość często i jeżeli zauważę w jego elektrokardiogramie albo samopoczuciu jakąś wyraźną zmianę, wkroczę stanowczo i… zobaczymy, czy mnie posłucha. – Znów się uśmiechnął.

Ujął torbę i walizkę w ręce. Jego żona wstała z fotela, podeszła i pocałowała go lekko w policzek. Był wysokim, atletycznym mężczyzną, ale niemal dorównywała mu wzrostem.

– Ucałuj ode mnie chłopców, gdyby zadzwonili! – powiedział idąc w stronę drzwi. – Powiedz im, gdzie jestem i dodaj trochę szczegółów. Mam nadzieję że będą mi zazdrościli.

– Na pewno! Kiedy mam się ciebie spodziewać?

– W poniedziałek, oczywiście. Ale nie mam pojęcia, o której.

– Odwiedzę tatusia – powiedziała – i może zostanę u niego na noc. Więc, jeżeli miałbyś telefonować, zadzwoń najpierw do niego.

Odprowadziła go do drzwi, a kiedy wkładał torbę i walizeczkę do auta, nadal stała na ganku spokojna i uśmiechnięta. Zapuścił silnik i skinął jej ręką, Odpowiedziała ruchem głowy. Nie lubiła gwałtownych objawów uczucia. Widział ją przez chwilę w lusterku, później zwrócił oczy ku jezdni. Ulica była jeszcze niemal pusta. Zapowiadał się ciepły, słoneczny dzień.

Doktor Harcroft prowadził spokojnie i nadal myślał o żonie. Przeżyli z sobą dwadzieścia spokojnych, szczęśliwych lat, urodziła mu dwóch synów, którzy byli teraz daleko w szkole. W tej samej szkole, którą ukończył jej ojciec, stary sir Joshua Tabard, twardy, uczciwy, o tak niezłomnych zasadach moralnych, jak gdyby czytywał wyłącznie Dziesięć Przykazań. Musiał chyba ciężko przeżyć chwilę, gdy jego jedyna córka powiedziała mu przed laty, że kocha młodego, nikomu nieznanego lekarza, który przybył z dalekiej prowincji mając jako jedyny majątek wiarę we własne siły. Ale Agatha miała równie niezłomny charakter i równie niezłomne zasady jak jej ojciec, który stwierdził w końcu, że skoro zięć stał się jednym z najbardziej znanych kardiologów w Londynie, córka jego nie omyliła się. W dodatku, najwyraźniej była szczęśliwa. Kochał zresztą obu swych wnuków i wszystko ułożyło się dobrze.

Na skrzyżowaniu zapaliły się czerwone światła. Harcroft zahamował miękko. Wóz stanął.

Tak, nie chciał niczego więcej od życia. Wszyscy poszukują szczęścia, ale nie wszyscy je znajdują. A to było szczęście, które znalazł, utrzymał i którego powinien był bronić przed każdym zagrożeniem, jakie mogła nieść przyszłość.


X Czy przygotowałeś miejsce dla tych bestii?

<p>X Czy przygotowałeś miejsce dla tych bestii?</p>

Amanda Judd wsparła nagie łokcie na wysokim, kamiennym obramowaniu wieży i przyłożyła do oczu ciężką, polową lornetkę, za którą zniknęła niemal jej drobna, śniada twarz. W dole, początek odpływu odkrył czarną, gładką smugę skalnej grobli łączącej zamek z lądem, wznosząc ją nad drobnymi, rozmigotanymi w słońcu falami, które cofając się lizały chwilami jej krawędzie. Grobla i biegnąca wzdłuż niej stalowa poręcz lśniły parując w słońcu. Wkrótce cofające się morze osłoni na całej długości wąskiej zatoki rozległe jęzory piasków i tysiące ciemnych, wilgotnych głazów, nieruchomych jak stada olbrzymich zwierząt morskich wypoczywających przy brzegu. W osłoniętej półkolistym przylądkiem przystani na skraju wsi, biały jacht motorowy i kilkanaście łodzi rybackich, opadną nisko przy linii nadbrzeża. A wieczorem woda powróci.

Amanda przesunęła szkła wzdłuż pnącej się łagodnie ku górze wąskiej, asfaltowej drogi, która przecinała pola i niknęła w lesie porastającym grzbiet pasma odległych wzgórz. Później opuściła lornetkę ku domom wioski, wyglądającym z tej odległości jak domki lalek. Przed jednym z nich chłopiec w jaskrawo-zielonej koszuli bawił się z psem rzucając mu patyk. Blask słońca, stojącego już wysoko nad morzem za plecami patrzącej, rozjarzył szyby w niewielkich oknach.

– Nikogo… – powiedziała Amanda półgłosem – a dochodzi już dziesiąta. Boję się, że nie wszyscy zdążą na lunch.

Opuściła lornetkę i położyła ją na obramowaniu. Później zwróciła spojrzenie ku stojącej obok młodej kobiecie.

– Jak myślisz, Grace, czy wszyscy przyjadą?

– Oczywiście! – Grace Mapleton uśmiechnęła się. Była śliczna, smukła i spokojna – Po pierwsze, jesteś już tak znana, że nie ma chyba ani jednego człowieka w tym kraju, który nie skorzystałby z twojego zaproszenia. Po drugie, nie zapominaj, że sponsorem tego weekendu jest QUARENDON PRESS. Nie przypominam sobie, żeby Melwin Quarendon kiedykolwiek czegokolwiek zaniedbał. Możesz mi wierzyć, bo przez trzy lata byłam jego osobistą sekretarką.

– Mam nadzieję, że się nie mylisz – powiedziała cicho Amanda, nieco poważniej niż miała zamiar. – Nie chciałabym się ośmieszyć. – Mimowolnie zacisnęła usta.

Znad morza powiał mocniejszy podmuch i osłonił jej zatroskane oczy kosmykiem ciemnych rozwichrzonych włosów.

– Ośmieszyłby się ten, kto by nie przyjechał – dodała Grace z przekonaniem. – Dzwoniłam zresztą wczoraj do Londynu i biuro QUARENDON PRESS potwierdziło ich przyjazd. Wszyscy zostali powiadomieni i wybierają się tutaj. Oczywiście zawiadomiłam ich, że przed dziesiątą będzie się trudno do nas dostać. Nie wyobrażam sobie pana Quarendona brnącego po kolana w wodzie po grobli i zanurzanego po uszy przez każdą większą falę. Ale powiedziałam ci już przecież o tym.

– Tak, powiedziałaś… – Amanda Judd uśmiechnęła się niepewnie. – Nie rozumiem, dlaczego mnie to wszystko tak przejmuje? W końcu, taka miła uroczystość i trochę rozrywki, powinny mi sprawiać przyjemność i nic więcej. Chyba jestem przepracowana.

Ponownie uniosła lornetkę, ale odłożyła ją nie podnosząc ku oczom.

Grace Mapleton sięgnęła do kieszeni szortów i wyciągnęła złożoną we czworo kartkę papieru. Rozprostowała ją i przesunęła po niej szybko wzrokiem.

– Wszystko gotowe – powiedziała pogodnie. – Możesz się odprężyć, kochanie. Nie sprawdziłam jeszcze tylko, czy Frank zajął się sprawą tych psów, bo wziął to na siebie i powiedział, żebym nie zawracała sobie tym głowy…

Urwała, bo w mrocznej głębi wąskich kręconych schodów, opadających stromo w głąb wieży, rozległ się donośny męski głos:

– Amando, czy jesteś tam?

– Tak! – zawołała odwracając się.

Jasna, krótko ostrzyżona głowa jej męża wynurzyła się z wylotu schodów. Otworzył usta chcąc coś powiedzieć.

– Czy przygotowałeś miejsce dla tych bestii Quarendona? – zapytała prędko Amanda – Grace twierdzi, że to jedyna sprawa, której nie zdążyła jeszcze skontrolować.

.- Czy przygotowałem!

Frankt Tyler wyłonił się z otworu schodów i zrobił kilka kroków w kierunku stojących przy obramowaniu kobiet.

– Czcigodny Jonathan Dale, tutejszy stolarz wiejski, dostarczył mi wczoraj wspaniałą budę, w której zmieściłby się dorosły niedźwiedź z rodziną. Kazałem ją postawić na dziedzińcu… jeżeli tę studnię można nazwać dziedzińcem. Ale wydaje mi się, że psom nie będzie tam źle. Mogą nawet uznać, jeżeli mają dosyć wyobraźni, że dziedziniec nadaje się do biegania. W każdym razie, w budzie są dwa wypchane słomą sienniki, więc spać mają na czym.

Amanda z nagłym niepokojem zwróciła się ku swojej ślicznej sekretarce.

– A może pan Quarendon sypia z nimi w pokoju? – zapytała niepewnie. – Czy wiesz coś o tym?

– Przestałam być jego niewolnicą i zostałam twoją właśnie wówczas kiedy je kupił. Były wtedy bardzo małe. Nie widziałam ich od tego czasu. Nie umiem ci odpowie…

Urwała w pół słowa. Uniosła głowę. Frank także przysłonił oczy dłonią.

– Co to takiego? – zapytała Amanda – Samolot? Ale przecież to niemożliwe, żeby mógł tu…

– O, tam! – zawołała Grace wskazując wyciągniętą ręką. Helikopter pojawił się niespodziewanie, nadlatując nisko od strony wzgórz. Po chwili zatoczył niewielkie koło nad zamkiem, później zwolnił, stanął niemal w powietrzu i powoli osiadł na łące pomiędzy ostatnimi domami wioski a groblą.

– Powiedziałam ci dziś, że pan Quarendon nigdy niczego nie zaniedbuje – powiedziała Grace wskazując palcem.

Wzdłuż srebrzystej kabiny helikoptera biegł wielki lśniący w słońcu napis: QUARENDON PRESS.

Wirujące wiatraczne skrzydła zwolniły i opadły lekko, silnik ucichł. Amanda uniosła lornetkę.

– Wysuwają schodki… – powiedziała po chwili – jest pan Quarendon… i Joe Alex! Bardzo się cieszę, że przyleciał… Teraz kobieta… chyba Dorothy Ormsby. Lubię ją!

– Nic dziwnego! – Frank Tyler roześmiał się – Gdyby o mnie ktoś napisał tyle dobrego, kochałbym go do ostatniego tchnienia!

– Nie znam tego człowieka… – powiedziała Amanda – ani tego… i tego też nie… Jest jeszcze jeden… chyba i jego nie widziałam nigdy w życiu… O, psy! Jakie wielkie!

Prędko podała lornetkę Grace. – Może ty ich znasz?

Jej sekretarka wpatrywała się przez chwilę w grupkę ludzi, którzy za panem Quarendonem ruszyli w stronę grobli.

– Jeden z nich to Sir Harold Edington, podsekretarz stanu… jest też doktor Cecil Harcroft, który opiekuje się sercem pana Quarendona… i Jordan Kedge…

– To dobrze – Amanda skinęła głową. – Bałam się, że nie przyjedzie. Ostatnio nie wiodło mu się za dobrze, a przecież byłam jeszcze dzieckiem kiedy przeczytałam jego pierwszą książkę. Znam je wszystkie. A ten czwarty?

– Nie wiem kto to jest – Grace potrząsnęła głową. – Na pewno nigdy go nie spotkałam.

Amanda odwróciła się nagle od obramowania.

– Frank, na miłość boską! Dlaczego tu stoimy? Zbiegnij pierwszy i poślij kogoś ze służby po ich walizki. Ruszamy za tobą. Muszę ich powitać w bramie! Czy grobla nadaje się już do przejścia? Mam nadzieję, że nikt nie złamie nogi! Grace, czy masz przy sobie grzebień?

– Oczywiście – powiedziała spokojnie Grace Mapleton i sięgnąwszy do kieszonki bluzki wyjęła grzebień i podała jej.

Frank szybko zanurzył się w otworze schodów. Ruszyły za nim. Po chwili otoczył je półmrok rozjaśniony słabym blaskiem nagich, zawieszonych w górze żarówek. Kręcone schody opadały stromo w dół. Amanda zaczęła rozczesywać włosy idąc.

Kiedy wreszcie znalazły się u podnóża schodów i przez uchylone, okute, wąskie drzwi weszły do sieni zamkowej, przystanęła.

– Jak wyglądam?

– Wspaniale! – powiedziała z przekonaniem Grace.


XI “Istnieją tak jak pan i ja…”

<p>XI “Istnieją tak jak pan i ja…”</p>

– Wszyscy już są, prócz lorda Redlanda – powiedziała Amanda Judd. – Przed chwilą przybyła pani Alexandra Wardell. Przyjechała samochodem, dzielna staruszka! Zaprowadziłam ją do pokoju, żeby odpoczęła trochę po podróży. Jest urocza i przedziwna, taka krucha i delikatna! Nigdy bym nie uwierzyła, że napisała tyle książek o duchach. Zdaje się, że wie o nich wszystko.

– Ciekawe, czy wierzy w ich istnienie? – mruknął Kedge, ale tak głośno, że usłyszeli wszyscy siedzący przy stole.

– Och, tak! – Amanda klasnęła w dłonie. – Powiedziała mi parę słów o naszej bohaterce, to znaczy o tej nieszczęsnej lady De Vere, której los będziemy jutro próbowali ustalić, i zabrzmiało to tak, jakby mówiła o starej znajomej. Nie ma, zdaje się, najmniejszych wątpliwości, że nie tylko ciało ale i duch tej biedaczki przebywa tu razem z nami i po prostu mieszka w tym zamku… – Urwała i spojrzała z troską na stół. – Czy ktoś jest głodny? A może podać jeszcze trochę kawy albo herbaty?

Odpowiedział jej ogólny szmer i przeczące potrząsanie głowami.

– Proszę pamiętać, że w pokojach są dzwonki i służba czeka na polecenia… to znaczy, będzie czekała do wieczora, bo o zmierzchu zamkniemy bramę i zostaniemy zupełnie sami aż do rana. Zresztą, nikt nas nie będzie mógł odwiedzić i nikt nie wyjdzie z zamku aż do świtu, bo mniej więcej o dziesiątej wieczór przypływ zacznie zakrywać groblę…

Wstała.

– Proszę rządzić swoim czasem aż do popołudnia. Później chcemy zaproponować wszystkim naszym gościom wycieczkę jachtem, jeżeli pogoda się nie załamie. W tym czasie, my tutaj przygotujemy się do naszego “Wieczoru Grozy”.

Uśmiechnęła się i ruszyła ku drzwiom. Pan Quarendon odsunął krzesło i zwrócił się do siedzącego obok sir Harolda Edingtona.

– Czy chcesz pójść na spacer w kierunku tych wzgórz? Muszę dobrze przegonić psy, jeżeli mają być przez całą noc zamknięte na tym maleńkim dziedzińcu.

– Oczywiście! Z największą przyjemnością… Ruszyli obaj ku drzwiom, a za nimi inni.

– Pójdę do pokoju i spróbuję się zdrzemnąć – powiedział cicho Parker, pochylając głowę ku Alexowi kiedy zbliżali się ku drzwiom prowadzącym z jadalni do wąskiego korytarza, z którego wychodziły kamienne schody na piętro, gdzie mieściły się pokoje gościnne.

– Jeżeli nie pojawisz się do pierwszej, przyjdę cię obudzić.

– Alex zerknął na zegarek. – Czy dwie godziny snu wystarczą ci?

– Na pewno. Wystarczy nawet godzina – Parker westchnął.

– Wyszedłem wczoraj z Yardu wcześniej niż zwykle, bo chciałem się wyspać przed wycieczką. Ale w nocy dzwonili do mnie cztery razy… Było bardzo niespokojnie.

Stanęli u stóp schodów.

– Zostanę tu – powiedział Alex – i rozejrzę się trochę. Uwielbiam stare zamki, wąskie strzelnice i zębate wieże. Możesz usnąć jak dziecko. O pierwszej na pewno cię zbudzę.

Parker bez słowa skinął głową, westchnął raz jeszcze i zaczął powoli wspinać się po schodach. Po chwili zniknął w górze za pogrążonym w półmroku zakrętem.

Stąpając po gładkich, kamiennych płytach, Joe ruszył korytarzem rozjaśnionym mniej więcej w połowie smugą dziennego blasku padającą z prawej strony. Jeszcze kilka kroków i ściana korytarza skończyła się otwierając na rozległą sklepioną sień. Światło dnia padało z otwartej w murze furty, z której płynął także w głąb zamku strumień ciepłego powietrza.

Joe ruszył przez sień i stanął przed potężną bramą zamkniętą dwoma poprzecznymi balami dębowymi przesuniętymi przez czarne żelazne pierścienie. Krata grubości ramienia dorosłego mężczyzny unosiła się pod stropem na naprężonych łańcuchach opadających ku dwóm wielkim kołowrotom umocowanym w ścianie po obu stronach bramy. Po opuszczeniu zakryłaby także furtę…

Joe wyszedł i wyjrzał. Ku grobli schodziły stopnie wykute w skale, zapewne w czasach budowy zamku. Kiedy przed godziną wchodził tędy, miał wrażenie, że droga ku furcie jest łagodniejsza. Z góry wydawała się bardziej stroma. Jedyną oznaką współczesności były dwie stalowe, pomalowane ochronną farbą poręcze, schodzące w dół i biegnące środkiem grobli aż ku przeciwległemu brzegowi.

Joe stał przez chwilę nieruchomo patrząc na odległe wzgórza i bezchmurne niebo. Później znów przyjrzał się grobli. W czasie przypływu poręcz z pewnością także niknęła pod wodą… Jedno było niewątpliwe, brama zamkowa musiała znajdować się powyżej linii najwyższych przypływów, inaczej woda zalewałaby regularnie niższe pomieszczenia zamku… Ale zimą, kiedy grobla była oblodzona w czasie wyjątkowych mrozów, które przecież nawiedzały także i Devon, droga na stały ląd musiała być piekielnie trudnym i niebezpiecznym przedsięwzięciem…

Zrobił kilka kroków w dół i odwróciwszy się zadarł głowę. Tuż nad nim wznosiła się wieża zamku… Wspaniałe miejsce. Gdyby wróg stłoczony na stopniach próbował wyważyć bramę… obrońcy mogli bez żadnej przeszkody lać na głowy nacierających smołę, ukrop, rzucać nagromadzone głazy i masakrować ich bezkarnie… Tak, rycerz De Vere mógł wyruszyć na wojnę nie martwiąc się o los żony… – Uśmiechnął się.

Zawrócił i zaczął wchodzić po stopniach skalnych. Zatrzymał się nagle. Przed nim tkwiły w ciemnym otworze furty dwa potężne wilcze łby, nieruchome i wpatrzone w niego. Usłyszał głosy w sieni. Jeden z psów warknął ostrzegawczo i obnażył kły.

– Tristan!

Pan Quarendon ukazał się w furcie, a za nim sir Harold Edington.

– Tristan, co to ma znaczyć?

Pulchny wydawca nie podniósł głosu, ale oba psy wysunęły się z opuszczonymi głowami i podkulonymi ogonami.

– Nie przesłyszałem się chyba. Warknął na pana, prawda? – powiedział Quarendon. – Nigdy im się to nie zdarza. Może wytrąciła je z równowagi podróż powietrzna i nowe miejsce? Ale to ich nie tłumaczy. Tristan, wstydź się! Jeżeli zaczniemy zjadać naszych najlepszych autorów, nie zajedziemy daleko. Wstydź się, mówię!

Pies położył się i oparł głowę na wyciągniętych przednich łapach, odwracając wzrok jak człowiek przyłapany na niegodnym uczynku.

– Wstań! – powiedział pan Quarendon spokojnie. Tristan wstał.

– Idziemy!

Psy zbiegły i stanęły u wylotu grobli.

– Raz jeszcze przepraszam, mr. Alex – powiedział skromnie pan Quarendon.

– To niesłychane! – Joe potrząsnął głową. Nawet jeżeli zjedzą wszystkich pańskich autorów, ma pan w rezerwie drugi zawód, bardzo podobny… tresurę dzikich bestii.

Spojrzał w górę.

– Idę rozejrzeć się po okolicy ze szczytu tej wieży. Czy wolno tam wejść?

– Oczywiście! – powiedział pan Quarendon – cały zamek jest do dyspozycji naszych gości!… Ale drogę musi pan znaleźć sam, bo nie pamiętam, którędy się tam wchodzi.

– Spróbuję.

Joe uśmiechnął się i wszedł do sieni.

Przez chwilę stał rozglądając się. Bez żadnej istotnej przyczyny pomyślał nagle o sir Haroldzie Edingtonie. Nie spojrzał nawet na psy, nie słyszał tego, co mówił Quarendon ani odpowiedzi Alexa… patrzył nieruchomymi, niewidzącymi oczyma na dalekie wzgórza… W helikopterze także chyba nie odezwał się, ani przy śniadaniu…

Joe wzruszył ramionami. Może, po prostu, był nadętym urzędnikiem państwowym, który zawędrował zbyt wysoko w hierarchii i obnosił w ten sposób swoją godność?… Może cierpi na jakąś ukrytą, przewlekłą chorobę, która pozbawia go radości życia?… A może przyszedł na świat z takim usposobieniem?

Potrząsnął głową. Wszystko to było możliwe, ale nie mógł pozbyć się natarczywego, nonsensownego wrażenia, że w rysach sir Harolda Edingtona kryło się coś, co widział już tylekroć, uczucie, które ludzie starają się zwykle ukryć pod maską pozornej obojętności: lęk.

Rozejrzał się.

– Cóż mnie to obchodzi… -powiedział półgłosem. Musiało to być przywidzenie wywołane przez długoletni nawyk rejestrowania wszystkiego, co na pierwszy rzut oka wydaje się niejasne, niezgodne z banalnym, codziennym zachowaniem ludzi. – Bzdura!

Uniósł głowę. Wieża znajdowała się bezpośrednio nad nim, więc może prowadziły do niej jakieś schody.

Dostrzegł wąskie, okute drzwi tuż obok jednego z kołowrotów podtrzymujących kratę. Były uchylone. Podszedł i zajrzał. W świetle słabej żarówki zobaczył pierwsze, uciekające stromo stopnie kręconych schodów.

Ruszył pod górę, ciągle w lewo, w świetle kolejnych żarówek wyłaniających się i niknących w równych odstępach.

W pewnej chwili dostrzegł w ścianie kamienne wgłębienie i niskie, wąskie drzwi z poczerniałego dębu. Zawahał się, wszedł do wgłębienia i wyciągnął rękę dotykając ciężkiej żelaznej klamki, ale cofnął ją. Jeżeli drzwi będą otwarte spróbuje wracając zobaczyć, co się za nimi kryje.

Ruszył w górę uśmiechając się, bo przyszło mu do głowy, że wygląda jak boża krówka wspinająca się po nieskończenie długim korkociągu.

Jeszcze jeden zakręt i jeszcze jeden. Dostrzegł w górze światło dnia odbite od ściany. Po chwili schody wyprostowały się i sześć ostatnich stopni wyprowadziło go na szczyt wieży. Okrągła płaska powierzchnia otoczona była zębatymi blankami. Na szczęście, był sam.

Ruszył w stronę obramowania i niemal w tej samej chwili potknął się. Spojrzał pod nogi. Obok wylotu schodów leżała przymocowana zawiasami, cienka stalowa płyta, otoczona bardzo nowoczesną, grubą na palec, kauczukową otoczką.

Joe uśmiechnął się. Gdyby mieszkańcy zamku zapomnieli o zamknięciu tej klapy w czasie ulewy, woda runęłaby jak wodospad i zalałaby nawet sień i korytarz tam głęboko w dole…

Podszedł do obramowania wieży i spojrzał na morze. Słońce było już niemal w zenicie i grzało tak mocno jak nigdy nie czyniło tego w Londynie. Powierzchnia wód leżała w dole, gładka jak staw, prawie nie pomarszczona. Łagodny wietrzyk wiał w stronę lądu.

Joe przeciął kolistą powierzchnię wieży i stanął w tym samym miejscu, gdzie przed dwoma godzinami Amanda Judd wypatrywała gości. I tak jak ona, oparł łokcie na obramowaniu, lecz że był wyższy, wychylił się i spojrzał pochylając głowę. Tuż pod nim, głęboko w dole, leżały w cieniu wieży skalne stopnie prowadzące do grobli.

Alex przeniósł spojrzenie ku domom wioski, a później na biegnącą przez pola drogę. W dali dostrzegł dwie idące obok siebie sylwetki ludzkie i… Tak, to były psy.

W tej samej chwili dostrzegł samochód. Był czarny i lśniący; blask słońca zagrał na nim, gdy minąwszy obu pieszych skręcił ku wsi. Teraz widać go było wyraźnie, zwolnił i zatrzymał się za drugim, szarym rolls-royce’m, przed największym piętrowym domem pośrodku wiejskiej uliczki. Musiała to być gospoda z pokojami gościnnymi dla służby, o których wspominał folder QUARENDON PRESS.

Alex uśmiechnął się. Niewiele było maleńkich nadbrzeżnych wiosek na świecie, w których stały przed gospodą dwa rolls-royce’y- Pierwszy z nich musiał należeć do pani Alexandry Wardell, a tym przyjechał lord Frederick Redland. Tylko jego jeszcze brakowało…

Przednie drzwi auta otworzyły się, wysiadł człowiek w białej koszuli i czarnych spodniach, otworzył tylne drzwi i trzymał je póki nie ukazał się szczupły wysoki mężczyzna ubrany w granatową marynarkę i szare spodnie. Tyle Alex mógł dostrzec z tej odległości. Poznał kiedyś Redlanda, który zaprosił go do swojej posiadłości w Surrey razem z paroma innymi osobami. Było to przed kilku laty i Joe jak przez mgłę przypominał sobie zdumiewającą kolekcję, po której oprowadzał go jej właściciel, miły, nieco nieśmiały człowiek, ale najprawdopodobniej maniak jak wszyscy wielcy kolekcjonerzy…

Redland wynurzył się spoza ostatniego domu wioski i skręcił ku grobli. Kilka kroków za nim szedł jego kierowca niosąc walizkę i dużą torbę podróżną.

– Podziwia pan krajobraz, mister Alex, czy szuka pan drzewa, na którym De Vere kazał powiesić nieszczęsnego kochanka swojej niewiernej żony?

Jasna czupryna i szerokie ramiona Franka Tylera wynurzyły się z wylotu schodów.

– Jedno i drugie… – powiedział Joe. – A właściwie, tylko to pierwsze, bo jedyne drzewa jakie widzę, rosną przy domach w wiosce. Droga biegnie przez nagie pola i wchodzi w lasy o całe mile stąd, tam na wzgórzach… – wskazał wyciągniętą ręką.

Frank potrząsnął głową.

– Kiedyś las schodził o wiele niżej. W miejscu, gdzie się to wszystko stało stoi kamienny krzyż. Kiedy wycięto las, pozostawiono go. Gdybyśmy mieli tu lornetkę, pokazałbym go panu. – Roześmiał się. – Niech pana nie dziwi, że jestem tak dobrze poinformowany. Siedzimy tu już od dwóch miesięcy, to znaczy, niemal od chwili kiedy Quarendon kupił ten zamek. Zrobił to z myślą o “jubileuszu” Amandy, więc przywiózł nas tutaj. Tak bardzo jej się to wszystko spodobało, że po trzech dniach wróciła z Londynu i odtąd siedzimy tutaj, ona, Grace i ja. Miejsce jest na swój sposób cudowne, można się skupić i pracować od rana do wieczora, jeżeli się chce. Amanda twierdzi, że zanotowała już chyba ze sto pełnych pomysłów, które jej wystarczą do końca życia. Rzeczywiście pisze od rana do wieczora i prawie przemocą wyciągam ją na spacer. Ale, mimo wszystko, mam nadzieję, że po tej uroczystości wrócimy do miasta… Zresztą, może nie jestem zupełnie szczery, bo ja też polubiłem to miejsce. Ściągnąłem tu wszystko, co konieczne do projektowania i chociaż cela, w której mieszkam nie przypomina mojej londyńskiej pracowni, daję sobie świetnie radę…

– Rozumiem pana doskonale – Alex skinął głową. – Sam mam parę miejsc na świecie, do których uciekam od czasu do czasu. Człowiek, który dobrowolnie odciął się od świata ma więcej czasu do rozmyślań. Ale nawet najpiękniejsze wakacje nie mogą trwać zbyt długo. Chcemy, czy nie, ale należymy do stada i musimy do niego powracać.

– To prawda – Frank westchnął. Potem nagle spojrzał na Alexa – Czy nie kończy pan teraz nowej książki? Pytam dlatego, że naprawdę przyszło mi tu do głowy parę rzeczy. Rozmyślam nad dobrą okładką, która przyciągałaby oko kupującego bez pomocy gołej zamordowanej dziewczyny, bez zamaskowanego mordercy w czarnym płaszczu, unoszącego nóż nad uśpioną niewinną pięknością; bez nietoperzy, tygrysów, plam krwi i podobnych okropności, których sam dość już wyprodukowałem po to, żeby Quarendon sprzedał jak najwięcej egzemplarzy waszych książek. Chciałbym wypróbować kilka czysto graficznych i kolorystycznych układów, które powinny skutkować nie gorzej jako sieci chwytające uwagę czytelnika, ale bez przynęty w postaci tej koszmarnej, banalnej tandety.

– Proszę mi wierzyć – powiedział Joe rozkładając ręce – że gotów jestem podpisać się oburącz pod tym, co pan przed chwilą powiedział. Niestety, zacząłem właśnie pisać książkę i Bóg jeden tylko wie, kiedy ją skończę. Ale kiedy będzie gotowa, zmuszę Quarendona, żeby pozwolił panu na eksperymentalną okładkę. Będę najszczęśliwszym z ludzi, jeżeli się panu uda. Ale nie rozumiem dlaczego nie zacznie pan od Amandy? Przecież to świetna pisarka kryminalna, wszyscy ją czytają i… – uśmiechnął się – co najważniejsze, to pańska żona!

Z kolei Frank rozłożył ręce.

– Właśnie, moja żona! – Urwał, a kiedy spojrzał znów na Alexa, uśmiech znikł z jego twarzy. – Nie umiem panu tego wytłumaczyć, ale kiedy mam coś dla niej zrobić, tracę całą inwencję. Może dlatego, że za bardzo mi na tym zależy i przestaję być swobodny. Chciałbym każdą okładkę dla niej zaprojektować wspaniale, ale nic z tego, co próbuję zrobić, nie podoba mi się… A jej podoba się wszystko cokolwiek jej pokażę… Mój Boże, poznaliśmy się przecież w gmachu QUARENDON PRESS, kiedy pokazałem jej projekt okładki do pierwszej książki, którą miała wydać!

Alex oparł się plecami o obramowanie i przymknął na chwilę oczy wystawiając twarz ku słońcu. Dzień był naprawdę gorący.

– Powiadają, że lekarze nie powinni leczyć członków swoich rodzin, bo osobisty stosunek do pacjenta przeszkadza w wydaniu obiektywnej diagnozy. Ale w wypadku takiej współpracy jak wasza jest chyba inaczej?

– Nie jestem tego pewien. Myślę, że ani ja nie patrzę obiektywnie na jej pracę, ani ona na moją. Chwilami mam wrażenie, że jest małą dziewczynką, piekielnie uzdolnioną do opowiadania groźnych bajek, ale zupełnie nie dorosłą… Podobno rzeczywiście tak było: zaczęła pisać bardzo wcześnie i nikomu do głowy nie przyszło, że ta cicha, skryta dziewczynka wymyśla powieści kryminalne. Jej ojciec jest pastorem, matka nie żyje… Amanda była jedynym dzieckiem i jak widać teraz, miała niezwykłą wyobraźnię. Pisanie było jej największą i może jedyną rozrywką. W końcu, kiedy skończyła studia, posłała dwie swoje książki do QUARENDON PRESS. Na szczęście, znalazł się lektor, który poznał się na niej od razu i oba utwory poszły do druku. Gdyby jakiś cymbał odrzucił je, co przecież zdarza się tak często, z pewnością już nigdy więcej nie posłałaby nikomu żadnego swojego maszynopisu. Zostałaby pewnie nauczycielką w jakiejś prowincjonalnej szkole dla dziewcząt i nikomu nigdy nie przyszłoby do głowy, że ta dobrze wychowana, cicha, młoda osoba ma szuflady pełne opisów najbardziej wyrafinowanych, przemyślnych zbrodni… – rozłożył ręce – Los postanowił, że stała się bardzo popularna, zarabia masę pieniędzy, ale pozostała nerwową dziewczynką z prowincji bez żadnej pewności siebie, którą mógł wytworzyć tak wielki sukces. Lęka się Londynu, nieznajomych ludzi, dziennikarzy i wystawnych przyjęć. Najchętniej ukryłaby się w takim zamku jak ten i wysadziła w powietrze groblę łączącą ją z resztą ludzkości… a ja… ja od dwóch lat jestem tarczą, która ją osłania… i jestem szczęśliwy, bo mam ją dla siebie i nie muszę się nią dzielić z całym światem…

Urwał zawstydzony wybuchem własnej szczerości, a później roześmiał się.

Jak pan widzi, niełatwo mi mieć do niej stosunek taki jak do innych autorów. Dlatego dopadłem pana na szczycie tej wieży. Wiedziałem oczywiście, że pan przyjedzie i chciałem zamienić z panem kilka słów przed dzisiejszym wieczorem. Później byłoby trudno. Kiedy skończy pan książkę będę chciał spotkać się z panem i opowiedzieć o moim pomyśle. Bardzo jestem ciekaw, co pan o tym powie… – Uniósł rękę i spojrzał na zegarek. – Boże! Tyle jeszcze zostało do zrobienia, a ja tu stoję i zanudzam pana moimi sprawami! Do zobaczenia w Londynie! Pozwolę sobie zadzwonić do pana, kiedy złoży pan maszynopis u Quarendona.

– Oczywiście! – odparł Alex i chciał dodać jeszcze kilka miłych słów, ale Frank Tyler zniknął w wylocie schodów.

Joe zerknął na zegarek. Pół do pierwszej. Spojrzał raz jeszcze na morze i z wolna ruszył ku otworowi pośrodku dachu wieży. Słońce świeciło tak mocno, że zaczął schodzić na pół po omacku, zanurzając się w półmrok i chłód. Dopiero teraz dostrzegł żelazną poręcz biegnącą spiralnie po zewnętrznej ścianie.

Stopnie opadały stromo. Schodził szybko trzymając się poręczy i niemal przegapił wgłębienie i wąskie drzwi w połowie drogi w dół.

Stanął przed nimi i ostrożnie nacisnął klamkę. Ku jego lekkiemu zdziwieniu drzwi otworzyły się cicho. Odwieczne czarne zawiasy z kutego żelaza była najwyraźniej dobrze naoliwione. Zajrzał.

Przed nim była wielka komnata zamku, którą znał z fotografii w folderze. Pomieszczenie oświetlały jasno dwa wysokie, gęsto okratowane i wąskie okna strzelnicze, przez które wpadały ostre włócznie słonecznego blasku.

– Dzień dobry – powiedział pochylając lekko głowę. – Nie miałem jeszcze przyjemności być pani przedstawionym, Nazywam się Alex. Pani Wardell, jeżeli się nie mylę?

– Nie myli się pan, mister Alex.

Głos był cichy, ale wyraźny. Twarz okolona siwymi włosami była niemal przezroczysta, choć wpadający przez okno promień słoneczny nie docierał do niej padając na wielką otwartą księgę, którą stara kobieta trzymała otwartą przed sobą na stole.

– Czy nie przeszkadzam?

– Och, nie. Przyszłam tu, bo nasza urocza gospodyni, pani Judd, powiedziała mi, że, być może, będę mogła tu znaleźć jakąś książkę, która mnie zainteresuje. I miała słuszność.

Joe cicho zamknął drzwi i zbliżył się do przecinającego niemal całą komnatę, wielkiego stołu, za którym siedziała na szerokiej ławie pani Wardell.

Kątem oka dostrzegł dwie postaci pod ścianą i podchodząc obejrzał się mimowolnie. Dwie lśniące zbroje o opuszczonych przyłbicach stały wsparte na mieczach po obu stronach prastarej skrzyni noszącej wyblakłe ślady barwnej polichromii.

– Zabawne, prawda? – powiedziała pani Wardell swobodnie, jak gdyby znali się od dawna. Patrzyła na zbroje.

Joe zatrzynał się niepewnie i odwrócił raz jeszcze.

– Trochę to wygląda tak, jak gdyby dwóch napoleońskich gwardzistów postawiono po obu stronach skarbca w nowoczesnym banku. – Głos starej kobiety rozpłynął się bez echa w ciszy rozsłonecznionej komnaty.

Alex roześmiał się cicho i spojrzał na nią. Siedziała trzymając w palcach wielką pergaminową kartę, którą zaczęła odwracać, gdy wszedł. Palce jej dłoni były równie przezroczyste i delikatne jak skóra twarzy.

– Tak – powiedział – skrzynia jest gotycka, a obie zbroje późnorenesansowe… mniej więcej, dwieście lat różnicy.

– A musiało minąć jeszcze sto lat, zanim pan De Vere pozbawił życia swoją biedną Ewę. Ale tego dnia te przedmioty nie mogły tak stać tutaj… nikt nie stawiał zbroi na drucianych sztafażach. Wieszano je na ścianach, powiązane rzemieniami… Biedna dziewczyna… krąży tu po nocach i z roku na rok wszystko wydaje jej się coraz bardziej obce. Na pewno z radością przerwałaby te wędrówki i usnęła na wieki. Niestety, musi czekać…

– Czekać? – Joe obszedł stół i stanął przed półkami, na których spoczywały książki, oprawne w pergamin i wypłowiałą skórę – Ach tak, oczywiście… póki nie zginie tu inna kobieta, równie grzeszna jak ona… – uśmiechnął się – Tak przynajmniej informuje QUARENDON PRESS w przesłanym nam folderze.

– Ten opis jest prawdziwy… – powiedziała spokojnie pani Wardell. – Znajdzie go pan tutaj… – ostrożnie przewróciła kartę – wraz z paroma innymi i opisaniem zamku. Zresztą, pisałam kiedyś o tym w mojej książce o duchach południowej Anglii. Zabójstwo Ewy De Vere i jej częste pojawianie się wiarygodnym świadkom przez następne stulecia, aż do naszych czasów, jest dobrze udokumentowane. Biedna, udręczona dziewczyna.

W ostatnich słowach zadźwięczała nutka szczerego współczucia. Joe rzucił jej mimowolne, szybkie spojrzenie, ale na twarzy pani Wardell nie było uśmiechu.

– Sądzi pani więc, że każdy może ją napotkać, powiedzmy, idąc korytarzem, czy też na szczycie wieży albo gdziekolwiek w zamku?

– Oczywiście. Duchy istnieją tak jak pan i ja, chociaż nieco inaczej. Spotykano ją wielokrotnie…

Pani Wardelł wstała i podeszła do wielkiego, obramowanego gładkim kamieniem kominka, nad którym wisiał stary portret w ciężkiej złocistej ramie.

– Niech pan spojrzy na nią.

Joe podszedł. Obrazu chyba nigdy nie odnawiano, bo płótno nie było mocno napięte, a drobna siateczka pęknięć łamała światło na jego powierzchni. Ale głowa młodej kobiety widoczna była wyraźnie, a oczy jej patrzyły tak jak w owym dniu przed trzystu laty, kiedy pozowała malarzowi.

– Śliczna, prawda? – powiedziała po chwili stara kobieta.

– Tak, śliczna – potwierdził Joe szczerze. – Jest w niej coś, co musiało przykuwać uwagę każdego mężczyzny wtedy i przykułoby uwagę każdego mężczyzny dzisiaj.

– Co najmniej do dwu z nich te oczy przemówiły… Tak przynajmniej mówią przekazy. Ta księga… – odwróciła się i wskazała ręką lekką i tak szczupłą, że zdawała się unosić w powietrzu – jest czymś w rodzaju kroniki zamku od czasu tego zabójstwa. Na szczęście, żaden z kolejnych właścicieli nie zniszczył jej. Ale dla kogoś, kto nie wierzy, żadne świadectwa nie mają znaczenia. Pan zapewne także jest nieuleczalnym racjonalistą i nie wierzy pan, że Ewa De Vere mogłaby w tej chwili otworzyć te drzwi… – wskazała ręką przeciwległą stronę komnaty – i wejść tutaj?

– Przyznaję ze wstydem, że byłbym bardzo zaskoczo… Joe nie dokończył, bo klamka obróciła się lekko i drzwi uchyliły się.

Alex drgnął mimowolnie. Ale ciemna, ładna główka dziewczęca, która pojawiła się w nich, nie przypominała młodej kobiety z portretu.

– Przepraszam bardzo, czy nie przeszkadzam, proszę pani?

– Nie, Jane. Wejdź.

Dziewczyna weszła, stanęła w półotwartych drzwiach i lekko dygnęła na widok Alexa.

– Chciałabym tylko powiedzieć, że przygotowałam pani wszystko na wieczór. Czy weźmie pani sweter na wycieczkę po morzu?

– Tak, ale lekki, ten biały.

– Tak, proszę pani. Będę czekała na przystani, na pani powrót. Kucharka tu na dole powiedziała mi, że o ósmej wieczór wszyscy, prócz gości pani Judd, muszą opuścić zamek. Więc gdyby pani jeszcze czegoś potrzebowała… – urwała i spojrzała przelotnie na Alexa.

– Nie, kochanie, to chyba będzie wszystko… Może tylko podejdź do stołu, weź tę księgę na łańcuchu i wsuń ją z powrotem na półkę… – zwróciła się do Alexa – To bardzo ciężka książka. Łatwiej mi było ją zdjąć, niż unieść teraz i wsunąć tak wysoko… Dziękuję, Jane!

Dziewczyna dygnęła raz jeszcze i ruszyła ku drzwiom.

– Zaczekaj, – powiedziała pani Wardell – pójdę z tobą. Boję się, że zabłądzę tutaj. Na szczęście, gospodarze przypięli nasze nazwiska na drzwiach pokojów. Do zobaczenia na jachcie, mister Alex.

Joe skłonił się, odprowadził obie kobiety do drzwi i zamknął je za nimi. Z wolna podszedł do kominka.

Młoda kobieta na portrecie powitała go spokojnym spojrzeniem wielkich błękitnych oczu. Dopiero teraz zauważył uśmieszek, niedostrzegalny niemal, w kąciku jej pełnych ust.

– Co bym zrobił, gdybyś nagle przemówiła? – powiedział półgłosem nie spuszczając z niej wzroku. Czekał przez chwilę w zupełnej ciszy.

Drzwi skrzypnęły leciuteńko. Odwrócił głowę. Jordan Kedge wszedł do komnaty i zamknął je za sobą.

– A, to ty? – powiedział z wyraźną ulgą i sięgnął do kieszonki swej koszuli o barwie świeżej krwi. Rozglądając się wyjął papierosy i zapalniczkę.

– Zapalisz?

– Przeszedłem na fajkę – powiedział Joe – i tylko po posiłkach.

Kedge bez słowa zapalił i schował papierosy.

– Spotkałem teraz na korytarzu tę damę piszącą o duchach. Szła z pokojówką. Ładne stworzenie. To znaczy, ta pokojówka, nie jej pani. Ona powinna była przylecieć na miotle sądząc z tego, czym się zajmuje, a przyjechała rolls-royce’m. Czy to możliwe, żeby książki o duchach dawały autorce tyle pieniędzy? – I nie czekając odpowiedzi Alexa, dokończył – w dodatku, nie nazywa się Wardell, ale jakoś inaczej. Wardell to chyba pseudonim, którym podpisuje swoje dzieła. A szofer ubrany był w liberię jak postać z filmu.


Joe spojrzał na zegarek.

– Mój Boże! Za pięć pierwsza. Byłbym zapomniał. Obiecałem, że obudzę Parkera punktualnie o pierwszej… Czy tędy dojdę do mojego pokoju? – wskazał drzwi, którymi wszedł Kedge.

– Do wszystkich pokojów. Z wyjątkiem wieży, zamek jest po prostu kwadratowy. Za drzwiami zaczyna się korytarz i obiega mały dziedziniec w dole. Wszystkie pokoje wychodzą na ten korytarz. W jednym miejscu są schody z sieni, którymi nas wprowadzono, a poza tym jest ta komnata. Jednego tylko nie rozumiem: jak się wchodzi na tę wieżę?

– Tędy – powiedział Joe wskazując drzwiczki w rogu komnaty. Ruszył ku drzwiom.

Korytarz biegł w obie strony. Alex poszedł w prawo, minął drzwi z napisem SIR HAROLD EDINGTON, później drugie, oznaczone MELWIN QUARENDON i trzecie GRACE MAPLETON.

Korytarz skręcał pod kątem prostym. Następne pokoje: JOE ALEX, BENIAMIN PARKER…

Zatrzymał się i uniósł dłoń, żeby zapukać. Przybył pół minuty przed czasem… Zerknął w głąb korytarza: jeszcze jedne drzwi i krawędź podestu schodów prowadzących z dołu. Ktoś pojawił się tam i ruszył w jego stronę.

– Widzę, że jesteśmy sąsiadami! – powiedziała Dorothy Ormsby biorąc za klamkę od drzwi swojego pokoju. Nacisnęła. Drzwi nie ustąpiły.

– Czy może mi pan pomóc? Coś się w nich zacięło. Joe podszedł szybko. Pchnął.

– Czy nie zamknęła ich pani na klucz?

– O Boże! – sięgnęła do kieszeni spódnicy i wydobyła zwykły współczesny klucz. Wsunęła go w zamek i przekręciła.

– Przepraszam! – roześmiała się – Zwykle nie bywam taka roztrzepana. Już się to nie powtórzy… Dziękuję!

Pchnęła drzwi i weszła zamykając je za sobą.

Joe ruszył w stronę pokoju Parkera. Uniósł rękę, żeby zapukać, ale przez chwilę trzymał ją w powietrzu. Po raz drugi doznał dziś tego uczucia. “Zwykle nie bywam taka roztrzepana”… “Już się to nie powtórzy”… Zwykłe, banalne słowa.

Zapukał głośno.

– Nie śpię już – powiedział Parker otwierając drzwi.

– Spóźniłeś się… o minutę! Joe wszedł i zamknął drzwi.

– Czy zdarza ci się – zapytał spokojnie – usłyszeć parę zwykłych codziennych zdań, wypowiedzianych w zwykłych okolicznościach… i…

– Tak – powiedział Parker. – Bardziej wierzę w to niż w odciski palców i całą nowoczesną technikę śledztwa. Fałszywa nutka, jedna, mała… a cała orkiestra gra bezbłędnie… i gdyby nie ta jedna nutka… Po co mnie pytasz, Joe? Wiesz przecież tak samo jak ja, że to mówi lęk… prawie zawsze lęk.


XII Któż z nas byłby bez winy!

<p>XII Któż z nas byłby bez winy!</p>

Joe Alex stał oparty plecami o przytwierdzone do poręczy koło ratunkowe i powoli ładował tytoń do fajki.

Przed nim na pokładzie, tuż koło rufy, pani Alexandra Wardell i Dorothy Ormsby siedziały na sąsiadujących z sobą leżakach pogrążone w pogawędce. Pani Bramley mówiła z rękami spoczywającymi na kolanach, nie gestykulując i nie poruszając nawet głową, na pół zwróconą ku rozmówczyni. Dorothy słuchała w milczeniu, potakując energicznie od czasu do czasu. Były jedynymi kobietami na pokładzie. Bliżej, na lśniącej ławie przytwierdzonej do nadbudówki siedział samotnie Jordan Kedge patrząc na morze i popijając małymi łyczkami whisky z niewielkiej szklanki. Dalej była oszklona kabina jachtu, do której zszedł właśnie lord Redland mając za sobą sir Harolda Edingtona. Przez taflę szyby Joe dostrzegł, że zatrzymali się naprzeciw barku, za którym stał młody barman w białym uniformie ze złotymi guzikami.

Jeszcze dalej znajdowała się kabina sternika. Wyszedł z niej właśnie pan Quarendon i zaczął zbliżać się ku stojącym.

– Ciśnienie leci w dół jak kamień! – powiedział wesoło zwracając się do Parkera, który stał obok Alexa patrząc sennie na zamgloną linię wzgórz na południu.

– Burza szaleje nad Atlantykiem i zmierza w naszą stronę! Za kilka godzin może już tu być – dodał jeszcze pogodniej. – Myślę, że powinniśmy się czegoś napić…

– I ja tak myślę – Parker skinął poważnie głową.

Joe bez słowa ruszył za nimi w stronę otwartych drzwi kabiny.

– Czy dołączy pan do nas? – zapytał Quarendon zatrzymując się przed Kedge'm.

– Za chwilę, jeśli pan pozwoli – Kedge uniósł szklankę. – Mam tu jeszcze kilka kropli, ale chętnie uzupełnię zapas.

Quarendon skinął głową. Dostrzegł obie kobiety.

– Zejdźcie panowie. Zaraz do was dołączę. Zapytam tylko panie, czy im czegoś nie trzeba.

Ruszył w stronę leżaków, a Joe i Parker zeszli po kilku schodkach do kabiny.

Młody barman wyprostował się, a później pochylił ku nim.

– Czym można panom służyć?

Parker zerknął na kieliszek, który trzymał w ręce sir Harold Edington.

– Jeśli można, proszę o koniak i mocną kawę.

– Tak, proszę pana.

Barman opuścił dźwignię lśniącego ekspresu, podsunął filiżankę pod kurek i sięgnął za siebie ku półce.

– Czy armagnac?

– Doskonale. – Parker skinął głową.

– Podobno ciśnienie spada – Alex uśmiechnął się do lorda Redlanda. – Burza nadchodzi znad Atlantyku. Jeżeli to prawda, nasz wieczór w zamku otrzyma odpowiednią scenerię. A jeszcze trzeba dodać do tego fale przypływu. – Spojrzał na barmana. – Dla mnie też armagnac.

– Tak, proszę pana – barman zawahał się na ułamek sekundy. – Jeśli wolno się wtrącić, będziemy dzisiaj mieli wielki przypływ.

– Co to znaczy? – zapytał sir Harold Edington z nagłym zainteresowaniem. Joe mimowolnie spojrzał na niego.

– Wielkie przypływy są zawsze dwa razy w miesiącu, w czasie pełni i nowiu, proszę pana. A dziś w nocy będziemy mieli właśnie pełnię… Jeśli wolno dodać, burza znad Atlantyku spiętrzy jeszcze ten przypływ… a to znaczy, że zamek naprawdę będzie odcięty… Starzy ludzie we wsi mówią, że kiedy wielki przypływ nadciąga gnany burzą, fale uderzające w skałę rozbryzgują się bardzo wysoko i wtedy piana uderza od strony pełnego morza nawet w okna zamku. Ale ja tego nie widziałem.

– Czy takie nawałnice mogą trwać nawet dwa dni? – zapytał ponownie sir Harold. Patrzył uważnie na barmana.

Jest u nas takie przysłowie, proszę pana, że dobra pogoda mija prędko, a zła nigdy. Ale to chyba nieprawda, bo u nas w Devon bywają całe tygodnie słońca.

– Jutro też będzie słońce! – stwierdził pan Quarendon schodząc ku nim z pokładu. – Panie siedzą na leżakach koło rufy i proszą o sok grapefruitowy, jeden z lodem i z odrobiną ginu, a drugi bez lodu i bez ginu.

– Tak, proszę pana.

Wyjął spod lady srebrzystą tacę i postawił na niej dwie szklanki. Joe lekko trącił Parkera łokciem wskazując oczyma długi stolik pod oknem.

Podeszli. Alex nałożył sobie piramidę różowych krewetek i dwie czubate, duże łyżki kawioru.

– Czy wiesz, Ben, – powiedział półgłosem – że urodziłem się z duszą sprzedajnej baletnicy? Nie oparłbym się żadnemu wielbicielowi, który zapraszałby mnie na kolacyjki z wielką, kryształową miską kawioru widoczną już z daleka pośrodku stołu.

– Mężczyzna, który lubi kawior, ma nieco prostszy sposób zdobywania go – mruknął Parker, – Wystarczy, gdy zarabia odpowiednią ilość pieniędzy, żeby go sobie kupić w dowolnej ilości, a później zamknąć się w gabinecie i jeść.

Joe potrząsnął głową.

– Byłoby to w bardzo złym tonie – powiedział ze smutkiem. – Takich rzeczy po prostu nie robi się, niestety. Sam nie wiem dlaczego.

– O jakich zbrodniach, czy grzechach rozmawiacie panowie przyciszonym głosem? – zapytał ich z dala Quarendon.

– O grzechu obżarstwa – powiedział Parker. Quarendon uniósł ramiona ku niebu.

– Któż z nas byłby bez winy!… Co mi przypomina, że doktor Harcroft na szczęście siedzi nadal w kabinie sternika i wypytuje naszego dzielnego kapitana o tajemnice żeglugi jachtem po pełnym morzu. Marzę o tym, żeby zjeść porządną porcję kawioru, a gdyby tu był, nie odważyłbym się – podszedł prędko do stołu. – W zamku kolacja także będzie zimna, bo odprawiamy służbę wcześnie. Więc lepiej wzmocnić się tu trochę…

I nałożył sobie na talerzyk potężną porcję kawioru, a później dokładnie wycisnął na nią połowę cytryny starając się nie ominąć ani jednego ziarenka.


XIII “Czy znajdzie mnie pan?”

<p>XIII “Czy znajdzie mnie pan?”</p>

Alex szybko zawiązał muszkę, wygładził gors koszuli i perłową kamizelkę, a później sięgnął po żakiet przewieszony przez poręcz krzesła, włożył go i ruszył w kierunku miniaturowej łazienki, gdzie było lustro.

Przyjrzał się sobie krytycznie, strzepnął palcami pyłek z ramienia i wrócił do pokoju. Spojrzał na zegarek. Jeszcze pół godziny. O ósmej wszyscy powinni zebrać się w sieni zamkowej.

Podszedł do okna. Za potężną kratą dostrzegł morze, spokojne, ale już nie tak gładkie jak podczas popołudniowej wycieczki jachtem.

Odwrócił się i ruszył ku drzwiom. Korytarz był pusty. Goście Amandy Judd i QUARENDON PRESS najwyraźniej przebierali się jeszcze w wieczorowe stroje albo nie mieli ochoty do przechadzania się po zamku. Było widno, gdyż zapłonęły już, nieco zbyt mocne i nieco zbyt złociste, elektryczne świeczniki rozmieszczone w regularnych odstępach pod stropem korytarza. W ich blasku dostrzegł wielki stary sztych w ciemnych ramach, wiszący pomiędzy jego pokojem, a drzwiami Dorothy Ormsby. Zbliżył się i spojrzał. Stary, pełen rozpaczy człowiek o białych, rozwianych włosach trzymał na kolanach ciało umarłej dziewczyny. Otoczony był wspartymi na włóczniach ludźmi w zbrojach, którzy zdawali się dzielić jego smutek… U stóp tej grupy leżała inna martwa kobieta, na którą nikt nie zwracał uwagi. W głębi pachołkowie nieśli ciało mężczyzny, za nimi rozciągał się krajobraz: mroczne wzgórze i skłębione chmury gnane wichrem. Pod sztychem biegł zatarty napis:


SHAKESPEARE

Król Lear.

Akt V. Scena III.

LEAR:

Wyjcie, o wyjcie, wyjcie! Wyjcie, ludzie

Kamienni! Gdybym miał wasze języki

I oczy, użyłbym ich, aby rozbić

Sklepienie niebios. Odeszła na zawsze.


Niżej była nakreślona pięknym kaligraficznym pismem notka stwierdzająca, że sztych ten odbili bracia John i Josiah Boydell dnia i sierpnia 1792 roku, a narysował go i wyrył Frań Legat.

Joe patrzył przez chwilę, później ruszył dalej, minął drzwi Dorothy Ormsby i wylot prowadzących w dół schodów wraz z podestem okolonym starą dębową balustradą.

Skręcił w lewo. Karta na pierwszych drzwiach głosiła, że jest to pokój pani ALEXANDRY WARDELL… Na ścianie przed następnymi drzwiami wisiał drugi sztych, najwyraźniej wyryty tą samą ręką, co pierwszy. Nad otwartym grobem stał młody człowiek trzymający czaszkę. Hamlet. I następne drzwi, JORDAN KEDGE, następny sztych: okryty zbroją człowiek z mieczem w dłoni stojący pośród martwych, splątanych ciał ludzi i koni… któryś z królów… Następne drzwi, karta: LORD FREDERICK REDLAND.

Jeszcze jeden zakręt korytarza. Joe podszedł do uchylonego okna, wychodzącego na dziedziniec i wyjrzał na tyle, na ile pozwalała, krata.

Naprzeciw niego i po obu stronach płonęły za szybami świeczniki, a w dole mrok powoli ogarniał kamienną powierzchnię dziedzińca. Paliła się tam tylko jedna słaba latarnia. Joe dostrzegł, że coś poruszyło się w miejscu, na które patrzył. Przylgnął twarzą do kraty.

Pies przeszedł leniwie przez środek dziedzińca i usiadł przed jasną, zbitą ze świeżych desek, wielką budą. Drugi pies wysunął z niej głowę i skrył się.

Alex ponownie skręcił w prawo. Na drzwiach karta: AMANDA JUDD… Znów sztych: rosły, ciemnolicy mężczyzna w ozdobionym klejnotami turbanie, pochylony nad kobietą śpiącą w szerokim łożu… Othello… Następne drzwi: FRANK TYLER… jeszcze jeden sztych na ścianie korytarza i nowe drzwi: Dr CECIL HARCROFT.

I jeszcze jeden zakręt, ale za nim były pozbawione kanty drzwi prowadzące do wielkiej komnaty. Zatrzymał się przed nimi i znów zerknął na zegarek. Jeszcze dwadzieścia pięć minut.

Wszedł i zamknął drzwi za sobą. Podszedł do wielkiego otworu kominka, obrzeżonego płytami z czarnego granitu. Położono je chyba przed wiekami podczas budowy zamku i jak się wydawało, nikt nigdy nie próbował dokonać tu jakichkolwiek zmian. Wewnątrz widać było spiętrzone krótkie, suche szczapy, a nad nimi wielki czarny garnek zawieszony na żelaznym poziomym pręcie wspartym na dwóch rozwidlonych, wysokich podporach.

Joe skrzywił się lekko, Nie lubił tego rodzaju inscenizacji. Niczego tu przecież nie gotowano od stuleci. Zerknął na wiszący nad kominkiem portret Ewy De Vere, odwrócił się powoli i ruszył ku półkom z księgami, ale nagle skręcił w stronę drzwiczek prowadzących ku wieży. Słońce zachodziło właśnie i z pewnością zbliżała się burza. Czuł ją w kościach. Widok z wieży mógł być piękny, a przynajmniej powinien być.

Wydostał się na kręcone schody i ruszył w górę. Kiedy znalazł się na szczycie, ciepły podmuch wiatru owionął go i ucichł nagle. Joe podszedł do obramowania. Na północy niebo było mroczne, chociaż ostatnie promienie słońca kładły się na powierzchnię morza i czerwieniły zbocza dalekich wzgórz. Wkrótce znikną. A zaraz potem przyjdą razem: burza, przypływ i noc.

Alex przeszedł kilka kroków wzdłuż obramowania i wychylił się. Grobla nadal była widoczna, ale wydawało się, że morze zbliżyło się ku niej. Małe fale wspinały się po skalistych krawędziach, ale nie sięgały jeszcze jej powierzchni.

Joe cofnął się i ruszył ku schodom, raz jeszcze spojrzawszy ku północy. W tej samej chwili wielki, bardzo daleki blask ogarnął północny widnokrąg i zgasł cicho.

Alex stał przez chwilę wytężając słuch, ale głos gromu nie dobiegł do wieży. Burza była jeszcze daleko nad Walią. Przeleciał nowy podmuch wiatru.

Ruszył ku wylotowi schodów i zatrzymał się spoglądając na stalową klapę. Wszyscy byli dziś tak zajęci, że mogą o niej zapomnieć, kiedy przyjdzie ulewa… jeśli przyjdzie, oczywiście.

Zdecydował się, uniósł klapę i schodząc opuścił ją z wolna na otwór wylotu schodów. Pasowała dokładnie i opadła prawie bezszelestnie. Dostrzegł w niej wąską zasuwę i pchnął ją lekko. Weszła gładko w otwór wyżłobiony w kamieniu… Wieża była zamknięta.

Potrząsnął głową.

– Dlaczego jestem taki niespokojny? Dlaczego od przyjazdu kręcę się bez sensu po tym zamku?…

Uśmiechnął się do siebie i zaczął schodzić bez pośpiechu. Wiedział, dlaczego tak się dzieje. Był już za stary i zbyt znużony, żeby uznać za zabawne takie spotkanie z przypadkowymi ludźmi, w przypadkowym miejscu i brać udział w dwudniowej inscenizowanej zabawie w zbrodnie i tajemnice… której inspiratorem był z pewnością jego wydawca, posługujący się jako pretekstem jubileuszowym egzemplarzem książki Amandy Judd.

Ogarnęło go nagłe zniechęcenie. Chciał być gdzieś daleko… na którejś z wysp greckich… leżeć na ciepłym, złotym piasku i dotykać ramieniem ciepłego ramienia Karoliny…

Otrząsnął się. Jeszcze tylko jeden dzień. Musiał przecież przyjechać. Sprawiłby zawód Amandzie, która była miła i zdolna. Nie można było odmówić.

Znalazł się ponownie przed drzwiczkami prowadzącymi do wielkiej komnaty. Za dziesięć ósma… Mógł zejść kręconymi schodami wprost do sieni, ale w nastroju, w jakim się znajdował, nie miał ochoty na dziesięciominutowe stanie tam i wymienianie zdawkowych, pogodnych słów ze schodzącymi się kolejno miłymi i przyzwoitymi ludźmi, którzy go w tej chwili w ogóle nie obchodzili.

Pchnął drzwiczki prowadzące do wielkiej komnaty i wszedł.

– Och!

Okrzyk był cichy i pełen przestrachu. Joe otworzył drzwi i zatrzymał się z ręką na klamce.

– To pan! – powiedziała Grace Mapleton z wyraźną ulgą. Powoli opuściła wyciągniętą rękę – Chciałam… chciałam wziąć za klamkę, kiedy drzwi otworzyły się… Myślałam, że nikogo tu nie może być. Wszyscy schodzą się na dole, a służba właśnie ma nas opuścić… Chyba przestraszyłam się jak dziecko, sama nie wiem dlaczego. Ten zamek ciągle jest dla mnie niesamowity, chociaż mieszkam tu już dwa miesiące.

Potrząsnęła głową i spróbowała się uśmiechnąć. Ubrana była w długą, obcisłą, białą suknię odsłaniającą szyję i ramiona, na które spływały jej rozpuszczone, jasne włosy. Joe patrzył na nią z prawdziwą przyjemnością. Była śliczna i niewiarygodnie zgrabna.

– To moja wina – powiedział. – Nie powinienem był błąkać się po tych kręconych schodach, a być już tam, gdzie chcą nas za chwilę zobaczyć nasi gościnni gospodarze… Dawno nie widzieliśmy się, Grace. Co się z panią działo?

– Nic szczególnego. Po prostu zmieniłam pracę – tym razem uśmiech był niewymuszony. – Nie żałuję zresztą. Amanda jest bardziej moją przyjaciółką niż szefem. Nie mówiąc o napięciu nerwowym, którego się pozbyłam. Nie wiem, czy zdaje pan sobie sprawę z tego, co to znaczy być osobistą sekretarką szefa takiej ogromnej firmy jak QUARENDON PRESS? – znowu uśmiechnęła się, jak gdyby wspominając – Boże, cóż to było za piekło chwilami!

Joe potrząsnął głową.

– Czy mogę panią o coś zapytać, Grace? – i nie czekając jej odpowiedzi dokończył.

– Już wtedy, kiedy zachodziłem do biura pana Quarendona, zadawałem sobie pytanie, co pani tam robi? Wydawałoby się, że taka dziewczyna powinna marzyć o tym, żeby zostać gwiazdą filmową albo najwspanialszą modelką Wielkiej Brytanii… chcę powiedzieć, że dziewczyna o takich danych od Boga warunkach, marzy zwykle o tego rodzaju karierze i sławie.

– Nie, ja… Być aktorką czy modelką to takie samo piekło, albo gorsze – Grace spoważniała nagle i równie szybko twarz jej wypogodziła się. – Cieszę się, że jednak zauważył mnie pan wtedy. Zdawało mi się, że mnie pan w ogóle nie widzi. Oczywiście, był pan najznakomitszym autorem QUARENDON PRESS, a ja byłam nikim, ale… – dokończyła spuszczając oczy – inni nasi autorzy i panowie odwiedzający pana Quarendona w biurze, dawali mi aż zbyt wiele dowodów, że mnie dostrzegają… – Powiedziała to poważnie, ale nagle roześmiała się – Może dlatego tyle o panu myślałam wtedy i utkwił mi pan w pamięci. Cieszę się, że znów pana spotykam! – Nagle klasnęła w dłonie – Boże! Już pewnie ósma, a ja jeszcze muszę wbiec na wieżę i zamknąć tę przeklętą klapę. Nadchodzi burza i woda zaleje całe schody, jeżeli tego nie zrobię, a Frank jest zajęty i myśli tylko o tym konkursie. Czy zaczeka pan na mnie? Wrócę tu za dwie minuty! Ruszyła ku drzwiom.

– Nie musi pani tam iść – powiedział Joe. – Przyszło mi do głowy to samo, co pani, i przed chwilą, schodząc z wieży zamknąłem tę klapę.

– Jest pan tego pewien?

– Absolutnie! Możemy spokojnie zejść… – zerknął na zegarek – Mamy jeszcze trzy minuty. Będziemy na czas. Czy ta zabawa zacznie się od razu?

– Nie. Najpierw będziemy w sieni świadkami odejścia wszystkich postronnych osób, później opuścimy wielką kratę nad bramą i od tej chwili nikt nie będzie miał tu dostępu. Wszystkie okna zamku są okratowane, a przez furtę w bramie prowadzi jedyne wejście… Później przejdziemy do jadalni i tam odbędzie się mała ceremonia z szampanem na cześć Amandy. I dopiero potem goście tego zamku będą próbowali odszukać Białą Damę. Pan Quarendon ufundował nagrodę dla tego, kto odnajdzie ją w najkrótszym czasie…

– W takim razie będziemy współzawodnikami… Joe odsunął się i ręką wskazał jej uchylone drzwi. Ale Grace Mapleton nie poruszyła się.

– Nie będziemy współzawodnikami, bo ja jej nie będę szukała. Będą szukali mnie. Czy nie widzi pan? To ja jestem Białą Damą – i przesunęła dłońmi po swej obcisłej, białej sukni.

– W takim razie, może spotkamy się dzisiaj jeszcze raz? Jeżeli znajdę panią, oczywiście – powiedział Joe wesoło.

– Tak – powiedziała Grace cichym, gardłowym głosem..:-Ale czy znajdzie mnie pan kiedykolwiek?

I przesunęła się lekko tuż obok niego, mijając próg.


XIV Gdyż umie przemknąć przez mury i kraty śladu żadnego nie pozostawiając

<p>XIV Gdyż umie przemknąć przez mury i kraty śladu żadnego nie pozostawiając</p>

Łańcuchy z głośnym szczękiem odwijały się z kołowrotów powoli obracanych przez Franka Tylera i doktora Harcrofta. Potężna, stalowa krata spływała powoli spod stropu sieni i wreszcie z donośnym szczękiem osiadła w głębokim wyżłobieniu nierównej kamiennej posadzki.

Frank wypuścił z rąk ramię kołowrotu i odwrócił się ku grupce przyglądających mu się osób.

– Wspaniały mechanizm! – powiedział z cichą satysfakcją. – Wydawałoby się, że potrzeba stu ludzi, żeby to podnieść albo opuścić, a tymczasem ta machina działa tak od setek lat.

Pochylił się i podniósł leżący pod ścianą ciężki aparat fotograficzny.

– Pierwsze zdjęcie grupowe do pamiątkowego albumu QUARENDON PRESS! – obwieścił tryumfalnie – Przejdźcie państwo pod kratę i skupcie się w najwspanialszą gromadkę znawców mrocznych i straszliwych tajemnic, jaką widział nasz kraj!

Cofnął się aż pod ścianę korytarza i czekał, przyglądając się im, gdy z wolna, jak gdyby nieśmiało, zaczęli ustawiać się obok siebie.

– … osiem… dziewięć… dziesięć… jedenaście., nie licząc mojej skromnej osoby… Będzie dzisiejszej nocy w tym zamku dwanaście osób, całkowicie odciętych od świata!

– Trzynaście – powiedział jakiś spokojny, rzeczowy głos.

– Co? – Frank uniósł rękę i ponownie przeliczył ich unosząc i opuszczając rytmicznie wskazujący palec. Jedenaście, a wraz ze mną pełen tuzin… Czyżbym o kimś zapomniał?

– O Ewie De Vere, która ciągle jeszcze tu jest, chociaż na razie nie zdradza ochoty do wspólnego zdjęcia, może dlatego, że za jej czasów nie było aparatów fotograficznych. Ale nie radziłbym zapominać o niej lekkomyślnie.- Jordan Kedge zwrócił się ku stojącej obok niego Alexandry Wardell- Prawda, proszę pani?

– Na twarzy jego nie było cienia uśmiechu.

:- Ma pan absolutną słuszność -? powiedziała pani Wardell. – Jest w pana słowach więcej prawdy niż pan.podejrzewa. – I zwróciła się w stronę Franka Tylera, który szybko uniósł aparat.

– Kto może niech się uśmiechnie! – zawołał. Błysnął mocny flesz, Tyler opuścił aparat na pierś – Dziękuję! Amando, jesteś tej nocy panią tego zamku. Rozpoczynaj!

Amanda oderwała się od grupki.

– Proszę wszystkich tu zebranych do jadalni, chociaż to nie ja będę pełniła honory domu, ale pan Melwin Quarendon, któremu zaraz oddam głos.

Ruszyli korytarzem w stronę jadalni, gdzie przemknął przed nimi Frank Tylen _

– Czy wiesz, co teraz będzie? – zapytał przyciszonym głosem Parker, kiedy przekraczali próg jadalni, w której wielki stół przesunięto pod ścianę tworząc wiele miejsca pośrodku sali.

– Mniej więcej.

Joe nieznacznie wzruszył ramionami. Potrząsnął głową, jak gdyby chcąc odpędzić natrętną myśl. Ciągle miał przed oczyma gładko opalone ramiona i smukłą szyję Grace Mapleton. “Czy znajdzie mnie pan kiedykolwiek?” Ciepły, niski, gardłowy głos.

Mimo woli poszukał jej oczyma. Pochylona układała na małym, bocznym stoliku długie, białe koperty. Amanda w ciemno-czerwonej sukni z rękawami zakończonymi białą koronką, stała obok niej z rękami założonymi na piersi.

– Panie i panowie! – powiedział głośno Frank Tyler występując ku przodowi-Chciałbym…,

Nie dokończył zdania, gdyż w tej samej chwili głęboki, odległy głos gromu wstrząsnął zamkiem. Przez zasłony w oknach przebił się blask błyskawicy, światła w sali zamigotały i przygasły na chwilę, ale natychmiast zapłonęły znowu.

– Takiej scenerii nikt z żyjących nie mógłby wymyślić! – zawołał Frank. – Żywioły są po stronie naszego skromnego turnieju! Ale zanim oddam głos naszemu drogiemu wydawcy, człowiekowi, który wyczarował dla nas ten wieczór, chciałbym upewnić wszystkich, że zamek ma własne zasilanie i nie grożą nam ciemności, nawet jeżeli żywioły przerwą dopływ prądu ze wsi. A teraz głos zabierze pan Melwin Quarendon!

Wykonał szeroki ruch ręką i cofnął się pod ścianę. Nastała zupełna cisza i wówczas stojący usłyszeli rosnący szum za oknami. Szyby zadzwoniły cicho. Pierwszy, potężny podmuch wiatru uderzył w zamek i ucichł. Ale szum narastał dalej. Gnane wichrem morze ruszyło do odwiecznego szturmu na skałę, z której wyrastał Wilczy Ząb.

Pan Melwin Quarendon wyszedł na środek sali, trzymając w ręce niewielkie, złociste pudełko, na którym migotały wprawione w pokrywę drogie kamienie.

– Mili moi, wy, pisarze, którzy zaszczycacie przyjaźnią QUARENDON PRESS i wy, drodzy goście, którzy łaskawie zechcieliście tu przybyć na naszą małą uroczystość, pragnę wam wszystkim powiedzieć, że to nie ja wyczarowałem ten wieczór, ale zawdzięczamy go naszej drogiej, młodej… (chciałem powiedzieć “wschodzącej”, ale wzeszła już ona wysoko) tak bardzo uzdolnionej autorce, Amandzie Judd… Amando, może zechce pani tu podejść i przyjąć ten skromny upominek z okazji pięciomilionowego egzemplarza pani książek, który przed kilku dniami wyszedł spod naszej prasy.

Zawiesił głos. Joe spojrzał na Amandę Judd. Opuściła głowę, później uniosła ją z wysiłkiem, wyszła na środek sali i stanęła przed panem Quarendonem, który otworzył pudełko i wyjął z niego książkę oprawną w ciemnopurpurową skórę, na której wytłoczono złotymi cyframi:

5 000 000

Pan Quarendon uniósł książkę i ukazał obecnym, a później włożył ją na powrót do pudełka i na rozłożonych dłoniach jak na tacy podał je swej młodej autorce.

– Dziękuję bardzo… – powiedziała cicho Amanda, biorąc pudełko i robiąc ruch, jakby chciała cofnąć się wraz z nim pomiędzy pozostałych gości. Ale nie zrobiła tego. Otworzyła pudełko i przyjrzała się książce. – Jaka śliczna! – spojrzała na pana Quarendona i uśmiechnęła się nieśmiało. – To naprawdę bardzo miłe z pana strony. Sprawił mi pan wielką przyjemność!

– Mam nadzieję, że nie minie wiele czasu, a będziemy świętowali ukazanie się dziesięciomilionowego egzemplarza! – pan Quarendon ujął ją pod ramię – myślę, że to najlepsza chwila, abym wraz ze wszystkimi zgromadzonymi wychylił kieliszek szampana za pani powodzenie!

Gdzieś daleko uderzył pióru i pierwsze krople ulewy zastukały gwałtownie w okna. W tej samej chwili w pokoju rozległ się huk. Stojąca obok Franka Tylera Dorothy Ormsby cofnęła się odruchowo, ale zaraz parsknęła śmiechem. Korek od szampana poszybował w powietrzu i potoczył się po podłodze. Za nim drugi i trzeci. Frank szybko napełnił kieliszki, czekające na dwóch srebrnych tacach. Uniósł jedną z nich, a Grace Mapleton drugą. Podeszła do Alexa, który wraz z Parkerem stał na skraju grupy przy oknie.

– Dziękuję. – Oczy ich spotkały się na ułamek sekundy ponad tacą. Grace odwróciła się i podeszła do innych.

– Jeśli ktoś ma ochotę na jakąś małą przekąskę, proszę pamiętać, że czekają one na zgłodniałych w przeciwległym końcu sali. Nie zapominajmy, że musimy tu spędzić kilka godzin!

– Podejdźmy do niej… – powiedział Joe półgłosem wskazując oczyma Amandę, do której właśnie podszedł lord Frederick Redland, wysoki, lekko pochylony, trzymając przed sobą pełny kieliszek, którym dotknął lekko jej kieliszka.

Joe i Parker także zbliżyli się.

– Amando – powiedział Alex – powinienem umierać z zawiści, świętując uroczystość, której bohaterem jest inny pisarz kryminalny, ale jesteś taka miła i taka zdolna, że cieszę się wbrew moim najniższym instynktom. Obyś doczekała stumilionowego egzemplarza i przekładów w stu krajach, w których żyją ludzie lubiący dobrze opisane, mrożące krew w żyłach zagadki! Pochylił się i pocałował ją lekko w policzek.

– Dziękuję! – szepnęła Amanda – To mi sprawiło prawdziwą przyjemność. Nie wiem dlaczego, ale wierzę, że jesteś szczery.

Parker wypowiedział kilka słów, skłonił się jej i odeszli obaj pod okno, za którym słychać już było nieustanny grzmot fal rozpryskujących się na skałach.

– Jak pan sądzi, co to znaczy? – Dorothy Ormsby przysunęła się do jego boku. Mówiła niemal szeptem.

Joe, odprowadzający oczami Grace Mapleton, która po zamienieniu kilku słów z Frankiem Tylerem, wysunęła się nieznacznie z sali, zwrócił spojrzenie ku Dorothy i uniósł brwi.

– Nie wiem, jak pani odpowiedzieć? Uroczystość ta jest nie tylko miła, ale zupełnie jednoznaczna.

– Nie myślę o tym, co Quarendon zrobił, ale o tym, czego nie zrobił – Dorothy nie podniosła głosu. – Dlaczego nie zaprosił telewizji, radia, krytyków, recenzentów, a tylko mnie jedną z całej tej bandy? Przecież nikt inny tak by nie postąpił. Oni wszyscy są niewolnikami reklamy. Czy nie wie pan?

– Nie mam pojęcia – Joe położył rękę na sercu na znak, że niczego przed nią nie ukrywa – ale znam Quarendona od. lat i wiem, że wszystko co robi, jest zawsze przemyślane. Ma pani słuszność, to trochę niecodzienne i…

Nie dokończył.

– Panie i panowie! – Frank Tyler znowu stanął przed zebranymi. – Proszę o chwilę skupienia i uwagi! Rozpoczynamy zawody o tytuł tego, kto w najkrótszym czasie odkryje miejsce, gdzie czeka Biała Dama zamieszkująca ten zamek…

Urwał na chwilę i znów wyraźnie usłyszeli głęboki, przytłumiony łoskot fal. Bębnienie deszczu w okna ucichło na chwilę, ale wiatr wzmógł się i ze świstem sunął wzdłuż murów.

– Dotarcie do tej Damy nie będzie przedstawiało wielkich trudności… – ciągnął dalej Frank – ale wymaga odrobiny spostrzegawczości i kojarzenia rzeczy pozornie z sobą nie związanych. Być może, nie wszyscy z was dotrą do niej, tym bardziej, że trzeba będzie tego dokonać w ciągu kwadransa. Kto po piętnastu minutach od chwili opuszczenia sali, nie znajdzie jej, powinien tu natychmiast powrócić, by mogła wyruszyć następna osoba. Bo, oczywiście, my wszyscy musimy tkwić tutaj razem aż do końca, wysyłając kolejno pojedynczych współzawodników, którzy samotnie będą prowadzili poszukiwania pośród nocy… a dzięki zrządzeniu losu, także pośród wichru, grzmotu fal w dole i błyskawic. Wychodząc stąd, każde z was otrzyma kopertę, w której będzie pierwsza wskazówka. Ona doprowadzi do następnej i innych, które zawiodą was tam, gdzie czeka Biała Dama, która z dokładnością do jednej sekundy odnotuje chwilę, kiedy pojawicie się przed nią. A ponieważ my tu odnotujemy czas waszego wyruszenia, więc odejmując te czasy od siebie, będziemy mogli stwierdzić kto pokonał drogę najszybciej, został zwycięzcą i posiadaczem czekającej go wspaniałej nagrody. Oto ona!

Podszedł do stojącego pod ścianą stolika, na którym stała wysoka skrzynka z ciemnego dębu, ozdobiona pięknymi srebrnymi okuciami. Tyler ujął skrzynkę z dwu stron i uniósł ją. Ściana i górna pokrywa odłączyły się od podstawy i ujrzeli duży zegar barokowy ze stojącą obok postacią. Śmierć-szkielet kosą trzymaną w kościstych rękach wskazywała czas na kuli otoczonej pierścieniem godzin i minut.

Lord Redland zbliżył się i pochylił nad zegarem.

– Prześliczny – powiedział i skinął głową z aprobatą. – Paryż. Ludwik XIV, jeżeli się nie mylę?

– Nie myli się wasza lordowska mość – odparł pan Quarendon, zarumieniony i szczęśliwy.

– A więc możemy zaczynać! – Frank Tyler podniósł ze swego podręcznego stolika niezapisaną kartę papieru, długopis i chronometr. – Tu będziemy notowali kolejnych wychodzących. A teraz, losowanie, żeby sprawiedliwości stało się zadość!

Uniósł niewielki, czarny, pękaty wazon i potrząsnął nim. Później włożył do niego rękę, wyciągnął zwiniętą kartkę, rozprostował ją i odczytał:

– Pan Melwin Quarendon!

– Ja? Jak to, ja?

– Przecież nie wtajemniczyliśmy pana i ma pan dokładnie takie same szansę jak inni. A jeśli sądzi pan, że nie wypada panu walczyć o nagrodę, którą pan sam ufundował, może pan przekazać ją tej osobie, która zajmie drugie miejsce i poprzestać na tryumfie moralnym.

– Ależ ja…

– Myślę, że pan Tyler ma słuszność – powiedział Alex – w końcu człowiek, którego drukarnie wyrzuciły na świat tyle zdumiewających zagadek, powinien sam spróbować rozwiązania jednej z nich.

Quarendon spojrzał na niego oczyma zaszczutej sarny, ale nagle jego pucołowatą twarz rozjaśnił szeroki uśmiech.

– Z pewnością! – powiedział dzielnie – ale jeżeli skompromituję się dokumentnie, nie drwijcie ze mnie. W końcu jestem tylko skromnym wydawcą, nie autorem… – zawahał się i spojrzał na doktora Harcrofta, który stał samotnie oparty o ścianę. – A moje serce? – zapytał z nagłą nadzieją w głosie – Czy nie sądzi pan, że to zbyt wielka próba dla niego?

– Nie sądzę – Harcroft potrząsnął przecząco głową. Myślę, że nie zdradzę tajemnicy lekarskiej, jeżeli powiem, że zniesie ono jeszcze o wiele więcej. Zresztą, jestem przy panu.

Quarendon rozłożył ręce.

– Przegrałem. Zdaje się, że ma pan dla mnie jakąś kopertę?

– Tak – Tyler cofnął się i wziął ze stolika pierwszą z identycznych podłużnych kopert. Uniósł ją i zamarł.

Daleko za zamkniętymi drzwiami sali rozległ się straszliwy, przerażający krzyk, wrzask mordowanej istoty, rozsadzający uszy, coraz wyższy, wdzierający się do mózgu – i nagle zduszony. Cisza, później łoskot padającego ciała i ciężkie, oddalające się kroki, które rozpłynęły się w ciszy.

– Co… co to było? – sir Harold Edington ruszył ku drzwiom, ale zatrzymał się jak wryty.

Cichy, wyraźny, niski głos kobiecy, dobiegający jak gdyby z wielu stron, przemówił melodyjnie:


Któż z nas, żyjących rzec może: “Dostrzegłem

Śmierć, gdy wchodziła. Wiem, którędy wyszła

Pozostawiając za sobą milczenie”?

Zna Śmierć tysiące drzwi najrozmaitszych,

Którymi w dom nasz, wchodzi bez, przeszkody,

A nie powstrzyma jej zamek przemyślny,

Zasuwa krzepka ani wierne straże,

Gdyż, przemknąć umie przez, mury i kraty,

Śladu żadnego nie pozostawiając,

Zimna, tajemna i nieunikniona,

Mroczna i cicha jak ostatnie tchnienie.


Głos przycichł, a gdzieś daleko w głębi zamku zaszczekały ciężkie łańcuchy i rozległ się wysoki dźwięk uderzenia żelazem w żelazo, głuchy jęk i wreszcie cisza.

– Boże! – powiedział Quarendon spoglądając na drzwi

– Czy muszę już wyruszyć?

– Jeszcze chwilę. Proszę otworzyć kopertę i przeczytać cicho jej zawartość. Jest bardzo krótka.

Pan Quarendon zrobił to, o co go proszono, złamał woskową pieczęć, wyjął z koperty złożoną kartkę papieru, przez chwilę czytał cicho, poruszając wargami i wsunął kopertę do kieszeni na piersi, zatrzymując kartę w ręce.

– Jeszcze pięć sekund! – Tyler patrzył na chronometr – trzy… dwie… już!

Pyzaty wydawca ruszył ku drzwiom, zawahał się na niedostrzegalny niemal ułamek chwili i otworzył je.

Gdzieś w górze wybuchł płacz kobiecy, rozpaczliwy i przechodzący w ciche zawodzenie. Melwin Quarendon zamknął za sobą drzwi. Frank Tyler pochylił się nad kartą i zapisał godzinę.

– To było bardzo piękne – rozległ się cichy głos kobiecy.

– Co? – zapytał Kedge.

– Ten wiersz o śmierci – powiedziała pani Alexandra Wardell i z uśmiechem spojrzała w górę, jak gdyby poszukując miejsca, z którego dobiegł ją głos. – Bardzo piękne.


XV “Sam teraz przemierzasz dom splamiony mordem…”

<p>XV “Sam teraz przemierzasz dom splamiony mordem…”</p>

Joe spojrzał na zegarek. Minęło czternaście minut od chwili, gdy Melwin Quarendon zamknął za sobą drzwi sali. Daleko w ciemnych czeluściach zamku, gdzie znikł, rozlegało się chwilami przeciągłe wycie człowiecze, szczęk łańcuchów i gwałtowny łoskot, a kiedy cichły te dźwięki, prawdziwa nawałnica za oknami niosła nieprzerwany huk fal wściekle bijących w skałę. Raz gdzieś blisko uderzył piorun, ale burza i ulewa zdawały się oddalać.

– Ciekaw jestem, czy mu się uda? – powiedział głośno Frank Tyler spoglądając na drzwi. Jak gdyby w odpowiedzi na jego słowa otworzyły się one powoli.

Pyzaty pan i władca QUARENDON PRESS wszedł i zamknął je za sobą. Bez słowa podszedł do zegara i uśmiechnął się.

– Na szczęście, ten kto znajdzie Białą Damę nie będzie musiała przeżywać rozterki zastanawiając się, czy przypadkiem nie znalazłem jej wcześniej niż on!

Rozłożył ręce.

– Nie dotarł pan do niej? – zapytała Dorothy Ormsby z niewinnym dziewczęcym zaciekawieniem. Siedziała samotnie przy jednym z małych stolików, mając przed sobą otwarty notatnik, obrócony grzbietem do góry.

– Nie dotarł! – pan Quarendon roześmiał się – to by oznaczało, że szedłem w jakimś kierunku, ale nie udało mi się dojść. A ja po prostu przechadzałem się po korytarzu z tą kartką i odczytywałem ją raz po raz. Do dzieła, Frank! Ciekaw jestem, czy jeszcze ktoś odpadnie tak sromotnie jak ja? Tak czy inaczej, wiem, że należy mi się podwójna whisky bez wody sodowej. Ten zamek jest rzeczywiście upiorny, a te głosy…

Amanda, która stała obok stołu z napojami zbliżyła się do niego ze szklanką w ręce.

– Bez lodu?

– Dziękuję, moje dziecko! – Pan Quarendon wziął z jej rąk szklankę i uniósł do ust. Joe dostrzegł, że ręka jego nie drży. Najwyraźniej doktor Harcroft znał dobrze swego podopiecznego.

Dorothy odwróciła notatnik i zapisała coś szybko.

Frank Tyler uniósł czarny wazon i sięgnął w głąb. Później zręcznie odstawił naczynie na stolik i rozwinął trzymany w ręce papierek.

– Pan Joe Alex! – obwieścił – Drżyjcie, nasi goście! Reputacje zostają rzucone na szale! Która przeważy?

Podał Alexowi kopertę.

– Proszę otworzyć i przeczytać, a kiedy zawołam: “start!” pański czas zacznie się liczyć, więc radzę stanąć tuż obok drzwi z ręką na klamce.

Joe wziął kopertę, złamał czarną woskową pieczęć i wyjął szarą kartkę papieru, grubego jak pergamin. W górze ozdobiona była wydrukowaną wypukle trupią czaszką. Niżej biegła czarna, wstęga, trzymana przez dwie kościane dłonie wynurzające się z bocznych krawędzi kartki.

Na wstędze białymi, stylizowanymi literami nakreślono dwuwiersz:


Sam teraz przemierzysz dom splamiony mordem!

Ach, gdzież byś chciał usnąć, gdybyś został lordem?


– Start! – zawołał Tyler, położył zegarek na stoliku i zanotował czas.

Joe otworzył drzwi, zamknął je za sobą i znalazł się na korytarzu. Przeszedł kilka kroków i zatrzymał się u stóp schodów prowadzących do pokojów gościnnych na piętrze.

Przez chwilę przeżywał to, co zapewne przed nim przeżył pan Quarendon. Miał w głowie zupełną pustkę. Jeszcze raz powoli odczytał kartkę. Pierwsza część dwuwiersza nie zawierała pytania i wydawała się jedynie potrzebna do stworzenia klimatu. I rymu, oczywiście.


Ach, gdzież byś chciał usnąć, gdybyś został lordem?


Lordem?… Co to mogło znaczyć? Lordowie sypiają tam, gdzie sypiają… Czasem drzemią w Izbie Lordów… Ale to także nie miało sensu.

Spojrzał na zegarek. Minęła minuta. Ale przecież to musiało coś znaczyć? I nie mogło być niezwykle skomplikowane… Frank powiedział, że zagadka nie jest trudna, ale trzeba kojarzyć pozornie niepowiązane rzeczy. “Usnąć, gdybyś…”

Joe nagle uśmiechnął się i ruszył po schodach w górę. Myśl była niemal absurdalna, ale musiał ją sprawdzić.

Znalazł się na korytarzu i szybko ruszył w lewo.

– Umrzesz! – szept zdawał się dobiegać z wszystkich stron na raz. – Ach, biedaku! – i rozpaczliwe westchnienie.

Gdzie oni mają ukryte te głośniki? – pomyślał i natychmiast odrzucił tę myśl. Nic go w tej chwili nie powinno było rozpraszać. Po to były te głosy.

Minął pierwsze drzwi: ALEXANDRA WARDELL… drugie: JORDAN KEDGE… podszedł do trzecich, spojrzał na kartę z nazwiskiem i odetchnął. LORD FREDERICK REDLAND.

A po obu stronach, nieco poniżej liter widniały na karcie dwa małe, niemal dziecinne rysuneczki: konik i korona.

Oczywiście, gdybym był lordem chciałbym spać tam, gdzie śpi lord, a więc w sypialni Fredericka Redlanda! Boże, jakie to było proste!

Koń i korona?… Przymknął oczy. Coś wołało od pierwszej sekundy tuż pod powierzchnią świadomości, że to także jest proste, bardzo proste… i znane! Że spotkał się z tym dzisiaj… Ale gdzie, gdzie?

Odetchnął i ruszył wolno korytarzem. Nagle przystanął i zawrócił. Minął drzwi Redlanda i zatrzymał się. Sztych. Na pobojowisku pośród splątanych ciał ludzi i koni, człowiek z uniesionym mieczem w dłoni:

KRÓL RYSZARD III

– Konia! Konia! Me królestwo %a konia!


Uniósł dolną krawędź ramy i potrząsnął lekko obrazem, jak gdyby oczekując, że coś spod niego wyleci. Zajrzał od spodu. Nie, na ścianie nie było niczego… prócz pajęczyny.

Może to nie ten koń i nie ten król? Na sztychu nie ma korony, a tylko długie, rozwiane, zmierzwione w boju włosy. Co to? Na szkle osłaniającym sztych, tuż u zbiegu z dolną krawędzią ramy, wąski, długi pasek papieru:


Rzucił król rozkaz prostymi słowy:

– “Zajrzyj mu w gębę, choć nie ma głowy!”


Zegarek. Trzy i pół minuty. Minęło tylko trzy i pół minuty, a wydawało się, że więcej. Chwila chaosu.

Skinął głową. Tak, to nie było trudne, a w każdym razie nie będzie trudne, jeżeli ma słuszność.

Ruszył korytarzem, znów minął drzwi lorda Redlanda i skręcił w lewo. Cztery i pół minuty.

Otworzył drzwi wielkiej komnaty i wszedł nie zamykając ich za sobą. Znowu przerażający krzyk, gdzieś wysoko, chrobot i ogłuszający trzask. Ciche słowa:


Choćbyś rozkosz, i radość tu znalazł,

U kresu znajdziesz śmierć!


I dziki chichot, nagle urwany skowytem. Cisza.

Joe wzdrygnął się. Potrząsnął głową i podszedł do gotyckiej skrzyni. Stanąwszy przed nią, spojrzał na jedną zbroję, później na| drugą. Później przyjrzał się im raz jeszcze.

Jedna ze zbroi miała opuszczoną przyłbicę, druga – uniesioną. W głębi ziała ciemna czeluść.

Alex podszedł i wsunął rękę w pusty otwór. Nic. Cofnął się i przyjrzał drugiej. Ostrożnie uniósł przyłbicę, chwytając za jej dolną krawędź. Ciemny otwór, a W nim…

Karta na krótkiej wstążeczce, która uniosła się z głębi, uczepiona do górnej krawędzi przyłbicy:


Gdy trzech spojrzy w jedną stronę,

Znajdziesz to, co upragnione!


(Skoro znalazłeś te słowa, opuść przyłbicę i ukryj mnie).

Joe szybko przebiegł raz jeszcze oczyma po kartce, wsunął ją w głąb otworu zbroi i wolno opuścił przyłbicę. Karta zniknęła.

Zegarek. Sześć minut. Jeszcze dziewięć. Rozejrzał się. “Gdy trzech spojrzy w jedną stronę…” Trzech? Zbroje były tylko dwie… Patrzyły w tym samym kierunku, na przeciwległą ścianę. A gdzie trzecia?…

Rozejrzał się. Za oknami komnaty wycie wichru urosło, a grzmot fal wydawał się głośniejszy. Trzech?

Roześmiał się półgłosem, ale zaraz zmarszczył brwi.

– Ja jestem trzeci! – powiedział głośno.

Stanął przed gotycką skrzynią zwrócony w tym samym kierunku, co zbroje. Przed sobą miał przeciwległą ścianę komnaty. Po prawej, na ścianie, stara spływająca ku ziemi makata, dalej, pośrodku, półki z księgami, na lewo wielki kominek.

Nie, cokolwiek było tym “upragnionym” nie mogło być ukryte w żadnej z ksiąg. Było ich tu ponad sto. Decydowałoby tylko szczęście, a gdyby ktoś go nie miał, kilka minut nie mogłoby wystarczyć…

Podszedł do kominka. Odwrócił się. Zbroje zdawały się spoglądać ku niemu. Pochylił się i zajrzał, światło lamp padało w głąb. Pochylił się jeszcze niżej i przyjrzał misternie ułożonym szczapom drzewa, później przeniósł spojrzenie na unoszący się w powietrzu, czarny, żelazny garnek.

Powoli wyciągnął rękę i wsunął ją do garnka. Nie sięgnął dna, więc zbliżył się jeszcze bardziej. Dotknął czegoś palcami. Kawałek żelaza. Klucz i gruba karta. Połączone drucikiem.

Wyciągnął dłoń trzymając dwoma palcami krawędź karty.


“Trzech znów spojrzy w jedną stronę

I dzieło będzie spełnione!”


(Powracając, włóż mnie wraz z kluczem tam skąd nas wziąłeś!)

Trzymając w ręce klucz i kartkę zawrócił i ponownie stanął przed skrzynią, zwrócony ku przeciwległej ścianie. Portret? Półki z księgami? Tajne przejście? Ale nie sięgały ziemi…

Ruszył ku makacie pod oknem. Nie była szeroka i dostrzegł, że u góry ma przyszyte w równych odstępach małe, drewniane pierścienie, wiszące na gwoździach wbitych w ścianę.

Trzymając w prawej ręce klucz z uczepioną kartką, Joe lewą dotknął powierzchni makaty.

Ustąpiła lekko. Za nią znajdowała się próżnia. Nie była przybita, a jedynie obciążona u dołu czymś ciężkim, wszytym w materiał, ołowianymi albo żelaznymi kulkami. Dlatego była tak naprężona i mogła maskować to, co się za nią znajdowało.

Spojrzał na zegarek. Osiem minut.

Ostrożnie uchylił makatę. Poddała się. Za nią były wąskie drzwi z poczerniałego od starości dębu.

Alex wsunął w zamek klucz, który obrócił się niespodziewanie łatwo i niemal bezgłośnie. Nacisnął klamkę i wszedł.


XVI “Będę czekała…”

<p>XVI “Będę czekała…”</p>

Choć nie zamknął drzwi, ciężka makata opadła za jego plecami i znalazł się w półmroku. Przed nim wąska smuga światła przecinała ciemność, opadając spod niewidocznego stropu.

Zmrużył oczy i wyszedł. Blask padał spoza zasłon ogromnego łoża zwieńczonego w górze baldachimem. Spływały spod niego fałdy ciężkiej materii, których barwy nie można było dostrzec, gdyż światło znajdowało się wewnątrz.

Zbliżył się. Boczna kotara w miejscu, gdzie łoże niemal stykało się ze ścianą, była odsunięta. Stał tam mały stolik, a na nim świeca, której nikły, chwiejny blask oświetlał powierzchnię łoża, purpurową kapę wyszywaną w złote kwiaty i…

Joe wciągnął głęboko powietrze i jednym ruchem odsunął zasłonę. Stał teraz w nogach łoża, a przed nim z zamkniętymi oczami i rękami złożonymi pobożnie na piersiach leżała Grace Mapleton.

Alex stał nie mogąc się poruszyć. Nie patrzył na twarz leżącej, lecz na jej białą suknię i czerwoną, krwistą plamę tuż pod złożonymi dłońmi.

W poprzek kolan dziewczyny leżał, porzucony ogromny, obosieczny miecz. Blask świecy pełzał łagodnie po jego lśniącej powierzchni, lecz załamywał się na ostrzu, którego koniec był ciemniejszy, pokryty lepką czerwienią.

Joe ożył. Uniósł rękę, chcąc dotknąć czoła leżącej.

– Czy przestraszyłam pana?

Grace Mapleton otworzyła oczy, uśmiechnęła się i usiadła, poruszyła nogą i miecz zsunął się ciężko na powierzchnię kapy. później sięgnęła ku stolikowi, na którym płonęła świeca. Uniosła kartkę papieru i zegarek.

– Jest pan tu już od czterdziestu sekund… od chwili, kiedy przekręcił pan klucz w zamku.

Sięgnęła po maleńki, ukryty za lichtarzem ołówek i zapisała na kartce nazwisko i godzinę. Później odłożyła kartkę wraz z ołówkiem na stolik i opadła na łoże. Patrzyła na Alexa szeroko otwartymi oczami, a uśmiech z wolna zniknął z jej twarzy.

– Czy przestraszył się pan? – powtórzyła cichym, niskim głosem. Leżała na wznak z głową zwróconą ku niemu, a krwawa plama na jej sukni falowała lekko. Joe z trudem oderwał od niej wzrok.

– Przez chwilę wydawało mi się, że… – urwał i skinął głową. – To było bardzo realistyczne i doskonale zagrane. Patrzyłem uważnie na panią. Nie oddychała pani i nawet powieki pani nie drgnęły, a miecz wyglądał tak, jak gdyby morderca po ciosie rzucił go na zwłoki, zanim wybiegł stąd. Czy pani sama zrobiła ten ślad na sukni?

– To nie ta suknia, w której mnie pan widział przedtem. Frank zaprojektował dla mnie dwie, identyczne. Przebrałam się prędko przed wejściem tutaj. Ta farba jest zupełnie sucha i nie plami… Niech pan dotknie.

Uniosła się lekko na łokciu i ujęła jego dłoń, a później przyciągnęła ją lekko i położyła pomiędzy swymi na pół odkrytymi piersiami.

Joe chciał nieznacznie wyswobodzić rękę, ale przytrzymała ją.

– Niech pan usiądzie na chwilę. Ma pan jeszcze trochę czasu…

Pociągnęła go łagodnie. Usiadł na krawędzi łoża. Patrzył na swoją dłoń i jej opaloną, smukłą szyję. Bez zdziwienia zobaczył swe własne palce gładzące lekko jej odkryte ramiona. Jak gdyby robiły to już tysiąc razy, bez wahania, bez niepewności.

– Wiedziałam, że znajdzie mnie pan… – powiedziała cicho – Sama nie mogę tego zrozumieć… Kiedy pan przyjechał dziś rano, wszystko wróciło, jak gdybym znów była tam w ARENDON PRESS, siedziała za biurkiem i bała się odezwać do pana, kiedy pan wchodził do mojego szefa… A teraz boję się…

Uniosła nagie ramiona i uczuł na tyle głowy jej splecione dłonie. Przyciągnęła go powoli ku sobie. Oczy miała zamknie i rozchylone wargi.

Pocałunek, jak gdyby znał te usta, ale wszystko było nierzeczywiste, odległe jak daleki śpiew syren,.któremu nie oprze się żaden żeglarz.

Odsunęła go łagodnie.

– Musisz iść… – leżała na wznak z zamkniętymi oczyma Piersi jej unosiły się i opadały, a wraz z nimi ta straszna, czerwona plama – Boże, jak mi dobrze… – oczy miała nadal zamknięte

– To przecież nie będzie trwało wiecznie i wszyscy pójdą spać… Zamek uśnie, a ja będę czekała, nie zasnę, póki mnie znowu nie znajdziesz… Później zapomnimy o tym… A jeżeli spotkam cię kiedyś w Londynie, będziesz mógł znów powiedzieć “Dawno pani nie widziałem, Grace. Co się z panią działo?” a ja odpowiem, że nic nadzwyczajnego i powodzi mi się doskonale… Ale to będzie kiedyś w Londynie…

Stojąc w nogach łoża Joe patrzył przez chwilę na nią. Uniosła powieki i patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami, ale nie odezwała się już. Nie uśmiechnęła się, nie drgnęła.

Bez słowa odwrócił się i ruszył powoli ku drzwiom. Otworzył je i wyszedł.

Blask świeczników w wielkiej komnacie oślepił go na chwilę, ale sen nie mijał. Wyjął klucz z zamka, odniósł do kominka i wrzucił do czarnego garnka, z którego wcześniej go wyjął.

Spojrzał na zegarek. Czternaście minut. Czy to możliwe?

Przez chwilę stał pośrodku komnaty, zupełnie nieruchomo. Z bolesnym wysiłkiem starał się pomyśleć coś rozsądnego. Skąd brały się te zdumiewające stworzenia, którym nikt nie mógł się oprzeć? A przecież ani na sekundę nie zapomniał o Karolinie. Twarz jej mignęła mu w myślach, kiedy całował tamte miękkie, chłodne usta, do których tęsknił. “Będę czekała, nie zasnę…”

– A ja? – powiedział Joe półgłosem. Z wolna schodził po kamiennych schodach, a kiedy stanął przed drzwiami jadalni, zatrzymał się. Gdzieś wysoko rozległ się rozpaczliwy wrzask niewieści, znów zaszczekały łańcuchy, cicho i długo dogasał płacz potępionej duszy. A za murami zamku nadal grzmiało wzburzone morze i lekkie drżenie przebiegało posadzkę. Ale choć słyszał, nie docierał do niego żaden dźwięk. Wreszcie uśmiechnął się, potrząsnął głową i nacisnął klamkę.

Powitały go zmieszane, zaciekawione głosy. – Miałem szczęście… – powiedział Alex podchodząc do stołu z napojami – ale czy uda mi się zwyciężyć, nie wiem?

Nalał sobie pół szklaneczki i wyjął szczypcami z pojemnika dwie kostki lodu. Wrzucił je i czekał w milczeniu, póki whisky nie ochłodziła się.

Tymczasem Frank Tyler wyciągnął następną karteczkę z wazonu.

– Sir Harold Edington! – obwieścił tryumfalnie. – Czy nie sądzi pan, że ten eschatologiczny zegar mógłby stanowić stosowną ozdobę pańskiego gabinetu?

– Obawiam się – powiedział pogodnie sir Harold – że w ministerstwie nie należy przypominać wchodzącym o znikomości spraw tego świata. Staramy się, żeby odnieśli wręcz przeciwne wrażenie. Ale skoro stanąłem do boju, uczynię wszystko, żeby zginąć z honorem.

Wziął zapieczętowaną kopertę i na znak dany przez Franka Tylera ruszył ku drzwiom.


XVII “Bóg zlitował się nad tobą, Ewo!”

<p>XVII “Bóg zlitował się nad tobą, Ewo!”</p>

Kiedy drzwi zamknęły się za sir Haroldem Edingtonem, Frank Tyler podszedł do Alexa.

– Błagam o jedno – powiedział składając ręce jak do modlitwy – jeżeli znalazł pan Białą Damę, proszę nie zdradzić nikomu z obecnych nawet najdrobniejszego szczegółu pańskiej wędrówki. Musimy do końca zachować zasadę fair play. Żadnej pomocy. Wszyscy polegają na sobie i swojej spostrzegawczości!

Zwrócił się do obecnych.

– Bardzo prosimy, aby nikt z państwa, nie powiedział po powrocie, nawet żartem, niczego, co mogłoby innym dać do myślenia.

– Nie leży to w naszym interesie – Dorothy Ormsby wskazała drobną dłonią zegar. – Ktokolwiek z nas chce otrzymać Śmierć na własność i zyskać pewność, że odmierzy mu ona własnoręcznie ostatnią godzinę, nie powinien okazywać współczucia rywalom, nie mówiąc o udzielaniu im pomocy!

Uniosła swój notatnik i coś w nim zapisała.

Frank Tyler ujął Alexa pod ramię i odprowadził go na bok.

– Nie było to trudne, prawda? – zapytał półgłosem.

– Nie – Joe potrząsnął głową – ale sama inscenizacja jest świetna, przez chwilę czułem ciarki na skórze.

– Jak pan sądzi, czy jeszcze ktoś ją znajdzie? Byłoby fatalnie, gdybyśmy przecenili naszych gości i okazałoby się, że pan jeden odgadł naszą zagadkę.

– Dogadzałoby to mojej próżności…

Alex uśmiechnął się i poklepał go przyjaźnie po ramieniu. Ruszył w kierunku Parkera, którego dostrzegł w kącie sali, pochylonego nad siedzącą w fotelu panią Wardell i rozmawiającego z nią przyciszonym głosem. Stara dama uniosła głowę, zainteresowana najwyraźniej tym, co mówił.

Lord Redland, Melwin Quarendon i Amanda Judd wsparta na ramieniu Franka Tylera, który właśnie podszedł do nich, mówili chyba o czymś zabawnym, bo Quarendon roześmiał się głośno, a Redlan rozłożył ręce.

– Jeżeli znajdzie się jakiś fragment biżuterii, sprzączka paska jej sukni, spinka do włosów… a nie śmiem nawet marzyć o takim szczęściu jak znalezienie narzędzia zbrodni… będę szczęśliwy mogąc umieścić w moim skromny zbiorze, oczywiście ze stosownym napisem a określającym dramatis personae, miejsce i dzień zdarzenia, a także przyczynę, bo znamy ją przecież.

– Ale czy mamy jakiekolwiek szansę po upływie trzech stuleci? Tylu ludzi szukało jej od pierwszego dnia, aż do dziś. Poprzedni właściciel tego zamku, który kupił go i przerobił na coś w rodzaju hotelu, kuł w tych murach, instalując nowoczesną kuchnię, przeprowadzając przewody centralnego ogrzewania, pełne oświetlenie elektryczne i budując łazienki. Nie znalazł nawet śladu ukrytego pomieszczenia, w którym Edward de Vere mógł ukryć swoją żonę. A nie mógł także wyrzucić jej przez okno na skały lub do morza, gdyż już wtedy wszystkie strzelnice zamku były potężnie okratowane tak jak dzisiaj. Zakładając hotel pozostawiono je, żeby stworzyć klimat niesamowitości, a ja nie widziałem teraz powodu, żeby zmieniać cokolwiek. Ale ona… to znaczy, jakiś ślad po niej, musi przecież gdzieś tu być. Gdybyście państwo znaleźli jutro, choćby miejsce, w którym ją ukrył, byłoby to już zwycięstwem, gdyż innym nie udawało się to przez trzy stulecia.

– A co pan ma zamiar zrobić z tym zamkiem po zakończeniu obchodu urodzin pięciomilionowego egzemplarza książki naszej uroczej młodej koleżanki?

Jordan Kedge, którego Joe dostrzegł przedtem z dala, siedzącego pod oknem z doktorem Harcroftem, podszedł ku nim i zadawszy pytanie zatrzymał się za plecami pulchnego wydawcy. Pan Quarendon na pół obrócił się ku niemu.

– No właśnie! – powiedział pogodnie – chce pan wiedzieć, że łatwiej kupić zamek z duchem, niż się go pozbyć. Na szczęście, wcale nie chcę się go pozbyć! – uniósł nieco na palcach i powiódł po zebranych radosnym spojrzeniem jak chłopiec, który nie może doczekać się rozgłoszenia swej tajemnicy.

– Z pewnością, dotyczy to bezpośrednio kilku osób spośród zgromadzonych tutaj… – zastanawiał się jeszcze przez chwilę, szukając odpowiednich słów. – Firma nasza chce stworzyć na wszystkich kontynentach kluby miłośników QUARENDON PRESS, a zamek ten stanie się główną kwaterą i miejscem zjazdów dla ich przewodniczących i członków, których będziemy chcieli specjalnie uhonorować… Jest jeszcze parę innych spraw z tym związanych, ale nie chcę o nich mówić, póki nie obleką się w ciało. W każdym razie, będą to czytelnicy waszych książek i mam nadzieję, że od czasu do czasu zechcecie się pojawić pomiędzy nami…

. Dorothy Ormsby wstała z fotela i trzymając w jednej ręce swój notatnik, a w drugiej ołówek, podeszła z wolna i stanęła za ich plecami.

– A flaga QUARENDON PRESS będzie wówczas powiewała na wieży? – zapytała poważnie z miną przejętego podlotka Joe, który znał ją od wielu lat, uśmiechnął się w duchu.

– Rozumie pani przecież, że moim marzeniem jest, aby chorągiew QUARENDON PRESS powiewała na wielu wieżach! Ale byłbym najszczęśliwszy, gdyby jutro któreś z was rozwiązało zagadkę prawdziwej Ewy de Vere. To by nobilitowało tę siedzibę i udowodniło, że żadna tajemnica nie oprze się tak wspaniałemu bukietowi mózgów jak ten, który tu zebrano dzisiaj.

– W takim razie, byłoby naprawdę cudownie, gdyby ktoś z nas zechciał tu popełnić prawdziwą zbrodnię. Czy pomyślał pan o tym, mister Quarendon? – Dorothy miała zachwyconą minkę.

– Och, to byłoby zbyt piękne, aby mogło stać się prawdziwe… – odparł Quarendon i zmarszczył brwi starając się przypomnieć sobie, gdzie, na miłość boską, zadano mu niedawnym czasem to pytanie i kto je zadał.

W tej samej chwili drzwi otworzyły się. Sir Harold Edington szedł i spokojnie zbliżył się ku stojącym.

– Dokładnie piętnaście minut minęło od pańskiego wyjścia, sir Haroldzie – powiedział Frank Tyler zerkając na zegarek. – Mam tylko jedno, dozwolone regulaminem pytanie: czy znalazł ją pan?

Sir Harold bez słowa potrząsnął przecząco głową i rozłożył ręce.

– Te wszystkie głosy i dźwięki są obrzydliwe… – wzdrygnął się.

Nie znalazł jej… – pomyślał Joe i przymknął na chwilę oczy. Nikły płomyk świeczki; wspaniałe smukłe ciało na złotopurpurowej kapie… nagie ramiona… “nie zasnę”.

– Pan Jordan Kedge! – zawołał Frank Tyler. Stał tuż obok stolika, na którym spoczywał czarny wazon i trzymał w palcach rozwinięty rulonik papieru. – Proszę, oto pańska koperta!

Kedge wziął kopertę, przełamał pieczęć i wyciągnął jej zawartość, po której szybko przesunął oczyma.

– Jeszcze pięć sekund… – powiedział Tyler – jeszcze dwie, jedna, start!

I Jordan Kedge cicho zamknął za sobą drzwi. Za oknem rozległ się daleki grom.

– Burza wraca – powiedział Parker, który rozstał się z panią Wardell i podszedł do Alexa.

– O czym rozmawiałeś z nią tak długo? – zapytał Joe półgłosem. Zerknął nieznacznie ku siedzącej nieruchomo starej kobiecie, do której zbliżyła się Amanda Judd, stanęła nad nią i zadała jakieś pytanie, którego nie usłyszał. Pani Wardell uniosła głowę i uśmiechnęła się z wdziękiem, który bywa czasem udziałem starych kobiet i jest tak bardzo inny niż wdzięk młodych dziewczyn.

– To bardzo ciekawa osoba – Parker przytaknął sobie ruchem głowy, jak gdyby chcąc stwierdzić, że nie jest to jedynie grzecznościowa formułka. – Rozmawialiśmy oczywiście o duchach. Wszyscy jej bliscy już zmarli, nawet córka i dorosły wnuk. Jakieś tragiczne wypadki. Nie rozwodziła się nad tym. Nie sprawiała wrażenia osoby, która przeżyła tragedię. Mówiła o każdym z nich jak o kimś, kto jest. Gdybym nie słuchał uważnie, mógłbym mieć wrażenie, że pozostawiła ich troje w domu i zaczyna już do nich tęsknić… Mówiła też o duchach w ogóle. Wiedziała kim jestem i zaczęła mówić o duchach ludzi zamordowanych… potem przeszła na nieszczęsną panią tego zamku, zamordowaną przecież trzysta lat temu. I o niej też mówiła, jak gdyby to była osoba żywa, znajdująca się w wyjątkowo trudnej sytuacji. Współczuła jej i miała nadzieję, że w końcu wszystko skończy się szczęśliwie, to znaczy: jakaś inna nikczemna kobieta zginie w tym zamku i wyzwoli ją. Zapytałem, czy następna też będzie musiała czekać setki lat, aż znajdzie się trzecia i czy musi to trwać w nieskończoność. Powiedziała, że nie… Koło zamknie się i nastąpi cisza.

– Mówisz z takim przejęciem, jak gdybyś sam był absolutnie przekonany, że tak właśnie wygląda wiekuista sprawiedliwość… – Alex uśmiechnął się. – To komplement dla tej starej damy. Najwyraźniej umie sugestywnie opowiadać o tych sprawach.

– Jestem tylko prostym oficerem policji, Joe. Widziałem setki umarłych, przeważnie zamordowanych, i ani jednego ducha. Było także paru morderców, których za moich młodych lat, kiedy nie zniesiono jeszcze kary śmierci, doprowadziłem pod szubienicę. I nigdy nie zastanawiałem się nad tym, co się z nimi może dziać później, już po wszystkim. O ich ofiarach także nie myślałem w ten sposób. Kiedy patrzysz na zabitego człowieka, wiesz, że stało się coś ostatecznego… Ale pani Wardell jest innego zdania… to znaczy, ona wierzy głęboko, że jest inaczej. I wierzy, że istnieją na to tysiące dowodów… obiecała, że da mi tutaj, po tej zabawie, swoją książkę, którą przywiozła.

– Nie pamiętasz tytułu?

– Zdaje się, że brzmi on: “Czy i dlaczego duchy pojawiają się!”… Mówi, że tę książkę lubi najbardziej z wszystkich, które dotąd napisała, bo zawiera ona, jak gdyby, całą teorię i bardzo wiele przykładów poświadczonych przez licznych poważnych, wiarygodnych świadków.

– Pożycz mi to, kiedy wrócimy do Londynu – Joe ujął go pod ramię i ruszyli w drugi koniec sali, gdzie stały zastawione stoły. – Poczułem nagły głód – zerknął na zegarek. – Jeżeli się nie mylę, mija już piętnaście minut od chwili kiedy opuścił nas Kedge…

– Boże! – jęknął cicho Parker, kiedy zatrzymali się przed tacą wypełnioną kanapkami z kawiorem i Joe sięgnął po najbliższą z nich – Za chwilę pan Tyler może wywołać mnie. Jeżeli nie znajdę jej, a ta Ormsby gdzieś to opisze, stanę się pośmiewiskiem całego Scotland Yardu!

– Głowa do góry! – Joe wziął drugą kanapkę. – Już teraz wiemy, że nie będziesz sam. Quarendon i Edington również do niej nie dotarli.

– Ale ja jestem detektywem! To znaczy, byłem… – Parker westchnął – bo awansowałem zbyt wysoko i mózg mi zaczyna rdzewieć. Mimo to…

Nie dokończył, gdyż drzwi otworzyły się i wszedł Jordan Kedge.

– Nie było pana osiemnaście minut! – zawołał Tyler – Czy to znaczy, że znalazł ją pan?

– Znalazłem!

Kedge był zarumieniony. Oczy mu błyszczały i Joe nagle zrozumiał, jak ważne dla tego starzejącego się pisarza było znalezienie Białej Damy. Podeszli do niego, on i Parker.

– Stara szkoła nie zawodzi! – powiedział Kedge. – Na razie jest nas dwóch! Nie było to wcale trudne, prócz jednego pytania…

Alex położył palec na ustach.

– Nie wolno nam komentować. Opowiemy sobie o tym wszystkim, kiedy ostatni współzawodnik wyruszy i będziemy wiedzieli, że nikt już z tego nie skorzysta,

– Tak, oczywiście! Zapomniałem, że…

Nie dokończył, bo Frank Tyler siągnął do wazonu, a później zawołał:

– Lord Frederick Redland!

Redland wziął kopertę, przełamał pieczęć i wyjąwszy kartkę! odczytał powoli jej treść.

– Trzy sekundy, dwie… start!

Stał nadal, więc Frank Tyler łagodnie ujął go pod ramię] i podprowadził ku drzwiom.

– Milordzie, traci pan cenne sekundy…

Redlan wyszedł powoli, nadal wpatrzony w kartkę. Frank zamknął za nim drzwi.

– Do tej pory jesteśmy równo podzieleni – obwieścił. – Dwie osoby dotarły do celu, a dwie nie. – Rozejrzał się i dostrzegł Amandę rozmawiającą z panią Wardell, która ku jego zdumieniu uniosła właśnie ku wargom pękaty kieliszek, do połowy napełniony złocistym koniakiem. Podszedł ku nim.

Tymczasem Joe zapalił fajkę i opadł na fotel obok stolika Dorothy Ormsby, która szybkimi, drobnymi poruszeniami ołówka zapisywała kolejną kartkę swego notatnika. W pewnej chwili skończyła, odłożyła ołówek i uniosła głowę.

– Zastanawiałem się przez chwilę – powiedział Alex – nad tym, co pani zapisuje, Dorothy. Czy pani notatki dotyczą tego, co tu się dzieje?

– Oczywiście. Nie sądzi pan chyba, że zaczęłam pisać powieść kryminalną? – Dorothy uśmiechnęła się – Wolę oceniać innych. Zresztą, jestem absolutnie pozbawiona wyobraźni. Mogę tylko opisywać to, co widzę i oczywiście to, co przeczytałam. Ale cudze książki to także solidna rzeczywistość.

– A tu, czy znalazła pani dzisiejszego wieczora coś godnego uwagi?

– Och, masę! – Dorothy stuknęła smukłym wskazującym palcem w grzbiet odwróconego notatnika.

– Ma pani o wiele więcej wyobraźni niż ja. Nie zauważyłem niczego. Oczywiście, wychodzimy kolejno i wracamy, ale chyba nie to ma pani na myśli?

Potrząsnęła przecząco głową.

– Zapisuję kolejność wychodzących, ale po prostu dlatego, żeby później w domu odtworzyć sobie całe to zabawne wydarzenie i maleńkie uboczne jego wątki – zniżyła głos.

– Niech pan weźmie, na przykład, doktora Harcrofta. Nie czuje się tu zupełnie pewnie, bo nie należy do tego środowiska i przyjechał jedynie jako lekarz pana Quarendona. Przed chwilą podeszłam do niego i zagadnęłam go o coś, po prostu dlatego, żeby z nim zamienić parę słów. Wydawało mi się, że jest tutaj trochę samotny. Od razu rozgadał się. Był najwyraźniej zdenerwowany. Okazało się, że Jordan Kedge przysiadł się do niego i przez dłuższy czas wypytywał go o działanie trucizn, tych najbardziej śmiercionośnych i działających piorunująco. Chciał wiedzieć, jak je można kupić albo uzyskać domowym sposobem. Harcroft najpierw dawał wymijające odpowiedzi, ale kiedy Kedge wyjaśnił, że wiedza o truciznach jest mu potrzebna do nowej powieści, skierował go do podręcznika toksykologii. Powiedział mi, że Kedge natychmiast zanotował tytuł i autora tego dzieła, jak gdyby nigdy przedtem nie przyszło mu do głowy, że wiedzę o truciznach można zdobywać nie nagabując o to lekarzy…

– Tak… – powiedział Alex bez przekonania – Rozumiem, ale…

– Nie jestem pewna, czy pan rozumie, co mam na myśli. A w każdym razie, jestem pewna, że nie domyśla się pan, co z tego zanotowałam.

Joe bez słowa uniósł brwi.

No właśnie – Dorothy wzięła do ręki notatnik, jak gdyby chciała z niego odczytać stosowny ustęp, ale odłożyła go na stolik.

– Myślę, że Kedge w ogóle nie chciał skorzystać z wiedzy doktora Harcrofta. Po prostu narzucił mu siebie jako znaną osobistość, autora powieści sensacyjnych, który serio traktuje swoje posłannictwo i szuka porady specjalisty, żeby nie popełnić najmniejszego nawet błędu. A podręcznik tosykologii, o którym wspomniał mu Harcroft, ma zapewne od dawna w domu, jeśli nie ten, to pięć innych. Temu starzejącemu się, tracącemu popularność człowiekowi musiało to sprawić prawdziwą przyjemność… A nawiasem mówiąc, czy po powrocie, kiedy okazało się, że dotarł jednak, tak jak pan, do tej Białej Damy, nie podszedł od razu do pana i nie powiedział czegoś, co w przybliżeniu mogłoby brzemieć: “My, prawdziwi profesjonaliści, to jednak nie to samo, co ci biedni amtorzy, którym wydaje się, że każdą taką zagadkę są w stanie rozwiązać bez trudności, a później są bezradni jak dzieci”?

– Dorothy – Alex z uśmiechem położył dłoń na jej drobnej dłoni, trzymającej odwrócony notatnik. – Jest pani wyjątkowo okrutną i chyba bardzo inteligentną osóbką. Ale pewnie zdziwi się pani słysząc, że dziś, patrząc na panią…

Urwał, bo drzwi otworzyły się i wszedł lord Frederick Redland.

Zanim Frank Tyler zdążył go zapytać, zatrzymał się na środku sali i obwieścił:

– Mogę pana zapewnić, mister Quarendon, że pański śliczny zegar nie stanie się moją własnością… czego bardzo żałuję.

Deszcz uderzył w szyby i równocześnie znad morza przybiegło i urosło wokół zamku wycie wichury, a później ucichło, odlatując w kierunku niewidzialnego lądu.

– Proszę państwa! – zawołał Frank Tyler – Los zrządził, aby teraz użył swej wypróbowanej po tysiąckroć umiejętności kojarzenia zjawisk pan Beniamin Parker, as Scotland Yardu!

– O Boże! – westchnął Parker i uniósł się z krzesła, na którym siedział od paru minut, przyglądając się obecnym – Błagam, niech pan nie drwi ze mnie! Za kwadrans wrócę, a wszyscy tu obecni znajdą przyczynę, by zwątpić w jakość opieki, którą brytyjska policja powinna otaczać obywateli.

Wyciągnął rękę, wziął kopertę, złamał pieczęć i wyjąwszy kartkę zaczął czytać.

– Pięć sekund… dwie… start! – powiedział Tyler. Parker ruszył ku drzwiom, w ostatniej chwili odnalazł oczyma Joe Alexa i nieznacznie rozłożył ręce. Zniknął.

– Znowu powie pan, że mam paskudny charakter – Dorothy Ormsby spojrzała na Alexa swymi niewinnymi oczami. – Ale czy nie zauważył pan, że biedny komisarz Parker boi się? Jest to z pewnością bardzo odważny i zahartowany człowiek, który musiał stawiać czoła wielkim niebezpieczeństwom. A wie pan, kogo się boi?

– Wiem – powiedział Joe.

Roześmieli się oboje, ale Dorothy nagle spoważniała.

– Nie zrobiłabym tego nigdy.

– Naprawdę? – Alex spojrzał na nią. – Dlaczego? Przecież w reportażu z przebiegu tej nocy w zamku Wilczy Ząb, byłby to bardzo efektowny fragment.

– Dlatego, że choćby Beniamin Parker nie dotarł do tej Białej Damy i wrócił pokonany, nie zasługuje on na ośmieszenie, przeciwnie. Wydaje mi się, że to wspaniały człowiek.

– Jestem o tym najgłębiej przekonany – Alex skinął poważnie głową.

– A ja nie jestem okrutną osóbką – powiedziała cicho Dorothy. – Po prostu, nie znoszę niezdolnych ludzi, którzy chcą zdobyć sławę i pieniądze uprawiając zawód, do którego się nie nadają.

– To trochę niesprawiedliwe. Przecież niezdolny człowiek nie wie o tym. Jest przekonany o swoim talencie i trudno go przekonać, że jest inaczej.

– Na tym właśnie polega mój zawód. Jeśli moja krytyka nie może dotrzeć do niego, dociera na pewno do wydawców i czytelników. Kiedy byłam młodsza, cierpiałam pisząc o kimś złą recenzję, teraz wiem na pewno, że…

Urwała. Frank Tyler podszedł i pochylił się nad nią.

– Za chwilę wróci pan Parker i zostanie już tylko was troje: pani, pani Wardell i doktor Harcroft. Jak się pani czuje przed wielką próbą? Żadnej tremy?

– Krytyk poezji nie musi pisać wierszy… – Dorothy uśmiechnęła się do niego promiennie. – Krytyk literatury sensacyjnej nie musi być detektywem… – Zwróciła się do Alexa: – Ale bardzo chciałabym ją znaleźć. Zdaje się, że jednak jestem trochę próżna.

– Zaraz wróci pan Parker – Frank zatarł ręce. Oczy mu błyszczały i był najwyraźniej podniecony. Joe pomyślał, że opieka nad stojącymi pod ścianą trunkami zapewne też miała na to wpływ. Tyler uśmiechnął się do nich i odszedł ku pani Wardell, uniósł jej stojący na stoliku, wypróżniony kieliszek i najwyraźniej zadał pytanie, bo stara dama potrząsnęła przecząco głową i coś powiedziała.

Tyler ruszył z pustym kieliszkiem w stronę stołu z napojami, obok którego Kedge, lord Redland, Edington i pan Quarendon otaczali Amandę Judd. Nieopodal doktor Harcroft, poważny i skupiony, lał z butelki ciemną irlandzką whisky na kostki lodu spoczywające na dnie szklanki.

– Jest! – zawołał Tyler. Wszyscy odwrócili się w jego stronę, a później przenieśli spojrzenia na stojącego w drzwiach człowieka, który ruszył w stronę Dorothy i Alexa, ale zatrzymał się i uniósł zaciśniętą pięść z wysuniętym zwycięsko ku górze kciukiem.

– Oczywiście! – powiedział pan Quarendon – Panu to nie mogło sprawić najmniejszego kłopotu!

Parker rozłożył przepraszająco ręce, jak gdyby chcąc powiedzieć, że to nie jego wina. Podszedł do Alexa i Dorothy.

– Czy można usiąść przy was?

– Już od rana fascynuje mnie pana obecność – szepnęła Dorothy. – Jest pan tysiąc razy ciekawszy niż ta armia papierowych detektywów, z którymi mam zwykle do czynienia i…

Nie dokończyła, bo Frank Tyler raz jeszcze spełnił swą powinność i wyciągnąwszy z wazonu papierek, rozwinął go:

– Miss Dorothy Ormsby, która umie dostrzec najmniejszy błąd w pracach innych ludzi, ma teraz sposobność zademonstrować nam, że sama jest bezbłędna!

– Wiedziałam, że powie coś podobnego – mruknęła wstając. Podeszła do Tylera, wzięła kopertę, złamała pieczęć i przesunęła oczyma po tekście.

– Start! – zawołał Frank, odwrócił się i zanotował czas na swojej karcie.

Smukła, drobna, wyprostowana Dorothy Ormsby zniknęła za drzwiami.

– Boże – powiedział Parker – zdążyłem w ostatniej chwili! – zniżył głos.

– Cóż to za szczęście, kiedy policjant ma żonę, która lubi chodzić do teatru. Widziałem, że tam wiszą sztychy z bohaterami Shakespeare’a, więc po tym koniku i koronie przyszedł mi do głowy Ryszard III. Gdyby nie to, Joe, stałbym tam do tej pory!

Reszta była bardzo prosta… ale włosy mi stanęły dęba, kiedy tam wszedłem. Przez chwilę myślałem, że naprawdę coś jej się stało. I ten ogromny, zakrwawiony miecz…

– A jak ci się spodobała sama panna Mapleton? – zapytał Joe obojętnie.

– Przedziwna dziewczyna. Śliczna, ale czułem się przez cały czas nieswojo. Powiedziała, że czas jej się zaczyna dłużyć i zapytała, ile jeszcze osób będzie jej szukało, Powiedziałem, że tylko trzy i wyszedłem, bo minęła już piętnasta minuta. Ale ta dziewczyna ma niesamowity głos… Człowiek czuje się przy niej dziwnie… nie umiem tego określić.

– Myślę, że masz słuszność – Alex wstał. – Trzeba się czegoś napić i zjeść coś. Dla nas konkurs już się skończył.

Ruszyli w stronę rozmawiających mężczyzn, od których ponownie oderwała się Amanda z filiżanką kawy dla pani Wardell siedzącej z niezmiennym, pogodnym uśmiechem w swym fotelu.

– Mamy dopiero trzech ewentualnych zwycięzców: dwóch autorów i pana komisarza! – Quarendon był najwyraźniej zadowolony, że nie jest jedynym, któremu się nie udało.

Gdzieś w górze rozległ się przytłumiony huk wystrzału, rozdzierający jęk i głuchy, żałobny grzmot werbli, który ucichł z wolna.

– Czy nalać panom czegoś? – zapytał Frank zwracając się do Alexa i Parkera.

– Będę pił to samo, co wspaniała pani Wardell – szepnął Alex – może tylko nieco więcej. Zdaje się, że to był armagnac?

– Zgadł pan! Powiedziała, że zawsze wieczorem wypija jeden koniak i potem śpi doskonale bez żadnych snów. Twierdzi, że sny to śmieci psychiczne tego świata, a nie obrazy tamtego.

Tyler zerknął w stronę siedzącej pod przeciwległą ścianą starej damy, która pochyliła się teraz lekko ku Amandzie, najwyraźniej wyjaśniając jej coś. Na twarzy nadal miała pogodny, seraficzny niemal uśmiech.

– A pan? – Tyler zwrócił się do Parkera.

– Chyba whisky… ale proszę się nie fatygować…

Parker podszedł do stołu, wziął szklankę, uniósł pokrywę pojemnika z lodem i wrzucił cztery niewielkie kostki. Sięgnął po tę sarną irlandzką whisky, co Harcroft. Później wymknął się z kręgu stojących i ruszył w stronę stołu z jedzeniem. Joe uniósł do ust swój koniak i wypił mały łyk. Chciał ruszyć za przyjacielem, ale powstrzymały go słowa lorda Redlanda, wypowiedziane rzeczowym, spokojnym tonem:

– Trzeba przyznać, że duch lady Ewy De Vere jest bardzo tolerancyjny wobec nas dzisiejszego wieczoru. Przecież jej tragiczna śmierć posłużyła nam do zabawy. A ona nie ma nic przeciwko temu, jak gdyby… Nie reaguje, nie mści się na nas… co, niestety,; jest dobitnym dowodem na to, że duchów nie ma, a racjonaliści mają słuszność. Zapewne tak, ale trochę mi żal świata nadprzyrodzonego w którym mogłoby się dziać tyle cudownych rzeczy.

Pan Quarendon obejrzał się szybko, ale pani Wardell była całkowicie zajęta rozmową z Amandą Judd. Pulchny wydawca położył palce na ustach wskazując oczyma starą damę.

– Zmieńmy temat… – szepnął – Gdyby usłyszała, sprawiłby jej pan przykrość, milordzie.

– Przepraszam stokrotnie… – Redlan zarumienił się – Zupełnie zapomniałem, kim ona jest.

– A kim właściwie? – spytał Kedge półgłosem.

– Jednym z największych znawców tego, co dzieje się po drugiej stronie… – powiedział Quarendon nie podnosząc głosu.

Nagle wyprostował się.

– Powinienem wydać jej następną książkę! – powiedział niespodziewanie – podobno jest bardzo popularna. Ludzie czytają ją.

Doktor Harcroft przysłuchiwał się rozmowie, sącząc swoją whisky. Minister Harold Edington oderwał się od grupki stojących, podszedł do okna, odsunął firankę i wyjrzał w ciemność. Później zawrócił.

– Deszcz przestał padać – powiedział zwracając się do pana Quarendona, który nie odpowiedział.

Alex cofnął się o krok, później z kieliszkiem w ręce podszedł do Parkera, który usiadł przy jednym z małych stolików mając przed sobą talerz z zimnym mięsem, pokrojonym w plastry i udekorowanym krwistymi kroplami gęstego sosu. – Świetny pomysł! – powiedział Joe i rozejrzał się badając oczyma półmiski na powierzchni stołu.

– Jestem!

Obejrzał się. Dorothy Ormsby stała pośrodku sali, drobna i dziewczęca, ale z jej szczupłej sylwetki biła duma. Uniosła wysoko głowę i podeszła do Franka Tylera.

– Jest pan geniuszem inscenizacji! – Powiedziała – Szkoda, że nie mogę teraz dodać nic więcej. Myślę, że należy mi się jeden, bardzo dobry, cudownie pachnący koniak!

Powstało małe zamieszanie, Alexowi z pewnej odległości wydało się, że wszyscy na raz chcą spełnić jej życzenie. Tylko lord Frederick Redlan cofnął się o krok, a później ruszył ku Amandzie i pani Wardell, ale zatrzymał się, bo Frank raz jeszcze wydobył z wazonu zwitek papieru i odczytał:

– Pani Alexandra Wardell, jedyna osoba, która naprawdę wie, co się dzieje w tym zamku!

Stara Dama wstała. Amanda ujęła ją pod ramię, a Frank podbiegł z kopertą.

– Czy chce pani iść sama? zapytała młoda kobieta – Nie biorę udziału w tym konkursie i chętnie pójdę z panią…

Pani Wardell spojrzała na nią z uśmiechem.

– Nie lękam się duchów ani ludzi żywych, moje dziecko. Wiem, że obawia się pani, czy będę umiała poruszać się tutaj sama. Dziękuję bardzo, ale na szczęście nogi jeszcze mnie jako tako niosą i daję sobie radę ze schodami w tym zamku. Jeżeli mam wziąć udział w tej zabawie, zrobię to w tych samych warunkach, w jakich muszą działać pozostali – pogłaskała Amardę po policzku. – Raz jeszcze dziękuję, kochanie, ale chyba muszę otworzyć tę kopertę…

Jej drobne dłonie z pewnym wysiłkiem rozerwały pieczęć. Czytała przez chwilę, a później skinęła głową, jak gdyby potakując niewypowiedzianej myśli.

– Start! – powiedział Frank Tyler, znacznie ciszej niż wówczas, gdy wypuszczał jej poprzedników. Amanda podeszła do drzwi, otworzyła je i zamknęła za wychodzącą.

– Ciekawe… – powiedział pan Quarendon. Miałem przez chwilę wrażenie, że ona odgadnie wszystko bez najmniejszych problemów… jak gdyby rzeczywiście była nie z tego świata, albo miała zupełny kontakt z tamtym… Nie widzi się prawie takich absolutnie spokojnych i pogodnych twarzy.

– Kto jeszcze został? – zapytał Kedge i przesunął oczyma po obecnych – Rzeczywiście! Już tylko jedna osoba! Pan, panie doktorze!

Harcroft skinął głową.

– Wiem o tym. Powinienem się może nieco skupić? – próbował się uśmiechnąć, ale spoważniał.

Dorothy Ormsby mrugnęła ku Alexowi. Odpowiedział unosząc na ułamek sekundy rękę znad talerza. Oczywiście Dorothy wyłapywała takie malutkie spięcia: lekarz, nieco zagubiony pomiędzy ludźmi związanymi w rozmaity sposób ze zbrodnią, marzący może w duchu, żeby nie okazać się gorszym niż oni i pragnący dotrzeć tam, gdzie dotarło ich tylko kilkoro.

Mijały minuty. Joe zjadł szybko i wraz z Parkerem ruszył ku miejscu gdzie stał ekspres z kawą. Był trochę znużony. Wstał dziś o wiele wcześniej niż zwykle…

Usiadł z kawą pod oknem starając się usunąć z myśli obraz, który ciągle powracał: złoto-purpurowa kapa, a na niej…

Czas mijał. Drzwi otworzyły się i jak gdyby zawahały, gdyż pani Wardell nadal trzymała klamkę. Zrobiła krok ku przodowi, rozejrzała się niewidzącym spojrzeniem, a później powiedziała cicho i wyraźnie:

– Bóg się zlitował nad tobą, Ewo…

I osunęła się na dywan pokrywający kamienną posadzkę.


XVIII Oczy miała szeroko otwarte…

<p>XVIII Oczy miała szeroko otwarte…</p>

Ruszyli ku niej wszyscy, ale doktor Harcroft pierwszy uklęknął przy leżącej, dając innym znak uniesioną ręką, aby nie zbliżali się. Ujął bezwładną dłoń i przez chwilę wyczuwał tętno, a później przyłożył ucho do szarej, gładkiej sukni starej damy, na wysokości serca. Wszyscy wstrzymali oddech.

– Boże – szepnęła Amanda. – Żeby tylko nic się jej nie stało!

– Zemdlała – Harcroft rozejrzał się szybko. – Proszę ją przenieść na sofę, tam w rogu, i podłożyć jej coś pod głowę, żeby pozostawała w pozycji pół siedzącej. Na szczęście, mam z sobą moją walizeczkę. Damy jej zastrzyk efedryny i wszystko będzie w porządku, jak sądzę… – Mimo pogodnego tonu, w jakim wypowiedział te słowa, Joe usłyszał lekkie wahanie w jego głosie. Harcroft ruszył szybko ku drzwiom i zamknął je za sobą. Stojący nieruchomo ludzie, ożyli. Alex i Parker unieśli lekkie, bezwładne ciało i ostrożnie położyli je na kanapie. Parker rozejrzał się, później zdjął wieczorowy żakiet, zwinął go i uniósłszy głowę leżącej, wsunął go pod nią. Pani Wardell miała zamknięte oczy i nieco rozchylone usta. Joe dostrzegł, że jej szara, przybrana delikatną, białą koronką suknia unosi się lekko i opada. Oddychała równo.

– Pochwaliłam pana wspaniałą inscenizację… – powiedziała cicho Dorothy Ormsby, zwracając się do stojącego obok Tylera – ale zdaje się, że była zanadto realistyczna! Musiała się przerazić, biedactwo, i…

Nie dokończyła, bo wszedł Harcrtoft, otwierając swoją czarną walizeczkę, zanim jeszcze przyklęknął przy leżącej. Wyjął strzykawkę, wciągnął przezroczysty płyn i zwrócił się ku stojącej najbliżej Amandzie Judd.

– Może pani łaskawie uniesie lewy rękaw sukni tak, żeby obnażyć ramię.

Amanda posłusznie wykonała jego polecenie. Pozostali cofnęli się nieco, jak gdyby nie chcąc okazywać nadmiernej ciekawości. Harcroft wbił lekko igłę. Pani Wardell nie drgnęła. Naciskał powoli, później nagłym ruchem usunął igłę.

– Proszę nie puszczać rękawa… – powiedział do Amandy. Sięgnął do walizeczki, wyjął z niklowanego małego pudełka kłębek waty, otworzył niewielką buteleczkę, przytknął do niej watkę, a później przyłożył ją na chwilę do miejsca, gdzie widniał maleńki ślad po zastrzyku.

– Proszę opuścić rękaw… – zamknął walizeczkę i wyprostował się. – Mam nadzieję, że za chwilę przyjdzie do siebie…

– Pochylił się ponownie, podniósł z dywanu porzuconą strzykawkę i rozejrzał się. – Jeśli można, proszę to zawinąć w coś i wrzucić do kosza na śmieci… – podał strzykawkę Amandzie, która skinęła głową i wycofała się szybko poza krąg stojących, jak gdyby szczęśliwa, że może robić w tej chwili coś sensownego. Spojrzenie doktora powróciło do twarzy pani Wardell.

– Mój Boże – powiedział pan Quarendon drżącym głosem.

– To wina nas wszystkich. Nie trzeba jej było puszczać samej. Ten zamek i te upiorne głosy działają wszystkim na nerwy…

– Sam pan nalegał na to, kiedy planowaliśmy ten wieczór… – odparł cicho Frank Tyler – powiedział pan, że przydałoby się trochę grozy.

– Trochę! – mruknął Quarendon i zamilkł, bo doktor uniósł rękę, jak gdyby prosząc o ciszę.

Pani Wardell poruszyła się i otworzyła oczy. Przez chwilę spoglądała nieruchomym spojrzeniem w sufit, później z wolna opuściła wzrok i dostrzegła otaczających ją ludzi.

– Ona nie żyje… – powiedziała cicho. – Czas zatoczył krąg i stanął…

Znowu zamknęła oczy i doktor Harcroft zrobił krok w jej kierunku, ale otworzyła je. Jak gdyby do wtóru własnym myślom, skinęła głową, unosząc ją nieznacznie.

– Proszę pani, to była tylko zabawa! – powiedziała Dorothy z udaną wesołością. – Ja też przestraszyłam się, kiedy ją znalazłam. Jeżeli pani chce, ktoś może pójść i sprowadzić ją.

– Nie, moje dziecko… – szepnęła pani Wardell – Za późno.

– Za chwilę ją sprowadzę i wtedy będzie pani mogła spokojnie odpocząć u siebie w pokoju, prawda, panie doktorze?

Joe sam nie wiedział, dlaczego wyrwało mu się tak pogodnie to zdanie. Nie oglądając się, ruszył ku drzwiom i wyszedł.

Schody.

Gdzieś wysoko ponad nim rozpoczął się Marsz Żałobny Chopina i ucichł nagle. Pauza i wybuch szatańskiego zduszonego śmiechu. Znów kilka przejmujących taktów Chopina. Cisza.

Był już na górze, szybko przeszedł korytarz i pchnął drzwi sali bibliotecznej. Lampy płonęły. Zbroje stały po obu stronach skrzyni, księgi drzemały na półkach i czarny garnek błyskał matowo w głębi kominka. Joe podszedł do makaty w rogu pokoju i odsunął ją.

Nagły niepokój przyspieszył bicie serca. Odetchnął głęboko. Drzwi były uchylone, tkwił w nich klucz z uczepioną do niego tekturką.

Joe wyciągnął rękę ku klamce, ale opuścił ją i pchnął drzwi czubkiem buta.

Smuga nikłego blasku. Za zasuniętymi firankami łoża płonęła świeca. Otworzył usta i powiedział:

– Grace, przyszedłem po panią. Zabawa skończona. Czekają na panią w jadalni.

Cisza.

Podszedł powoli. Skurcz ściskał mu gardło. Rozchylił firanki i spojrzał.

Na purpurowo-złocistej kapie leżała Grace Mapleton. W jej szeroko otwartych oczach nie było przerażenia. Patrzyły spokojnie, nawet bez zdumienia. A w białej sukni, tuż pod lewą piersią tkwiło szerokie ostrze ogromnego, obosiecznego miecza rycerskiego, wbite tak głęboko i z tak straszliwą siłą, że musiało utkwić w deskach łoża i sprawiło, że to piękne ciało spoczywało jak olbrzymia biała ćma przebita gigantyczną szpilką. Suknia i łoże przesiąknięte były krwią.

Joe oderwał spojrzenie od martwej dziewczyny i przeciągnął ręką po czole.

– Spokojnie… – powiedział szeptem – uspokój się, na miłość boską!

Potrząsnął głową i rozejrzał się. Nie zasnę… Będę czekała…

Odetchnął głęboko. Cofnął się i obszedł łoże. To była niemal świeża świeca. Zdmuchnięty ogarek poprzedniej leżał na stoliku obok kartki i ołówka. Joe pochylił się i spojrzał na ostatni zapis:

“Miss Ormsby… 10.59…”

A wcześniej: pan Alex… 9.05…

pan Kedge… 9.51…

pan Parker… 10.35

Spojrzał na zegarek. 11.50. Za dziesięć minut wybije północ. Cofnął się ostrożnie, spojrzał raz jeszcze na łoże i w nieruchome, otwarte oczy. To było niemożliwe, ten straszliwy, olbrzymi miecz jak krzyż o krótkich ramionach, stojący na grobie.

Przymknął oczy. Myśli pędziły jak obłąkane. Tak, to było niemożliwe… Niemożliwe? A przecież stało się. Oczywiście, pozostawało bardzo proste rozwiązanie. Jeżeli…

Cofnął się i ruszył ku drzwiom. Uniósł makatę starając się nie dotykać drzwi i wyszedł do jasno oświetlonej sali bibliotecznej. Po chwili zatrzymał się i prędko zawrócił.

Znów obszedł łoże, pochylił się i zdmuchnął świecę. Ostrożnie, po omacku powrócił do drzwi.

Kiedy stanął na progu jadalni, wszystkie głowy zwróciły się ku niemu. Pani Wardell siedziała na kanapie. Najwyraźniej zastrzyk przywrócił jej nieco sił.

Nie wchodząc Joe odszukał oczyma Parkera. – Proszę państwa… zdarzył się wypadek – powiedział starając się mówić jak najswobodniej. – Czy mogę cię prosić, Ben? Parker zerwał się z krzesła.

– Za chwilę wrócimy, a do tego czasu, bardzo proszę wszystkich o pozostanie tutaj. Niech nikt z państwa nie opuszcza tego pokoju pod żadnym pozorem – Alex rozłożył przepraszająco ręce.

Parker wyszedł pierwszy wyminąwszy go w progu, a Joe cicho zamknął drzwi i ruszył ku schodom prowadzącym na piętro.

– Co się stało?

– Grace Mapleton nie żyje.

– Jak umarła?

Byli już na podeście schodów. Nie odpowiadając, Joe zapytał go:

– Czy wziąłeś z sobą broń?

– Tak – Parker skinął głową. – Sam nie wiem dlaczego, ale wrzuciłem pistolet do walizki. Powiedz, na miłość boską, co się stało?

– Została zamordowana i to w taki sposób, że nikt z tych ludzi, którzy są teraz tam na dole, nie mógł jej zabić. Morderca musi być w zamku, ale nie jest jednym z nich. Dlatego kazałem im zaczekać w jadalni. Razem są mniej narażeni.

Parker otworzył drzwi swojego pokoju, uniósł wieko stojącej pod ścianą walizki i zagłębił dłoń pod równo ułożonymi koszulami. Wyciągnął pistolet, sprawdził magazynek i wyszli.

Będę czekała… Tak, to jedno było pewne. Będzie czekała, póki nie wyniosą jej, żeby oddać to wspaniałe, zimne ciało na sekcję. Takie są obyczaje, których trzeba przestrzegać, gdy człowiek ginie z ręki innego człowieka.


XIX Lecz jednak ktoś ją zabił…

<p>XIX Lecz jednak ktoś ją zabił…</p>

Stanęli przed opuszczoną makatą i Joe uniósł ją ostrożnie. Drzwi nadal były uchylone, a za nimi rozpościerał się gęsty półmrok. Mając za sobą Parkera, Alex stanął na progu i zaczął po omacku przesuwać ręką poza framugą.

– Musi tu być chyba światło elektryczne… – powiedział półgłosem – wcześniej paliła się świeca, ale zgasiłem ją. Później powiem ci, dlaczego…

Natrafił palcami na guzik przełącznika i wcisnął go. Pod sufitem zabłysła odwrócona mleczna ampla uczepiona trzema złocistymi łańcuszkami do haka w stropie.

Pokój był niemal pusty. Przed łożem, na grubych, dębowych deskach podłogi, leżał nieco wytarty, stary perski dywan. To było wszystko.

– Ona jest tam… – powiedział Alex nie podnosząc głosu. Podeszli. Uniósł rękę i odsunął ciężką tkaninę firanki.

Parker nie poruszył się. Joe uniósł drugą rękę i rozsunął firanki na tyle, na ile to było możliwe. Spojrzenie Parkera przesunęło się po nieruchomym, leżącym na wznak ciele, a później powędrowało w górę wzdłuż ostrza miecza i zatrzymało się na długiej rękojeści ciasno okręconej srebrnym, poczerniałym drutem.

– Za czasów rycerza De Vere nie był już w użyciu… – powiedział Alex. – Używano go w walkach pieszych… wymagał wielkiej siły fizycznej.

– Wiem… – Parker spojrzał na leżącą dziewczynę. Później oczy jego znów zaczęły wędrować po mieczu – Myślę o tym…

– I ja – Alex obszedł łoże, uniósł kapę i zajrzał pod nią. później podniósł ze stolika zapałki i zapalił świecę.

– Tylko tak była oświetlona, kiedy tu wszedłem. Miecz leżał w poprzek na jej nogach, a ona udawała umarłą i miała zamknięte oczy… Czy tak samo leżała, kiedy ją zobaczyłeś po wejściu tutaj?

– Tak. Ktokolwiek wszedłby do pokoju, mógł podejść bez przeszkód do łoża, pochwycić ten olbrzymi miecz w obie ręce, unieść go nad głową i uderzyć… Nawet gdyby otworzyła oczy i zobaczyła go, nie zdążyłaby się poruszyć… To musiało się tak odbyć.

– Właśnie – powiedział Joe. – To musiało się tak odbyć, ale przecież nie mogło się tak odbyć, jeżeli w zamku nie ukrywa się gdzieś człowiek, który ją zabił. Bo nie może to być żadna z osób, które są w tej chwili w jadalni i były z nami od czasu, kiedy wyprawiono z zamku służbę i zamknięto furtę.

– Ale przecież… – Parker potrząsnął głową – ona nie żyje, prawda?

– Tak… – Joe wyciągnął rękę i dotknął plamy krwi, która rozlała się szeroko na sukni zmarłej w miejscu, w którym utkwił miecz. – Ta krew niemal nie zakrzepła jeszcze…

Odetchnął głęboko i zawahał się na ułamek sekundy, ale później ujął rękę zmarłej, powoli zgiął ją w łokciu i ostrożnie wyprostował, delikatnie kładąc ją w poprzedniej pozycji.

– Śmierć nie mieszka jeszcze w tym ciele… Zresztą wiemy, przecież, że żyła przed godziną… – Odwrócił się i zdmuchnął świecę. – Tę świecę także niedawno zapalono.

Podniósł ze stolika kartę papieru.

– Jest pięć minut po północy. A może cofnijmy się trochę: O ósmej wieczór Frank Tyler zrobił zdjęcia przy bramie i wszyscy przeszliśmy do jadalni. Od tego czasu, Ben, powstała przedziwna sytuacja, otóż kolejno, zawsze jedna tylko osoba przemierzała samotnie zamek, a wszystkie pozostałe znajdowały się razem w jadalni i, o ile wiem, nikt stamtąd nie wyszedł. Zresztą taki był niepisany regulamin konkursu. Amanda Judd, Frank Tyler i doktor Harcroft w ogóle nie opuścili jadalni: dwoje pierwszych, ponieważ byli gospodarzami i nie brali udziału w konkursie, a Harcroft nie zdążył, gdyż z chwilą powrotu pani Wardell konkurs przerwano.

– Tak, wiem – Parker skinął głową. – Myślę o tym już od dwóch minut.

– Na tej karcie mamy zapis czterech osób, które tu weszły: pierwszy byłem ja, o 9.05, drugi Kedge, o 9.51, trzeci byłeś ty o 10.35, a czwarta Dorothy Ormsby o 10.59… pozostałe osoby nie dotarły tu. Myślę o Edingtonie, Quarendonie i Redlandzie. Ale one nie mogą wchodzić w rachubę jako mordercy, ponieważ inni ludzie wyruszyli po nich i zastali ją tu żywą, a oni po powrocie nie opuścili jadalni ani na chwilę. Na szczęście, ty byłeś w ogólnej kolejności szósty, Dorothy siódma a pani Wardell ósma. Harcroft, jak wiemy, nie zdążył udać się na poszukiwania, bo był ostatni, jak powiedziałem, konkurs przerwano, bo pani Wardell zastała tu zamordowaną Grace. Tak więc…

– Tak więc – powiedział Parker spoglądając na miecz – skoro ja, jako szósty znalazłem żywą Grace Mapleton, a później znalazła, ją żywą Dorothy Ormsby, pozostają tylko dwa wyjścia: albo zabiła ją Ormsby, a pani Watdell znalazła umarłą, albo… zabiła ją pani Wardell!

– A jedno i drugie jest niemożliwe, ponieważ Dorothy Ormsby z pewnością nie udźwignęłaby tego potwornego miecza, a nawet gdyby jej się to udało, nie mogłaby w żaden sposób zadać takiego ciosu, gdyż ten miecz jest chyba dłuższy niż ona sama i nie mogłaby uderzyć prostopadle, zważywszy w dodatku, że Grace leżała na łożu, a ona stała na ziemi. Poza tym, jest rzeczą fizycznie niemożliwą, aby tak drobna kobieta mogła zadać tak straszliwe uderzenie… Przecież ten miecz… – znów odetchnął głęboko – tkwi w tym łożu zupełnie prostopadle, a zważywszy jego ciężar, przekonamy się, kiedy usuną ciało, że ostrze wbiło się głęboko w deski łoża. Inaczej miecz musiałby się pochylić. Ciało ludzkie ani pościel nie mogą stawiać takiego oporu, który utrzymałby go w pozycji, w jakiej jest teraz.

– A ponieważ wszyscy, prócz Dorothy Ormsby, mogą sobie wystawić absolutne i niepodważalne alibi, więc Grace Mapleton…

– Musiał zabić ktoś, kto nie był z nami w jadalni! -dokończył Alex. – Wiemy teraz jedynie, że Grace Mapleton żyła o godzinie 10.59, bo mamy na to świadectwo zanotowane jej własną ręką. Wiemy też, że nie żyła już o godzinie 11.20-11.25, bo mniej więcej o tej godzinie pani Wardell powróciła do jadalni. Zresztą, droga w dół po schodach i przejście biblioteki, musiały także zająć jej nieco czasu, a na pewno nie szła szybko, bo ledwie trzymała się na nogach. Musimy więc odjąć kilka minut. To by oznaczało, że Grace została zamordowana między godziną 11.05 (bo Dorothy także zużyła nieco czasu na powrót i być może zamieniła z nią kilka słów po zanotowaniu czasu), a godziną 11.20.

– Psy! – powiedział Parker.

– Co?

– Te psy Quarendona! Są przecież w budzie na dziedzińcu. Mogą się przydać. Musimy przeszukać cały zamek… Ten człowiek przecież gdzieś jest, jeżeli nie uciekł… bo wszystko tu wydaje się możliwe, nawet w czasie tej burzy i przypływu.

Jak gdyby w odpowiedzi usłyszeli daleki grom za wąską szczeliną okna.

– Ta burza wraca i odchodzi… – Joe podszedł do okna i spróbował wyjrzeć. Światło ampli padało na potężną czarną kratę i odbijało się od szyby. Krople deszczu rozpryskiwały się na szkle. – Tędy w każdym razie nie uciekł.

– Muszę tu jeszcze wrócić z doktorem, bo nie wolno mi uznać jej za zmarłą, jeżeli lekarz jest na miejscu – Parker zmarszczył brwi. – I zatelefonuję do policji Hrabstwa Devon, a później do Yardu. To nie potrwa długo. Ale najpierw przeszukajmy zamek. Ten morderca może być szaleńcem… Czeka nas upiorna noc, Joe, tak czy inaczej. Wspaniały weekend! Wiedziałem, że odpocznę tu jak nigdy! Czy to nie piękna noc do prowadzenia śledztwa, podczas którego będę dziękował Bogu, że panna Dorothy Ormsby musi mi, chcąc nie chcąc, wystawić alibi, a poza tym, ja sam będę musiał wystawić alibi jej i wszystkim pozostałym osobom, nie pozostawiając sobie żadnej, na którą mógłbym rzucić choćby cień podejrzenia.

– Bądź dobrej myśli – powiedział Alex próbując się uśmiechnąć, co nie okazało się jednak możliwe, gdyż skurcz w gardle nie mijał – tam gdzie jest zamordowany, musi być i morderca. Tylko duchy rozpływają się i nikną, ludzie pozostają.

– Właśnie – zapomnieliśmy o niej.

– O kim?

– O lady Ewie De Vere. Ktoś powiedział dzisiaj, że może zemścić się za to, że jej tragiczna śmierć posłużyła nam do tej głupiej zabawy. – Parker także spróbował uśmiechnąć się, ale dał za wygraną.

Nagle spoza drzwi wychodzących na korytarz dobiegł ich potępieńczy okrzyk kobiecy i rozpaczliwe, ciche łkanie.

– Trzeba mu powiedzieć, żeby wyłączył te idiotyczne urządzenia! – mruknął Alex.

Ruszyli.


XX To wspaniałe!

<p>XX To wspaniałe!</p>

Kiedy weszli do jadalni wszystkie oczy zwróciły się ku nim, tylko pani Wardell, leżąca na kanapce z głową opartą o zwinięty żakiet Beniamina Parkera, nie odwróciła głowy. Leżała nieruchomo, wpatrzona w jakiś nieuchwytny punkt na ścianie, a na ustach jej błąkał się łagodny uśmiech.

Parker chrząknął.

– Proszę nam wybaczyć długą nieobecność, ale naprawdę wydarzył się bardzo poważny wypadek… Panna Mapleton… niestety nie żyje.

Siedzący przy stoliku pod ścianą pan Quarendon zerwał się na nogi i przycinał ręką serce. Harold Edington, który dzielił z nim stolik, także wstał i położył dłoń na ramieniu pulchnego wydawcy.

– Spokojnie, Melwin… – powiedział półgłosem. Amanda Judd uniosła ręce i opuściła je gwałtownie, a Frank Tyler objął ją ramieniem. Ukryła twarz na jego piersi.

Dorothy Ormsby zamarła z ołówkiem uniesionym nad otwartym notatnikiem.

Jordan Kedge zmarszczył brwi. Joe, stojący w progu, niemal za plecami Parkera, dostrzegł, że twarz jego okryła się trupią bladością. Zrobił krok ku przodowi i zatrzymał się.

Doktor Harcroft odstawił na pół wypełnioną szklaneczkę whisky i podszedł do Parkera.

– Czy jest pan pewien? – powiedział – bo jeśli…

– Oczywiście! – Parker skinął głową. – Właśnie chciałem pana prosić, żeby…

Odwrócił głowę i wskazał oczyma drzwi.

Harcroft skinął głową i zawróciwszy wziął swoją czarną walizeczkę, stojącą nieopodal kanapki, na której leżała pani Wardell. Pochylił się nad starą damą.

– Czy wszystko w porządku? – zapytał łagodnie. Spojrzała na niego. Uśmiech nadal błąkał się na jej wargach.

– Jestem zmęczona… – powiedziała cicho – czy będę mogła położyć się u siebie w pokoju?

Harcroft wyprostował się i spojrzał pytająco na Parkera, który znowu chrząknął. Był najwyraźniej zakłopotany.

– Niestety… są pewne okoliczności… Jeśli to możliwe, wolałbym, żeby pozostała tu pani jeszcze przez kilka minut… Później, oczywiście, nie widzę żadnych przeszkód.

Lord Frederick Redland, który do tej pory stał nieruchomo pod oknem, zbliżył się do stojących w drzwiach mężczyzn. Stanął przed komisarzem.

– Czy zamordowano ją? – zapytał spokojnie, ale w oczach jego zapalił się dziwny, ciepły blask. Alex pomyślał, nie pojmując dlaczego przyszło mu to do głowy, że tak właśnie mógłby patrzeć mały chłopiec na upragnioną zabawkę widoczną za szybą wystawową.

Parker chrząknął po raz trzeci.

– Wkrótce wszystko będzie jasne… Jeśli pozwolicie państwo, odejdę teraz na chwilę z panem doktorem.

Amanda Judd oderwała się od swego męża i zapytała:

– Jeżeli to możliwe, chciałabym w takim razie pójść po poduszkę i koc dla pani Wardell. Nie może przecież tak tu leżeć.

– Oczywiście! – Parker ruchem ręki wskazał jej drzwi

– Pójdę z panią!

Wyszli oboje. Pan Quarendon wstał i podszedł do Alexa.

– Czy to prawda? – zapytał drżącym z napięcia głosem

– Czy to prawda, że ona…?

Joe nieznacznie skinął głową. Quarendon otworzył usta, ale nie powiedział ani słowa więcej.

– Boże! – powiedział półgłosem Frank Tyler – Kto…?

– Ona, Ewa – głos pani Wardell był cichy, ale wyraźny.

– Nie mogło być inaczej.

Było w tych słowach tyle spokojnej, wykluczającej sprzeciw pewności, że Alexa przeszedł dreszcz. Potrząsnął głową, jak gdyby chcąc przebudzić się ze snu. Kedge usiadł powoli, później wstał i wsunął drżące ręce do kieszeni.

Drzwi otworzyły się, weszła Amanda, a za nią Parker niosący poduszkę i koc. Podeszli do kanapki. Frank Tyler uniósł głowę leżącej i wysunął spod niej czarny żakiet Parkera, który z kolei położył na tym miejscu poduszkę. Amanda otuliła panią Wardell kocem.

– Dziękuję, moje dziecko. Teraz jest mi naprawdę bardzo wygodnie. Dziękuję, panie komisarzu – stara kobieta zwróciła głowę ku Parkerowi, który szybko włożył żakiet i wyprostował zagięcia materiału kilkoma ruchami rąk. Skłonił się jej z daleka. Alex patrzył na nią i po raz drugi przeszedł go dreszcz. Ciągle ten uśmiech, łagodny, spokojny uśmiech. To ona odkryła ciało Grace Mapleton. Musiała stać tam u wezgłowia łoża i przy nikłym płomyku świeczki patrzeć na ten miecz i…

– Chodźmy, panie doktorze – powiedział Parker półgłosem i ruszył ku drzwiom, a Harcroft za nim. Zniknęli.

Joe podszedł powoli do stolika, przy którym siedziała Dorothy.

– Czy można?

– Och, oczywiście! – zamknęła notatnik i odwróciła go grzbietem do góry. – Biedaku – powiedziała półgłosem – wygląda pan, jak gdyby zobaczył pan ducha. Czy przynieść panu odrobinę whisky?

– Ależ! – bąknął Joe i chciał się podnieść, ale Dorothy była już na środku sali i po chwili wróciła.

Wszyscy milczeli.

– Czy… czy ktoś chciałby może filiżankę mocnej kawy? – powiedziała Amanda starając się mówić spokojnie. – Jest bardzo późno i dobrze nam to wszystkim zrobi.

Kilka osób miało ochotę na kawę.

Dorothy pochyliła się nad stolikiem i szepnęła:

– Czy naprawdę ją zamordowali?

Alex zawahał się na ułamek sekundy, ale zaraz nieznacznie skinął głową.

– Niesłychane! – uniosła swój notatnik, ale prędko odłożyła go na powrót. – Nie do uwierzenia!

– Właśnie – Joe zniżył głos jeszcze bardziej. – A mówiąc nawiasem, pani jest ostatnią osobą, która widziała ją żywą.

– To wspaniałe! – Dorothy stłumiła okrzyk i przykryła sobie usta drobną dłonią.

– Tyle razy czytałam to zdanie w waszych książkach, a teraz usłyszałam je i w dodatku, dotyczy mnie!

Oczy jej zabłysły.

– Niestety – Joe nieznacznie rozłożył ręce. – Nie jest pani podejrzana… – pochylił się ku niej – Mogę pani zdradzić jedno: gdyby można było panią podejrzewać, mój przyjaciel komisarz Parker spędziłby dzisiaj znacznie spokojniejszą noc.

Dorothy zbliżyła usta do jego ucha kładąc się niemal na stoliku.

– A kto jest podejrzany?

– No właśnie – Joe wstał widząc Amandę podchodzącą z tacą, na której dymiły filiżanki z kawą.

– Dziękuję, Amando. Cieszę się, że jesteś dzielna. Uśmiechnęła się bladym, niemal płaczliwym uśmiechem.

Śmierć sekretarki musiała wstrząsnąć nią bardziej niż chciała okazać.

Joe powrócił do stolika.

– Pytała pani, kto jest podejrzany, Dorothy. Mówiąc szczerze, nikt. I wszystko byłoby “wspaniale”, żeby użyć pani określenia, gdyby nie to, że przed niecałą godziną, ktoś wyprawił ją w wiekuistą podróż jednym uderzeniem miecza.


XXI Nikt sam nie spuści tej kraty…

<p>XXI Nikt sam nie spuści tej kraty…</p>

Parker zatrzymał się na progu, a doktor Harcroft powoli podszedł do stołu z napojami nie spoglądając na nikogo z obecnych.

Joe wstał od stolika i podszedł do komisarza, który przez chwilę stał zacierając odruchowo ręce i najwyraźniej szukając słów.

– Proszę państwa, jest mi naprawdę niezmiernie przykro, że będę musiał prosić was wszystkich o pozostanie tutaj jeszcze przez pewien czas… Postaramy się załatwić, jak najprędzej, wszystkie… niezbędne czynności, a później będę nawet nalegał, żeby obecni udali się do swoich pokój ów… W tej chwili jednak… – zawahał się – chciałbym, aby drzwi tej sali były zamknięte od wewnątrz na klucz i otwarte dopiero wówczas, kiedy zapukamy po powrocie… Na razie, chciałbym prosić, aby pan Tyler i pan Quarendon udali się z nami… Chodzi o pańskie psy – dodał prędko widząc, że Melwin Quarendon blednie. – Im prędzej załatwimy konieczne sprawy, tym prędzej wrócimy. Proszę nie zapominać o kluczu! Widzę, że tkwi tu w zamku.

Wyszedł z Alexem na korytarz. Czekali przez chwilę zanim Quarendon i Tyler nie dołączyli do nich. Usłyszeli szczęk przekręcanego w drzwiach klucza.

Parker bez słowa skinął na stojących i oddalił się od drzwi sali jadalnej. Kiedy znaleźli się u podnóża schodów, powiedział półgłosem:

– Muszę mówić krótko. Grace Mapleton została zamordowana i to w takich okolicznościach, które wykluczają udział w tej zbrodni kogokolwiek z obecnych tutaj. Nasuwa to, oczy, wiście, myśl o mordercy, którym musi być ktoś z zewnątrz. Czy jest pan pewien, że wszystkie okna zamku są okratowane, mister Tyler?

– Absolutnie! Ale…

Parker uciszył go unosząc rękę.;

– W tej chwili nikt zapewne nie odpowie na żadne pańskie pytanie dotyczące tej zbrodni. Wiemy tylko, że jeśli – co jest jedynym logicznym rozwiązaniem – morderca ukrywa się gdzieś w zamku, musimy go odnaleźć. Nie wiemy, kto to jest i dlaczego zabił. Może być po prostu szaleńcem. Dlatego kazałem zamknąć] jadalnię od wewnątrz…

Spojrzał na Quarendona.:

– Przyszły nam na myśl pańskie psy. Sądzi pan, że mogą nam pomóc w poszukiwaniach? Czy są odpowiednio wytresowane?

– Jeżeli gdzieś w tym zamku kryje się jakiś człowiek… – powiedział pan Quarendon głosem, który miał zabrzmieć dobitnie i stanowczo, lecz załamywał się nieco – moje psy odnajdą go i nie ucieknie!

– Doskonale! Czy może je pan przywołać, a pan, panie Tyler, czy może zaopatrzyć nas w latarki? Z pewnością macie je tutaj?

– Tak, mamy ich kilka. Niemal wszyscy używają ich wracając groblą do zamku po zmroku…

– A czy istnieje zapasowy komplet kluczy do pokojów? – zapytał Alex – Musimy przejrzeć wszystkie pomieszczenia, a nie sądzę, żeby miało sens pukanie do jadalni i wywoływanie poszczególnych osób, jeśli któraś z nich zamknęła swój pokój wychodząc.

– Tak – Tyler skinął głową. – Muszą być w kuchni, albo w którymś z pomieszczeń dla służby. Zamki w drzwiach są współczesne, jak panowie zauważyli. Przerobiono je w czasach, kiedy powstał tu hotel… – On także starał się mówić rzeczowo, lecz od czasu do czasu spojrzenie jego biegło w górę ku schodom.

– Czy weźmiemy psy od razu? – zapytał Quarendon. Parker skinął głową.

Tyler zawrócił w stronę jadalni i otworzył niewielkie drzwi w murze. Za nimi był mały, nieoświetlony korytarzyk.

Frank znalazł kontakt i zrobiło się widno. Na wprost widać było wykładaną czerwonymi płytkami posadzkę wielkiej kuchni. Ruszyli. Tyler wskazał Quarendonowi następne, oszklone drzwi, pokryte spływającymi gęsto kroplami deszczu.

– To wyjście na dziedziniec… Zresztą, wie pan przecież bo zaprowadził je pan tam.

Wydawca uchylił drzwi i gwizdnął cicho. Dziedziniec był oświetlony blaskiem padającym z okien znajdujących się na piętrze krużganka. Woda lśniła na wielkich, kamiennych płytach i szumiała w wąskim, wykutym pod murem rynsztoku.

Dwa cienie przebiegły przez dziedziniec i zatrzymały się przed uchylonymi drzwiami.

– Dobre pieski… – pan Quarendon odsunął się i pogłaskał ich mokre łby, gdy weszły do korytarza. Uniosły głowy patrząc na nieznajomych mężczyzn. – Grzeczne psy! – powiedział Quarendon nieco ostrzej. Przysiadły mokrymi zadami na posadzce.

– Idziemy! – powiedział pulchny wydawca, pochylając się ku nim. – I szukaj, Tristan! Szukaj, Izolda!

Psy przesunęły się obok Parkera i weszły do kuchni. Pomieszczenie było wielkie i podobne do wszystkich hotelowych kuchni świata., Psy obeszły je węsząc. Później stanęły przy drzwiach, wodząc oczyma za panem Quarendonem.

Tyler otworzył jedną z szuflad białej szafy w rogu. Wyjął latarkę, sprawdził, czy jasno świeci i odłożył na stół, później wydostał jeszcze trzy.

– Chciał pan zapasowych kluczy, prawda? – rozejrzał się, później wyciągnął jeszcze jedną szufladę. – Chyba będą tu… – Zajrzał i wyciągnął pęk kluczy na małej, mosiężnej obręczy. – Tak, to te…

Podał obręcz Alexowi. Zwrócił się do Parkera:

– Za tymi białymi drzwiczkami w rogu, są dwa małe pokoiki dla dziewcząt kuchennych.

Otworzył drzwi. Weszli, za nimi psy. Pokoiki były puste, najwyraźniej nikt w nich nie mieszkał ostatnio. Dziewczęta obsługujące gości z pewnością powracały na noc do wsi. Wyszli.

Korytarz, schody, pokoje gościnne na piętrze. Alex otwierał kolejne drzwi, we wszystkich tkwiły klucze, nikt nie zamknął swego pokoju. Sukienki… męskie ubrania w szafach… przybory toaletowe w małych łazieneczkach…

Parker rozglądał się, Frank Tyler czekał na korytarzu, a pan Quarendon uważnie przypatrywał się psom, które krążyły spokojnie, chwilami odwracając ku niemu głowy.

– To pokój Amandy – powiedział Frank zatrzymując się przed kolejnymi drzwiami. – Wyobrażam sobie, co się tam dzieje. Byliśmy tu tylko we trójkę i mieliśmy do pracy bibliotekę i dowolną ilość pustych pokoi. Przed przyjazdem państwa, poznosiliśmy wszystko do siebie. – Otworzył drzwi. W pokoju było czysto ale stół i podłoga pod ścianami pokryte były stosami rękopisów i książek.

Joe podszedł do okna, uważnie przesunął latarką po kratach tak jak robił to we wszystkich poprzednich pomieszczeniach i zajrzał do uchylonych drzwi łazienki, choć zdążył go uprzedzić jeden z psów.

Wyszli na korytarz. Tyler otworzył następne drzwi. Stół, rulony papieru, blejtram…

– To mój pokój – Frank rozejrzał się. Psy obwąchały papiery, obeszły łóżko, a kiedy pan Quarendon z przepraszającym gospodarza uśmiechem uchylił drzwi łazienki, weszły tam i powróciły zaraz.

Alex sprawdził kraty w oknach i odwrócił się. Parker, który zajrzał pod kapę łóżka, wyprostował się i poszedł za jego spojrzeniem.

Nad łóżkiem Franka Tylera wisiała rozpięta wielka, zielona, wyblakła chusta wyszywana w roślinny wzór srebrzystą, nieco już spękaną nicią. A na chuście, ukośnie, zajmując całą przekątną wisiał uczepiony do dwu ciężkich haków olbrzymi miecz.

Joe podszedł. Tuż nad chustą przy drugiej przekątnej dostrzegł pusty hak, z którego zwisał kawałek mocnego drutu.

Alex odwrócił się.

– Czy był tu drugi podobny miecz, mister Tyler?

– Co? – Frank spojrzał i skinął głową.

– Tak, są dwa, prawie identyczne. Zastaliśmy je tutaj. Ale ten drugi… – zamilkł i rozszerzonymi przerażeniem oczyma spojrzał na Ałexa -… ten drugi posłużył mi do… o Boże Wszechmogący… Czy… czy?

Alex skinął głową nie spuszczając wzroku z miecza.

– Ten miecz miał udawać narzędzie, którym rycerz De Vere zabił niewierną żonę, prawda? A Grace Mapleton po rozstaniu z nami na dole, prędko wbiegła do swego pokoju, gdzie czekała druga, przygotowana przez pana suknia i przebrała się w nią… Zdążyła mi to powiedzieć, kiedy ją znalazłem. Plamy krwi do złudzenia naśladowały rzeczywistość. Ale ruszajmy. Jeżeli pan pozwoli, przyjdę tu później. Chciałbym wziąć do ręki ten miecz, który pozostał u pana…

– Czy ona? – zapytał Tyler i umilkł.

– Chodźmy… Parker ruszył ku drzwiom.

Obeszli wszystkie pokoje i stanęli przed drzwiami sali bibliotecznej.

Parker poprosił pana Quarendona i Tylera, aby wraz z psami pozostali na korytarzu. Raz jeszcze obszukali wszystkie kąty, a Joe wszedł niemal do kominka i zaświecił w górę, później dokładnie przyjrzał się zbrojom.

– Musimy tam wejść – mruknął Parker.

A później, ostrożnie, przez rozwiniętą chusteczkę zamknął pokój, w którym pozostała Grace Mapleton, odniósł klucz do swego pokoju, schował go do szuflady i zamknął drzwi na klucz.

Wrócił do stojących na korytarzu ludzi. – Co teraz? – powiedział. – Ten zamek naprawdę jest maleńki, chociaż z dala wydaje się ogromny. Czy to już wszystko?

– Wieża – powiedział Joe. – Chodźmy.

Weszli ponownie do biblioteki i stanęli przed wąskimi drzwiczkami prowadzącymi na schody wieży. Joe otworzył je i znaleźli się na biegnących w górę stopniach.

– Tu – Tyler wskazał ścianę i dopiero teraz, po raz pierwszy, Joe dostrzegł drzwi, obok których przeszedł wczoraj kilka razy nie dostrzegając ich. Były pomalowane na kolor ściany i zlewały się z nią niemal zupełnie. Nie miały zamka, a tylko opadający w dół żelazny pierścień, za który Frank pociągnął. Otworzyły się. Za nimi była ciemność. Joe zapalił latarkę i przekroczył próg.

– Tu były zapewne zapasy żywności… – powiedział Frank cicho. – Zamek nie miał lochów. Pewnie woda przesiąkała do nich. Tu można było umieścić wszystko, co było konieczne do przetrzymania oblężenia…

Światło latarek ukazało wysoko w górze czarny kolisty strop.

– Oczywiście… – szepnął Alex – to jest właśnie wnętrze wieży.

Psy wbiegły w półmrok. Pan Quarendon świecił odszukując ich smukłe kształty w ruchu, to tu, to tam. Powróciły.

– Chodźmy… – Alex ruszył w górę. Kiedy znaleźli się pod klapą zamykającą schody, przystanął i zaświecił sobie pod nogi. Stopnie były absolutnie suche. Przeniósł światło latarki w górę. Zasuwa była zasunięta. W górze bił nieustanny, donośny werbel deszczu.

– Nikt nie podniósł tej klapy dziś wieczór… Te stopnie nie mogłyby wyschnąć tak absolutnie. Nie ma na nich śladu wilgoci.

Zawrócił i ruszyli w dół, mijając wejście do biblioteki. Wynurzyli się w sieni. Psy czekały na dole.

– To już chyba wszystko… -powiedział Parker i spojrżał na bramę.

– Właśnie – Joe stanął pośrodku sieni przesuwając z wolna promieniem latarki po potężnej kracie.

– Powiedzmy, że ktoś… wiesz kto… miał tu ukrytego wspólnika, a później zbiegł z nim do tej bramy, razem podnieśli kratę na tyle, żeby móc otworzyć furtę, morderca wyszedł, a ta osoba, która pozostała, opuściła kratę na miejsce… To nieprawdopodobne, Ben. Ale to, co nam pozostało, jest jeszcze bardziej nieprawdopodobne.

Zwrócił się do Franka Tylera.

– Czy próbował pan kiedyś podnieść albo opuścić tę kratę bez niczyjej pomocy?

Frank potrząsnął głową.

– To niemożliwe. Musi ją równocześnie podnosić dwóch ludzi stojąc przy dwóch kołowrotach. Inaczej nie drgnie. Zresztą, kiedy zamek stoi pusty, mieszka tu zwykle stary dozorca z żoną. Oboje są z wioski. Ale im wystarcza zasuwa na furcie. Nikt z zewnątrz, złodziej ani włóczęga, nie mógłby się tu wśliznąć.

– W dół także nie opadnie?

– Nie, nikt sam nie opuści tej kraty, nawet gdyby był Herkulesem. To bardzo przemyślna konstrukcja.

Joe spojrzał na Parkera. Spojrzenia ich spotkały się. Prawda była prosta: nikt nie mógł zabić Grace Mapleton.


XXII “W moim łóżku śpi szkielet…”

<p>XXII “W moim łóżku śpi szkielet…”</p>

Doktor Harcroft i Amanda Judd pomogli pani Wardell dojść do pokoju.

W progu Amanda odwróciła się.

– Jeżeli nie ma pan nic przeciwko temu, panie doktorze, posiedzę u niej, póki nie zaśnie…

– Oczywiście – Harcroft skinął głową. – Gdyby dostrzegła pani jakieś niepokojące oznaki, proszę zapukać do mnie. Na pewno nie usnę dzisiaj łatwo.

– Ani ja… – Amanda uśmiechnęła się blado i weszła cicho do pokoju pani Wardell, zamykając za sobą drzwi.

W tej samej chwili doktor Harcroft dostrzegł Dorothy Ormsby i Alexa, wynurzających się z wylotu schodów.

– Jak się czuje pani Wardell? – zapytał Joe półgłosem.

– Lepiej, jak sądzę – lekarz skinął głową – ale przeżyła ciężki wstrząs. Sądząc z tego, co widziałem, nie chciałbym, żeby… – zamilkł widząc, że Dorothy pozostała przed drzwiami swego pokoju.

– Pan Parker telefonuje teraz, ale zaraz skończy i będziemy obaj czuwali, aż do przyjazdu policji… – Alex spojrzał na zegarek.

– Za trzy godziny zacznie świtać i chyba będą mogli się przedostać do zamku. Burza i przypływ nie mogą trwać wiecznie. Zresztą, będziemy jeszcze przed ich przyjazdem chcieli zamienić z wszystkimi tutaj po kilka słów. Prosta formalność, ale oszczędzi to obecnym konieczności zrywania się, kiedy przyjedzie policja. Będziemy mogli przesunąć te formalne sprawy na później.

– Oczywiście, rozumiem – Harcroft skinął głową.

– Wątpię, czy ktokolwiek z nas uśnie prędko. Pani Judd chce posiedzieć przy pani Wardell, więc spóbuję teraz zdrzemnąć się trochę, jeżeli mi się uda…

Skłonił się lekko Dorothy i kiwnął przyjaźnie głową Alexowi, a później ruszył bezgłośnie po grubym chodniku i zniknął za zakrętem.

– Dodzwoniłem się… – Parker wynurzył się ze schodów.

– Będą tu o świcie, a nawet wcześniej, ale superintendent, z którym rozmawiałem, zna Wilczy Ząb i powiedział, że po prostu zajadą przed groblę i jeśli nie da się tu wejść, będą czekali aż do skutku.

Alex skinął głową i spojrzał na Dorothy, która słuchała słów komisarza, ściskając w lewej ręce swój notatnik.

– Niech pani spróbuję się teraz przespać i proszę pamiętać, że jestem za ścianą. To bardzo grube mury, ale będziemy obaj czuwali do przyjazdu tych ludzi z hrabstwa. Usłyszę pani pukanie w ścianę, ale myślę że nic tu już dziś nie nastąpi.

– Jeżeli nie będzie nas w pokojach, znajdzie nas pani w bibliotece. Pójdę się przebrać, Joe, i wpadnę do ciebie. Czy wszyscy są już u siebie?

– Chyba tak? W każdym razie weszli na górę. Amanda jest u pani Wardell i zapowiedziała, że zostanie przez pewien czas. Innych prosiłem, żeby byli u siebie i chyba posłuchali mnie.

Parker skinął głową.

– Dobrze. Idę się przebrać i za chwilę przyjdę do ciebie. Zostaw uchylone drzwi.

Uśmiechnął się do Dorothy Ormsby i otworzył drzwi swego pokoju.

– Nie zgubiła pani klucza? – szepnął Joe. Dorothy potrząsnęła głową.

– Zawstydziłam się wtedy i zostawiłam je otwarte.

Joe uśmiechnął się i wszedł do siebie. Otworzył szafę i wyjął z niej flanelową koszulę i sweter.

Usłyszał cichuteńkie skrzypnięcie drzwi.

– Już się przebrałeś, Ben? – powiedział półgłosem – Wejdź…

Nikt nie odpowiedział i nikt nie wszedł. Joe rzucił koszulę i sweter na poręcz fotela i odwrócił się.

Dorothy Ormsby była śmiertelnie blada. Otworzyła usta, ale nie wyszedł z nich żaden dźwięk. Chwiejąc się zrobiła krok do przodu i próbując się opanować, szepnęła drżącymi ustami:

– Tam…

– Co, tam?

Joe wyjrzał. Korytarz był pusty. Szybko zamknął drzwi.

– Co się stało? – powiedział nieco głośniej.

Dorothy osunęła się na fotel, mimowolnie strącając sweter i koszulę z poręczy. Nie zauważyła tego. Zamknęła oczy i otworzyła je zaraz.

– Ja… tam… ona tam jest… Głos załamał się jej.

W tej samej chwili rozległo się cichutkie pukanie. Dorothy Ormsby zakryła usta obu dłońmi, tłumiąc rozpaczliwy okrzyk. Parker cicho otworzył drzwi.

– Jeszcze się nie… Zamikł i spojrzał na Alexa.

– Co się stało, Dorothy? – zapytał Joe. Podszedł do niej i łagodnie położył jej dłonie na ramionach. – Proszę się opanować.

Dorothy uniosła oczy, z których wciąż jeszcze nie zniknął wyraz przerażenia. Odetchnęła głęboko.

– U mnie w pokoju… – urwała, ale nagle zebrawszy wszystkie siły powiedziała niemal normalnym głosem – W moim łóżku śpi szkielet!

Joe wymienił nad jej głową szybkie spojrzenia z Parkerem.

– Dobrze – powiedział łagodnie. – Pójdę i sprawdzę, a komisarz Parker zostanie tu z panią.

Ruszył ku drzwiom i wyszedł na korytarz.

Drzwi pokoju Dorothy były otwarte. Wszedł zamykając je cicho za sobą.

Łóżko stało pod ścianą, która dzieliła ich pokoje.

Joe zamarł i patrzył nie mogąc oderwać oczu od pustych oczodołów postaci leżącej na łóżku i nakrytej kołdrą, na której spoczywały jej złożone, kościane ręce!

Zrobił krok ku przodowi i zatrzymał się, jak gdyby czekając, że szkielet zwróci ku niemu głowę. Jeszcze jeden krok. Stanął przy łóżku.

Czaszka miała wszystkie zęby, równe i białe. Alex powoli wyciągnął rękę i odkrył kołdrę.

Szkielet nie miał kości miednicowych ani nóg. Joe pochylił się niżej. Odetchnął głęboko i ujął kościste palce. Nie rozsypały się. Dopiero teraz spostrzegł, że żebra i kręgosłup miały jednakową, szarą barwę i były gładkie.

Pochylił się niżej i wsunął dłoń pomiędzy żebra. Dotknął wąskiego stalowego pręta, łączącego kręgosłup z podstawą czaszki i odetchnął głęboko.

Sięgnął do kieszeni, wyjął nieskalaną białą chusteczkę i otarł z własnego czoła maleńkie krople potu.

Cofnął się i wyszedł, zamykając drzwi i nie gasząc światła.

Dorothy nadal siedziała w fotelu z dłońmi zaciśniętymi na poręczach. Zakłopotany Parker stał obok.

Uniosła głowę i lęk znowu pojawił się w jej oczach.

– Czy zwariowałam? – zapytała cicho. Joe potrząsnął głową.

– Nie – uśmiechnął się. – Mnie też w pierwszej chwili włosy stanęły dęba.

– Jak to? – wyszeptała Dorothy zbielałymi ustami – więc on tam jest?

– Tak, ale to nie jest prawdziwy szkielet.

– Nie prawdziwy?…

– To model anatomiczny wykonany z plastiku. Zresztą, tylko połowa, bo pod kołdrą nie ma nic.

– To znaczy… to znaczy, że to był… był żart? – Dorothy wyprostowała się w fotelu. Nagły rumieniec pojawił się na jej pobladłych policzkach. – Żart… – Zacisnęła usta…

– Czy domyśla się pani, kto jest tym żartownisiem? – zapytał poważnie Parker – Bez względu na to, jak oceniamy tego rodzaju dowcipy, wieczór dzisiejszy nie jest zwykłym wieczorem, jak pani wie.

– Czy domyślam się? – Dorothy Ormsby spojrzała najpierw na jednego, później na drugiego z mężczyzn.

– Zapewne tak. Ale… ale byłam przekonana, że ten człowiek nie jest zdolny do takich żartów… Gdybym na przykład była chora na serce, mogłabym… Zresztą, mniejsza o to! – zacisnęła usta. Później spojrzała na Alexa: – Czy mógłby pan zrobić coś dla mnie, Joe? Wiem, że panowie nie możecie teraz zajmować się głupstwami, bo popełniono tu dzisiaj zbrodnię, ale…

– Słucham? – powiedział Joe spokojnie, nie spuszczając z niej wzroku.

– Czy mógłby pan wziąć… – rozejrzała się szybko – ten koc, zawinąć to paskudztwo i wynieść z mojego pokoju? Powinna to zrobić sama, ale nie chciałabym znowu na to spojrzeć… – spuściła oczy – Przestraszyłam się… Może to przez tę zbrodnię i legendę o tym duchu… Nie wierzę w duchy, ale dziś wszystko jest jakieś inne…

– To prawda – powiedział Parker. – Zostań z panią, Joe, a ja się tym zajmę. Chciałbym się przyjrzeć temu kościotrupowi.

Zdjął z łóżka kapę i wyszedł.

Alex pochylił się i oparł dłonią o plecy fotela.

– Kto to zrobił, Dorothy?

W milczeniu postrząsnęła głową.

– To dziwna zbrodnia – powiedział Joe. – Nie rozumiem jej, Wszystko tu może być ważne.

Ormsby uniosła głowę i spojrzała mu w oczy.

– Nie chciałabym mówić o tym przy pańskim przyjacielu, chociaż to podobno wspaniały człowiek. Czy mogę panu zaufać, Joe?

– Może pani. I wyjaśnimy przy tym jedną sprawę. Rano wyczułem, że pani się czegoś boi… Dlatego zamknęła pani drzwi na klucz. Była pani przestraszona. Czy chodziło o tego samego człowieka?

Dorothy skinęła głową.

– W dniu, kiedy rozstawaliśmy się, powiedział do mnie, że może kiedyś zatrzyma mnie na zawsze… jako eksponat w swoim muzeum!

– W muzeum zbrodni?

Dorothy wzruszyła lekko ramionami.

– Już pan wie, prawda? Chciał, żebym została jego żoną. A ja nie chcę być żoną, ani jego, ani kogokolwiek innego… Pociągnęło mnie do niego to, że jest taki niesamowity… Zaprosił mnie kiedyś z paroma innymi osobami na przyjęcie… wie pan, on robi takie przyjęcia dla rozmaitych ludzi, którzy mają podobne zainteresowania…

Joe w milczeniu przytaknął ruchem głowy.

– A później to trwało przez pewien czas… i skończyło się… Lękam się go w jakiś sposób. Nie wiem, czy żartował mówiąc o tym, że chciałby mnie zatrzymać w swojej kolekcji. Ale nie spodziewałam się po nim takiego nikczemnego żartu… Jeżeli to miała być zemsta… Myślałam, że jest gentelmanem!

Alex dostrzegł ze zdziwieniem, że Dorothy ma łzy w oczach.

Wszedł Parker.

– Wszystko jest już w porządku – powiedział. – Jeżeli boi się pani tam spać, możemy zamienić się pokojami. Mamy wszyscy tak mało rzeczy, że zajmie nam to trzy minuty.

– Dziękuję – uśmiechnęła się do niego i odwróciła głowę, żeby nie dostrzegł łez w jej oczach. – Dałam się zaskoczyć, co mi się rzadko zdarza, ale to już minęło.

Wstała z fotela.

– Jeszcze chwileczkę – powiedział Joe. – Skoro pani już tu jest, chciałbym zadać dwa małe pytania…

– Tak?

Czy przypomina sobie pani te chwile, kiedy weszła pani do Grace Mapleton?

– Co? Tak, oczywiście… Wyjęłam ten klucz z kominka i otworzyłam drzwi. Paliła się tylko mała świeczka na pół przysłonięta firankami łoża, na którym leżała Grace. Ręce miała złożone, krew na sukni, a w nogach, w poprzek, leżał ogromny miecz… Przeżyłam nieprzyjemną chwilę przez ten miecz i te plamy na sukni, ale otworzyła oczy i zapytała, czy się nie przestraszyłam… Wtedy spojrzała na zegarek, zapisała czas, a ja zapytałam, czy się nie nudzi… Powiedziała, że trochę i zapytała, ile jeszcze osób pozostało? Powiedziałam, że dwie, a ona szepnęła “Chwała Bogu” i ziewnęła. Uśmiechnęłam się do niej i wyszłam.

– A teraz proszę dobrze uważać, Dorothy… – Alex uniósł wskazujący palec i wymierzył nim w jej pierś – czy jest pani absolutnie pewna, że w pośpiechu nie zapomniała pani włożyć z powrotem klucza do garnka w kominku?

– Absolutnie – powiedziała stanowczo Dorothy Ormsby – A wiem dlatego, że chciałam jak najprędzej zbiec na dół i rzuciłam klucz z góry do garnka… Nie trafiłam i musiałam uklęknąć, żeby go znaleźć. A później wsunęłam rękę do środka wkładając go razem z tą kartką, która była do niego doczepiona.

– Dziękuję – Joe uśmiechnął się do niej. – Nie będziemy już pani więcej dręczyli. Pójdę z panią, raz jeszcze sam zajrzę do szafy, do łazienki i pod pani łóżko, a później poproszę, żeby zamknęła się pani na klucz i pod żadnym pozorem nie otwierała, jeżeli ktoś zapuka. Z wyjątkiem pana Parkera i mnie, oczywiście.

– Zamknęłabym te drzwi nawet wtedy, gdyby pan o to nie poprosił – powiedziała Dorothy Ormsby. Była wciąż jeszcze blada, ale opanowana. Ruszyli ku drzwiom.


XXIII Schludna i pedantyczna

<p>XXIII Schludna i pedantyczna</p>

Joe wsunął na nogi lekkie treningowe pantofle i zawiązał je. Później wstał. W swetrze, flanelowej koszuli i jeansach poczuł się o wiele lepiej.

– Gdzie schowałeś tego kościotrupa?

– Wrzuciłem go do szafy.

Parker wzruszył ramionami. Siedział na krawędzi łóżka Alexa i przypatrywał mu się z ponurym wyrazem twarzy. Zniżył głos niemal do szeptu, wskazując oczyma ścianę pokoju.

– Czy myślisz, że ten idiotyczny żart może mieć jakieś znaczenie?

– Dla niej najwyraźniej ma – szepnął Joe – ale wątpię, czy ma związek ze śmiercią Grace Mapleton. Choć może mieć, bo tam gdzie nie zna się rozwiązania, wszystko jest możliwe.

– Przeciwnie – mruknął Parker – nic nie jest możliwe. Na razie dysponujemy dwoma pewnikami: nikt obcy nie zakradł są do zamku. A drugi pewnik jest jego uzupełnieniem: nikt z przebywającycb w zamku nie mógł zabić Grace Mapleton. Czy możesz to podważyć?

– Jeżeli nie popełnił tej zbrodni, zgodnie z przepowiednią, duch Ewy De Vere, muszę to podważyć. Grace nie żyje i do twoich dwóch pewników musimy dodać trzeci: nie popełniła samobójstwa. Czy zgadzasz się?

Parker westchnął.

– Trudno by jej było położyć się na wznak i wbić sobie w serce miecz tej długości.

– Ale te trzy pewniki… – Joe sięgnął po tytoń i leżącą na stole fajkę – nie mogą żyć zgodnie obok siebie. Prócz tego, nie wierzę w duchy.

– Ani ja – Parker znów wzruszył ramionami – ale za mniej więcej trzy godziny zamek stanie się dostępny, wstanie świt i zostanę skonfrontowany z moimi miłymi kolegami, policją hrabstwa Devon. Wezwałem ich. Cóż im powiem? Że byłem tu przez cały czas i pragnę wystawić niepodważalne alibi wszystkim, których mogliby podejrzewać? To znaczy, powiem im, że co prawda mogą sobie zawieźć zwłoki zamordowanej do kostnicy, ale wykluczam istnienie mordercy, ja, zastępca szefa Dochodzeń Kryminalnych Stołecznej Policji!

Alex mimowolnie uśmiechnął się.

– Rzeczywiście, twoi koledzy z hrabstwa Devon będą nieco zaskoczeni. Ale siedząc tu i zastanawiając się nad ich reakcją na twoje słowa, niewiele zdziałamy. Trzeba porozmawiać z ludźmi tutaj. Może ktoś coś zauważył i nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, że ma to jakiekolwiek znaczenie? Może ktoś wie coś, czego my nie wiemy? Może…

Parker uniósł rękę i opuścił ją powoli, jak gdyby chcąc zatrzymać potok jego słów.

– Joe, jeżeli założyliśmy (a jestem pewien, że mamy słuszność), że ani Dorothy Ormsby, ani pani Wardell nie mogły zabić Grace Mapleton… a ja tuż przed tym widziałem ją żywą i nikt prócz tych obu kobiet nie wyszedł z jadalni po mnie, to kto mógł ją zabić? Także nikt!

– Chodźmy! – powiedział Joe półgłosem, wskazując drzwi.

– Dokąd?

– Do jej pokoju.

Z leżącego na stoliku pęku kluczy wybrał jeden i oddzielił go od pozostałych.

– Czwórka… to chyba ten, jeżeli twój pokój ma numer trzeci. Wyszli starając się poruszać jak najciszej i bezgłośnie zamknęli drzwi. Joe przekręcił klucz w zamku i schował go do kieszeni. Minęli pokój Parkera, skręcili krużgankiem w prawo i zatrzymali się przy pierwszych drzwiach. Alex delikatnie wsunął klucz j przekręcił go. Zamek nie wydał żadnego dźwięku. Nacisnął klamkę i weszli.

– Kto mieszka tam za ścianą? Quarendon?

Parker potwierdził skinieniem głowy.

Pokój był podłużny. Na wprost było okno, a pod nim biegł długi stół, na którym stał komputer, drukarka i ekran, nieco dalej elektroniczna maszyna do pisania, a jeszcze dalej równo poukładane, stojące pionowo i podparte stalowymi uchwytami teczki rękopisów, taca z listami, a w samym rogu duży wazon pełen świeżycz czerwonych róż. Do stołu przysunięto lekkie obracane krzesło.

Pod drugą ścianą niski tapczan okryty narzutą w kwiaty, a pomiędzy nim i łazienką duża trójdrzwiowa szafa ścienna wbudowana we wnękę muru.

– Nie widzę jej… – szepnął Alex. Podszedł do szafy i otworzył pierwsze z trojga drzwi. Sukienki.

– Jest… – powiedział szeptem, sięgnął ręką i wydobył zawieszoną na wieszaku białą suknię – kiedy weszliśmy tu pierwszy raz, szukając naszego hipotetycznego mordercy, zapomniałem o niej. Ważny był człowiek, który mógł się tu gdzieś ukrywać… Grace po wyjściu z jadalni, wbiegła tutaj i zamieniła tę suknię na inną z plamami krwi, które wymalował jej Tyler… Czy możesz przejrzeć zawartość tej szafy, Ben? Ja spróbuję zerknąć pobieżnie na te papiery… – położył rękę na ramieniu przyjaciela – wiem, że najprawdopodobniej niczego nie znajdziemy… Ale zamordowano ją, a to znaczy, że jeśli nie zabił jej jakiś szaleniec, musiał to być ktoś, kto jej straszliwie nienawidził, albo postanowił zaryzykować spędzenie reszty dni za kratami, żeby się jej pozbyć. Nie mam wielkiej nadziei, ale może odkryjemy choćby cień śladu…

Odwrócił się i szybko zaczął przeglądać teczki z papierami. Najwyraźniej były to wydruki komputerowe. Zerknął na pierwszy z brzegu… chyba szkic powieści kryminalnej, rzucony byle jak, chaotyczny, pełen przerw i powtarzających się w nawiasach słów (“wypełnić później!”)…

Przepuścił kilkanaście teczek i spojrzał na tacę z listami. Najwyraźniej Grace prowadziła korespondencję Amandy. Do otrzymanych listów przyczepione były spinaczami notatki zawierające treść odpowiedzi.

– Psssst! – powiedział cicho Parker za jego plecami. Alex odwrócił się. – Pod bielizną znalazłem kopertę… – Pochylili się nad nią. Była zaklejona. Parker wyciągnął z kieszeni mały scyzoryk i przeciął ją. W środku było kilka złożonych we czworo kartek papieru maszynowego.

Joe zaczął czytać.


“… nie mogę tak dłużej żyć, trzeba z tym zrobić koniec!”.


Na drugiej kartce tekst był nieco dłuższy:


“Człowiek może cale lata żyć pogodzony z ukrytym wstydem, z hańbą, o której nikt inny nie dowie się… Ale przychodzi dzień kiedy musi się zapłacić za wszystko. Więc płacę!”.


Na trzeciej kartce tylko kilka słów napisanych szeroko i z rozmachem tak, że zajmowały niemal całą jej powierzchnię:


“Nie tchórz, ale silny wybiera śmierć w chwili poniżenia!”.


– Chodźmy – powiedział Joe. – Te stosy papierów muszą zaczekać. Ale to zabierzemy z sobą. To chyba nie jej pismo, ale mogę się mylić.

Zajrzeli do łazienki z flakonami i słoiczkami równo poustawianymi na szklanej półce nad umywalką.

– Bardzo schludna i pedantyczna była ta śliczna panna Mapleton… – mruknął Parker – a powiadają, że piękne dziewczyny bywają roztrzepane.

– Chodźmy – powiedział Alex. – Czy masz tę kopertę? Parker skinął głową.

– Daj mi ją na parę minut… Joe wsunął kopertę do kieszeni.

– Co teraz? – zapytał Parker. – Nie pamiętam, abym był kiedykolwiek tak zagubiony… Szczerze mówiąc, zupełnie nie wiem, co powinniśmy teraz zrobić ani z kim mówić, a tym bardziej o czym.

– Myślę, że nie pozostaje nam nic innego, jak porozmawiać z osobą, z którą Grace przebywała ostatnio niemal bez przerwy, to znaczy jej chlebodawczynią. Amanda jest bystrą i spostrzegawczą młodą kobietą. Widać to na milę z jej książek. Są tam pewne małe, znakomite szczególiki, takie podpatrzone codzienne drobiazgi, które… ale mniejsza o to. Myślę, że zapukamy cicho do niej.

– Czy nie jest u pani Wardell?

– Jeżeli jest tam jeszcze, porozmawiamy z kim innym.


XXIV Kto ją zaprosił?

<p>XXIV Kto ją zaprosił?</p>

Alex ruszył cicho wzdłuż krużganka, po niedostrzegalnym niemal wahaniu minął drzwi pokoju pani Wardell i poszedł dalej. Pokój Amandy był ostatni przed zakrętem.

Joe uniósł zgięty wskazujący palec i cicho zapukał. Niemal natychmiast drzwi otworzyły się.

– Będziemy w sali, gdzie stoją zbroje… – szepnął – Jeżeli możesz, przyjdź tam na chwilę.

Amanda bez słowa skinęła głową, przełożyła klucz z wewnętrznej strony zamka do zewnętrznej, wyszła z pokoju i ruszyła od razu za nimi.

Parker przepuścił ją w drzwiach. Weszli. Joe wskazał jej miejsce na ławie i usiadł po przeciwnej stronie stołu.

Oczy Amandy powędrowały mimowolnie w stronę makaty.

– Czy ona tam jest?

– Tak. – Parker bezradnie rozłożył ręce – ale wkrótce przyjedzie policja, lekarz sądowy i służby techniczne, fotografowie, specjaliści od odcisków palców i inni. Kiedy skończą pracę, odjadą i zabiorą z sobą ciało.

– To straszne – Amanda przymknęła oczy, ale zaraz otworzyła je i spojrzała na Alexa. – Czy… czy panowie już wiecie?

– Nie. – Joe potrząsnął głową. – Nie wiemy, kto ją zabił. Dlatego chcieliśmy pomówić z tobą przez chwilę, jeżeli czujesz się na siłach.

Skinęła głową. Parker chrząknął i rozpoczął półgłosem:

– Abstrahując od tego, że nie wiemy kto i w jaki sposób mógł dokonać tej zbrodni, wiemy, że zwykle zabija ktoś, kto wierzy, że nie ma innego wyjścia. Morderstwo niesie z sobą wielkie ryzyko i tragedię także dla mordercy, jeśli zostanie odkryty. Dlatego zawsze szukamy motywu. Szukamy kogoś, kto miał niezwykle ważną przyczynę, żeby pozbawić swą ofiarę życia. Czasem jest to zemsta, czasem żądza zysku, albo konieczność usunięcia drugiego człowieka z drogi mordercy. Dlatego pytamy, kto i dlaczego chciał go usunąć? Zwykle, choć nie zawsze, odpowiedź na to pytanie przybliża nas do prawdy. Oczywiście, czasem ktoś zostaje zabity przez omyłkę albo pada ofiarą szaleńca. A bywa i tak, że nie zabił ten, który miał motyw, lecz ktoś drugi, mający motyw równie mocny lub mocniejszy. W każdym razie, w dziewięćdziesięciu dziewięciu wypadkach na sto, rozwiązanie zagadki zabójstwa ukryte jest w życiorysie zabitego. Ponieważ stykała się z nią pani na co dzień, chciałbym zapytać, czy nie dostrzegła pani niczego, co mogłoby mieć związek z moim przydługim wykładem?

Amanda zastanawiała się przez chwilę.

– To dziwne – powiedziała – ale jeżeli mam być szczera, niewiele o niej wiem. Przyjechała do Londynu z prowincji, z jakiegoś małego miasteczka w środkowej Anglii, ukończyła kurs stenografii, obsługi komputerów i oczywiście, pisania na maszynie. Robiła to wszystko wspaniale, w dodatku miała doskonałą pamięć i wrodzone chyba poczucie ładu. W każdym miejscu, gdzie była, panował idealny porządek…

Amanda umilkła na chwilę, położyła trzymany w ręce klucz na stole i przez chwilę okręcała go wolno wokół osi.

– To było niesamowite! Nie mogłam tego pojąć i chociaż spędzałam z nią co dnia wiele godzin, nigdy nie zdobyłam się na to, żeby ją zapytać.

– O co zapytać? – Parker uniósł brwi – przecież młode kobiety lubiące porządek zdarzają się dość często, prawda?

Amanda spojrzała na niego zdumionymi, szeroko otwartymi oczami.

– Czy pan mówi serio, panie komisarzu?

– Nie rozumiem pani?

– Może niewiele widziałam – powiedziała Amanda cicho – ale to była najładniejsza dziewczyna, jaką widziałam w życiu! Ludzie przystawali na ulicy, kiedy z nią szłam, na pewno nie dlatego, że to mój widok zamieniał ich w słup soli. Natura tworzy ładne, a nawet piękne kobiety, ale zawsze dodaje im jakąś skazę, za krótkie nogi, za małe piersi, blisko osadzone oczy, czy cokolwiek innego. Grace była bez skazy! I czy dziwi mi się pan, że nie mogłam pojąć dlaczego ta wspaniała dziewczyna, która mogłaby sobie bez najmniejszego wysiłku okręcić wokół małego palca niemal każdego mężczyznę, który by na nią spojrzał, lub wyjść wspaniale za mąż, albo robić karierę na sto dostępnych jej sposobów, przesiedziała parę lat za biurkiem w pokoiku przed gabinetem pana Quarendona, a później niemal zamieniła się w moją niewolnicę, wychwytując, notując i porządkując wszystkie moje narwane pomysły?… W dodatku, w ogóle nie interesowała jej literatura kryminalna. Przepisując była przecież moją pierwszą czytelniczką. Nie reagowała emocjonalnie. Jej uporządkowany umysł odrzucał po prostu wszystkie komplikacje konieczne w takiej powieści, chociaż bardzo chciała być użyteczna i mieć jakieś krytyczne uwagi. Poza tym, była niezastąpiona… Może to okropne, co powiem. Wiem, że umarła i bardzo mi jej żal, tym bardziej, że okoliczności są takie przerażające. Ale zanim panowie zapukaliście, stałam pośrodku pokoju i myślałam jak mała, podła egoistka, że sama nie wiem, co bez niej zrobię. Wiem, że to ohydne, co mówię, ale zżyłam się z nią bardzo… Zamilkła.

– Jeszcze jedno, banalne pytanie, które musimy zadać – Parker westchnął – czy nie zauważyła pani niczego szczególnego? Niczego, co wydawałoby się pani w jakikolwiek sposób dziwne podczas dzisiejszego wieczoru?

– Nie… jeśli nie brać pod uwagę pani Wardell. Ona była przez cały czas dziwna. Rozmawiałam z nią dłuższą chwilę, kiedy siedziała tam sama pod oknem… mówiła rzeczy przedziwne, jak gdyby nie istniała dla niej granica pomiędzy życiem a śmiercią. Kiedy byłam u niej w pokoju niedawno, nadal tak mówiła. Ale to było okropne, bo łączyła śmierć Grace z tą umarłą setki lat temu niewierną żoną pana De Vere. Słuchaj, Joe? Przecież ona znalazła martwą Grace! Czy to niemożliwe, że ona właśnie…

Alex potrząsnął głową.

– Nie chcę wchodzić w szczegóły, Amando, bo przeżyłaś dziś w nocy dosyć, ale zabójstwa dokonano w taki sposób, że nie mogła go popełnić wątła, stara, krucha kobieta. Mam jeszcze jedno pytanie: jak powstała lista zaproszonych gości? Czy to ty wytypowałaś osoby, które chciałaś tu widzieć, czy pan Quarendon się tym zajął?

– Pan Quarendon przyjechał tu kilka tygodni temu i zaczął z nami omawiać swój pomysł, proponując różne rozwiązania. Grace nie było przy tej rozmowie… nie pamiętam już dlaczego, ale musiała być czymś zajęta. Rzucaliśmy różne mniej albo bardziej zabawne projekty, w końcu zaczęliśmy omawiać listę gości. Quarendon nie chciał, żeby działo się to wszystko pod okiem telewizji i grupy dziennikarzy. Powiedział, że zepsują nastrój takiej nocy. Zgodziłam się z nim od razu. Wypisaliśmy wspólnie nazwiska kilku osób, a pozostałe mieliśmy omówić przy następnym spotkaniu.

– Czy pani Wardell była na tej pierwszej liście?

– Nie. Jestem pewna, że nie. Po tygodniu Frank pojechał na parę dni do Londynu i wrócił z dodatkową listą zaproponowaną przez pana Quarendona. Była na niej pani Wardell, Jordan Kedge i Dorothy Ormsby. Byłam szczęśliwa, bo szczerze mówiąc, chciałam, żeby było jak najmniej osób. Wiesz przecież, że Quarendonowi chodziło wyłącznie o jakiś wielki, nowy projekt reklamowy jego książek. My wszyscy i ten zamek, mieliśmy być tylko tłem.

– Tak… – Alex sięgnął do tylnej kieszeni jeansów i wyciągnął kopertę. – Czy możesz mi powiedzieć, kto to napisał? – Wyjął z koperty trzy złożone kartki i podał je Amandzie.

Zerknęła na tekst pierwszej, później odłożyła ją i spojrzała na dwie pozostałe, trzymając je w obu rękach.

– To moje pismo – powiedziała – na wszystkich trzech kartkach.

– Sprawiają wrażenie pospiesznie zapisanych samobójczych rozważań…

– Tak, oczywiście, masz słuszność – jeszcze raz przebiegła oczyma po tekście i położyła kartki na stole. – Pierwsza jest sprzed miesiąca, druga nieco późniejsza, a trzecią zanotowałam kilka dni temu… To fragment samobójczego listu w mojej nowej książce. Krótko mówiąc, list ma być pozornie prawdziwy, ale kilka zwrotów wzbudzić musi podejrzenia detektywa… może nawet jedno zdanie, ale takie, którego właśnie ten samobójca nie mógłby napisać… fałszywie brzmiące. Ten list musi być bardzo sprytny, w pewien sposób oprze się na nim akcja, bo początkowo wszystko ma sprawiać wrażenie śmierci na skutek samobójstwa i dopiero od tej chwili zacznie się pozornie absurdalne dochodzenie, które oczywiście okaże się słuszne i doprowadzi do ujęcia mordercy.

– I dawałaś te i podobne kartki Grace?

– Tak. Ona wprowadzała je do komputera, a później, kiedy nadchodził czas pisania tych stron, miałam sporo surowego materiału, którym mogłam się posłużyć. Jak wiesz, czasami takie małe rzeczy przychodzą do głowy nawet na spacerze i muszą czekać, póki nie znajdzie się dla nich miejsce w książce.

– Oczywiście. A po wprowadzeniu do pamięci komputera Grace przechowywała je nadal?

Amanda potrząsnęła głową.

– Nie. Po co? Przecież są później zupełnie zbyteczne. Takich kartek z fragmentami tekstu dawałam jej czasem po kilkanaście dziennie. Komputer jest wspaniały do tego, a archiwizowanie moich bazgrołów byłoby zupełnie bezsensowne.

– Te trzy kartki pochodzące z okresu niemal miesiąca, jak powiedziałaś, znaleźliśmy razem w jej pokoju.

– To dziwne, ale może wiedząc, że myślę o tym, chciała je zebrać razem i zakodować obok siebie? Nie znam się na komputerach.

– Ale tę kopertę znaleźliśmy w jej szafie, ukrytą pod jej bielizną…

– Pod bielizną?! – powiedziała cicho Amanda.

– Przyszła mi nagle do głowy absurdalna myśl – powiedział Alex niemal pogodnie – że każdą z tych kartek, napisanych twoją własną ręką, można byłoby położyć obok twojego ciała… zupełnie tak, jak to planujesz w swojej książce.

Amanda Judd uniosła wzrok i spojrzała Alexowi prosto w oczy.

– Nie wiem, co miałeś na myśli mówiąc to – powiedziała niemal szeptem – ale chciałabym ci zwrócić uwagę, że to ja żyję, a biedna Grace umarła.

Parker, który siedział w milczeniu przyglądając się jej, dostrzegł, że palce Amandy zacisnęły się niemal spazmatycznie na kluczu.

– To prawda – Alex skinął głową. – Wyobraźnia ponosi mnie i plotę głupstwa. Przepraszam cię.

– Wszyscy mamy wyobraźnię i jesteśmy ofiarami jej igraszek. Nie przepraszaj mnie, bo naprawdę nie ma za co.

Joe wstał, a Parker podniósł się wraz z nim.

– Dziękujemy pani – Parker skłonił się. – Ta noc skończy się wkrótce. Obyśmy mogli równie prędko zamknąć tę sprawę!

– Czy… czy ma pan nadzieję, że tak się stanie?

– Na razie, tylko nadzieję. Nic więcej.

– A ty, Joe? – jej ciemne, inteligentne oczy przesunęły się ku twarzy Alexa.

– To wszystko jest bardzo zagmatwane… – odpowiedział niepewnie – i sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem. Doszedłem do pewnego wniosku, który wydaje mi się zupełnie absurdalny, ale innego nie widzę.

Amanda w milczeniu skinęła głową i ruszyła ku drzwiom.

– Czy odprowadzić cię do pokoju? – zapytał Alex obchodząc szybko stół.

Powstrzymała go ruchem ręki. Wyszła. Parker położył mu dłoń na ramieniu.

– Jaki wniosek, Joe? Chyba nie przesłyszałem się?

– Nie przesłyszałeś się.

– Czy to znaczy, że w tym upiornym absurdzie, zobaczyłeś… Alex położył palec na ustach. Parker urwał. Dopiero wtedy Joe powiedział:

– Zobaczyłem w tym upiornym absurdzie twarz pani Wardell i pojąłem, że muszę jej zadać jedno krótkie pytanie.

– Chodźmy – powiedział Parker.


XXV Motyw

<p>XXV Motyw</p>

Przystanęli. Parker pochylił się i przyłożył oko do dziurki od klucza.

– Na szczęście, światło pali się… – szepnął – mam nadzieję, że nie śpi.

– Nie pukajmy – Joe pochylił się do jego ucha. – Uchylę lekko drzwi i zajrzę. Jeżeli nie śpi, zadam jej to jedno pytanie. Jeżeli śpi, będę musiał ją obudzić. Wiem, że jest stara i wyczerpana, ale muszę ją zapytać, Ben! Muszę zapytać ją teraz! Jej odpowiedź to klucz do całej zagadki.

Nacisnął lekko klamkę. Drzwi ustąpiły. Alex ostrożnie wsunął głowę do pokoju.

Pani Wardell siedziała przy niewielkim stole pośrodku pokoju. Zawieszona pod sufitem lampa rzucała światło na jej twarz, na pół widoczną, gdyż głowę miała odchyloną do tyłu, jak gdyby zanosiła się bezgłośnym śmiechem.

Parker pociągnął nosem i czybko podszedł do niej, odsuwając Alexa na bok. Joe także zbliżył się i przez chwilę stali bez słowa, Pokój przepełniała woń gorzkich migdałów.

– Kwas pruski… – powiedział półgłosem Alex. Cofnął się ku drzwiom i zamknął je cicho. Jego przyjaciel ujął odruchowo jedną ze szczupłych rąk siedzącej i niemal natychmiast położył ją na poręczy fotela.

– Zupełnie zimna. Niewiele w niej było życia, a to musiało podziałać piorunująco… – rozejrzał się, później skierował spojrzenie na stół. – Widzisz? To chyba to… – wskazał palcem niewielki flakonik zatkany szklanym korkiem. – Brakuje połowy zawartości! Ale… – cofnął się i obszedł fotel. Pod zwisającą przez poręcz fotela prawą ręką umarłej leżała na dywanie przewrócona szklanka. Parker pochylił się nisko… – Tak, tu był ten kwas. Wlała do szklanki trochę wody, a później dodała połowę zawartości fiolki, zatkała ją korkiem i dopiero wtedy wypiła. Alex potwierdził skinieniem głowy.

– Na stole leży kartka, a przy niej długopis… – powiedział. – A tu książka z wsuniętą między kartki kopertą…

– Starajmy się niczego nie dotykać – szepnął Parker. Pochylili się nad stołem. Karta papieru leżąca obok fiolki z trucizną pokryta była równym, nieco staromodnym pismem, którego uczono z uporem w szkołach dla dziewcząt z dobrych domów jeszcze za czasów króla Jerzego Piątego.


“Drogi Mr. Parker,

jest mi bardzo przykro, że muszę moim postępowaniem sprawić Panu nieco kłopotu. Ale po prostu nie mogę dociekać się połączenia z nimi: z moim ukochanym mężem, najdroższą moją córką i mym jedynym wnukiem. Zresztą, oszczędzę Panu także nieco trudu, bo wiem, że w końcu Pan albo Pan Alex, musielibyście pojąć całą prawdę, a mówiąc szczerze, nie całą, bo nie dowiedzielibyście się nigdy, dlaczego Grace Mapleton umarła.

Nie wiem, czy przypomina Pan sobie, że obiecałam Panu książkę. Pozostawiam ją na stole przed sobą. jest to książka o duchach, a kiedy otrzymają Pan, jej autorka także będzie już, duchem… najszczęśliwszym z duchów!

W tej książce znajdzie Pan list, który wszystko wyjaśni. Nie muszę dodawać, że będę bardzo wdzięczna jeśli treść jego nie dostanie się do wiadomości publicznej, gdyż, sprawiłaby wiele bólu osobie, która dość wycierpiała za sprawą Grace Mapleton, nie znając jej imienia i nie wiedząc nawet o jej istnieniu.

Proszę przyjąć wyrazy głębokiego

szacunku i raz jeszcze

prośbę o wybaczenie,

Alexandra Bramley (Wardell)


Parker wyprostował się i spojrzał na Alexa. W oczach jego było bezbrzeżne zdumienie.

– Więc to jednak ona…

– Przeczytajmy ten list – powiedział Joe patrząc na książkę. – Sądząc z tego, co tu napisała, dowiemy się, dlaczego Grace Mapleton umarła.

– Ale…

– Na miłość boską, Ben! Weź chusteczkę, otwórz książkę i wyjmij tę kopertę! Czyich odcisków palców możesz się na niej spodziewać? Jeżeli obejdziemy się z tym ostrożnie, cała powierzchnia będzie nadal do dyspozycji daktyloskopów. A to jest ważna wiadomość, Ben! Najważniejsza!

Parker po chwili namysłu skinął głową. Wyjął z kieszeni chusteczkę i uniósł krawędź okładki, na której nietoperz o lśniących oczach wzlatywał ponad konturem domu stojącego w blasku pełni księżyca na bezkresnym pustkowiu.

ALEXANDRA WARDELL

CZY I DLACZEGO DUCHY POJAWIAJĄ SIĘ

– mówiły białe, lśniące litery.

A tuż pod okładką, tam, gdzie tym samym pięknym kaligraficznym pismem nakreślono dedykację dla “Drogiego Mr. Parkera”, tkwiła długa, nie zaklejona koperta. Parker zręcznie wysunął z niej dwie złożone i zapisane po obu stronach kartki papieru. Nie miały one żadnego nagłówka:

“Nabywam się Alexandra Bramley i jestem wdową po sir Johnie Bralmey, przemysłowcu, który pozostawił mi to, co ludzie zwykli nabywać “wielką fortuną”. Gdy w kilka lat po śmierci mego drogiego męża nasza jedyna córka zginęła wraz, ze swym mężem w wypadku, zaczęłam zajmować się badaniami Tamtego Świata, w którym zniknęli. Badania te doprowadziły mnie do pewnych wniosków, które starałam się zawrzeć w kolejnych książkach. Celem tych książek była nie tylko próba poznania tego, co wydaje się niepoznawalne, ale także ulżenia tym wszystkim, którzy stracili kogoś kochanego i niesłusznie sądzą, że stracili go na zawsze.

Książki te wydawałam pod panieńskim nazwiskiem Wardell… Ale dość o tym. Córka moja pozostawiła mi swego synka, małego George’a, mego jedynego, ukochanego wnuka, który był od najwcześniejszych lat mądrym i łagodnym dzieckiem, sprawiając mi wyłącznie radość. Kiedy dorósł i nadszedł czas wyboru studiów, oświadczył mi, że czuje powołanie do stanu duchownego. Po powrocie z Cambridge przyjął święcenia i postał pastorem, a później udał się na rok do Afryki, gdzie kongregacja jego zajmowała się pracą misjonarską. Gdy wrócił stamtąd do Anglii, pognał pewną ładną i miłą dziewczynę, którą nazwę tu po prostu Alicją. Mieli się wkrótce pobrać.

Lecz nim to nastąpiło dotarła do mnie tragiczna wiadomość: George, który lubił żeglować na swym małym jachcie, wypłynął w morze i choć znaleziono pusty jacht miotany falami, nie było go na pokładzie. Po dwóch dniach wyłowiono zwłoki. Morze było burzliwe owego dnia i sądzono, że fala musiała zmyć go z pokładu, a wiatr pognał jacht, pozostawiając mego nieszczęsnego wnuka na pastwę fal. Choć wierzę, że śmierć jest tylko czasową rozłąką, lecz ból mój był wielki, a być może większy jeszcze okalał się ból biednej Alicji, pozbawionej tej pociechy…

Na drugi dzień po otrzymaniu wiadomości o śmierci George’a otrzymałam list… pisany jego ręką. To nie był tragiczny wypadek! List ten mój wnuk napisał i wrzucił do skrzynki tuż przed wyruszeniem na morze. Otóż w czasie pobytu w Afryce i po powrocie, pisał i opracowywał swój dziennik misyjny o życiu w dżungli pośród plemion murzyńskich nadal przebywających na skraju cywilizacji. Chciał wydać tę książkę licząc na to, że być może skłoni ona choćby kilku młodych ludzi do poświęcenia się pracy misyjnej. Los sprawił, że udał się z tą książką do wydawnictwa QUARENDON PRESS. Natknął się tam od razu na sekretarkę dyrektora wydawnictwa, której powiedział, że chodzi mu jedynie o wydanie tej książki własnym kosztem, gdyż jest dość zamożny na to, aby ukazała się w nieco większym nakładzie niż podobne utwory i została rozprowadzona jak najszerzej… Tak zaczęła się ich znajomość.

Żeby nie przeciągać tej spowiedzi, nie wystarczy, że Bóg czy Szatan, obdarował Grace Mapleton wielką urodą i magnetyczną siłą, której… jak mi napisał mój wnuk… nie umiał się oprzeć. Była jak owe straszliwe syreny wciągające swym śpiewem żeglarzy na dno. Ale choć kochając Alicję, uznał przelotne odurzenie za swój upadek, nie to było najstraszniejsze. Panna Mapleton pojawiła się przed nim z plikiem zdjęć… ohydnych zdjęć, na których oboje byli aż nadto widoczni… Była piękna, zimna i spokojna. Powiedziała mu, że nie jest zamożna jak on i nie widzi powodu, dlaczego ten zbieg okoliczności nie miałby im obojgu posłużyć do wyrównania różnic majątkowych. Suma, której zażądała, nie była ogromna: chciała tysiąc funtów miesięcznie. Bóg widzi, że nie stanowiłoby to dla mnie żadnej różnicy. George był tak wstrząśnięty i przerażony, że wręczył jej tę sumę. Lecz później stanęła przed nim cała prawda: on, duchowny, który wkrótce przed ołtarzem ma przysiąc wierność młodej, uczciwej dziewczynie, a swym owieczkom będzie głosił co niedziela prawdy moralne i gromił grzech, stał się zwykłym nędznym grzesznikiem, a w dodatku tchórzem, opłacającym milczenie nikczemnej kobiety, aby nie postać napiętnowanym. Całe jego życie: służba Bogu, którego umiłował i miłość do kobiety, którą pokochał i chciał uczynić towarzyszką swego żyda, znieważył tym jednym uczynkiem, pozostając nadal w szponach owej kobiety, z, których nigdy się nie wyzwoli. Kiedy to pojął, wypłynął na morze, by już nie powrócić.

Cóż miałam uczynić? Mogłam zaskarżyć Grace Mapleton do sądu. Jako szantażystka zostałaby pewnie ukarana. Lecz z pewnością sprawa dostałaby się do prasy i nabrała rozgłosu. A wówczas zadałabym drugi straszny cios biednej Alicji. Nie zna ona prawdy do dziś i nie powinna pognać, o co proszę z całej mocy adresata tego listu, kimkolwiek on będzie. Ta biedna dziewczyna nie wyszła za mąż, bywa u mnie często i razem wspominamy George’a. Mam nadzieję, że życie w końcu upomni się o swoje prawa i znajdzie ona godnego siebie, uczciwego człowieka. Ale czas ten jeszcze najwyraźniej nie nadszedł. George jest rycerzem jej smutnych snów. Gdyby miała przebudzić się z, nich przeczytawszy w gazecie, co się naprawdę wydarzyło owego dnia, mogłoby to jej odebrać wiarę w ludzi na całe życie…

Tak więc, czekałam. Miałam świadomość, że wnuk mój z pewnością nie był jedyną ofiarą tej nikczemnej istoty, więc być może kto inny sprawi, że sprawdzą się Nieśmiertelne Słowa o tych, którzy mieczem wojują i od miecza giną, co oznacza, że zło, które człowiek popełnia, musi obrócić się przeciw niemu. Kiedy wreszcie nastąpiło to, co nastąpiło, nie zdziwiło mnie to. Wyjeżdżam do Devonu z niezachwianą wiarą, że sprawiedliwość musi Zatryumfować, a jeśli, w co głęboko wierzę, wspomoże to skołataną duszę nieszczęsnej Ewy De Vere, czekającej od setek lat, aż wypełni się naznaczony jej los, by mogła usnąć w spokoju – będę szczęśliwa. Żegnaj ułomny świecie – witaj świecie doskonały!

Alexandra Bramley


– Więc to było tak… – mruknął Parker – Szalony list!

– Być może… – Joe wzruszył ramionami – ale czy nie sądzisz, że ona ma słuszność? Ten nieszczęsny młody człowiek nie był chyba jedyną ofiarą Grace Mapleton?

Przymknął na chwilę oczy. Będę czekała… nie zasnę…

– Osobista sekretarka pana Quarendona miała okazję zawarcia znajomości z setkami osób… a przy takiej urodzie… – Parker wzruszył ramionami, nagle otrząsnął się ze swych rozważań i spojrzał na Alexa.

– Czy sądzisz, że to jednak możliwe?

– Co?

– Że mogła w napadzie szaleństwa zabić ją w jakiś niewytłumaczony sposób tym mieczem?

– Wiesz przecież, że to niemożliwe, Ben.

– W takim razie – powiedział Parker głucho – bez względu na to, kim była Grace Mapleton i jakie jeszcze popełniła grzechy i zbrodnie, jesteśmy znowu w punkcie wyjścia. Mamy zamordowaną, mamy ewentualny motyw morderstwa, ale nie mamy mordercy, albowiem w dalszym ciągu nikt nie mógł zabić Grace Mapłeton!

– Czy możesz dać mi na chwilę ten list i tę pożegnalną kartkę? – zapytał Alex.

– Mówiłem ci przecież o odciskach palców…

– Na tych papierach będą wyłącznie odciski jej palców. Mogę cię o tym upewnić. Wszystko to jest absolutną prawdą. Nikt tu nie podrzucił tych listów.

– I ja tak myślę, ale…

– Czy zauważyłeś, że ona napisała ten list przed przyjazdem tutaj? “Wyjeżdżam do Devonu”!

– Tak, ale…

– A to oznacza tylko jedno, Ben: pani Alexandra Bramley wiedziała już przed przyjazdem tutaj, że Grace Mapleton zginie, ale pani Alexandra Bramley nie zabiła jej.

– Weź te papiery, jeżeli chcesz – Parker potarł ręką czoło. – Wkrótce zwali się tu mrowie policjantów uzbrojonych w najnowsze osiągnięcia techniki śledczej, a ja będę miał im jedynie do zakomunikowania, że co prawda Grace Mapleton nikt nie mógł zabić, ale Ewa De Vere przestanie tu straszyć. Ciekaw jestem, jak to przyjmą?


XXVI To miał być wypadek

<p>XXVI To miał być wypadek</p>

– I co teraz? – rozejrzał się raz jeszcze po pokoju. Wzrok jego zatrzymał się na pani Bramley, siedzącej w fotelu z upiornym uśmiechem na twarzy. – Gdyby to była inna broń! – jęknął niemal. – Gdyby to nie był ten przeklęty, kolosalny miecz!

Alex położył mu rękę na ramieniu.

– Słuchaj, do świtu mamy jeszcze godzinę, może nawet trochę mniej. Skończmy, te przesłuchania. Najpierw chciałbym ustalić pewną rzecz, myślę o tym przeklętym szkielecie. Wydaje mi się, że podrzucił go Kedge, i że to zwykły idiotyczny dowcip, ale któż to może wiedzieć?

– Dlaczego sześćdziesięcioletni, poważny człowiek miałby robić tak idiotyczne dowcipy?

– Dlatego, że Dorothy Ormsby napisała kiedyś o nim miażdżącą recenzję, która bardzo mu zaszkodziła, bo wszyscy liczą się z jej zdaniem. Nie chcę być obecny przy waszej rozmowie, bo to mój kolega, znamy się od lat i rzecz byłaby żenująca. Mógłby się tego wyprzeć w żywe oczy. Wstyd nie pozwoliłby mu się przyznać. Natomiast zapytany przez ciebie, kiedy w dodatku powiesz mu o odciskach palców i wymyślisz jeszcze coś obciążającego, przyzna się na pewno, bo nie wierzę, żeby to robił w rękawiczkach. Pamiętaj, że musiało to się stać podczas konkursu, a Kedge najdłużej nie powracał do jadalni! Później na wieść o śmierci Grace nie umiał ukryć przerażenia. Dasz sobie zresztą radę. Druga sprawa, to Dorothy Ormbsy. Także nie chciałbym tam być, zaraz ci powiem dlaczego. Możesz do niej wejść, jeśli Kedge przyzna się do podrzucenia szkieletu. Oczywiście, nie mów jej, że to Kedge. Nie masz obowiązku mówić jej tego. Ważne jest, żebyś jej powiedział, że to nie lord Redland. Wydaje mi się, że tych dwoje coś kiedyś łączyło i Dorothy odrzuciła jego propozycję małżeństwa. Przed godziną była pewna, że to jego ohydny żart i dostrzegłem, że łzy jej stanęły w oczach. A Dorothy Ormsby nie wygląda na osóbkę, która płacze na zawołanie… Parker skinął głową i wziął za klamkę.

– Zaraz – szepnął Alex. – Kedge i ta sprawa z lordem Redlandem to przecież rzecz marginalna. Ważne jest co innego. Dorothy przez cały wieczór pisała w swoim notesie. Są tam, zdaje się, rozmaite spostrzeżenia dotyczące zachowania poszczególnych ludzi w jadalni. Musisz to przeczytać! Jeżeli nie będzie ci chciała dać tego notatnika, poproś ją stanowczo o możność przejrzenia go w jej obecności. Mnie na pewno by go nie pokazała, gdyż jestem osobą prywatną ale tobie nie może odmówić, bo popełniono zbrodnię, a ty jesteś oficerem policji. Błagam, przeczytaj to pilnie, bo może nagle wyskoczyć coś, o czym obaj w ogóle nie pomyśleliśmy. Przecież tę nieszczęsną Grace ktoś jednak zamordował.

– Dobrze… – Parker skinął głową – A ty?

– Ja pójdę do doktora Harcrofta i pomęczę go jeszcze w sprawie tego miecza. Jest przecież doświadczonym lekarzem. Może istnieje jakieś inne rozwiązanie? Nie wiem. Ktoś ją przecież zamordował, jak powiedziałem… Później chcę zajrzeć do Qarendona i zapytać go o to, kto kogo zapraszał tutaj na ten jubileusz Amandy? To też może być istotne… A później porozmawiać z Tylerem i… do zamku wejdzie tłum policjantów, wzejdzie słońce, jeżeli chmury pozwolą mu się ukazać i śledztwo potoczy się dalej.

– Dokąd się potoczy? – westchnął Parker. – Zapukaj do Kedge’a i powiedz mu, że czekam na niego w bibliotece. Bliskość umarłej zrobi na nim wrażenie.

Joe bez słowa skinął głową. Wyszli, zamykając cicho drzwi za sobą. Alex wskazał sąsiedni pokój i ruchem ręki przynaglił przyjaciela. Parker oddalił się szybko na palcach. Gruby chodnik tłumił jego kroki. Joe odczekał jeszcze chwilę i zapukał lekko.

– Kto tam? – zapytał Kedge półgłosem przez drzwi.

– Alex.

Drzwi uchyliły się. Kedge był nadal w wieczorowym stroju.

Najwyraźniej nie spał ani chwili.

– Co się stało? – zapytał przestraszonym głosem.

– Beniamin Parker chce mówić z tobą. Przesłuchuje tu wszystkich przed przyjazdem policji z hrabstwa. Chodzi o to, żeby osoby, które nie mają nic wspólnego z… no wiesz z czym… mogły odjechać jak najprędzej.

– Za chwilę tam będę… – Kedge zawahał się, ale po sekundzie namysłu cofnął się i zamknął drzwi. Joe ruszył krużgankiem, doszedł do końca korytarza i skręcił w prawo.

Zatrzymał się przed drzwiami doktora Harcrofta, zapukał cicho i wszedł.

Kiedy wyszedł stamtąd po dziesięciu minutach, na korytarzu nadal panowała cisza. Ruszył w prawo i zajrzał do sali bibliotecznej. Była pusta. Parker najprawdopodobniej rozprawił się z nieszczęsnym Kedge’m i był teraz u Dorothy.

Joe ruszył w kierunku drzwi pokoju pana Quarendona, kiedy otworzyły się one i ukazał się w nich pulchny wydawca we własnej osobie. Na widok Alexa uniósł gwałtownie ręce, później cofnął się do pokoju przyzywając go do siebie.

Zdumiony Joe wszedł. Pan Quarendon stał z uniesioną ręką, zwrócony ku obu swoim psom, które uniosły się na widok wchodzącego.

– Leżeć! – powiedział cicho i dobitnie.

Położyły się i znieruchomiały, ale oczy ich wpatrzone były w twarz nowo przybyłego.

– Niech pan siada, błagam! – pan Quarendon wskazał Alexowi krzesło. – Proszę sobie wyobrazić, że wyszedłem, żeby zapukać do pana! Co za zbieg okoliczności!

– Tym większy – powiedział spokojnie Joe – że ja także szedłem właśnie do pana.

– Doprawdy? – Pan Quarendon uniósł brwi i zamilkł nagle. Później znów ożywił się – Czy już panowie ustaliliście, kto…?

– Nie.

Joe potrząsnął przecząco głową.

– Nie ustaliliśmy, ale mamy rozmaite mniej lub bardziej prawdopodobne teoryjki, z których jedna zapewne okaże się prawdziwa. Co nie oznacza, że śledztwo nie może być drobiazgowe i ciągnąć się bardzo długo. Wiem, że to będzie nieprzyjemne dla osób niewinnych, tym bardziej, że prasa rzuci się pewnie na to zdarzenie jak sfora wilków. Same nasze nazwiska wystarczą, żeby dodać temu wszystkiemu ponurego blasku… Żal mi pańskiego przyjaciela sir Harolda Edingtona. Chciał pan ozdobić nasze skromne zebranie obecnością ministra, tymczasem nieszczęśnik będzie musiał długo znosić widok własnej twarzy na pierwszych stronach wszystkich brukowych pism Wielkiej Brytanii. Nie mówiąc już o grzebaniu się w jego życiu prywatnym, obyczajach, słabostkach i tak dalej. Właśnie dlatego chciałem teraz odwiedzić pana. Powinienem był zapukać do niego, ale prawie go nie znam. A istnieje pewne pytanie, które powinienem mu zadać.

– Pytanie?! Nie przypuszcza pan chyba…

– Nie wolno mi niczego przypuszczać. Tam, gdzie w grę wchodzi morderstwo, trzeba wiedzieć. Ale oczywiście, śledztwo musi dążyć do likwidowania wszelkich niejasności…

– Niejasności? A cóż niejasnego…? Joe uniósł rękę i powstrzymał go.

– Może to głupstwo… – powiedział z lekkim wahaniem – ale wczoraj rano, po przyjeździe, doznałem wrażenia, że sir Harold jest albo czymś bardzo przejęty, albo znajduje się pod naciskiem jakiejś myśli, która wytrąciła go z równowagi. Kiedy mijaliśmy się w furcie zamku, gdy wyprowadzał pan na spacer swoje psy, sir Harold sprawiał wrażenie człowieka znajdującego się w transie… Oczywiście, mogę się mylić. Być może sir Harold wygląda tak czasami bez żadnej przyczyny, albo po prostu jest przepracowany? A może wstał zbyt wcześnie lub nie znosi podróży powietrznej? Znam bardzo odważnych ludzi, którzy przeżywają ciężko każdą podróż samolotem. Z helikopterem może być podobnie… W każdym razie dręczy mnie to pytanie. Zna go pan od wielu lat i jest pan jego przyjacielem. Czy według pana zachowanie jego wczoraj rano było najzupełniej normalne?

– Jestem pewien, że… – zaczął pan Quarendon i znowu zamilkł. Przez chwilę siedział wpatrując się w Alexa. Później poruszył się niespokojnie. Psy zwróciły oczy ku niemu.

Alex także milczał.

– Czy może mi pan dać słowo, że to co powiem, nigdy nie zostanie powtórzone żadnemu człowiekowi? – Pan Quarendon pochylił się do przodu.

Alex rozłożył bezradnie ręce.

– Kilka godzin temu zamordowano tu młodą kobietę, pańską byłą sekretarkę i prowadzimy śledztwo w tej sprawie. Jakże może mnie pan prosić, abym zobowiązywał się do milczenia nie wiedząc nawet, co pan chce powiedzieć?

– Ja mogę z kolei dać panu słowo, że to, co powiem, nie dotyczy… – zawahał się – nie dotyczy tego morderstwa.

– A czy dotyczy innego morderstwa? Pan Quarendon nie odpowiedział.

Alex czekał.

– To bardzo trudne… – powiedział wreszcie ochrypłym szeptem pan Quarendon.

– Może pomogę panu – Joe nie spuszczał z niego oczu. – Grace Mapleton była bardzo piękną kobietą.

Pulchny wydawca drgnął gwałtownie.

– Co pan chce przez to powiedzieć?

– Bardzo piękną i bardzo niebezpieczną, tak niebezpieczną, że być może niejeden ucieszy się przeczytawszy w jutrzejszych dziennikach, że osoba o tym imieniu i nazwisku została zamordowana.

– Tak pan sądzi?

Joe przytaknął ruchem głowy.

– Pytanie brzmi bardzo prosto, panie Quarendon: czy wiadomość ta ucieszyła pana i pańskiego przyjaciela, sir Harolda? A może tylko jednego z was?

– A dlaczego miałaby nas ucieszyć?

– Ponieważ Grace Mapleton była niebezpieczną i bezwzględną szantażystką.

– Skąd pan wie? Czyżby pan także…?

Quarendon urwał.

– Och nie – powiedział Alex leniwie, czując nie wiadomo dlaczego, że nie mówi całej prawdy. – To nie moje osobiste doświadczenie. Nazwijmy to umownie “wiadomością zdobytą w śledztwie”.

– Boże! – powiedział Quarendon. – Co robić? Joe spojrzał na zegarek.

– Za kilkadziesiąt minut, jeśli nie za chwilę, wejdzie tu wielka ekipa policyjna, pełna gorliwych, natarczywych funkcjonariuszy… ponieważ morderca nie został schwytany, ani nawet nie znamy jego nazwiska, rozpoczną drobiazgowe grzebanie w życiu wszystkich tu dziś obecnych. Ani komisarz Parker, ani tym bardziej ja, nie będziemy mogli się temu przeciwstawić, bo śledztwo rządzi się swymi prawami nie zważając na majątek ani stanowisko osób podejrzanych… a przyzna pan, że nawet w tej chwili mówi pan do mnie jak człowiek, który ma coś na sumieniu. Nie mogę panu przyrzec, że nie powtórzę nikomu tego, co mógłby mi pan powiedzieć, ponieważ nie mówi mi pan prawdy. Mogę przyrzec jedynie, że jeśli powie mi pan całą prawdę, a nie będzie ona związana z zabójstwem Grace Mapleton, zachowam ją dla siebie, jeśli to będzie możliwe. To wszystko. Mam dwie minuty czasu i jeśli nie zechce pan powiedzieć mi tego, co pan kryje przede mną, pozostawię pana i pańskiego przyjaciela z waszymi problemami. A ponieważ znam pana od wielu lat i łączą nas dobre i przyjazne stosunki, będzie mi bardzo przykro, bo chcę wam obu oszczędzić kłopotów.

Pan Quarendon nie odpowiedział. Po chwili Joe spojrzał na zegarek.

– Dobrze – powiedział cicho wydawca. – Powiem panu. Ale muszę pana uprzedzić, że w grę wchodzi szczęście dwóch rodzin i los dwóch przyzwoitych ludzi.

– Więc pan także… – szepnął Alex i pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Nie! – zaprzeczył gwałtownie pan Quarendon. – Przed wielu laty przysiągłem sobie, że nigdy żadna sekretarka, pokojówka… Mój Boże, wie pan, o co mi chodzi. Żaden mężczyzna nie jest święty, ale nie wolno na nic pozwalać sobie w pracy ani w domu… To zawsze jest groźne i często źle się kończy… Dlatego nie o mnie tu chodzi. Powiem panu, powiem panu wszystko i niech mnie pan ratuje, mnie i sir Harolda! Mam córkę, a jej mąż jest młodym, świetnie zapowiadającym się członkiem Izby Gmin… mają dwoje dzieci… A moja córka jest bardzo zazdrosna i gdyby przeczytała na przykład w gazecie, że mąż ją zdradza, myślę, że oznaczałoby to koniec jej małżeństwa. Jest bardzo dumna. Dla niego także byłby to koniec kariery. Publiczny skandal to ostatnia rzecz, którą darowałaby mu Partia Konserwatywna! Sir Harold jest moim najbliższym przyjacielem, często odwiedzał mnie w wydawnictwie i razem szliśmy na lunch do klubu… A ten piękny szatan w spódnicy siedział w pokoju, przez który musiał przejść każdy, kto chciał się do mnie dostać… – Odetchnął głęboko i grzbietem dłoni otarł pot z czoła. – Sir Harold jest człowiekiem żonatym, ma troje dzieci i tyleż wnuków. Pamięta pan aferę Profumo? Taka właśnie dziewczyna zniszczyła kompletnie bardzo zdolnego i skądinąd uczciwego człowieka, członka rządu… Nie wspominam nawet o jego rodzinie i wstydzie, który spłynąłby na nią z tych koszmarnych brukowców, drukowanych w milionach egzemplarzy… – Znowu odetchnął głęboko. – Może pan spytać, jak się o tym dowiedziałem. Zięć przyszedł do mnie i powiedział mi. Byłem jedynym człowiekiem, któremu mógł zaufać. Bał się mówić o tym z własnym ojcem. Wtedy zwierzyłam się Haroldowi, szukając jego rady. I okazało się, że jest w takiej samej sytuacji!… Ta kobieta była demonem. Zimnym, racjonalnym demonem, obdarowanym przez Naturę umiejętnością nieuchronnego zdobywania mężczyzn. W obu wypadkach było to samo: wyuzdane fotografie: ona i ofiara w pozach nie pozwalających na żadne wątpliwości… Mój głupi zięć zadzwonił nawet kilka razy do niej, do mego biura i oczywiście nagrała te rozmowy… W obu wypadkach postąpiła tak samo: żądała pieniędzy, co miesiąc, nie za wiele, ale i nie mało… tyle, ile ofiara na pewno była w stanie zdobyć bez większego kłopotu. Ale w każdej chwili coś się mogło stać, ktoś mógł znaleźć te kasety i klisze, mogła przejść do generalnej ofensywy, mogła w rzeczywistości zrobić, co zechce. Miała ich przecież w ręku. Powiem teraz coś, co może panu wydać się zabawne. Wymyśliłem własną powieść kryminalną, mister Alex. Kupiłem zamek Wilczy Ząb, sprowadziłem tu pod pretekstem tego jubileuszu Amandę Judd z mężem i Grace, która na szczęście nie była już od dwóch lat moją sekretarką, bo sama odeszła i pozostaliśmy w dobrych stosunkach. Nie miałem przecież pojęcia o jej procederze. Zaprosiłem gości i stworzyłem ten konkurs. Harold i ja mieliśmy się tu pozbyć tej jadowitej kobry. Pomysł mój był prosty: Drugiego dnia pobytu miałem ją poprosić, aby weszła z nami na wieżę i zrobiła mi wspólne zdjęcie z Haroldem. A wtedy on miał strzelić jej w twarz z pistoletu gazowego obezwładniającym nabojem, ja zarzuciłbym jej na szyję aparat fotograficzny i razem przerzucilibyśmy ją przez obramowanie do morza, oczywiście nie od strony lądu, ale pełnego morza, gdzie nikt by tego nie dostrzegł. Gdyby była jakaś łódź w pobliżu, poczekalibyśmy. Później zbieglibyśmy wołając, że Grace chciała nas sfotografować, weszła na obramowanie, potknęła się i runęła. I nikt, ani pan, ani pana przyjaciel Parker, nie pomyślałby nawet, że dwaj tak szacowni i niemłodzi ludzie mogliby razem zamordować miłą, młodą kobietę, o której dopóki żyła nikt nie wiedział niczego złego. Byliśmy absolutnie pewni swego. Nie miałem wyrzutów sumienia. Szantażysta jest najplugawszym ze stworzeń. Ale Harolda przerażał sam czyn.

– A gdzie jest ten pistolet gazowy? – zapytał niespodziewanie Alex.

– Tutaj… – pan Quarendon podszedł do stolika, wyciągnął szufladę i podał mu ciemno-oksydowany pistolet.

Joe skinął głową i schował go do kieszeni.

– To nie koniec – powiedział prędko gospodarz. – To miał być nieszczęśliwy wypadek i byliśmy pewni, że nikt nie rzuci się do robienia rewizji w mieszkaniu Grace, a my dostalibyśmy się tam. Niestety, w tej chwili popełniono morderstwo i nie wiemy… nie wiemy, co policja tam znajdzie…

– Rozumiem – Powiedział Alex. – To, co mi pan powiedział, nie jest na razie istotne. Sam zamiar nie podlega karze, jeżeli nie zaczęto go realizować… Zresztą, rozmawiamy w cztery oczy i gdybym komukolwiek o tym napomknął, może pan po prostu powiedzieć, że wszystko to wymyśliłem.

– Ale…

– Ale mogę pana pocieszyć. Ja wiem, kto zabił Grace Mapleton. Wiem od pierwszej chwili, bo nie miałem żadnego wyboru. Tylko jedna osoba mogła wchodzić w grę. Nie wiedziałem, dlaczego to zrobiła. Od pewnego czasu wiem. Jestem pewien, że policja nie udostępni nikomu ani jednego dowodu mogącego skompromitować którąś z ofiar zamordowanej. Zresztą jestem przekonany, że w mieszkaniu Grace Mapleton nie znaleźlibyście panowie niczego. Nie była to osoba roztargniona, o ile wiem. A z pewnością nie byliście jedynymi ludźmi, którzy wiele by dali, żeby odzyskać zdjęcia, listy czy kasety z nagranymi rozmowami. Dobranoc, mr. Quarendon.

I wyszedł cicho, pozostawiając swego gospodarza z szeroko otwartymi ustami i pobladłą twarzą.


XXVII Karta drgnęła

<p>XXVII Karta drgnęła</p>

Joe wszedł do biblioteki i usiadł na ławie naprzeciw Parkera.

– Co odkryłeś?

– Miałeś słuszność, to był on… – Parker wzruszył ramionami. – Początkowo zaprzeczał, ale… kiedy poszedłem za twoją radą i nastraszyłem go trochę, załamał się od razu. Powiedział mi, że nie miał żadnych złych zamiarów. Chciał ją tylko postraszyć. Nie miał oczywiście pojęcia, że zostanie tu popełniona zbrodnia. Żeby to skrócić: zobaczyłem prawdziwe łzy w jego oczach. Ocierał je chusteczką i kajał się, jak gdyby to on zabił tę nieszczęsną Grace Mapleton. Wreszcie zaczął mnie błagać, żebym nikomu tego nie zdradził.

– A ty?

– Obiecałem mu… – Parker uśmiechnął się bezradnie – ale to niestety nie posunęło naprzód naszego śledztwa.

– Chcesz przez to powiedzieć, że byłeś także u Dorothy, przeczytałeś jej notatnik i nie odkryłeś w nim niczego, co mogłoby stanowić jakiś trop?

– Właśnie to chcę powiedzieć. Kiedy dowiedziała się, że to nie lord Redland podrzuca do jej pokoju trupie czaszki, wyraźnie była ucieszona i nie zapytała mnie nawet, kto to zrobił. Zresztą, nie powiedziałbym jej. A w notatniku były różne uwagi o nas wszystkich… – Joe dostrzegł, że jego przyjaciel zarumienił się nagle – nic ważnego.

– Zdaje się, że potraktowała cię z wyraźną sympatią?

– Skąd wiesz?… Tak… rzeczywiście… ale to nie ma znaczenia. A ty, czego dokonałeś?

– Byłem u doktora Harcrofta i dyskutowałem z nim parę minut o tym przeklętym mieczu. Twierdzi, że nawet gdyby pani Wardell była naprawdę szalona i odkryła w sobie nadludzkie siły, nie mogłaby tak jej przebić… Niestety, myślę, że on ma słuszność, Ben. Byłem też u pana Quarendona…

– Słuchaj – Parker westchnął. – Dzwonili z wioski. Cała ekipa jest już tu i czeka. Zaczął się odpływ, ale od morza wiatr gna ku brzegom sztormowe fale i przelewają się one przez groblę. Deszcz przestał padać. Superintendent Derry jest pewien, że mimo wszystko teraz nie mogliby przenieść ekwipunku. Powiedziałem im, że nic się w tej chwili nie dzieje i niech nie ryzykują, póki nie będą mogli spokojnie tu dojść.

– Mamy więc godzinę czasu, a może nawet więcej.

– I co zrobimy z tą godziną? Jeżeli pani Wardell nie mogła jej zabić, jesteśmy ciągle i beznadziejnie w tym samym miejscu. Gdyby nie psy Quarendona mógłbym jeszcze mieć cień nadziei, że gdzieś ukrywa się morderca, ale jestem pewien, że wywęszyłyby go. A jeżeli tego obcego mordercy nie ma, oznacza to, że nie ma żadnego innego. To obłęd, Joe! Taka sprawa może się człowiekowi przyśnić, ale nie może zdarzyć się na jawie.

– A gdybym powiedział ci, że ten morderca istnieje?

– Nie uwierzyłbym ci… – Parker westchnął. – Tu na stole przede mną leży kartka, a na niej wszystkie nazwiska ludzi, którzy pozostali w zamku po wyjściu służby. Nikt z nich nie mógł zabić Grace Mapleton.

– Mógł – powiedział spokojnie Alex.

– Kto?

Joe pochylił się nad stołem i zniżywszy jeszcze bardziej głos, powiedział mu.

– Jak to? – Parker spojrzał na kartkę. – Przecież…

– Zaczekaj – Joe powstrzymał go ruchem uniesionej ręki.

– Jeszcze nie wszystko rozumiem, chociaż zrozumiałem to, co najważniejsze. Chciałbym poprosić tu Franka Tylera, który nie przebił mieczem sekretarki swojej żony. Kiedy skończę z nim mówić, wszystko będzie jasne.

Parker bez słowa skinął głową. Najwyraźniej zaniemówił na chwilę. Raz jeszcze uniósł ku oczom swoją kartkę i wpatrzył się w nią, odczytując kolejne nazwiska.

– Ależ, Joe… – powiedział – Chyba nie zastanowiłeś się nad tym, co mówisz. Przecież…

Alex ponownie uciszył go.

– Pójdę po Tylera i sprowadzę go tutaj.

Wyszedł. Parker siedział przez chwilę ze zmarszczonymi brwiami i nagle twarz mu się rozjaśniła.

– Cóż za głupiec ze mnie! – wyszeptał. Joe powrócił.

– Tyler zaraz tu przyjdzie.

Usiadł obok Parkera, plecami do kominka, a twarzą do obu zbroi i gotyckiej skrzyni. Uśmiechnął się do przyjaciela.

– Przemyślałeś to, co powiedziałem?

– Tak – Parker skinął głową. – To nieprawdopodobne, ale jedynie możliwe.

– Znajdujemy się w luksusowej, jeśli wolno użyć takiego słowa, sytuacji – Joe uśmiechnął się. – Nie musisz aresztować mordercy, bo nie może uciec. Nie musisz się nawet nim zajmować, póki nie wejdzie policja.

– To prawda – Parker z niedowierzaniem pokręcił głową – ale…

Nie dokończył, bo drzwi otworzyły się i wszedł Frank Tyler. Ubrany był w biały sportowy dres i pantofle treningowe.

– Nie mogłem usnąć – opadł na ławę naprzeciw siedzących.

– Chciałem popracować trochę, żeby dotrwać do rana, ale nie mogę zebrać myśli.

– Chcielibyśmy, żeby pan nam pomógł – powiedział Alex spokojnie. – Mam nadzieję, że może pan to zrobić.

– Ja? – Tyler uniósł brwi.

– Tak. – Joe skinął głową. – Otóż, jak pan wie, żadna z osób, które wzięły udział w wymyślonym przez was konkursie, nie mogła zabić Grace Mapleton, a ponieważ przeszukał pan wraz z nami i psami pana Quarendona cały zamek, wie pan także, że nie ukryła się tu żadna osoba z zewnątrz. Ale bądźmy systematyczni i cofnijmy się do chwili, kiedy wszystkie osoby obecne w zamku zebrały się wieczorem w jadalni. Oczywiście, nie bierzemy pod uwagę Grace Mapleton, która opuściła nas, żeby zająć stanowisko w tym pokoju… – wskazał ruchem ręki makatę – ale nie musimy się nią teraz zajmować ze zrozumiałych względów. Tak więc, wszyscy zebraliśmy się w jadalni i po krótkiej ceremonii nastąpił konkurs. Było nas tam jedenaście osób. Od razu możemy wykluczyć jako potencjalnych morderców pana i Amandę, ponieważ ani przez ułamek sekundy żadne z was obojga nie znajdowało się poza jadalnią. Byliście gospodarzami i nie braliście udziału w konkursie. Tak więc, mogę z mojej listy wykreślić dwa nazwiska: Amanda Judd i Frank Tyler.

Pozostaje dziewięcioro uczestników konkursu. Trzeba od razu dodać, że jego niepisany regulamin zakładał powrót każdej z osób poszukujących Białej Damy, zanim wyruszy następna osoba. Oznacza to, że w ciągu całego konkursu nigdy nie nastąpiła taka sytuacja, aby dwie osoby znajdowały się równocześnie poza jadalnią…

Urwał na chwilę, a później podjął:

– A więc, jako pierwszy wyruszył wylosowany przez pana MELWIN QUARENDON, który wrócił mniej więcej po przepisanym kwadransie i oświadczył, że nie udało mu się odnaleźć ukrytej Grace Mapleton, której nie musimy już nazywać umownie Białą Damą. Pan Quarendon, którego oznaczymy numerem 1, wrócił do jadalni i już jej nie opuścił do chwili odkrycia morderstwa, a ponieważ kilka osób widziało Grace żywą po jego powrocie, ma on także niczym niepodważalne alibi. Jako drugi wyruszyłem ja, JOE ALEX, po mnie sir HAROLD EDINGTON, później JORDAN KEDGE, lord FREDERICK REDLAND, obecny tu BENIAMIN PARKER, DOROTHY ORMSBY i pani ALEXANDRA WARDELL. Prócz mnie, do łoża Grace Mapleton dotarli tylko: pan KEDGE, pan PARKER i panna ORMSBY, pozostałym nie udało się to, co potwierdza kartka, na której Grace zanotowała własnoręcznie czas przybycia czterech osób…

Umilkł na chwilę.

– … Ważne jest, że pan PARKER wyruszył jako szósty, a panna ORMSBY jako siódma. Oboje zastali Grace żywą, co stanowi absolutne alibi dla osób, które wyruszyły przed nimi, gdyż żadna z nich nie opuściła już jadalni po powrocie. Ostatnią osobą, która widziała Grace żywą, była Dorothy Ormsby, a ponieważ następna wyruszyła pani WARDELL, można byłoby założyć, że jedna z nich jest mordercą, bo albo mogła zabić Ormsby i pani Wardell znalazła zabitą przez nią Grace… albo Ormsby powiedziała prawdę i zabiła sama pani Wardell…

Potrząsnął głową, jak gdyby nie dowierzając słowom, które miał wypowiedzieć.

– Los jednak chciał, że ani Dorothy Ormsby, ani Alexandra Wardell nie mogły zamordować Grace. Albowiem okoliczności zabójstwa wykluczały zadanie ciosu przez drobną kobietę niewielkiego wzrostu… Żadna, z nich nie mogłaby zadać ciosu z góry tym olbrzymim mieczem, który zna pan doskonale, gdyż wisiał na ścianie w pańskim pokoju.

Tyler bez słowa skinął głową. Był bardzo blady.

– Ale skoro ani Dorothy, ani pani Wardell nie mogły zabić, a Dorothy stwierdziła, że widziała Grace żywą, przy czym ta ostatnia własnoręcznie potwierdziła jej obecność, wówczas pozostawała tylko jedna możliwość: ktoś zabił Grace Mapleton po wyjściu od niej Dorothy Ormsby, a przed wejściem Alexandry Wardell! Ale to było absolutnie niemożliwe, gdyż jak wiemy, wszyscy pozostali uczestnicy konkursu, a z nimi pan i pańska żona, byliście w tym czasie w jadalni i nikt jej nie opuścił nawet na sekundę! A jesteśmy pewni, że w zamku nie ukrywał się nikt obcy. Grace także nie mogła popełnić samobójstwa, ze względu na sposób zadania ciosu…

– Nie wierzy pan chyba w duchy? – szepnął Frank. Joe wstał, odwrócił się i podszedł do portretu.

– Chce pan powiedzieć, że skoro nie mógł jej zabić żaden człowiek, zrobiła to ta śliczna Ewa De Vere, od stuleci czekająca na taką sposobność? Muszę przyznać, że nigdy w życiu nie byłem tak bliski uwierzenia, że mam do czynienia z siłą nadprzyrodzoną. Sytuacja była niewiarygodna. Jak słusznie zauważył pan Parker, coś takiego mogło się przyśnić, ale nie mogło zaistnieć na jawie… Nie chodziło przecież o jakiś motyw zbrodni, o to, kim była, czy nie była, zamordowana, ani o sto innych spraw, które są istotą każdego dochodzenia. Po prostu chodziło o fizyczną możliwość popełnienia morderstwa. A takiej możliwości nie było!

Zawiesił na chwilę głos, a kiedy zaczął znów mówić, monolog jego utracił dramatyczne akcenty i przeszedł w spokojną, rzeczową relację, jak gdyby składał sprawozdanie z przeprowadzonego naukowego doświadczenia:

– W tak zdumiewającej sytuacji przyszło mi po prostu do głowy, że muszę na to wydarzenie spojrzeć z innej strony, przekreślić rzucający się w oczy logiczny ciąg wydarzeń i wniosków… i poszukać jakiegoś innego układu logicznego. Odrzuciłem cały początek konkursu i biegłem myślą aż do ostatniego faktu, którego byłem pewien: Otóż ostatnią osobą, która widziała Grace żywą była Dorothy Ormsby, a Grace sama zanotowała ten fakt własną ręką. Wiedziałem też, że Dorothy nie mogła przebić jej tym mieczem.

Drugie pytanie brzmiało: co wydarzyło się pomiędzy powrotem Dorothy Ormsby, a chwilą, gdy po wejściu na piętro stwierdziłem, że Grace Mapleton nie żyje?

Widziałem na własne oczy wychodzącą panią Wardell, która po pewnym czasie wróciła i padła zemdlona… jak się okazało z jej słów, wstrząsnął nią widok zamordowanej Grace, do której dotarła.

I to było wszystko. Ale nie! Nie wszystko! Otóż jadalnię opuściła w tym czasie jeszcze jedna osoba!

– Jak to? – zapytał Frank Tyler cicho.

– Doktor Harcroft – odparł swobodnie Joe – pobiegł do swego pokoju po walizeczkę lekarską, w której miał strzykawkę i ampułkę ze środkiem wzmacniającym… Zacząłem się zastanawiać: czy, przyjmując, że Grace żyłaby jeszcze w owej chwili, Harcroft miałby dość czasu, żeby wbiec na schody, przesunąć się tędy… – wskazał drogę pomiędzy drzwiami z korytarza ku makacie – wejść do Grace, unieść miecz i uderzyć, a później pobiec po swą walizeczkę i wrócić na dół?… Doszedłem do wniosku, że przeniesienie pani Wardell na sofę, podłożenie jej pod głowę zwiniętej marynarki pana Parkera i pewien krótki czas, kiedy oczekiwaliśmy na powrót doktora, wystarczyłby w zupełności. Gdyby w dodatku miał, na przykład, w kieszeni przygotowane gumowe lekarskie rękawiczki, mógłby je włożyć wbiegając na schody. Nie mógł przecież zostawić odcisków palców na rękojeści miecza… Proszę pamiętać, że Grace miała udawać zabitą, leżała z zamkniętymi oczyma, a miecz położony był w poprzek łoża. Gdyby usłyszała odgłos klucza w zamku, przybrałaby natychmiast tę pozę. Harcroft mógł porwać miecz i uderzyć tak szybko, że zaledwie zdążyłaby otworzyć oczy, a na pewno nie wykonałaby żadnego ruchu, próbując się zasłonić czy odepchnąć spadające ostrze… Wszystko to było możliwe, ale absolutnie nieprawdopodobne. Jak mógł doktor Harcroft zabić Grace Mapleton, skoro pani Wardell zobaczyła ją nieżywą, zanim wybiegł z jadalni?…

Ale chociaż nasuwało się jeszcze sto pytań, wiedziałem, że nie wolno mi uznać żadnej odpowiedzi, która wyklucza winę Harcrofta. Albowiem nie istniała żadna inna fizyczna możliwość zamordowania Grace Mapleton tej nocy. Musiałem więc zastosować ciągi logiczne odwracające to, co mi powiedziano. Zadałem sobie pytanie: Jeżeli doktor Harcroft zabił Grace Mapleton, to czy pani Wardell mogła widzieć ją nieżywą? Oczywiście, nie. Więc dlaczego pani Wardell po powrocie zemdlała? Logiczna przyczyna była tylko jedna: żeby umożliwić Harcroftowi wybiegnięcie po walizeczkę i zamordowanie Grace Mapleton!

A więc, ponieważ jedynym mordercą mógł być tylko Harcroft, a zabić mógł jedynie wówczas, gdyby udało mu się samemu opuścić na kilka minut jadalnię, pani Wardell musiała być jego wspólniczką! Mało tego, wspólniczką, która stworzyła mu równocześnie żelazne alibi! Przecież nikt w świecie nie posądziłby go o popełnienie zbrodni, skoro pani Wardell widziała martwą Grace przed jego wyjściem z jadalni, z której od początku konkursu nie wyszedł dotąd ani na sekundę! Było to genialne, absolutnie genialne! Ale dlaczego? Co mogło łączyć parę tak różnych osób?

Tu był klucz tajemnicy.

Odwiedziliśmy więc panią Wardell w jej pokoju. Chciałem jej zadać tylko jedno pytanie: Jak wyglądała zamordowana Grace Mapleton? Byłem oczywiście pewien, że nie potrafi mi odpowiedzieć. Wiedziałem, że Grace musiała zginąć po powrocie pani Wardell do jadalni. Sądziłem, że później wydobędę od niej choćby część prawdy… Lecz pani Wardell ułatwiła nam bardzo nasze zadanie. Popełniła samobójstwo przed naszym nadejściem i pozostawiła list… W liście tym znalazłem motywy: Grace Mapleton była szantażystką, twardą i bezwzględną, która ze swego wspaniałego ciała uczyniła sidła do chwytania bogatych ludzi nie mogących narazić się na kompromitację… Dowodami były nie budzące wątpliwości intymne zdjęcia, listy i nagrane rozmowy telefoniczne. Wnuk pani Wardell nie wytrzymał tej sytuacji i popełnił samobójstwo. Ale najwięcej do myślenia dawało to, że pani Wardell swój list napisała przed przyjazdem tutaj! A więc musiał istnieć gotowy, precyzyjny plan. Biedna staruszka nie zdawała sobie zapewne sprawy, że w ten sposób demaskuje innych… A przede mną stanęły inne pytania. Doktor Harcroft musiał być wspólnikiem starej damy i można było domyśleć się przyczyny. Jest znanym lekarzem, ma żonę i dwóch synów, rozległą praktykę… Bywając u pana Quarendona musiał stykać się z jego osobistą sekretarką. Zresztą, ktokolwiek widział Grace Mapleton, wie, że trudno jej było nie zauważyć. Jeżeli przyjmie się, że Harcroft był dla niej idealną potencjalną ofiarą, reszty można się domyśleć. Ale zapewne był zbyt mądry, aby wierzyć, że sytuacja taka może trwać wiecznie. Szantażysta zwykle żąda coraz więcej… A poza tym, zawsze istnieje szansa, że prawda może wyjść na jaw. Harcroft jest człowiekiem silnym i był doprowadzony do rozpaczy… dlatego przyjął pańskie wyznanie ze zrozumieniem, a później zaakceptował pański plan.

– Co? – powiedział Tyler – Mój plan?

– No tak – Alex skinął głową, jak gdyby chodziło o zupełnie zdawkową wiadomość. Przecież od razu było jasne, że główną sprężyną tego wszystkiego był pan.

– Czy pan oszalał?

– Oszczędźmy sobie wyzwisk, póki nie skończę. Jeżeli znajdzie pan jakąś lukę w moim rozumowaniu i okaże się, że plotę głupstwa, przeproszę pana z całego serca…

Parker z wolna uniósł się z miejsca, obszedł stół i stanął zasłaniając sobą drzwi do korytarza.

– Jest pan na pewno geniuszem – powiedział Alex – gdyż był to nieprawdopodobny plan i naprawdę wszystko mogło się udać. Ale nie jest pan geniuszem matematycznym…

Zawiesił na chwilę głos, jak gdyby oczekując pytania, ale Frank Tyler milczał wpatrując się w niego szeroko otwartymi oczami.

– Otóż cofnijmy się do naszego konkursu… – powiedział Alex. – Pani Wardell przyjechała tu wiedząc, że Grace Mapleton zostanie zabita. Mam to na piśmie. Musiała więc wiedzieć, że odegra swoją rolę w zabójstwie. Na czym polegała ta rola? Powiedzieliśmy już: na umożliwieniu Harcroftowi opuszczenia jadalni i stworzeniu mu alibi przez stwierdzenie, że Grace nie żyła zanim wyszedł. Ale czy tylko? Być może, pomogła mu skrócić czas nieobecności kładąc na stole klucz do pokoju Grace, a obok niego walizeczkę medyczną, którą mogła wziąć z pokoju doktora. Wówczas Harcroft wbiegłby na górę, chwycił klucz, wszedł do pokoju Grace i wybiegł stamtąd pozostawiając klucz w drzwiach; i zbiegł z walizeczką na dół. Zarobiłby na tym kilkadziesiąt bezcennych sekund…

Odetchnął i ciągnął dalej.

– Zanim dojdę do najważniejszego, pomyślmy o kluczu. Jeśli powstał tak precyzyjny plan zabicia Grace, czy można przypuszczać, że morderca mógłby nie mieć klucza? A przecież Dorothy Ormsby po wejściu do Grace, zamknęła ponownie drzwi na klucz wychodząc i zgodnie z instrukcją włożyła klucz do garnka w kominku, żeby mógł go tam znaleźć następny z biorących udział w konkursie. Wyobraźmy teraz sobie panią Wardell, która wie, co się za kilkanaście minut musi stać, a nie ma klucza i stara się rozpaczliwie odgadnąć kolejne dwuwiersze, żeby go znaleźć! Nie, panie Tyler! Harcroft i Wardell nie mogli nawet marzyć o wypełnieniu swego planu, gdyby nie wiedzieli, gdzie tego klucza szukać! A kto mógł im powiedzieć? Jedna jedyna osoba, pan! A kto mógł powiedzieć Harcroftowi, że zastanie Grace leżącą na wznak z zamkniętymi oczami, a w zasięgu ręki miecz, którym zdąży ją przebić, zanim dziewczyna zdoła się poruszyć?… Przecież nie wiedząc o tym wszystkim Harcroft nigdy by nie pędził jak wicher po schodach. Musiał dokładnie wiedzieć, ile mu to zajmie czasu. I musiał oczywiście mieć pod ręką ten klucz! Ale sądzę, że klucz pozostawiła mu w umówionym miejscu pani Wardell…

A teraz sprawa, która byłaby nawet zabawna, gdyby wolno było w tej chwili użyć tego słowa. Otóż cały plan Harcrofta i Wardell musiał być, oczywiście, oparty na tym, że wyruszy ona jako przedostatnia, powracając zemdleje, a Harcroft będzie miał absolutne alibi, ponieważ byłby wylosowany jako ostatni, gdyby nie przerwano konkursu. Oznacza to, że aby plan mógł się spełnić musieli oni mieć kolejne numery 8 i 9. Oczywiście mieli! Może pan powiedzieć, że to przypadek, ale pamiętajmy, że ich precyzyjny plan tego właśnie wymagał. A czy pan wie, jaka była przypadkowa szansa takiego układu przy losowaniu?…

Czekał przez chwilę na odpowiedź. Tyler milczał. – Tak potrafią wprowadzać ludzi w błąd małe liczby… – westchnął Joe – Otóż gdyby urządzał pan taki konkurs codziennie, to szansa przy losowaniu dziewięciu liczb, że pani Wardell będzie ósma, a pan Harcroft dziewiąty, wystąpi przeciętnie raz na piętnaście lat! Czy chce mi pan wmówić, że ludzie ci przyjechali tu licząc na taką szansę?… Ale plan ten naprawdę miał elementy genialności. Muszę to panu przyznać. Wymyślił pan konkurs, w którym ofiara czeka samotnie na górnym piętrze za drzwiami i pośród grubych murów, a gdyby nawet krzyknęła, czy próbowała się bronić, to przecież od paru godzin wszyscy obecni słyszeli krzyki, wycia, jęki, łoskot i sto innych manifestacji gwałtownej śmierci… I któż nie wtajemniczony mógłby pojąć, dlaczego Grace zginęła? Żadna z ofiar nie pisnęłaby nawet. Gdyby nie to, że pani Wardell zapragnęła połączyć się ze swymi ukochanymi zmarłymi, nie wiedziałbym, że Grace Mapleton to twarda, bezwzględna szantażystka! Powinien był pan zwyciężyć!… Ale jest jeszcze jedno ważne pytanie: dlaczego chciał się jej pan pozbyć? Najprościej byłoby powiedzieć, że wpadł pan jak inni i nie chciał pan, żeby Amanda dowiedziała się o pańskim romansie z jej sekretarką… Ale myślę, że to nieprawda. Grace Mapleton była twardą, pedantyczną osobą, o bardzo silnym, jak sądzę, charakterze i małej wyobraźni. Znalazłem w jej szafie ukryte trzy fragmenty tekstów pisane ręką Amandy, wszystkie one nadawałyby się doskonale jako listy samobójcze leżące przy zwłokach… Nie jestem oczywiście pewien tego, co mówię, ale wydaje mi się, że to było tak: poznaliście się bardzo wcześnie, nie wiem, czy Grace była pańską żoną, czy nie, ale nie to jest ważne. Byliście parą bardzo młodych ludzi, którzy przybyli do Londynu, żeby zwyciężyć. Może zdziwi się pan, ale myślę, że ona kochała pana, tylko pana właściwie, i nie przestała kochać… Różnie wam się powodziło. Nie wiem, czy to ona poleciła pana, będąc już sekretarką, panu Quarendonowi, a może to pan zaczął tam robić okładki i wciągnął ją? Nie jest to ważne. Zaczęliście powoli gromadzić pieniądze: z pracy, z pańskich okładek, z szantażu… bo nie ulega dla mnie wątpliwości, że to pan robił te zdjęcia. A kiedy Amanda Judd zaczęła robić gwałtownie karierę, znaleźliście się nagle u jej boku… I tu chyba Grace, która nie miała zbyt wielkiej wyobraźni, popełniła błąd. Amanda zdążyła już zarobić masę pieniędzy, a pan oczywiście byłby jej spadkobiercą… Myślę, że Grace uznała, że wystarczy wam to do szczęścia i Amanda musi zniknąć… Nie wiedziała tylko, że pan, Franku Tyler, myśli coś wręcz przeciwnego. Rozmawiając dziś w południe z panem na wieży, miałem wrażenie, że jest pan zupełnie szczery. Jest pan przecież w końcu nie tylko wspólnikiem szantażystki, ale także artystą. Te okładki zaczęły pana wciągać, inteligencja Amandy zafascynowała pana… zaczął pan rozumieć, że życie z nią… uczciwe życie, to coś nieskończenie lepszego niż życie z Grace Mapleton, w dodatku okupione zbrodnią… Kiedy pan to zrozumiał, Grace Mapleton była skazana. Ten jubileusz stał się zupełnie fantastyczną okazją. Znając przecież wszystkie ofiary Grace, mógł pan znaleźć wykonawcę czy wykonawców swoich planów. A najładniejsze było to, że pan jeden miałby tu absolutne alibi, niewinny jak dziecko, obecny bez przerwy w jadalni na oczach wszystkich, kiedy los Grace dobiegał kresu…

Alex urwał. Tyler nie odezwał się.

– Może pan sądzić, że druga część tego, co powiedziałem o waszej przeszłości, oparta jest na moich pospiesznych spekulacjach myślowych… Ale nie zna pan policji. Kiedy ludzie pana Parkera zaczną zbierać wiadomości o pańskim życiu, nie spoczną aż nie przebadają każdego dnia i każdej godziny, a wówczas cała prawda wypłynie na powierzchnię. Być może doktor Harcroft znajdzie dla siebie okoliczności łagodzące, bo był ofiarą, a żadna ława przysięgłych nie stoi po stronie szantażystów. Ale pan zabił z zimną krwią osobę, która była pańską wspólniczką w niezliczonych przestępstwach… Pana zdjęcia staną się dowodami rzeczowymi i pewien jestem, że nie ujrzy pan już nigdy drzewa ani łąki. Kara śmierci została zniesiona, ale dożywotnie więzienie jest chyba gorsze niż ona. Nie chcę rozwodzić się nad zniszczonym życiem Amandy…

Siedzący przed nimi człowiek poderwał się jak dzikie zwierzę. Parker rozkrzyżował ręce i zasłonił sobą drzwi. Ale Tyler w dwóch skokach znalazł się przy wąskich drzwiczkach prowadzących na wieżę.

– Zatrzymaj go! – krzyknął Parker.

Joe ruszył w chwili, gdy Tyler otworzył drzwiczki i zniknął.

Wypadli za nim.

– Biegnie w górę! – powiedział Joe – Nie ucieknie! Słyszał nad sobą kroki biegnącego, Spiralne schodki wirowały przed nim. Nagle Alex potknął się, a biegnący za nim Parker wpadł na niego. Podnieśli się i ruszyli słysząc wysoko nad sobą trzask otwieranej klapy. Ostatnie stopnie. Uderzył w nich wiatr. Joe wysunął głowę nad powierzchnię wieży i zobaczył biały dres Tylera, który stał na obramowaniu, patrząc na nich.

– Stój! – zawołał Parker,

– Tyler odwrócił głowę, spojrzał w dół i skoczył. Podbiegli do obramowania; pod nimi w ciemności, która zaczynała już szarzeć, fale wściekle tłukły w wystrzępione zęby skał. Bliżej można było dostrzec białą nieruchomą plamę.

– To chyba on… – powiedział Parker przekrzykując szum wiatru.

Joe bez słowa skinął głową.

– Może żyje…? – Parker wyjrzał raz jeszcze.

– Nie! – zawołał Alex przekrzykując huk tłukących w skały fal. – Nikt by tego nie przeżył! I nie dotrzemy tam przed odpływem… Jeżeli woda go nie zabierze wcześniej…

Parker otworzył usta, ale nie odpowiedział. I on miał absolutną pewność, że Frank Tyler zginął na miejscu.

– Deszcz przestał padać – powiedział Joe.

– Tak.

Przeszli wokół obwodu wieży, smagani wiatrem. Teraz naprzeciw nich zamigotały latarnie przy wiejskiej uliczce. Bliżej także były światła, reflektory kilku aut, stojących na krawędzi drogi u wylotu grobli, przez którą przewaliła się właśnie wysoka fala wzbijając obłok piany. Ale biegnąca aż ku zamkowi poręcz była już częściowo widoczna.

Parker zawrócił i zaczął schodzić. Alex poszedł za nim nie zamykając klapy. Uczuł nagłe zmęczenie.

Znaleźli się przed drzwiczkami prowadzącymi do biblioteki.

– Porozmawiajmy chwilę, a później spróbujemy napić się kawy… – mruknął Alex – może jest jeszcze ciepła w tych termosach?

– A co z Harcroftem? – zapytał Parker.

– Nic. Nie wie przecież, że chcesz go aresztować.

– Tyler też nie wiedział. Dlaczego mu powiedziałeś, że wiesz o nim wszystko?

Joe nie odpowiadał, Nagle uniósł głowę.

– Słuchaj, to okropne. Ten Harcroft ma żonę i dwóch synów. Zabił, bo chciał uchronić ich szczęście. O mały włos, a udałoby mu się.

– O mały włos… – Parker westchnął. – Myślę, że jednak powinniśmy z nim porozmawiać nie czekając na pojawienie się tych ludzi z Devonu.

– Właśnie chciałem ci to zaproponować.

– Chodźmy – Parker skinął głową. – Gdybym nie był policjantem, przeklętym policjantem, który musi stać na straży prawa bez względu na to, co prywatnie myśli… – nie dokończył.

– Co byś zrobił wówczas?

– Nie pytaj mnie o to. Wiemy przecież, że ten człowiek nigdy już nie popełni żadnego przestępstwa, a jego ofiara była w pewien sposób jego katem… – Parker machnął ręką – Chodźmy. Cokolwiek myślę, wiem jedno: człowiek nie może brać prawa we własne ręce i wymierzać wyroku śmierci innemu człowiekowi, choćby najgorszemu. Zgoda na to zniszczyłaby porządek cywilizowanego świata.

Wstał ciężko i ruszył ku drzwiom.

Kiedy znaleźli się przed drzwiami Harcrofta, Joe cofnął się o pół kroku robiąc miejsce przyjacielowi. Parker zastukał raz, cichutko, a później nacisnął klamkę. Weszli. Pokój był pusty.

Joe zajrzał do łazienki.

– Nikogo… – powiedział półgłosem – gdzie on jest?

– Może poszedł sprawdzić, czy pani Wardell śpi? – szepnął Parker – Ale w takim razie…

Zawrócił szybko ku drzwiom. Ruszyli krużgankiem. Joe cicho otworzył drzwi pokoju starej damy.

Siedziała przy stole tak jak ją pozostawili.

Ale nie sama.

Naprzeciw niej siedział doktor Harcroft. On także miał głowę odchyloną do tyłu, a jego duże silne dłonie zaciśnięte były na poręczach krzesła.

– Więc to tak… – szepnął Parker – On także? Ale dlaczego?…

Lekko dotknął grzbietem dłoni policzka zmarłego.

– Jest zupełnie zimny… nie zrobił tego przed chwilą – Uniósł głowę i z wyraźną ulgą przeniósł spojrzenie z wykrzywionej twarzy zmarłego na Alexa. – Chodźmy Joe, Ci ludzie zaraz zaczną stukać do bramy…

Wyszli. Parker zamknął pokój i wsunął klucz do kieszeni. Usiedli naprzeciw siebie przy wielkim stole w bibliotece.

Koniec… powiedział Joe zmęczonym głosem. – Koło zamknęło się. Nie masz już kogo przesłuchiwać, Ben… Może na dole jest jeszcze trochę ciepłej kawy w tych termosach? Zejdźmy.

Ruszyli w milczeniu po schodach i weszli do jadalni. Światła płonęły nadal. Śmierć odmierzała kosą powoli płynący czas.

Kawa w termosach była nadal gorąca. Joe nalał i podał filiżankę przyjacielowi.

Usiedli.

Powiedziałeś, że nie ma już kogo przesłuchiwać? – powiedział Parker pomiędzy dwoma łykami czarnego jak smoła napoju.

– Tak.

– Zapomniałeś o jednej osobie,

– O kim?

– O sobie.

– O mnie?

Parker bez słowa skinął głową, wypił jeszcze jeden łyk i odstawił pustą filiżankę.

– O czym rozmawiałeś z Harcroftem po tym, gdy wysłałeś mnie naiwnego na rozmowę z panem Kedge, a później do lektury notesu Dorothy Ormsby?

– Powiedziałem ci już…

– Kłamiesz, Joe. Powiedz mi prawdę. Przecież rozmawiamy bez świadków.

– To właśnie przyszło mi w tej sekundzie do głowy – Alex uśmiechnął się lekko – Co powiedziałem Harcroftowi?…

– Tak, powiedz mi całą prawdę.

Parker pochylił się ku niemu nad stolikiem.

Alex westchnął ze znużeniem.

– Powiedziałem mu, że wiem, kto zabił Grace Mapleton.

– Czy powiedziałeś kto?

– Chcesz znać całą prawdę?

– Całą.

– Powiedziałem mu, że pani Wardell nie żyje i zostawiła list.

– To wszystko? Joe potrząsnął głową.

– Powiedziałem, że… być może w pewnych okolicznościach udałoby się zachować tajemnicę… nie wyjawiać nazwiska zabójcy, gdyby…

– Dokończ to zdanie.

– Nie mogę, bo nie dokończyłem go mówiąc do Harcrofta.

– A potem co?

– Potem wyszedłem i zostawiłem go samego.

– I to wszystko?

– To wszystko.

– Rozumiem… – Parker przymknął oczy – oszukałeś mnie, Joe.

– Nie rozumiem? – Joe spojrzał na niego ze zdumieniem, które człowiekowi mniej przenikliwemu niż Parker, wydałoby się z pewnością prawdziwe.

– A później, kiedy biegliśmy za Tylerem po tych kręconych schodach, potknąłeś się biegnąc przede mną i zatarasowałeś na chwilę przejście. Gdybyś się nie potknął, nie zdążyłby otworzyć tej klapy i schwytalibyśmy go.

– Tak, to naprawdę pechowy zbieg okoliczności… – Alex potrząsnął markotnie głową – Po prostu, nie mogę sobie tego darować…

– Joe, przez cały czas drwisz ze mnie. Dlaczego to zrobiłeś?

– Lekarz może umrzeć, zabity przez szaloną staruszkę, która poczęstowała go cyjankiem potasu po zabiciu młodej dziewczyny udającej Białą Damę. Lekarzom zdarzają się różne rzeczy. Giną zarażeni przez chorych, zabici przez szaleńców i może im się przydarzyć sto innych rzeczy… z których żadna nie staje się łupem gazet i nie niszczy życia żony i synów, którzy mogliby zatonąć w błocie brukowej prasy… a co najważniejsze nie mogących zachować nawet dobrego wspomnienia po mężu i ojcu. Kim innym jest ojciec, który ginie z ręki obłąkanej pacjentki, a kim innym ojciec-morderca skazany za zabicie szantażystki… i to jakiej… i w jakich okolicznościach!

– Ale…

– Ale słuchaj dalej, Ben. Harcroft otrzymałby wieloletni wyrok i wyszedłby jako stary złamany człowiek, wzgardzony przez żonę i dzieci, i pozbawiony prawa wykonywania zawodu. Nie chciał tego! Kiedy uzyskał ode mnie cień nadziei, że nie zatonie w tym bagnie, podjął jedyną decyzję, którą mógł podjąć… A Frank Tyler? Czy nie pomyślałeś o tym, co się z nią stanie?

– Z kim?

– Z Amandą Judd, człowieku!

– Musi to jakoś znieść…

– Nie poznaję cię, Ben. Zawsze byłeś wrażliwym, mądrym człowiekiem, a w tej chwili powiadasz: Musi to jakoś gnieść… A dlaczego musi?

– Jak to?

– A gdyby Frank Tyler pośliznął się na dachu tej wieży i wypadł?

– I cóżby z tego wynikło?

– Bardzo wiele, pod warunkiem, że zechcesz mnie wysłuchać.

– Słucham cię, Joe, chociaż…

– Chociaż nie pozwoliłem, żebyś zakuł Harcrofta w kajdany i unieszczęśliwił na całe życie jego żonę i dwóch chłopców, a jemu samemu zgotował los gorszy niż sama śmierć! Czy za to chcesz mnie winić? I za to, że gdyby Tyler potknął się na śliskim dachu wieży i runął w dół przez obramowanie, uratowalibyśmy los biednej Amandy Judd. Może ona nie uwierzy w przypadek, bo jest bystra i przenikliwa… Ale w każdym razie, nie dowie się, kim naprawdę był człowiek, którego kochała i to da jej wrócić do normalnego życia.

– Ale nawet gdybym chciał tego wszystkiego dokonać, Joe, wszystko to jest niemożliwe w świetle tego, co się stało.

– A co się stało? Grace, Frank, doktor i pani Wardell nie żyją! Nie pozostał przy życiu ani jeden z bohaterów tej tragedii. Nie proszę cię, żebyś krył czyjąkolwiek winę. Wystarczy, jeśli śledztwo potwierdzi, że ostatnia osoba, która widziała Grace, czyli pani Bramley, zabiła tę biedną dziewczynę, ogarnięta manią wyzwolenia Ewy De Vere. Pisała przecież o tym w swych książkach! Mało tego, zostawiła list będący najlepszym dowodem tego, co zamierza uczynić! A że w przypływie szaleństwa zabiła także lekarza, który przeszkadzał jej, być może, popełnić samobójstwo, to także jest niezaprzeczalne. Siedzą tam oboje w jej pokoju, zabici tą samą trucizną… Bramley-Wardell nie pozostawiła na świecie nikogo… Jej historia będzie zamknięta… A jeśli stwierdzi się, że ona zabiła, nikt nie dowie się, że Frank Tyler był mózgiem tego morderstwa, a Grace Mapleton czymś więcej niż nieszczęsną, śliczną sekretarką znanej pisarki… Sprawa zgaśnie i nie pozostanie żaden ślad.

Parker rozłożył ręce.

– To prawda, że nie pozostał nikt, kogo możnaby ukarać, więc rola policji będzie polegała na zamknięciu tej smutnej sprawy, ale wiesz przecież, Joe, że pani Bramley nie mogła zabić Grace! Więc, jak możemy pomóc tym wszystkim ludziom?

– Daj mi klucz… – Joe wskazał palce w górę – ja to zrobię…

– Co? – Parker nie zrozumiał.

– Wyrwę ten miecz z jej piersi i cisnę go na podłogę tak, jak zrobiłby uciekający morderca…

Zamilkł. Parker przymknął oczy. Przez długą chwilę milczeli obaj. Wreszcie komisarz poruszył się.

– Wszystko jest straszliwie nieformalne… – powiedział cicho – a nawet sprzeczne z regulaminem służby. Ale oni wszyscy nie żyją, a bez nich nie wyobrażam sobie, jak moglibyśmy udowodnić, że sprawy przebiegły w tak niewiarygodny i niesamowity sposób… No i ci ludzie… ta żona i dzieci. I ta biedna Amandą Judd… Policjant we mnie krzyczy wielkim głosem o zatajeniu prawdy w śledztwie, ale człowiek we mnie, zatyka mu usta. Wszyscy winni są już ukarani… ostatecznie i bez prawa apelacji. A żywym oszczędzimy cierpień, wstydu i upokorzeń – sięgnął do kieszeni i podał Alexowi klucz. – To od mojego pokoju. Tamten jest w szufladzie.

Joe skinął głową i zerwał się biorąc klucz. Po chwili drzwi zamknęły się za nim.

Przez pewien czas Parker siedział nieruchomo, później przeciągnął ręką po czole, wstał i podszedł do termosów z kawą. Niespodziewanie uśmiechnął się.

– Starzeję się… – mruknął – ale chyba mam słuszność… – Znowu uśmiechnął się. Wypełniała go świadomość odniesionego zwycięstwa, którego znaczenia nie umiał dobrze pojąć.

Drzwi otworzyły się i wszedł Joe. Był blady i usta miał zaciśnięte.

Bez słowa skinął głową i podał Parkerowi klucz, który komisarz schował na powrót do kieszeni.

Nagle usłyszeli z dala donośne, powtarzające się uderzenia.

– Cóż to jest?

– Kołatka przy furcie… Ruszyli korytarzem ku bramie.

– Otwieramy! – zawołał Parker.

Stanęli przy obu kołowrotach i nacisnęli grube uchwyty. Krata drgnęła i zaczęła wolno wędrować w górę.


***