Gleb Anfiłow

Ostatni z Atlantydy


Ostatni z Atlantydy

<p>Ostatni z Atlantydy</p> Antologia

Opowiadania zaczerpnięto z następujących wydawnictw: A. Dnieprow, Urawnienija Maxwella, 1960

Jantarnaja Komnata, 1961

Fantastika 1962 god Almanach prikluczenij


Zawartość zbioru

1. A. Szalimow: Ostatni z Atlantydy (przeł. Zygmunt Burakowski)

2. A. Dnieprow: Równania Maxwella (przeł. Waldemar Kiwilszo)

3. A. Dnieprow: Formuła nieśmiertelności (przeł. Jerzy Herlinger)

4. S. Gansowski: Kroki w nieznane (przeł. Jerzy Litwiniuk)

5. G. Anfiłow: Radość czynu (przeł. Jerzy Herlinger)

6. A. Gromowa: Glegi (przeł. Janina Karczmarewicz-Fedorowska)

7. A. i B. Strugaccy: Wspaniale urządzona planeta (przeł. Eligiusz Madejski)


A. Szalimow

OSTATNI Z ATLANTYDY

<p>A. Szalimow</p> <p>OSTATNI Z ATLANTYDY</p>

Przedziwną tę historię opowiadał don Antonio Salvator di Riveira — stary językoznawca i kustosz muzeum w Porto Alte na Maderze. Gdzie kończy się w niej prawda? Gdzie zaczyna fantazja? Niechże osądzi sam czytelnik.

Portret, który oglądałem w muzeum Atlantydy, nosi datę 1889, został więc namalowany na długo przed pojawieniem się znanej pracy Alberta Einsteina o względności czasu. W dodatku pośpiech, jaki przejawił przeor klasztoru, by wejść w posiadanie kluczy od podziemia…

Zresztą zacznę od początku.

* * *

Realizując program Międzynarodowego Roku Geofizycznego, prowadziliśmy na Atlantyku badania oceanograficzne. W Zatoce Biskajskiej zaatakowała nas gwałtowna burza. Huragan uszkodził mechanizm sterowy i zniósł lekki szkuner daleko na południowy zachód.

Weszliśmy do portu w Funchal na remont i przebałaganili tam ponad dwa tygodnie.

Z wykształcenia jestem geologiem morza. Znalazłszy się na Maderze, starałem się nie marnować czasu. Całymi dniami łaziłem po skalistych górach wulkanicznego pochodzenia. Cieszył mnie fakt, że mogę bliżej poznać atlantyckie dno, a raczej ten jego kawałek, który ruchy skorupy ziemskiej zmieniły w niewielką górzystą wyspę.

Pewnego razu parny upal zmusił mnie do zmiany trasy. Zszedłem ze stromej grani do nadbrzeżnego osiedla, którego kryte dachówką chaty wyłaniały się spod gęstej zieleni nad cichą, lazurową zatoczką.

W maleńkiej kawiarence półnagi kelner Metys z czarną czupryną i wielkim srebrnym kolczykiem w lewym uchu poinformował mnie łamaną anglo-francuszczyzną, że osiedle nazywa się Porto Alte, że mieszkają tu rybacy i robotnicy z fabryki konserw, że jesienią zjeżdżają w te strony turyści z Europy i Ameryki.

— Masa turystów, sir — dukał nalewając w wielki graniasty kufel mętne miejscowe wino. — Muzeum, sir. Drugiego takiego na świecie nie ma. Atlantyda, sir. Najprawdziwsza, bez najmniejszego oszustwa. M’sieur słyszał? Bóg litościwy rozgniewał się na Atlantydę i zesłał powszechny potop. Wszyscy potonęli, tylko najsprytniejsi oszuści wyszli cało… są u nas na wyspie. M’sieur nie wierzy? Niech się w ziemię zapadnę razem z tawerną. Dawne dzieje. Wtedy nie było uczonych, żeby to wszystko opisać. M’sieur zechce odwiedzić muzeum i sam się przekonać. Jeszcze szklaneczkę, sir?

Podziękowałem, zapłaciłem i wyszedłem na bulwar pod nieruchome korony ostrolistnych palm. Kierując się ku plaży zauważyłem niewielki budynek z szarego porowatego kamienia. Stał z dala od innych domów osiedla. Za gęstym zapuszczonym parkiem, okalającym budynek, wznosiły się białe wieże klasztoru. W na pół rozwalonym murze była furtka. Przy niej tabliczka z angielskim i portugalskim napisem: „Muzeum historyczne”.

Plaża leżała tuż obok. Wykąpałem się i wyciągnąłem na leżaku pod daszkiem z żaglowego płótna. Fale ledwie szemrały. Powietrze było gorące i nieruchome. Pomyślałem leniwie, że upłyną jeszcze najmniej trzy godziny, zanim upał trochę zelżeje. Rozejrzałem się dokoła. Uwagę moją znów przykuł szary budynek. A może by wstąpić do tego muzeum? Tam, pod kamiennym sklepieniem i w gęstym cieniu starego parku mogła się kryć ochłoda…

Od furtki wiodła w stronę budynku dróżka wyłożona białymi płytami z marmuru. Poprzez szczeliny chodnika przebijała się trawa. Przy wejściu nie było nikogo. W mrocznym okrągłym hallu panował chłód. W kącie drzemał staruszek — portier. Zdjąłem kapelusz, otarłem chustką spocone czoło. Staruszek wciąż drzemał. Ostrożnie ująłem go za ramię. Podniósł głowę, spojrzał na mnie sinymi, załzawionymi oczyma, w milczeniu wziął monetę i gestem zaprosił do środka.

W salach było cicho. Staruszka — podłoga poskrzypywała. Na ścianach wisiały wyblakłe mapy morskie z czasów Kolumba i Vasco da Gamy, fotografie jakichś ruin, strzępy pergaminów. W kątach pobłyskiwały rycerskie zbroje. W zakurzonych gablotach obok okruchów greckich amfor leżały starorzymskie monety i prymitywne wyroby z kości słoniowej. Obok starej lunety skrzyła się kolekcja jaskrawych motyli znad Amazonki i dziwaczne gałęzie koralowców. Wszystko razem przypominało zaniedbany sklep z pamiątkami, którego właściciel dawno stracił nadzieję sprzedania czegokolwiek ze swoich zleżałych klamotów.

Uwagę moją przyciągnął po mistrzowsku wykonany model starego okrętu. Etykietka głosiła, że jest to model karaweli Krzysztofa Kolumba i że zrobił go własnoręcznie jego towarzysz podróży, cieśla okrętowy Diego Santis w 1496 roku. Przyjrzawszy się baczniej temu wspaniałemu cacku, zauważyłem ledwo widoczny stempel na miedzianej okładzinie kilu. Lupa kieszonkowa pomogła odczytać napis bez trudu. „Rotterdam, Preiss i syn. Fabryka modeli 1928”. Po tym „odkryciu” ruszyłem w dalszy obchód nie zwracając już uwagi na emfatyczne objaśnienia wykaligrafowane w kilku językach.

W ostatnim pomieszczeniu wisiały pożółkłe ze starości obrazy. Jeszcze raz obszedłem ciche bezludne sale. Ani jednego drobiazgu, który choć luźno można by związać z zaginioną kulturą Atlantów. Czyżby kelner tak bezczelnie mnie okpił?

Po prawdzie nie liczyłem na nic szczególnego: kilka zagadkowych skorupek, jakaś płyta wyrzucona przez fale… Ale żeby zupełnie nic!..

Trochę zawiedziony wróciłem do hallu. Dozorca wciąż drzemał w swoim kącie.

— Atlantyda — głośno krzyknąłem podchodząc. — Gdzie Atlantyda?

Nie otwierając oczu w milczeniu wyciągnął wyschłą ciemną dłoń.

— Już zapłacone — zareplikowałem — a Atlantydy tam nie ma.

Starzec powoli uniósł sine bezrzęse powieki, uważnie przyjrzał mi się załzawionymi oczyma, wymamrotał coś półgłosem.

W milczeniu czekałem.

Zastękał, wstał, z trudem wyprostował zgarbione plecy. Był bardzo stary i sam przypominał sędziwy eksponat muzealny. Na wyschniętej czaszce sterczały mu kępki siwych włosów. Długi, haczykowaty nos celował w spiczasty podbródek. Wąskie bezkrwiste wargi miał zaciśnięte, a jego sfatygowane czarne ubranie było wymiętoszone i całe w plamach.

Zrobił ciężko kilka kroków i nie oglądając się zapytał o coś po portugalsku.

— Nie rozumiem — odpowiedziałem po francusku. — Zna pan może jakiś inny język?

Zaśmiał się drwiąco.

— Jakiś inny język! — powtórzył przedrzeźniając mój akcent. — Tyś oczywiście nie Francuz… Skąd jesteś?

— Rosjanin. Ze Związku Radzieckiego.

Odwrócił się, leciutko uniósł powieki i jakiś czas wpatrywał się we mnie w milczeniu.

— Wiem — ozwał się wreszcie. — Jesteś z tego szkunera, co stoi w Funchal. Przed kilku laty był tu jeden Rosjanin. Po co ci Atlantyda? — krzyknął i oczy mu nagle zabłysły. — Co o niej wiesz? Tam, tam trzeba jej szukać, rozumiesz? — Kościstym, zgiętym palcem pokazał otwarte drzwi, za którymi rozpościerała się niebieska tafla oceanu… Wy moglibyście, Rosjanie… Trzeba tylko mieć wiarę. Wiarę i chęci.

— Przepraszam — rzekłem kierując się ku wyjściu.

— Dokąd? — znowu krzyknął. — Chcesz widzieć Atlantydę?

Chodźmy!

Poczułem się głupio i mimo woli się cofnąłem.

— Nie bój się — rzekł starzec, jakby czytając w moich myślach. — Jeszczem nie całkiem wariat. Nie ciągnę cię na dno oceanu. Chciałeś widzieć Atlantydę. Idź, oglądaj!

Otworzył malutkie drzwiczki w ścianie. Za drzwiami pochyły korytarz prowadził do sal oświetlonych mdłym czerwonawym światłem.

Wahałem się. Byłem prawie pewny, że mam do czynienia z obłąkanym.

— Idź, idź! — powtórzył starzec. — Chciałeś widzieć Atlantydę… — I zaśmiał się cicho. Potem ciężko pokuśtykał do stojącego w kącie fotela, siadł i zamknął oczy.

* * *

Z pomieszanym uczuciem ciekawości i rozdrażnienia zapuściłem się w korytarz, przekonany, że znów zostanę wystrychnięty na dudka.

W połowie korytarza odwróciłem się. Starzec wciąż drzemał w swoim fotelu. Korytarz wiódł do półmrocznego pokoju o nisko wiszącym sklepieniu. Okien tu nie było. Z sąsiedniej sali przez szeroki łuk drzwi sączyło się mdłe światło. Na lewo od wejścia, bezpośrednio na kamiennej posadzce leżała część olbrzymiej marmurowej kolumny z rzeźbioną głowicą pocętkowaną śladami małży-skałotoczy. Na prawo wisiała potężna marmurowa płyta z napisami. Podszedłem bliżej. Boczne oświetlenie nadawało wyciętym w białym marmurze literom nadzwyczajną plastyczność. Napis był dwujęzyczny, łacińsko-grecki.

Przypominając sobie z wysiłkiem znaczenie dawno zapomnianych łacińskich słów, domyśliłem się raczej niż przeczytałem: Przechodniu, kimkolwiek byś był, zadrżyj, bo stoisz oto u progu największej tajemnicy świata, co cię wydał. Wszystko, co tu zobaczysz, zwrócił Ocean, który pochłonął najpotężniejsze mocarstwo Ziemi. Inna byłaby historia narodów i krajów, gdyby nadal pisali ją Atlanci. Ale zginęli oni, a z ziaren wiedzy, którą zostawili, wyrosły nauki i sztuki Nowego Świata.


Następowały obszerne cytaty z Platona, który pierwszy opowiedział ludziom o Atlantydzie:

Egipscy kapłani powiedzieli Solonowi: „Wy, Hellenowie, zawsze jesteście dziećmi. Nie ma starca między Hellenami… Istniało swego czasu, Solonie… państwo, które dziś jest państwem ateńskim, wielka potęga militarna i w ogóle prawa miało znakomite… Pisma nasze mówią, jak wielkie państwo wasze złamało potęgę, która gwałtem i przemocą szła na całą Europę i Azję. Szła z zewnątrz, z Morza Atlantyckiego… Bo morze miało wyspę przed wejściem, które wy nazywacie słupami Heraklesa. Wyspa była większa od Libii i od Azji razem wziętych. Ci, którzy wtedy podróżowali, mieli z niej przejście do innych wysp. A z wysp była droga do całego lądu… Otóż na tej wyspie, na Atlantydzie, powstało wielkie i podziwu godne mocarstwo… władające Libią aż do granic Egiptu i nad Europą aż po Tyrrenię. Więc ta cała potęga zjednoczona próbowała raz…

ujarzmić wasz i nasz kraj i całą okolicę Morza Śródziemnego. Ale przyszły straszne trzęsienia ziemi, potopy i nadszedł jeden dzień i jedna noc okropna, a wyspa Atlantyda zanurzyła się pod powierzchnie, morza i zniknęł*a.

Stwierdziwszy, że dalsze teksty również są wzięte z Platona, wszedłem do następnej sali. Była to biblioteka. Zapełniały ją ciężkie rzeźbione regały napchane książkami. Leżały tu tysiące tomów we wszelkich możliwych językach; wszystko — o Atlantydzie.

Rozprawy filozoficzne stały obok powieści fantastyczno-naukowych, grube monografie historyków obok albumów wycinków gazetowych.

Nigdy nie sądziłem, że o Atlantydzie napisano tak dużo.

Pośrodku sali, na wielkim stole zawalonym gazetami stał olbrzymi globus. Na nim na bladoniebieskim tle Atlantyku ktoś naniósł czerwonym tuszem kontury zatopionego kontynentu. Wpatrywałem się uważnie w niezwykły dla oka zarys granic geograficznych. Człowiek, który skompletował tę zadziwiającą bibliotekę i naniósł na globus kontury Atlantydy, rozporządzał informacjami różnego stopnia wiarogodności.

Jedne granice wyciągnął grubą czerwoną linią z załamaniami półwyspów, zatok i przylądków. Inne ledwie zaznaczył schematycznymi kreskami.

Trzecie — najmniej pewne — tylko wypunktował. Zaginiony kontynent przecinały rzeki. Wypływały z górskiego łańcucha, który ciągnął się z północy na południe. W łańcuchu tym z łatwością poznałem grzbiet środkowoatlantycki.

Przyjrzawszy się baczniej, zauważyłem, że kontury Europy i Ameryki Północnej w wielu miejscach są poprawione i różnią się od dzisiejszych.

Półwysep Pirenejski i góry Atlasu ciągnęły się dalej na zachód. Zatoka Biskajska była o połowę mniejsza. Północną Europę i Amerykę pokrywały drobne niebieskawe kreski. Granica ich odpowiadała zasięgowi lodów w okresie największego zlodowacenia.

Nie była to współczesna mapa z hipotetycznymi konturami zatopionego kontynentu, ale paleogeograficzna mapa czwartorzędu sporządzona z jakąś niesamowitą pedanterią.

Nieznany autor wykorzystał najnowsze dane o ukształtowaniu dna oceanicznego i świetnie się znał na subtelnościach paleogeografii czwartorzędu. Z drugiej jednak strony, wielka ilość dziwnych szczegółów wziętych z nieznanych źródeł nasuwała przypuszczenie, że rysunek na globusie jest wytworem głównie fantazji. Daremnie szukałem daty, nazwiska autora, jakichkolwiek przyjętych oznaczeń. Nie było nic.

A może globus nie jest eksponatem. Więc po co tu stoi? i po co ta biblioteka przed wejściem do sali?

Nie znalazłszy odpowiedzi na te pytania zostawiłem globus i ruszyłem dalej. Następna sala była olbrzymia. Skośne, wąskie okienka umieszczone tuż pod sufitem zasłonięte były czerwonymi kotarami. W czerwonym mroku ciągnęły się hen szeregi kolumn podpierających kamienny strop.

Dopiero gdy uszedłem już kilkadziesiąt kroków, uświadomiłem sobie, że sala ta jest znacznie większa od całego gmachu muzeum i że jestem w podziemiach.

Na potężnych drewnianych postumentach przy ścianach i kolumnach stały i leżały jakieś płyty, grubo ociosane bloki, głowice porozbijanych kolumn, fragmenty rzeźbionych gzymsów, misternych arkad.

Półmrok nie pozwalał czytać objaśnień wypisanych po łacinie drobnym, paciorkowatym pismem. Dopiero przy marmurowym gzymsie, ozdobionym delikatnym ornamentem z kwiatów i liści, zdołałem odczytać: „Wyspa Corvo, zatoka lwów, zachodnie wybrzeże, 1898”.

Czerwonawy mrok podziemia, zadziwiające szczegóły architektoniczne i ornamenty — bez wątpienia pomniki bardzo starej kultury, ślady skałotoczy świadczące, że większość zgromadzonych tu przedmiotów pochodzi z dna morskiego, zagadkowy rysunek na globusie — wszystko to razem stwarzało szczególną atmosferę tajemniczego i nerwowego oczekiwania. Wydało mi się nagle, że w istocie stoję u progu wielkiej tajemnicy — tak jak głosił napis przed wejściem. Jeszcze jeden krok tylko — a pojawi się ktoś, kto przemieni te okruchy zamarłej cywilizacji w piękne pałace i świątynie nieznanego antycznego świata. Byłyżby wszystkie te kawałki kamienia, zachowujące ślady dłuta nieznanych artystów, namacalnymi dowodami istnienia Atlantydy?

Powoli szedłem dalej. Oto kawałek wspaniałej surowej kolumny, brzeg wielkiego marmurowego pucharu, architraw z niewyraźnym ornamentem, kula z czarnego bazaltu, doskonale piękna kobieca ręka z marmuru…

Niezwykłe muzeum! Na jego eksponatach odciskało się piętno niezbadanej tajemnicy. Znać było na nich patynę — nie wieków, lecz tysiącleci. Zbyteczne tu były wymyślne objaśnienia, tak jak tam — na górze. Te kamienie przemawiały swoim własnym językiem, jasnym i pełnym zagadek zarazem. Ale takich zagadek nie rozwiążesz w kilku słowach.

Sala kończyła się niewielką alkową. Prowadziły do niej wąskie kamienne schodki. Alkowa była pusta i zalana jaskrawym dziennym światłem, które przenikało tu z góry. Wyszedłszy z mrocznej sali, musiałem przymrużyć oczy.

A kiedy je otworzyłem, zobaczyłem portret. Zwyczajny portret naturalnej wielkości człowieka na tle morskiego krajobrazu. W innej chwili, w innej sytuacji, nie wywarłby pewnie na mnie specjalnego wrażenia. Ale wtedy, po zwiedzeniu, podziemnego muzeum, podniecony atmosferą jakiegoś tajemniczego oczekiwania doznałem oszołomienia.

Zastygłem w miejscu nie mogąc spuścić wzroku z twarzy męskiej, pięknej i smutnej.

Artysta przedstawił człowieka nad brzegiem oceanu. Zielonkawe fale biły w skalisty brzeg i rozbryzgiwały się na strzępy białej piany. Człowiek stał na występie skalnym, wśród ciemnych obrośniętych wodorostami głazów, oparty plecami o pionową grań urwiska. Jedną ręką przyciskał do piersi poły szerokiego purpurowego płaszcza, drugą, smukłą i silną, wyciągnął przed siebie obejmując nią występ skały, niby koło sterowe okrętu. Wiatr rozwiewał mu długie siwe włosy spięte na czole złotą klamrą. Twarz jego była gładka, blada, ale spokojna. Tylko głębokie fałdy w kątach ust świadczyły o latach ciężkich przeżyć. Szeroko otwarte oczy wpatrywały się w ocean. Był w nich ból, było pytanie, była olbrzymia wiedza.

— Napatrzyłeś się? — dobiegł mnie nagle głuchy, jakby spod ziemi, idący głos.

Drgnąłem i odwróciłem się.


U dołu, na schodkach wiodących do alkowy stał staruszek-dozorca.

— Kto to jest? — zapytałem cicho, wskazując na portret.

Staruszek uśmiechnął się.

— Urodził się dwanaście tysięcy lat temu. Udało mu się przeżyć swoją ojczyznę.

— Aha, więc to nie portret.

— Portret. Malowany w kilka dni po jego śmierci. Z pamięci. Ale podobny… Tak podobny — z zapadłej piersi staruszka wyrwało się coś jak westchnienie. — Jacques był utalentowanym artystą.

— Jacques? Kto to taki…?

— Jacques Marian Duval, mój przyjaciel. Przyjechaliśmy tu razem przeszło siedemdziesięt lat temu.

— Przepraszam, a pan… kim pan jest?

— Nazywam się Antonio Salvator di Riveira. Mam wątpliwy zaszczyt tytułować się uczonym kustoszem tego jarmarcznego bałaganu, który widziałeś na górze.

Zagryzłem wargi. Starzec wpatrywał się we mnie uważnie, zmrużywszy sine, załzawione oczy.

— Co cię jeszcze interesuje?

Wskazałem na wnętrze mrocznej sali.

— Skąd to wszystko?

— Chodź no tutaj — rzekł starzec zamiast odpowiedzi.

Jeszcze raz spojrzałem na portret i po kamiennych schodach zszedłem do sali.

— Ktoś ty? — zapytał, kiedy stałem obok niego.

Przedstawiłem się.

Staruszek otarł suchą ręką żółte, woskowe czoło.

— Przypominam sobie — mruknął patrząc na mnie. — Czytałem twoją artykuły o Atlantyku. Same bzdury. Nie przerywaj. Bzdury. Pod jednym względem masz tylko rację. Dno opada. Wciąż opada. Jego ojczyzna — wskazał na portret — idzie coraz głębiej.

— Nie rozumiem. On… kim on jest?

— Poczekaj… Jego rodacy obrabiali te kamienie. Widziałeś rękę dziewczynki? Doskonalszej ręki nie wyrzeźbił żaden ziemski artysta, odkąd istnieje ludzkość. A ornamenty? Widziałeś gdzie takie…?

— Nie — przyznałem.

— No pewnie. W sztuce nikt im jeszcze nie dorównał.

— Pan to wszystko wydobył z dna oceanu.

Staruszek uśmiechnął się pogardliwie.


— Ocean tyle oddał. Jeśli ktoś opuści się na dno… — Zamilkł, nie kończąc zdania, i odwrócił się.

— To znajdzie Atlantydę — podpowiedziałem.

— Po co szukać? — nerwowo zamachał chudymi, kościstymi ramionami. — Już ją dawno znaleziono. Jest tu dookoła. Jesteśmy w centrum prowincji południowo-wschodniej. Dwadzieścia mil na północ leży Wielki Port Wschodni. Stąd okręty ich wypływały ku brzegom Afryki i na Morze Śródziemne. Na zboczach tej góry, która zmieniała się w wyspę, mieściło się wielkie obserwatorium. Mówił tak, jak gdyby wszystko to był widział na własne oczy.

— Skąd pan wie? — nie wytrzymałem.

Nie zdenerwował się. Popatrzył na mnie uważnie, potem podjął cicho, jak gdyby rozmawiał sam z sobą.

— Jestem bardzo stary, to już moje ostatnie miesiące, jeśli nie dni. Całe życie poświęciłem jednej idei, chciałem oddać ludziom utracone przez nich ogniwo wielkiego łańcucha ich historii. Kpili ze mnie; durnie — bo byli durniami, mądrzy — bo mieli rozum, więc bali się i zazdrościli. Ale przysięgłem mu, że się nie poddam — staruszek wskazał na alkowę — i starałem się dotrzymać przysięgi.

Zamilkł na chwilę, a potem ciągnął:

— Zgromadziłem tu wszystko, co się dało zebrać przez marne siedemdziesiąt lat ludzkiego życia. O każdym z tych kamieni można napisać księgę. Teraz nie mam już ani sił, ani pieniędzy. W ojczyźnie uznano mnie za przestępcę, który ukradł i roztrwonił majątek całej rodziny. Swojej rodziny. Rozumiesz… Te kamienie pochłonęły wszystko.

I gdybym miał jeszcze więcej… — machnął ręką.

— Ale dlaczego nie napisał pan o tym?

— Po pierwsze dlatego, że byłem młody i głupi. Chciałem dowiedzieć się więcej i od razu oszołomić świat swoimi odkryciami. Potem, kiedy zmądrzałem, wiedziałem już tyle, że nikt mi nie uwierzył. Niejednemu było to na rękę. Wielu chciało zajmować się historią jego ojczyzny — znowu wskazał w stronę alkowy — a dowody miałem tylko ja. Wiesz, co zrobiono z moim pierwszym rękopisem? Był to traktat naukowy, a wydano go jako powieść fantastyczną. Omal nie zwariowałem.

Wystąpiłem do sądu, uznano mnie za niespełna rozumu. Musiałem przez wiele lat cicho siedzieć, żeby nie dostać się do domu wariatów. Drugiej książki nikt nie chciał wydać. W Londynie i w Nowym Jorku pamiętano o moim „szaleństwie”. Kiedy wreszcie postanowiłem sam wydać książkę, nie miałem już pieniędzy na druk.


— Jak to, więc w całym świecie nie znalazł się nikt?…

— Nie przerywaj… Twój kraj też by nie chciał mieć do czynienia z wariatem. Żądano ode mnie dowodów autentyczności wszystkiego, co tu jest. Był to wielki skandal. Do gardła skoczę temu, kto nie wierzy, ale nie zniżę się do udowadniania, żem nie łgarz.

— Jakie dowody? Czy te pomniki nie mówią same za siebie? Nie jestem specjalistą, ale…

Starzec roześmiał się przejmująco.

— Oczywiście — zawołał, wycierając brudną chustką załzawione oczy — jak najoczywiściej. Ale ci, co to widzą, żądają, u diabła, dowodów.

Wiedzą, że stary di Riveira po śmierci Jacques’a Duvala przez całe życie pracował sam. Świadków nie ma. Mógł podrobić dokumenty, książki muzealne. Mógł sam, własnoręcznie wyrzeźbić wszystkie te kolumny, ornamenty, łuki, ślady skałotoczy, rękę dziewczynki… Cha! cha! cha!..

Jego ostry, przenikliwy śmiech długo rozlegał się echem w tej dziwnej sali. Starzec już zamilkł i znów ocierał oczy zatłuszczoną chustką, a śmiech wciąż jeszcze brzmiał gdzieś daleko za dwuszeregiem kamiennych kolumn.

Znów poczułem się głupio i pomyślałem, że jednak ludzie, co go mieli za wariata, nie byli tak dalecy od prawdy.

— Nie — rzekł — jakby znów czytając w moich myślach. — Nie, nie!

… Wszystko to jest znacznie bardziej skomplikowane, niż sądzisz… Ale dość. Ruszaj! Czas zamykać muzeum.

— A portret? — zaprotestowałem. — Kogo przedstawia?

— Chcesz wiedzieć?

— Chcę. Zamyślił się.

— Mógłbym cię zbyć pierwszą lepszą bzdurą — rzekł — albo po prostu wyrzucić za natręctwo. Wyrzuciłem stąd już niejednego amatora cudzych tajemnic, zwłaszcza spośród dziennikarskich łgarzy. Nienawidzę ich…

Tego losu nie uniknął i szlachetny sir Francis Snowdan z Królewskiego Towarzystwa… Próbował twierdzić, dureń, że widzi tu pamiątki kultury kreteńskiej i egejskiej, a nie to, co naprawdę tu jest. Żebyś widział, jak stąd fruwał. Wyrzuciłem za nim jego teczkę, melonik i parasol. Ale ty…

Nie twierdzę, że mi się podobasz. Jeszcze cię nie rozgryzłem. Możeś i nie lepszy od innych. W każdym razie coś niecoś ci opowiem. U ciebie w kraju nikt nie słyszał o moich pracach. Ale jeden warunek — nie zrobisz z tego zajmującej bajeczki dla grzecznych dzieci. Przynajmniej, póki ja żyję.

Przyrzekasz?

— Chce pan, żebym pańskie opowiadanie zachował w tajemnicy?


— Chcę, co powiedziałem — wybuchnął di Riveira. — Nie zrobisz bajeczki z historii zaginionego ludu. Rozumiesz? Wszystko, co usłyszysz, to były fakty. Gdybym wierzył w Boga, mógłbym przysiąc. Ale przestałem wierzyć już siedemdziesiąt lat temu. W dodatku tylko raz w życiu przysięgałem. Nie żądam, żebyś mi wierzył, chcę tylko, żebyś przyrzekł nie żartować z moich słów. Najlepszy sposób utopienia prawdy to zrobić z niej jeszcze jedno opowiadanie fantastyczne.

— Z czego wywnioskował pan, że ja…

— Dlatego, że połowa książek biblioteki, przez którą szedłeś, to niesumienne i ignoranckie spekulacje oparte na moich odkryciach.

Dlatego, że moja pierwsza naukowa publikacja… Zresztą sam wiesz…

— Przyrzekam, że nie napiszę opowiadania fantastycznego — wypowiedziałem uroczyście.

— Dopóki ja żyję — powtórzył di Riveira. — Amen. Słuchaj więc…

Zresztą, nie… Idź do biblioteki i zaczekaj.

Odwrócił się i ze stękaniem poszedł schodami do alkowy. Powolutku przeszedłem mroczną salę. Po kilku krokach obejrzałem się ostrożnie.

Starzec, głęboko zamyślony, stał przed portretem wpatrując się weń z uporem.

Czekałem dość długo. Wreszcie usłyszałem szuranie butów starca i Don Antonio pojawił się u wejścia do biblioteki.

— Muszę jeszcze zamknąć drzwi — burknął nie patrząc na mnie. — Stróż już od kilku dni choruje i muszę pełnić jego obowiązki. Nędzne grosze, które gapie płacą za wejście, to jedyne dochody muzeum. Nie możemy sobie pozwolić na zrezygnowanie z nich.

— A może byśmy poszli do kawiarni?… — rzekłem niepewnie i natychmiast pożałowałem propozycji.

Starzec odwrócił się szybko. Jego oczy zalśniły gwałtownie, twarz wykrzywiła się w złym grymasie. Z pewnością miałem wtedy minę nader wystraszoną i głupią, di Riveira bowiem wstrzymał już, już wychodzące mu z ust przekleństwo i badawczo wpił się we mnie oczyma. Stopniowo twarz jego odzyskała normalny wyraz. Rzekł obojętnie:

— Chodźmy… Tylko uprzedzam — nie mam ani grosza. W ostatnich dniach do muzeum nikt nie zaglądał… prócz ciebie.

* * *

Wyszliśmy. Słońce wisiało już nisko nad horyzontem. Lekka bryza niosła wilgotny chłodek. Od jej porywów zaczynały szeleścić szerokie liście palm. Opodal wzdychał z szumem ocean.

Przy wejściu do muzeum na kamiennej ławce leżała paczka czasopism.

Di Riveira podniósł je, przekartkował i ostrożnie położył na fotelu stojącym w hallu.

— Jałmużna dla naszego muzeum — wyjaśnił zamykając ciężkie dębowe drzwi. — Przysyłają bezpłatnie. Tu i ówdzie jeszcze o nas pamiętają.

Obfita kolacja przeciągała się. Kwaśnym winem popijaliśmy ostre miejscowe potrawy, wymieniając zdawkowe uwagi. Kiedy na stole pojawiły się maleńkie filiżaneczki dymiącej aromatycznej kawy, starzec wytarł bibułką cienkie, blade wargi, spojrzał na mnie uważnie i rzekł:

— Chciałeś znać historię portretu. Słuchaj. Portret ten przedstawia człowieka, którego fale wyrzuciły o kilka mil stąd, tam, za tym skalistym cyplem, 28 czerwca 1889 roku. Tego rana brodziło koło brzegu dwóch młodych wartogłowów. Jeden z nich chciał zostać językoznawcą.

Przyjechał na Maderę doskonalić swoją portugalszczyznę. Ale interesowały go języki w ogóle. Miał właśnie w kieszeni tomik wierszy Safony i wykrzykiwał na cały głos wdzięczne strofy starogreckie, usiłując przekrzyczeć ocean. Drugi był malarzem. Przyjechał malować ocean, niebo i wodę. Idąc wzdłuż brzegu, językoznawca i malarz zauważyli na mokrym piasku czerwoną plamę. Podeszli bliżej i zobaczyli wspaniały płaszcz z zadziwiająco lekkiej i elastycznej purpurowej tkaniny, przetykanej złotą nitką.

Oświadczyłem, że to rzymska toga, a Jacques, że to płaszcz Holendra-tułacza porwany przez huragan. Zabraliśmy płaszcz i poszli. O sto kroków dalej zobaczyliśmy człowieka. Leżał na piasku, silne ręce rozłożył szeroko rozkrzyżowane. Twarz kryły mu długie, siwe jak srebro włosy. Wyglądał na śpiącego, ale byliśmy pewni, że nie żyje. Jednak żył jeszcze. Lekki oddech ledwie poruszał potężną piersią. Doprowadziliśmy go do przytomności. Niestety, nie na długo. W kilka godzin później zmarł nam na rękach. Spełniając jego wolę, zawinęliśmy ciało w przetykany złotem płaszcz, przywiązali ciężki kamień u nóg i rzucili z wysokiego urwiska do oceanu. W kilka dni później Jacques namalował jego portret — ten sam, który widziałeś. Po śmierci Jacques’a wziąłem ten portret do muzeum, które właśnie zacząłem tworzyć. Mówię oczywiście o podziemnym muzeum — dodał di Riveira po krótkiej przerwie.

— No a co dalej? — spytałem.

— O portrecie już wszystko — rzekł cicho starzec — skały i ocean Jacques malował z natury. Sam rozpoznasz miejsce, jeśli kiedy będziesz na tym cyplu. Zajrzyj tam. Ocean przyjął tam w swoje łono ostatniego człowieka Atlantydy.

— Ostatniego człowieka… Atlantydy? — powtórzyłem zbity z tropu i pewien, że się przesłyszałem.

— Tak. Człowiek ten wrócił na Ziemię po dwunastu tysiącach ziemskich lat i nie znalazł nawet miejsca, gdzie była jego ojczyzna.

Poczułem, że w głowie zaczyna mi się kręcić. Błysnęła myś „Ktoś z nas zwariował. Albośmy się obaj wstawili”.

Łyknąłem kawy i wpatrywałem się w starca.

Di Riveira splótł cienkie palce i podparłszy na nich ostry suchy podbródek patrzył na ciemniejący ocean. Wiatr rozwiewał rzadkie włosy na jego żółtej, przypominającej pergamin czaszce.

— Może pan powie jaśniej — poprosiłem. Milczał.

— Jak mam rozumieć „dwanaście tysięcy lat”?

— Oczywiście dosłownie.

Wzruszyłem ramionami. Zdenerwował się.

— Nie śpiesz się z pochopnymi wnioskami. Pomyśl.

— Nie jestem specjalistą od rozwiązywania takich zagadek. To coś, jak z modelem karaweli Kolumba… „zrobiona własnoręcznie przez jego towarzysza”. Zdaje się, tak tam jest napisane.

Starzec uśmiechnął się.

— Jesteś lepszym obserwatorem, niż myślałem. Tam dużo śmiecia, pewnie. Ale karawela autentyczna. Etykietka na kilu oznacza datę restauracji, nic więcej.

— A mimo wszystko nie rozumiem.

— Chcesz powiedzieć „nie wierzę”?

— Można i tak…

Przyszło mi nagle do głowy, że padłem ofiarą jakiejś dziwnej mistyfikacji, poczułem zmęczenie i wstręt. Czyżby to wszystko było sprytną inscenizacją? Zacząłem żałować zmarnowanego dnia.

Di Riveira siedział i wciąż milczał. Oczy miał zamknięte. Sprawiał wrażenie śpiącego.

— Ot, widzisz — rzekł wreszcie, nie podnosząc powiek. — Trudno w to uwierzyć. Z punktu widzenia każdego durnia masz oczywiście rację. Ale gdzie przebiega granica — uderzył nagle kościstymi pięściami w stół — gdzie przebiega granica między „prawdopodobnym” i „nieprawdopodobnym”? Milczysz!

Gotów byłeś uwierzyć, że kamienie z podziemnego muzeum, to resztki kultury Atlantów. To dlaczego nie wierzysz, że Atlanta, ostatni Atlanta, wskazał miejsce tych znalezisk. Nie wierzysz w możliwość wskrzeszenia człowieka?… Ja też nie wierzę. Kiedy umrę, żadna siła nie zdoła mnie wskrzesić. On też nie zmartwychwstał. Umarł, pierwszy i ostatni raz na moich rękach, siedemdziesiąt lat temu. I pochowałem go tam, gdzie znalazł mogiłę jego lud. „Mało zdążył opowiedzieć, był bardzo słaby. Ale starczy tego, żeby ludzie naszych czasów mogli odnaleźć zatopione miasta Atlantydy. Gdyby tylko chcieli uwierzyć w niewiarygodne.

Ja uwierzyłem i znalazłem wszystko to, co widziałeś w podziemiach muzeum. Ale mogłem przebadać tylko niegłębokie miejsca w przybrzeżnej strefie wysp. Nie miałem ani pieniędzy, ani środków do badań głębin oceanu. A ci, co mieli pieniądze, nie wierzyli mi. Raz tylko udało mi się namówić pewnego Amerykanina do przeprowadzenia badań na dużej głębokości.

Był to rok 1914, lato. Przez kilka miesięcy dragowaliśmy dno w miejscu, gdzie powinno się było znajdować wielkie miasto Atlantów. Ale dragi wyciągały tylko popiół wulkaniczny i kawałki porowatej lawy.

Amerykanin był wściekły. Groził, że wyrzuci mnie za burtę, wreszcie wysadził na pustynną rafę w zachodniej grupie Azorów. Spędziłem tam sam jak palec kilka tygodni i omal nie umarłem z głodu. Ale mimo wszystko dureń wyświadczył mi wielką przysługę. Tam na tej rafie znalazłem w piasku laguny marmurową dziewczęcą rękę, kawałek cudownego posągu jakiegoś genialnego rzeźbiarza Atlantydy. Widziałeś ją. Już sobie ostrzyłem zęby na tego osła, jaki to miażdżący list napiszę do niego po powrocie. Ale kiedy udało mi się wrócić na Maderę, w Europie wrzała wojna. Atlantyda nie interesowała już nawet historyków i pisarzy.

Przez długi czas nie mogłem pojąć przyczyn naszego niepowodzenia.

Wreszcie zrozumiałem. Miałem kawałki bazaltu, które wyciągnęła draga.

Kilka lat temu przesłałem jeden z nich do laboratorium w Cambridge. Tam określono absolutny wiek skały. Równe dwanaście tysięcy lat. Rozumiesz.

Zapadaniu się Atlantydy towarzyszyły olbrzymie kataklizmy. Tak utrzymywał i Platon. Prawdopodobnie miasto, któregośmy szukali, leżało przywalone warstwami popiołów wulkanicznych i potokami lawy.

Di Riveira zamilkł. Słońce zaszło i nad naszymi głowami zabłysły pierwsze gwiazdy. Wiatr robił się coraz bardziej rześki, coraz głośniej szeleściły liście palm.

— No, na mnie czas — rzekł starzec, wstając od stołu. — Dziękuję za kolację. Chyba wezmę resztki pasztetu i chleb. Mój stary dozorca jest chory i nie wychodzi. Trzeba mu dać jeść.


Pośpiesznie zawinął resztki kolacji w papierowe serwetki i schował wszystko do kieszeni.

— Więc jak ostatecznie było z tym Atlantą — zapytałem przy wyjściu z kawiarni — skąd wziął się na brzegu… i jak zdołał pan się z nim porozumieć?

— Nie poszło łatwo — odparł di Riveira. — Zanim zrozumieliśmy go, spróbowaliśmy z dziesięciu chyba języków. A gdy zrozumieliśmy, przydała się moja greka. Jest trochę podobna do jednego z języków Atlantydy. Aha… jeszcze jedno… Atlanci, najprawdopodobniej, posiadali wielki dar, którego brak ludziom dzisiejszym. Mam wrażenie, że znali sztukę telepatii. Jeszcze w niejednym nas wyprzedzili.

— No, a sam Atlanta — upierałem się — nie wynurzył się też chyba z dna Atlantyku?

— Czy nie powiedziałem? — zmiarkował się starzec. — Oczywiście, że nie. Nawet nie wiedział o istnieniu oceanu. On… Ale to bardzo długa historia. Jestem zmęczony — potarł ręką czoło. — W głowie mi się kręci.

Człowiek nieprzyzwyczajony. Kolacja za obfita dla mnie… I wino…

Słuchaj, wszystko jedno i tak nie mam komu przekazać mojej tajemnicy.

Może ze mną umrzeć. Was, Rosjan, zupełnie nie znam. Zresztą, przepraszam, znałem jednego i, zdaje się, niezły był chłopak. Wnioskując z tego, jak wściekle na was pluje wszelka hołota… jesteście nie tacy jak wszyscy. Jeśli się zdecyduję, może i zdradzę wam, gdzie szukać… Ale nie teraz… Bywaj…

Złapałem go za rękę.

— A co z Atlantą?

— Po co ci on teraz? I tak już wiesz więcej niż inni.

— Chciałbym zrozumieć… żeby uwierzyć…

— Opowiem ci… Ale później… Albo nie… Zresztą masz — wyciągnął z bocznej kieszeni pomięty zeszyt. — Po angielsku czytasz. Tu znajdziesz wszystko o nim. Tego nikt nie wie. Ale pamiętaj, żeś obiecał…

Wyciągnąłem rękę.

— Początek nie ma znaczenia, ostatnia strona też — wymamrotał wyrywając z zeszytu kilka kartek. — Resztę masz. Oddasz mi… przed odjazdem… Bywaj.

— Don Antonio — rzekłem ściskając jego suchą, zimną rękę. — Jeśli pan mi wierzy, mnie i nam, wierzy pan, że nikt z nas nie zakwestionuje pańskiego pierwszeństwa. Nasz szkuner ma głębinowe trały i sprzęt do pobierania próbek z dna. Mogę porozmawiać z kierownikiem ekspedycji, mogę go przekonać. Za tydzień, półtora kończymy remont i podnosimy kotwicę. Może zgodziłby się pan jechać z nami i wskazać miejsca badań.

Daję panu słowo…

Uśmiechnął się z goryczą.

— Trzeba było zarzucić kotwicę u brzegów Madery choćby kilka lat wcześniej. Podróż morska już nie dla mnie. Zresztą o tym potem… Potem.

Kiwnął głową, ruszył wolniutko w stronę bulwaru i wkrótce zniknął w tłumie przechodniów.

* * *

Dopiero przed świtem wróciłem na pokład. Kierownik obrugał mnie, zaniepokojony moją długą nieobecnością. Pokrótce opowiedziałem mu, gdzie byłem i kogo poznałem, potem zszedłem do kajuty i wydobyłem zeszyt starca.

Początkowo z trudnością odcyfrowywałem drobne paciorkowate pismo, wkrótce jednak wciągnąłem się i zacząłem czytać szybciej. Kiedy skończyłem ostatnią stronę rękopisu, słońce stało już wysoko nad horyzontem. Jeszcze raz przeczytałem całość i złapawszy kilka kartek papieru, zabrałem się niecierpliwie do pisania przekładu. Przytaczam go w całości.


PRZEKŁAD RĘKOPISU

don Antonia Salvatora di Riveiry

kustosza Muzeum Historycznego w Porto Alte

sporządzony przez autora

… — zaproponował Jacques. Ostrożnie przenieśliśmy nieznajomego w cień i Jacques zaczął robić mu sztuczne oddychanie.

— Dziwne — rzekł wreszcie, opuszczając bezwładne ręce nieznajomego. — Wszystko wskazuje, że wyrzuciła go na brzeg burza, która szalała przez całą ostatnią noc. Ale stawiam swoją paletę przeciw pudełku dziecięcych farbek, że niedługo przebywał w wodzie.

— Rób dalej swoje — poradziłem. — Oddycha równiej, wyraźnie słyszę wolne uderzenia serca.

— Co za atleta — zachwycał się Jacques podnosząc i opuszczając ręce nieznajomego. — Popatrz, jak zbudowany. Mieliśmy w Akademii Włocha — pozował nam do malowania rzymskich bogów. Klnę się na wszystkie moje obrazy, te co już namalowałem i te co namaluję, przy tym człowieku wyglądałby jak chuchro. Jak myślisz, ile on ma lat? Gdyby nie ta śnieżna siwizna, powiedziałbym, że niedużo, trochę starszy od ciebie czy mnie.

— Nie, na pewno dużo starszy — zaoponowałem. — Spójrz na jego twarz.

— Twarz śpiącego greckiego boga — rzekł Jacques — śpiący Apollo.

Widziałem ten posąg w zeszłym roku w Atenach.

— Pst… jakby się poruszył.

— Rozetrzyj mu skronie — rzucił Jacques, masując szeroką pierś nieznajomego.

Odgarnąłem ze skroni długie białe włosy i znalazłem lekką złotą obręcz ściśle opasującą głowę.

— Spójrz, Jacques!

— Dziwna ozdoba. I taki sam wzór jak na płaszczu. Znaczy, że był to jego płaszcz.

— Bez wątpienia.

— Może to aktor… w czasie widowiska zmyła go fala z pokładu?

— Zaraz się dowiemy. Wraca do siebie. Nieznajomy poruszył się, rzęsy mu drgnęły.

Rzecz dziwna, w tejże chwili pociemniało mi w oczach i wyraźnie ujrzałem niezgłębioną czerń nieba usianą niewiarygodnie jasnymi gwiazdami. Wśród gwiazd wisiało strzępiaste, oślepiająco jaskrawe fiołkowobiałe słońce. Potrząsnąłem głową i wszystko nagle utonęło w białej mlecznej mgle. Miałem wrażenie, że lecę w jakąś przepaść bez dna.

Wszystko to trwało kilka sekund. Kiedy przyszedłem do siebie i rozejrzałem się, dostrzegłem, że Jacques trze sobie czoło.

— Co ci jest? — spytałem go szeptem.

— Nie wiem. W głowie mi się zakręciło… Patrz, oprzytomniał.

Oczy nieznajomego wpatrywały się we mnie i Jacques’a.

— Niezmiernie się cieszę, że czuje się pan lepiej — rzekł szybko Jacques, uprzejmie uchylając kapelusza.

Nieznajomy szepnął kilka niezrozumiałych słów, potem spróbował unieść się na łokciu.

— Leżeć, proszę leżeć — Jacques podniósł ostrzegająco rękę. — Zaraz damy panu trochę wina. Donnerwetter, w jakim języku z nim gadać?

Wygląda, jakby niczego nie rozumiał.

Jacques podsunął szyjkę butelki do ust nieznajomego. Ten ledwie widocznie pokiwał głową.

— Niech pan pije, to pana wzmocni — rzekłem po angielsku, a potem powtórzyłem to samo w pięciu czy sześciu językach europejskich.


Nieznajomy wysłuchał mnie uważnie, ale najwyraźniej nie zrozumiał.

Potem sam coś powiedział. Głos jego brzmiał mile i dźwięcznie i miał miękką aksamitną barwę.

— Co to za język, Antonio? — szepnął Jacques. — Klnę się na paletę, że jak żyję, czegoś takiego nie słyszałem. Twarz ma czysto europejską, ale szwargoce, diabli wiedzą po jakiemu. Słyszałeś kiedyś coś takiego?

Przyznałem, że nie.

— Językoznawca, nie ma co — zakpił ze mnie przyjaciel.

Nieznajomy uważnie się w nas wpatrywał.

Potem poruszył lewą ręką i zrozumieliśmy, że chce się podnieść i prosi, by mu pomóc. Podnieśliśmy go i oparli plecami o występ skalny.

Podziękował lekkim skinieniem głowy i wpatrzył się w ocean.

— Może pobiec po lekarza? — zapytał cicho Jacques.

— Będziesz biegał do wieczora — zwróciłem mu uwagę. — Najbliższy dopiero w Funchal.

Nieznajomy znów zaczął mówić. Wsłuchiwałem się uważnie w jego mowę i nagle wyłowiłem znane słowa.

Odpowiedziałem mu po grecku. Zrozumiał mnie. Na jego twarzy pojawił się słaby uśmiech.

— Witam was, nowi ludzie Ziemi — odezwał się powoli — szczęśliwy jestem, że nie wszystko zginęło w ogniu, który strawił mój biedny kraj.

— Gdzie pański kraj?

— Teraz na dnie tego morza.

— Co on mówi? — przerwał mi Jacques, zauważywszy moje zdumienie.

— Poczekaj — zbyłem go. — Kim pan jest? Skąd pan jest? — zwróciłem się do nieznajomego.

— Moi rodacy nazywali siebie Atlantami. Czy dzisiejsi mieszkańcy Ziemi znają to słowo? Pamiętają o Atlantydzie?

— Żyje wśród nas legenda, że na miejscu tego oceanu istniał kiedyś kraj o tej nazwie.

— Legenda — powtórzył nieznajomy, a kąciki jego warg zadygotały boleśnie. — Słuchaj mnie uważnie, nowy człowieku Ziemi, który nie zapomniałeś języka swoich przodków. Wiele ci mam do powiedzenia, a czasu już mało… Jestem Atlantą, i kto wie, może ostatnim synem tego starożytnego ludu nieskończonego Wszechświata. Naszą ojczystą planetą była Assar. Krąży w systemie dwóch niebieskich słońc, o czterdzieści dwie linie promienia świetlnego* od tej gwiazdy — wskazał na dysk słoneczny prześwitujący przez obłoki. — Z dziesięciu planet rodziny Assar tylko na jednej powstało życie. Moi przodkowie już w niepamiętnych czasach odkryli źródła energii niebywałej mocy. Zaludnili najbliższe światy, potem zaczęli przedsiębrać dalsze wyprawy. Mniej więcej przed piętnastu tysiącami ziemskich lat, międzygwiezdne statki Atlantów dotarły do Ziemi. Warunki życia były tu prawie takie jak na Assar. Żyły tu rozumne istoty, podobne do Atlantów, ale stojące jeszcze na niezmiernie niskim poziomie rozwoju i kultury. Przybyszów było mało, Ziemian dużo. Wybuchały konflikty, lała się niepotrzebnie krew.

Trzy tysiące lat dziejów Atlantydy to historia ciągłych rzezi i wojen.

Stopniowo Atlanci stworzyli olbrzymie mocarstwo, którego potęga i wpływy wciąż rosły. Przybysze zmieszali się z wieloma plemionami Ziemian. Wytworzyła się nowa rasa ludzi pięknych i silnych, którzy na pamiątkę swoich odległych przodków też nazwali się Atlantami.

Jednakże w naszym bogatym i potężnym państwie człowiek nie był równy człowiekowi. Wiele było kryteriów nierówności, jedno z istotniejszych polegało na nierówności wiedzy. Obowiązywało ono nieustannie, od chwili wylądowania pierwszych Atlantów na Ziemi. W rezultacie całość wiedzy była dostępna tylko nielicznym bezpośrednim potomkom przybyłych z Assar Atlantów. Do nich należały źródła energii, oni znali przeszłość i decydowali o przyszłości, Atlantów tych zwano bogami, czyli wszechmocnymi, a ich najbliższych pomocników — kapłanami. Z upływem wieków wiedza bogów i kapłanów Atlantydy stała się całkowicie niedostępna i niezrozumiała nie tylko dla ludów ziemskich, ale nawet i dla ludu Atlantów. Umiejętność stosowania tej wiedzy uchodziła za nadprzyrodzony dar robienia cudów.

Urodziłem się w tym późnym okresie w rodzinie kapłańskiej.

Wprowadzono mnie we wszystkie arkana nauki. Muszę ci wyjaśnić, że Atlanci nie mieli już łączności z ojczystą planetą Assar. Do Ziemi dotarło zaledwie kilka statków Wielkiej Ekspedycji Międzygwiezdnej. Powrotu nie było. Wyczerpywały się zasoby energii. A na Ziemi nie znaleziono nic, co by mogło dać energię konieczną do wypraw międzygwiezdnych. Nie udało się również nawiązać łączności przy użyciu energii promieniowania.

Assar leży za daleko od Ziemi. Jednakże w rodzinach bogów i kapłanów z pokolenia na pokolenie przekazywano podania o dalekiej nieznanej ojczyźnie. Nocami niezliczone przyrządy górskich obserwatoriów kierowały się w tę stronę nieba, gdzie w gwiazdozbiorze Panny ledwie błyszczała błękitna gwiazda — podwójne słońce systemu Assar. W podziemnych kryjówkach, niby skarby niezmierne, spoczywały olbrzymie międzygwiezdne statki, na których Atlanci dotarli na Ziemię. Płonące serca statków już od trzydziestu wieków były martwe. Ale poszukiwania źródeł energii wciąż trwały.

Wreszcie pod lodami wielkiego południowego kontynentu znaleziono substancję zdolną wytworzyć potrzebne ilości energii. Zapadła decyzja o wysłaniu ekspedycji na Assar. Z trzech statków, stojących w podziemnych schronach, tylko jeden nadawał się jeszcze do lotów międzygwiezdnych.

Zbudować nowych nie mogliśmy. Ograniczając ilość ludzi, wtajemniczonych w całą wiedzę, nie tylko nie posuwaliśmy się w rozwoju, ale nawet traciliśmy to, cośmy zdobyli w przeszłości. Był to zasadniczy błąd. Ale ci, którzy go rozumieli, nie byli w stanie niczego zmienić.

Byłem jednym z tej garstki, którą wysłano na Assar. Wiedzieliśmy, że rozstajemy się z bliskimi na zawsze. Nasz statek międzygwiezdny rozwinie szybkość zbliżoną do szybkości promienia świetlnego. Czas popłynie dla nas wolniej niż na Ziemi. My będziemy mierzyć go latami, a na Ziemi upłyną tymczasem tysiąclecia. Dla naszych bliskich umieraliśmy, by odrodzić się w nowych, nieskończenie dalekich czasach. Start naszego statku był wielkim wydarzeniem dla Atlantydy. Rada Najwyższa zaliczyła wszystkich uczestników ekspedycji w poczet bogów. Ludowi ogłoszono, że bogowie, którzy niegdyś zstąpili z nieba na Ziemię, znów wracają do swoich niebiańskich pałaców.

Setki tysięcy ludzi przyszły nas odprowadzać. Nie tylko ludy Atlantydy, ale i wysłannicy wielu innych ziemskich plemion. Wszyscy z nabożnym strachem padli na twarze, kiedy nasz międzygwiezdny statek, ustawiony na wysokiej kamiennej wieży na skraju Zachodniej Pustyni, drgnął, zawisnął na oślepiającym słupie ognia i ciągnąc za sobą świecącą smugę dymu, znikł w nieskończonym przestworze nieba.

W pierwszych miesiącach lotu, póki szybkość statku nie osiągnęła górnej granicy, utrzymywaliśmy łączność z Centralnym Obserwatorium za pomocą energii promieniowania. Wiedzieliśmy, że na północy Atlantydy szykuje się jeszcze jedno ważne przedsięwzięcie. Daleka północ naszego kraju leżała pod lodem. Zwarta skorupa lodowa rozciągała się hen na zachód i wschód, zajmując przestrzeń wielokrotnie większą od całej Atlantydy. Często wiały stąd mroźne huragany, od których wymarzały nasze sady i zasiewy. Postanowiono zniszczyć lód przy użyciu tejże energii, która pędziła naprzód nasz statek międzygwiezdny. Wprawdzie niektórzy kapłani sprzeciwiali się temu projektowi, w obawie, że wyzwolona energia może nie tylko stopić lody, ale i zbudzić siły drzemiące w głębi planety. Bali się trzęsień ziemi, wybuchów wulkanów, zagłady miast. I nie pomylili się.


Ostatnia wiadomość, jaką wiązka promieni przekazała na nasz międzygwiezdny statek, była tragiczna. Ledwie na dalekiej północy zagrzmiały potężne eksplozje, a już całą Atlantydą targnęły potworne trzęsienia ziemi. W górach przebudziły się dawno wygasłe wulkany. Obok nich powstawały nowe. Rzeki rozpalonej lawy płynęły ku równinom i zburzonym miastom. „Morze zalewa południowo-zachodnią prowincję”

— tak brzmiało ostatnie zdanie, jakie dotarło do nas z ginącej ojczyzny.

Potem łączność urwała się. Domyśliliśmy się, że Centralne Obserwatorium Atlantydy zostało zniszczone.

Nieznajomy zamilkł, jego głowa bezsilnie opadła na pierś.

— Co ci powiedział? — zapytał Jacques, ciągnąc mnie za rękaw.

— Cicho bądź, znów wraca do przytomności.

Nieznajomy z wolna rozwarł powieki. Powiódł dokoła oczyma — potem znów wpatrzył się w ocean.

— Tracę siły — wyszeptał. — To już ostatnie chwile. Słuchajcie mnie, nowi ludzie Ziemi. Starajcie się zrozumieć i zapamiętać moje słowa. Nie wiem, jaki poziom osiągnęły wasze nauki. Ale jeśli nauka Atlantów zginęła razem z nimi, jeśli zaczynaliście wszystko od nowa, pamiętajcie…

w świecie wokół was, w najprostszych ciałach kryją się olbrzymie zasoby energii. Jeśli ją nieostrożnie wyzwolicie, czeka was los Atlantów. Bądźcie rozsądni.

Jego głos zadrżał i urwał się…

— W czym możesz nam pomóc? — zapytałem, odgarniając mu włosy opadłe na twarz.

— W niczym. Nade mną śmierć… Moi towarzysze pomarli w drodze, pochowałem ich w Kosmosie. Sam jeden wróciłem na Ziemię. Chciałem za wszelką cenę zobaczyć ojczyznę, nie wiedziałem, że została z niej tylko… legenda.

— Twoją ojczyzną jest cała Ziemia. Masz ją przed sobą.

— Dziękuję ci, nowy człowieku Ziemi. Kto wie, może masz rację. I z tą myślą lżej mi umierać. Nie ma nic gorszego nad samotność. Wreszcie pochowałem i Anar, moją wierną przyjaciółkę, wiecznie młodą towarzyszkę.

Na usta cisnęło mi się wciąż jedno pytanie. Zadałem je, ledwie Atlantyda umilkł.

— Czy dotarłeś wreszcie z przyjaciółmi na Assar?

Na jego wargach pojawił się pełen nieopisanej goryczy uśmiech.

— Niestety, lepiej by nam było nie dotrzeć. Tam martwe piaski zasypują ruiny martwych miast. Martwe są morza, bo zginęło w nich życie, a nawet powietrze przesycone jest zabójczym promieniowaniem. Nie wiedzieliśmy… i zapłaciliśmy za to. Naszym przodkom, którzy zamieszkiwali martwą planetę, nie starczyło w pewnej strasznej chwili rozsądku. W bezmyślnej okrutnej wojnie zniszczyli nawzajem i siebie, i wszystko, co żyło.

Kiedy zrozumieliśmy to, natychmiast opuściliśmy Assar. Niestety, los nasz był już przesądzony. Ja ginę ostatni, ale jestem bezgranicznie szczęśliwy, że przed końcem mej długiej wędrówki ujrzałem nowe pokolenie, nowych ludzi. W imię życia, nad które nie ma nic piękniejszego we wszechświecie, bądźcie rozsądni!

Głos jego brzmiał coraz ciszej, oddech urywał się.

— Co on mówi? — szeptał mi nad uchem Jacques.

— Ciszej, umiera…

— Więc nie możemy mu w niczym pomóc?

— W niczym.

Wargi nieznajomego drgnęły, ale głosu już prawie nie było słychać.

Przysunąłem się tuż do jego twarzy, próbując zrozumieć ostatnie słowa.

— Nowy człowieku, przyrzeknij mi, przysięgnij, że opowiesz ludziom o zatopionym kraju… Znajdź kamienie jego miast. Nie mogły przepaść bez śladu. Niech legenda stanie się prawdą. Przestrzeż swoje pokolenie.

— Przysięgam — rzekłem ściskając jego stygnące ręce.

— I jeszcze… W tę noc… statek międzygwiezdny… lądując… doznał awarii… Teraz… leży na dnie oceanu. Opuściłem go, kiedy tonął. Fale wyrzuciły mnie na ten brzeg. Szczęśliwy jestem… widziałem was…

Oddaj moje ciało oceanowi… Niech spocznie… tam… gdzie wszystko.

Ostatnich słów już nie dosłyszałem.

Padłem przy nim na kolana, chciałem się modlić i… zrozumiałem, że już nie ma po co. Czułem, że policzki mam mokre od łez i nie wstydziłem się tego.

Umierający drgnął. Głos jego znów nabrał siły.

— Ludzie nowej Ziemi, gdzie jesteście? Nie widzę was. Podajcie mi ręce. O, tak. Odchodzę… Żegnajcie.

W tejże chwili zdarzyło się coś niepojętego. Coś jak elektryczne iskry przeszyło moje ciało, przed oczyma zamigotały mi szeregi dziwnych obrazków i widoków niby w oszalałym, wirującym gwałtownie kalejdoskopie. Olbrzymie słoneczne miasta, domy, pałace z białego marmuru w ażurowej koronie kolumn, łuków i ornamentów, wysokie wieże podobne do ściętych piramid.

Modre fale pluskają o białe stopnie z marmuru i kołyszą zgrabnymi korpusami dziwnych lekkich okrętów. Tłumy wysokich, muskularnych mężczyzn i pięknych złotowłosych kobiet w odświętnych purpurowych strojach schodzą w dół po szerokich schodach. W mrocznych podziemiach, obok jakichś niezwykłych maszyn, krzątają się powoli surowi, siwi ludzie o przenikliwym, władczym spojrzeniu. Długie zaostrzone cygaro sterczy w błękit nieba… Morze głów ludzkich.

Wszystkie spojrzenia kierują się gdzieś w jeden punkt.

Wybuch — oślepiający płomień — i hen w dole płynie kraj niby gigantyczna mapa obramowana niebieskim morzem. Na niej ciemne plamy miast, nitki dróg, zielone pola i śnieżne czapy szczytów górskich.

I nagle wszystko to pokrywa czerń rozgwieżdżonego nieba, drgają świecące strzałki niezliczonych instrumentów… W długim jasnym korytarzu dwa rzędy drzwi. Malutki pokoik z czarnym prostokątem okna.

Za oknem noc i nieprawdopodobnie jasne gwiazdy. Tu blisko pochyla się młoda twarz kobiety. Czułe wargi otwierają się i coś szepczą. Jakaż przepiękna zjawa!

I znów szeregi obrazów pędzą jeden po drugim w oszałamiającym wirze. Szkarłatna zorza oświeca upiorne ruiny. Wokół bezkresna, martwa pustynia. Smugi piasku zasypują wyschłe lasy. Dwa niezachodzące słońca zalewają niebieskawym światłem powierzchnię planety dziobatą od olbrzymich lejów. Smętne postaci w ciemnych płaszczach jedna za drugą kryją się w walcowaty korpus statku.

Zasuwają się ciężkie drzwi i znów czerń nieba, i gwiazdy. Zaczynają się ruszać, szybciej, coraz szybciej, zmieniają się w migotliwe promienie niebieskiego ognia: oczy bolą od ich strasznego blasku, a one płoną i płoną. Wśród tego morza światła pojawia się czyjaś twarz. Zbliża się.

Poznaję ją… To ona…

I nagle wszystko od razu znika. Otwieram oczy. Nad wąskim brzegiem morza piętrzą się skały. Leniwie pluskają zielonkawe fale. Nieznajomy jakby spał. Ostrożnie opuszczam jego rękę na piasek. Zimna jak marmur.

To ręka trupa.

Patrzę na Jacques’a. Siedzi nieruchomo. Oczy ma szeroko otwarte.

Ostrożnie ujmuję go za ramię. Odwraca się.

— Widziałeś? — pytam.

W milczeniu potakuje.

— A zrozumiałeś?

— Oczywiście. To było jego życie.

* * *

Na tym urywa się rękopis don Antonia Salvatora di Riveiry, któremu przypadło w udziale spotkać i odprowadzić w ostatnią podróż ostatniego człowieka Atlantydy.

W kilka dni później szedłem z kierownikiem ekspedycji wzdłuż cienistego bulwaru Porto Alte. Nasz szkuner stał już gotowy do odpłynięcia.

Ciężkie drzwi muzeum okazały się zamknięte. Zastukałem — nie odezwał się nikt. Zaczęliśmy łomotać ile sił. Na łomot ten wylazł gdzieś z głębi parku zgarbiony siwy starowinka w czepku, w starej welwetowej kurtce i wytartych skórzanych spodniach. Jego żółta twarz, cała poorana gęstą siatką zmarszczek, przypominała pieczone jabłko.

— Zamknięte — wymamrotał bezzębnymi usty.

— Musimy się koniecznie widzieć z don Antoniem. Gdzie on jest?

— Nie ma go. Umarł. Wczoraj był pogrzeb.

Łzy pociekły po jego pomarszczonych policzkach, zaczął je ocierać rękawami welwetowej kurtki.

— Jak to? — spytałem zmieszany.

— Był na kolacji z jakimś turystą. Wrócił późno. W nocy zrobiło mu się źle, a pod wieczór umarł. Stary był. Stary. Wieczne odpoczywanie racz mu dać, Panie. Wymieniliśmy spojrzenia z kierownikiem.

— A pan jest tutejszym dozorcą? — spytałem staruszka.

— Tak, senhor.

— Nie pozwoliłby nam pan zajrzeć do muzeum?

Starzec pokręcił głową.

— Don Ricardo, sędzia, nie kazał nikogo wpuszczać. Muzeum zamknięte od ubiegłego roku. Don Antonio otwierał je sam, bez zezwolenia. Ja się boję…

— Chcielibyśmy tylko obejrzeć podziemną salę.

Starzec zamachał ręką.

— Niestety, senhor, to zupełnie niemożliwe. To podziemia klasztoru, który leży za obrębem muzeum. Przeor, jak się tylko dowiedział o śmierci don Antonia, od razu kazał mi oddać klucze od podziemi i biblioteki.

Księża już nawet drzwi zamurowali. Mówiłem don Ricardowi, sędziemu.

Tylko machnął ręką. Przeora wszyscy się tu boją. Paskudny człowiek, chociaż i ksiądz.

— No, a co ze zbiorami w podziemnej sali, z biblioteką?


— Teraz nie oddadzą. Przeor mówił, że to zbiory heretyckie. Don Antonio, mówi, przez wiele lat nie płacił czynszu za podziemia. Bibliotekę i zbiory, mówi, zabiera zamiast czynszu.

— Ależ to skandal! — oburzyłem się. — Zbiory mają bezcenną wartość.

Jak śmiał ten ciemny mnich…

— Poczekaj, aż będziemy w domu — przerwał mi kierownik. — Chcesz, żeby nas oskarżono o mieszanie się w wewnętrzne sprawy suwerennego państwa?

— Ależ to zbiory unikalne. Jeśli zostaną zniszczone…

— Możesz być spokojny, że nie zostaną. Oni świetnie wiedzą, ile są warte. Schowają je gdzieś jak najgłębiej, tak jak schowali wiele dokumentów świadczących przeciw nim.

— Ależ do tego nie wolno dopuścić. Można się zwrócić do Organizacji Narodów Zjednoczonych.

— A do papieża do Rzymu nie chcesz? — spytał drwiąco kierownik. — Komu będą w głowie zbiory prowincjonalnego muzeum? Gdzie masz dowody ich unikalności? Opowiadanie starego? Jego rękopis? Mało. Nie zapominaj, że jeszcze za życia zrobiono z niego wariata. Atlantyda, jeśli rzeczywiście istniała, wcześniej czy później się znajdzie…

Przed wyjściem wetknąłem staruszkowi kilka monet. Nie chciał ich wziąć.

— Niech pan weźmie — poprosiłem. — Jeśli panu niepotrzebne, niech pan kupi kwiatów na grób don Antonia.

— Dziękuję — rzekł starzec, a jego oczy znów napełniły się łzami — dziękuję, senhor.

— No i co teraz z sondowaniem? — zapytałem, kiedy podjeżdżaliśmy do Funchal.

— Było nie było, spróbujemy — odburknął kierownik bez szczególnego entuzjazmu.

Pobraliśmy z dziesięć próbek dna, w głębokich miejscach nie objętych programem naszych badań. Na powierzchnię wyciągnęliśmy tylko kawałki porowatej lawy bazaltowej.

W Moskwie okazało się, że wiek lawy wynosi rzeczywiście kilkanaście tysięcy lat.

* * *

Do referatu chciałem włączyć opis spotkań na Maderze, historię dziwnego Muzeum w Porto Alte i treść rękopisu don Antonia di Riveiry.

Jednakże kierownika aż zatrzęsło i nagadał mi kupę nieprzyjemnych słów.

— Trzeba mieć dobrze w głowie — rzekł na koniec. — Referat będzie zamieszczony w biuletynie Instytutu…

Ale na widok mej zawiedzionej miny trochę zmiękł.

— Jeśli już nie możesz wytrzymać, napisz o tym opowiadanie — doradził klepiąc mnie po ramieniu. — Tym bardziej że śmierć don Antonia zwolniła cię od złożonego mu przyrzeczenia.

Tak właśnie zrobiłem.


Przełożył Z. Burakowski


A. Dnieprow

RÓWNANIA MAXWELLA

<p>A. Dnieprow</p> <p>RÓWNANIA MAXWELLA</p>

Owa koszmarna przygoda zaczęła się pewnego sobotniego wieczoru.

Przeglądałem miejscową gazetę popołudniową i na ostatniej stronie natrafiłem na ogłoszenie: „Towarzystwo Kraftstudta przyjmuje od instytucji oraz osób prywatnych zlecenia na wykonanie wszelkiego rodzaju prac z zakresu obliczeń oraz analiz matematycznych. Gwarancja wysokiej jakości wykonania. Zlecenia kierować pod adresem: Weltstrasse 12”.

Było to akurat to, o czym nie śmiałem nawet marzyć. Przez wiele tygodni trudziłem się nad rozwiązaniem równań Maxwella, które opisywały zachowanie się fal elektromagnetycznych w ośrodkach niejednorodnych o osobliwej budowie. W końcu udało mi się dokonać szeregu przybliżeń i uproszczeń i nadać równaniom taką postać, że mogła je rozwiązać matematyczna elektronowa maszyna cyfrowa. Sądziłem już, że wypadnie mi przedsięwziąć podróż do stolicy, gdzie miałem zamiar prosić administrację ośrodka obliczeniowego, aby dokonano tam wszystkich potrzebnych mi obliczeń. Obecnie jednak ośrodek obliczeniowy zawalony jest zamówieniami wojskowymi. Nic tam nikogo nie obchodzą próby teoretyczne prowincjonalnego fizyka, interesującego się prawami rozchodzenia się fal radiowych.

A oto proszę, w naszym małym miasteczku znalazł się ośrodek obliczeniowy, który poprzez ogłoszenia prasowe poszukuje zleceniodawców.

Wstałem zza biurka i podszedłem do telefonu, chcąc natychmiast połączyć się z Towarzystwem Kraftstudta. W tym momencie zorientowałem się, że prócz adresu ośrodka obliczeniowego nie podano w gazecie nic więcej. „Solidny ośrodek matematyczny bez telefonu? To niemożliwe!” Wobec tego zadzwoniłem do redakcji gazety. — Niestety, to jest wszystko, cośmy otrzymali od Kraftstudta — powiedział sekretarz redakcji. — W ogłoszeniu nie podano żadnego telefonu.

W książce telefonicznej Towarzystwo Kraftstudta także nie figurowało.

Płonąc z niecierpliwości, by jak najszybciej otrzymać rozwiązania równań, wyczekiwałem poniedziałku. Parokrotnie odrywałem się od starannie wypisanych na papierze równań, za którymi kryły się skomplikowane procesy fizyczne, i myśli moje zwracały się ku Towarzystwu Kraftstudta. „Wychodzą ze słusznego założenia — rozważałem. — W naszych czasach, gdy każdej myśli człowieka próbuje się nadać postać wzoru matematycznego, trudno wykoncypować bardziej intratne zajęcie”. Ale, ale, kim właściwie jest ten Kraftstudt? Od dawna mieszkam w tym mieście, ale żadnego Kraftstudta chyba nie znam. Mówię „chyba”, bo jakoś bardzo niejasno przypominam sobie, że kiedyś, zdaje się, spotkałem się już z tym nazwiskiem. Ale gdzie, kiedy, w jakich okolicznościach, tego nie pamiętam.

Wreszcie nadszedł długo oczekiwany poniedziałek. Wsadziłem do kieszeni kartkę ze swoimi równaniami i wyruszyłem na poszukiwanie Weltstrasse 12. Mżył drobny wiosenny deszczyk, musiałem więc wziąć taksówkę.

— To dosyć daleko — rzekł kierowca — za rzeką, przy szpitalu psychiatrycznym.

W milczeniu skinąłem głową i pojechaliśmy.

Jechaliśmy około czterdziestu minut. Minąwszy rogatki miasta, przejechaliśmy przez most nad rzeką, okrążyliśmy jezioro i znaleźliśmy się na pagórkowatym terenie, porosłym wyschniętymi zeszłorocznymi chwastami. Gdzieniegdzie przebijała już wczesna wiosenna zieleń.

Wreszcie ukazały się dachy, a potem czerwona cegła murów położonego w dole szpitala psychiatrycznego, który w naszym mieście nazwano żartobliwie „przybytkiem mędrców”.

Wzdłuż wysokiego murowanego ogrodzenia z tłuczonym szkłem biegła droga wysypana szlaką. Kierowca skręcał kilka razy w labiryncie murów.

W końcu zatrzymał auto przed niewielkimi drzwiami.

— To tu. Dwunasty numer.

Byłem niemile zaskoczony, gdy się zorientowałem, że drzwi, które według wszelkiego prawdopodobieństwa prowadziły do biura Towarzystwa Kraftstudta, stanowiły jednocześnie wejście do „przybytku mędrców”. „Czy Kraftstudt aby nie zaangażował wariatów do wykonywania wszelkiego rodzaju prac matematycznych?” — pomyślałem sobie i uśmiechnąłem się.

Podszedłem do drzwi i nacisnąłem guzik dzwonka. Czekałem długo, chyba z pięć minut. Wreszcie drzwi się otworzyły. Ukazał się w nich młody człowiek o bladej twarzy i zjeżonych gęstych włosach, mrużąc oczy porażone światłem dziennym.

— Słucham pana? — zwrócił się do mnie.

— Czy tu się mieści Towarzystwo Matematyczne Kraftstudta? — zapytałem.

— Tak.

— Panowie dawali ogłoszenie w gazecie…

— Tak.

— Przyniosłem zamówienie.

— Proszę, niech pan pozwoli.

Zwróciłem się do kierowcy, powiedziałem, żeby zaczekał, i pochylając się wszedłem do środka. Gdy zamknęły się za mną drzwi, znalazłem się w zupełnych ciemnościach.

— Proszę, niech pan pozwoli za mną. Ostrożnie, tu schodki. Teraz na lewo. Znów schodki. Teraz pójdziemy w górę…

Mówiąc to, mój przewodnik prowadził mnie za rękę przez ciemne, kręte korytarze, schodami to w dół, to w górę…

Wreszcie nad głową zajaśniało przyćmione żółtawe światło; wspiąwszy się po stromych kamiennych schodach Znalazłem się w niewielkim hallu z oszkloną przegrodą. Młody człowiek szybko wszedł za przepierzenie, otworzył szerokie okienko i zwrócił się do mnie:

— Słucham pana.

Miałem uczucie, jakbym trafił nie tu, gdzie trzeba. Ten półmrok, ten podziemny labirynt i wreszcie ten głuchy pokój, bez okien, z jedną jedyną słabiutką żarówką pod sufitem — to wszystko w żaden sposób nie kojarzyło mi się z nowoczesnym ośrodkiem obliczeniowym.

Stałem, oglądając się z niedowierzaniem wokół.

— Słucham pana — powtórzył młody człowiek, wychylając się przez okienko.

— Ach, tak! A więc to tu mieści się ośrodek obliczeniowy Towarzystwa Kraftstudta?

— Tak, tak — przerwał mi z nutą zniecierpliwienia w głosie. — Mówiłem już panu, że tutaj. O co chodzi w pańskim zamówieniu?

Wyciągnąłem z kieszeni kartkę z zapisem równań i podałem mu przez okienko.

— To jest przybliżenie liniowe tych oto równań, podane w pochodnych cząstkowych — zacząłem wyjaśniać niepewnym głosem. — Chciałbym, żeby panowie rozwiązali mi je cyfrowo, przynajmniej na granicy dwóch ośrodków… Rozumie pan, to jest równanie dyspersji i tutaj szybkość rozchodzenia się fal radiowych jest zmienna w każdym punkcie.

Młody człowiek zmiął w dłoni moją kartkę i zwrócił się do mnie nieoczekiwanie.

— Wszystko jasne. Na kiedy potrzebne jest panu rozwiązanie?

— Jak to na kiedy? — zdziwiłem się. — To panowie powinni mi powiedzieć, kiedy otrzymam wynik.

— Jutro. Odpowiada panu? — zapytał, zwróciwszy na mnie czarne oczy o głębokim spojrzeniu.

— Jutro?!

— Tak, jutro. Powiedzmy, na godzinę dwunastą.

— Boże, cóż za maszynę panowie mają?! Tak szybko pracuje?

— Więc tak, jutro o dwunastej otrzyma pan rozwiązanie. Cena — czterysta marek. Opłata gotówką.

Bez słowa podałem mu pieniądze i wizytówkę, na której widniało moje nazwisko oraz adres.

Prowadząc mnie przez podziemny labirynt do wyjścia, młody człowiek zapytał:

— Ach, więc to pan jest profesorem Rauchem?

— Tak, owszem. A dlaczego pan pyta?

— Kiedy organizowaliśmy ośrodek obliczeniowy, przypuszczaliśmy, że wcześniej czy później zjawi się pan u nas.

— Dlaczego panowie tak sądzili? — zapytałem.

— A od kogóż jeszcze można spodziewać się zleceń w tej dziurze?

Odpowiedź wydała mi się całkiem przekonująca.

Nie zdążyłem się nawet pożegnać z młodym człowiekiem, gdy drzwi się za mną zatrzasnęły.

W drodze powrotnej przez cały czas myślałem o tym dziwnym ośrodku obliczeniowym, który znajdował się pod wspólnym dachem z „przybytkiem mędrców”. Gdzie i kiedy spotkałem się z nazwiskiem Kraftstudta?

Nazajutrz z niecierpliwością oczekiwałem porannej poczty.

Gdy o godzinie pół do dwunastej rozległ się przy drzwiach dzwonek, zerwałem się z miejsca i ruszyłem, by otworzyć listonoszowi. Ku swemu zdumieniu ujrzałem przed sobą chudziutką, bladą dziewczynkę, trzymającą w rękach wielką niebieską kopertę.

— Czy pan profesor Rauch? — zapytała.

— Tak.

— Przyniosłam przesyłkę od Kraftstudta. Proszę o pokwitowanie.

Cieniutkie jej rączki grzebały chwilę w kieszeniach palta, po czym dziewczynka podała mi książkę.

Na pierwszej kartce książki, którą mi wręczyła, widniało jedno jedyne nazwisko — moje. Pokwitowałem i chciałem jej dać parę fenigów.

— O, co pan — zarumieniła się i bąknąwszy cichutko „do widzenia”, ulotniła się.

Z kopertą w ręku wróciłem do gabinetu. Patrząc na fotokopię gęsto zapisanego rękopisu, z początku nie mogłem nic zrozumieć. Po elektronowej matematycznej maszynie cyfrowej spodziewałem się czegoś wręcz innego: długich kolumienek cyfr, w których po jednej stronie powinny widnieć wartości argumentów, po drugiej zaś — wartości rozwiązania równań.

To, co miałem przed sobą, w niczym tego nie przypominało. Było to dokładne i kompletne rozwiązanie moich równań!

Przebiegłem oczami kartkę po kartce, coraz bardziej zagłębiając się w ścisłe i zdumiewające swą doskonałością, jasnością i pomysłowością obliczenia. Człowiek, który rozwiązywał równania, dysponował imponującą wiedzą matematyczną… Mogliby mu jej pozazdrościć najtężsi matematycy. Rozwiązania dokonano w oparciu o prawie wszystkie dziedziny matematyki: teorię równań różniczkowych i całkowych, liniowych i nieliniowych, teorię funkcji zmiennej zespolonej, teorię grup, teorię mnogości — a nawet o takie działy matematyczne, zdawałoby się, nie mające bliższego związku z tym konkretnym problemem, jak topologia, teoria liczb oraz logika matematyczna.

Omal nie krzyknąłem z podziwu, gdy w wyniku uogólnienia wielkiej ilości twierdzeń, rozwiązań szczególnych, wzorów i równań, pojawiło się wreszcie i samo rozwiązanie, którego zapis matematyczny zajmował całe trzy wiersze.

Najbardziej jednak fantastyczne było to, że nieznany matematyk postarał się również nadać owej tasiemcowej formule zapis przejrzysty.

Znalazł on przybliżoną, lecz bardzo przy tym ścisłą, krótką i prostą formę zapisu matematycznego, składającego się z samych tylko elementarnych wyrażeń algebraicznych i trygonometrycznych.

Na końcu, na niewielkiej wklejce, rozwiązanie równań zostało przedstawione w formie graficznej.

Niczego więcej nie można było sobie życzyć. Równanie, które jak sądziłem nie da się przedstawić w postaci skończonej, zostało rozwiązane.

Ochłonąwszy z pierwszego zdziwienia i zachwytu, zabrałem się ponownie do dokładniejszego studiowania fotokopii. Tym razem zauważyłem, że człowiek, który rozwiązywał moje zadanie, pisał gorączkowo, drobniutkim pismem, jakby chcąc zaoszczędzić każdy milimetr papieru i każdą sekundę czasu. Całość stanowiła dwadzieścia osiem stron i wyobraziłem sobie, jak tytaniczna musiała być praca owego matematyka. Proszę spróbować napisać własnoręcznie w ciągu jednej doby list do kogoś ze znajomych o objętości dwudziestu ośmiu stron albo zapełnić dwadzieścia osiem stron własnego życiorysu, lub wreszcie spróbować z jakiejkolwiek bądź książki, w sposób zupełnie mechaniczny, bez zwracania uwagi na sens słów, po prostu zwyczajnie przepisać dwadzieścia osiem stron, a przekonacie się, że to piekielna praca.

A nie był to przecież list do znajomego ani też przepisany fragment starego romansu. Było to rozwiązanie niezwykle skomplikowanego zagadnienia matematycznego i pomyśleć — dokonano tego w ciągu jednej doby! Przez kilka godzin bez przerwy wlepiałem oczy w zapisane kartki i z każdą godziną coraz bardziej rosło moje zdumienie.

Gdzie Kraftstudt wynalazł takiego matematyka? Na jakich warunkach pracuje u niego? Co to za jeden? Chyba jakiś nieznany geniusz? A może to jeden z tych przypadków cudu natury ludzkiej, które spotyka się czasem na granicy normalności i obłąkania? Może to jeden z takich unikatów, którego udało się Kraftstudtowi wynaleźć w „przybytku mędrców”?

Historia zna wypadki, gdy genialni matematycy trafiali w końcu do szpitali psychiatrycznych. Może matematyk, który tak wspaniale rozwiązał moje zadanie, należy również do tej kategorii ludzi?

Takie oto pytania prześladowały mnie przez cały dzień.

Mimo wszystko fakt pozostawał faktem. Zadanie rozwiązała nie maszyna, lecz człowiek — jakiś niebywały geniusz matematyki, o którym świat nic nie wie.

Następnego dnia, ochłonąwszy nieco z wrażenia, jeszcze raz przestudiowałem rozwiązanie, tym razem rozkoszując się nim, jak potrafią się rozkoszować ludzie słuchający dobrej muzyki. Było ono tak niezrównane, tak ścisłe, tak przejrzyste, że postanowiłem… powtórzyć eksperyment i zlecić Towarzystwu Kraftstudta rozwiązanie jeszcze jednego zadania.

Na szczęście nie zbywało mi na nich; wybrałem równanie, którego rozwiązanie uważałem zawsze za absolutnie beznadziejne, i to nie tylko w postaci skończonej; uważałem za niemożliwe nawet sprowadzenie go do postaci potrzebnej, by podać je do rozwiązania maszynie matematycznej.

Równanie to także dotyczyło teorii rozchodzenia się fal radiowych, ale tym razem zagadnienie było specyficzne i wyjątkowo skomplikowane, ze źródłami ruchomymi w ośrodku, którego właściwości podlegają zmianom w czasie i w przestrzeni. Było to jedno z owych równań, które teoretycy fizyki wypisują po to jedynie, by się nimi podelektować, a potem puścić w niepamięć, bo i tak są zbyt skomplikowane, by mogły się przydać komuś w praktyce…

Gdy rozwarły się drzwi w ścianie z czerwonej cegły, przywitał mnie znów ten sam młody człowiek. Ujrzawszy mnie uśmiechnął się tajemniczo.

— Mam jeszcze jedno zadanie… — zacząłem.

Kiwnął głową i tak jak za pierwszym razem poprowadził mnie przez ciemne korytarze do swej mrocznej poczekalni bez okien.

Znałem już procedurę, podszedłem do okienka i podałem mu kartkę z równaniem.

— To u panów nie maszyny liczą?

— Jak pan widzi — odrzekł, nie odrywając oczu od kartki.

— Człowiek, który rozwiązał moje pierwsze zadanie to wielki talent matematyczny — rzekłem.

Młody człowiek nie odpowiedział nic, zagłębiony w czytaniu rękopisu.

— Jednego mają go panowie czy też kilku? — zapytałem.

— A czy to ma coś wspólnego z tym, czego pan potrzebuje? Firma daje gwarancję…

Nie zdążył dokończyć zdania. Głęboką ciszę podziemi rozdarło przeraźliwe, nieludzkie wycie. Przebiegł mnie dreszcz i zacząłem nasłuchiwać. Krzyk dochodził skądś zza ściany. Ktoś krzyczał, a właściwie wydzierał się na całe gardło, jakby go tam poddawano nieludzkim torturom. Młody człowiek zmiął kartkę z moim zadaniem, umknął spojrzeniem w bok, potem spojrzał na mnie i wybiegając zza przegródki złapał mnie za rękę i pociągnął ku wyjściu.

— Co to było? — zapytałem go, ledwie łapiąc oddech, już przy samych drzwiach na ulicę.

Zamiast odpowiedzi wypalił:

— Rozwiązanie otrzyma pan pojutrze o dwunastej. Pieniądze proszę przekazać gońcowi.

Po tych słowach zniknął — zostałem sam przed taksówką.

Czyż muszę mówić, że po tym wypadku straciłem do reszty spokój? Po pierwsze, nie mogłem ani przez chwilę zapomnieć przerażającego krzyku, który, zdawało się, wstrząsnął grubymi murami ośrodka obliczeniowego Towarzystwa Kraftstudta. Po wtóre, wciąż jeszcze znajdowałem się pod wrażeniem tego, że to jeden człowiek w ciągu jednej doby rozwiązał tak trudne zadanie matematyczne. A po trzecie, jak w gorączce oczekiwałem na rozwiązanie mojego drugiego zadania. Jeśli i ono zostanie rozwiązane, to wówczas…

W dwa dni później rękami drżącymi z podniecenia odbierałem kopertę, przyniesioną przez gońca Towarzystwa Kraftstudta. Z jej objętości mogłem wnosić, że znajduje się tam jednak rozwiązanie tego niezwykle skomplikowanego zadania matematycznego. Z pewnym niepokojem spoglądałem na chudziutką istotkę stojącą przede mną. Nagle olśniła mnie myśl.

— Proszę wejść, już przynoszę pieniądze.

— Nie, nie trzeba — dziewczynka poruszyła się jakby strwożona — zaczekam tutaj…

— Ależ, proszę wejść, po co ma pani marznąć — rzekłem i prawie siłą wciągnąłem ją do pokoju. — Muszę przejrzeć pracę i zobaczyć, czy warta jest, by za nią płacić.

Dziewczynka przywarła plecami do drzwi i spoglądała na mnie otwartymi szeroko oczami…

— To zabronione… — wyszeptała.

— Co zabronione?

— Wchodzić do domu klientów… Dostałam taką instrukcję, proszę pana.

— Niech pani machnie ręką na tę instrukcję. Ja tu jestem gospodarzem i nikt się nie dowie, że wstępowała pani do mnie.

— O, proszę pana… Oni o wszystkim się dowiedzą, a wtedy…

— Co wtedy? — zapytałem, podchodząc do niej.

— O, to straszne…

Nagle pochyliła głowę i rozpłakała się. Położyłem rękę na jej ramieniu, w tym momencie wzdrygnęła się gwałtownie i wyskoczyła za drzwi.

— Proszę natychmiast o siedemset marek, muszę już iść — wyrzekła głosem drżącym, ale pełnym stanowczości.

Podałem jej pieniądze, wyrwała mi je z rąk i umknęła.

Gdy otworzyłem kopertę, omal nie krzyknąłem ze zdumienia. Przez dłuższą chwilę patrzyłem na stosik fotokopii nie wierząc własnym oczom.

Najbardziej zdumiało mnie to, że wyliczenia były pisane innym charakterem pisma.

Drugi genialny matematyk! Ten wszakże był jeszcze bardziej genialny niż pierwszy, gdyż na pięćdziesięciu trzech arkuszach papieru rozwiązał równania po stokroć trudniejsze niż poprzednie. Przebiegając wzrokiem kartki, wypełnione energicznym, zamaszystym pismem, wpatrując się w całki, sumy, wariacje i inne wzory z najtrudniejszych dziedzin nauk matematycznych, pomyślałem sobie w pewnym momencie, że znalazłem się oto w jakimś nie znanym mi dziwnym świecie matematyki, w którym wszelkie trudności utraciły znaczenie. Jakby po prostu nigdy nie istniały.

Wydawać się mogło, że matematyk, który rozwiązał moje drugie zadanie, nie miał żadnych wątpliwości, tak samo jak my, gdy dodajemy lub odejmujemy w słupku dwucyfrowe liczby.


Kilkakrotnie przerywałem czytanie rękopisu, by zajrzeć do podręczników matematyki. Zdumiewała mnie sprawność, z jaką nie znany mi matematyk posługiwał się najbardziej skomplikowanymi twierdzeniami i tematami. Logika jego była wprost niewiarogodna, głębia myśli nieogarniona, a metoda rozwiązania nie nasuwała żadnych zastrzeżeń.

Gdyby najgenialniejsi matematycy wszystkich czasów i narodów, tacy jak: Newton, Leibniz, Gauss, Euler, Łobaczewski, Weierstrass, Hilbert i wielu innych, mogli widzieć, jak rozwiązano to zadanie, byliby bez wątpienia nie mniej ode mnie zdumieni.

Po przestudiowaniu rękopisu, całkiem oszołomiony i z zachwianym poczuciem rzeczywistości, pogrążyłem się w myślach. „Skąd Kraftstudt wziął takich matematyków?” — Teraz byłem już pewien, że miał ich nie dwóch i nie trzech, lecz z pewnością całą grupę.

Nie mógł przecież zakładać poważnego ośrodka obliczeniowego zatrudniając tylko dwie czy trzy osoby. Jak mu się to udało? Dlaczego firma mieści się w tym samym gmachu, co dom wariatów? Kto i dlaczego krzyczał tak nieludzko tam za ścianą? „Kraftstudt, Kraftstudt…” — nazwisko to gdzieś i kiedyś usłyszane chodziło mi po głowie, dręczyło mnie. Ale gdzie i kiedy? Kto się ukrywa za tym nazwiskiem? Chodziłem po gabinecie, ściskałem głowę rękami i usiłowałem przypomnieć sobie, co wiedziałem o Kraftstudcie.

Potem znów zasiadłem do genialnego manuskryptu, rozkoszując się jego treścią, studiując wszystko oddzielnie i po kolei, zagłębiając się w tok dowodzenia poszczególnych twierdzeń i wyprowadzenia wzorów. Nagle zerwałem się na równe nogi. Teraz bowiem przypomniał mi się przeraźliwy, nieludzki krzyk równocześnie z nazwiskiem Kraftstudta.

Skojarzenie to nie było przypadkowe. Inaczej zresztą być nie mogło.

Tak właśnie — nieludzki krzyk kogoś katowanego i Kraftstudt! Oba te elementy tworzyły nierozłączną całość. W czasie drugiej wojny światowej niejaki Kraftstudt był oficerem śledczym w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Grazu. Po wojnie stanął przed sądem. Za katowanie i mordowanie ludzi został skazany na dożywotnie więzienie. Od tamtej chwili wszelki słuch o nim zaginął.

Przypomniałem sobie opublikowane we wszystkich gazetach zdjęcie tego człowieka w mundurze obersturmführera SS, w pince-nez, o oczach szeroko otwartych, nawet jakby zdziwionych, i otyłej twarzy. Trudno było uwierzyć, że człowiek o takiej fizjonomii mógł być oprawcą w hitlerowskich katowniach. Jednakże, równocześnie ze zdjęciem, podawano szczegółowe zeznania świadków i wyniki śledztwa. Tak, Kraftstudt rzeczywiście był oprawcą.

Co się z nim stało po procesie? Czy aby go teraz nie zwolniono, tak jak wielu innych zbrodniarzy?

Ale co on może mieć wspólnego z matematyką? Gdzież tu jakiś logiczny związek: oprawca z obozów i genialne rozwiązywanie równań różniczkowych i całkowych?

W tym miejscu nić moich rozważań rwała się i wiedziałem, że nie potrafię powiązać tych dwu ogniw. Coś się tu nie zgadzało, kryła się w tym jakaś tajemnica, której nie byłem w stanie wyjaśnić za pomocą czysto abstrakcyjnego rozumowania.

Nie wiem, jak długo łamałem sobie nad tym głowę i próbowałem sprowadzać do wspólnego mianownika wszystkie te elementy — Kraftstudta, „przybytek mędrców” i grupę genialnych matematyków — i w żaden sposób to mi się nie udawało. W dodatku jeszcze ta dziewczynka, która oświadczyła, że „oni i tak się o wszystkim dowiedzą…” Jakaż była bojaźliwa i wylękniona!

Po kilku dniach dręczących rozmyślań doszedłem do przekonania, że jeśli nie wyjaśnię tej tajemnicy, to całkiem mi się w głowie pomiesza.

Przede wszystkim postanowiłem się przekonać, czy Kraftstudt z ośrodka matematycznego i Kraftstudt, zbrodniarz wojenny, to jedna i ta sama postać.

Kiedy stanąłem po raz trzeci przed niskimi drzwiami, wiodącymi do firmy Kraftstudta, poczułem, że teraz musi się stać coś takiego, co odegra zasadniczą rolę w całym moim życiu. Nie wiem czemu, ale zwolniłem taksówkę i dopiero gdy auto skryło się za zakrętem, zadzwoniłem do drzwi.

Odniosłem wrażenie, jak gdyby młody człowiek o zamkniętej, prawie starczej twarzy, oczekiwał mnie. Od razu wziął mnie za rękę i nie pytając o nic poprowadził przez ciemne podziemia do tej samej poczekalni, w której byłem już dwukrotnie.

— A więc, z czym pan znów przychodzi? — zapytał impertynencko.

— Chciałbym widzieć się osobiście z panem Kraftstudtem — bąknąłem.

— Czy ma pan jakieś pretensje do firmy, panie profesorze? — spytał.

— Chciałbym widzieć się z panem Kraftstudtem — powtórzyłem, starając się nie patrzeć w jego wielkie czarne oczy, które miały w tej chwili zły i urągliwy wyraz.

— To pańska sprawa. Mnie to mało obchodzi — rzekł, gdy wytrzymałem trwające dłuższą chwilę spojrzenie jego badawczych oczu.

— Proszę poczekać tutaj.


Po czym znikł w jakichś drzwiach za oszkloną przegrodą i nie było go przeszło pół godziny.

Zdrzemnąłem się już prawie, gdy posłyszałem szmer w końcu sali i w półmroku ukazała się postać człowieka w białym fartuchu ze stetoskopem w rękach. „Doktor — pomyślałem sobie. — Zaraz zacznie mnie badać i osłuchiwać. Czyż muszę przejść przez to, zanim zobaczę się z panem Kraftstudtem?”

— Pan pozwoli — rzekł doktor uprzejmie. Ruszyłem za nim, nie mając zielonego pojęcia o tym, co za chwilę stanie się ze mną i jakie konsekwencje mogą wyniknąć z tego mojego pomysłu.

Minąwszy drzwi w oszklonej przegrodzie, pośpieszyłem za człowiekiem w białym fartuchu. Szliśmy długim korytarzem, do którego skądś z góry przenikało światło dnia. Korytarz kończył się wielkimi, masywnymi drzwiami. Doktor zatrzymał się.

— Proszę tu zaczekać. Zaraz zostanie pan przyjęty przez Kraftstudta.

Doktor zjawił się znowu po pięciu minutach. Szeroko otworzył drzwi i przez chwilę widziałem ciemny zarys jego sylwetki w promieniach wpadającego tu światła dziennego.

— No cóż, chodźmy — rzekł głosem człowieka, który żałuje tego, co ma za chwilę nastąpić.

Posłusznie ruszyłem za nim. Gdy weszliśmy do przestronnego jasnego pokoju o wielkich oknach, mimo woli przymknąłem oczy. Z odrętwienia wyrwał mnie ostry głos:

— Proszę bliżej, profesorze Rauch.

Odwróciłem się w prawo i zobaczyłem Kraftstudta, tego samego Kraftstudta, którego znałem z licznych zdjęć w gazetach.

— Zdaje się, że pragnął pan widzieć się ze mną — zapytał bez przywitania, nie wstając zza biurka. — Czym mogę służyć?

Szybko wziąłem się w garść i przełknąwszy ślinę podszedłem aż do samego biurka, przy którym siedział.

— Ach, więc zmienił pan rodzaj zajęć? — spytałem, patrząc mu prosto w twarz. W porównaniu z tym, jakim był piętnaście lat temu, postarzał się wyraźnie, na twarzy, na ostro zarysowanych kościach policzkowych pojawiły się grube, zwiędłe fałdy.

— Co pan ma na myśli, profesorze? — rzucił pytanie, patrząc na mnie i bacznie mnie obserwując.

— Ja, panie Kraftstudt, sądziłem, a ściślej mówiąc, miałem nadzieję, że pan wciąż jeszcze…

— Ach, o to chodzi!


I Kraftstudt roześmiał się na cały głos.

— Inne czasy, Rauch. Inne… Co pana sprowadza do mnie, profesorze?

— Panie Kraftstudt, jak może się pan domyślać, znam się coś niecoś na matematyce. Mam na myśli oczywiście matematykę współczesną.

Sądziłem więc z początku, że zorganizował pan normalny ośrodek obliczeniowy, wyposażony w elektronowe maszyny. Jednakże już dwukrotnie przekonałem się, że tak nie jest. W pańskim ośrodku zadania matematyczne rozwiązują ludzie. Rozwiązują je wprost genialnie. A co najdziwniejsze — zdumiewająco szybko, nadludzko szybko. Ja, jeśli pan pozwoli, ośmieliłem się przyjść do pana, żeby zapoznać się z pańskimi matematykami, którzy naturalnie są ludźmi nieprzeciętnymi.

Kraftstudt początkowo skrzywił twarz w uśmiechu, a potem zaczął śmiać się, najpierw cicho, później coraz głośniej i głośniej.

— Czego pan się tak śmieje, panie Kraftstudt? — obruszyłem się. — Przecież każdy człowiek o zdrowych zmysłach musiałby popaść w zdumienie, zaznajomiwszy się z tymi rozwiązaniami równań, jakie przekazała do mojej dyspozycji pańska firma!

— Śmieję się z czego innego, Rauch. Śmieję się z tego, że jest pan ograniczony i naiwny jak prowincjusz. Śmieję się z tego, że pan, profesorze, człowiek ogólnie szanowany w mieście, zawsze wprawiający wszystkich w podziw swą uczonością, tak beznadziejnie nie nadąża za gwałtownym postępem współczesnej nauki!

Oburzyła mnie bezczelność byłego hitlerowskiego oprawcy.

— Proszę słuchać! — zawołałem. — Zaledwie piętnaście lat temu specjalnością pana było torturowanie niewinnych ludzi rozpalonym żelazem. Jakie ma pan dziś prawo wymądrzać się na temat nauki współczesnej? Jeśli chce pan wiedzieć, Kraftstudt, przyszedłem, by się przekonać, jakimi metodami zmusza pan swoich podwładnych, wielce utalentowanych ludzi, do wykonania w ciągu jednej doby pracy, której podołać mógłby tylko człowiek genialny i to w ciągu paru lat. Przekonać się i powiadomić o tym wszystkich.

Kraftstudt podniósł się z krzesła i nasępiwszy brwi podszedł do mnie.

— Niech pan słucha, Rauch. Radziłbym panu nie wyprowadzać mnie z równowagi. Wiedziałem, że zgłosi się pan do mnie wcześniej czy później.

Nie spodziewałem się jednak wcale, że tu, w swoim gabinecie, będę miał do czynienia z idiotą. Przyznaję, miałem nadzieję znaleźć w osobie pana, za pozwoleniem, sprzymierzeńca i pomocnika.

— Co-o-o? — zawołałem, zaciskając z wściekłości pięści i podchodząc bliżej do biurka Kraftstudta.


Twarz Kraftstudta przybrała wyraz szarożółtej, bezkształtnej maski.

Wyblakłe niebieskie oczy za szkłami pince-nez zmieniły się w dwie wąskie szparki, w których zaświecił jakiś zielony, jadowity blask. Przez chwilę miałem wrażenie, że przygląda mi się jak rzeczy, którą zamierza sobie przywłaszczyć.

— A zatem chce pan, żebym wyjaśnił panu, czy nasza firma pracuje rzetelnie? Mało więc jeszcze panu tego, że dwa pańskie idiotyczne zadania zostały rozwiązane tak, jak powinny być rozwiązane w dwudziestym wieku? Chciałby pan jeszcze przekonać się na własnej skórze, co znaczy rozwiązywanie takich zadań? — mówił z jadowitym sykiem. Jego odpychająca twarz była jak bezkształtna bryła, pulsująca nieprzerwanie wściekłością i nienawiścią. — Dosyć tego! Ostatecznie, nie prosiłam wcale, żeby pan tu do mnie przychodził. Ale jeśli już pan przyszedł, i to z takimi zamiarami, dobrze, przyda nam się pan, czy będzie pan tego chciał, czy nie.

Nie zauważyłem, że doktor, który przyprowadził mnie do gabinetu Kraftstudta, przez cały czas rozmowy stał z tyłu za mną. Szef firmy dał mu jakiś znak i w tej samej chwili silna ręka doktora pochwyciła mnie za twarz, mocno zacisnęła mi usta, druga zaś podsunęła pod nos kawałek waty, nasycony jakąś substancją o ostrym zapachu.

Straciłem przytomność…

Ocknąłem się na łóżku i długo nie mogłem się zdecydować na otworzenie oczu. Dokoła rozbrzmiewały głosy jakichś ludzi. Dyskutowali o czymś z przejęciem; była to dyskusja naukowa, której treść przez jakiś czas nie docierała do mojej świadomości. Dopiero gdy trochę oprzytomniałem, zacząłem chwytać sens zdań, wygłaszanych przez osoby, które znajdowały się koło mnie.

— Henryk nie ma racji. Jak się okazało, kod impulsów, który ma pobudzać neurony środków woli, nie składa się wcale z pięćdziesięciu sygnałów następujących po sobie w równych odstępach czasu i pięciu dłuższych przerw między równymi seriami. Wczoraj sprawdzono to ostatecznie podczas eksperymentów z Nicholsem.

— No wiesz, ten twój Nichols, to żaden przykład. Musisz wiedzieć, że kod dla pobudzenia neuronów jest w przypadku każdego człowieka indywidualny. To, co pobudza ośrodki woli u jednego, może pobudzać coś całkiem innego u kogoś drugiego. Na przykład pobudzenie elektryczne, które Nicholsowi sprawia rozkosz, u mnie powoduje głuchotę. Gdy zostanę podłączony w obwód, mam takie uczucie, jak gdyby wstawiono mi do uszu dwie trąby, przez które przelewa mi się do głowy huk silników samolotowych.

— Mimo wszystko rytm funkcjonowania ośrodków neuronów w mózgu ma u wielu ludzi cechy podobne.

— Jak dotychczas jednak sprawa nie posunęła się poza analizę matematyczną — rzekł ktoś bezbarwnym głosem.

— To tylko kwestia czasu. W danym przypadku doświadczenia pośrednie mają o wiele większe znaczenie niż doświadczenia bezpośrednie. Nikt nie odważy się wstawić ci do mózgu elektrody i obserwować, jakie wywołuje ona w nim impulsy, ponieważ zniekształciłoby to także impulsy. Co innego generator, w którym można regulować w szerokich zakresach modulację częstości kodu impulsów.

Pozwala to na dokonywanie doświadczeń bez naruszania struktury mózgu jako całości.

— Jak by to powiedzieć — odezwał się ktoś tym samym, wciąż bezbarwnym głosem. — Rozumowanie twoje przeczy przypadkowi, jaki miał miejsce z Gorenem i z Voydem. Pierwszy zmarł w ciągu dziesięciu sekund od chwili, gdy został umieszczony w polu, w którym dziesięć kolejnych sygnałów napięcia następowało z częstotliwością siedmiuset herców, z przerwami trwającymi pięć dziesiątych sekundy. Drugi zaś tak wył z bólu, że trzeba było natychmiast wyłączyć generator. Zapominacie o podstawowym twierdzeniu neuro-cybernetyki, że we włóknach neuronów, które istnieją w organizmie człowieka, powstaje olbrzymia ilość obwodów. Biegnące po nich impulsy charakteryzuje specyficzna częstotliwość oraz każdorazowo swoisty kod. Wystarczy popaść w rezonans z dowolnym z tych obwodów, a obwód może wzbudzić się do stanu wprost niewiarogodnego. Jeśli można tak rzec — doktor działa na ślepo. I to, że jeszcze żyjecie, jest po prostu przypadkiem.

W tym momencie rozmowy otworzyłem oczy. Pokój, w którym znajdowałem się, przypominał wielką salę szpitalną z łóżkami ustawionymi wzdłuż ścian. Pośrodku stał duży, drewniany stół, na którym poniewierały się resztki jedzenia, puszki po konserwach, niedopałki papierosów i strzępki papieru. Z góry padało na to wszystko słabe światło elektryczne. Dźwignąłem się na łokciach i rozejrzałem. Rozmowa od razu urwała się.

— Gdzie ja jestem? — wyszeptałem, wodząc oczami wokoło.

Usłyszałem, jak ktoś za moimi plecami powiedział: „Ten nowy przyszedł już do siebie…”

— Gdzie ja jestem? — powtórzyłem pytanie, zwracając się do wszystkich naraz.


— Jak to, nie wie pan? — odezwał się z prawej strony młody człowiek, siedzący na łóżku w samej bieliźnie. — Tu jest firma Kraftstudta, naszego stwórcy i nauczyciela.

— Stwórcy i nauczyciela? — wybąkałem, trąc dłonią czoło. Głowę miałem ciężką, jakby nalaną ołowiem. — Jakiż tam z niego nauczyciel, przecież to zbrodniarz wojenny.

— Zbrodnia, przestępstwo — to pojęcie względne. Wszystko zależy od celu, w imię którego czegoś się dokonuje. Jeśli cel jest wzniosły, każdy postępek jest dobry — wypalił mój sąsiad z prawej.

Zdumiony próbką tak wulgarnego makiawelizmu spojrzałem na niego z ciekawością.

— Gdzie nauczył się pan takich mądrości, młody człowieku? — spytałem zwracając się do niego.

— Pan Kraftstudt — nasz stwórca i nauczyciel! — nagle zaczęli powtarzać jeden przez drugiego wszyscy obecni. „A więc, rzeczywiście trafiłem do» przybytku mędrców«„— pomyślałem sobie gorzko.

— No tak, panowie. Źle jest z wami, jeśli wygadujecie takie rzeczy — powiedziałem, przypatrując im się uważnie.

— Idę o zakład, że u tego nowego matematyka znajduje się w przedziale częstotliwości od dziewięćdziesięciu do dziewięćdziesięciu pięciu herców!

— zawołał podnosząc się na łóżku otyły jegomość.

— Uczucie bólu zaś można u niego wywołać przy częstotliwości nie większej od stu czterdziestu herców jednostajnie przyśpieszonego kodu impulsów! — zawołał inny.

— Do snu natomiast można by go przymusić seriami sygnałów po osiem impulsów na sekundę z dwusekundową przerwą po każdej serii!

— Jestem przekonany, że ten nasz nowy będzie odczuwał głód podczas wzbudzenia impulsowego o częstotliwości stu trzech herców przy logarytmicznym wzroście natężenia impulsów.

* * *

Zdarzyło się najgorsze, co mogłem sobie wyobrazić. Nie ulegało wątpliwości, że wszyscy oni byli niespełna rozumu. Dziwne mi się wydało tylko jedno — wszyscy mówili o tym samym; o jakichś kodach i impulsach, mając przez cały czas na uwadze moje doznania. Obstąpili mnie i patrząc mi prosto w oczy, wymieniali głośno jakieś cyfry, wspominali coś o modulacjach i sile natężenia, snując rozważania, jak będę się zachowywał „pod generatorem” i „między ściankami” i jakie napięcie będzie potrzebne w moim przypadku.

Zdając sobie sprawę, że z chorymi umysłowo lepiej nie zaczynać, możliwie jak najdelikatniej zwróciłem się do swego sąsiada, siedzącego na łóżku na prawo ode mnie. Wydał mi się bardziej normalny od reszty.

— Niech mi pan powie, o czym to panowie wciąż mówią? Jestem zupełnym profanem w tych sprawach. Jakieś tam kody, impulsy, neurony, bodźce…

Cały pokój zagrzmiał śmiechem. Mieszkańcy jego aż się zataczali, kiwając się to w przód, to w tył, obejmując się wzajemnie rękami i nachylając niemal do podłogi. Śmiech nie przestawał rozbrzmiewać nawet wówczas, gdy pełen oburzenia wstałem i chciałem na nich krzyknąć.

— Obwód czternasty. Częstotliwość osiemdziesiąt pięć herców!

Wzbudzenie uczucia gniewu! — zawołał któryś z nich i śmiech stał się jeszcze bardziej homerycki.

Wówczas usiadłem na swoim łóżku, czekając aż się uspokoją. Pierwszy ochłonął mój sąsiad z prawej. Podszedł do mnie, usiadł obok i spojrzał mi prosto w oczy.

— To rzeczywiście nic nie wiesz?

— Słowo honoru, nic nie wiem. I nie rozumiem ani słowa z tego co mówicie.

— Słowo honoru?

— Słowo honoru.

— No więc dobrze. Wierzymy ci, chociaż to przypadek bardzo rzadki.

Denis, wstań i opowiedz nowemu, dlaczego tu jesteśmy.

— Tak, Denis, opowiedz mu. Niechże i on będzie tak jak my szczęśliwy.

— Szczęśliwy? — zdziwiłem się. — Czy panowie są szczęśliwi?

— Oczywiście, naturalnie! — zawołali chórem. — Przecież osiągnęliśmy próg doskonałości. Największą rozkoszą dla człowieka jest poznanie samego siebie.

— Czy to znaczy, że przedtem panowie nie znali siebie? — wyraziłem zdziwienie.

— Oczywiście, że nie. Ludzie nie znają samych siebie. Tylko ci, którzy zapoznali się z neuro-cybernetyką, tylko ci mogą poznać siebie.

— Chwała naszemu nauczycielowi! — zawołał któryś.

— Chwała naszemu nauczycielowi! — automatycznie powtórzyli wszyscy.

Ten, którego nazwano Denisem, podszedł do mnie, usiadł na łóżku naprzeciwko mnie i tępym, znużonym głosem zapytał:

— Jakie masz wykształcenie?

— Jestem profesorem fizyki.

— A czy znasz się na biologii?

— Bardzo powierzchownie.

— A na psychologii?

— Jeszcze mniej.

— Na neuropsychologii?

— W ogóle się nie znam.

— A na cybernetyce?

— Kiepsko.

— Na neuro-cybernetyce i na ogólnej teorii regulacji biologicznej?

— Nie mam o tym zielonego pojęcia. W pokoju rozległ się szmer zdumienia.

— To źle — tępo odburknął Denis. — Nic nie zrozumie.

— Niech pan już opowiada! Postaram się zrozumieć.

— Zrozumie po pierwszych dwudziestu seansach z generatorem — zawołał któryś.

— Ja już po pięciu zrozumiałem! — zawołał inny.

— Będzie jeszcze lepiej, jeśli ze dwa razy znajdzie się między ściankami.

— Wszystko jedno, Denis, niech pan opowiada — nalegałem.

Czułem, jak opanowuje mnie zgroza.

— A więc, czy ty rozumiesz, co to jest życie?

Długo siedziałem, patrząc w milczeniu w oczy Denisowi.

— Życie to bardzo skomplikowane zjawisko natury — rzekłem w końcu.

Ktoś roześmiał się w głos. Za nim jeszcze ktoś drugi. A potem inni.

Wszyscy mieszkańcy sali spoglądali na mnie jak na człowieka, który powiedział coś wyjątkowo głupiego. Jeden tylko Denis patrzył z niemym wyrzutem i kiwał głową.

— Źle z tobą. Wielu jeszcze rzeczy będziesz się musiał nauczyć — rzekł.

— Jeśli powiedziałem coś niestosownego, to wytłumacz mi to.

— Wytłumacz mu, Denis, wytłumacz! — wołano zewsząd.

— Więc dobrze. Słuchaj. Życie jest to nieprzerwany obieg zakodowanych bodźców elektrochemicznych w systemie neuronów twojego organizmu.


Zamyśliłem się. Obieg bodźców w siatce neuronów. Gdzieś, kiedyś słyszałem już coś podobnego.

— I co dalej, Denis, co dalej?

— Wszystkie twoje doznania, które stanowią istotę twojego duchowego „ja” — to impulsy elektrochemiczne, przekazywane przez receptory do wyższych regulatorów mózgu i po przetworzeniu powracające do efektorów.

— Tak. I co dalej?

— Każde doznanie, odbierane ze świata zewnętrznego, jest przekazywane przez włókna nerwowe do mózgu. Jedno doznanie różni się od drugiego wzorem kodu, jego częstotliwością, jak również szybkością rozchodzenia się. Te trzy wskaźniki określają wartość, siłę natężenia i czas ciągły doznania. Zrozumiałeś?

— Powiedzmy.

— Jak więc z tego wynika, życie to nic innego, jak przekazywanie zakodowanych informacji w siatce nerwów. Ni mniej, ni więcej. Myślenie to nic innego, jak obieg częstotliwie modulowanych informacji w obwodach neuronów i w centralnych ośrodkach systemu nerwowego, w mózgu.

— Nic z tego nie rozumiem — przyznałem się.

— Mózg składa się mniej więcej z dziesięciu miliardów neuronów, będących odpowiednikami przekaźników elektrycznych. Połączone są one w grupy i obwody włóknami, nazywanymi aksonami. Poprzez aksony bodźce przekazywane są kolejno od jednego do drugiego neuronu, od jednej do następnej grupy. Wędrówka bodźców poprzez neurony — to jest właśnie myśl.

Strach mnie zdjął jeszcze większy.

— Nie zrozumie nic, dopóki nie pobędzie pod generatorem między ściankami! — zaczęto wołać zewsząd.

— Dobrze, przypuśćmy, że masz rację. Co z tego wynika? — zapytałem Denisa.

— A to, że życie można kształtować, jak się chce. Przy pomocy generatorów, pracujących impulsowo i przekazujących sygnały odpowiednich kodów do obwodów neuronów. Ma to olbrzymie znaczenie praktyczne.

— Wytłumacz mi, jakie? — szepnąłem, mając wrażenie, że za chwilę usłyszę coś takiego, co mi odsłoni tajemnicę firmy Kraftstudta.

— Najlepiej dałoby się to wytłumaczyć na przykładzie stymulacji działań matematycznych. W chwili obecnej w krajach zacofanych buduje się tak zwane elektronowe matematyczne maszyny cyfrowe. Ilość trygerów lub przekaźników elektrycznych, składających się na owe maszyny, nie przekracza pięciu-dziesięciu tysiący. Ośrodki mózgu człowieka, zaangażowane w procesach obliczeniowo-matematycznych, posiadają około miliarda takich trygerów. Nikt i nigdy nie będzie w stanie zbudować maszyny o takiej ilości trygerów.

— Więc co z tego?

— A to, że o wiele korzystniej jest posługiwać się w rozwiązywaniu zadań matematycznych aparatem, stworzonym przez samą naturę, a znajdującym się, o tutaj — Denis przeciągnął dłonią po czole ponad łukami brwi — niż budować żałosne i bardzo kosztowne maszyny.

— Ale maszyny pracują szybciej! — zawołałem. — Neuron, o ile mi wiadomo, może być wprawiony w ruch z częstotliwością nie większą niż dwieście razy na sekundę, podczas gdy tryger elektronowy z częstotliwością milionów razy na sekundę. Dlatego też maszyny, pracujące z tak błyskawiczną szybkością, są dużo wygodniejsze.

Cała sala rozbrzmiała znowu śmiechem. Tylko Denis zachował powagę.

— To nie tak. Neurony także można zmusić do pracy z dowolną prędkością, jeśli będzie się przekazywało do nich impulsy o dostatecznie wysokiej częstotliwości. Można dokonywać tego za pomocą generatora elektrostatycznego, pracującego jako impulsowy. Jeśli mózg umieścić w polu działania takiego generatora, można go przymusić do pracy z żądaną prędkością.

— Ach, więc to w ten sposób firma Kraftstudta zbija pieniądze! — zawołałem i skoczyłem na równe nogi.

— To nasz nauczyciel! — nagle wszyscy zawołali chórem. — Powtarzaj z nami: to nasz nauczyciel!

— Nie przeszkadzajcie mu, niech to zrozumie — nieoczekiwanie krzyknął na nich Denis. — Przyjdzie czas, że i on zrozumie, iż pan Kraftstudt, to nasz nauczyciel. Na razie w niczym się nie orientuje. Słuchaj dalej. Każde doznanie człowieka ma właściwy sobie kod, swoją siłę natężenia i czas trwania. Uczucie szczęścia — to częstotliwość pięćdziesięciu pięciu herców na sekundę z przedziałami kodowymi po sto impulsów. Uczucie rozpaczy — częstotliwość sześćdziesięciu dwóch herców na sekundę z przerwami wartości jednej dziesiątej sekundy między seriami. Uczucie radości — częstotliwość czterdziestu siedmiu herców ze wzrastającą siłą natężenia impulsów. Uczucie smutku — częstotliwość dwustu trzech herców, bólu — stu dwudziestu trzech herców, miłości — czternastu herców, natchnienia poetyckiego — trzydziestu jeden, gniewu — osiemdziesięciu pięciu, znużenia — siedemnastu, senności — ośmiu, i tak dalej. Zakodowane impulsy w przedziałach tych częstotliwości przebiegają przez właściwe sobie obwody neuronów. Dzięki temu właśnie człowiek doznaje tych wszystkich uczuć, które tutaj wymieniłem.

Wszystkie te uczucia można wywołać przy pomocy generatora pracującego jako impulsowy, a zbudowanego przez naszego nauczyciela.

To on otworzył nam oczy na to, czym jest życie.

Po tych wyjaśnieniach wszystko mi się w głowie pomieszało, nie byłem w stanie tak od razu połapać się w tym wszystkim. W głowie miałem jeszcze uczucie szumu po narkozie, jaką poczęstowano mnie w gabinecie Kraftstudta. W pewnej chwili poczułem tak wielkie znużenie, że położyłem się na łóżku i zamknąłem mocno oczy.

— Dominuje w nim częstotliwość siedmiu-ośmiu herców. Morzy go sen! — rzekł głośno któryś.

— Niech sobie pośpi. Jutro zostanie pobudzony do życia. Wezmą go jutro pod generator.

— Nie. Jutro zrobią mu spektrum. Opracują jego dane. Może ma jakieś odchylenia od normy.

To były ostatnie słowa, jakie dotarły jeszcze do mojej świadomości.

Potem zapadłem w niepamięć. Nie wiedziałem, co się ze mną działo!

Człowiek, z którym spotkałem się nazajutrz, wydał mi się początkowo sympatyczny i mądry. Gdy wprowadzono mnie do jego gabinetu na drugim piętrze w głównym gmachu firmy, wyszedł mi naprzeciwko z twarzą uśmiechniętą szeroko i z wyciągniętą dłonią.

— A, profesor Rauch, bardzo mi miło.

— Dzień dobry — odrzekłem powściągliwie. — Z kim mam przyjemność?

— Niech mnie pan nazywa zwyczajnie — Bolz, Hans Bolz. Szef mój zlecił mi dosyć przykre zadanie, mam w jego imieniu przeprosić pana.

— Przeprosić? Czyżby waszego szefa mogły dręczyć jakieś wyrzuty sumienia?

— Nie wiem. Naprawdę nie wiem, Rauch. Mam natomiast panu przekazać w jego imieniu wyrazy szczerego ubolewania z powodu wczorajszych wypadków. Uniósł się. Nie lubi, gdy mu ktoś wypomina przeszłość.

Uśmiechnąłem się.

— Przyszedłem do niego wcale nie po to, by wypominać mu jego przeszłość. Jeśli chce pan wiedzieć, byłem ciekaw czegoś innego.

Chciałem poznać ludzi, którzy tak wspaniale rozwiązywali…


— Proszę usiąść, panie profesorze. O tym właśnie chciałbym z panem porozmawiać.

Usiadłem na krześle, jakie mi wskazano, i zacząłem się przypatrywać siedzącemu naprzeciwko mnie za szerokim biurkiem uśmiechniętemu panu Bolzowi. Był to typowy przedstawiciel Niemców z północy, o pociągłej twarzy, jasnych włosach i wielkich niebieskich oczach. W rękach obracał papierośnicę.

— Tutaj, u naszego szefa, kieruję wydziałem matematycznym — rzekł.

— Pan? Pan jest matematykiem?

— Tak, trochę. W każdym razie coś niecoś orientuję się w tej dziedzinie.

— To znaczy, że za pośrednictwem pana będę mógł poznać tych…

— Ależ zna ich pan już przecież, Rauch — rzekł Bolz.

Spojrzałem na niego, nic nie rozumiejąc.

— W ich towarzystwie spędził pan cały wczorajszy dzień i całą dzisiejszą noc.

W tej chwili przypomniała mi się sala z tymi ludźmi, bredzącymi o samych tylko impulsach i kodach.

— Czy chce pan we mnie wmówić, że ci wariaci to właśnie owi genialni matematycy, którzy rozwiązywali mi równania Maxwella?

I roześmiałem się nie czekając odpowiedzi.

— Niemniej jednak to właśnie oni. Ostatnie pana zadanie rozwiązał niejaki Denis. Zdaje się, że wczorajszego wieczoru właśnie on urządził panu wykład neuro-cybernetyki.

Na chwilę popadłem w zamyślenie, wreszcie rzekłem;

— Wobec tego nic już nie rozumiem. Może mi pan to wyjaśni?

— Z miłą chęcią. Ale dopiero po tym, jak pan to przeczyta, Rauch. — I Bolz podał mi świeży numer porannego wydania gazety.

Rozłożyłem powoli płachtę i nagle poderwałem się z krzesła. Z pierwszej strony gazety spoglądała na mnie… moja własna podobizna, obwiedziona czarną żałobną ramką. Pod moim zdjęciem wybity wielkimi czarnymi literami tytuł obwieszczał: „Tragiczna śmierć profesora fizyki doktora Raucha”.

— Co to ma znaczyć, panie Bolz? Co to znów za komedia? — zawołałem.

— Proszę, niech się pan uspokoi. Wszystko jest bardzo proste. Wczoraj wieczorem, gdy powracał pan ze spaceru nad jeziorem i przechodził przez most nad rzeką, napadło na pana dwóch wariatów, którym udało się zbiec z „przybytku mędrców”. Zamordowali pana, zmasakrowali ciało i wrzucili do rzeki. Dzisiaj rano znaleziono pana przy tamie. Ubranie pana, rzeczy osobiste i dokumenty pozwoliły na stwierdzenie tożsamości. Dzisiaj policja przeprowadziła dochodzenie w „przybytku” i wszystkie okoliczności pańskiej tragicznej śmierci zostały wyjaśnione.

Popatrzyłem na swój ubiór, złapałem się za kieszenie, 1 dopiero w tym momencie stwierdziłem, że miałem na sobie jakiś cudzy garnitur, że moje rzeczy i dokumenty zginęły.

— Przecież to bezczelne łgarstwo, oszustwo, podłość i…

— Tak, tak, tak. Zgadzam się z panem całkowicie, ale cóż robić, panie Rauch, cóż było robić? Rezygnując z pana firma Kraftstudta mogłaby ponieść poważne straty, a kto wie nawet, czy nie zbankrutować.

Otrzymaliśmy taką masę zamówień. Wszystkie mają charakter wojskowy i opiewają na wielkie sumy. Trzeba obliczać, obliczać i obliczać… Po rozwiązaniu pierwszych zadań dla Ministerstwa Wojny, zarzucono nas dosłownie zamówieniami na obliczenia.

— Więc panowie życzą sobie, żebym stał się kimś takim, jak ten wasz Denis i inni?

— Nie, oczywiście że nie, panie Rauch!

— Więc po co to wszystko?

— Jest nam pan potrzebny jako wykładowca matematyki.

— Wykładowca?

Bolz kiwnął głową, zapalił papierosa i wolniutko wypuścił z ust smużkę dymu, przyglądając mi się ironicznie.

— Potrzebne nam są kadry matematyczne, profesorze. Bez nich daleko nie zajedziemy.

W milczeniu spoglądałem na Bolza. Nie wydawał mi się już tak sympatyczny, jak poprzednio. W jego pogodnej i dość pospolitej twarzy zacząłem dostrzegać jakieś ukryte cechy zezwierzęcenia, ledwie uchwytne, ale stopniowo biorące górę nad tym, co na pierwszy rzut oka nadawało jego fizjonomii wyraz pogody i szczerości.

— A jeśli się nie zgodzę? — zapytałem.

— Byłoby to bardzo niedobre. Obawiam się, że wówczas musiałby się pan stać jednym z naszych… hm… obliczeniowców.

— A czy to coś strasznego? — zapytałem.

— Tak — odrzekł Bolz stanowczo i wstał. — Byłoby to równoznaczne z tym, że życie swe zakończy pan w „przybytku mędrców”.

Bolz przeszedł się kilka razy po pokoju i zaczął mówić, jakby prowadził wykład.

— Możliwości obliczeniowe mózgu człowieka są po stokroć większe niż możliwości elektronowej matematycznej maszyny cyfrowej. Miliard komórek matematycznych kory mózgowej, cały aparat pomocniczy, jakim jest pamięć, zdolności kojarzenia, logika, intuicja i tak dalej — czyż cały ten mechanizm można porównać z jakąkolwiek bądź nawet najdoskonalszą maszyną? Jednakże pod jednym względem maszyna posiada istotną wyższość.

— Jaką? — spytałem, nie rozumiejąc do czego zmierza.

— Jeśli w maszynie elektronowej zepsuje się, powiedzmy, jedna komórka trygerów, lub nawet cały ich register, można wymienić lampy, powymieniać opory i pojemności, i maszyna znów zacznie pracować. Jeśli natomiast w głowie człowieka wypowie posłuszeństwo jedna choćby tylko komórka lub ich grupa, wykonująca funkcje obliczeniowe, niestety, nie da się już tych komórek wymienić. Z przykrością trzeba stwierdzić, że jesteśmy zmuszeni żądać od trygerów mózgu pracy niezwykle intensywnej i dlatego też, jeśli można tak powiedzieć, szybkość ich zużycia wyraźnie wzrasta. Żywy aparat obliczeniowy bardzo szybko ulega wyniszczeniu i…

— I co wówczas?

— Wówczas nasz obliczeniowiec trafia wprost do „przybytku”.

— To przecie nieludzkie! To zbrodnia! — zawołałem głośno.

Bolz stanął przede mną, położył mi rękę na ramieniu i uśmiechając się szeroko rzekł:

— Profesorze, tutaj musi pan wymazać z pamięci te wszystkie słowa i pojęcia. Jeśli pan nie zapomni ich sam, zmusimy pana do tego.

— To wam się nie uda! — krzyknąłem odtrącając jego rękę.

— Nic pan nie zapamiętał, nic pan nie skorzystał z wykładów Denisa. A szkoda… Mówił przecież całkiem do rzeczy. Ale a propos, czy wie pan, co to jest pamięć?

— Czy to ma jakiś związek z naszą rozmową? Po jaką cholerę wszyscy tu udajecie wariatów? Do czego to wszystko…

— Pamięć, panie profesorze, to długotrwałe utrzymywanie się jakiegoś sygnału w grupie neuronów dzięki sprawnemu działaniu połączeń zwrotnych. Sygnał elektrochemiczny, który obiega w głowie człowieka w danej grupie komórek przez dłuższy okres czasu — to jest właśnie pamięć.

Pan jest fizykiem, którego interesują procesy elektromagnetyczne w ośrodkach złożonych, i pan nie potrafi zrozumieć, że przez zanurzenie głowy w odpowiednim polu elektromagnetycznym można zahamować obieg w dowolnej grupie komórek. Nic prostszego. Możemy zmusić pana nie tylko do tego, by zapomniał pan wszystko, co pan wie, lecz także, by przypomniał pan sobie to, czego pan nigdy nie znał. Jednakże nie leży w naszym interesie uciekanie się w wypadku pana do takich… eee…

powiedzmy sobie, eksperymentalnych sposobów… Mamy nadzieję, że zwycięży w panu zdrowy rozsądek. Firma będzie płaciła panu przyzwoite udziały ze swoich dywidend.

— Za co? — spytałem.

— Powiedziałem już — za wykłady z zakresu matematyki. Spośród bezrobotnych, których na szczęście zawsze mamy w kraju pod dostatkiem, zorganizujemy klasy po dwadzieścia-trzydzieści osób. Będą to ludzie, wykazujący wyraźne zdolności matematyczne. Następnie w ciągu trzech, czterech miesięcy przeszkolimy ich w zakresie wyższej matematyki.

— To jest niemożliwe — oświadczyłem — to absolutnie wykluczone.

W tak krótkim czasie?

— To jest możliwe, panie Rauch. Proszę wziąć pod uwagę, że będzie pan miał do czynienia z audytorium, złożonym z ludzi bardzo pojętnych, dobrze rozwiniętych umysłowo, o cudownej pamięci matematycznej.

Postaramy się już o to. To leży w zakresie naszych możliwości…

— Czy także w drodze eksperymentów? Przy pomocy generatora do przekazywania impulsów? — spytałem.

Bolz skinął głową.

— Więc jak, zgadza się pan?

Przymknąłem oczy. A więc Denis i ci wszyscy z sali to normalni ludzie i wszystko, co wczoraj mi opowiadali, to prawda. To znaczy, że Towarzystwo Kraftstudta rzeczywiście nauczyło się rządzić myślami człowieka, jego wolą i uczuciami przy pomocy pól elektromagnetycznych, wysyłających impulsy.

Czułem, że Bolz spogląda na mnie z uwagą, i musiałem natychmiast powziąć decyzję. To było potwornie trudne. Jeśli zgodzę się, wypadnie mi nauczać ludzi matematyki po to, by później, pod przymusem, rozchodowywali forsownie swoje umiejętności myślowe aż do zupełnego wyniszczenia, do zupełnego zużycia żywej substancji mózgu. Po czym na resztę swoich dni muszą trafić do „przybytku”. Jeśli zaś odmówię, to właśnie taki los mnie czeka.

— Jak więc, zgadza się pan? — powtórzył Bolz, trącając mnie w ramię.

— Nie — oświadczyłem stanowczo. — Nie. Nie mogę być współuczestnikiem tej potwornej historii.

— Jak pan uważa — rzekł z nutą żalu. — Bardzo mi przykro…

Po chwili wstał energicznie zza biurka, podszedł do drzwi i uchyliwszy je zawołał:

— Eider, Schrank, chodźcie tutaj.


— Co pan zamierza ze mną zrobić? — spytałem podnosząc się z krzesła.

— Na początek zrobimy panu spektrum, by poznać, jaki jest kod sygnałów dla pańskiego ustroju nerwowego.

— To znaczy?

— To znaczy, opracujemy dane pana, dotyczące rodzaju, siły natężenia i częstotliwości impulsów, decydujących o każdym stanie intelektualnym i duchowym.

— Nie pozwolę na to. Będę protestował. Będę…

— Zaprowadźcie profesora do laboratorium doświadczalnego — obojętnym głosem rzekł Bolz i odwrócił się w stronę okna.

* * *

Gdy znalazłem się w laboratorium eksperymentalnym firmy Kraftstudta, powziąłem postanowienie, które w ostatecznym rachunku miało odegrać poważną rolę w całej tej koszmarnej historii. Pomyślałem sobie tak: Zaraz zrobią ze mną coś takiego, co pozwoli Kraftstudtowi i jego bandzie uzyskać dane, dotyczące mojej struktury psychicznej. Będą próbowali ustalić, poprzez jakie formy działania fal elektromagnetycznych na mój ustrój nerwowy można wywołać u mnie te lub inne wzruszenia, przeżycia i doznania. Jeśli powiedzie im się to w pełni, wówczas w sposób bezapelacyjny znajdę się w ich władzy. Jeśli zaś nie, to będę jeszcze w stanie zachować pewną dozę niezależności osobistej, która wymknie się spod ich kontroli. W przyszłości może mi się to bardzo przydać. Tak więc będę musiał starać się za wszelką cenę wyprowadzić w pole tych ultrauczonych bandytów, popsuć im szyki. Powinno mi się to udać w jakimś stopniu. Nie na próżno przecież słyszałem wczoraj na sali, jak jeden z niewolników Kraftstudta oświadczył, że charakterystyka impulsowo-kodowa każdego człowieka jest indywidualna, z jednym wyjątkiem — myślenia matematycznego.

Wprowadzono mnie do olbrzymiego pokoju. Wydawał się bardzo ciasny, tyle tu było wokół jakichś wielkich aparatów i przyrządów. Pokój sprawiał wrażenie stacji rozrządowej niewielkiej elektrowni. Pośrodku znajdował się pulpit z przeróżnymi skalami i tarczami instrumentów. Z lewej, za metalową siatką, znajdował się duży transformator, a na porcelanowych tablicach tliło się czerwonawym światłem kilka lamp generatora. Do siatki metalowej ekranizującej generator umocowane były woltomierz i amperomierz. Z ich pomocą sprawdzano najwidoczniej moc generatora. Obok wznosiła się kabina o cylindrycznym kształcie, składająca się z dwóch metalowych części, górnej i dolnej, połączonych ze sobą w środku jakimś przezroczystym materiałem izolacyjnym.

Dwaj moi konwojenci podprowadzili mnie do kabiny. Zza tablicy rozdzielczej podniosło się dwóch mężczyzn. Jednym z nich był ten sam doktor, który prowadził mnie do Kraftstudta, a później poczęstował narkozą, drugim — nie znany mi, zgarbiony staruszek o gładko przylizanych rzadkich włosach na żółtej czaszce.

— Trzeba mu zdjąć spektrum — rzekł jeden z konwojentów.

— Nie dał się namówić — powiedział obcesowo doktor. — Wiedziałem, że tak będzie! Wiedziałem, że Rauch należy do kategorii ludzi o silnej naturze. Można było tego oczekiwać. Źle pan skończy, Rauch — rzekł zwracając się do mnie.

— Pan także — odpowiedziałem.

— No, to jeszcze nie wiadomo, a jeśli chodzi o pana, to całkiem pewne.

Wzruszyłem ramionami.

— Będzie pan wykonywał wszystkie czynności dobrowolnie, czy też trzeba będzie zmuszać pana do nich? — spytał obrzucając mnie bezczelnym spojrzeniem.

— Dobrowolnie. Dla mnie jako fizyka może to nawet być interesujące.

— Doskonale. Wobec tego proszę zdjąć buty i rozebrać się do pasa.

Najpierw muszę pana zbadać, osłuchać, zmierzyć ciśnienie.

Rozebrałem się. Pierwsza część zdjęcia spektrum, czyli widma częstotliwości mego mózgu, stanowiła najzwyklejsze badanie lekarskie: „oddychać”, „nie oddychać” i tak dalej.

Gdy badanie skończyło się, doktor rzekł:

— Proszę wejść do kabiny. O, tu ma pan mikrofon. Proszę odpowiadać na moje pytania. Muszę pana uprzedzić: przy jednej z częstotliwości poczuje pan okropny ból. Ale to minie natychmiast, ledwie pan zdąży krzyknąć.

Bosymi nogami wszedłem na porcelanową podłogę kabiny. Nad głową zapaliła się żarówka. Rozległ się warkot generatora, pracującego w układzie impulsowym małej częstotliwości. Natężenie pola wyraźnie wzrastało. Czułem to po wolnych przypływach i odpływach ciepła w całym organizmie. Z każdym impulsem elektromagnetycznym odczuwałem w stawach jakieś dziwne szczypanie. Mięśnie w takt impulsów napinały się lub rozluźniały. Czułem skurcze mięśni nie tylko pod samym naskórkiem, lecz także głębiej, wewnątrz.


Generator zaczął pracować jeszcze intensywniej i częstotliwość fal ciepła wzrosła. „Zaczyna się — pomyślałem sobie. — Żeby tylko wytrzymać!” Przy częstotliwości ośmiu herców zechce mi się spać. Czyżby moja wola nie potrafiła sprzeciwić się temu? Czyżby nie udało mi się wyprowadzić w pole tych „uczonych” w pierwszym punkcie ich „spektrum”? Częstotliwość wzrasta powoli. Liczyłem ilość przypływów i odpływów ciepła na sekundę. Jeden, dwa, trzy, cztery, więcej, jeszcze więcej. Zaczęła opanowywać mnie senność, ale zaciąłem zęby, żeby nie usnąć. Sen nadchodził waląc się na mnie, jak ciężka, lepka bryła, ręce i nogi ciążyły mi, powieki same opadały. Zdawało się, jeszcze chwila i upadnę. Przygryzłem język mocno, aż do bólu, żeby w ten sposób odegnać uczucie senności. W tej samej chwili usłyszałem czyjś głos, jakby dolatujący skądś z daleka.

— Rauch, jak się pan czuje?

— Dziękuję, dobrze. Trochę mi zimno — skłamałem. Głos mój wydał się mnie samemu jakiś obcy. Żeby nie usnąć, przygryzałem wciąż wargi i język.

— Nie chce się panu spać?

— Nie — odrzekłem i pomyślałem sobie: „Jeszcze chwila, a usnę”.

Wtem senność pierzchła, jak ręką odjął. Częstotliwość generatora prawdopodobnie wzrosła po przejściu pierwszego progu krytycznego. Od razu poczułem się świeżo i rześko, jakbym się solidnie wyspał. „Teraz trzeba zasnąć” — zdecydowałem i zamknąwszy oczy zacząłem chrapać.

Słyszałem, jak doktor mówił do swego kompana:

— Dziwny przypadek! Zamiast przy ośmiu i pół herca sen nastąpił przy dziesięciu. Pfaff, proszę zanotować te dane — rzekł do starca. — Rauch, jak się pan czuje?

Milczałem, pochrapując głośno, rozluźniłem wszystkie mięśnie, oparłem się kolanami o ścianki kabiny.

— Idziemy dalej — rzekł wreszcie doktor. — Proszę zwiększyć częstotliwość, Pfaff.

W sekundę potem „przebudziłem się”. W przedziale częstotliwości, jaki przechodziłem w tej chwili, przyszło mi doświadczyć całej gamy najróżniejszych doznań i zmiennych nastrojów. Odczuwałem to smutek, to wesele, to radość, to melancholię. „Teraz trzeba krzyczeć” — postanowiłem nie wiedzieć czemu.

W momencie gdy warkot generatora wzmógł się, wrzasnąłem na całe gardło. Nie pamiętam, jakiej odpowiadało to częstotliwości, ale doktor, gdy tylko usłyszał mój krzyk, głośno skomenderował:

— Wyłączyć napięcie! Pierwszy raz spotkałem się z takim pomyleńcem.

Proszę zanotować. Ból przy siedemdziesięciu pięciu hercach, podczas gdy u normalnych ludzi bywa przy stu trzydziestu. Idziemy dalej. „Będę musiał jeszcze przejść przez częstotliwość stu trzydziestu… Żeby tylko wytrzymać!..”

— Teraz, Pfaff, proszę go sprawdzić na dziewięćdziesiąt trzy.

Gdy uzyskano tę częstotliwość, poczułem, że dzieje się ze mną coś zupełnie nieoczekiwanego. Raptem przypomniałem sobie kilka z tych równań, które zlecałem firmie Kraftstudta, i z przeraźliwą jasnością przedstawiłem sobie w myśli cały przebieg ich rozwiązania. „To pewnie częstotliwość pobudzająca myślenie matematyczne” — przemknęło mi przez głowę.

— Rauch, proszę wymienić osiem pierwszych wyrazów rozwinięcia w szereg funkcji Bessela drugiego stopnia — rozległ się rozkaz doktora.

Wypaliłem odpowiedź z szybkością karabinu maszynowego. W głowie miałem krystaliczną jasność. Cały byłem przeniknięty cudownym, radosnym poczuciem absolutnej wiedzy i pamięci.

— Proszę wymienić pierwszych dziesięć cyfr liczby „pi” po przecinku.

Odpowiedziałem i na to.

— Proszę rozwiązać równanie trzeciego stopnia.

Doktor podyktował mi równanie z ułamkowymi współczynnikami.

Odpowiedzi udzieliłem po dwu-trzech sekundach i wymieniłem wszystkie trzy pierwiastki równania.

— Idziemy dalej. Tutaj wszystko w porządku. Jak u każdego normalnego człowieka.

Częstotliwość powoli wzrastała. W pewnym momencie opanowała mnie nagle chęć płaczu. Do gardła podjechało mi coś dławiącego, łzy pociekły z oczu. Wówczas roześmiałem się w głos. Zaśmiewałem się serdecznie, jakby mnie łaskotano. Śmiałem się, a łzy mi wciąż ciekły i ciekły…

— Znów jakiś zwariowany przypadek… Inaczej niż u wszystkich. Od razu wiedziałem, że to natura o silnej woli ze skłonnościami do neuroz.

Kiedyż zacznie beczeć? „Zabeczałem” wówczas, kiedy wcale nie było mi do płaczu. W pewnej chwili zrobiło mi się lekko i pogodnie na duchu, jakbym był trochę podchmielony. Chciało mi się śpiewać, śmiać i skakać z radości. Wszyscy — Kraftstudt, Bolz, Denis i doktor — wydawali mi się dobrymi, sympatycznymi ludźmi. W tym właśnie momencie zmusiłem się wysiłkiem woli, by zacząć szlochać i głośno pociągać nosem. To płakanie wychodziło mi okropnie kiepsko, ale jeszcze na tyle przekonywająco, żeby wywołać kolejne komentarze doktora:

— Wszystko inaczej. Ani trochę nie podobne do normalnego spektrum.

Z tym będziemy mieli kłopot! „Kiedy wreszcie będzie ta częstotliwość sto trzydzieści?” — pomyślałem z przerażeniem, gdy radość i nastrój beztroski zmieniły się w stan jakiegoś instynktowego niepokoju, podniecenia, jakiegoś przeczucia, że oto jeszcze chwila i musi nastąpić nieuchronnie coś strasznego… W tym momencie zacząłem nucić sobie jakąś piosenkę. Robiłem to całkiem mechanicznie i bezmyślnie, ale serce biło mi w piersi wciąż mocniej i mocniej w przeczuciu czegoś nieodwracalnego i fatalnego.

Gdy częstotliwość generatora zbliżyła się do granicy, która powoduje doznanie bólu, poczułem to od razu. Wpierw zaczęły dokuczać mi mocno stawy dużego palca prawej ręki, potem poczułem ostry, przeszywający ból w ranie, którą odniosłem na froncie, później potwornie rozbolały mnie zęby, i to nie jeden, lecz wszystkie naraz. Wreszcie poczęła mnie straszliwie boleć głowa. W uszach czułem intensywne uderzenie krwi.

Czyżbym nie zdołał wytrzymać? Czyżby nie starczyło mi woli, by przezwyciężyć ten koszmarny ból i nie dać znać po sobie, co przeżywam?

Istnieli wszak ludzie, którzy umierali torturowani nie wydając nawet jęku.

Historia zna ludzi, którzy umierali w milczeniu paleni na stosach…

Ból tymczasem rósł i wzmagał się. W końcu osiągnął swe straszliwe apogeum, gdy wszystko już bolało i cały organizm zamienił się w jeden kłąb rozdzierającego, przeszywającego, rwącego i dławiącego bólu. Przed oczami zawirowały mi fioletowe plamy, traciłem już przytomność, ale zaciąłem się w milczeniu.

— Co pan odczuwa, Rauch? — znów posłyszałem jak z podziemi głos doktora.

— Uczucie rozwścieczenia — wycedziłem przez zęby. — Gdybyś teraz mi popadł w ręce…

— Idziemy dalej. To człowiek zupełnie anormalny. Wszystko u niego na opak.

Gdy traciłem już przytomność, gdy już gotów byłem krzyczeć i wyć, ból gwałtownie ucichł. Czułem, że cały zlany jestem zimnym, lepkim potem.

Wszystkie mięśnie mi drżały.

Później, przy jakiejś tam kolejnej częstotliwości, ujrzałem nagle nie istniejące faktycznie jaskrawe silne światło, które nie zniknęło nawet wówczas, gdy przymknąłem powieki. Następnie przeżyłem uczucie wilczego wprost głodu, potem posłyszałem całą gamę ogłuszających dźwięków. I wreszcie zrobiło mi się tak zimno, jak gdyby wyrzucono mnie całkiem nagiego, bez żadnego ubrania na silny mróz.

Już wcześniej przewidywałem, że będę musiał znieść te wszystkie doznania, dlatego też na każde pytanie dawałem mylne odpowiedzi, co z kolei wywoływało ze strony doktora gwałtowne komentarze.

Wiedziałem, że mam jeszcze przed sobą jedną straszliwą próbę — utraty woli. To właśnie ona, moja wola, ratowała mnie dotychczas. Ta niewidzialna siła duszy pozwalała mi przezwyciężać wszystkie uczucia, które w nienaturalny sposób narzucali mi moi oprawcy. Ale i do niej dobiorą się oni za pomocą swego piekielnego generatora impulsowego. W jaki sposób ustalą, że ją utraciłem? Czekałem na ten moment w podnieceniu. Wreszcie nadszedł.

Z nagła poczułem, że opanowuje mnie uczucie jakiejś obojętności na wszystko. Wiedziałem przecież, że się znajduję w łapach szajki Kraftstudta, ale obojętni mi byli ludzie, którzy mnie otaczali, obojętny byłem sam sobie. Doznałem uczucia zupełnej pustki w głowie. Wszystkie mięśnie jakby zwiotczały. Był to stan całkowitego fizycznego i psychicznego wyczerpania i rozbicia. Nie chciało mi się o niczym myśleć, nie mogłem zmusić się, by unieść rękę, poruszyć nogą, odwrócić głowę.

Był to jakiś przerażający stan bezwoli, w którym można wyczyniać z człowiekiem, co się zechce.

Niemniej jednak, gdzieś w najskrytszym zakątku świadomości tliła się maciupeńka iskierka myśli, która z uporem podpowiadała mi: „Musisz…

Musisz… Musisz…” „Co muszę? Po co? Dlaczego?” — sprzeciwiała się świadomość. „Musisz… Musisz… Musisz…” — powtarzała jedyna, jak się zdawało, komórka mojej świadomości, której jakimś cudem nie mogły dosięgnąć te wszechwładne impulsy elektromagnetyczne, wyczyniające z moim ustrojem nerwowym wszystko, czego zapragnęli oprawcy z towarzystwa Kraftstudta. Później, gdy dowiedziałem się o istnieniu ośrodkowo— mózgowej teorii myślenia, zgodnie z którą sam proces myślenia, wszystkie komórki kory mózgowej są podporządkowane w swoim działaniu jednej centralnej, kierującej grupie komórek, pojąłem, że ta najwyższa władza psychiczna jest niedosiężna nawet dla najsilniejszych fizycznych i chemicznych środków oddziaływania z zewnątrz. Widocznie to ona właśnie przyniosła mi ratunek. Gdy doktor zwrócił się do mnie z rozkazem:

— Będzie pan współpracował z Kraftstudtem.

Odpowiedziałem mu:


— Nie.

— Będzie pan wykonywał każde polecenie.

— Nie.

— Proszę uderzyć głową o ściankę kabiny.

— Nie.

— Idziemy dalej. Proszę zwrócić uwagę, Pfaff — facet jest całkiem anormalny. Ale to nic, dobierzemy się i do niego.

Zacząłem symulować utratę woli przy częstotliwości, która wywoływała faktycznie poczucie nieprzeciętnej siły woli. W owej chwili bowiem byłem pełen mocy psychicznej — czułem, że mogę się zdobyć na czyny szaleńczej odwagi.

Sprawdzając moje odchylenia od „normy” spektralnej, doktor eksperymentował i przy tej częstotliwości.

— Gdyby zaszła potrzeba oddania życia dla szczęścia innych ludzi, czy uczyni pan to?

— Po co? — spytałem leniwym głosem.

— Czy zdobyłby się pan na samobójstwo?

— Zdobyłbym się.

— Czy miałby pan chęć zabić przestępcę wojennego obersturmführera Kraftstudta?

— Po co?

— Czy będzie pan współpracował z nami?

— Będę.

— Licho wie, co to jest. Z takim przypadkiem spotykam się z pewnością pierwszy i ostatni raz. Przy częstotliwości sto siedemdziesiąt pięć — utrata woli. Proszę zanotować. Idziemy dalej.

To „dalej” trwało jeszcze pół godziny, aż wreszcie spektrum częstotliwości mojego ustroju nerwowego było gotowe.

Teraz doktor „znał” już wszystkie częstotliwości, za pomocą których można było wywołać u mnie każde dowolne uczucie czy stan psychiczny.

W każdym razie był przekonany, że zna. W rzeczywistości odpowiadała prawdzie tylko ta częstotliwość, która stymulowała moje zdolności matematyczne. Ale to również i mnie dogadzało jak najbardziej. Sęk w tym, że miałem zamiar zbrodniczą firmę Kraftstudta wysadzić w powietrze. W realizacji tego planu matematyka miała odegrać niepoślednią rolę.

Wiadomo, że hipnozie i sugestii poddają się najłatwiej ludzie słabej woli. Tę właśnie okoliczność wykorzystał personel ośrodka obliczeniowego Kraftstudta. Posłużono się nią w tak zwanym „wychowaniu” swoich matematyków w duchu pokory i uległej bojaźni wobec „nauczyciela”.

Ja również miałem przejść kurs wychowania, ale z racji mego „anormalnego” spektrum ludzie Kraftstudta nie mogli przystąpić do tego natychmiast. Do mnie trzeba było zastosować podejście indywidualne.

W czasie gdy szykowano dla mnie, gdzieś tam, specjalne miejsce do pracy, korzystałem ze względnej swobody poruszania się. Mogłem wychodzić z sypialni na korytarz i zaglądać nawet do klas, w których uczyli się i pracowali moi koledzy.

Nie mogłem natomiast brać udziału w grupowych modlitwach, które odbywały się między ścianami olbrzymiego aluminiowego kondensatora, gdzie wszystkie ofiary Kraftstudta co dzień rano przez równe trzydzieści minut głosiły chwałę szefa firmy.

Pozbawieni woli i wyobraźni, bezmyślnie powtarzali słowa, które ktoś podawał im przez radio.

— Radość życia i szczęście, to poznanie samego siebie — mówił głos z głośnika.

— Radość życia i szczęście, to poznanie samego siebie — powtarzało chórem dwunastu klęczących mężczyzn, których wola była zdławiona przebiegającym między ściankami zmiennym polem elektrycznym.

— O jak wspaniale, gdy się wie, że wszystko jest tak proste! Jakaż to rozkosz mieć świadomość, że miłość, lęk, ból, nienawiść, głód, tęsknota, radość — to nic innego, jak przebieg impulsów elektrochemicznych w naszym organizmie!

— … w naszym organizmie…

— Posiadłszy tajemnicę obiegu impulsów w obwodzie włókien nerwowych poznajemy, co to szczęście i radość życia.

— … szczęście i radość życia — powtarzał chór głosów.

— O jakże biedni są ludzie, którzy nie posiedli tej wielkiej prawdy!

— … tej wielkiej prawdy… — powtarzali tępo pozbawieni woli ludzie.

— To on, nasz nauczyciel i zbawca, pan Kraftstudt obdarzył nas tym szczęściem!

— … szczęściem…

— Dał nam życie.

— Dał nam życie.

— Odkrył przed nami najprostsze prawdy o nas samych. Oby żył wiecznie nasz nauczyciel i zbawca!

Słuchałem tej potwornej modlitwy, zaglądając przez szklane drzwi klasy.


Wycieńczeni ludzie o półprzymkniętych powiekach tępo i apatycznie powtarzali bzdurne sentencje. Generator elektryczny, znajdujący się o dziesięć kroków od nich, narzucał — gwałcąc ich świadomość niezdolną do jakiegokolwiek sprzeciwu — pokorę i lęk. Było w tym coś nieludzkiego, obrzydliwego do ostatnich granic, a równocześnie coś niezmiernie okrutnego. Gdy się patrzyło na żałosny tłumek istot ludzkich, pozbawionych woli, mimowiednie nasuwały się skojarzenia z ludźmi zamroczonymi do nieprzytomności wódką czy narkotykami…

Po modlitwie dwanaście ofiar Kraftstudta przechodziło do przestronnej sali, gdzie wzdłuż ścian stały biurka. Nad każdym z nich zwisała z sufitu okrągła płyta aluminiowa, stanowiąca część gigantycznego kondensatora.

Druga płyta znajdowała się prawdopodobnie w podłodze.

Ta sala, z aluminiowymi „parasolami” nad biurkami, przypominała kawiarnię na otwartym powietrzu. Wystarczyło wszakże popatrzeć na ludzi, siedzących pod parasolami, by to idylliczne wrażenie prysnęło w jednej chwili.

Każdy z „matematyków” znajdował na swym biurku kartkę papieru z podanymi założeniami zadania, które musiał rozwiązać. Początkowo ludzie ci patrzyli tępym wzrokiem na zapisane wzory i równania. W tym momencie byli jeszcze pod działaniem częstotliwości, która pozbawiała ich woli. Ale oto włączono częstotliwość dziewięćdziesięciu trzech herców i głos przez radio podawał rozkaz:

— Zaczynajcie pracę!

I wszyscy równocześnie — a było ich dwunastu — chwytali za ołówki i papier i zaczynali gorączkowo pisać. Nie można tego było nazwać pracą, przypominało to jakieś opętanie, histerię matematyczną, patologiczny atak gorączki matematycznej. Ludzie zwijali się, pochyleni nad papierami.

Ręce ich biegały po papierze w takim tempie, że nie sposób było nadążyć wzrokiem za tym, co piszą. Twarze ich stawały się fioletowe z natężenia, oczy wychodziły im z orbit.

Trwało to około godziny. Potem, gdy ich ruchy rąk traciły płynność i stawały się przerywane, gdy głowy dotykały już niemal biurka, a na wyciągniętych szyjach występowały nabrzmiałe, sine żyły, generator przełączano na częstotliwość ośmiu herców. Wszyscy momentalnie zasypiali.

Kraftstudt dbał o wypoczynek psychiczny swych niewolników!

Pewnego razu, gdy obserwowałem ten wstrząsający widok szaleństwa matematycznego, byłem świadkiem, jak jeden z obliczeniowców nie wytrzymał… Nagle przestał pisać, jakoś dziwnie odwrócił się w stronę pracującego gorączkowo sąsiada i przez kilka chwil patrzył bezmyślnie przed siebie, jakby usiłując coś sobie przypomnieć. Zdawać się mogło, że zapomniał o czymś bardzo istotnym i koniecznym dla dalszego rozwiązania zadania.

Potem zawył straszliwie gardłowym głosem i zaczął szarpać na sobie ubranie. Gdy był już całkiem nagi, jął rwać zębami ciało na rękach, gryzł palce, darł skórę na piersi, bił głową o kant biurka… Potem stracił przytomność i upadł na podłogę.

Pozostali matematycy nie zwracali na niego najmniejszej nawet uwagi, w dalszym ciągu skrzypiąc gorączkowo ołówkami.

I wtedy porwała mnie taka wściekłość, że zacząłem walić kułakiem w zamknięte drzwi. Miałem ochotę krzyknąć tym nieszczęśnikom, żeby porzucili swoją pracę, wyrwali się z tego przeklętego pomieszczenia, podnieśli bunt i unicestwili swoich oprawców.

— Czy warto tak się denerwować, panie Rauch? — usłyszałem obok siebie czyjś spokojny głos. To był Bolz.

— Wy, kaci! Co wyrabiacie z ludźmi! Jakim prawem pastwicie się tak nad nimi?

Uśmiechnął się swym uprzejmym, inteligentnym uśmiechem i rzekł:

— Pamięta pan mit o Odysie? Bogowie zaproponowali mu, by dokonał wyboru — albo życie długie i spokojne, albo krótkie, ale burzliwe. Wybrał to drugie. Ci ludzie także.

— Oni nie dokonywali żadnego wyboru. To wy za pomocą waszego generatora impulsowego zmuszacie ich, by trwonili życie i zdążali bezwiednie do własnego samounicestwienia w imię waszych korzyści!

Bolz roześmiał się.

— A czy nie słyszał pan od nich samych, że są szczęśliwi? Oni rzeczywiście czują się szczęśliwi. Proszę spojrzeć, z jakim zapamiętaniem pracują. Czyż szczęścia nie osiąga się poprzez pracę twórczą?

— Pana rozumowanie jest obrzydliwe. Wiadomo przecież wszystkim, że istnieje jakieś naturalne tempo życia człowieka i wszystkie próby, zmierzające do przyśpieszenia go — są zbrodnią.

Bolz znów się roześmiał.

— Myśli pan nielogicznie, profesorze. Dawniej ludzie chodzili piechotą i jeździli na koniach. Teraz latają samolotami odrzutowymi. Dawniej wiadomości przekazywano z ust do ust, od człowieka do człowieka, i całymi latami wędrowały one przez świat, a dzisiaj ludzie natychmiast dowiadują się o wszystkim przez radio i telefon. To są przykłady, jak współczesna cywilizacja wzmaga tempo życia. I pan nie uważa tego za zbrodnię. A kino, a prasa, a setki udogodnień, nienaturalnych przyjemności i rozkoszy — czyż to też nie wzmaga tempa życia?

Dlaczego więc sztuczne przyśpieszenie funkcji organizmu żywego uważa pan za zbrodnię? Jestem przekonany, że ludzie ci, żyjący w sposób naturalny, nie zrobiliby nawet jednej milionowej tego, co robią obecnie. A sensem życia w ogóle jest, jak wiadomo, praca twórcza. Sam pan się przekona o tym, gdy przyłączy się pan do nich. Wkrótce i pan zrozumie, na czym polegają radość i szczęście! Już za dwa dni. Przygotowują dla pana specjalny pokój. Będzie tam pan pracował sam, ponieważ, proszę wybaczyć, różni się pan nieco od normalnych ludzi.

Bolz poklepał mnie familiarnie po ramieniu i pozostawił samego, pogrążonego w rozmyślaniach nad jego nieludzką filozofią.

Zgodnie z danymi „spektrum” zaczęto mnie „wychowywać”, stosując częstotliwość, która powodowała takie poczucie siły woli, że mogłem zdobyć się na każdy, nawet najbardziej szaleńczy czyn. Dlatego też nie było mi trudno zdobyć się na bohaterstwo tego rodzaju, jak symulowanie utraty woli. Klęczałem bezmyślnie i powtarzałem tępo za głosem z megafonu modlitewne brednie, sławiące Kraftstudta. Oprócz modlitwy wpajano we mnie, jako nowicjusza, niektóre prawdy z zakresu neuro-

cybernetyki. Sens owej niedorzecznej nauki polegał na tym, że miałem zapamiętać, jakim częstotliwościom impulsów odpowiadają te lub inne uczucia ludzkie. W moich planach na przyszłość decydujące znaczenie miała częstotliwość, która pobudza dyspozycje matematyczne, jak również inna, która, na moje szczęście, była bliska granicy dziewięćdziesięciu trzech herców. „Wychowywanie” trwało tydzień, a kiedy wydało się, że jestem już dosyć uległy, posadzono mnie do roboty. Pierwsze zadanie, które otrzymałem do rozwiązania, polegało na analizie możliwości strącania w powietrzu w czasie lotu rakiet międzykontynentalnych.

Całości obliczeń dokonałem w ciągu dwóch godzin. Wynik nie był pocieszający dla tych, którzy wierzyli w skuteczność działania artylerii przeciwrakietowej — okazało się bowiem, że strącenie rakiety międzykontynentalnej jest niemożliwe.

Następne zadanie miało także charakter wojskowy, dotyczyło pomiarów natężenia wiązek neutronów, potrzebnych do wywołania wybuchu bomb atomowych przeciwnika. Tutaj odpowiedź wypadła także niepomyślnie.

Działo neutronowe musiałoby ważyć kilka tysięcy ton. Nie ma mowy, żeby można było zbliżyć się z nim do magazynów bomb atomowych przeciwnika!


Zadania te rozwiązywałem rzeczywiście z wielką rozkoszą i z pozoru wyglądałem na tak samo opętanego pracą, jak i pozostali obliczeniowcy.

Ale generator, zamiast uczynić ze mnie istotę bezwolną, przeciwnie, wszczepił we mnie moc ducha i pełnię radosnego podniecenia. Wspaniałe uczucie odwagi i pewności siebie nie opuszczało mnie nawet w przerwach, przeznaczonych na odpoczynek. Udawałem, że śpię, a w skrytości ducha obmyślałem własne plany odwetu.

Gdy skończyłem zadanie, opracowywane dla Ministerstwa Wojny, zacząłem w myślach (żeby nikt o tym nie wiedział) rozwiązywać najważniejsze dla mnie zadanie matematyczne — jak rozsadzić od wewnątrz ośrodek obliczeniowy Kraftstudta. „Rozsadzić” — to oczywiście wyrażenie metaforyczne. Nie miałem przecież ani dynamitu, ani trotylu, ani żadnej możliwości dostania go tu, w murach „przybytku mędrców”. Obmyśliłem coś całkiem innego.

Jeśli generator impulsów Pfaffa może wywoływać u człowieka wszelkie uczucia i stany emocji, dlaczego więc nie posłużyć się nim, by zaszczepić w świadomości nieszczęśliwych ofiar neofaszystów uczucie sprawiedliwego gniewu i buntu. Gdyby się to powiodło, ludzie ci potrafiliby sami wystąpić we własnej obronie i rozprawić się z bandą ultranowoczesnych zbrodniarzy. Ale jak to uczynić? Jak zmienić częstotliwość, pobudzającą dyspozycje matematyczne, na częstotliwość wzbudzającą w człowieku uczucie nienawiści, gniewu, wzburzenia?

Pracą generatora kierował jego twórca, podstarzały doktor Pfaff.

Widziałem tego starca owego dnia, gdy zdejmowano mi spektrum układu nerwowego. Prawdopodobnie był to inżynier o jakichś skłonnościach do sadyzmu, rozkoszujący się tak piekielnie wypaczonym tworem własnego intelektu. Pastwienie się nad godnością człowieka stało się celem jego myśli inżynieryjnej. Nie mogłem się więc spodziewać jakiejkolwiek pomocy ze strony Pfaffa. W swoich zamierzeniach nie brałem go wcale pod uwagę. Generator powinien zacząć pracować w przedziale potrzebnej mi częstotliwości bez jego pomocy i wbrew jego chęciom!

Kiedy właśnie rozwiązałem to najtrudniejsze dla mnie zadanie, przekonałem się raz jeszcze, jak wspaniałą nauką jest fizyka teoretyczna!

Posługując się wzorami i równaniami zdolna jest ona nie tylko przepowiadać przebieg rozlicznych zjawisk fizycznych w przyrodzie, lecz także pozwala ratować życie ludzi.

Generator impulsowy doktora Pfaffa, bez względu na jego schemat, jest obliczony faktycznie na wytwarzanie energii elektrycznej określonej mocy. Wiadomo, że jeżeli generator impulsowy zostanie przeciążony, to znaczy, jeśli pobierać od niego moc większą niż zaprojektowana, to częstotliwość jego początkowo powoli, później zaś gwałtownie spada. To znaczy, że w wypadku gdy zostanie podłączone do niego dodatkowe obciążenie w postaci oporu omowego, można spowodować jego pracę nie w przedziale częstotliwości, jaką wskazują przyrządy, lecz w przedziale częstotliwości o wiele niższej.

Dyspozycje matematyczne pracowników ośrodka obliczeniowego Kraftstudta były eksploatowane w przedziale dziewięćdziesięciu trzech herców. Uczucie gniewu i wzburzenia powstaje u ludzi przy działaniu pola zmiennego o częstotliwości osiemdziesięciu pięciu herców! Aby dokonać tego, należy obliczyć wartość obciążenia dodatkowego dla generatora.

Gdy byłem w laboratorium doświadczalnym, zauważyłem tam dane woltomierza i amperomierza na osłonie siatkowej generatora. Iloczyn obu tych wielkości określił mi moc generatora. Teraz należało jeszcze rozwiązać zadanie matematyczne, dotyczące dodatkowego obciążenia…

W myśli przedstawiłem sobie schemat podłączenia do generatora wszystkich owych gigantycznych kondensatorów, w których przebywali ci nieszczęśni ludzie. W myśli rozwiązałem równania Maxwella dla danego układu kondensatorów i wyznaczyłem wartości wektora natężenia składowej elektrycznej i magnetycznej pola. Wprowadziłem do tych wielkości poprawki na energię, pochłanianą przez znajdujących się w kondensatorach ludzi, i w ten sposób ustaliłem wartość mocy, którą zużywa generator na pobudzenie dyspozycji myślowych obliczeniowców.

Okazało się, że rezerwa mocy, jaka pozostawała u doktora Pfaffa, wynosiła tylko półtora wata.

Te dane wystarczyły mi do rozstrzygnięcia zagadnienia, jak zamienić częstotliwość dziewięćdziesięciu trzech herców na osiemdziesiąt pięć.

Należało uziemić jedną z płyt kondensatora za pomocą oporu wartości tysiąca trzystu pięćdziesięciu omów.

Te równania Maxwella rozwiązałem myślowo w ciągu czterdziestu minut, a kiedy otrzymałem wynik, omal nie krzyknąłem z radości.

Ale jak tu dostać kawałek przewodu o takiej wartości oporu? Opór musi być sprawdzony bardzo dokładnie, gdyż inny spowoduje zmianę częstotliwości na nieprzewidzianą i odmienną niż wymagana, co w rezultacie nie da zamierzonego efektu.

Łamiąc głowę nad tym problemem praktycznym, gdyż od rozwiązania jego zależało powodzenia całego planu, byłem już gotów rozwalić sobie głowę o biurko, jak ten matematyk, którego widziałem w stanie rozpaczliwego szaleństwa. Gorączkowo rozważałem, po raz nie wiem który, możliwości skonstruowania oporu o wymaganej wartości, nic jednak nie mogłem wymyślić. Świadomość bezsiły doprowadzała mnie do skrajnej rozpaczy, chociaż przez cały czas wydawało mi się równocześnie, że jestem tuż, tuż od rozwiązania i tego problemu.

I kiedy tak, ściskając rękami głowę, gotów byłem już zawyć nieludzkim głosem, wzrok mój padł niespodziewanie na czarny kubek z plastyku, stojący na brzegu biurka. W kubku znajdowały się ołówki. Było tam z dziesięć ołówków — każdy innego koloru i każdy przeznaczony do czego innego. Natychmiast porwałem pierwszy z brzegu i obracając go przed oczyma przeczytałem, że to ołówek „2B”, co oznaczało, że jest bardzo miękki. Rysik miękkiego ołówka zawiera dużą ilość grafitu dobrze przewodzącego elektryczność. Dalej znalazłem ołówki serii „3B”, „5B” i wreszcie ołówki serii „N”, twarde, przeznaczone specjalnie do pisania przez kalkę. Obracałem w palcach ołówki, a mózg mój pracował gorączkowo. Wtem, nie wiadomo skąd, przypomniałem sobie opór właściwy rysików ołówkowych. Ołówek „5N” posiada opór rysika równy dwu tysiącom omów. W mgnieniu oka miałem już w ręku ołówek „5N”.

Moje równania Maxwella znalazły rozwiązanie nie tylko teoretyczno-

matematyczne, lecz także praktyczne. Trzymałem oto w swoich rękach kawałek rysika oprawionego w drewno. Za jego pomocą zamierzałem rozprawić się z tą bandą barbarzyńców.

Jakież to dziwne! Jakich zdumiewających odkryć dokonuje matematyka! Na początku był długi łańcuch obserwacji, rozważań, analiz, potem znów obserwacje nad konkretną sytuacją, później abstrakcyjne obliczenia, rozwiązanie równań wyprowadzonych przez znakomitego Maxwella w ubiegłym stuleciu, a w wyniku wszystkiego — dokładny rachunek matematyczny stwierdzający, że do zniszczenia firmy Kraftstudta potrzebny jest nieodzownie… ołówek „5N” Czyż fizyka teoretyczna nie jest czymś zdumiewającym?! Mocno zacisnąłem w dłoni ołówek, tak jakby był najdrogocenniejszym przedmiotem, i ostrożnie, niemal z czułością schowałem go do kieszeni. Dalej zacząłem obmyślać, jak zdobyć dwa kawałki przewodu, żeby jeden podłączyć do płyty kondensatora, drugi zaś do kaloryfera w rogu pokoju, a między nimi umocować rysik ołówka.

Zastanawiałem się nad tym nie dłużej niż minutę. Przypomniałem sobie lampę biurową w pokoju, w którym mieszkałem razem ze wszystkimi „matematykami”. Przy lampie był sznur elastyczny, a więc wykonany z szeregu żyłek. Można go uciąć i rozpleść na pojedyncze żyłki. Sznur ma około półtora metra długości, można więc otrzymać z niego ponad dziesięć metrów cienkiego przewodu. To było zupełnie wystarczające.

Obliczenia ukończyłem w momencie, gdy oznajmiono przez głośnik, że mamy — to znaczy ja i wszyscy „normalni” obliczeniowcy — iść na obiad.

Wyszedłem ze swego pokoju na korytarz. Wtem zobaczyłem przed sobą postać dziewczynki — tej samej zalęknionej dziewczynki, która odnosząc mi zadanie rozpłakała się gorzko, gdy wbrew zakazom szefa znalazła się u mnie w mieszkaniu.

Dogoniłem ją.

— Musisz mi pomóc — powiedziałem szeptem.

Obejrzała się i na mój widok oniemiała z przerażenia.

— To pan żyje? — rzekła ledwie poruszając wargami. — W mieście wszyscy są przekonani, że zamordowano pana. Ja też tak myślałam.

— Czy bywasz w mieście?

— Tak, prawie co dzień, ale…

Schwyciłem jej drobną rączkę i mocno ścisnąłem w swojej.

— Jeszcze dzisiaj zawiadom uniwersytet, że żyję, że zmuszono mnie gwałtem, bym tutaj pracował. Powinni nam pomóc wydostać się stąd, mnie i moim kolegom.

— Co też pan wygaduje? — wyszeptała z przestrachem. — Jeśli pan Kraftstudt dowie się, a na pewno dowie się wszystkiego…

— Jak często biorą cię na przesłuchania?

— Będą mnie przesłuchiwali pojutrze.

— Masz przed sobą cały dzień. Zdobądź się na odwagę. Od tego zależy życie wielu ludzi.

Dziewczynka siłą wyrwała mi swą rączkę i obrzuciwszy mnie pełnym trwogi spojrzeniem, zniknęła za drzwiami.

W sali, w której mieszkaliśmy, nikt nie korzystał z lampy biurowej.

Stała w rogu pokoju na wysokiej podstawce, zakurzona, popstrzona przez muchy, ze sznurem okręconym wokół nóżki.

Z samego rana, gdy zgodnie z regulaminem dnia wszyscy poszli się myć, oderwałem sznur od lampy i schowałem do kieszeni. Podczas śniadania wsunąłem do kieszeni nóż stołowy, a gdy wszyscy udali się na modlitwę, ruszyłem do toalety. W kilka sekund zerwałem nożem izolację i oczyściłem w ten sposób dziesięć cienkich żyłek o długości około półtora metra każda. Potem starannie rozłupałem ołówek, wydobyłem z drewienka rysik i ułamałem z niego trzy dziesiąte całości, tak że pozostałe siedem dziesiątych dawały mi żądany opór. Na końcówkach rysika naciąłem nieduże rowki i okręciłem wokół nich cienki przewód. Opór był gotów.

Teraz pozostawało tylko podłączyć go między płytę kondensatora a ziemię.

Należało to uczynić podczas pracy.

Obliczeniowcy pracowali po osiem godzin dziennie z dziesięciominutowymi przerwami co godzinę. Po przerwie obiadowej o godzinie pierwszej, salę, w której pracowali „matematycy”, odwiedzało regularnie kierownictwo firmy Kraftstudta. W tym czasie szef z nieukrywaną satysfakcją przyglądał się, jak jego ofiary zwijają się i szaleją nad zadaniami matematycznymi. Zdecydowałem, że w takim właśnie momencie należy podłączyć do sieci generatora dodatkowe obciążenie, tak by zmienić przedział częstotliwości impulsów.

Gdy wróciłem do swego pokoju z gotowym oporem w kieszeni, byłem w nastroju niezwykłego podniecenia. Przy drzwiach do pokoju spotkałem doktora. Przyniósł mi kartkę z nowym zadaniem.

— Halo, doktorze, na sekundę! — zawołałem.

— Co? — wybąkał zaskoczony.

— Chodzi o to — zacząłem — że w trakcie pracy przyszło mi na myśl, by wrócić do pierwotnej rozmowy z panem Bolzem. Myślę że moja zapalczywość srodze się na mnie zemściła. Proszę przekazać Bolzowi, że zgadzam się być wykładowcą matematyki dla nowych kadr firmy Kraftstudta.

Doktor żuł w zębach koniuszek nitki z kołnierzyka swojego fartucha, splunął, po czym oświadczył z nieukrywaną szczerością:

— Cieszę się z tego, daję słowo. Mówiłem tym dziwakom, że z twoim spektrum najlepiej by było, gdybyś pracował jako nadzorca lub nauczyciel tej całej matematycznej zgrai. Bardzo potrzebujemy dobrego nadzorcy. Ty się do tego idealnie nadajesz. Masz całkiem inne przedziały częstotliwości.

Mógłbyś po prostu siedzieć między nimi i poganiać opieszałych lub tych, u których częstotliwość wzbudzenia dyspozycji matematycznych nie wchodzi w rezonans.

— Oczywiście, doktorze. Myślę jednak, że najlepiej by było, gdybym został wykładowcą matematyki. Daję słowo, nie mam wcale ochoty rozwalać sobie łba o kant biurka.

— To rozsądne — stwierdził doktor. — Trzeba porozmawiać z Kraftstudtem. Myślę, że się zgodzi.

— A kiedy będzie coś o tym wiadomo?

— Myślę, że dzisiaj o pierwszej, gdy będziemy robili obchód ośrodka i przegląd całego naszego gospodarstwa.

— Dobrze, podejdę do panów.

Doktor skinął mi głową i oddalił się. Na biurku swoim znalazłem kartkę papieru, na której podane były założenia dla zaprojektowania nowego generatora impulsowego o mocy przewyższającej dotychczasową czterokrotnie. Można było z tego wnosić, że Kraftstudt postanowił powiększyć swe przedsiębiorstwo czterokrotnie. Chciał, żeby w jego ośrodku pracowało nie trzynastu, lecz pięćdziesięciu dwóch obliczeniowców. Dotknąłem czule rysika od ołówka z dwiema końcówkami przewodów. Obawiałem się bardzo, że może się złamać w kieszeni.

Założenia zadania na obliczenie nowego generatora utwierdziły mnie w tym, że wszystkie moje obliczenia, dotyczące pracującego obecnie generatora, były prawidłowe. To umocniło we mnie jeszcze bardziej wiarę w powodzenie planowanej akcji, oczekiwałem więc z niecierpliwością nadejścia godziny pierwszej. Gdy zegar na ścianie wskazywał za piętnaście pierwszą, wydobyłem z kieszeni rysik od ołówka, dający opór tysiąca trzystu pięćdziesięciu omów, i umocowałem go jednym końcem do pręta swego aluminiowego „parasola”. Do drugiego końca przewodu doczepiłem jeszcze kilka kawałków drutu. Długość ogólna przewodu była wystarczająca, by dociągnąć go do kaloryfera w rogu pokoju.

Ostatnie minuty ciągnęły się denerwująco długo. Gdy strzałka minutowa dotknęła „12”, a strzałka godzinowa zatrzymała się na cyfrze „1”, szybko podłączyłem wolny koniec przewodu do kaloryfera i wyszedłem na korytarz. Z przeciwległego krańca korytarza nadchodził Kraftstudt w towarzystwie inżyniera Pfaffa, Bolza i doktora. Gdy ujrzeli mnie, uśmiechnęli się. Bolz dał znak, abym podszedł do nich.

Pfaff i Kraftstudt zatrzymali się przed oknem na salę, w której pracowali matematycy, nie wiedziałem więc, co tam się dzieje wewnątrz.

— To rozsądna decyzja — rzekł szeptem Bolz. — Pan Kraftstudt godzi się na pańską propozycję. Nie pożałuje pan…

— Słuchajcie, co tam się dzieje? — zapytał nagle Kraftstudt, odwracając się do swych współtowarzyszy.

Inżynier Pfaff nasrożył się i jakoś dziwnie patrzał przez okno. Serce dygotało mi w piersi.

— Nie pracują! Rozglądają się wokół! — z gniewem syknął Pfaff.

Przecisnąłem się do okna i zajrzałem do środka. To, co ujrzałem, przeszło wszelkie moje oczekiwania. Ludzie, którzy przedtem siedzieli tak pokornie pochyleni nad biurkami, teraz wyprostowani rozglądali się wkoło i rozmawiali ze sobą z ożywieniem. W głosach ich brzmiała stanowczość.


— Tak, chłopcy, trzeba skończyć raz wreszcie z tym ich znęcaniem się.

Czy pojmujecie, co oni z nami wyrabiają? — mówił wzburzony Denis.

— Oczywiście. Ci bandyci wmawiają w nas przez cały czas, że posiedliśmy szczęście, oddając się we władzę impulsowego generatora.

Ich by tak powsadzać pod ten generator!

— Co się tam dzieje? — groźnie krzyknął Kraftstudt.

— Nie mam pojęcia — wymamrotał Pfaff, wybałuszając swe wyblakłe oczy na ludzi w sali.

— Zachowują się w tej chwili zupełnie jak normalni ludzie! Co to jest?!

Wygląda, jakby byli podnieceni. Wzburzeni nawet. Dlaczego nie zajmują się obliczeniami?

Kraftstudt aż spąsowiał ze złości.

— Nie wykonamy w terminie co najmniej pięciu zamówień wojskowych — wycedził przez zęby. — Natychmiast zmusić mi ich do roboty.

Bolz zgrzytnął kluczem i całe towarzystwo weszło do sali.

— Wstać, przyszedł wasz nauczyciel i stwórca — rzekł głośno Bolz.

Gdy to powiedział, w sali zaległa dławiąca cisza. Dwanaście par oczu, rozpalonych gniewem i nienawiścią, patrzyło w naszą stronę. Trzeba było iskierki, by spowodować wybuch. Cieszyłem się z tego w duchu. Oto koniec firmy Kraftstudta! Wystąpiłem naprzód i głośno na całą salę powiedziałem:

— Na cóż jeszcze czekacie? Nadeszła chwila wyzwolenia. Wasz los jest w waszych rękach. Skończcie z tą nikczemną bandą, która szykowała wam pobyt w „przybytku mędrców”!

Matematycy gwałtownie poderwali się z miejsc i rzucili się na stojących w osłupieniu Kraftstudta i jego kompanów. Powalili na podłogę Bolza i doktora, zaczęli ich dusić. Zapędzili w kąt sali Kraftstudta i tłukli go tam pięściami i nogami. Denis zwalił się na inżyniera Pfaffa i trzymając jego łysą głowę za uszy, walił nią z całych sił o podłogę. Ktoś zrywał z sufitu aluminiowe parasole, ktoś inny wybijał szyby w oknach. Zerwano ze ściany głośnik, z hałasem poprzewracano biurka. Podłoga była usiana porwanymi w strzępy papierami z obliczeniami matematycznymi.

Rozpaleni gniewem ludzie, uniesieni wzburzeniem, rozbijali i niszczyli nienawistne i wrogie im laboratorium.

Już od pewnego czasu żaden z nich nie znajdował się pod działaniem generatora impulsowego, ale ich słuszna nienawiść burzyła się jeszcze.

Kraftstudt, Bolz, Pfaff i doktor, zbici i okrwawieni, zostali wyrzuceni na korytarz. Wleczono ich ku wyjściu z budynku.


Szedłem na przedzie gromady wzburzonych ludzi. Wykrzykiwali przekleństwa pod adresem tych, którzy zamienili ich w niewolników.

Przeszliśmy przez pustą salę, gdzie po raz pierwszy oddawałem swoje zadania matematyczne, potem z hałasem przeciągnęliśmy przez wąskie przejścia podziemnego labiryntu, aż wreszcie wylegli na zewnątrz.

Palące letnie słońce oślepiło nas. Zatrzymaliśmy się w miejscu jak porażeni. I to nie tylko przez słońce. Przed wejściem, prowadzącym do firmy Kraftstudta, zgromadził się wielki tłum mieszkańców naszego miasta. Padały głośne okrzyki. Gdy pojawiliśmy się, na chwilę zaległo milczenie. Przyglądały się nam setki zdumionych oczu. Potem usłyszałem, jak ktoś głośno zawołał:

— Przecież to profesor Rauch? Żyje!

Denis i współtowarzysze wypchnęli do przodu kierowników ośrodka obliczeniowego. Kolejno jeden po drugim stanęli wobec zgromadzonych ludzi — Kraftstudt, Bolz, Pfaff i doktor. Ocierali pokrwawione twarze i oglądali się z przestrachem to na nas, to na groźny tłum dokoła.

Wtem z tłumu wyszła chudziutka, drobna dziewczynka. Była to ta sama wylękniona dziewczynka, która, jak się okazało, nazywała się Elza Brinter.

— O, to ten — rzekła wskazując palcem na Kraftstudta. — I ten — dodała pokazując na Pfaffa. — To oni wymyślili to wszystko.

W tłumie rozległ się szmer. Padły groźne okrzyki. Za dziewczynką wystąpili do przodu mężczyźni. Jeszcze chwila i doszłoby do rozprawy.

Wówczas podniosłem rękę i rzekłem:

— Drodzy obywatele, nie wypada, byśmy sami wymierzali im karę.

Dużo więcej korzyści przyniesiemy ludzkości, jeśli wobec całego świata rozgłosimy ich zbrodnie. Sądzić ich trzeba surowo, a my będziemy świadkami oskarżenia. Tutaj, za tymi oto murami, ci przestępcy, wyposażeni w najnowsze zdobycze współczesnej nauki i techniki, dokonywali straszliwych zbrodni. Chcieli zamienić ludzi w niewolników i za pomocą maszyn eksploatować ich aż do całkowitego wyniszczenia.

— Pod sąd zbrodniarzy! — krzyczano wokół.— Pod sąd ich!

Wzburzony tłum ciasnym pierścieniem otoczył zbrodniarzy i ruszył ku miastu. Obok mnie szła Elza Brinter. Mocno trzymała mnie za rękę i mówiła szeptem:

— Po tym naszym spotkaniu i rozmowie w korytarzu bardzo się wystraszyłam. Później przez całą noc myślałam… Przypomniał mi się pan i pana koledzy, i ja sama, i ta straszna maszyna… Zwłaszcza maszyna. I nagle ni stąd, ni zowąd zaczęłam się śmiać. Pan się dziwi? Właśnie tak, śmiać się! Kiedy byłam maleńka, bardzo się bałam samochodów. A teraz nie… Dlaczego więc miałabym się bać jakichś tam lamp elektrycznych i zwojów drutu? — myślałam sobie. — Jestem przecież człowiekiem! I tę maszynę wymyślili ludzie — straszni i okrutni. Nie spałam całą noc, zastanawiając się nad tym, i zrobiło mi się czemuś lekko i radośnie na duszy. Nie bałam się już tej maszyny, która służyła do przesłuchań.

Nienawidziłam jej.

* * *

Kraftstudt i jego kompani z ośrodka obliczeniowego zostali oddani w ręce władz. Burmistrz naszego miasta wygłosił podniosłe przemówienie, pełne cytatów zaczerpniętych z Biblii i z Ewangelii świętej. W końcu oświadczył, że „za tak wyrafinowane zbrodnie będzie sądził Kraftstudta i jego kompanów Najwyższy Sąd Federalny”.

Szefa ośrodka matematycznego i jego współpracowników wywieziono z naszego miasta w zamkniętych samochodach. Od tego czasu nikt już o nich nie słyszał. W prasie także nie było żadnych informacji. Co więcej, do naszego miasta przeniknęły słuchy, jakoby Kraftstudt i jego przyjaciele zostali zatrudnieni przez władze państwowe i organizowali wielki ośrodek obliczeniowy, mający wykonywać zlecenia Ministerstwa Wojny.

Zawsze opanowuje mnie wzburzenie, ilekroć przeglądając gazetę znajduję na ostatniej stronie stale jedno i to samo ogłoszenie: „Do pracy w wielkim ośrodku obliczeniowym poszukuje się mężczyzn w wieku od dwudziestu pięciu do czterdziestu lat, z dobrą znajomością matematyki wyższej…”

Przełożył W. Kiwilszo


A Dnieprow

FORMUŁA NIEŚMIERTELNOŚCI

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

<p>A Dnieprow</p> <p>FORMUŁA NIEŚMIERTELNOŚCI</p>
<p>I</p>

Jutro zostanę skazany za morderstwo. Nie boję się wyroku. Od pewnego momentu życie straciło dla mnie wszelką wartość.

Na rozprawie będą obecni wszyscy moi koledzy. Nigdy nie potrafią zrozumieć motywów mojego postępowania, mojego okrucieństwa.

Prawdopodobnie dojdą do wniosku, że po prostu zwariowałem.

Postanowiłem nic nikomu nie wyjaśniać, dlatego że i tak nikt by mi nie uwierzył. Piszę to mając nadzieję, że moje wyznania dotrą do rąk właściwych ludzi, którzy potrafią się nad nimi głęboko zastanowić.

Właściwie całe opowiadanie należy rozpocząć od momentu, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem Meadgeę. To było tego samego dnia, kiedy wróciłem z podróży po Europie i podjechałem taksówką do zielonego ogrodzenia, za którym kryła się willa mojego ojca. Płaciłem właśnie szoferowi, gdy spoza ogrodzenia wystrzeliła ogromna kolorowa piłka i potoczyła się po mokrym asfalcie.

— Proszę mi z łaski swojej podać piłkę — odezwał się z tyłu jakiś głos.

Odwróciłem się i zobaczyłem ponad ogrodzeniem jasnowłosą główkę młodej dziewczyny o niezwykłej urodzie. Jej włosy przewiązane były niebieską wstążką, a na delikatnej kształtnej szyi lśnił cieniutki sznur pereł.

— Kim pani jest? — spytałem, podając jej piłkę.

— A pan? Dlaczego pan pyta?

— Dlatego, że to jest mój dom.

Oczy dziewczyny zrobiły się okrągłe, zeskoczyła z ławki i bez słowa uciekła w głąb ogrodu.

Ojca zastałem w gabinecie na pierwszym piętrze. Kiedy witałem się z nim, odniosłem wrażenie, że nie jest zachwycony moim przyjazdem. Albo może był po prostu zmęczony. Oczy miał zaczerwienione, co świadczyło, że pracował nocami. Po kilku pytaniach, które dotyczyły wyników mojego zwiedzania szeregu europejskich laboratoriów, powiedział do mnie nagle:

— Wiesz co, Albert, jestem zmęczony, wszystko mi zbrzydło.

Postanowiłem odejść z instytutu i umówiłem się z profesorem Birghoffem, że będę z nimi współpracował jedynie jako konsultant.

Ogromnie mnie to zdziwiło. Nie tak dawno przecież, przed moim wyjazdem, ojciec ani słówkiem o tym nie wspominał.

— Nie jesteś jeszcze tak stary, tato — zaoponowałem.

— To nie chodzi o wiek, Alb. Czterdzieści lat spędzonych w laboratoriach nie pozostaje bez śladu. Weź pod uwagę, że to były zwariowane lata, kiedy w nauce przeżywaliśmy jedną rewolucję po drugiej. Wszelkie wstrząsy naukowe trzeba było we właściwym czasie przetrawić, wczuć się w nie, sprawdzić eksperymentalnie.

Jego słowa nie brzmiały przekonywająco, ale nic mu na to nie odpowiedziałem. Może nawet miał rację… O ile pamiętam, ojciec zawsze tyrał jak koń, nie dbając zupełnie o siebie, nie licząc się z czasem.

Mówiono, że po śmierci matki coś się z nim stało. Całymi dniami nie wychodził z laboratorium, doprowadzając do krańcowego wyczerpania siebie i swoich współpracowników. W tych odległych czasach, kiedy byłem jeszcze dzieckiem, jego grupa pracowała nad analizą struktury kwasów nukleinowych i nad wyjaśnieniem szyfru genetycznego.

Opracował on wówczas ciekawą metodę regulowania kolejności pochodnych nukleinowych w łańcuchu kwasu dezoksyrybonukleinowego poprzez oddziaływanie substancjami mutogenetycznymi na związek wyjściowy. Szczerze mówiąc, nie bardzo orientowałem się wówczas w całym tym skomplikowanym biochemicznym galimatiasie, pamiętam to wszystko jedynie dlatego, że w owym okresie głośno było o odkryciach ojca. Gazety zamieściły kilka artykułów o sensacyjnych tytułach: „Wykryto klucz do biologicznego szyfru”, „Zagadka życia — w czterech symbolach” itd.

— Mam nadzieję, że po okresie próbnym profesor Birghoff mianuje ciebie na moje miejsce.

— Ależ, ojcze! To niemożliwe. Nie zrobiłem ani tysiącznej części tego co ty.

— Wystarczy, że wiesz, co zrobiłem. Nie wolno wracać do tego, przez co już się przeszło. Trzeba podążać dalej. Jestem pewien, że potrafisz tego dokonać.

Schodząc na dół do jadalni, spytałem ojca:

— A kto to jest, to urocze młode stworzenie bawiące się piłką w naszym parku?

— Ach, zapomniałem ci powiedzieć. To córka mojego starego znajomego, przyjaciela, Elvina Shauli. Jest sierotą — dodał szeptem. — Ale nie powinna o tym wiedzieć.

— Dlaczego?

— Elvin Shauli i jego żona zginęli w katastrofie lotniczej nad Atlantykiem. Byłem tak wstrząśnięty tym wypadkiem, że zaproponowałem dziewczynie, aby zamieszkała u nas. Powiedziałem jej, że rodzice wyjechali na kilka lat do Australii.

— Ale przecież wcześniej czy później prawda wyjdzie na jaw.

— Oczywiście. Lepiej jednak, żeby się to stało później niż wcześniej.

Ona ma na imię Meadgea. Ma szesnaście lat.

— Dziwne imię.

— Mhm. Trochę dziwne — zgodził się ojciec. — Ale oto i ona.

Meadgea wbiegła do jadalni, ale przy drzwiach zatrzymała się nagle.

Potem uśmiechnęła się nieśmiało i dygnąwszy z gracją powiedziała:

— Dobry wieczór, panie profesorze. Dobry wieczór, panie Albercie.

— Dobry wieczór, kochanie! — powiedział mój ojciec i podchodząc do niej pocałował ją w czoło. — Mam nadzieję, że zaprzyjaźnisz się z moim synem Albertem. Podszedłem do Meadgei i uścisnąłem jej wąską dłoń.

— A myśmy się już zaprzyjaźnili. Jak się czuje pani piłka?

— Och, bawię się piłką niezbyt często. Wolę czytać. Ale dzisiaj jest taka wspaniała pogoda.

— Powinna pani częściej przebywać na świeżym powietrzu — powiedziałem. — Czy przyjmie mnie pani do towarzystwa? Ja też bardzo lubię grać w piłkę.

— Ależ oczywiście, panie Albercie.

— Jeżeli oczywiście, to proponuję bez „panie”. Mów mi po prostu po imieniu, a ja tobie też. Zgoda?

— Zgoda.

W czasie obiadu nie rozmawialiśmy prawie wcale, zauważyłem jednak, że ojciec obserwował Meadgeę uważnie i z niekłamanym zaniepokojeniem. Doszedłem do wniosku, że bardzo go martwi los dziewczyny.

<p>II</p>

Kiedy wróciłem do laboratorium, profesor Birghoff zaproponował mi badania nad analizą chromosomów X i Y, które decydują o płci człowieka.

Zadanie, ogólnie rzecz biorąc, było nader skomplikowane, ale miałem już jakie takie pojęcie o tych sprawach. W dalszym ciągu głównym obiektem, badań były sztuczne mutacje realizowane na materiale genetycznym za pomocą chemicznych substancji mutogenetycznych z szeregu ekrydynów.

Mutacje były następnie kontrolowane w sztucznym urządzeniu, tak zwanym reproduktorze biologicznym, gdzie po 10–12 podziałach komórki można już było określić płeć przyszłego organizmu.

Mieliśmy do zrealizowania ogromną ilość mutacji. Rozpocząwszy badania obliczyłem orientacyjnie, jak długo będę musiał szukać odpowiedzi, i przeraziłem się: nawet przy bardzo sprzyjających okolicznościach — dla dokończenia pracy nie starczyłoby całego mojego życia.

— Niech pan się poradzi ojca — powiedział Birghoff, kiedy zwierzyłem mu się ze swych obaw. — Być może, powie panu, jak z tego wybrnąć.

Wieczorem poszedłem do gabinetu ojca. Była tam już Meadgea. Ojciec siedział w fotelu na biegunach, z nogami okrytymi pledem, dziewczyna zaś cicho czytała mu wiersze Byrona. Gdy wszedłem, ojciec ocknął się z zadumy:

— Ach, to ty, Alb. Meadgea wspaniale czyta. Słuchając jej, przypominam sobie własną młodość.

— Zazdroszczę ci, masz chyba moc wspomnień. A propos, opowiadałeś mi tak niewiele o swoich młodych latach.

Meadgea zamknęła książkę i po cichutku wyszła z pokoju. Przesiadłem się bliżej ojca i powiedziałem:

— To niedobrze, że odszedłeś z instytutu. Sam, bez ciebie, czuję się tam jak ślepe szczenię, obawiam się, że będę ci się naprzykrzał. Wyobraź sobie na przykład…

I opowiedziałem mu o trudnościach, z którymi zetknąłem się już w pierwszych dniach. Zauważyłem jednak, że w miarę jak mówiłem, twarz ojca przybierała coraz bardziej okrutny, wręcz wrogi wyraz. W pewnej chwili podniósł się gwałtownie i powiedział:

— Dość. Wiem doskonale, że to zadanie, o którym mówisz, jest beznadziejne. Po prostu nie ma sensu tracić czasu na jego rozwiązanie.

Czasu i siły.


— Ale przecież pozostałe chromosomy człowieka zostały rozszyfrowane… — zaoponowałem.

— To zupełnie co innego. Są one zbudowane jednakowo. Wystarczy rozwinąć wzór inicjatora, a cała reszta ujawni się sama. W chromosomach X i Y nie ma takiej reguły. Tutaj jednorodne wynikanie substancji nukleinowych…

Nagle zamilkł. W pokoju zapanowała martwa cisza. Okno za biurkiem było szeroko otwarte; z parku dobiegał cichy szelest liści kasztanów, ledwie dosłyszalne brzęczenie owadów i śpiew. Piosenka była bardzo łatwa, melodyjna i dobrze mi znana. Nie wiem, dlaczego przypomniała mi ona odległe lata dzieciństwa; wspomnienia z tych lat przeplatają się zazwyczaj ze wspomnieniami cudownych, czarownych snów. Piosenka kojarzyła mi się z obrazem wysokiego klombu, gęsto porośniętego azaliami, przy którym stoję ja, mały chłopczyk, a po przeciwnej stronie klombu ktoś śpiewa tę właśnie piosenkę. Zaczynam biec dookoła, chcę za wszelką cenę zobaczyć kobietę, która śpiewa, lecz ona ucieka przede mną i raz po raz, przestając śpiewać, woła:

— Hop, hop, Alb! Ano — złap mnie!

A ja wciąż biegnę i biegnę, w oczach migają mi kolorowe kwiaty, ale w żaden sposób nie mogę dogonić tego cudownego, nieuchwytnego, bliskiego mi głosu. Wtedy padam na klomb, czołgam się w dżungli kwiatów i płaczę.

— Kto to śpiewa? — pytam ojca.

— Nie domyślasz się?

— Nie.

Ojciec ciężko opada na bujak.

— To Meadgea.

Milczymy dość długo. Dlaczego mój ojciec tak ciężko oddycha? Jego oczy niespokojnie biegają po ścianach, pobladłe dłonie kurczowo wpiły się w krawędź biurka. Zauważywszy, że mu się bacznie przyglądam, opanował się nagle i sztucznie beznamiętnym głosem powiedział:

— Dziewczyna ma miły głos, prawda? A co do chromosomów X i Y, to powiedz profesorowi Birghoffowi, że według mnie zadanie jest nierozwiązalne. Nie rozumiem, jaki jest sens zajmować się nim.

— Jaki sens? — powtórzyłem jak echo. — To dziwne. Przez całe swoje życie zajmowałeś się tym właśnie problemem — badałeś dokładnie molekularną budowę substancji dziedzicznej. A teraz…

Przerwał mi gwałtownym ruchem ręki.

— Istnieją badania, które nie są niczym umotywowane… z moralnego i etycznego punktu widzenia. A w ogóle, Albert, jestem bardzo zmęczony.

Chciałbym się położyć.

Wychodząc z gabinetu zauważyłem, że ojciec zażywał jakieś lekarstwo.

Prawdopodobnie był bardzo chory, ale starał się tego nie okazywać.

Zrozumiałem poza tym, że z jakiegoś nie znanego mi powodu nie chce po prostu, abym zajmował się badaniem chemicznych cech chromosomów Xi Y.

Wyszedłem do parku i przemierzałem mokre od wieczornej rosy ścieżki w kierunku tego miejsca, skąd dobiegł do mnie śpiew Meadgei.

Siedziała na kamiennej ławeczce przed niewielkim basenem; w ciemności jej sylwetka zlewała się prawie zupełnie z tłem gęstych krzaków dzikiej róży.

— O! — zawołała, kiedy nagle stanąłem przed nią. — Przestraszyłeś mnie okropnie. Tak nie można — bardzo nie lubię, kiedy coś dzieje się nagle.

Usiedliśmy obok siebie i długo milczeliśmy. Za nami cicho szemrał strumyczek wypływający z szerokiej zardzewiałej rury. Po asfalcie za ogrodzeniem od czasu do czasu w pełnym pędzie przejeżdżały samochody.

— Meadgea, czy podoba ci się u nas? — spytałem po chwili.

— Bardzo. Wiesz, czuję się tutaj zupełnie jak w domu. Szczerze mówiąc, nawet lepiej niż w domu.

— A gdzie jest twój dom?

— W Cable. To jest o sto kilometrów stąd na północ. Ale ja bardzo nie lubię Cable. Po wyjeździe rodziców do Australii było mi tam bardzo smutno. Jestem bardzo wdzięczna twemu ojcu, że mnie zabrał do siebie. „Cable, Cable” — jak przez mgłę przypominałem sobie nazwę małego miasteczka, o którym coś kiedyś u nas w domu mówiono.

— Kochasz swoich rodziców? — spytałem, sam nie wiedząc po co.

Nie odpowiedziała mi od razu; w jej głosie wyczułem wahanie i nutkę rozgoryczenia:

— A czy można nie kochać swoich rodziców? Nagle Meadgea roześmiała się.

— To dziwne, ale właściwie nigdy nie zastanawiałam się nad tym czy ich kocham, czy nie. Dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę, że właśnie przestałam ich naprawdę kochać od czasu, kiedy zaczął do nas przychodzić pan Horsch.

— A kto to jest, ten pan Horsch?

— Bardzo antypatyczny pan. Robi wrażenie lekarza. I chyba rzeczywiście jest lekarzem, dlatego że za każdym razem, jak do nas przychodził, badał mnie, opukiwał i kilkakrotnie brał mi krew do badania, chociaż byłam zupełnie zdrowa. Było mi bardzo przykro, że rodzice mu na to pozwalali… Zostawiali mnie z nim, a sami wychodzili. To bardzo niesympatyczny lekarz, zwłaszcza kiedy się uśmiecha. „A może Meadgea rzeczywiście jest chora?” — pomyślałem. Objąłem ją.

— Robi się chłodno, prawda, Alb?

— Tak, moja mała, kochana dziewczynko.

Meadgea oplotła swymi chudziutkimi rączkami moją szyję i wtuliła twarz w fałdy mojej marynarki.

Było mi jakoś dziwnie lekko i spokojnie, Meadgei chyba też. Po chwili westchnęła głęboko, przytuliła się do mnie jeszcze mocniej, a ja wstałem i poniosłem ją poprzez park, śpiącą, do naszego domu, czując cały czas na szyi jej gorący oddech.

<p>III</p>

Nie wspominałem profesorowi Birghoffowi o mojej rozmowie z ojcem — nie chciałem, aby profesor pomyślał, że ojciec nie ma już żadnych nowych pomysłów, jeżeli chodzi o analizę dokładnej chemicznej struktury genów. Z drugiej strony, dzięki trudnościom związanym z przebadaniem chromosomów X i Y, miałem okazję do zaproponowania czegoś takiego, co świadczyłoby o tym, że sam jestem też niezłym badaczem biofizykiem.

Przebudowałem laboratorium ojca. Skonstruowano dla mnie działko protonowe, które umożliwiało mi bombardowanie protonami dowolnego nukleotydu w molekułach RNA i DNA.

Szczególnie dużo kłopotów miałem z „reproduktorem biologicznym” — miniaturową kuwetą kwarcową, gdzie w syntetycznej cytoplazmie zachodziła synteza białek.

Kiedy już wyposażenie zostało skompletowane, praca w laboratorium ruszyła pełną parą, przy czym w miarę rozwoju badań profesor Birghoff przekazywał do mojej dyspozycji wszystkich współpracowników, którzy poprzednio pracowali u ojca.

Byli to bardzo mili, energiczni ludzie, którzy szczerze pasjonowali się molekularną biologią. Niektórzy z nich, zwłaszcza fizyk Klemper i matematyk Gust, byli trochę filozofami, trochę cynikami i hołdowali teorii stałego przekształcania się materii nieożywionej w ożywioną. Traktowali oni dowolny żywy organizm jako ogromną molekułę i określali wszystkie jej funkcje poprzez terminy energetycznych przejść od jednego stanu do drugiego. To, co robiliśmy, Klemper określił jako „poszukiwanie igły w stogu siana”. I rzeczywiście — już pierwsze doświadczenia przekonały nas, że płeć przyszłego żywego osobnika jest ukryta nie w nukleotydach, lecz znacznie głębiej, być może w uszeregowaniu atomów w łańcuchach sacharydowych i fosforycznych. Kilkakrotnie udało nam się nawet poprzez mutacje przekształcić chromosom X w chromosom Y, ale w żaden sposób nie mogliśmy ustalić, dlaczego tak się dzieje.

Przeprowadzaliśmy eksperymenty, zbieraliśmy dane i… na nic ciekawego nie natrafiliśmy. Czułem, że potrzebne są tu nowe pomysły, którymi ani ja, ani moi współpracownicy nie mogli się poszczycić.

Do ojca nie zwracałem się więcej o pomoc. Zrozumiałem, że jakoś, w sposób najzupełniej bierny, sprzeciwia się naszym badaniom. Nie tylko nie interesował się moją pracą, ale nawet za każdym razem, kiedy chciałem go o coś zapytać, sprowadzał od razu rozmowę na inny temat albo zaczynał

narzekać na zmęczenie.

Był to rzeczywiście bierny opór, dlatego że nader chętnie poświęcał wiele czasu ludziom, a nawet całym delegacjom różnych organizacji, które występowały przeciwko wojnie. Dawniej nawet nie podejrzewałem, że mój ojciec tak bardzo interesuje się zagadnieniami politycznymi. Był on dla mnie zawsze wzorem naukowca, dla którego wszelka walka polityczna i ideologiczna nie ma żadnego znaczenia. I oto nagle, zmęczony i chory, zmieniał się zupełnie, kiedy przychodzili do niego ludzie z prośbą, by podpisał jakąś petycję albo zredagował jakąś antywojenną odezwę. Na to miał dostatecznie dużo sił i czasu.

— Jesteś uczonym a nie politykiem — powiedziałem kiedyś rozgoryczony, robiąc mu zimny kompres.

— Przede wszystkim jestem człowiekiem. Już czas najwyższy, żeby zrzucić z naszych uczonych maskę pozornej neutralności. Kryjąc się za szczytnym mianem naukowca, robią zdziwioną minę, kiedy okazuje się nagle, że rezultaty ich pracy naukowej są wykorzystywane w celu zgładzenia milionów ludzi. Udają naiwnych głuptasków, którzy rzekomo nie są w stanie przewidzieć najprostszej rzeczy pod słońcem: jakie będą konsekwencje ich badań i odkryć. Od dziesiątków lat korzystają z tej furtki, aby odżegnać się od współudziału w przestępstwie i zwalić całą winę na niemądrych polityków. Jeżeli daję broń do ręki wariatowi, to konsekwencje powinienem ponosić ja, a nie wariat…

Po tej tyradzie doszedłem do wniosku, że prace badawcze nad zgłębieniem tajemnicy chromosomów X i Y mój ojciec uważa w jakimś stopniu za niebezpieczne dla ludzkości…

Któregoś dnia wróciłem do domu wcześniej niż zazwyczaj. Było chłodno i nieprzyjemnie, mżył drobniutki kapuśniaczek. Podchodząc do drzwi, zobaczyłem nagle, jak z domu w samej tylko sukience wybiegła Meadgea i popędziła w głąb parku.

— Meadgea, Meadgea! — zawołałem.

Nie usłyszała mnie jednak. Dogoniłem ją dopiero w samym końcu parku, gdzie ukryła się jak ścigane zwierzątko.

— Meadgea, kochanie, co ci się stało?

— Ach, to ty, Alb! Jak to dobrze, że jesteś.

— Co się stało? — spytałem znowu, okrywając ją swym płaszczem.

— On mnie chce zabrać…

— Kto?

— Pan Horsch. Jest tam teraz, rozmawia z twoim ojcem.

— Dlaczego?


— Nie wiem. Mówi, że mu jestem potrzebna do badań medycznych.

— Chodź. Nie pozwolę cię nikomu ruszyć.

Meadgea podniosła się i pokornie poszła ze mną. Przed drzwiami zatrzymałem się na chwilę. Z gabinetu dobiegał głos ojca i jeszcze jakiś inny, ostry i nieprzyjemny.

— Niech pan zrozumie, przyjacielu, przecież to jest zupełny absurd.

Mówiłem panu nieraz, że dokonać wielkiego naukowego odkrycia — to wyczyn, ale nie zrobić tego — to wyczyn do kwadratu! — gorączkował się ojciec.

— Ale ja inaczej nie potrafię, profesorze. Nie rozumiem, jak pan może wrzucić do kosza rezultaty pracy całego życia. Przecież wyobrażaliśmy sobie wszystko zupełnie inaczej.

— Byliśmy głupcami, naiwnymi głupcami. To nie jest droga…

— Nie, to jest właśnie jedyna właściwa droga. Pan jest po prostu tchórzem. Naiwny pacyfista. Gdyby nie Solveigia…

Szarpnąłem drzwi i wszedłem. Ojciec, przeraźliwie blady, siedział w swoim fotelu, a obok niego wysoki mężczyzna o pożółkłej twarzy i wydatnych kościach policzkowych. Podczas rozmowy wymachiwał prawdopodobnie rękoma, bo gdy wszedłem, zastygł nagle w niedorzecznej pozie.

— Alb, mówiłem ci przecież tyle razy, żebyś bez pukania..

W tej samej chwili Horsch skoczył w moim kierunku i chwycił mnie za rękę.

Nie wiem skąd i jak, ale nagle pojawił się u niego fonendoskop, wziernik, lupa, w mgnieniu oka zmienił się on w szalejącego lekarza.

— A teraz kropelkę krwi, jedną, jedyną kropelkę — mamrotał, wyciągając z kieszeni igłę.

Moje zaskoczenie już minęło, odepchnąłem więc z całej siły oszalałego doktora. Był wyższy ode mnie, ale mięśnie miał zwiotczałe. Przeleciał przez cały gabinet i gdyby nie biurko, zatrzymałby się dopiero na ścianie.

Zgięty wpół oparł się o stolik i spojrzał na mnie ze wstrętnym uśmiechem i… zainteresowaniem. Tak, właśnie z dziwnym zainteresowaniem wariata.

— To ty taki jesteś, Alb — wykrztusił wreszcie, prostując się.

— Co tu się dzieje, kim jest ten pan? — spytałem podchodząc do ojca.

Był potwornie blady, oczy miał zamknięte, rękę przyciskał do piersi.

— Och, Alb.. To jest pan Horsch, mój dawny uczeń i przyjaciel. Nie gniewaj się na niego.

— Twój przyjaciel jest bardzo źle wychowany, ojcze. Horsch usiadł, zmęczony, w fotelu i roześmiał się. Nie spuszczał mnie ani na chwilę z oczu. Wydawało się, że wszystko, co się tu dzieje, niezmiernie go interesuje.

— Nie wiem, ile bym dał za jedną kroplę krwi naszego Alba — powiedział wreszcie, bawiąc się automatyczną igłą.

— Przestań, Horsch… Pan mnie zabije — wyjęczał ojciec.

Przy słowach „naszego Alba” ogarnął mnie szał. Podskoczyłem do Horscha i szarpnąwszy go za marynarkę wyciągnąłem z fotela. Jego wstrętna twarz nadal była uśmiechnięta. Nie wytrzymałem — z całej siły walnąłem go pięścią. Upadł, a ja powlokłem go do drzwi. Tutaj Horsch nagle wstał i wrzasnął wstrętnym, zachrypniętym głosem:

— Ale przecież dziewczyna jest naprawdę moja! Oddajcie mi dziewczynę!

Po tych słowach znikł.

Gdy już wreszcie trochę ochłonąłem, poszedłem na górę do ojca. Leżał w fotelu z zamkniętymi oczyma. Chwyciłem jego dłonie. Były zupełnie zimne.

<p>IV</p>

W trzy miesiące po powrocie z zagranicy referowałem na radzie naukowej wyniki mojej pracy. Nie były zachwycające.

— Jakie pan ma plany na przyszłość? — zapytał profesor Birghoff.

Wzruszyłem ramionami. Oprócz metodyki, którą odziedziczyłem w spadku po ojcu, nie miałem żadnych innych i pomysłów. Po prostu, to było chyba oczywiste, nie wykazywałem żadnych wybitnych zdolności, jeżeli chodzi o prace badawcze. Dlatego też doktor Seat, zasuszony, zgarbiony staruszek, wymamrotał po chwili:

— Grupie potrzebny jest dobry konsultant.

— Kogo pan proponuje, doktorze?

— Kogoś ze starych współpracowników profesora Oldfree. Na przykład, pamiętam, był taki bardzo zdolny młody człowiek… Zapomniałem, jak się nazywał… coś jak Hirsch, Hursch…

— Horsch! — krzyknąłem.

— Tak, tak, właśnie on. Był bardzo zdolny, bardzo. Żeby go tak odszukać…

Skurczyłem się cały jak sprężyna. A doktor Seat ciągnął dalej:

— Pamiętam, że już w tym okresie, kiedy dopiero zaczynaliśmy badania nad szyfrem genetycznym, dokonał on kilku wspaniałych odkryć. Choćby na przykład… sprzężenie zwrotne pomiędzy stężeniem RNA w jądrze komórki i stężeniem aminokwasów w cytoplazmie… A poza tym ten młody człowiek wspólnie z profesorem Oldfree nauczył się zapisywać informacje genetyczne… Bardzo zdolny naukowiec… Nie wiadomo tylko, gdzie on jest teraz…

Wyszedłem przed zakończeniem rady naukowej i pobiegłem do domu.

Postanowiłem odszukać Horscha za wszelką cenę i przeprosić go za to, co zrobiłem. Ostatecznie, przecież to naukowiec, twórca nowych idei, posuwa naukę naprzód, chociaż często staje się burzycielem życia spokojnego mieszczucha. Mieszczuchy bez najmniejszych wyrzutów sumienia spożywają owoce jego twórczej pracy i opowiadają sobie o nim obraźliwe dowcipy. Moim obowiązkiem było odszukać Horscha, przeprosić go i zaproponować mu stanowisko konsultanta w naszym laboratorium.

— Gdzie jest Meadgea? — spytałem służącą.

— Chyba w parku. Jest tam od rana.

Wyszedłem z domu w nadziei, że znajdę Meadgeę w jakimś zakamarku ogrodu z książką w ręce. Ale nigdzie jej nie było. Wołałem ją kilkakrotnie, lecz bez skutku. Nagle w jednym z narożników, tam gdzie mur był pęknięty, dostrzegłem na ławce coś białego. Podszedłem bliżej — to był tomik wierszy Byrona. Rozejrzałem się wokół i stwierdziłem, że krzaki u wyłomu w murze są połamane, jakby ciągnięto przez nie coś ciężkiego.

Pobiegłem jak szalony i obok wyrwy w ogrodzeniu ujrzałem niebieską wstążeczkę, którą Meadgea nosiła we włosach.

Pierwszą moją myślą było zadzwonić na policję. Ale przypomniawszy sobie Horscha, zawahałem się — zrodziło się we mnie straszne podejrzenie.

W ciągu niecałej minuty wyprowadziłem wóz z garażu i oto pędzę już na północ, do nie znanego mi miasteczka Cable. Dlaczego pojechałem właśnie do Cable? Nie mam pojęcia. Zresztą dokąd miałem jechać?

Dawniej Meadgea mieszkała w Cable. Tam właśnie odwiedzał ją Horsch…

Jechałem szybko. W pamięci odtworzyłem swoje pierwsze spotkanie z Meadgea, następnie przypomniałem sobie naszą rozmowę o Horschu, a potem samo spotkanie z Horschem. Dziwne, że mój ojciec mi nie wspominał o swoim najzdolniejszym uczniu i współpracowniku, chociaż nie mógłbym przysiąc, że z ust ojca nigdy nie padło jego nazwisko.

Teraz dopiero zrozumiałem, że ojciec nie mówił mi o wielu rzeczach.

Więcej nawet — ukrywał przede mną wszystko to, co było w jego pracy najważniejsze. I to najważniejsze splatało się w jakiś tajemniczy sposób z Horschem i porwaną Meadgea. Do czego Horschowi potrzebna była Meadgea? O jakiej to „jedynej właściwej drodze” była mowa podczas jego ostatniej rozmowy z ojcem?

Wszystkie te myśli wciąż jeszcze kłębiły mi się w głowie, kiedy wjeżdżałem do niewielkiego osiedla, które, według drogowskazu widniejącego przy szosie, nazywało się Cable. Miasteczko było zupełnie puste, jakby wszyscy jego mieszkańcy wymarli, długo więc nie mogłem odszukać ani jednej żywej duszy, żeby spytać, gdzie mieści się dom, w którym mieszkali rodzice Meadgei. Zobaczyłem wreszcie jakiegoś staruszka wychodzącego spoza kościółka, zahamowałem gwałtownie i krzyknąłem:

— Dziadku! Gdzie tu jest dom państwa Shauli?

Kilka chwil patrzył na mnie nie rozumiejącymi oczyma, potem gwałtownie zatrząsł głową i odpowiedział:

— Nie, takich nie znam…

— Mają córkę, Meadgeę.

Znowu zaprzeczył ruchem głowy i pośpiesznie się oddalił.


Zaparkowałem wóz przed bramą i wszedłem na niewielki kościelny dziedziniec. Zapadał już zmrok i z okien plebanii płynęło migotliwe pomarańczowe światło. Zapukałem. Otworzył mi niemłody, tęgi ksiądz, który prawdopodobnie tuż przed moim przyjściem sprzątał mieszkanie, gdyż miał podkasaną sutannę.

— Czym mogę panu służyć, młodzieńcze?

— Chciałbym się dowiedzieć, gdzie tutaj w Cable mieści się dom państwa Shauli. Mają oni córkę, dziewczynkę, która ma na imię Meadgea.

— Meadgea? — spytał w zamyśleniu ksiądz z nutką zdziwienia w głosie.

— Tak.

Po krótkim namyśle powiedział wreszcie:

— Wejdźmy lepiej do środka…

Po chwili znaleźliśmy się w malutkim pokoiku, w którym paliła się naftowa lampa.

— A więc interesuje pana dziewczyna, która ma na imię Meadgea? — powtórzył ksiądz, kiedy już usiedliśmy.

— Tak. I jej rodzice.

— Hm. To dziwne. A czy mógłbym wiedzieć, kim pan jest?

— Dalekim jej krewnym — skłamałem.

— To już zupełnie zadziwiające.

— Dlaczego?

— Rzecz w tym, że dziewczynka nie ma rodziców. To znaczy, oczywiście, ma rodziców, ale nikt nie wie, kim oni są. Meadgea jest podrzutkiem.

— Co takiego? — krzyknąłem. — Ale przecież ona mi sama mówiła, że ma ojca i matkę i że jej rodzice niedawno wyjechali do Australii, i że…

— Niestety — przerwał mi ksiądz — rzecz wygląda zupełnie inaczej.

Dziewczynka jest oczywiście przekonana, że państwo Shauli są jej rodzicami. W rzeczywistości przywieźli ją tutaj jako niemowlę dwaj młodzi ludzie i oddali na wychowanie wspomnianemu małżeństwu…

Zdarzyło się to, o ile mnie pamięć nie zawodzi, mniej więcej przed szesnastu laty. Dobrze pamiętam ten dzień, kiedy w osiedlu zaczęto mówić, że państwo Shauli mają dziecko. Poszedłem więc natychmiast do nich, żeby je ochrzcić, ale…

— Co „ale”?

— W mieszkaniu był jakiś mężczyzna, który powiedział, że chrzest nie jest dziewczynce potrzebny. Dla mnie było to bardzo przykrą niespodzianką. Spytałem go wówczas: „Dlaczego?” A on mi odpowiedział… Tak, tak, powiedział: „Chrzest jest potrzebny tym, których stworzył Bóg. A ją stworzył człowiek”. Do dziś nie wiem, o co mu właściwie chodziło.

— Przecież my wszyscy pochodzimy od ludzi — powiedziałem zachrypniętym głosem.

— O właśnie! A człowiek od Boga. Ale dziewczynka nie została ochrzczona.

Staruszek zaczął się rozwodzić nad tym, jaki to grzech nie być ochrzczonym, a ja wciąż czekałem, kiedy wreszcie skończy. Chciałem mu zadać jeszcze kilka innych pytań.

— A czy Meadgea długo mieszkała u państwa Shauli?

— Mniej więcej pół roku temu przyjechał jakiś poważny starszy pan i zabrał ją ze sobą.

— I więcej się tu nie pokazywała?

— Nie.

— A państwo Shauli mieszkają tu jeszcze?

— Nie. Wyjechali do Australii. Podobno za pieniądze, które dostali od tego pana za wychowywanie dziewczynki. „Ślepy zaułek” — pomyślałem. Pozostawało jeszcze jedno pytanie.

— A czy ksiądz nie znał przypadkiem takiego pana, co się nazywa Horsch?

— Niech będzie przeklęte imię jego!

— A więc zna go ksiądz?

— Oczywiście. To on właśnie zabronił ochrzcić dziecko.

— Niech mi ksiądz powie, gdzie on mieszka.

— Niedaleko stąd, w Sundike. To posiadłość w lesie.

W kilka minut później mój wóz trząsł się na rozmokłej drodze do Sundike. Było bardzo ciemno i padał deszcz.

<p>V</p>

Posiadłość Horscha to wielki ponury budynek jednopiętrowy, zbudowany z cegły, ale w starym stylu, ogrodzony na wpół zniszczoną metalową siatką.

Samochód zostawiłem pośród drzew, naprzeciw bramy wjazdowej.

Wszedłem na dziedziniec, przeciąłem ścieżkę, wysadzoną kamiennymi płytami, i znalazłem się u drzwi domu. Wokół panowała martwa cisza, w żadnym oknie nie widać było światła.

Nacisnąłem guzik dzwonka. Potem jeszcze raz i jeszcze, ale zupełnie bez skutku — nikt mi nie odpowiadał.

W domu nikogo nie było — to jasne. Drzwi były zamknięte, więc zacząłem powoli obchodzić cały budynek, obserwując wysokie okna.

Z tyłu domu, nad kuchennym wejściem znajdowała się niewielka weranda z małym owalnym oknem. Wróciłem do samochodu, wziąłem latarkę elektryczną i śrubokręt, a następnie bez żadnych trudności wdrapałem się na werandę. Podważyłem okno śrubokrętem, wyrwałem je z zawiasów i dostałem się do środka.

Trafiłem do biblioteki. W pomieszczeniu unosił się zapach książek, starych papierów i formaliny. Później zauważyłem zresztą, że zapachem formaliny przesiąknięty jest cały dom.

Szczerze mówiąc, nie bardzo sobie zdawałem sprawę, po co właściwie włamałem się do domu Horscha. Nikogo tu nie było i właściwie na dobrą sprawę mogłem zostać oskarżony o wszelkie możliwe przestępstwa. Na wypadek, gdyby nagle zjawił się Horsch, miałem przygotowany szereg wyjaśnień, jedno gorsze od drugiego…

Biblioteka była ogromna. Wypełnione książkami półki sięgały aż do sufitu. W różnych miejscach leżały zwalone na kupę sterty ksiąg, dla których prawdopodobnie nie starczyło miejsca na półkach. Na chybił trafił oświetliłem jedną z takich stert i spostrzegłem, że były to stare roczniki czasopisma „Biofizyka”. Na jednej z półek ustawione były książki z zakresu teorii informacji, a jeszcze niżej — o cybernetyce. Na podłodze poniewierały się stare książki, podręczniki, monografie, zbiory artykułów fizycznych, chemicznych, o teorii liczb, z zakresu topologii. Miało się wrażenie, że gospodarz domu interesował się dosłownie wszystkim.

Z biblioteki wychodziło się do niewielkiego korytarzyka; po jego prawej i lewej stronie znajdowały się dwie sypialnie.

Zszedłem po wąskich i skrzypiących schodach na parter i znalazłem się w malutkim hallu. Stała tu wąska, obita skórą kanapa, lustro w rogu; pierwsze drzwi prowadziły z hallu do kuchni, która znajdowała się naprzeciwko jadalni, drugie wiodły do jadalni, trzecie były zamknięte.

Cofnąłem się kilka kroków do tyłu, rozpędziłem się i z całej siły walnąłem o nie ramieniem. Rozległ się głośny trzask i wpadłem do obszernej sali.

Światło mojej latarki skakało po znajdujących się tu przedmiotach. Bez trudu stwierdziłem, że znajduję się w laboratorium. Ale w jakim!

Wyposażenie tego laboratorium — wirówki, mikroskop elektronowy, urządzenia chromotograficzne — było znacznie lepsze niż to, co mieliśmy u nas w instytucie. Przez kilka minut chodziłem pomiędzy stołami jak we śnie, myśląc o tym, jak wiele wspaniałych doświadczeń można by tu było przeprowadzić. Na stole obok okna odnalazłem miniaturowe działko protonowe, podobne do tego, jakie zamówiłem do swoich doświadczeń genetycznych. Mój przyrząd w porównaniu z tym wydał mi się szkieletem przedpotopowego zwierzęcia.

A oto i biurko: szerokie, długie, przykryte płytą z przezroczystego tworzywa. Leżały pod nią arkusze z notatkami, wzorami i tablicami. W jednym z rogów zauważyłem jakieś zdjęcie i kiedy oświetliłem je dokładniej, o mało nie krzyknąłem ze zdziwienia.

To było zdjęcie mojej matki. Drżącą ręką wyjąłem je spod płyty i długo, dokładnie mu się przyglądałem.

Nie, to nie pomyłka… Piękna, młoda kobieta o lekko skośnych oczach i wspaniałych jasnych włosach patrzyła na mnie z fotografii, uśmiechając się odrobinkę ironicznie. Nie mogłem tego zdjęcia pomylić z żadnym innym, ponieważ na biurku mojego ojca stało takie samo.

Skąd ono się tu wzięło? A może kiedyś, dawno, dwaj ludzie — mój ojciec i Horsch, kochali się w mojej matce? Być może, wybrawszy mego ojca, matka raz na zawsze zniweczyła współpracę pomiędzy nauczycielem i uczniem w dziedzinie genetycznej biofizyki.

Była tu jakaś wielka tajemnica, ale w żaden sposób nie mogłem jej zgłębić.

Zupełnie zapomniałem, gdzie jestem. Usiadłem w fotelu obok biurka, trzymając wciąż jeszcze w ręku fotografię matki, którą bardzo słabo pamiętałem. To dziwne, ale ojciec prawie nigdy nic mi o niej nie mówił.

Na wszystkie moje pytania odpowiadał niezmiennie: „To była bardzo dobra kobieta… Miała na imię Solveigia…”

Od pewnego czasu zaczęło mi się wydawać, że Meadgea jest bardzo podobna do mojej matki. Uporczywie odpędzałem od siebie tę myśl.

Zmęczony, wyczerpany, w pewnym momencie zasnąłem…

<p>VI</p>

Obudziłem się, kiedy już było jasno. Oślepiające promienie słoneczne padały przez szerokie okno prosto na moją twarz. Minęło sporo czasu, zanim zdałem sobie sprawę, gdzie jestem.

Teraz laboratorium promieniowało całą swą wspaniałością. Tak doskonałej pracowni biofizycznej mógłby Horschowi pozazdrościć nawet największy ośrodek badawczy.

Oglądając stanowisko do badań chemicznych, zauważyłem nagle w rogu jakieś dziwne urządzenie ze szkła i niklu, którego zastosowanie było dla mnie z początku niejasne. W środku, na małym porcelanowym stoliczku spoczywało niewielkie, o pojemności najwyżej dwóch litrów, naczynie o owalnym kształcie, do którego ze wszystkich stron doprowadzone były niezliczone szklane i gumowe rurki i kapilary. Wokół centralnego naczynia na ażurowej konstrukcji z nierdzewnej stali ustawione były liczne kolby z matowego i kwarcowego szkła, a pod stolikiem w specjalnych uchwytach tkwiły dwa metalowe cylindry — jeden z tlenem, drugi z dwutlenkiem węgla. Skomplikowana pajęczyna cienkich szklanych rureczek oplatała naczynie i przenikała do jego wnętrza, tworząc jednolitą siatkę do ogrzewania i termostabilizowania przyrządu. Można się było tego domyślić, ponieważ labirynt rurek miał swój początek i koniec w niewielkim metalowym zbiorniku, zaopatrzonym w grzałkę elektryczną i termoregulator. Kilka termometrów sterczało z różnych części przyrządu, a ich odczyty nanoszone były poprzez termoelektryczne czujniki na potencjometr wyjściowy.

Na powierzchni szkła widniały różne napisy: „Karmienie”, „Fermenty”, „Kwas rybonukleinowy”, „Trójfosforan adenoc.”… I wtedy wszystko stało się dla mnie jasne.

Kto choć raz zetknął się z problemem sztucznej hodowli istot żywych w warunkach laboratoryjnych, mógł jedynie marzyć o takim przyrządzie. Do tego właśnie celu został on skonstruowany.

Gdy już zrozumiałem, jakie jest jego przeznaczenie, zabrałem się do studiowania jego schematu. Tak, nie mogło być żadnych wątpliwości. To było to, co uczeni zwykli nazywać reproduktorem biologicznym — złożonym i pomysłowym układem, w najdoskonalszym stopniu imitującym ten układ, który został stworzony przez naturę w istotach żywych. Ten przyrząd zawierał w sobie wszystko, o czym wiedziała nauka w zakresie embriologii i fizjologii wyższych typów zwierząt. Został on zbudowany na zasadzie autoregulacji, w związku z czym wystarczyło prawdopodobnie umieścić w nim substancję odżywczą i w niej — jedną jedyną komórkę żywego organizmu, aby sam rozwój tej komórki posłużył do określenia funkcji harmonicznych wszystkich zespołów urządzenia.

Przyrząd był w idealnym stanie, dokładnie wyczyszczony, jednak dzięki nieznacznym osadom w najcieńszych kapilarach i maleńkim ryskom na powierzchni naczynia domyśliłem się, że był on już używany, i to prawdopodobnie nieraz. Do czego go używano? Jaki organizm był hodowany w tym wspaniałym przyrządzie?

Prawdopodobnie nigdy nie znalazłbym odpowiedzi na to pytanie, gdybym przypadkowo nie zobaczył niewielkiej żelaznej skrzynki, stojącej w kącie pokoju. Z początku myślałem, że to też jest przyrząd — została ona wykonana z nierdzewnej stali — ale kiedy otworzyłem wieko, zobaczyłem, że jest to najzwyklejsza kasetka do przechowywania dokumentów. Machinalnie zajrzałem do środka i spostrzegłem stertę papierów i grubą książkę w zielonej oprawie. Chciałem już zamknąć kasetkę, gdy nagle rzuciła mi się w oczy biała naklejka w prawym górnym rogu księgi, na której dużymi czarnymi literami było napisane: „Solveigia — wariant 5”…

Solveigia? Co to ma znaczyć? Dlaczego Solveigia?

Drżącymi rękami wyjąłem ze skrzynki ową książkę, zupełnie zapomniawszy, że w tym tropieniu tajemnicy przekroczyłem już dawno wszelkie dopuszczalne granice i postępuję jak najzwyklejszy rabuś. Ale przecież S o l v e i g i a!

Otworzyłem książkę i spojrzałem na pierwszą stronę, nic nie rozumiejąc. Przekartkowałem ją, strona po stronie i wszędzie zobaczyłem to samo — szeregi cyfr. Cyfry były napisane w dwóch rzędach; w górnym powtarzały się tylko dwie: 0 i 1, w dolnym natomiast różne kombinacje czterech innych cyfr: 2, 3, 4 i 5. Wyglądało to mniej więcej tak: i 0 1 00 111 01 0001 0 11 10…

4 4 2 34 224 52 5433 4 22 43… „To szyfr, szyfr genetyczny!” — zaświtała mi nagle myśl. „1” i „0” — to łańcuchy: sacharydowy i fosforanowy. „2’.’, „3”, „4” i „5” — to pochodne azotanowe: guanina, adenina, cytozyna i tymina.

Pięćdziesiąt stron książki zapisane było samymi tylko cyframi. W jednym miejscu dostrzegłem grupę cyfr, zakreśloną czerwonym ołówkiem.

Nad nią napis: „Długowieczność?”…

Znak zapytania powtarzał się kilkakrotnie i podkreślony był grubą kreską. „Długowieczność” — to przecież śmierć… Co oznaczały te cyfry?

Czyj szyfr został zanotowany w księdze?

Nie znajdując w szeregach cyfr odpowiedzi na te pytania, odłożyłem książkę na bok i ponownie otworzyłem kasetkę. Oprócz papierów, zapisanych dokładnie takimi samymi rzędami cyfr, zobaczyłem niewielkie pudełeczko ze sztucznego tworzywa, którego długo nie mogłem otworzyć.

Właściwie nie powinienem był tego robić, ale po znalezieniu notatek z szyfrem genetycznym nie bardzo już wiedziałem, co się ze mną dzieje.

Byłem strasznie podniecony, czułem, że jestem o krok od wykrycia jakiejś potwornej tajemnicy… Pudełko pełne było fotografii.

Pierwsza z nich przedstawiała jedną jedyną komórkę. Następna — komórkę podzieloną na dwie. Potem — dalszy etap podziału. Dalej rozpoczynało się już różnicowanie. Oto komórki utworzyły kłębek. Kłębek rozrasta się. Oto — duży zarodek… Nie przypatrywałem się specjalnie żadnemu zdjęciu. Ręce mi drżały, nerwowo przerzucałem jeden po drugim małe kartoniki o błyszczącej powierzchni, aż natrafiłem na fotografię…

dziecka, z początku zupełnie malutkiego, potem już większego, oto się uśmiecha, ma szeroko otwarte oczka, oto już trochę podrosło, ma teraz na sobie koszulkę.

Nagle zatrzymałem się, czując, że nie jestem w stanie dłużej po kolei przerzucać fotografii. Ścisnąłem zęby, sięgnąłem na samo dno pudełka i wyciągnąłem ostatnią. Uwidoczniona była na niej… trumna. Trumna obsypana kwiatami, a nad jej krawędzią zarys głowy martwej kobiety.

Wówczas wyjąłem poprzednią fotografię i wrzasnąłem potwornym, nieludzkim głosem.

To było straszne, niemożliwe, nieprawdopodobne. To było zdjęcie mojej matki…

Nie pamiętam, w jaki sposób wydostałem się z posiadłości Horscha, jak wyjechałem z Cable, jak pędziłem z powrotem do domu. Zapomniałem o wszystkim — o sobie, o Horschu, o Meadgei. Widziałem tylko jedno — widziałem, dobrą, najukochańszą, lekko uśmiechniętą twarz swojej matki.

Przyjechałem do domu i rzuciłem się na łóżko. W głowie wszystko mi się poplątało, migały mi jakieś cyfry, kolby, fotografie. Chwilami traciłem świadomość, a kiedy to mijało, stwierdzałem, że leżę w łóżku, a nade mną pochylone były głowy jakichś ludzi: gospodyni, profesora Birghoffa, kolegów z instytutu, lekarzy w białych kitlach…

Przypominam sobie jak przez mgłę, że udało mi się wyrwać z czyichś rąk i popędziłem gdzieś przed siebie, zdaje się, do gabinetu ojca, i tam rwałem papiery, następnie fotografie, rwałem na drobne kawałki, dopóki mnie nie schwycono i siłą nie zapakowano z powrotem do łóżka.

Ten atak szału trwał kilka dni. Następnie ogarnęła mnie zupełna, absolutna apatia — leżałem godzinami z oczyma utkwionymi w jeden punkt na suficie. Wszystko było szare, bezbarwne, nijakie. Czułem w sobie zupełną pustkę, byłem otępiały i zdruzgotany…

<p>VII</p>

Wkrótce po tym wypadku odwiedzili mnie moi koledzy z instytutu — Klemper i Gust. Weszli do sypialni hałaśliwie, z tym krzykliwym humorem, sztuczną wesołością i sztucznym optymizmem, z jakim na ogół odwiedza się ciężko chorych.

— Ale napędziłeś nam strachu, Alb — powiedział głośno Klemper, potrząsając moją ręką. — Myśleliśmy już, że nigdy nie wyzdrowiejesz i że trzeba cię przekazać profesorowi Kusano jako obiekt doświadczalny.

Profesor Kusano jest kierownikiem laboratorium biochemii wyższych funkcji nerwowych. Ostatnio zajmował się on badaniem procesów fizyko-

chemicznych zachodzących w mózgu człowieka, dotkniętego rozstrojem psychicznym.

— Kiedy badał ciebie, doszedł do wniosku, że gdzieś w głębi twego organizmu wyłamała się spod kontroli cała fabryka maskaliny. Miałeś prawdziwy atak schizofreniczny o dużym nasileniu.

— Posłuchajcie, przyjaciele — zacząłem. — Czy nigdy nie zastanawialiście się nad tym, że takie wywracanie człowieka dnem do góry, tak jak to robicie wy albo doktor Kusano, albo jeszcze jakiś inny biochemik lub fizyk — jest rzeczą podłą?

Spojrzeli na siebie, nic nie rozumiejąc. Nie czekałem na odpowiedź i ciągnąłem dalej:

— Kiedy człowiek jest młody, zdrowy, pełen sił i energii, może sobie od czasu do czasu pozwolić na rozkosz kokietowania śmierci, żartując z powodu nieuniknionego spotkania z nią. Ale tylko w wyjątkowych wypadkach rzeczywisty kontakt człowieka ze śmiercią, tym ostatnim etapem istnienia, stanowi godne uwagi widowisko.

— Alb, jeżeli nie jesteś jeszcze zupełnie zdrów…

— Nie, nie, kochani, jestem zupełnie zdrów i to, co teraz mówię, jest wynikiem moich długich medytacji.

— Wobec tego wyjaśnij nam dokładnie, co masz na myśli. Czy przypadkiem nie siebie? Możemy ci śmiało powiedzieć, że nie zagraża ci żadne niebezpieczeństwo. Miałeś po prostu zwykły szok nerwowy, pełny zanik funkcji hamujących, to, co psychiatrzy nazywają wegetatywną psychozą reakcji. Doktor Kusano zademonstrował nam podczas wykładu na uniwersytecie chemiczną morfologię twej krwi, podkreślając, że podobnym wypadkom towarzyszy zawsze gwałtowny wzrost stężenia adrenaliny i jej pochodnych. Dlatego też wspominaliśmy ci o maskalinie.


Wiesz przecież dobrze…

Dlatego właśnie, że ja wiedziałem, dlatego że oni wiedzieli, dlatego że wiedziało jeszcze kilkadziesiąt innych osób z uniwersytetu, czułem się wstrętnie, jak człowiek, którego wyprowadzono nago przed tłum ciekawskich. Przerwałem im ruchem ręki. Zamilkliśmy na chwilę, szukając innego tematu do rozmowy. Wreszcie Klemper, jak zawsze z gburowatym cynizmem, oświadczył:

— Póki tutaj gniłeś, udało nam się rozszyfrować molekularną strukturę chromosomów X i Y.

— No, no. I co dalej?

— Teraz rodzice będą mogli oddziaływać na strukturę swej rodziny i zawsze, nawet w czasie wojny, można będzie uzyskać wyrównanie liczebności osobników płci męskiej i żeńskiej. Wspaniałe, co?

Wzruszyłem ramionami. Ostatecznie to było niczym w porównaniu z faktem, o którym wiedziałem. Czułem jednak, że za pozorną niedbałością, z jaką przyjaciele poinformowali mnie o swym odkryciu, kryje się duma i ambicja uczonych, którzy zrobili następny krok na drodze do poznania n i e z n a n e g o. „W ten właśnie sposób zaczyna się współudział w zbrodni” — pomyślałem. — „Kiedy właściwie należy oddać nas pod sąd — mnie i moich współpracowników — przed rozszyfrowaniem chromosomów X i Y czy po? Albo też dopiero wtedy, kiedy rząd będzie mógł wpływać na wyrównywanie liczebności osobników obojga płci? Czy też raczej wówczas, kiedy wojna się zacznie i za późno już będzie na jakiekolwiek zmiany?”

— Po co wam to wszystko jest potrzebne? Wydaje mi się, że kiedy badania w zakresie molekularnej genetyki człowieka, kiedy grzebanie w ukrytych mechanizmach jego do niedawna tajemniczej istoty doprowadzą do tego, że wiedza ta stanie się dostępna dla podręczników szkolnych, życie nie będzie miało dla ludzi żadnego uroku, straci całe swoje niewypowiedziane piękno. Ludzie zostaną odarci ze skóry, przekształcą się w anatomiczne modele, więcej nawet — w naczynia utworzone z pęczków molekuł białka o znanym składzie, w których zachodzą znane biochemiczne reakcje i biofizyczne procesy.

Czułem, że mówię zupełnie co innego, niż chciałem powiedzieć.

Zdawałem sobie sprawę, że przecież wcześniej czy później wyniki doświadczeń mojego ojca zostaną odtworzone w laboratoriach całego świata. Ale co będzie potem? Zdrowo myśląca ludzkość nigdy nie zacznie budować kombinatów chemicznych, produkujących ludzi według założonych wzorów. Nie, do tego nigdy nie dojdzie. Niemniej jednak takie kombinaty mogą być utworzone, w ścisłej tajemnicy, pod ziemią, a krwiożerczy cel, jakiemu miałyby służyć, jest chyba oczywisty.

Zobaczyłem nagle wyraźnie energicznego, albo, jak to się teraz u nas mówi, efektywnego człowieka w mundurze, który melduje właśnie ministrowi o tym, jak wspaniale przebiega praca takiego kombinatu, i chciało mi się na cały głos krzyknąć moim kolegom: „Przestańcie!

Zatrzymajcie się! Przetrzyjcie oczy wyobraźcie sobie, co się stanie, jeżeli…” „Nie dokonać odkrycia — to wyczyn do kwadratu” — przypomniałem sobie słowa ojca wypowiedziane tuż przed śmiercią. Zagryzłem wargi do krwi.

— Co ty właściwie proponujesz? Zatrzymać się? Zlikwidować naukę?

Cofnąć się do pierwotnej niewiedzy? Na rasie mówisz cały czas o ujemnych stronach zagadnienia, gdzie pozytywy? Gdzie osiągnięcia medycyny, gdzie osiągnięcia rolnictwa? Gdzie osiągnięcia w zakresie leczenia chorób dziedzicznych? Gdzie wreszcie genetyczny aspekt rozwiązania problemu raka?

— Zgoda, w tym wypadku macie rację… Ale obawiam się, że już wkrótce zniknie radosne podniecenie rodziców oczekujących dziecka, ponieważ dzieci będą hodowane probówkach według założonego programu…

— To nie jest wykluczone. Rzeczywiście, Alb, to nie jest wykluczone.

Ja na przykład nie widzę w tym nic złego. A swoją drogą, badania w tym kierunku rokują wiele nadziei… Co ci jest, Alb? Strasznie zbladłeś! Jesteś zmęczony?

Obaj podnieśli się jednocześnie. Bardzo chciałem im powiedzieć o wszystkim, o czym się dowiedziałem. Ale nie mogłem tego zrobić, ponieważ byłem pewien, że wtedy prawie natychmiast odtworzą u nas w instytucie urządzenie Horscha i zaczną jak opętani, jak średniowieczni Faustowie, produkować ludzi metodą syntetyczną. Zdaje się, dopiero wówczas zrozumiałem, ile racji miał ojciec, mówiąc o odpowiedzialności uczonego za losy swego odkrycia.

<p>VIII</p>

Horsch zjawił się w naszym domu dopiero wtedy, kiedy już czułem się zupełnie dobrze i całymi dniami siedziałem w gabinecie ojca, czytając książki filozoficzne. Nigdy dotychczas nie zwróciłem uwagi na to, jak wiele tego typu pozycji znajdowało się w naszej bibliotece, z iloma teoriami z zakresu śmierci i nieśmiertelności zapoznał się mój ojciec.

Teraz, czytając jedną książkę po drugiej, szedłem jak gdyby śladami ojca.

W takim właśnie momencie wszedł Horsch, postarzały, zgarbiony. Przez chwilę było mi go nawet żal. Stał przede mną z opuszczonymi rękoma, w starym wypłowiałym płaszczu, o twarzy zmęczonej i bez wyrazu.

— Proszę, niech pan siada — powiedziałem.

Skinął głową i usiadł. Na chwilę zapanowało milczenie.

— Słucham pana, panie Horsch. Podniósł głowę.

— Dlaczego pan to zrobił, Alb?

— Co?

— Pan zniszczył trud całego mojego życia, i to nie tylko mojego, lecz i swego ojca.

Uśmiechnąłem się. Zatriumfowało we mnie niedobre uczucie zemsty.

— Jakie pan miał prawo przeprowadzać takie nieludzkie doświadczenia? Jakie pan miał moralne prawo tchnąć w człowieka życie w taki sposób?

Horsch uśmiechnął się z sarkazmem.

— Jakie prawo, jakie prawo… Jakie prawo mieli ludzie do wynalezienia prochu? Jakie mieli prawo tworzyć bomby atomowe i wodorowe? Jakie, Alb? A samoloty? A rakiety? A śmiercionośne wirusy? I to wszystko to śmierć, Alb, śmierć… Jakie prawo… Jeżeli chce pan wiedzieć, to nasze prawo, mam tu na myśli nie tylko siebie, lecz i pańskiego ojca, nasze prawo oparte było na nieprzezwyciężonym dążeniu do zneutralizowania zwariowanego pędu nauki, która pracuje nad środkami masowego zniszczenia wszystkiego, co żywe.

Popatrzyłem na niego zdziwiony. To było dla mnie nieoczekiwane.

— Tak, tak, Alb, proszę się nie dziwić. Jeżeli interesują pana moralne motywy naszych badań, to były one właśnie takie a nie inne. Przed wielu, wielu laty pana ojciec i ja poprzysięgliśmy sobie uczynić człowieka nieśmiertelnym, na złość wszystkim tym, którzy chcieliby zniszczyć ludzkość.

— W jaki sposób? — spytałem nieswoim głosem.


— Zna pan chyba historię rękopisów znalezionych w rejonie Morza Martwego. Pewien jordański pastuch znalazł zwoje skóry, które leżały w jakiejś jaskini ponad dwa tysiące lat. Zachowane na nich były stare podania, legendy, prawa. Współcześni uczeni odczytali je, dzięki czemu możemy teraz spojrzeć w głąb wieków, w daleką przeszłość oczyma ludzi, którzy żyli w tych czasach. Ziemią wstrząsały wojny, żywiołowe katastrofy, jedna cywilizacja zastępowała inną, a owe zwoje czekały, aż przyjdzie ich czas. I pismo Majów, i gliniane tabliczki innych narodów…

— Jaki to ma związek z pana badaniami?

— Jak najściślejszy. Pana ojciec i ja, kiedy byliśmy młodsi, postanowiliśmy pozostawić po sobie bezcenne notatki, najbardziej sakramentalne dokumenty dla historii, jakie tylko może zostawić człowiek.

Poprzysięgliśmy sobie stworzyć złotą księgę i zanotować w niej wyniki naszej pracy.

— I cóż chcieliście zapisać w tej księdze?

— Co? Oczywiście — formułę człowieka.

— Formułę człowieka?

— Tak. Tę samą, którą widział pan w moim laboratorium. A także opis tego samego urządzenia, w którym można byłoby wspomnianą formułę zrealizować. Alb, czy to nie jest rozwiązanie problemu nieśmiertelności?

Oprócz samej formuły w księdze powinien być zawarty dokładny opis urządzenia oraz dokładne instrukcje, jak i co trzeba zaczynać, kiedy skończyć, co robić z nowo narodzonym dalej. Wreszcie, po opracowaniu dokładnej chemicznej formuły substancji dziedziczności człowieka, zaczęliśmy nawet zastanawiać się nad tym, że przecież cały proces syntezy można by było zautomatyzować, mogłaby nim kierować maszyna cybernetyczna. Konstrukcję takiej maszyny można bardzo łatwo opracować. Chcieliśmy to nawet zrobić i też zapisać do złotej księgi.

Wyobraża pan sobie, co to znaczy? To nieśmiertelność w pełnym znaczeniu tego słowa. Księgę można by było umieścić w pojeździe kosmicznym i wysłać we Wszechświat. Może ona wędrować miliony lat i dostać się do rąk niepodobnych do nas istot rozumnych. A oni bez trudu potrafią odtworzyć człowieka. A tutaj, na Ziemi, pana, mnie, każdego człowieka można unieśmiertelnić tak, że będzie on znowu i znowu pojawiać się na Ziemi, obserwując wieczną ewolucję naszej planety.

Zmęczona i obojętna twarz Horscha ożywiła się, mówił w upojeniu, nie zwracając na mnie uwagi, opowiadając o fantastycznych możliwościach, które otwiera przed ludzkością Formuła Człowieka. Nagle zdałem sobie sprawę, że mam do czynienia z osobnikiem nienormalnym, dla którego człowiek jest jedynie wzorem chemicznym i zespołem reakcji.

— Jest to projekt, być może, piękny, ale absolutnie nierealny.

— Kiedy twój ojciec żenił się z Solveigią i urodziłeś się ty, powiedział to samo.

Drgnąłem, kiedy padło imię mojej matki. Tymczasem Horsch ciągnął dalej:

— Przyroda jest zbudowana znacznie prościej, niż przypuszczaliśmy.

Wszystko sprowadza się do niewielkiej grupy substancji, będących inicjatorami reakcji cyklicznych. Są to substancje, dzięki którym rozpoczyna się kolejne wynikanie reakcji chemicznych, końcowym etapem zaś jest znowu synteza molekuł inicjatora. Pan dobrze wie, Alb, co to za substancja. To przede wszystkim substancja dziedziczności: kwasy dezoksyrybonukleinowe, DNA… Ot i wszystko.

— I co dalej?

— A dalej udało nam się przeanalizować i otrzymać substancję dziedziczności człowieka.

— No i co?…

— Udało nam się wyhodować według jednego i tego samego wzoru kilkoro dzieci… Solveigia była piątą z kolei.

— A pozostałe?

— Albo zmarły w stanie embrionalnym, albo wkrótce po… po urodzeniu.

— Dlaczego?

— Właśnie na to „dlaczego” — ostatecznie nie umiemy odpowiedzieć.

Rzecz w tym, że jakaś grupa molekuł DNA decyduje o żywotności osobnika. Udało nam się wymacać tę grupę i na wszelkie sposoby staraliśmy się poprzestawiać w niej grupy azotowe… Osiągnęliśmy to, że Solveigia żyła dwadzieścia jeden lat. Ale to przecież bardzo mało. Do złotej księgi chcieliśmy zapisać formułę długowiecznego człowieka.

— Co się stało dalej?

— Solveigia wyrosła na prześliczną dziewczynę. Wychowywała się u państwa Shauli…

— Tam, gdzie Meadgea?

Horsch skinął głową.

— Twój ojciec zakochał się w niej. Kategorycznie sprzeciwiłem się ich małżeństwu. Ale nic nie było w stanie zmienić jego postanowienia.

Solveigia też go kochała. I oto…

— Boże, jak podle postąpiliście! — nie wytrzymałem.

Horsch skrzywił się i pokiwał głową.


— To jest niezwykłe i dlatego wydaje się podłe. Ale już w niedługim czasie ludzie przyzwyczają się do tego.

— Kiedy synteza ludzi zostanie opisana w podręcznikach szkolnych?

— Tak. Wcześniej czy później tak się musi stać.

— Dobrze. Niech pan opowiada dalej.

— Po ślubie ojciec zupełnie odsunął się od pracy naukowej. Przeszedł do instytutu genetyki i cytologii. Oświadczył wówczas, że żadna złota księga nie jest nikomu potrzebna i że o nieśmiertelność człowieka trzeba walczyć inaczej. Wiesz, w jaki sposób. Twój ojciec był członkiem wszystkich istniejących na świecie komitetów do walki z bronią termojądrową. Nie sądzę, aby to było najmądrzejsze wyjście…

Podszedłem do Horscha.

— Niech pan mnie uważnie wysłucha. Zabraniam panu wyrażać się w ten sposób o moim ojcu. Ostatecznie jest pan tylko jego uczniem. I nie ma pan prawa oceniać, co jest mądre, a co nie. Mam wrażenie, że postąpił słusznie, rezygnując z pańskiego idiotycznego pomysłu. Ale właściwie po co pan do mnie przyszedł?

Popatrzył na mnie błagalnie.

— Alb, tylko niech pan się nie denerwuje… Niech mi pan da słowo, że będzie się pan zachowywał przyzwoicie.

— O co panu chodzi?

— O dwie rzeczy… Niech pan spróbuje odnaleźć choćby strzępy tego zeszytu, który mi pan zabrał, a następnie… jedną kroplę pańskiej krwi do analizy.

Podałem mu prawą rękę i ze wstrętem patrzyłem, jak jego drżące dłonie w pośpiechu przeszukiwały kieszenie, jak wyciągnął wreszcie tampon, ampułkę z eterem i przyrząd. Lekkie ukłucie, na palcu pokazała się czerwona kropelka.

Horsch przystawił do niej kapilarek i zaczął szybko wciągać krew do zbiorniczka.

— Po co to panu?

— Teraz będę wreszcie wiedział, dlaczego pan żyje dłużej od swej matki. Coś zaszło w strukturze DNA decydującego o długowieczności…

A teraz proszę o zeszyt.

Zadzwoniłem. Do gabinetu weszła służąca.

— Czy pani nie wie przypadkiem, co zrobiłem z zeszytem i fotografiami, które przywiozłem z Cable?

Przytaknęła i wyszła. Znowu zostałem sam na sam z Horschem.

Dręczyło mnie straszne pytanie, ale bałem się je zadać. Istniała bowiem jeszcze jedna tajemnica, którą należało zgłębić, ale im bardziej zastanawiałem się nad jej istotą, tym bardziej bałem się o to zapytać.

Horsch domyślał się chyba, co mnie męczy, i też milczał…

Po chwili wróciła służąca i przyniosła teczkę, pełną strzępów papieru.

— Proszę, panie Albercie, oto wszystko, co zostało…

Horsch wyrwał jej pudełko z rąk i spiesznie rozprostowywał pomięte i porwane papiery, zapełnione rzędami cyfr.

— Jest. To i owo jeszcze jest… Najważniejsze ocalało, a resztę można będzie odtworzyć. O, to, to, to jest najważniejsze. Długowieczność…

Teraz spróbujemy inaczej…

W miarę jak zagłębiał się w lekturze tych strzępków papieru, jego twarz nabierała tego samego wyrazu, jaki miał wówczas, kiedy zobaczyłem go po raz pierwszy… Oderwał wreszcie oczy od papierów i spojrzał szczęśliwym wzrokiem na mnie.

— A czy pan przejrzał fotografie? To doprawdy zadziwiający przykład historii człowieka. Od komórki aż do śmierci.

Milczałem. Przed oczyma migotały mi zielone i fioletowe koła.

Przesłaniały mi twarz Horscha.

— Czy pan zauważył, jak bardzo Meadgea jest podobna do Solveigii?

— ciągnął dalej Horsch.

Wtedy nie wytrzymałem i spytałem go:

— Czy Meadgea jest moją siostrą?

— Ależ skądże, skądże. Oczywiście, że nie. To szósty wariant Solveigii.

Niestety, u niej z długowiecznością było jeszcze gorzej. Biedactwo — właśnie niedawno zmarła. Ale to nic. Odtworzę ją, zwłaszcza po przeprowadzeniu analizy pańskiej krwi…

* * *

Dalej już niewiele pamiętam. Słyszałem jedynie, jak ktoś histerycznie krzyczał. Pamiętam jeszcze, że mnie bito. Czułem, jak płaczę. Następnie związano mnie. Potem znowu bito, zakładając kaftan bezpieczeństwa. I wreszcie — cela więzienna…

— Karę śmierci mogą panu zamienić na dożywotnie więzienie, jeżeli przedstawi pan należycie umotywowane pobudki, jakie panem kierowały — mówił do mnie spokojnie jakiś człowiek, prawdopodobnie stary adwokat mojego ojca.

— Karę śmierci? Długowieczność? Czyżby Horsch zdążył przeprowadzić analizę mojej krwi? — pytałem jak po przebudzeniu z głębokiego snu.

— Albert, niech pan się skupi, niech pan się dobrze zastanowi. Jutro jest rozprawa.

— Proszę mi powiedzieć, czy istnieje prawo, w myśl którego karze się za tworzenie ludzi z góry skazanych na śmierć?

— O czym pan mówi, panie Albercie?

— W pańskim DNA została zapisana data pana śmierci…

— Na litość boską, niech pan nie udaje, że jest pan wariatem. Lekarze ustalili, że działał pan pod wpływem uniesienia. I nic więcej. Poza tym jest pan absolutnie zdrów.

— Normalny. Zdrowy. Jak to dziwnie teraz brzmi. Jakby pan znał mój wzór. Nikt go nie zna. I nikt go nigdy nie pozna. Nie zostanie on wpisany do złotej księgi nieśmiertelności, dlatego że jestem niedostatecznie żywotny.

* * *

Jutro zostanę skazany za morderstwo.


Przełożył J. Herlinger


I

<p>I</p>

Jutro zostanę skazany za morderstwo. Nie boję się wyroku. Od pewnego momentu życie straciło dla mnie wszelką wartość.

Na rozprawie będą obecni wszyscy moi koledzy. Nigdy nie potrafią zrozumieć motywów mojego postępowania, mojego okrucieństwa.

Prawdopodobnie dojdą do wniosku, że po prostu zwariowałem.

Postanowiłem nic nikomu nie wyjaśniać, dlatego że i tak nikt by mi nie uwierzył. Piszę to mając nadzieję, że moje wyznania dotrą do rąk właściwych ludzi, którzy potrafią się nad nimi głęboko zastanowić.

Właściwie całe opowiadanie należy rozpocząć od momentu, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem Meadgeę. To było tego samego dnia, kiedy wróciłem z podróży po Europie i podjechałem taksówką do zielonego ogrodzenia, za którym kryła się willa mojego ojca. Płaciłem właśnie szoferowi, gdy spoza ogrodzenia wystrzeliła ogromna kolorowa piłka i potoczyła się po mokrym asfalcie.

— Proszę mi z łaski swojej podać piłkę — odezwał się z tyłu jakiś głos.

Odwróciłem się i zobaczyłem ponad ogrodzeniem jasnowłosą główkę młodej dziewczyny o niezwykłej urodzie. Jej włosy przewiązane były niebieską wstążką, a na delikatnej kształtnej szyi lśnił cieniutki sznur pereł.

— Kim pani jest? — spytałem, podając jej piłkę.

— A pan? Dlaczego pan pyta?

— Dlatego, że to jest mój dom.

Oczy dziewczyny zrobiły się okrągłe, zeskoczyła z ławki i bez słowa uciekła w głąb ogrodu.

Ojca zastałem w gabinecie na pierwszym piętrze. Kiedy witałem się z nim, odniosłem wrażenie, że nie jest zachwycony moim przyjazdem. Albo może był po prostu zmęczony. Oczy miał zaczerwienione, co świadczyło, że pracował nocami. Po kilku pytaniach, które dotyczyły wyników mojego zwiedzania szeregu europejskich laboratoriów, powiedział do mnie nagle:

— Wiesz co, Albert, jestem zmęczony, wszystko mi zbrzydło.

Postanowiłem odejść z instytutu i umówiłem się z profesorem Birghoffem, że będę z nimi współpracował jedynie jako konsultant.

Ogromnie mnie to zdziwiło. Nie tak dawno przecież, przed moim wyjazdem, ojciec ani słówkiem o tym nie wspominał.

— Nie jesteś jeszcze tak stary, tato — zaoponowałem.

— To nie chodzi o wiek, Alb. Czterdzieści lat spędzonych w laboratoriach nie pozostaje bez śladu. Weź pod uwagę, że to były zwariowane lata, kiedy w nauce przeżywaliśmy jedną rewolucję po drugiej. Wszelkie wstrząsy naukowe trzeba było we właściwym czasie przetrawić, wczuć się w nie, sprawdzić eksperymentalnie.

Jego słowa nie brzmiały przekonywająco, ale nic mu na to nie odpowiedziałem. Może nawet miał rację… O ile pamiętam, ojciec zawsze tyrał jak koń, nie dbając zupełnie o siebie, nie licząc się z czasem.

Mówiono, że po śmierci matki coś się z nim stało. Całymi dniami nie wychodził z laboratorium, doprowadzając do krańcowego wyczerpania siebie i swoich współpracowników. W tych odległych czasach, kiedy byłem jeszcze dzieckiem, jego grupa pracowała nad analizą struktury kwasów nukleinowych i nad wyjaśnieniem szyfru genetycznego.

Opracował on wówczas ciekawą metodę regulowania kolejności pochodnych nukleinowych w łańcuchu kwasu dezoksyrybonukleinowego poprzez oddziaływanie substancjami mutogenetycznymi na związek wyjściowy. Szczerze mówiąc, nie bardzo orientowałem się wówczas w całym tym skomplikowanym biochemicznym galimatiasie, pamiętam to wszystko jedynie dlatego, że w owym okresie głośno było o odkryciach ojca. Gazety zamieściły kilka artykułów o sensacyjnych tytułach: „Wykryto klucz do biologicznego szyfru”, „Zagadka życia — w czterech symbolach” itd.

— Mam nadzieję, że po okresie próbnym profesor Birghoff mianuje ciebie na moje miejsce.

— Ależ, ojcze! To niemożliwe. Nie zrobiłem ani tysiącznej części tego co ty.

— Wystarczy, że wiesz, co zrobiłem. Nie wolno wracać do tego, przez co już się przeszło. Trzeba podążać dalej. Jestem pewien, że potrafisz tego dokonać.

Schodząc na dół do jadalni, spytałem ojca:

— A kto to jest, to urocze młode stworzenie bawiące się piłką w naszym parku?

— Ach, zapomniałem ci powiedzieć. To córka mojego starego znajomego, przyjaciela, Elvina Shauli. Jest sierotą — dodał szeptem. — Ale nie powinna o tym wiedzieć.

— Dlaczego?

— Elvin Shauli i jego żona zginęli w katastrofie lotniczej nad Atlantykiem. Byłem tak wstrząśnięty tym wypadkiem, że zaproponowałem dziewczynie, aby zamieszkała u nas. Powiedziałem jej, że rodzice wyjechali na kilka lat do Australii.

— Ale przecież wcześniej czy później prawda wyjdzie na jaw.

— Oczywiście. Lepiej jednak, żeby się to stało później niż wcześniej.

Ona ma na imię Meadgea. Ma szesnaście lat.

— Dziwne imię.

— Mhm. Trochę dziwne — zgodził się ojciec. — Ale oto i ona.

Meadgea wbiegła do jadalni, ale przy drzwiach zatrzymała się nagle.

Potem uśmiechnęła się nieśmiało i dygnąwszy z gracją powiedziała:

— Dobry wieczór, panie profesorze. Dobry wieczór, panie Albercie.

— Dobry wieczór, kochanie! — powiedział mój ojciec i podchodząc do niej pocałował ją w czoło. — Mam nadzieję, że zaprzyjaźnisz się z moim synem Albertem. Podszedłem do Meadgei i uścisnąłem jej wąską dłoń.

— A myśmy się już zaprzyjaźnili. Jak się czuje pani piłka?

— Och, bawię się piłką niezbyt często. Wolę czytać. Ale dzisiaj jest taka wspaniała pogoda.

— Powinna pani częściej przebywać na świeżym powietrzu — powiedziałem. — Czy przyjmie mnie pani do towarzystwa? Ja też bardzo lubię grać w piłkę.

— Ależ oczywiście, panie Albercie.

— Jeżeli oczywiście, to proponuję bez „panie”. Mów mi po prostu po imieniu, a ja tobie też. Zgoda?

— Zgoda.

W czasie obiadu nie rozmawialiśmy prawie wcale, zauważyłem jednak, że ojciec obserwował Meadgeę uważnie i z niekłamanym zaniepokojeniem. Doszedłem do wniosku, że bardzo go martwi los dziewczyny.


II

<p>II</p>

Kiedy wróciłem do laboratorium, profesor Birghoff zaproponował mi badania nad analizą chromosomów X i Y, które decydują o płci człowieka.

Zadanie, ogólnie rzecz biorąc, było nader skomplikowane, ale miałem już jakie takie pojęcie o tych sprawach. W dalszym ciągu głównym obiektem, badań były sztuczne mutacje realizowane na materiale genetycznym za pomocą chemicznych substancji mutogenetycznych z szeregu ekrydynów.

Mutacje były następnie kontrolowane w sztucznym urządzeniu, tak zwanym reproduktorze biologicznym, gdzie po 10–12 podziałach komórki można już było określić płeć przyszłego organizmu.

Mieliśmy do zrealizowania ogromną ilość mutacji. Rozpocząwszy badania obliczyłem orientacyjnie, jak długo będę musiał szukać odpowiedzi, i przeraziłem się: nawet przy bardzo sprzyjających okolicznościach — dla dokończenia pracy nie starczyłoby całego mojego życia.

— Niech pan się poradzi ojca — powiedział Birghoff, kiedy zwierzyłem mu się ze swych obaw. — Być może, powie panu, jak z tego wybrnąć.

Wieczorem poszedłem do gabinetu ojca. Była tam już Meadgea. Ojciec siedział w fotelu na biegunach, z nogami okrytymi pledem, dziewczyna zaś cicho czytała mu wiersze Byrona. Gdy wszedłem, ojciec ocknął się z zadumy:

— Ach, to ty, Alb. Meadgea wspaniale czyta. Słuchając jej, przypominam sobie własną młodość.

— Zazdroszczę ci, masz chyba moc wspomnień. A propos, opowiadałeś mi tak niewiele o swoich młodych latach.

Meadgea zamknęła książkę i po cichutku wyszła z pokoju. Przesiadłem się bliżej ojca i powiedziałem:

— To niedobrze, że odszedłeś z instytutu. Sam, bez ciebie, czuję się tam jak ślepe szczenię, obawiam się, że będę ci się naprzykrzał. Wyobraź sobie na przykład…

I opowiedziałem mu o trudnościach, z którymi zetknąłem się już w pierwszych dniach. Zauważyłem jednak, że w miarę jak mówiłem, twarz ojca przybierała coraz bardziej okrutny, wręcz wrogi wyraz. W pewnej chwili podniósł się gwałtownie i powiedział:

— Dość. Wiem doskonale, że to zadanie, o którym mówisz, jest beznadziejne. Po prostu nie ma sensu tracić czasu na jego rozwiązanie.

Czasu i siły.


— Ale przecież pozostałe chromosomy człowieka zostały rozszyfrowane… — zaoponowałem.

— To zupełnie co innego. Są one zbudowane jednakowo. Wystarczy rozwinąć wzór inicjatora, a cała reszta ujawni się sama. W chromosomach X i Y nie ma takiej reguły. Tutaj jednorodne wynikanie substancji nukleinowych…

Nagle zamilkł. W pokoju zapanowała martwa cisza. Okno za biurkiem było szeroko otwarte; z parku dobiegał cichy szelest liści kasztanów, ledwie dosłyszalne brzęczenie owadów i śpiew. Piosenka była bardzo łatwa, melodyjna i dobrze mi znana. Nie wiem, dlaczego przypomniała mi ona odległe lata dzieciństwa; wspomnienia z tych lat przeplatają się zazwyczaj ze wspomnieniami cudownych, czarownych snów. Piosenka kojarzyła mi się z obrazem wysokiego klombu, gęsto porośniętego azaliami, przy którym stoję ja, mały chłopczyk, a po przeciwnej stronie klombu ktoś śpiewa tę właśnie piosenkę. Zaczynam biec dookoła, chcę za wszelką cenę zobaczyć kobietę, która śpiewa, lecz ona ucieka przede mną i raz po raz, przestając śpiewać, woła:

— Hop, hop, Alb! Ano — złap mnie!

A ja wciąż biegnę i biegnę, w oczach migają mi kolorowe kwiaty, ale w żaden sposób nie mogę dogonić tego cudownego, nieuchwytnego, bliskiego mi głosu. Wtedy padam na klomb, czołgam się w dżungli kwiatów i płaczę.

— Kto to śpiewa? — pytam ojca.

— Nie domyślasz się?

— Nie.

Ojciec ciężko opada na bujak.

— To Meadgea.

Milczymy dość długo. Dlaczego mój ojciec tak ciężko oddycha? Jego oczy niespokojnie biegają po ścianach, pobladłe dłonie kurczowo wpiły się w krawędź biurka. Zauważywszy, że mu się bacznie przyglądam, opanował się nagle i sztucznie beznamiętnym głosem powiedział:

— Dziewczyna ma miły głos, prawda? A co do chromosomów X i Y, to powiedz profesorowi Birghoffowi, że według mnie zadanie jest nierozwiązalne. Nie rozumiem, jaki jest sens zajmować się nim.

— Jaki sens? — powtórzyłem jak echo. — To dziwne. Przez całe swoje życie zajmowałeś się tym właśnie problemem — badałeś dokładnie molekularną budowę substancji dziedzicznej. A teraz…

Przerwał mi gwałtownym ruchem ręki.

— Istnieją badania, które nie są niczym umotywowane… z moralnego i etycznego punktu widzenia. A w ogóle, Albert, jestem bardzo zmęczony.

Chciałbym się położyć.

Wychodząc z gabinetu zauważyłem, że ojciec zażywał jakieś lekarstwo.

Prawdopodobnie był bardzo chory, ale starał się tego nie okazywać.

Zrozumiałem poza tym, że z jakiegoś nie znanego mi powodu nie chce po prostu, abym zajmował się badaniem chemicznych cech chromosomów Xi Y.

Wyszedłem do parku i przemierzałem mokre od wieczornej rosy ścieżki w kierunku tego miejsca, skąd dobiegł do mnie śpiew Meadgei.

Siedziała na kamiennej ławeczce przed niewielkim basenem; w ciemności jej sylwetka zlewała się prawie zupełnie z tłem gęstych krzaków dzikiej róży.

— O! — zawołała, kiedy nagle stanąłem przed nią. — Przestraszyłeś mnie okropnie. Tak nie można — bardzo nie lubię, kiedy coś dzieje się nagle.

Usiedliśmy obok siebie i długo milczeliśmy. Za nami cicho szemrał strumyczek wypływający z szerokiej zardzewiałej rury. Po asfalcie za ogrodzeniem od czasu do czasu w pełnym pędzie przejeżdżały samochody.

— Meadgea, czy podoba ci się u nas? — spytałem po chwili.

— Bardzo. Wiesz, czuję się tutaj zupełnie jak w domu. Szczerze mówiąc, nawet lepiej niż w domu.

— A gdzie jest twój dom?

— W Cable. To jest o sto kilometrów stąd na północ. Ale ja bardzo nie lubię Cable. Po wyjeździe rodziców do Australii było mi tam bardzo smutno. Jestem bardzo wdzięczna twemu ojcu, że mnie zabrał do siebie. „Cable, Cable” — jak przez mgłę przypominałem sobie nazwę małego miasteczka, o którym coś kiedyś u nas w domu mówiono.

— Kochasz swoich rodziców? — spytałem, sam nie wiedząc po co.

Nie odpowiedziała mi od razu; w jej głosie wyczułem wahanie i nutkę rozgoryczenia:

— A czy można nie kochać swoich rodziców? Nagle Meadgea roześmiała się.

— To dziwne, ale właściwie nigdy nie zastanawiałam się nad tym czy ich kocham, czy nie. Dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę, że właśnie przestałam ich naprawdę kochać od czasu, kiedy zaczął do nas przychodzić pan Horsch.

— A kto to jest, ten pan Horsch?

— Bardzo antypatyczny pan. Robi wrażenie lekarza. I chyba rzeczywiście jest lekarzem, dlatego że za każdym razem, jak do nas przychodził, badał mnie, opukiwał i kilkakrotnie brał mi krew do badania, chociaż byłam zupełnie zdrowa. Było mi bardzo przykro, że rodzice mu na to pozwalali… Zostawiali mnie z nim, a sami wychodzili. To bardzo niesympatyczny lekarz, zwłaszcza kiedy się uśmiecha. „A może Meadgea rzeczywiście jest chora?” — pomyślałem. Objąłem ją.

— Robi się chłodno, prawda, Alb?

— Tak, moja mała, kochana dziewczynko.

Meadgea oplotła swymi chudziutkimi rączkami moją szyję i wtuliła twarz w fałdy mojej marynarki.

Było mi jakoś dziwnie lekko i spokojnie, Meadgei chyba też. Po chwili westchnęła głęboko, przytuliła się do mnie jeszcze mocniej, a ja wstałem i poniosłem ją poprzez park, śpiącą, do naszego domu, czując cały czas na szyi jej gorący oddech.


III

<p>III</p>

Nie wspominałem profesorowi Birghoffowi o mojej rozmowie z ojcem — nie chciałem, aby profesor pomyślał, że ojciec nie ma już żadnych nowych pomysłów, jeżeli chodzi o analizę dokładnej chemicznej struktury genów. Z drugiej strony, dzięki trudnościom związanym z przebadaniem chromosomów X i Y, miałem okazję do zaproponowania czegoś takiego, co świadczyłoby o tym, że sam jestem też niezłym badaczem biofizykiem.

Przebudowałem laboratorium ojca. Skonstruowano dla mnie działko protonowe, które umożliwiało mi bombardowanie protonami dowolnego nukleotydu w molekułach RNA i DNA.

Szczególnie dużo kłopotów miałem z „reproduktorem biologicznym” — miniaturową kuwetą kwarcową, gdzie w syntetycznej cytoplazmie zachodziła synteza białek.

Kiedy już wyposażenie zostało skompletowane, praca w laboratorium ruszyła pełną parą, przy czym w miarę rozwoju badań profesor Birghoff przekazywał do mojej dyspozycji wszystkich współpracowników, którzy poprzednio pracowali u ojca.

Byli to bardzo mili, energiczni ludzie, którzy szczerze pasjonowali się molekularną biologią. Niektórzy z nich, zwłaszcza fizyk Klemper i matematyk Gust, byli trochę filozofami, trochę cynikami i hołdowali teorii stałego przekształcania się materii nieożywionej w ożywioną. Traktowali oni dowolny żywy organizm jako ogromną molekułę i określali wszystkie jej funkcje poprzez terminy energetycznych przejść od jednego stanu do drugiego. To, co robiliśmy, Klemper określił jako „poszukiwanie igły w stogu siana”. I rzeczywiście — już pierwsze doświadczenia przekonały nas, że płeć przyszłego żywego osobnika jest ukryta nie w nukleotydach, lecz znacznie głębiej, być może w uszeregowaniu atomów w łańcuchach sacharydowych i fosforycznych. Kilkakrotnie udało nam się nawet poprzez mutacje przekształcić chromosom X w chromosom Y, ale w żaden sposób nie mogliśmy ustalić, dlaczego tak się dzieje.

Przeprowadzaliśmy eksperymenty, zbieraliśmy dane i… na nic ciekawego nie natrafiliśmy. Czułem, że potrzebne są tu nowe pomysły, którymi ani ja, ani moi współpracownicy nie mogli się poszczycić.

Do ojca nie zwracałem się więcej o pomoc. Zrozumiałem, że jakoś, w sposób najzupełniej bierny, sprzeciwia się naszym badaniom. Nie tylko nie interesował się moją pracą, ale nawet za każdym razem, kiedy chciałem go o coś zapytać, sprowadzał od razu rozmowę na inny temat albo zaczynał

narzekać na zmęczenie.

Był to rzeczywiście bierny opór, dlatego że nader chętnie poświęcał wiele czasu ludziom, a nawet całym delegacjom różnych organizacji, które występowały przeciwko wojnie. Dawniej nawet nie podejrzewałem, że mój ojciec tak bardzo interesuje się zagadnieniami politycznymi. Był on dla mnie zawsze wzorem naukowca, dla którego wszelka walka polityczna i ideologiczna nie ma żadnego znaczenia. I oto nagle, zmęczony i chory, zmieniał się zupełnie, kiedy przychodzili do niego ludzie z prośbą, by podpisał jakąś petycję albo zredagował jakąś antywojenną odezwę. Na to miał dostatecznie dużo sił i czasu.

— Jesteś uczonym a nie politykiem — powiedziałem kiedyś rozgoryczony, robiąc mu zimny kompres.

— Przede wszystkim jestem człowiekiem. Już czas najwyższy, żeby zrzucić z naszych uczonych maskę pozornej neutralności. Kryjąc się za szczytnym mianem naukowca, robią zdziwioną minę, kiedy okazuje się nagle, że rezultaty ich pracy naukowej są wykorzystywane w celu zgładzenia milionów ludzi. Udają naiwnych głuptasków, którzy rzekomo nie są w stanie przewidzieć najprostszej rzeczy pod słońcem: jakie będą konsekwencje ich badań i odkryć. Od dziesiątków lat korzystają z tej furtki, aby odżegnać się od współudziału w przestępstwie i zwalić całą winę na niemądrych polityków. Jeżeli daję broń do ręki wariatowi, to konsekwencje powinienem ponosić ja, a nie wariat…

Po tej tyradzie doszedłem do wniosku, że prace badawcze nad zgłębieniem tajemnicy chromosomów X i Y mój ojciec uważa w jakimś stopniu za niebezpieczne dla ludzkości…

Któregoś dnia wróciłem do domu wcześniej niż zazwyczaj. Było chłodno i nieprzyjemnie, mżył drobniutki kapuśniaczek. Podchodząc do drzwi, zobaczyłem nagle, jak z domu w samej tylko sukience wybiegła Meadgea i popędziła w głąb parku.

— Meadgea, Meadgea! — zawołałem.

Nie usłyszała mnie jednak. Dogoniłem ją dopiero w samym końcu parku, gdzie ukryła się jak ścigane zwierzątko.

— Meadgea, kochanie, co ci się stało?

— Ach, to ty, Alb! Jak to dobrze, że jesteś.

— Co się stało? — spytałem znowu, okrywając ją swym płaszczem.

— On mnie chce zabrać…

— Kto?

— Pan Horsch. Jest tam teraz, rozmawia z twoim ojcem.

— Dlaczego?


— Nie wiem. Mówi, że mu jestem potrzebna do badań medycznych.

— Chodź. Nie pozwolę cię nikomu ruszyć.

Meadgea podniosła się i pokornie poszła ze mną. Przed drzwiami zatrzymałem się na chwilę. Z gabinetu dobiegał głos ojca i jeszcze jakiś inny, ostry i nieprzyjemny.

— Niech pan zrozumie, przyjacielu, przecież to jest zupełny absurd.

Mówiłem panu nieraz, że dokonać wielkiego naukowego odkrycia — to wyczyn, ale nie zrobić tego — to wyczyn do kwadratu! — gorączkował się ojciec.

— Ale ja inaczej nie potrafię, profesorze. Nie rozumiem, jak pan może wrzucić do kosza rezultaty pracy całego życia. Przecież wyobrażaliśmy sobie wszystko zupełnie inaczej.

— Byliśmy głupcami, naiwnymi głupcami. To nie jest droga…

— Nie, to jest właśnie jedyna właściwa droga. Pan jest po prostu tchórzem. Naiwny pacyfista. Gdyby nie Solveigia…

Szarpnąłem drzwi i wszedłem. Ojciec, przeraźliwie blady, siedział w swoim fotelu, a obok niego wysoki mężczyzna o pożółkłej twarzy i wydatnych kościach policzkowych. Podczas rozmowy wymachiwał prawdopodobnie rękoma, bo gdy wszedłem, zastygł nagle w niedorzecznej pozie.

— Alb, mówiłem ci przecież tyle razy, żebyś bez pukania..

W tej samej chwili Horsch skoczył w moim kierunku i chwycił mnie za rękę.

Nie wiem skąd i jak, ale nagle pojawił się u niego fonendoskop, wziernik, lupa, w mgnieniu oka zmienił się on w szalejącego lekarza.

— A teraz kropelkę krwi, jedną, jedyną kropelkę — mamrotał, wyciągając z kieszeni igłę.

Moje zaskoczenie już minęło, odepchnąłem więc z całej siły oszalałego doktora. Był wyższy ode mnie, ale mięśnie miał zwiotczałe. Przeleciał przez cały gabinet i gdyby nie biurko, zatrzymałby się dopiero na ścianie.

Zgięty wpół oparł się o stolik i spojrzał na mnie ze wstrętnym uśmiechem i… zainteresowaniem. Tak, właśnie z dziwnym zainteresowaniem wariata.

— To ty taki jesteś, Alb — wykrztusił wreszcie, prostując się.

— Co tu się dzieje, kim jest ten pan? — spytałem podchodząc do ojca.

Był potwornie blady, oczy miał zamknięte, rękę przyciskał do piersi.

— Och, Alb.. To jest pan Horsch, mój dawny uczeń i przyjaciel. Nie gniewaj się na niego.

— Twój przyjaciel jest bardzo źle wychowany, ojcze. Horsch usiadł, zmęczony, w fotelu i roześmiał się. Nie spuszczał mnie ani na chwilę z oczu. Wydawało się, że wszystko, co się tu dzieje, niezmiernie go interesuje.

— Nie wiem, ile bym dał za jedną kroplę krwi naszego Alba — powiedział wreszcie, bawiąc się automatyczną igłą.

— Przestań, Horsch… Pan mnie zabije — wyjęczał ojciec.

Przy słowach „naszego Alba” ogarnął mnie szał. Podskoczyłem do Horscha i szarpnąwszy go za marynarkę wyciągnąłem z fotela. Jego wstrętna twarz nadal była uśmiechnięta. Nie wytrzymałem — z całej siły walnąłem go pięścią. Upadł, a ja powlokłem go do drzwi. Tutaj Horsch nagle wstał i wrzasnął wstrętnym, zachrypniętym głosem:

— Ale przecież dziewczyna jest naprawdę moja! Oddajcie mi dziewczynę!

Po tych słowach znikł.

Gdy już wreszcie trochę ochłonąłem, poszedłem na górę do ojca. Leżał w fotelu z zamkniętymi oczyma. Chwyciłem jego dłonie. Były zupełnie zimne.


IV

<p>IV</p>

W trzy miesiące po powrocie z zagranicy referowałem na radzie naukowej wyniki mojej pracy. Nie były zachwycające.

— Jakie pan ma plany na przyszłość? — zapytał profesor Birghoff.

Wzruszyłem ramionami. Oprócz metodyki, którą odziedziczyłem w spadku po ojcu, nie miałem żadnych innych i pomysłów. Po prostu, to było chyba oczywiste, nie wykazywałem żadnych wybitnych zdolności, jeżeli chodzi o prace badawcze. Dlatego też doktor Seat, zasuszony, zgarbiony staruszek, wymamrotał po chwili:

— Grupie potrzebny jest dobry konsultant.

— Kogo pan proponuje, doktorze?

— Kogoś ze starych współpracowników profesora Oldfree. Na przykład, pamiętam, był taki bardzo zdolny młody człowiek… Zapomniałem, jak się nazywał… coś jak Hirsch, Hursch…

— Horsch! — krzyknąłem.

— Tak, tak, właśnie on. Był bardzo zdolny, bardzo. Żeby go tak odszukać…

Skurczyłem się cały jak sprężyna. A doktor Seat ciągnął dalej:

— Pamiętam, że już w tym okresie, kiedy dopiero zaczynaliśmy badania nad szyfrem genetycznym, dokonał on kilku wspaniałych odkryć. Choćby na przykład… sprzężenie zwrotne pomiędzy stężeniem RNA w jądrze komórki i stężeniem aminokwasów w cytoplazmie… A poza tym ten młody człowiek wspólnie z profesorem Oldfree nauczył się zapisywać informacje genetyczne… Bardzo zdolny naukowiec… Nie wiadomo tylko, gdzie on jest teraz…

Wyszedłem przed zakończeniem rady naukowej i pobiegłem do domu.

Postanowiłem odszukać Horscha za wszelką cenę i przeprosić go za to, co zrobiłem. Ostatecznie, przecież to naukowiec, twórca nowych idei, posuwa naukę naprzód, chociaż często staje się burzycielem życia spokojnego mieszczucha. Mieszczuchy bez najmniejszych wyrzutów sumienia spożywają owoce jego twórczej pracy i opowiadają sobie o nim obraźliwe dowcipy. Moim obowiązkiem było odszukać Horscha, przeprosić go i zaproponować mu stanowisko konsultanta w naszym laboratorium.

— Gdzie jest Meadgea? — spytałem służącą.

— Chyba w parku. Jest tam od rana.

Wyszedłem z domu w nadziei, że znajdę Meadgeę w jakimś zakamarku ogrodu z książką w ręce. Ale nigdzie jej nie było. Wołałem ją kilkakrotnie, lecz bez skutku. Nagle w jednym z narożników, tam gdzie mur był pęknięty, dostrzegłem na ławce coś białego. Podszedłem bliżej — to był tomik wierszy Byrona. Rozejrzałem się wokół i stwierdziłem, że krzaki u wyłomu w murze są połamane, jakby ciągnięto przez nie coś ciężkiego.

Pobiegłem jak szalony i obok wyrwy w ogrodzeniu ujrzałem niebieską wstążeczkę, którą Meadgea nosiła we włosach.

Pierwszą moją myślą było zadzwonić na policję. Ale przypomniawszy sobie Horscha, zawahałem się — zrodziło się we mnie straszne podejrzenie.

W ciągu niecałej minuty wyprowadziłem wóz z garażu i oto pędzę już na północ, do nie znanego mi miasteczka Cable. Dlaczego pojechałem właśnie do Cable? Nie mam pojęcia. Zresztą dokąd miałem jechać?

Dawniej Meadgea mieszkała w Cable. Tam właśnie odwiedzał ją Horsch…

Jechałem szybko. W pamięci odtworzyłem swoje pierwsze spotkanie z Meadgea, następnie przypomniałem sobie naszą rozmowę o Horschu, a potem samo spotkanie z Horschem. Dziwne, że mój ojciec mi nie wspominał o swoim najzdolniejszym uczniu i współpracowniku, chociaż nie mógłbym przysiąc, że z ust ojca nigdy nie padło jego nazwisko.

Teraz dopiero zrozumiałem, że ojciec nie mówił mi o wielu rzeczach.

Więcej nawet — ukrywał przede mną wszystko to, co było w jego pracy najważniejsze. I to najważniejsze splatało się w jakiś tajemniczy sposób z Horschem i porwaną Meadgea. Do czego Horschowi potrzebna była Meadgea? O jakiej to „jedynej właściwej drodze” była mowa podczas jego ostatniej rozmowy z ojcem?

Wszystkie te myśli wciąż jeszcze kłębiły mi się w głowie, kiedy wjeżdżałem do niewielkiego osiedla, które, według drogowskazu widniejącego przy szosie, nazywało się Cable. Miasteczko było zupełnie puste, jakby wszyscy jego mieszkańcy wymarli, długo więc nie mogłem odszukać ani jednej żywej duszy, żeby spytać, gdzie mieści się dom, w którym mieszkali rodzice Meadgei. Zobaczyłem wreszcie jakiegoś staruszka wychodzącego spoza kościółka, zahamowałem gwałtownie i krzyknąłem:

— Dziadku! Gdzie tu jest dom państwa Shauli?

Kilka chwil patrzył na mnie nie rozumiejącymi oczyma, potem gwałtownie zatrząsł głową i odpowiedział:

— Nie, takich nie znam…

— Mają córkę, Meadgeę.

Znowu zaprzeczył ruchem głowy i pośpiesznie się oddalił.


Zaparkowałem wóz przed bramą i wszedłem na niewielki kościelny dziedziniec. Zapadał już zmrok i z okien plebanii płynęło migotliwe pomarańczowe światło. Zapukałem. Otworzył mi niemłody, tęgi ksiądz, który prawdopodobnie tuż przed moim przyjściem sprzątał mieszkanie, gdyż miał podkasaną sutannę.

— Czym mogę panu służyć, młodzieńcze?

— Chciałbym się dowiedzieć, gdzie tutaj w Cable mieści się dom państwa Shauli. Mają oni córkę, dziewczynkę, która ma na imię Meadgea.

— Meadgea? — spytał w zamyśleniu ksiądz z nutką zdziwienia w głosie.

— Tak.

Po krótkim namyśle powiedział wreszcie:

— Wejdźmy lepiej do środka…

Po chwili znaleźliśmy się w malutkim pokoiku, w którym paliła się naftowa lampa.

— A więc interesuje pana dziewczyna, która ma na imię Meadgea? — powtórzył ksiądz, kiedy już usiedliśmy.

— Tak. I jej rodzice.

— Hm. To dziwne. A czy mógłbym wiedzieć, kim pan jest?

— Dalekim jej krewnym — skłamałem.

— To już zupełnie zadziwiające.

— Dlaczego?

— Rzecz w tym, że dziewczynka nie ma rodziców. To znaczy, oczywiście, ma rodziców, ale nikt nie wie, kim oni są. Meadgea jest podrzutkiem.

— Co takiego? — krzyknąłem. — Ale przecież ona mi sama mówiła, że ma ojca i matkę i że jej rodzice niedawno wyjechali do Australii, i że…

— Niestety — przerwał mi ksiądz — rzecz wygląda zupełnie inaczej.

Dziewczynka jest oczywiście przekonana, że państwo Shauli są jej rodzicami. W rzeczywistości przywieźli ją tutaj jako niemowlę dwaj młodzi ludzie i oddali na wychowanie wspomnianemu małżeństwu…

Zdarzyło się to, o ile mnie pamięć nie zawodzi, mniej więcej przed szesnastu laty. Dobrze pamiętam ten dzień, kiedy w osiedlu zaczęto mówić, że państwo Shauli mają dziecko. Poszedłem więc natychmiast do nich, żeby je ochrzcić, ale…

— Co „ale”?

— W mieszkaniu był jakiś mężczyzna, który powiedział, że chrzest nie jest dziewczynce potrzebny. Dla mnie było to bardzo przykrą niespodzianką. Spytałem go wówczas: „Dlaczego?” A on mi odpowiedział… Tak, tak, powiedział: „Chrzest jest potrzebny tym, których stworzył Bóg. A ją stworzył człowiek”. Do dziś nie wiem, o co mu właściwie chodziło.

— Przecież my wszyscy pochodzimy od ludzi — powiedziałem zachrypniętym głosem.

— O właśnie! A człowiek od Boga. Ale dziewczynka nie została ochrzczona.

Staruszek zaczął się rozwodzić nad tym, jaki to grzech nie być ochrzczonym, a ja wciąż czekałem, kiedy wreszcie skończy. Chciałem mu zadać jeszcze kilka innych pytań.

— A czy Meadgea długo mieszkała u państwa Shauli?

— Mniej więcej pół roku temu przyjechał jakiś poważny starszy pan i zabrał ją ze sobą.

— I więcej się tu nie pokazywała?

— Nie.

— A państwo Shauli mieszkają tu jeszcze?

— Nie. Wyjechali do Australii. Podobno za pieniądze, które dostali od tego pana za wychowywanie dziewczynki. „Ślepy zaułek” — pomyślałem. Pozostawało jeszcze jedno pytanie.

— A czy ksiądz nie znał przypadkiem takiego pana, co się nazywa Horsch?

— Niech będzie przeklęte imię jego!

— A więc zna go ksiądz?

— Oczywiście. To on właśnie zabronił ochrzcić dziecko.

— Niech mi ksiądz powie, gdzie on mieszka.

— Niedaleko stąd, w Sundike. To posiadłość w lesie.

W kilka minut później mój wóz trząsł się na rozmokłej drodze do Sundike. Było bardzo ciemno i padał deszcz.


V

<p>V</p>

Posiadłość Horscha to wielki ponury budynek jednopiętrowy, zbudowany z cegły, ale w starym stylu, ogrodzony na wpół zniszczoną metalową siatką.

Samochód zostawiłem pośród drzew, naprzeciw bramy wjazdowej.

Wszedłem na dziedziniec, przeciąłem ścieżkę, wysadzoną kamiennymi płytami, i znalazłem się u drzwi domu. Wokół panowała martwa cisza, w żadnym oknie nie widać było światła.

Nacisnąłem guzik dzwonka. Potem jeszcze raz i jeszcze, ale zupełnie bez skutku — nikt mi nie odpowiadał.

W domu nikogo nie było — to jasne. Drzwi były zamknięte, więc zacząłem powoli obchodzić cały budynek, obserwując wysokie okna.

Z tyłu domu, nad kuchennym wejściem znajdowała się niewielka weranda z małym owalnym oknem. Wróciłem do samochodu, wziąłem latarkę elektryczną i śrubokręt, a następnie bez żadnych trudności wdrapałem się na werandę. Podważyłem okno śrubokrętem, wyrwałem je z zawiasów i dostałem się do środka.

Trafiłem do biblioteki. W pomieszczeniu unosił się zapach książek, starych papierów i formaliny. Później zauważyłem zresztą, że zapachem formaliny przesiąknięty jest cały dom.

Szczerze mówiąc, nie bardzo sobie zdawałem sprawę, po co właściwie włamałem się do domu Horscha. Nikogo tu nie było i właściwie na dobrą sprawę mogłem zostać oskarżony o wszelkie możliwe przestępstwa. Na wypadek, gdyby nagle zjawił się Horsch, miałem przygotowany szereg wyjaśnień, jedno gorsze od drugiego…

Biblioteka była ogromna. Wypełnione książkami półki sięgały aż do sufitu. W różnych miejscach leżały zwalone na kupę sterty ksiąg, dla których prawdopodobnie nie starczyło miejsca na półkach. Na chybił trafił oświetliłem jedną z takich stert i spostrzegłem, że były to stare roczniki czasopisma „Biofizyka”. Na jednej z półek ustawione były książki z zakresu teorii informacji, a jeszcze niżej — o cybernetyce. Na podłodze poniewierały się stare książki, podręczniki, monografie, zbiory artykułów fizycznych, chemicznych, o teorii liczb, z zakresu topologii. Miało się wrażenie, że gospodarz domu interesował się dosłownie wszystkim.

Z biblioteki wychodziło się do niewielkiego korytarzyka; po jego prawej i lewej stronie znajdowały się dwie sypialnie.

Zszedłem po wąskich i skrzypiących schodach na parter i znalazłem się w malutkim hallu. Stała tu wąska, obita skórą kanapa, lustro w rogu; pierwsze drzwi prowadziły z hallu do kuchni, która znajdowała się naprzeciwko jadalni, drugie wiodły do jadalni, trzecie były zamknięte.

Cofnąłem się kilka kroków do tyłu, rozpędziłem się i z całej siły walnąłem o nie ramieniem. Rozległ się głośny trzask i wpadłem do obszernej sali.

Światło mojej latarki skakało po znajdujących się tu przedmiotach. Bez trudu stwierdziłem, że znajduję się w laboratorium. Ale w jakim!

Wyposażenie tego laboratorium — wirówki, mikroskop elektronowy, urządzenia chromotograficzne — było znacznie lepsze niż to, co mieliśmy u nas w instytucie. Przez kilka minut chodziłem pomiędzy stołami jak we śnie, myśląc o tym, jak wiele wspaniałych doświadczeń można by tu było przeprowadzić. Na stole obok okna odnalazłem miniaturowe działko protonowe, podobne do tego, jakie zamówiłem do swoich doświadczeń genetycznych. Mój przyrząd w porównaniu z tym wydał mi się szkieletem przedpotopowego zwierzęcia.

A oto i biurko: szerokie, długie, przykryte płytą z przezroczystego tworzywa. Leżały pod nią arkusze z notatkami, wzorami i tablicami. W jednym z rogów zauważyłem jakieś zdjęcie i kiedy oświetliłem je dokładniej, o mało nie krzyknąłem ze zdziwienia.

To było zdjęcie mojej matki. Drżącą ręką wyjąłem je spod płyty i długo, dokładnie mu się przyglądałem.

Nie, to nie pomyłka… Piękna, młoda kobieta o lekko skośnych oczach i wspaniałych jasnych włosach patrzyła na mnie z fotografii, uśmiechając się odrobinkę ironicznie. Nie mogłem tego zdjęcia pomylić z żadnym innym, ponieważ na biurku mojego ojca stało takie samo.

Skąd ono się tu wzięło? A może kiedyś, dawno, dwaj ludzie — mój ojciec i Horsch, kochali się w mojej matce? Być może, wybrawszy mego ojca, matka raz na zawsze zniweczyła współpracę pomiędzy nauczycielem i uczniem w dziedzinie genetycznej biofizyki.

Była tu jakaś wielka tajemnica, ale w żaden sposób nie mogłem jej zgłębić.

Zupełnie zapomniałem, gdzie jestem. Usiadłem w fotelu obok biurka, trzymając wciąż jeszcze w ręku fotografię matki, którą bardzo słabo pamiętałem. To dziwne, ale ojciec prawie nigdy nic mi o niej nie mówił.

Na wszystkie moje pytania odpowiadał niezmiennie: „To była bardzo dobra kobieta… Miała na imię Solveigia…”

Od pewnego czasu zaczęło mi się wydawać, że Meadgea jest bardzo podobna do mojej matki. Uporczywie odpędzałem od siebie tę myśl.

Zmęczony, wyczerpany, w pewnym momencie zasnąłem…


VI

<p>VI</p>

Obudziłem się, kiedy już było jasno. Oślepiające promienie słoneczne padały przez szerokie okno prosto na moją twarz. Minęło sporo czasu, zanim zdałem sobie sprawę, gdzie jestem.

Teraz laboratorium promieniowało całą swą wspaniałością. Tak doskonałej pracowni biofizycznej mógłby Horschowi pozazdrościć nawet największy ośrodek badawczy.

Oglądając stanowisko do badań chemicznych, zauważyłem nagle w rogu jakieś dziwne urządzenie ze szkła i niklu, którego zastosowanie było dla mnie z początku niejasne. W środku, na małym porcelanowym stoliczku spoczywało niewielkie, o pojemności najwyżej dwóch litrów, naczynie o owalnym kształcie, do którego ze wszystkich stron doprowadzone były niezliczone szklane i gumowe rurki i kapilary. Wokół centralnego naczynia na ażurowej konstrukcji z nierdzewnej stali ustawione były liczne kolby z matowego i kwarcowego szkła, a pod stolikiem w specjalnych uchwytach tkwiły dwa metalowe cylindry — jeden z tlenem, drugi z dwutlenkiem węgla. Skomplikowana pajęczyna cienkich szklanych rureczek oplatała naczynie i przenikała do jego wnętrza, tworząc jednolitą siatkę do ogrzewania i termostabilizowania przyrządu. Można się było tego domyślić, ponieważ labirynt rurek miał swój początek i koniec w niewielkim metalowym zbiorniku, zaopatrzonym w grzałkę elektryczną i termoregulator. Kilka termometrów sterczało z różnych części przyrządu, a ich odczyty nanoszone były poprzez termoelektryczne czujniki na potencjometr wyjściowy.

Na powierzchni szkła widniały różne napisy: „Karmienie”, „Fermenty”, „Kwas rybonukleinowy”, „Trójfosforan adenoc.”… I wtedy wszystko stało się dla mnie jasne.

Kto choć raz zetknął się z problemem sztucznej hodowli istot żywych w warunkach laboratoryjnych, mógł jedynie marzyć o takim przyrządzie. Do tego właśnie celu został on skonstruowany.

Gdy już zrozumiałem, jakie jest jego przeznaczenie, zabrałem się do studiowania jego schematu. Tak, nie mogło być żadnych wątpliwości. To było to, co uczeni zwykli nazywać reproduktorem biologicznym — złożonym i pomysłowym układem, w najdoskonalszym stopniu imitującym ten układ, który został stworzony przez naturę w istotach żywych. Ten przyrząd zawierał w sobie wszystko, o czym wiedziała nauka w zakresie embriologii i fizjologii wyższych typów zwierząt. Został on zbudowany na zasadzie autoregulacji, w związku z czym wystarczyło prawdopodobnie umieścić w nim substancję odżywczą i w niej — jedną jedyną komórkę żywego organizmu, aby sam rozwój tej komórki posłużył do określenia funkcji harmonicznych wszystkich zespołów urządzenia.

Przyrząd był w idealnym stanie, dokładnie wyczyszczony, jednak dzięki nieznacznym osadom w najcieńszych kapilarach i maleńkim ryskom na powierzchni naczynia domyśliłem się, że był on już używany, i to prawdopodobnie nieraz. Do czego go używano? Jaki organizm był hodowany w tym wspaniałym przyrządzie?

Prawdopodobnie nigdy nie znalazłbym odpowiedzi na to pytanie, gdybym przypadkowo nie zobaczył niewielkiej żelaznej skrzynki, stojącej w kącie pokoju. Z początku myślałem, że to też jest przyrząd — została ona wykonana z nierdzewnej stali — ale kiedy otworzyłem wieko, zobaczyłem, że jest to najzwyklejsza kasetka do przechowywania dokumentów. Machinalnie zajrzałem do środka i spostrzegłem stertę papierów i grubą książkę w zielonej oprawie. Chciałem już zamknąć kasetkę, gdy nagle rzuciła mi się w oczy biała naklejka w prawym górnym rogu księgi, na której dużymi czarnymi literami było napisane: „Solveigia — wariant 5”…

Solveigia? Co to ma znaczyć? Dlaczego Solveigia?

Drżącymi rękami wyjąłem ze skrzynki ową książkę, zupełnie zapomniawszy, że w tym tropieniu tajemnicy przekroczyłem już dawno wszelkie dopuszczalne granice i postępuję jak najzwyklejszy rabuś. Ale przecież S o l v e i g i a!

Otworzyłem książkę i spojrzałem na pierwszą stronę, nic nie rozumiejąc. Przekartkowałem ją, strona po stronie i wszędzie zobaczyłem to samo — szeregi cyfr. Cyfry były napisane w dwóch rzędach; w górnym powtarzały się tylko dwie: 0 i 1, w dolnym natomiast różne kombinacje czterech innych cyfr: 2, 3, 4 i 5. Wyglądało to mniej więcej tak: i 0 1 00 111 01 0001 0 11 10…

4 4 2 34 224 52 5433 4 22 43… „To szyfr, szyfr genetyczny!” — zaświtała mi nagle myśl. „1” i „0” — to łańcuchy: sacharydowy i fosforanowy. „2’.’, „3”, „4” i „5” — to pochodne azotanowe: guanina, adenina, cytozyna i tymina.

Pięćdziesiąt stron książki zapisane było samymi tylko cyframi. W jednym miejscu dostrzegłem grupę cyfr, zakreśloną czerwonym ołówkiem.

Nad nią napis: „Długowieczność?”…

Znak zapytania powtarzał się kilkakrotnie i podkreślony był grubą kreską. „Długowieczność” — to przecież śmierć… Co oznaczały te cyfry?

Czyj szyfr został zanotowany w księdze?

Nie znajdując w szeregach cyfr odpowiedzi na te pytania, odłożyłem książkę na bok i ponownie otworzyłem kasetkę. Oprócz papierów, zapisanych dokładnie takimi samymi rzędami cyfr, zobaczyłem niewielkie pudełeczko ze sztucznego tworzywa, którego długo nie mogłem otworzyć.

Właściwie nie powinienem był tego robić, ale po znalezieniu notatek z szyfrem genetycznym nie bardzo już wiedziałem, co się ze mną dzieje.

Byłem strasznie podniecony, czułem, że jestem o krok od wykrycia jakiejś potwornej tajemnicy… Pudełko pełne było fotografii.

Pierwsza z nich przedstawiała jedną jedyną komórkę. Następna — komórkę podzieloną na dwie. Potem — dalszy etap podziału. Dalej rozpoczynało się już różnicowanie. Oto komórki utworzyły kłębek. Kłębek rozrasta się. Oto — duży zarodek… Nie przypatrywałem się specjalnie żadnemu zdjęciu. Ręce mi drżały, nerwowo przerzucałem jeden po drugim małe kartoniki o błyszczącej powierzchni, aż natrafiłem na fotografię…

dziecka, z początku zupełnie malutkiego, potem już większego, oto się uśmiecha, ma szeroko otwarte oczka, oto już trochę podrosło, ma teraz na sobie koszulkę.

Nagle zatrzymałem się, czując, że nie jestem w stanie dłużej po kolei przerzucać fotografii. Ścisnąłem zęby, sięgnąłem na samo dno pudełka i wyciągnąłem ostatnią. Uwidoczniona była na niej… trumna. Trumna obsypana kwiatami, a nad jej krawędzią zarys głowy martwej kobiety.

Wówczas wyjąłem poprzednią fotografię i wrzasnąłem potwornym, nieludzkim głosem.

To było straszne, niemożliwe, nieprawdopodobne. To było zdjęcie mojej matki…

Nie pamiętam, w jaki sposób wydostałem się z posiadłości Horscha, jak wyjechałem z Cable, jak pędziłem z powrotem do domu. Zapomniałem o wszystkim — o sobie, o Horschu, o Meadgei. Widziałem tylko jedno — widziałem, dobrą, najukochańszą, lekko uśmiechniętą twarz swojej matki.

Przyjechałem do domu i rzuciłem się na łóżko. W głowie wszystko mi się poplątało, migały mi jakieś cyfry, kolby, fotografie. Chwilami traciłem świadomość, a kiedy to mijało, stwierdzałem, że leżę w łóżku, a nade mną pochylone były głowy jakichś ludzi: gospodyni, profesora Birghoffa, kolegów z instytutu, lekarzy w białych kitlach…

Przypominam sobie jak przez mgłę, że udało mi się wyrwać z czyichś rąk i popędziłem gdzieś przed siebie, zdaje się, do gabinetu ojca, i tam rwałem papiery, następnie fotografie, rwałem na drobne kawałki, dopóki mnie nie schwycono i siłą nie zapakowano z powrotem do łóżka.

Ten atak szału trwał kilka dni. Następnie ogarnęła mnie zupełna, absolutna apatia — leżałem godzinami z oczyma utkwionymi w jeden punkt na suficie. Wszystko było szare, bezbarwne, nijakie. Czułem w sobie zupełną pustkę, byłem otępiały i zdruzgotany…


VII

<p>VII</p>

Wkrótce po tym wypadku odwiedzili mnie moi koledzy z instytutu — Klemper i Gust. Weszli do sypialni hałaśliwie, z tym krzykliwym humorem, sztuczną wesołością i sztucznym optymizmem, z jakim na ogół odwiedza się ciężko chorych.

— Ale napędziłeś nam strachu, Alb — powiedział głośno Klemper, potrząsając moją ręką. — Myśleliśmy już, że nigdy nie wyzdrowiejesz i że trzeba cię przekazać profesorowi Kusano jako obiekt doświadczalny.

Profesor Kusano jest kierownikiem laboratorium biochemii wyższych funkcji nerwowych. Ostatnio zajmował się on badaniem procesów fizyko-

chemicznych zachodzących w mózgu człowieka, dotkniętego rozstrojem psychicznym.

— Kiedy badał ciebie, doszedł do wniosku, że gdzieś w głębi twego organizmu wyłamała się spod kontroli cała fabryka maskaliny. Miałeś prawdziwy atak schizofreniczny o dużym nasileniu.

— Posłuchajcie, przyjaciele — zacząłem. — Czy nigdy nie zastanawialiście się nad tym, że takie wywracanie człowieka dnem do góry, tak jak to robicie wy albo doktor Kusano, albo jeszcze jakiś inny biochemik lub fizyk — jest rzeczą podłą?

Spojrzeli na siebie, nic nie rozumiejąc. Nie czekałem na odpowiedź i ciągnąłem dalej:

— Kiedy człowiek jest młody, zdrowy, pełen sił i energii, może sobie od czasu do czasu pozwolić na rozkosz kokietowania śmierci, żartując z powodu nieuniknionego spotkania z nią. Ale tylko w wyjątkowych wypadkach rzeczywisty kontakt człowieka ze śmiercią, tym ostatnim etapem istnienia, stanowi godne uwagi widowisko.

— Alb, jeżeli nie jesteś jeszcze zupełnie zdrów…

— Nie, nie, kochani, jestem zupełnie zdrów i to, co teraz mówię, jest wynikiem moich długich medytacji.

— Wobec tego wyjaśnij nam dokładnie, co masz na myśli. Czy przypadkiem nie siebie? Możemy ci śmiało powiedzieć, że nie zagraża ci żadne niebezpieczeństwo. Miałeś po prostu zwykły szok nerwowy, pełny zanik funkcji hamujących, to, co psychiatrzy nazywają wegetatywną psychozą reakcji. Doktor Kusano zademonstrował nam podczas wykładu na uniwersytecie chemiczną morfologię twej krwi, podkreślając, że podobnym wypadkom towarzyszy zawsze gwałtowny wzrost stężenia adrenaliny i jej pochodnych. Dlatego też wspominaliśmy ci o maskalinie.


Wiesz przecież dobrze…

Dlatego właśnie, że ja wiedziałem, dlatego że oni wiedzieli, dlatego że wiedziało jeszcze kilkadziesiąt innych osób z uniwersytetu, czułem się wstrętnie, jak człowiek, którego wyprowadzono nago przed tłum ciekawskich. Przerwałem im ruchem ręki. Zamilkliśmy na chwilę, szukając innego tematu do rozmowy. Wreszcie Klemper, jak zawsze z gburowatym cynizmem, oświadczył:

— Póki tutaj gniłeś, udało nam się rozszyfrować molekularną strukturę chromosomów X i Y.

— No, no. I co dalej?

— Teraz rodzice będą mogli oddziaływać na strukturę swej rodziny i zawsze, nawet w czasie wojny, można będzie uzyskać wyrównanie liczebności osobników płci męskiej i żeńskiej. Wspaniałe, co?

Wzruszyłem ramionami. Ostatecznie to było niczym w porównaniu z faktem, o którym wiedziałem. Czułem jednak, że za pozorną niedbałością, z jaką przyjaciele poinformowali mnie o swym odkryciu, kryje się duma i ambicja uczonych, którzy zrobili następny krok na drodze do poznania n i e z n a n e g o. „W ten właśnie sposób zaczyna się współudział w zbrodni” — pomyślałem. — „Kiedy właściwie należy oddać nas pod sąd — mnie i moich współpracowników — przed rozszyfrowaniem chromosomów X i Y czy po? Albo też dopiero wtedy, kiedy rząd będzie mógł wpływać na wyrównywanie liczebności osobników obojga płci? Czy też raczej wówczas, kiedy wojna się zacznie i za późno już będzie na jakiekolwiek zmiany?”

— Po co wam to wszystko jest potrzebne? Wydaje mi się, że kiedy badania w zakresie molekularnej genetyki człowieka, kiedy grzebanie w ukrytych mechanizmach jego do niedawna tajemniczej istoty doprowadzą do tego, że wiedza ta stanie się dostępna dla podręczników szkolnych, życie nie będzie miało dla ludzi żadnego uroku, straci całe swoje niewypowiedziane piękno. Ludzie zostaną odarci ze skóry, przekształcą się w anatomiczne modele, więcej nawet — w naczynia utworzone z pęczków molekuł białka o znanym składzie, w których zachodzą znane biochemiczne reakcje i biofizyczne procesy.

Czułem, że mówię zupełnie co innego, niż chciałem powiedzieć.

Zdawałem sobie sprawę, że przecież wcześniej czy później wyniki doświadczeń mojego ojca zostaną odtworzone w laboratoriach całego świata. Ale co będzie potem? Zdrowo myśląca ludzkość nigdy nie zacznie budować kombinatów chemicznych, produkujących ludzi według założonych wzorów. Nie, do tego nigdy nie dojdzie. Niemniej jednak takie kombinaty mogą być utworzone, w ścisłej tajemnicy, pod ziemią, a krwiożerczy cel, jakiemu miałyby służyć, jest chyba oczywisty.

Zobaczyłem nagle wyraźnie energicznego, albo, jak to się teraz u nas mówi, efektywnego człowieka w mundurze, który melduje właśnie ministrowi o tym, jak wspaniale przebiega praca takiego kombinatu, i chciało mi się na cały głos krzyknąć moim kolegom: „Przestańcie!

Zatrzymajcie się! Przetrzyjcie oczy wyobraźcie sobie, co się stanie, jeżeli…” „Nie dokonać odkrycia — to wyczyn do kwadratu” — przypomniałem sobie słowa ojca wypowiedziane tuż przed śmiercią. Zagryzłem wargi do krwi.

— Co ty właściwie proponujesz? Zatrzymać się? Zlikwidować naukę?

Cofnąć się do pierwotnej niewiedzy? Na rasie mówisz cały czas o ujemnych stronach zagadnienia, gdzie pozytywy? Gdzie osiągnięcia medycyny, gdzie osiągnięcia rolnictwa? Gdzie osiągnięcia w zakresie leczenia chorób dziedzicznych? Gdzie wreszcie genetyczny aspekt rozwiązania problemu raka?

— Zgoda, w tym wypadku macie rację… Ale obawiam się, że już wkrótce zniknie radosne podniecenie rodziców oczekujących dziecka, ponieważ dzieci będą hodowane probówkach według założonego programu…

— To nie jest wykluczone. Rzeczywiście, Alb, to nie jest wykluczone.

Ja na przykład nie widzę w tym nic złego. A swoją drogą, badania w tym kierunku rokują wiele nadziei… Co ci jest, Alb? Strasznie zbladłeś! Jesteś zmęczony?

Obaj podnieśli się jednocześnie. Bardzo chciałem im powiedzieć o wszystkim, o czym się dowiedziałem. Ale nie mogłem tego zrobić, ponieważ byłem pewien, że wtedy prawie natychmiast odtworzą u nas w instytucie urządzenie Horscha i zaczną jak opętani, jak średniowieczni Faustowie, produkować ludzi metodą syntetyczną. Zdaje się, dopiero wówczas zrozumiałem, ile racji miał ojciec, mówiąc o odpowiedzialności uczonego za losy swego odkrycia.


VIII

<p>VIII</p>

Horsch zjawił się w naszym domu dopiero wtedy, kiedy już czułem się zupełnie dobrze i całymi dniami siedziałem w gabinecie ojca, czytając książki filozoficzne. Nigdy dotychczas nie zwróciłem uwagi na to, jak wiele tego typu pozycji znajdowało się w naszej bibliotece, z iloma teoriami z zakresu śmierci i nieśmiertelności zapoznał się mój ojciec.

Teraz, czytając jedną książkę po drugiej, szedłem jak gdyby śladami ojca.

W takim właśnie momencie wszedł Horsch, postarzały, zgarbiony. Przez chwilę było mi go nawet żal. Stał przede mną z opuszczonymi rękoma, w starym wypłowiałym płaszczu, o twarzy zmęczonej i bez wyrazu.

— Proszę, niech pan siada — powiedziałem.

Skinął głową i usiadł. Na chwilę zapanowało milczenie.

— Słucham pana, panie Horsch. Podniósł głowę.

— Dlaczego pan to zrobił, Alb?

— Co?

— Pan zniszczył trud całego mojego życia, i to nie tylko mojego, lecz i swego ojca.

Uśmiechnąłem się. Zatriumfowało we mnie niedobre uczucie zemsty.

— Jakie pan miał prawo przeprowadzać takie nieludzkie doświadczenia? Jakie pan miał moralne prawo tchnąć w człowieka życie w taki sposób?

Horsch uśmiechnął się z sarkazmem.

— Jakie prawo, jakie prawo… Jakie prawo mieli ludzie do wynalezienia prochu? Jakie mieli prawo tworzyć bomby atomowe i wodorowe? Jakie, Alb? A samoloty? A rakiety? A śmiercionośne wirusy? I to wszystko to śmierć, Alb, śmierć… Jakie prawo… Jeżeli chce pan wiedzieć, to nasze prawo, mam tu na myśli nie tylko siebie, lecz i pańskiego ojca, nasze prawo oparte było na nieprzezwyciężonym dążeniu do zneutralizowania zwariowanego pędu nauki, która pracuje nad środkami masowego zniszczenia wszystkiego, co żywe.

Popatrzyłem na niego zdziwiony. To było dla mnie nieoczekiwane.

— Tak, tak, Alb, proszę się nie dziwić. Jeżeli interesują pana moralne motywy naszych badań, to były one właśnie takie a nie inne. Przed wielu, wielu laty pana ojciec i ja poprzysięgliśmy sobie uczynić człowieka nieśmiertelnym, na złość wszystkim tym, którzy chcieliby zniszczyć ludzkość.

— W jaki sposób? — spytałem nieswoim głosem.


— Zna pan chyba historię rękopisów znalezionych w rejonie Morza Martwego. Pewien jordański pastuch znalazł zwoje skóry, które leżały w jakiejś jaskini ponad dwa tysiące lat. Zachowane na nich były stare podania, legendy, prawa. Współcześni uczeni odczytali je, dzięki czemu możemy teraz spojrzeć w głąb wieków, w daleką przeszłość oczyma ludzi, którzy żyli w tych czasach. Ziemią wstrząsały wojny, żywiołowe katastrofy, jedna cywilizacja zastępowała inną, a owe zwoje czekały, aż przyjdzie ich czas. I pismo Majów, i gliniane tabliczki innych narodów…

— Jaki to ma związek z pana badaniami?

— Jak najściślejszy. Pana ojciec i ja, kiedy byliśmy młodsi, postanowiliśmy pozostawić po sobie bezcenne notatki, najbardziej sakramentalne dokumenty dla historii, jakie tylko może zostawić człowiek.

Poprzysięgliśmy sobie stworzyć złotą księgę i zanotować w niej wyniki naszej pracy.

— I cóż chcieliście zapisać w tej księdze?

— Co? Oczywiście — formułę człowieka.

— Formułę człowieka?

— Tak. Tę samą, którą widział pan w moim laboratorium. A także opis tego samego urządzenia, w którym można byłoby wspomnianą formułę zrealizować. Alb, czy to nie jest rozwiązanie problemu nieśmiertelności?

Oprócz samej formuły w księdze powinien być zawarty dokładny opis urządzenia oraz dokładne instrukcje, jak i co trzeba zaczynać, kiedy skończyć, co robić z nowo narodzonym dalej. Wreszcie, po opracowaniu dokładnej chemicznej formuły substancji dziedziczności człowieka, zaczęliśmy nawet zastanawiać się nad tym, że przecież cały proces syntezy można by było zautomatyzować, mogłaby nim kierować maszyna cybernetyczna. Konstrukcję takiej maszyny można bardzo łatwo opracować. Chcieliśmy to nawet zrobić i też zapisać do złotej księgi.

Wyobraża pan sobie, co to znaczy? To nieśmiertelność w pełnym znaczeniu tego słowa. Księgę można by było umieścić w pojeździe kosmicznym i wysłać we Wszechświat. Może ona wędrować miliony lat i dostać się do rąk niepodobnych do nas istot rozumnych. A oni bez trudu potrafią odtworzyć człowieka. A tutaj, na Ziemi, pana, mnie, każdego człowieka można unieśmiertelnić tak, że będzie on znowu i znowu pojawiać się na Ziemi, obserwując wieczną ewolucję naszej planety.

Zmęczona i obojętna twarz Horscha ożywiła się, mówił w upojeniu, nie zwracając na mnie uwagi, opowiadając o fantastycznych możliwościach, które otwiera przed ludzkością Formuła Człowieka. Nagle zdałem sobie sprawę, że mam do czynienia z osobnikiem nienormalnym, dla którego człowiek jest jedynie wzorem chemicznym i zespołem reakcji.

— Jest to projekt, być może, piękny, ale absolutnie nierealny.

— Kiedy twój ojciec żenił się z Solveigią i urodziłeś się ty, powiedział to samo.

Drgnąłem, kiedy padło imię mojej matki. Tymczasem Horsch ciągnął dalej:

— Przyroda jest zbudowana znacznie prościej, niż przypuszczaliśmy.

Wszystko sprowadza się do niewielkiej grupy substancji, będących inicjatorami reakcji cyklicznych. Są to substancje, dzięki którym rozpoczyna się kolejne wynikanie reakcji chemicznych, końcowym etapem zaś jest znowu synteza molekuł inicjatora. Pan dobrze wie, Alb, co to za substancja. To przede wszystkim substancja dziedziczności: kwasy dezoksyrybonukleinowe, DNA… Ot i wszystko.

— I co dalej?

— A dalej udało nam się przeanalizować i otrzymać substancję dziedziczności człowieka.

— No i co?…

— Udało nam się wyhodować według jednego i tego samego wzoru kilkoro dzieci… Solveigia była piątą z kolei.

— A pozostałe?

— Albo zmarły w stanie embrionalnym, albo wkrótce po… po urodzeniu.

— Dlaczego?

— Właśnie na to „dlaczego” — ostatecznie nie umiemy odpowiedzieć.

Rzecz w tym, że jakaś grupa molekuł DNA decyduje o żywotności osobnika. Udało nam się wymacać tę grupę i na wszelkie sposoby staraliśmy się poprzestawiać w niej grupy azotowe… Osiągnęliśmy to, że Solveigia żyła dwadzieścia jeden lat. Ale to przecież bardzo mało. Do złotej księgi chcieliśmy zapisać formułę długowiecznego człowieka.

— Co się stało dalej?

— Solveigia wyrosła na prześliczną dziewczynę. Wychowywała się u państwa Shauli…

— Tam, gdzie Meadgea?

Horsch skinął głową.

— Twój ojciec zakochał się w niej. Kategorycznie sprzeciwiłem się ich małżeństwu. Ale nic nie było w stanie zmienić jego postanowienia.

Solveigia też go kochała. I oto…

— Boże, jak podle postąpiliście! — nie wytrzymałem.

Horsch skrzywił się i pokiwał głową.


— To jest niezwykłe i dlatego wydaje się podłe. Ale już w niedługim czasie ludzie przyzwyczają się do tego.

— Kiedy synteza ludzi zostanie opisana w podręcznikach szkolnych?

— Tak. Wcześniej czy później tak się musi stać.

— Dobrze. Niech pan opowiada dalej.

— Po ślubie ojciec zupełnie odsunął się od pracy naukowej. Przeszedł do instytutu genetyki i cytologii. Oświadczył wówczas, że żadna złota księga nie jest nikomu potrzebna i że o nieśmiertelność człowieka trzeba walczyć inaczej. Wiesz, w jaki sposób. Twój ojciec był członkiem wszystkich istniejących na świecie komitetów do walki z bronią termojądrową. Nie sądzę, aby to było najmądrzejsze wyjście…

Podszedłem do Horscha.

— Niech pan mnie uważnie wysłucha. Zabraniam panu wyrażać się w ten sposób o moim ojcu. Ostatecznie jest pan tylko jego uczniem. I nie ma pan prawa oceniać, co jest mądre, a co nie. Mam wrażenie, że postąpił słusznie, rezygnując z pańskiego idiotycznego pomysłu. Ale właściwie po co pan do mnie przyszedł?

Popatrzył na mnie błagalnie.

— Alb, tylko niech pan się nie denerwuje… Niech mi pan da słowo, że będzie się pan zachowywał przyzwoicie.

— O co panu chodzi?

— O dwie rzeczy… Niech pan spróbuje odnaleźć choćby strzępy tego zeszytu, który mi pan zabrał, a następnie… jedną kroplę pańskiej krwi do analizy.

Podałem mu prawą rękę i ze wstrętem patrzyłem, jak jego drżące dłonie w pośpiechu przeszukiwały kieszenie, jak wyciągnął wreszcie tampon, ampułkę z eterem i przyrząd. Lekkie ukłucie, na palcu pokazała się czerwona kropelka.

Horsch przystawił do niej kapilarek i zaczął szybko wciągać krew do zbiorniczka.

— Po co to panu?

— Teraz będę wreszcie wiedział, dlaczego pan żyje dłużej od swej matki. Coś zaszło w strukturze DNA decydującego o długowieczności…

A teraz proszę o zeszyt.

Zadzwoniłem. Do gabinetu weszła służąca.

— Czy pani nie wie przypadkiem, co zrobiłem z zeszytem i fotografiami, które przywiozłem z Cable?

Przytaknęła i wyszła. Znowu zostałem sam na sam z Horschem.

Dręczyło mnie straszne pytanie, ale bałem się je zadać. Istniała bowiem jeszcze jedna tajemnica, którą należało zgłębić, ale im bardziej zastanawiałem się nad jej istotą, tym bardziej bałem się o to zapytać.

Horsch domyślał się chyba, co mnie męczy, i też milczał…

Po chwili wróciła służąca i przyniosła teczkę, pełną strzępów papieru.

— Proszę, panie Albercie, oto wszystko, co zostało…

Horsch wyrwał jej pudełko z rąk i spiesznie rozprostowywał pomięte i porwane papiery, zapełnione rzędami cyfr.

— Jest. To i owo jeszcze jest… Najważniejsze ocalało, a resztę można będzie odtworzyć. O, to, to, to jest najważniejsze. Długowieczność…

Teraz spróbujemy inaczej…

W miarę jak zagłębiał się w lekturze tych strzępków papieru, jego twarz nabierała tego samego wyrazu, jaki miał wówczas, kiedy zobaczyłem go po raz pierwszy… Oderwał wreszcie oczy od papierów i spojrzał szczęśliwym wzrokiem na mnie.

— A czy pan przejrzał fotografie? To doprawdy zadziwiający przykład historii człowieka. Od komórki aż do śmierci.

Milczałem. Przed oczyma migotały mi zielone i fioletowe koła.

Przesłaniały mi twarz Horscha.

— Czy pan zauważył, jak bardzo Meadgea jest podobna do Solveigii?

— ciągnął dalej Horsch.

Wtedy nie wytrzymałem i spytałem go:

— Czy Meadgea jest moją siostrą?

— Ależ skądże, skądże. Oczywiście, że nie. To szósty wariant Solveigii.

Niestety, u niej z długowiecznością było jeszcze gorzej. Biedactwo — właśnie niedawno zmarła. Ale to nic. Odtworzę ją, zwłaszcza po przeprowadzeniu analizy pańskiej krwi…

* * *

Dalej już niewiele pamiętam. Słyszałem jedynie, jak ktoś histerycznie krzyczał. Pamiętam jeszcze, że mnie bito. Czułem, jak płaczę. Następnie związano mnie. Potem znowu bito, zakładając kaftan bezpieczeństwa. I wreszcie — cela więzienna…

— Karę śmierci mogą panu zamienić na dożywotnie więzienie, jeżeli przedstawi pan należycie umotywowane pobudki, jakie panem kierowały — mówił do mnie spokojnie jakiś człowiek, prawdopodobnie stary adwokat mojego ojca.

— Karę śmierci? Długowieczność? Czyżby Horsch zdążył przeprowadzić analizę mojej krwi? — pytałem jak po przebudzeniu z głębokiego snu.

— Albert, niech pan się skupi, niech pan się dobrze zastanowi. Jutro jest rozprawa.

— Proszę mi powiedzieć, czy istnieje prawo, w myśl którego karze się za tworzenie ludzi z góry skazanych na śmierć?

— O czym pan mówi, panie Albercie?

— W pańskim DNA została zapisana data pana śmierci…

— Na litość boską, niech pan nie udaje, że jest pan wariatem. Lekarze ustalili, że działał pan pod wpływem uniesienia. I nic więcej. Poza tym jest pan absolutnie zdrów.

— Normalny. Zdrowy. Jak to dziwnie teraz brzmi. Jakby pan znał mój wzór. Nikt go nie zna. I nikt go nigdy nie pozna. Nie zostanie on wpisany do złotej księgi nieśmiertelności, dlatego że jestem niedostatecznie żywotny.

* * *

Jutro zostanę skazany za morderstwo.


Przełożył J. Herlinger


S. Gansowski

KROKI W NIEZNANE

ROZMOWA NA PLAŻY

KOROSTYLEW ZACZYNA SWOJĄ OPOWIEŚĆ

PIERWSZA GODZINA W ZMIENIONYM ŚWIECIE

INŻYNIER SPOTYKA NIEZNAJOMEGO

WYPRAWA DO GŁUSZKOWA. PIERWSZE NIEPOROZUMIENIA

BÓJKA

PRÓBA SKOMUNIKOWANIA SIĘ Z NORMALNYM ŚWIATEM

POŚCIG

KATASTROIA KOLEJOWA

NASTĘPNE SPOTKANIA Z MOCHOWEM

ZWIĘKSZENIE PRĘDKOŚCI

ZNOWU ROZMOWA NA PLAŻY

<p>S. Gansowski</p> <p>KROKI W NIEZNANE</p>
<p>ROZMOWA NA PLAŻY</p>

— Nieraz mi się zdaje, że wszystko to było jedynie snem — powiedział inżynier trąc w zamyśleniu czoło. — Chociaż jednocześnie wiem z całą pewnością, że wtedy nie spałem… Ale co tu gadać! Już rozpoczęto badania naukowe, powołano całą grupę specjalistów. Mimo to jednak…

Uśmiechnął się, a ja zacząłem mu się bacznie przypatrywać.

— Problem polega na tym, że zazwyczaj uważamy rytm, w jakim przebiegają nasze procesy życiowe, za jedyny możliwy. W istocie sprawa jest nieco bardziej skomplikowana. Wie pan, co mam na myśli?

W odpowiedzi wybąkałem coś o teorii względności. Bogiem a prawdą, niewiele o niej wiedziałem… Uśmiechnął się znowu.

— Właściwie myślałem o czymś innym. Niech pan spróbuje sobie wyobrazić, co by się stało, gdybyśmy zaczęli żyć szybciej. Nie poruszać się, ale właśnie żyć. Istoty ziemskie poruszają się z różną prędkością — od kilku milimetrów do kilkudziesięciu kilometrów na godzinę. W Szkocji podobno istnieje gatunek much latających z szybkością samolotu. Ale ja nie to mam na myśli. Nie ruszać się prędzej, ale prędzej żyć.

— Jednakże wiele stworzeń rzeczywiście żyje szybciej niż człowiek — odparłem usiłując sobie przypomnieć to, czego mnie nauczono w szkole z biologii. — Na przykład pierwotniaki. Pantofelki, o ile pamiętam, żyją tylko dwadzieścia cztery godziny. Niektóre wiciowce nawet krócej.

Mój rozmówca pokręcił głową.

— Po prostu żyją krócej od nas. Ale nie szybciej. — Zamyślił się. — Z pewnością trudno będzie panu uzmysłowić sobie to, o czym mówię… Czy pan nic nie słyszał o wypadkach, jakie zaszły w tym roku w okolicach letniska Lebiażje?

— Owszem. Miesiąc temu było sporo sensacji w Leningradzie. Ale nikt nie potrafił tego jakoś sensownie wytłumaczyć. Coś tam bają o duchach, o dziewczynce, którą jakiś niewidzialny człowiek podobno wrzucił pod pociąg, czy też spod niego wyciągnął, o jakichś kradzieżach w sklepie… A pan wie coś więcej na ten temat?

— Poniekąd. Byłem jednym z tych duchów.

— ???

— Jeżeli pan sobie życzy, mogę opowiedzieć.


— Ależ naturalnie! — zawołałem. — Coś takiego! Umieram z ciekawości!

Rozmowa odbywała się na plaży, w małej miejscowości letniskowej Dubułty, oddalonej od Rygi o pół godziny jazdy koleją.

Przez cały wrzesień mieszkałem nad samym brzegiem morza w tamtejszym domu wczasowym i zawarłem znajomość ze wszystkimi jego mieszkańcami. Tylko o jednym z nich — wysokim szczupłym blondynie — wiedziałem bardzo niewiele. Było to tym dziwniejsze, że od pierwszego spotkania poczuliśmy do siebie coś w rodzaju sympatii.

Obaj lubiliśmy wczesnym rankiem, na dwie godziny przed śniadaniem, spacerować po plaży całkowicie pustej o tej porze. Korostylew — takie było nazwisko blondyna — wstawał wcześniej i wypuszczał się w kierunku Bułduri. W czasie gdy wychodziłem na brzeg, on już stamtąd powracał. Spotykaliśmy się na bezludnej plaży, kłanialiśmy się sobie, uśmiechaliśmy się i każdy szedł swoją drogą.

Po każdym z takich spotkań mieliśmy (przynajmniej ja miałem) wrażenie, że warto byłoby zatrzymać się na chwilę i pogawędzić.

Pewnego ranka zastałem Korostylewa przy jakichś dziwnych zajęciach.

Inżynier siedział na ławce, po czym przykucnął i zaczął wodzić palcem po piasku. Twarz jego wyrażała maksymalne skupienie. Uspokoił się po parokrotnym dokonaniu tej czynności. Później zobaczył lecącego motyla i również powiódł ręką w powietrzu, jak gdyby kiwał nią na pożegnanie.

Wreszcie podskoczył kilkakrotnie.

Zakaszlałem, żeby mu dać znać o swojej obecności. Spojrzenia nasze się spotkały i obaj speszyliśmy się nieco.

Korostyłew roześmiał się i kiwnął ręką:

— Niech pan podejdzie bliżej. I niech pan nie myśli, że zwariowałem.

Zbliżyłem się do niego i wszczęliśmy rozmowę, w ciągu której opowiedziana została historia wypadków, jakie niedawno zdarzyły się w Zatoce Fińskiej.

<p>KOROSTYLEW ZACZYNA SWOJĄ OPOWIEŚĆ</p> <p>PIERWSZA GODZINA W ZMIENIONYM ŚWIECIE</p>

… — Przede wszystkim muszę wyjaśnić, że jestem z zawodu inżynierem. Specjalizowałem się w termodynamice. Mam już za sobą aspiranturę i obroniłem pracę kandydacką na Politechnice Moskiewskiej, ale mimo to jestem raczej praktykiem niż teoretykiem. Dlatego nie wszystko jest dla mnie jasne w tym, co mi się niedawno przydarzyło.

Mówiąc ściślej, zajmuję się wyposażeniem turbin parowych dla elektrowni słonecznych. Mieszkam z rodziną w lesistej okolicy nad brzegiem Zatoki Fińskiej. Pracuję w instytucie badań naukowych, którego bazę stanowi niewielka elektrownia słoneczna o wyłącznie doświadczalnym znaczeniu. Obok niej pobudowane jest osiedle, w którym wszyscy mieszkamy. Nasz domek, otoczony niedużym ogrodem, mieści się na samym końcu ulicy łączącej szosę nadmorską ze stacją kolei podmiejskiej. Jest to właściwie jedyna ulica osiedla.

Naprzeciw naszego domu znajduje się willa docenta Mochowa. To mój przyjaciel. On również pracuje w instytucie. Tuż obok — sklep spożywczy albo raczej sklepik, w którym wszyscy zaopatrujemy się w żywność.

Z tyłu, pomiędzy oknami naszego domu i terenem elektrowni, nie ma już żadnych zabudowań. Rośnie tam niewysoki zagajnik, którego jakoś nie ruszono w czasie budowy…

Stało się to w niedzielę dwudziestego piątego czerwca. Poprzedniego wieczoru żona i dwóch moich synów wybrali się do Leningradu na nowy film indyjski. Chcieli, żebym pojechał z nimi, ale ja zamierzałem popracować sobie w domu.

Umówiłem się z Anią, że zostawi chłopaków na niedzielę u babci, a sama wróci pociągiem o dziesiątej rano.

Podrzuciłem ich na dworzec, wstawiłem wóz do garażu i usiadłem za biurkiem.

Zasiedziałem się przy nim dosyć długo. Przyjaciele dzwonili, żebym wpadł do nich posłuchać nowych nagrań. Ale miałem jeszcze jedno pilne obliczenie i nie poszedłem.

Koło północy rozpoczęła się burza. Lubię patrzeć, jak się błyska, więc podniosłem się zza biurka, podszedłem do okna i odsunąłem story.

Pamiętam, że burza była solidna. Deszcz tak mocno walił o gałęzie drzew w ogrodzie, że się pod nim uginały, a bijące o dach strumienie sprawiały wrażenie dalekiej kanonady. Okno gabinetu wychodzi wprost na elektrownię, i parę razy widziałem, jak wierzchołki lip za parkanem i dach budynku, w którym się mieści reaktor, na moment rozbłyskiwały błękitnym światłem.

W pewnej chwili ukazała się w polu mojego widzenia błękitnawa, na poły przezroczysta kula wielkości średniej dyni, drgająca i fosforyzująca.

Zjawiła się w gęstwinie drzew po lewej stronie domu. Przypominała nieco płaszcz meduzy, wypływającej z głębi morza.

Pierwszy raz w życiu widziałem coś podobnego.

Tak blisko przepłynęła koło werandy, że sądziłem, iż się o nią rozbije, ale potoczyła się ku budynkom elektrowni. Śledziłem ją, co było bardzo łatwe, ponieważ w tym czasie zmieniła kolor i zrobiła się jaskrawożółta jak żelazo wyjęte z formy. Uderzyła o dach budynku reaktora, odbiła się impetem, uderzyła jeszcze raz, i nie to, żeby pękła albo wybuchła, ale jakoś tak wsiąkła w dach.

Zląkłem się, że od razu wybuchnie pożar, więc wybiegłem na ganek i okrążyłem dom, żeby zobaczyć, czy coś nie zagraża elektrowni. Jednakże na dachu głównego budynku, który doskonale widziałem z ogrodu, nie dało się zauważyć najmniejszych oznak pożaru. Wszędzie panowała cisza.

Ukośne strugi deszczu nadal cięły trawę i drzewa. Po pół minucie stania pod ścianą domu i solidnym zmoknięciu wróciłem do gabinetu.

Było już późno. Położyłem się spać i następnego ranka zaczęły się sprawy, o których właśnie będę opowiadał.

Obudziłem się koło ósmej i zdziwiłem się, że tak długo spałem.

Zazwyczaj wstajemy o szóstej. Burza skończyła się w nocy. Widziałem przez okno kawałek błękitnego nieba i gałązkę lipy rosnącej w ogrodzie spod samym domem. Patrząc na nią ucieszyłem się, że dzień jest bez wiatru. Liście były zupełnie nieruchome.

Wkrótce poczułem coś niezwykłego w całej atmosferze pokoju. Przede wszystkim do moich uszu nieustannie dobiegały jakieś dziwne szmery. Jak gdyby ktoś w pobliżu przedkładał z miejsca na miejsce wielkie płachty papieru.

Był to nierównomierny szelest, który czasami przycichał, a później znowu przybierał na sile.

Naraz uświadomiłem sobie, że nie słyszę normalnego wyraźnego cykania, jakie powinno było dochodzić z wielkiego antycznego zegara, który dostałem po dziadku. Zegar ten nie stanął ani razu za mojej pamięci i myśl, że mógł się zepsuć, była dla mnie szczególnie przykra.

Wyskoczyłem z łóżka i tak jak byłem w piżamie, podszedłem do okna, które w sypialni nie wychodzi na ogród, tylko na Zatokę.


Odsunąwszy story, rzuciłem okiem na brzeg i asfaltową szosę, odwróciłem się i podszedłem do zegara. Po tym krótkim spojrzeniu przez okno został we mnie jakiś niepokojący osad. Fala zalewająca piasek, dwaj przechodnie na skraju szosy, motocykl pędzący po asfalcie — wszystko to było takie jak zazwyczaj, i jednocześnie jakieś dziwne. Otworzyłem drzwiczki zegara, żeby zobaczyć, co się z nim dzieje — był to staroświecki werk szwajcarskiego pochodzenia, w rzeźbionej dębowej szafce.

Otworzyłem drzwiczki… i osłupiałem.

Proszę sobie wyobrazić, co zobaczyłem. Wahadło osadzone na długim i grubym pręcie mosiężnym n i e z w i s a ł o pionowo. Odchylone było niemal poziomo w lewo, czyli znajdowało się w punkcie najbardziej odległym od równowagi!

Pamiętam, że w dzieciństwie, jako dwunastoletni chłopak, często marzyłem o tym, żeby dokonać jakiegoś cudu. Na przykład, podskoczyć i nie opaść od razu na ziemię, ale zawisnąć w powietrzu. Albo podnieść kamyk, podrzucić go tak, żeby nie upadł, tylko zatrzymał się w powietrzu.

Skakałem więc dziesiątki razy, ale natychmiast upadałem na ziemię w całkowitej zgodzie z prawem grawitacji. Jednak te niepowodzenia nie obdzierały mnie z moich marzeń. Wyobrażałem sobie, że nie dziś, to jutro raptem zdołam się uwolnić od krępującej mnie siły przyciągania i wówczas… Wówczas fantazja rozwijała się zgoła niepowstrzymanie.

Szybowałem nad ziemią, przelatywałem granice, pomagałem powstańcom arabskim w szturmach na francuskie karabiny maszynowe, uwalniałem z ciemnicy więźniów kapitalizmu i w ogóle zmieniałem świat od podstaw.

Każdy z nas w dzieciństwie marzył o jakichś cudownych skrzydłach, o czapce niewidce…

I oto ujrzałem, jak mój chłopięcy cud stał się rzeczywistością. Wahadło naszego zegara uwolnione było od siły przyciągania. Masa ziemska przestała na nie działać. Unosiło się w powietrzu.

Nie wiem, jak by się zachował ktoś inny na moim miejscu. Co do mnie, byłem zupełnie oszołomiony, zgnębiony i przez jakie pół minuty gapiłem się na wahadło. Później potrząsnąłem głową i przetarłem oczy.

Zegar stał, jednakże wahadło przybrało skrajnie lewą pozycję. Było to nieprawdopodobne, ale prawdziwe.

Mimochodem spojrzałem przez okno i to, co przez nie ujrzałem, przyprawiło mnie o dreszcze.

W czasie gdy patrzyłem na wahadło, widok nie zmienił się ani na jotę.

Wciąż ta sama fala toczyła się na brzeg — zapamiętałem ją po kipiącym, zawiniętym ku dołowi grzebieniu — dwoje pieszych na drodze znajdowało się w tej samej pozycji, w jakiej ich pozostawiło wówczas moje przelotne spojrzenie. Również motocyklista pozostawał w tym samym miejscu.

Pamiętam, że najbardziej zdumiał mnie motocykl. Był to „Iż-49” i ciągnął z szybkością ponad pięćdziesiąt na godzinę — orientowałem się po sinawym dymku z rury wydechowej, snującym się na dość dużą odległość od tłumika. Motocykl pędził i stał równocześnie. Stał i nie przechylał się ani trochę, znowuż w absolutnej niezgodzie z prawami równowagi.

Doszedłem do wniosku, że śpię i wszystko to śni mi się po prostu. Jak to zwykło się czynić w powieściach, uszczypnąłem się w lewą rękę i krzyknąłem z bólu. Nie, to nie był sen.

— Zabawne — powiedziałem do siebie, chociaż dla mnie wcale to nie było zabawne, ale raczej straszne.

Raz jeszcze zlustrowałem pokój i wyjrzałem przez okno.

— Jestem inżynier Korostylew — powiedziałem na głos. — Wasilij Pietrowicz, lat trzydzieści pięć, a dzisiaj mamy niedzielę, dwudziestego piątego czerwca.

Nie, ja nie mogłem zwariować. Byłem przy zdrowych zmysłach.

Z sercem zamierającym ze strachu wyszedłem z pokoju, przekręciłem klucz w sionce i pchnąłem drzwi prowadzące do ogrodu. Nie poddały się naciskowi. Wówczas pchnąłem silniej i nacisnąłem ramieniem.

Rozległ się trzask i drzwi wyrwane z zawiasów upadły na werandę.

Popatrzyłem na nie w osłupieniu. One również zachowywały się inaczej niż dotychczas.

Co do trzasku, był to pierwszy normalny dźwięk, jaki owego ranka dobiegł do moich uszu. Uświadomiłem sobie, że gdy znajdowałem się w pokoju, przez cały czas otaczało mnie dziwne milczenie, przerywane tylko szmerami.

Nie znajdując żadnego wytłumaczenia na to, co się stało z drzwiami, poszedłem ścieżką w kierunku niewysokiego parkanu, dzielącego nasz ogród od szosy. I tu znowu zaczęło się coś dziwnego. Gdy już byłem przy furtce, poczułem, że trudno będzie mi się zatrzymać. Miałem wrażenie, jak gdyby niosła mnie naprzód siła bezwładności, jaką odczuwa się na przykład zbiegając ze stromych schodów. Z trudem „zahamowałem” przy parkanie i wyszedłem na ulicę.

Spokój panował w domkach naszego osiedla. Za parkanami suszyły się pieluszki. Z olbrzymiej królewskiej topoli, rosnącej przy domu Mochowa, płynął mocny i świeży zapach. Poranne słońce świeciło jaskrawo na czystym po burzy niebie.

Sądząc z pochylenia trawy i z tego, jak uginały się gałęzie topoli, można było przypuścić, że wieje dość silny wiatr. Ale ja go nie czułem. Było mi gorąco.

Po chwili czekania przy furtce podszedłem do motocyklisty.

Pamiętam, że gdy się do niego zbliżałem, słyszałem wybuchy silnika.

Ale nie takie jak zazwyczaj, tylko w o wiele niższej tonacji. Coś jak gdyby oddalone grzmoty. Ale jak tylko się zatrzymałem, dźwięki te się zmieniły na powrót w taki sam szmer, jaki mnie niepokoił, gdy się jeszcze znajdowałem w domu.

Motocyklista — opalony chłopak o wydatnych kościach policzkowych — siedział na siodełku, lekko nachylony do przodu i zapatrzony przed siebie z typowym dla kierowców skupieniem. Nie zauważył mnie.

Wyglądał zupełnie normalnie, jeżeli nie brać pod uwagę tego, że się wcale nie ruszał. Dotknąłem silnika i cofnąłem rękę: był gorący. Później zrobiłem jeszcze większe głupstwo — usiłowałem strącić motocyklistę.

Nie wiem, dlaczego mi to strzeliło do głowy — widocznie uważałem, że skoro się nie porusza, to powinien upaść, a nie stać wbrew wszelkim prawom fizyki. Wparłem się oburącz w tylne siodełko i nacisnąłem niezbyt mocno. Na szczęście nic z tego nie wyszło. Jakaś siła ciągle utrzymywała motocykl w tej samej pozycji.

Zresztą specjalnie się o to nie starałem. Byłem zbyt przygnębiony i wytrącony z równowagi.

Upłynęło kilka minut, zanim spostrzegłem, że motocykl się jednakże się porusza, chociaż bardzo powoli. Zobaczyłem v to patrząc na tylne koło.

Do opony przylgnął kawałek smoły, a do niego z kolei przylepiła się zapałka. Gdy się kręciłem wokół motocykla, zapałka powoli przesunęła się z góry na dół.

Przykucnąłem i zacząłem oglądać koło. Stoi mi w tej chwili przed oczyma. Zielona obręcz, okryta gęstym kurzem, nieco zardzewiałe szprychy, stara popękana opona.

Długo wpatrywałem się w to koło, jak gdyby w nim znajdowało się rozwiązanie tych wszystkich zagadkowych przemian, jakie zaszły w świecie.

Później wstałem i zacząłem oglądać kierowcę. Obszedłem motocykl i stanąłem o jakie pół metra przed nim. Chłopak mnie nie widział.

Nachyliłem się nad nim i zawołałem mu do ucha:

— Halo, słyszy mnie pan?

Nie słyszał.


Machnąłem mu ręką przed samymi oczyma. To również nie wywarło na nim najmniejszego wrażenia. Po prostu nie istniałem dla niego.

Przednie koło doszło nareszcie do mnie — poruszało się z szybkością nie większą niż centymetr na sekundę — i oparło się o moje kolano. Z początku słabo, później coraz silniej napierało na mnie, aż musiałem się cofnąć.

Zupełnie oszołomiony, powlokłem się ku dwojgu pieszym.

Stwierdziłem, że jak tylko zaczynam się ruszać, z miejsca zrywa się gwałtowny wiatr, który natychmiast ustaje w momencie, gdy się zatrzymuję. Zapewne działo się to i wcześniej, ale nie zwróciłem na to uwagi.

Przechodnie — młoda brunetka i starszawy jegomość z plecakiem — stali o jakieś pięćdziesiąt metrów od motocykla. Zresztą oni też niezupełnie stali, szli, a raczej posuwali się strasznie powoli.

Zużywali dwie albo trzy minuty na zrobienie jednego kroku. Pozostająca z tyłu noga nieskończenie pomału oddzielała się od asfaltu i zaczynała się przenosić ku przodowi. Nieskończenie pomału przenosiło się ciało i środek ciężkości przemieszczał się na drugą nogę. Podczas gdy dokonywali tego kroku, mogłem ich obejść dookoła osiem albo dziesięć razy.

Najprawdopodobniej był to ojciec z dorosłą córką. Wydawało mi się, że ich znam — mieszkali w samotnym domku o pięć kilometrów od osiedla i przychodzili do nas po prowiant.

Oni również nie wyglądali na zaniepokojonych. Gdy znajdowałem się przy nich, kobieta odwróciła głowę i zaczęła patrzeć w kierunku mężczyzny.

Pamiętam, że kilkakrotnie obchodziłem ich dookoła, próbowałem do nich zagadać i nawet dotykałem ręki mężczyzny.

W pewnej chwili usiadłem w rowie bardzo blisko kobiety i przesiedziałem tak pięć albo dziesięć minut. Odniosłem wrażenie, że nareszcie mnie zauważyła. W każdym razie zaczęła niebywale powoli zwracać głowę ku miejscu, w którym siedziałem, i później, gdy już wstałem i odszedłem, głowa jej pozostawała jeszcze długo zwrócona w tym kierunku. Spoglądała na miejsce, w którym mnie już nie było, a później twarz jej zaczęła przybierać wyraz lekkiego zdziwienia. Brwi podniosły się z lekka i oczy jej nieco się zaokrągliły.

Była przystojna, ale niestety przypominała manekin w sklepie gotowych ubrań. Zwłaszcza z powodu tego zdziwionego spojrzenia.

Później powoli poszedłem na plażę, ściskając skronie rękoma.


Zapytywałem samego siebie, co by to mogło znaczyć. Może to jakaś nowa bomba wybuchła w okolicy letniska? Może nasza planeta przeleciała przez jakieś zagęszczenie materii kosmicznej, które zatrzymało lub spowolniło wszystko na ziemi? Ale dlaczego ja pozostałem taki sam jak poprzednio? Może mam gorączkę albo po prostu śnię?

Jednakże rozumowałem całkiem logicznie i w żadnym razie nie spałem.

Bolał mnie palec, oparzony o silnik motocykla, i już zdążył się na nim uformować pęcherzyk surowicy. W ogóle wszystko dookoła było zbyt rzeczywiste, żeby mogło się śnić.

W stanie snu czy też majaczenia — w efemerycznym świecie „na niby” zgoła nie wszystko bywa dostępne dla człowieka. Czasem nie może uciec przed pościgiem, czasem, na odwrót, nie jest w stanie doścignąć uciekającego. Zawsze istnieją jakieś ograniczenia. A tutaj wszystko było proste i naturalne. Stałem na brzegu zatoki, za plecami miałem nasz dom — gdybym zechciał, mogłem się obejrzeć za siebie, by go zobaczyć.

Mogłem usięść i wstać, wyciągnąć rękę albo ją opuścić. Nikt mnie nie gonił i ja też nikogo nie ścigałem.

Niemniej jednak byłem jedynym poruszającym się człowiekiem w zatrzymanym, skamieniałym świecie. Jak gdybym trafił na ekran filmu wyświetlanego w niesamowicie zwolnionym tempie.

Zbliżyłem się do wody i z rozmachem uderzyłem nogą w nieruchomą falę. Nie był to najmądrzejszy odruch w mojej sytuacji. Przecież miałem na sobie ranne pantofle. Odniosłem wrażenie, że uderzyłem o płytę kamienną. Jęknąłem, podskoczyłem i zatańczyłem na jednej nodze łapiąc się za palce drugiej.

Woda również nie była taka jak dotychczas.

Nie pamiętam dokładnie, co później wyrabiałem. Zdaje się, że miotałem się po brzegu, wykrzykując jakieś bezsensowne słowa, domagające się, żeby „to” ustało, żeby wszystko wróciło do normy. Chyba były to dla mnie najtrudniejsze chwile i w czasie owego napadu rozpaczy rzeczywiście byłem bliski obłędu.

Później siły mnie opuściły i ległem zmęczony na piasku tuż nad samą wodą. Najbliższa fala nieskończenie powoli szła ku mnie. Patrzałem na nią tępym wzrokiem, siedząc bez ruchu na mokrym piasku. Niebywale powoli, niby roztopione szkło potoczyła się do mnie — strach mnie ogarnął, gdy patrzyłem na jej przybliżanie — ogarnęła stopy, kolana i biodra. Przeszło jakieś dziesięć minut, nim biodra moje znalazły się w wodzie, napięcie wzmogło się do ostateczności i omal nie krzyknąłem.

Ale wszystko się zakończyło pomyślnie. Fala po jakichś pięciu minutach, a ją siedziałem na miejscu w mokrej piżamie.

Później poczułem, że wszystkie te cuda po prostu mi się znudziły i uprzykrzyły. To, co się stało, było całkowicie niewytłumaczalne dla mnie w danej chwili — i dla tego zgoła nie do wytrzymania.

Wstałem i powlokłem się do domu. Bardzo chciałem się ukryć przed wzrokiem nieruchomych ludzi z osiedla. Żywiłem skrytą nadzieję, że jeżeli zasnę, to po pewnym czasie znów się obudzę w ruchomym i normalnym świecie.

— Ale wybaczy pan — przerwałem inżynierowi — kiedy to wszystko się działo?

— W tym roku, dwudziestego piątego czerwca.

— A więc to wszystko wydawało się panu?

— Nie. To było w rzeczywistości.

— Ale przecież ja także sobie przypominam dzień dwudziestego piątego czerwca — wzruszyłem ramionami z niedowierzaniem. — I nie tylko ja, pamięta go wiele innych osób. Może to się ograniczyło do pańskiego osiedla. Ale i wówczas coś podobnego nie przeszłoby bez echa. Wszędzie by o tym mówiono. I gazety pisałyby o tym.

Inżynier pokręcił głową przecząco:

— Tylko ja jeden mogłem to zauważyć. Ale niech pan słucha dalej.

<p>INŻYNIER SPOTYKA NIEZNAJOMEGO</p>

W naszym ogrodzie, jak się idzie w kierunku domu, po lewej strome furtki rośnie kilka gęstych krzaków jaśminu. W tym jaśminie ukryta jest potężna psia buda. Jeden z moich, przyjaciół, wyjeżdżając na delegację, zostawił nam na lato niemieckiego owczarka. Dla tego owczarka zbiliśmy budę z desek, a później znajomy nasz po powrocie zabrał swojego psa i buda opustoszała.

Wiosną i latem synowie moi wykorzystują ją do zabawy w Indian.

Teraz zaś, idąc ścieżką do domu, zobaczyłem raptem, że z budy sterczą czyjeś nogi w wielkich buciorach, zdeptanych I utytłanych w mokrej ziemi.

Jak wszyscy posiadacze domków, nie lubię gdy nieznajomi bez pytania wchodzą do naszego ogrodu. Poza tym zaskoczyła mnie dziwna poza owego człowieka i zapytywałem siebie, co on może robić w tej budzie.

Zdążyłem już bowiem zapomnieć o wszystkich nieprawdopodobnych przygodach owego dnia.

Zbliżyłem się do krzaków i zacząłem patrzeć na owe nogi.

I oto nagle usłyszałem ludzki głos. Po raz pierwszy w ciągu tego całego ranka, w dziwnym ani na chwilę nie ucichającym szeleście zabrzmiały autentyczne ludzkie słowa:

— Zostawcie… Zostawcie… — bełkotał nieznajomy.

Później dobiegło mnie kilka przekleństw i znów to samo:

— Zostawcie…

— Słuchaj pan — powiedziałem — proszę wyjść! Niech pan wyjdzie natychmiast! Nogi zadrgały i nieznajomy ucichł. Przykucnąłem, pociągnąłem go za but i powiedziałem:

— No, niech pan szybciej wyłazi. Pan jeszcze nie wie, co się stało.

Nieznajomy kopnął mnie i zaklął.

Płonąc niecierpliwością, chwyciłem go oburącz za nogę, wytężyłem wszystkie siły i wyciągnąłem mężczyznę z budy.

Przez pewien czas patrzyliśmy na siebie ze zdumieniem. On — leżąc na wznak, ja — siedząc przy nim w kucki.

Był to krępy, dobrze zbudowany młodzian dwudziestopięcio- albo dwudziestosiedmioletni o bladej, niezdrowej cerze. Miał zadarty nos i szare maleńkie, wystraszone oczki.

Patrząc na jego potężne bary zdziwiłem się, że tak łatwo udało mi się wyciągnąć go z budy. Chyba dlatego, że nie miał się o co zaczepić.


— Słuchaj pan — powiedziałem wreszcie — coś się stało z naszą Ziemią. Rozumie pan?

Podniósł się, usiadł na trawie i bojaźliwie wyjrzał przez rzadkie sztachety na szosę. Z naszego ogrodu widać było nieruchomego mężczyznę i kobietę na drodze.

— Ano, popatrz — powiedział z przerażeniem. — Popatrz.

Następnie przewrócił się na brzuch i znowu usiłował wczołgać się do budy. Ledwie go przytrzymałem.

Potem szeptem — licho wie dlaczego właśnie szeptem — zaczęliśmy rozmowę.

— Cały świat stanął — wyszeptałem. — I skąd ten dziwny szmer?

— A ten na rowerze — powiedział chłopak. — Widziałeś tego typa na rowerze?

— Jakiego typa?

— A tam, jednego. W koszulce. Strąciłem go. Okazało się, że na ścieżce za willą Mochowa spotkał rowerzystę, stojącego nieruchomo w miejscu, i zrzucił go z roweru.

— A dlaczego pan to zrobił? — zapytałem i od razu przypomniałem sobie, że sam również chciałem przewrócić motocykl.

— A po co on tak? — odparł nieznajomy i zaklął soczyście.

Czas jakiś przesiedzieliśmy przy budce, opowiadając sobie nawzajem, co każdy z nas widział.

— A gdzie pan był, jak się to wszystko zaczęło? — zapytałem.

— Ja?… Tutaj.

— Gdzie tutaj? W ogrodzie?

Stropił się.

— Nie… Tam — zrobił nieokreślony ruch ręką w kierunku Zatoki.

— A gdzie niby? Na plaży?

Wskazywał to w tę, to w przeciwną stronę i w żaden sposób nie mogłem się od niego wywiedzieć, gdzie go zaskoczyły te wszystkie cuda.

— A więc to wszystko się rozpoczęło o świcie — powiedziałem.

— O świcie — potwierdził i zaklął.

W ogóle klął niemal co drugie słowo i wkrótce przestałem na to zwracać uwagę.

— No dobrze — powiedziałem wstając. — Chodźmy do domu i zjedzmy coś. A później wybierzemy się popatrzeć, co się stało. Pójdziemy do Głuszkowa. Możliwe, że ogarnęło to tylko nasze osiedle, a gdzie indziej wszystko jest w porządku.

Nagle poczułem ostry głód.


On wstał również i zapytał niepewnie:

— Do jakiego domu?

— No tutaj.

Obejrzał się bojaźliwie.

— A jeżeli nas złapią?

— Kto złapie?

— No, ten… co tu mieszka.

— Ja tutaj mieszkam — wytłumaczyłem. — To mój dom.

Miał wyraźnie zakłopotaną minę. Później roześmiał się nagle.

— Dobra. Idziemy.

Wszystko wyglądało zagadkowo — i to, że mi nie chciał wyjaśnić dokładnie, gdzie był nocą, i ten jego nieoczekiwany uśmiech. Ale wówczas byłem w takim stanie, że nie zwracałem uwagi na te dziwactwa.

W czasie gdy konsumowaliśmy w kuchni kanapki i zimną baraninę, z uszanowaniem spoglądał na lodówkę „ZIŁ”, pralkę elektryczną i suszarkę do naczyń.

— Nieźle ci się żyje — powiedział. — Gdzie pracujesz?

Odpowiedziałem, że w fabryce, i z kolei zapytałem, czym on się zajmuje. Powiedział, że pracuje w sowchozie „Głuszkowo”. Sowchoz znajduje się w odległości ośmiu kilometrów od naszego osiedla. Chłopcy moi jakiś czas chodzili tam do szkoły i znam prawie wszystkich tamtejszych robotników. Ani razu jednak nie widziałem tam tego faceta, doszedłem więc do przekonania, że kłamie.

Gdyśmy wychodzili z domu, popatrzył w górę z grobową miną:

— I słońce także…

— Co słońce także? — zapytałem.

— I słońce stoi. — Ukazał mi cień domu na ścieżce. — Jak było, tak i zostało.

Dom nasz jest tak zbudowany, że okno mojego gabinetu i okna pokoju dziecinnego wychodzą na południe, a drzwi wyjściowe na północ. Latem około ósmej rano, gdy wychodzę do pracy, cień dachu pada wprost na krawędź klombu georginii.

Dzisiaj, gdy wychodziłem po raz pierwszy, żeby popatrzeć na nieruchomego motocyklistę, cień sięgał dokładnie do pierwszego krzaczka. Zauważyłem to machinalnie, mimo stanu podniecenia, w jakim się znajdowałem.

Obecnie krawędź cienia znajdowała się na tym samym miejscu, chociaż od tamtej chwili minęły co najmniej dwie godziny.

Wynikało stąd, że słońce stanęło. A raczej ustał obrót ziemi dookoła osi.


Mieliśmy dość powodów, żeby zwariować.

Pamiętana, że przez jakiś czas dreptaliśmy w miejscu, patrząc to na słońce, to na nieruchomą granicę cienia.

Później postanowiliśmy się wybrać do Głuszkowa. Wróciłem do pokoju, zrzuciłem ranne pantofle, włożyłem sandały i poszliśmy.

Nie wiem nawet, po cośmy tam szli. Najpewniej dlatego, że w żaden sposób nie mogliśmy usiedzieć w miejscu i czekać na dalszy bieg wypadków. Chcieliśmy działać.

Poza tym po prostu nie wiedzieliśmy, czym się teraz będziemy zajmować.

<p>WYPRAWA DO GŁUSZKOWA. PIERWSZE NIEPOROZUMIENIA</p>

Była to dziwna podróż.

Gdyśmy ruszyli w drogę i ostrość pierwszych wrażeń po tych wszystkich cudach stępiła się nieco, zacząłem dostrzegać rzeczy, które poprzednio uszły mojej uwagi.

Po pierwsze — obaj z wielką trudnością stawialiśmy pierwsze kroki.

Mieliśmy takie uczucie, jak gdybyśmy stawiali ten krok w wodzie albo w innym równie zagęszczonym środowisku. Trzeba było dość mocno napinać mięśnie biodra. Później to uczucie znikło i szliśmy już normalnie.

Po drugie, przy każdym kroku nieco zawisaliśmy w powietrzu. I znów, jak gdybyśmy poruszali się w wodzie. Szczególnie ja to odczuwałem, ponieważ w ogóle mam chód nieco podskakujący.

Zdawałem sobie sprawę, że w oczach postronnego obserwatora wyglądam na tancerza, który nie idzie, ale wykonuje nieskończoną serię długich i płynnych skoków.

Wydawało mi się również, że powietrze zgęstniało. Jak gdyby nalano do niego jakiejś zawiesistej mikstury, która nie odebrała mu przejrzystości ani przydatności do oddychania, jednakże je mocno zagęściła.

Wreszcie wiatr. Zrywał się, jak tylko zaczynaliśmy się poruszać, a gdyśmy się zatrzymywali, momentalnie ucichał…

Po wyjściu na szosę wyminęliśmy dwoje pieszych — mężczyznę i kobietę. Mój towarzysz — nazywał się Żora Buchtin — obszedł ich z daleka, schodząc nawet w tym celu do przydrożnego rowu. W ogóle z początku bardzo się obawiał wszystkich nieruchomych postaci, jakie trafiły się nam po drodze.

Za ostatnim domkiem osiedla skręciłem z drogi i podszedłem do krzaka olchy, żeby ułamać kijaszek na drogę. Ująłem dość grubą gałąź i szarpnąłem. Gałąź oddzieliła się tak łatwo, jak gdyby nie wyrastała z pnia, ale była po prostu do niego przyklejona jakimś słabiutkim klejem kancelaryjnym.

Spróbowałem wówczas oderwać gałąź młodziutkiej lipy rosnącej obok i gałąź ta równie znalazła się w mojej ręce.

Jak gdyby tylko czekała, aż przyjdę i zabiorę ją z miejsca, w którym wyrosła.

Wszystkie pozostałe gałązki również oddzielały się od lipy bez najmniejszego oporu. Nie zrywałem ich, ale po prostu zdejmowałem z pnia.


A więc świat nie tylko się zatrzymał, ale również zmienił swoje cechy fizyczne. Powietrze zgęstniało, ale ciała stałe utraciły swoją zwartość.

Mógłbym ogołocić to drzewko z gałęzi z taką samą łatwością, z jaką dziewczęta zrywają płatki stokrotek powtarzając: „Kocha, lubi, szanuje”.

Na ścieżce prowadzącej do sowchozu — poszliśmy nią, żeby skrócić sobie drogę — spotkaliśmy rowerzystę, strąconego przez Buchtina. Rower leżał w trawie, a młody chłopak stał obok, trzymając się za ramię, z wyrazem bólu i zdumienia na twarzy.

Oczywiście nie mógł pojąć, co za siła zrzuciła go na ziemię.

Zostawiając rowerzystę, który pomału przychodził do siebie, ruszyliśmy dalej. Zobaczyłem jakiegoś ptaszka w locie i zatrzymałem się, żeby go obejrzeć.

Chyba był to szczygieł. Wisiał w powietrzu przez jakąś chwilę, następnie wykonywał powolne i dosyć drętwe machnięcia skrzydełkami i odrobinę posuwał się naprzód. W ogóle lot nie przebiegał płynnym ruchem, ale serią krótkich i słabych zrywów.

Mogłem wziąć ptaka w ręce, ale bałem się go uszkodzić.

Za lasem rozpoczynały się pola oziminy oraz łąki, od których mocno i przyjemnie pachniało koniczyną. W tym miejscu zeszliśmy ze ścieżki na polną drogę. Zauważyłem, że kurz wzbijany przez nasze nogi wisiał w powietrzu bardzo długo — nie mogliśmy się nawet doczekać, aż opadnie.

Nie będę opisywać szczegółowo całej naszej podróży do Głuszkowa.

Nie dała bowiem żadnych efektów. Po prostu przyszliśmy do sowchozu i przekonaliśmy się, że wszystko dzieje się tutaj podobnie jak w osiedlu.

Z początku szliśmy dość szybko, później, gdy coraz silniej zaczął mnie boleć palec zraniony o falę, zacząłem utykać.

Z powodu niedzieli w sowchozie panowała zupełna pustka. Ani w warsztacie naprawczym, ani przy biurze nie spotkaliśmy żywej duszy.

Tylko koło pompy na okólniku dla bydła zastygła jakaś postać z wiadrem w ręku.

Nie wiem po co, ale poszliśmy do szkoły. Tuż przy niej stał dyrektor sowchozu Piotr Iljicz Iwanienko, korpulentny blondyn, ubrany w cajgowe spodnie i letnią marynarkę. Przez otwarte okno wyglądała kobieta w chustce. Rozmawiali o czymś.

Kobieta machnęła ręką — widocznie wyrzekała się czegoś czy zaprzeczała. Ale ja i mój towarzysz widzieliśmy ten gest nieskończenie długo. Zdawało się nam obydwóm, że kobieta zamierza się na Iwanienkę.

Wyglądało to dosyć zabawnie.

Piotr Iljicz zastygł z otwartymi szeroko ustami, uniósłszy gęste siwiejące brwi.

Żora, który się zatrzymał z obawą w przyzwoitej odległości od dyrektora, pokazał na niego palcem:

— Zgłupiał!

— Niby dlaczego? — zapytałem.

— A po co tak robi? — Żora kiwnął w stronę Piotra Iljicza i rozwarł usta, przedrzeźniając go.

Nie wiadomo dlaczego ogarnęła mnie złość.

— Wcale nie zgłupiał — powiedziałem. — Coś się przydarzyło z całą Ziemią. Jakaś katastrofa. Czy pan rozumie?

Żora milczał.

— Stało się coś takiego, co spowodowało, że cały świat porusza się wolniej. A myśmy pozostali bez zmiany. Albo może na odwrót…

Wymówiłem to „na odwrót” bez specjalnej myśli, a potem nagle ugryzłem się w wargę.

A co, jeśli rzeczywiście na odwrót? Jakiś niejasny domysł, jakieś olśnienie przeszyło moją świadomość. Porównałem szybkość fali w zatoce, szybkość motocykla i w końcu szybkość słońca na niebie. Świat zwolnił swój ruch, ale w tym zwolnieniu istniała pewna konsekwencja.

Słońce, ruch wody, ludzie — wszystko to zwolniło równomiernie swoje tempo.

Złapałem Żorę za rękę i usiadłem na ławce koło chaty, zmuszając mojego towarzysza, żeby zajął miejsce obok. Później wpatrzyłem się w zegarek na ręku, którego nie zdejmowałem od wczorajszego wieczoru…

Przez całe pięć minut — liczyłem według swego pulsu — patrzałem na wskazówkę sekundnika. Przekonałem się wreszcie, że się porusza i że w tym czasie posunęła się naprzód o jedną sekundę.

Sekunda — i moich, choćby nawet przybliżonych, pięć minut!

W ciągu tej sekundy kobieta spierająca się z dyrektorem sowchozu opuściła rękę, a Piotr Iljicz zamknął usta.

Wynikało z tego, że świat zwolnił swój rytm trzystakrotnie. Albo na odwrót, my dwaj przyśpieszyliśmy swój rytm w tej samej proporcji.

Ale na twarzy Piotra Iljicza, na twarzach wszystkich ludzi, jakich widzieliśmy od rana, nie było widać żadnego niepokoju. Nikt z nich nie wyglądał na zdziwionego, przerażonego, zakłopotanego. Wszyscy spokojnie zajmowali się swoimi sprawami.

A więc coś dziwnego i niewytłumaczalnego spotkało nas samych, a nie tych, którzy nas otaczali.

Myśl ta sprawiła mi niemałą ulgę. Mimo wszystko są to dwie różne rzeczy: przypuszczać, że niebezpieczeństwo grozi tobie jednemu, albo też myśleć, że podlegają mu wszyscy ludzie, cały ród człowieczy. W ostateczności ja i Żora jakoś się z tego wykaraskamy. Byleby coś podobnego nie przydarzyło się całej Ziemi.

— To pan i ja staliśmy się nienormalni — powiedziałem do mojego towarzysza podróży. — A ludzie pozostali tacy sami, jak byli.

Żora patrzał na mnie tępym wzrokiem.

— To nas coś przyśpieszyło, rozumie pan? Zaczęliśmy się poruszać i żyć szybciej, a ludzie żyją normalnie.

— Normalnie!.. Też wymyśliłeś! — Uśmiechnął się z niedowierzaniem i wstał z ławki. — No popatrz. — Ruszył naprzód. — Ja idę, a on stoi. I jeszcze gębę rozdziawił. (Piotr Iljicz w tym czasie znowu zaczął nieskończenie powoli otwierać usta.) — A ty mówisz „normalnie”.

— No i co z tego? Po prostu my bardzo szybko się poruszamy i reagujemy. Dlatego nam się wydaje, że wszyscy inni są nieruchomi.

Szliśmy z powrotem z sowchozu do naszego osiedla i usiłowałem wytłumaczyć Żorce ten rozdział fizyki klasycznej, który traktuje o zagadnieniach ruchu i prędkości.

— Nie ma prędkości absolutnej, czy pan rozumie? Prędkość ciała oblicza się w stosunku do innego ciała, które warunkowo uważamy za nieruchome. I sądząc z tego, cośmy zaobserwowali, zmieniła się nasza prędkość w stosunku do Ziemi. A u innych ludzi została taka sama jak przedtem. Dlatego właśnie nam się wydaje, że stoją w miejscu…

Patrzył na mnie nieufnie, jak ktoś, komu usiłują wmówić zleżały towar.

— Niech pan sobie wyobrazi na przykład, że jedzie pan autem z szybkością sześćdziesięciu kilometrów na godzinę. Jest to przecież pańska szybkość w stosunku do Ziemi, nieprawdaż? A jeżeli obok jedzie drugi wóz z szybkością pięćdziesięciu kilometrów, to w stosunku do niego pańska szybkość będzie wynosić już tylko dziesięć. No, czy nie tak?

Zmarszczył się i zaczął sapać, kombinując z wysiłkiem.

— A na szybkościomierzu?

— Co na szybkościomierzu?

— Ile tam będzie?

— Na szybkościomierzu pańskiego wozu oczywiście będzie sześćdziesiątka. Ale to tylko w stosunku do Ziemi…

— Ale będzie sześćdziecha! A ty mówisz, że dziesięć. — Uśmiechnął się jak ktoś, komu się udało skompromitować przeciwnika.

Zacząłem od nowa snuć swoje wywody, ale zobaczyłem, że Żora nie zwraca na nie najmniejszej uwagi.


Umiejętność myślenia abstrakcyjnego była mu całkowicie obca. Nie rozumiał mnie ani trochę i najwidoczniej sądził, że usiłuję go jakimś sposobem nabić w butelkę.

Umilkłem i przeszliśmy około trzech kilometrów, zajęci swoimi własnymi myślami.

Jeżeli założymy, że faktycznie „przyśpieszyliśmy się” trzystakrotnie albo około tego, wniosek stąd wynika, że przenieśliśmy się z osiedla do sowchozu w ciągu jakiejś pół minuty, jeżeli brać pod uwagę normalny „ludzki” czas. A zatem dla całego otoczenia przemknęliśmy jak cienie, jak podmuch wiatru. Jednakże dla nas samych była to dość długa marszruta, która zajęła nam mniej więcej dwie i pół godziny według naszego szacunku.

Ale czy możliwe było, żeśmy się poruszali z szybkością tysiąca albo nawet tysiąca dwustu kilometrów na godzinę? Pamiętałem, że przy szybkościach ponad dwa tysiące kilometrów, dostępnych jedynie dla samolotów odrzutowych, powierzchnia samolotu nagrzewa się do 140–150 °C. Przy szybkościach ponad trzy tysiące obudowa nagrzewa się do 150 °C, wskutek czego aluminium i jego stopy tracą swoje właściwości.

A myśmy nawet nie odczuwali nadmiernego gorąca. Wyglądało na to, że wraz z przyśpieszeniem wszystkich procesów fizjologicznych w naszych ciałach uległ przyśpieszaniu również proces wymiany ciepła.

Było to jedyne wytłumaczenie, jakie mogłem znaleźć.

Zresztą, jeżeli prędko machałem ręką, ta jej strona, która trafiała na opór powietrza, odczuwała leciutkie i przyjemne ukłucia…

A kurz, który wzbiliśmy po drodze, idąc do sowchozu, wciąż jeszcze nie zdążył opaść.

Noga stłuczona o falę bolała mnie coraz bardziej i stopniowo pozostawałem w tyle za Żorą. Ból ten przekonywał mnie namacalnie, że wszystko to odbyło się w rzeczywistości.

Gdyśmy wyszli na szosę nadmorską, okazało się, że w głowie mojego towarzysza podróży zachodzą jakieś procesy myślowe.

Zaczekał na mnie na brzegu szosy.

— To niby my prędko, a oni powoli?

— Jacy „oni”? — zapytałem.

— No, w ogólności. Wszyscy. — Zatoczył wielkie koło ręką, dając do zrozumienia, że ma na myśli całą ludzkość.

— Oczywiście, że znacznie wolniej od nas. Żora się zastanowił:

— A więc oni nas nie złapią?

— Nie złapią — odpowiedziałem niepewnie. — A po co właściwie mają nas łapać? Przecież nie zamierzamy się ukrywać.

Roześmiał się i pomaszerował po asfalcie. Ale teraz zachowanie jego uległo zmianie. Poprzednio bał się nieruchomych ludzi, których spotykaliśmy po drodze. Teraz strach mu przeszedł i Żora stał się jakiś nieprzyjemnie zaczepny wobec wszystkiego, co żyje i co spotykaliśmy po drodze.

W pobliżu osiedla wyminęliśmy otwarty „ZIŁ-110”. Wóz wyciągał jakich sto dwadzieścia na godzinę, ale dla nas poruszał się wolniej niż walec do ugniatania asfaltu.

Zatrzymaliśmy się obok samochodu i zaczęliśmy obserwować pasażerów.

Zapewne wybrali się oni na zwiedzenie pojezierza.

W wozie siedziało pięć osób i na ich twarzach malował się wyraz zadowolenia i skupienia, jaki miewamy, gdy całkowicie poddamy się rytmowi szybkiej jazdy i masującym skórę podmuchom wiatru.

Co prawda, wszyscy wydawali się nieco bez życia.

Po prawej stronie na tylnym siedzeniu znajdowała się dziewczyna siedemnastoletnia, uczennica, z czystą i świeżą buzią, ubrana w kwiaciastą sukienkę. Przymrużyła długorzęse oczy i nieco otwarła usta.

Żora długo spoglądał na dziewczynę, później nagle podniósł rękę, nastawił krótki i gruby paluch wskazujący z brudnym paznokciem i miał zamiar wsadzić go dziewczynie w oko.

Ledwo zdołałem odciągnąć jego rękę. Zmagałem się z nim przez jakiś czas. Wyrywał mi się z głupawym chichotem i ledwie odepchnąłem go od samochodu.

— Przecież nas nie dogonią — mamrotał.

Udało mu się jednak ściągnąć z dziewczyny tiulową chusteczkę i cisnąć na drogę. Podniosłem chusteczkę, wrzuciłem ją do auta i pociągnąłem za sobą mojego towarzysza podróży.

Silny był jak byk i dopiero teraz uprzytomniłem sobie niebezpieczeństwo, jakie mogą przedstawiać dla ludzi te walory fizyczne, których posiadaczami staliśmy się przypadkowo.

A Żorę teraz trudno było wziąć w karby.

Za rowem przydrożnym zauważył krzyżodzioba i rzucił się za nim. Na szczęście ptak był tak wysoko, że nie mógł go dosięgnąć.

Spotkaliśmy na drodze motocyklistę — tego, którego rankiem zobaczyłem jeszcze przez okno. Był o jakieś półtora kilometra od miejsca, w którym po raz pierwszy go oglądałem. Żora nie wiadomo czemu zapragnął go obalić. Kiedy znowu zacząłem go odciągać, nagle wyrwawszy rękę popatrzył na mnie z wrogością:

— Won, łobuzie! Bo ci tak dołożę, że skonasz. Milczałem speszony.

Z pogardą wydął dolną wargę:

— Odwal się! Alboś to mi potrzebny?

Z wielkim trudem go uspokoiłem i powlekliśmy się dalej. Ale teraz jego ton wobec mnie uległ całkowitej zmianie.

Po tej całej awanturze poczułem ogromną ulgę, gdy nareszcie dotarliśmy do osiedla i zdołałem go sprowadzić z ulicy do domu.

<p>BÓJKA</p>

Według mojego zegarka cała nasza nieobecność trwała niewiele ponad minutę normalnego „ludzkiego” czasu. W osiedlu nie zmieniło się prawie nic od chwili, jakeśmy wyszli.

W domu Mochowa podniesiona była stora w oknie jego gabinetu i sam Andriej Andriejewicz siedział za biurkiem. (Wydawał mi się okropnie daleki i obcy w chwili gdy przechodziłem obok, utykając.) Pomocnica domowa Juszkowów — piegowata tęga Masza — znieruchomiała za parkanem po przeciwnej stronie ulicy z pieluszką w ręce. Stojąc na miejscu tuż przy kiosku szedł nieznajomy tęgi brunet w pumpach. Nad tym wszystkim wisiało w niebie nieruchome słońce, a gałęzie drzew uginały się od wiatru, którego nie czułem.

Klapnąłem zmęczony na krzesło w jadalni. Niech to diabli! Wszystko to już mi się porządnie znudziło. Trzeba było wziąć się w garść i dociec, skąd się wzięły te wszystkie nieprawdopodobne przemiany. Ale byłem taki znękany, że czułem się zupełnie niezdolny do jakiejkolwiek trzeźwej oceny rzeczywistości.

I Żorce, i mnie chciało się jeść.

Nareszcie zmusiłem się do wstania i powłócząc nogami zacząłem gromadzić na stole wszystko, co było w lodówce i na kuchence gazowej.

— Skoczę po pół litra — zaproponował Żora.

— Pójdziemy razem — odpowiedziałem. Nie chciałem puszczać go samego do osiedla.

Zgodził się z ponurą miną. Już zdążyłem mu dokuczyć swoją opieką i najchętniej byłby się mnie pozbył.

Przy obiedzie przesiedzieliśmy dwie albo trzy godziny.

Wiele rzeczy zdumiewało nas. Upuszczony ze stołu widelec zawisał w powietrzu i dopiero po jakiejś półtorej minuty leniwie opadał na podłogę.

Wódka w żaden sposób nie dawała się wlać do szklanki i Żora musiał ją ssać z butelki.

Wszystko się odbywało jak w mocno zwolnionym filmie i tylko wysiłkiem woli zmuszałem się do ustawicznego pamiętania o tym, że świat zachowuje się normalnie, ale inna szybkość naszego postrzegania pozwala go nam oglądać w odmienionej postaci.

Gdy patrzyłem na powoli opadający widelec, odniosłem wrażenie, że oglądałem to zjawisko już dawniej i że kiedyś siedziałem sobie z Żorą przy stole usiłując wlać mleko do szklanki. (Wie pan, odczuwamy nieraz, że to, co się z nami dzieje w chwili bieżącej, przeżywamy już po raz drugi w naszym życiu.)

Później stuknąłem się w czoło. Nie widziałem, ale czytałem. W opowiadaniu Wellsa „Najnowszy przyspieszacz”. Tam również była szklanka, która zawisła w powietrzu, i nieruchomy rowerzysta.

Dziwne, jak blisko najzuchwalsza fantazja styka się z rzeczywistością.

Choć prawdę powiedziawszy, nie ma w tym nic zadziwiającego. Nawet najbardziej fantastyczna hipoteza opiera się na rzeczywistości, ponieważ poza nią człowiek niczym innym nie rozporządza.

Przypomniałem sobie epizod z tego opowiadania, w którym jeden z bohaterów żyjących przyśpieszonym życiem przerzuca bonończyka z miejsca na miejsce. Tego jednakże nie można robić, ponieważ urwano by głowę pieskowi.

Chodziło o to, że w naszej sytuacji rzeczy nie tylko pływały w powietrzu. Utraciły również spoistość. Chwytałem krzesło za oparcie i oparcie pozostawało mi w ręce, jak gdybym zdejmował słuchawkę telefoniczną. Usiłowałem zasłać łóżko, ale prześcieradło, gdy je brałem, darło się na strzępy. (Oczywiście, nie czynię tu zarzutów wybitnemu pisarzowi. Jego opowiadanie jest po prostu bezpretensjonalnym i mistrzowsko napisanym żartem.)

Wtedy też, przy obiedzie, po raz pierwszy zobaczyłem, jak w istocie wygląda kropla spadająca w powietrzu. Wcale nie posiada owego „kroplistego” kształtu, jaki jej przypisujemy.

Kropla z nachylonego czajnika spadała w sposób następujący: z początku od dzióbka odrywało się coś, co rzeczywiście przypominało kroplę. Ale później raptownie górna wydłużona część odrywała się od dolnej i tworzyła miniaturowe wrzeciono wodne ze zgrubieniem w środku i cienkimi końcami. Dolna część w tym czasie przeobrażała się w kulkę.

Później wrzeciono pod wpływem sił przyciągania cząsteczkowego również rozpadało się na szereg drobniuteńkich, prawie niedostrzegalnych paciorków, a dolna pokaźna i ciężka kulka rozpłaszczała się z góry i z dołu. I w takiej postaci wszystko to przyśpieszonym ruchem opadało na stół.

Coś w rodzaju pionowo wyciągniętej nitki z dużym rozpłaszczonym paciorkiem u dołu i kilkoma malutkimi powyżej.

W ogóle krople opadały tak powoli, że rozbijałem je pstryknięciem.

Jednakże mój nowy znajomy nie dawał mi zająć się obserwacjami.

Żora szybko stawał się nietrzeźwy i wtedy robił się zgoła nieinteresujący.


Pociągnąwszy znowu łyk z butelki, postawił ją na stole, skrzyżował krótkie ręce na piersi, zacisnął zęby i kilkakrotnie głośno prychnął nozdrzami, wpijając wzrok w przestrzeń.

Wszystko po to, by mnie przekonać o powadze jego (Żory) przeżyć.

Czerwone oblicze poczerwieniało mu przy tym jeszcze bardziej, a koniuszek perkatego nosa przybladł.

Następnie z pogardą obrzucił wzrokiem pokój.

— Ech, nie znasz ty życia.

— Dlaczego? — zapytałem.

Wzruszył ramionami z lekceważeniem, nie uznając mnie za godnego odpowiedzi.

— A pan je zna? — zapytałem po chwili.

Nie zrozumiał ironii i wspaniałomyślnie kiwnął głową. Później zasępił czoło, wskutek czego utworzyły się na nim dwie grube fałdy, i zaczął zgrzytać zębami, co czynił dość długo.

Najprawdopodobniej czynił tak, ażeby mnie nastraszyć, i ubawił mnie tym po trosze.

Ale wszystko to razem było niezbyt zabawne.

— No dobrze — powiedział Żora — ja im teraz pokażę.

— Komu?

Popatrzył na mnie jak na puste miejsce, jeszcze raz zazgrzytał zębami i wycedził:

— Wiadomo komu. Blacharzom.

— Jakim blacharzom?

— No tym z milicji… I w ogóle. — Roześmiał się złowieszczo. — I temu Iwanience z sowchozu także.

W toku dalszej rozmowy wyszło na jaw, że dopiero co odsiedział trzy lata za chuligaństwo. Dostał wyrok na pięć, ale dwa mu jakimś sposobem odliczono.

Długo wymieniał swoich wrogów. Siemion Iwanowicz, niejaki lejtnant Pietrow, jeszcze jeden Siemion Iwanowicz, i nawet dyrektor sowchozu Iwanienko.

— Dowiedzą się teraz, kto to taki Żora Buchtin. Ani jeden nie ujdzie…

Później raptownie zmienił mu się humor, i zanucił:

Znowuż widzenia dają we wtorki I łzy matczyne płyną bez słów…

Gdy zakończył śpiewać, przechylił się przez stół i położył mi dłoń na ramieniu:

— Dobra. Posłuchaj mnie. Ja cię nauczę, jak żyć. Zrozumiano?

(Wymawiał to słowo przeciągając ostatnią zgłoskę.) Z odrazą strąciłem jego dłoń z ramienia.

— Co nam teraz potrza? — monologował dalej. — Nam potrza forsy.

Zrozumiano? A ja wiem, gdzie ją można wziąć. W elektrowni od księgowego. Tylko się mnie trzymaj.

— A na co nam pieniądze? — zapytałem. — Przecież i tak możemy brać wszystko, co nam potrzeba.

Ta myśl zaskoczyła go nieco. Przez jakiś czas patrzał na mnie podejrzliwie, później stwierdził niepewnie:

— Forsa to grunt.

Nie pamiętam, o czym dalej mówiliśmy, ale wkrótce olśniła go nowa idea: koniecznie mieliśmy uciekać do Ameryki. (Wyobrażał ją sobie jako kraj, w którym nikt nic innego nie robi, tylko przez dwadzieścia cztery godziny rozbija się w tę i z powrotem eleganckimi wozami i gra na saksofonach.)

Gdy tak paplał, postanowiłem sobie twardo, że w żadnym wypadku nie wypuszczę go od siebie. Kto wie, co mu może strzelić do tępej mózgownicy. W stanie, w którym znajdowaliśmy się obaj, ludzie byli całkowicie bezbronni wobec jego bezczelnego zainteresowania. Był w tej chwili nieomal wszechmocny: mógł ukraść, uderzyć, nawet zabić.

Naraz podniósł się od stołu:

— Warto by jeszcze z pół litra.

Nie zdążyłem go zatrzymać i wyskoczył za drzwi.

Wyjrzawszy przez okno i przekonawszy się, że Żora faktycznie skierował się do kiosku, poszedłem do łazienki, zdjąłem tam z haczyka mały dziecinny ręcznik i wsadziłem go do kieszeni. Później znowu zacząłem obserwować Żorę.

W sklepiku zasiedział się dość długo i leniwie wlókł się z powrotem.

Zatrzymał się koło przechodnia w pumpach i obszedł go dookoła, bacznie mu się przypatrując. Później nagle pchnął go z siłą.

Wszystko we mnie aż się zagotowało z gniewu. Wybiegłem z jadalni.

Żora już się skierował do młodziutkiej pomocnicy domowej Juszkowów. Krzyknąłem za nim, niechętnie więc zsunął nogę z parkanu.

Podszedłem bliżej i zobaczyłem, że ma podejrzanie wypchane kieszenie.

— Co tam masz?

Zawahał się, następnie wyciągnął do połowy z kieszeni grubą paczkę pięćdziesięciorublowych banknotów.


— Drobnych to nawet nie chciało mi się brać — wyjaśnił. — Zrozumiano? Znam jeszcze drugie miejsce. Można brać równe dole.

Pasuje?

Kiedy to wszystko mówił, owinąłem za plecami ręcznikiem kiść prawej ręki. Później podszedłem do niego blisko.

— Słuchaj mnie uważnie. W tej chwili idziemy z powrotem do sklepiku i położysz na miejsce wszystko, co wziąłeś stamtąd. Rozumiesz?

Zamrugał oczyma ze zdziwienia:

— Gdzie mam położyć?

— Z powrotem do kasy. W sklepiku.

— Po co?

— Po to, że ci kraść nie pozwolę.

Nareszcie dotarło do niego. Zmrużył oczy i popatrzał na mnie uważnie od dołu do góry. Był niższy prawie o głowę ode mnie, za to o wiele szerszy w barach.

Dalej wszystko się potoczyło jak w amerykańskim filmie gangsterskim.

Zamachnął się nagle. Odchyliłem głowę i w tym momencie czubek jego ciężkiego buta ugodził mnie z siłą w splot słoneczny. Na jakąś sekundę straciłem przytomność i łapiąc ustami powietrze skuliłem się pod płotem, trzymając się sztachety, żeby nie upaść. Nogi się ugięły pode mną, pomyślałem z przerażeniem, że za chwilę Żora trzaśnie mnie jeszcze butem w twarz.

Gdyby to zrobił, już bym nie wstał. Na szczęście zachciało mu się pochełpić przede mną.

— Co, smakowało? — zapytał z zajadłą ciekawością. — I jeszcze zafasujesz. Wiedziałem, coś za jeden. A to ci kasztan, psiakrew!

Gdy tak przeklinał, stopniowo przychodziłem do siebie. Najpierw rozjaśniło mi się w głowie, później ustało drżenie nóg. Odetchnąłem głęboko. Za jakieś dwie-trzy sekundy odzyskam normalny oddech.

Żora podniósł nogę. Ale ja byłem w pogotowiu i wyprostowawszy się odskoczyłem.

Przez jakiś czas staliśmy naprzeciw siebie.

— Chcesz jeszcze? — zapytał ochryple.

Zbliżyłem się do niego o krok i wykonałem ruch lewą ręką. Spojrzenie jego poszło za moją pięścią. Wykorzystałem to i przenosząc wagę całego ciała zadałem mu cios prawą w szczękę.

Gdyby nie ręcznik, rozbiłbym sobie palce na miazgę.

Twarz jego przybrała wyraz zdziwienia, gdy zainkasował to uderzenie, Postał sekundę i runął na jedno kolano.


Był to klasyczny nokaut.

Ale długo na ziemi nie pozostał. Wyjął nóż z kieszeni, otwarł go i rzucił się na mnie.

Poczęstowałem go jeszcze jednym ciosem.

Poddał się dopiero po trzecim. Usiadł na asfalcie i upuścił nóż.

— No co? — zapytałem. — Starczy?

Milczał.

— Dość czy jeszcze?

— No dobra — stęknął. — Czego chcesz ode mnie? Czego się mnie czepiasz?

Po czym zanieśliśmy pieniądze do sklepiku. Chlipiąc wlókł się przodem popędzany moimi okrzykami.

Sprzedawca w białym pomiętym kitlu zastygł nad opustoszoną kasą. A raczej dopiero zaczynał zwracać głowę ku szufladzie opróżnionej przed chwilą przez Żorę.

Następnie próbowałem podnieść przewróconego przechodnia w pumpach. Ale próba ta nie dała żadnego wyniku. Znowuż miałem się zetknąć z tą podatnością, jaką świat materialny odpowiadał na szybkość moich ruchów…

Bardzo delikatnie i ostrożnie zacząłem podnosić mężczyznę za ramiona.

Ale głowa jego pozostawała na ziemi jak przyklejona. Wprawdzie starałem się robić to nadzwyczaj powoli, jednakże z normalnego ludzkiego punktu widzenia wyglądało, że szarpię go z fantastyczną szybkością i głowa nie nadąża za ramionami.

Ciało bruneta było jak z waty. Bałem się, że go uszkodzę, i pozostawiłem go leżącego.

Żora stojąc opodal patrzył spode łba na to wszystko. Widocznie w żaden sposób nie mieściło mu się w głowie, po co zadaję sobie tyle kłopotu dla nieznajomego człowieka.

Gdy wstałem, odchrząknął:

— No, to ja już idę.

— Dokąd?

Gestem wyrażającym niezależność machnął ręką w kierunku stacji:

— Jak to dokąd?… Do domu.

— Nigdzie sam nie pójdziesz — powiedziałem. — Cały czas będziemy razem. Chodźmy.

Wówczas się rzucił na mnie po raz drugi. Pochylił głowę i rzucił się do przodu jak byk, licząc na to, że mnie przewróci.

Przepuściłem go i podstawiłem mu nogę. Rozciągnął się jak długi.


Żałuję, że później go jeszcze kopnąłem. Wstyd mi o tym dzisiaj wspominać, ale ze dwa razy stuknąłem go dość mocno po żebrach.

To go ostatecznie uspokoiło i poszedł ze mną.

W domu spojrzałem na zegarek. Bogowie nieśmiertelni! Przecież minęło tylko dwie i pół minuty od chwili, jak wstałem z łóżka, by się zetknąć z tymi wszystkimi cudami. Ludzkość przeżyła sto pięćdziesiąt sekund, a dla mnie i dla Żory było to jedenaście albo dwanaście godzin, wypełnionych po brzegi przygodami.

Zdążyliśmy się już poznać i pobić. Dwukrotnie zgłodnieliśmy i nasyciliśmy głód. Poszliśmy do Głuszkowa i z powrotem. Miałem stłuczoną nogę, bolał mnie nadgarstek prawej ręki. Kłująca szczecina wyrosła mi na brodzie i policzkach.

A tymczasem świat bez pośpiechu przeżywał dopiero swoją trzecią minutę.

Jak długo jeszcze trwać będzie nasz niesamowity stan? Czyżbyśmy na zawsze zostali na niego skazani? Ale dlaczego tak się stało?

Nie miałem siły szukać odpowiedzi na te wszystkie pytania.

Jak tylko weszliśmy do jadalni, Żora zwalił się na kanapę i zachrapał.

Ja również odczuwałem śmiertelne znużenie, oczy mi się kleiły.

Powinienem był położyć się i wyspać, ale pilnowałem Żory. Przyszło mi nawet do głowy, żeby go związać na czas, jak ja będę spać. Wiedziałem jednak, że jest o wiele silniejszy ode mnie. Udało mi się pobić go tylko dlatego, że nie miał zielonego pojęcia o boksie.

Słaniając się ze zmęczenia patrzałem na niego z zazdrością. On nie musiał się mnie obawiać. Wieczna przewaga łobuza nad uczciwym człowiekiem.

Pamiętam, że gdy Żora usnął, poszedłem do łazienki z zamiarem zdjęcia piżamy i umycia się jak należy. Ale piżama zaczęła rozlatywać się w strzępy, gdy tylko zacząłem się z niej wygrzebywać, i osądziłem, że lepiej będzie pozostawić ją na sobie.

I woda również nic nie zmywała. Ślizgała się po twarzy i rękach, jak gdyby były posmarowane masłem. Chyba działo się tak dlatego, że nie potrafiłem wystarczająco zwolnić swoich ruchów.

Koniec końców, położyłem się nie umyty na dywanie w jadalni.

Postawiłem trzy krzesła na kanapie nad śpiącym Źorą. Przewidywałem, że gdy się ocknie i zacznie poruszać, krzesła poupadają i rozbudzą mnie.

Zgoła nie wziąłem pod uwagę faktu, że prawie przez cały czas otaczała nas cisza, którą przerywały tylko nasze własne głosy. Niekiedy zresztą rozlegały się jakieś nowe i nie wytłumaczone dźwięki, coś w rodzaju przeciągłego niegłośnego pohukiwania. Niekiedy dawał się słyszeć gwizd, którego źródła nie mogliśmy dociec.

Rzecz w tym, że nasze uszy normalnie przyjmują dźwięki częstotliwości od szesnastu do dwudziestu tysięcy herców.

Obecnie wszystko wskazuje, że ów diapazon, jeśli chodzi o nas, uległ przesunięciu. Pewna część dotychczasowych dźwięków zniknęła i pojawiły się nowe, których pochodzenia sobie nie uświadamialiśmy.

W każdym razie ani on, ani ja nie usłyszelibyśmy hałasu upadających krzeseł.

Ale wówczas zapomniałem o tym. Przez jakiś bardzo niedługi czas wierciłem się na dywanie układając możliwie wygodnie stłuczoną nogę.

Wreszcie — zasnąłem.

<p>PRÓBA SKOMUNIKOWANIA SIĘ Z NORMALNYM ŚWIATEM</p>

Nie wiem, jak innych ludzi, ale mnie zawsze nadzwyczaj odświeża sen, nawet najkrótszy. W czasach studenckich nieraz dorabiałem sobie do stypendium pracując po nocach jako tragarz w kombinacie młynarskim. W instytucie po tak spędzonej nocy okropnie chciało mi się spać i wysypiałem się zupełnie przyzwoicie w ciągu pięciominutowej przerwy między wykładami. Zdarzało się, że siedziałem na pierwszym wykładzie, gryząc palce, żeby się nie zdrzemnąć, później po dzwonku kładłem głowę na stole, traciłem świadomość i na następnym w lot chwytałem najbardziej skomplikowany materiał.

Tym razem przespałem nie pięć, ale wszystkiego dwie minuty normalnego czasu. Ale dla mnie, według naszej rachuby, oznaczało to całe dziesięć godzin.

Obudziłem się i od razu poczułem się wypoczęty. Wstałem i popatrzyłem na Żorę. Leżał rozwalony na kanapie, chrapiąc ciężko.

Wszystkie trzy krzesła poniewierały się po podłodze i upadek ich nie obudził ani mnie, ani jego.

Ukradkiem wyszedłem z domu do ogrodu i rozejrzałem się.

Świat, który dopiero co opuściłem, leżał dokoła mnie jak zamarły. Nie drgnąwszy ani jednym listkiem stały lipy; spały krzewy jaśminu objęte leniwym spokojem; tuż obok, wycelowany w powietrze, wisiał nieruchomo konik polny o błękitnych matowych oczach.

Wszystko to było skąpane w porannym słońcu.

Wyspałem się doskonale i sytuacja nasza nagle przedstawiała mi się w zupełnie innym świetle. Mówcie, co chcecie, ale jednak czułem się Kolumbem w tej nowej rzeczywistości. Zapragnąłem niezwłocznie zbadać swój ląd.

Wczoraj (to, co się działo do chwili zaśnięcia, uważałem już za wydarzenia wczorajszego dnia) doszedłem do przekonania, że mogę skakać z dużej wysokości bez obawy rozbicia.

Tuż obok naszej werandy stała duża drabina ogrodowa. Wdrapałem się po niej na daszek werandy. Było jakie dwa i pół metra do ziemi, pokrytej miękką darnią, którą żona przekopała pod jakieś późne kwiaty.

Po krótkiej chwili wahania skoczyłem. I rzeczywiście: nie spadałem, lecz szybowałem w powietrzu, chociaż siła przyciągania ziemskiego działała na mnie tak samo, jak i na każde inne ciało. Opadałem z przyśpieszeniem 9,8 m/sek. Ale w mojej świadomości ta sekunda była obecnie rozciągnięta na o wiele dłuższy czas.

W ogóle, jeżeli nam się zdarzy skoczyć z wysokości, wydaje się, że spadamy bardzo szybko tylko dlatego, że w czasie upadku niewiele zdążymy poczuć i przemyśleć. Nasza umiejętność reagowania pozostaje w jakiejś harmonii z szybkością padania.

Teraz dla mnie owa harmonia się rozciągnęła. Spadałem w ciągu pół sekundy normalnego czasu, ale wobec mojej zdolności do myślenia i reagowania trwało to nadzwyczaj długo.

Kąpałem się w powietrzu, powoli zbliżając się ku ziemi.

Było to takie nowe i ostre doznanie, że zaledwie stanąłem na nogi, natychmiast wybrałem się po raz drugi. Już nie na werandę, ale wprost na dach domu.

Obejrzałem z góry osiedle i stwierdziłem, że obalonego przez Żorę przechodnia już nie ma na ulicy.

Najpewniej w ciągu tych dwóch minut, gdyśmy spali, zdążył już stanąć na nogi i skrył się za zakrętem szosy. Chyba nie mógł się połapać, co się z nim działo. I nie połapie się nigdy.

Okropnie mi się chciało jeszcze raz zakosztować wrażenia lotu i znowu zeskoczyłem w dół. Zresztą z mojego punktu widzenia nie tyle zeskoczyłem, ile zszedłem z dachu w powietrze. Tym razem wysokość była większa — około pięciu metrów. Równało się to sekundzie normalnego czasu, czyli pięciu moim minutom.

Pięć minut powolnego pływania w powietrzu! Trzeba doświadczyć tego samemu, żeby zrozumieć. Rozkładałem ręce i nogi i na odwrót, kuliłem się, opuszczałem się brzuchem na dół i obracałem się dookoła. Odniosłem wrażenie, że cały świat jest napełniony jakąś subtelną przezroczystą zawiesiną, w której miękko i łagodnie się kołyszę.

W końcu zbliżyłem się do ziemi, stanąłem na nogi i usiłowałem od razu wrócić na drabinę. Ale szkoda było marzyć. Całkowicie zapomniałem o sile bezwładności. W czasie pierwszego skoku ze stosunkowo niedużej wysokości była prawie niedostrzegalna. A teraz stało się inaczej.

Jakiś dziwny ciężar w dalszym ciągu przyduszał mnie do ziemi, ugiął kolana i ciągnął głowę na dół.

Przez chwilę poczułem nawet lęk. Później, orientując się, o co chodzi, szybko się obróciłem i położyłem, rozpłaszczywszy się plecami na trawie.

Ciężar przeszedł przez głowę, ramiona, pierś i nogi i jak gdyby wsiąknął w ziemię.

Pamiętam, że po tym doświadczeniu skakałem jeszcze kilka razy.

Zapewne, gdyby ktokolwiek mógł mnie zobaczyć, pomyślałby, że zwariowałem. Dorosły człowiek wdrapuje się na dach własnego domu i skacze z niego jak smarkacz, z wyrazem cielęcej błogości na twarzy.

Po chwili przyszło mi do głowy, że w swoim nowym położeniu mógłbym latać w powietrzu. Potrzebne były mi tylko skrzydła. Przecież jedyny problem stanowi tutaj zużycie energii na jednostkę czasu. Układ mięśni człowieka w normalnym stanie nie potrafi wyprodukować mocy, wystarczającej do utrzymania go w powietrzu. A moje mięśnie teraz potrafiły. Brakło mi tylko skrzydeł.

Aż mi dech zaparło z emocji, gdy o tym pomyślałem.

Później zdecydowałem, że trzeba nareszcie skomunikować się z normalnym światem. Dlaczego nie mógłbym napisać jakiejś wiadomości i położyć jej na biurku przed Andriejem Mochowem? Widziałem go przez okno, siedzącego w swoim gabinecie.

Z początku usiłowałem wystukać wiadomości na maszynie. Jednakże bez rezultatu. Nie wiem, ile uderzeń na sekundę wykonuje dobra maszynistka. Może dziesięć. Mogłaby zrobić nawet więcej, ale ilość uderzeń ograniczona jest przez szybkość, z jaką klawisz powraca na miejsce pod działaniem napiętej sprężyny.

Dziesięć uderzeń na sekundę to dla mnie oznaczało dziesięć uderzeń na każde pięć minut. Ażeby napisać linijkę, musiałbym zużyć pół godziny mojego życia.

Naciskałem klawisz, który poruszał się dość szybko i później jak gdyby przyklejał się do taśmy, odmawiając powrotu na miejsce.

Wówczas wziąłem wieczne pióro, ale i z nim nie doszedłem do ładu. Z kolei atrament nie nadążał za szybkością moich ruchów. Starałem się pisać jak najwolniej, ale pióro pomimo to nie pozostawiało śladów na papierze.

Zrezygnowany, musiałem się uciec do zwyczajnego ołówka, którym napisałem na kartce: „Dostałem się w inny rytm czasu. Żyję z szybkością trzysta razy większą od normalnej. Przyczyna nie wyjaśniona. Przygotuj się do utrzymania łączności ze mną. W. Korostylew”.

Nie wiem dlaczego, ale wiadomość ułożyła mi się w jakimś telegraficznym stylu.

Wsadziłem ją do kieszeni piżamy (przez cały ten czas pozostawałem w piżamie) i zajrzałem do jadalni, żeby się przekonać, czy Żora jest na miejscu.

Spał w tej samej pozycji, w której go pozostawiłem. Na wszelki wypadek zamknąłem drzwi na klucz.

Do gabinetu Mochowa wlazłem prosto przez okno. Jakieś dziwne uczucie powstrzymywało mnie od przejścia przez pokoje. Nikt nie mógł mnie zobaczyć i zatrzymać, dlatego czułem się jak nieproszony gość i obawiałem się zostać mimowolnym świadkiem jakichś małych tajemnic rodzinnych.

Andriej siedział przy swoim biurku. Przez ostatnie pół roku pracował nad udoskonaleniem metody gamma-grafowania i w chwili obecnej widniał przed nim na arkuszu papieru kreślarskiego szkic jednego z zespołów konstrukcji emitującej promieniowanie.

Na samej krawędzi biurka stała maszyna do pisania — portable.

Mochow miał w ręku suwak.

Wprost nie sposób opisać uczuć, jakich doznawałem, gdy przelazłem przez parapet i usiadłem w pokoju na krześle obok mojego przyjaciela.

Rzecz w tym, że bardzo trudno było mi zmusić się do patrzenia na niego jak na człowieka.

Dla mnie był manekinem, pierwszorzędnie wykonaną lalką, która zachowała absolutne podobieństwo do żywego Mochowa.

Manekin trzymał w ręku suwak logarytmiczny i udawał, że potrafi na nim obliczać.

Ta różnica pomiędzy jego życiem a moim trzystakrotnie przyśpieszonym była rzeczywiście czymś potwornym. Wszystkich naszych przyjaciół i znajomych dostrzegamy jedynie w ruchu, chociaż nigdy o tym nie myślimy. Ale właśnie ruch nadaje im urok, jaki dla nas posiadają. Nieustanny ruch mięśni twarzy, ruch myśli, które odbijają się w oczach i znów na twarzy, gesty, jakieś nieuchwytne prądy, pochodzące ustawicznie od żywego człowieka.

Dobry malarz różni się od złego właśnie tym, że potrafi uchwycić ów wewnętrzny i zewnętrzny ruch na twarzy swojego modelu.

A teraz na twarzy Mochowa nie widziałem poruszeń. Wiedziałem, że są.

Ale były zbyt powolne, żebym mógł je zauważyć. Lalka i tyle.

Położyłem przed zastygłym Mochowem swoją karteczkę i jąłem czekać, aż zwróci na nią uwagę.

Czas wlókł się niemożliwie. Było tak cicho dookoła, że czułem w uszach bicie własnego tętna: dwadzieścia uderzeń… pięćdziesiąt… sto dwadzieścia…

Upłynęło pięć moich minut, ale Mochow wciąż jeszcze nie zauważył kartki. Wzrok jego wpijał się w suwak.

Przez cały czas się obawiałem, że tam w jadalni obudzi się Żora, i dlatego siedziałem jak na szpilkach.

Nie miałem cierpliwości czekać dłużej, wziąłem maszynę do pisania —

diabelsko trudno było podnieść ją z miejsca — i przestawiłem ją z brzegu biurka na sam środek, prosto pod nos Andrieja Andriejewicza, przycisnąwszy nią koniuszek kartki.

To wreszcie na niego podziałało. Pochyliwszy się na swoim krześle obserwowałem z dołu jego oczy. (Z boku mogło to wyglądać, jak gdybym się wsłuchiwał w skrzypienie desek parkietu.) Powoli, powoli, ledwie dostrzegalnie źrenice jego zaczęły się przesuwać, wzrok zwrócił się w miejsce, w którym maszyna stała przedtem, i następnie w miejsce, na którym stała obecnie. I tak samo powoli twarz Mochowa zaczęła przybierać wyraz zdziwienia.

Oczywiście, nie mógł widzieć, jak maszyna się przenosiła z jednego miejsca na drugie. Mózg ludzki jest w stanie rejestrować tylko te wrażenia wzrokowe, które trwają dłużej od jednej dwudziestej części sekundy.

Przestawiłem maszynę w ciągu jednej setnej sekundy i w oczach Mochowa wyglądało to tak, jak gdyby maszyna stała sobie na brzegu biurka, później miejsce jej nagle zrobiło się puste, maszyna zaś nagle z niczego wyłoniła się przed nim.

Był zaskoczony. Wyraz zdziwienia pojawił się na jego twarzy i zaczął się potęgować. Ale nawet w punkcie kulminacyjnym nie wyrażało się ono zbyt ostro. Po prostu brwi uniosły się lekko i nieznacznie zaokrągliły się oczy.

W ogóle mój przyjaciel Andriej Andriejewicz był bardzo powściągliwym człowiekiem i obecnie raz jeszcze przekonałem się o tym.

Później spojrzenie jego przeniosło się na moją kartkę. Wyraz zdziwienia znikł i ustąpił miejsca ciekawości. Czytał i usiłował ją zrozumieć przez jakieś trzy-cztery sekundy. Ale dla mnie było to około dwudziestu minut.

Wstawałem i siadałem, chodziłem po pokoju, wychylałem się przez okno, żeby popatrzeć na nasz dom. A Mochow wciąż oglądał kartkę.

W pewnej chwili położyłem rękę przed nim na biurku i trzymałem ją nieruchomo w ciągu trzech swoich minut. Musiał ją zobaczyć, ponieważ wzrok jego powoli przeniósł się z kartki na moją rękę i brwi zaczęły się unosić ze zdziwieniem.

W ogóle, dopóki się poruszałem, nie mógł mnie widzieć, podobnie jak wszyscy przechodnie, których Żora i ja spotkaliśmy w osiedlu i na drodze.

Poruszaliśmy się bowiem zbyt szybko jak na normalną zdolność spostrzegania obrazów wzrokowych. W najlepszym razie ludzie mogli dostrzec miganie jakichś niewyraźnych cieni.

Mochow zdziwił się jeszcze raz, na co zużył dziesięć czy dwanaście moich minut, po czym zaczął wykonywać jakieś dziwne ruchy.


Nie od razu pojąłem, co zamierza robić. Powoli Andriej zgiął się w pasie, następnie zgiął kolana pod krzesłem i na koniec odrzucił ręce w tył.

W tej chwili pozą swoją przypominał pływaka, przygotowującego się do skoku ze słupka startowego na basenie. W takiej pozycji znajdował się przez całą minutę.

Później kolana zaczęły się wyprostowywać, ręce oparły się o biurko, szyja wyciągnęła się jak u gąsiora, środek ciężkości ciała przesunął się ku przodowi.

Okazało się, że tylko wstał z krzesła.

Zorientowałem się, że chce zawołać żonę, ażeby ją uczynić świadkiem wszystkich tych cudów. Postanowiłem więc pójść i zobaczyć, co z Żorą.

Z pierwszej próby skontaktowania się ze światem zewnętrznym wyniosłem raczej gorzkie doświadczenia. Wynikało z nich, że mogę zadawać jakieś pytania po dwóch godzinach otrzymać odpowiedzi na nie, i tyle. Niezbyt przyjemnie jest uświadomić sobie, że nieprzebyty mur oddziela nas od wszystkich pozostałych ludzi.

Gdy w pośpiechu przechodziłem obok naszego garażu, mieszczącego się w ogrodzie, przyszło mi do głowy, że jeśli Żora znów zacznie rozrabiać, mogę go zamknąć razem z moim „Moskwiczem”.

Garaż mam dość przestronny. Jest to solidny budynek z cegły, kryty blachą. Z jednej strony posiada szerokie podwójne drzwi, zamykane na masywną kłódkę, z drugiej — nieduże okno na wysokości mniej więcej półtora wzrostu ludzkiego. W ogóle jest to całkiem odpowiednie miejsce, ażeby w nim do czasu izolować niebezpiecznego osobnika. (Mimochodem zupełnie zapomniałem o sile, jaką obaj posiadaliśmy.) Pogrążony w tych myślach, obszedłem garaż z tyłu i zamarłem ze zdumienia.

Cała grządka truskawek, przytykająca do ceglanych fundamentów, była zdeptana czyimiś buciskami. Ktoś przystawił masywną deskę do okienka i wyłamał ramę.

Odrzuciłem deskę, podskoczyłem, uchwyciłem się za krawędź okna i podciągnąwszy się na rękach zajrzałem do wnętrza garażu.

Tam wszystko było w porządku. Krata wmurowana wewnątrz była nie naruszona.

Ktoś usiłował się dostać do garażu i nie udało mu się to, ponieważ nie wiedział o kracie w oknie.

Nie musiałem długo zgadywać, kto był tym włamywaczem. Od razu przypomniałem sobie utytłane ziemią buty Żory, jego zakłopotanie, gdy go zaprosiłem do domu, i niechęć do opowiedzenia, w którym miejscu go zastały owe dziwne przemiany w świecie.

Ale w tej chwili nie postępek Żory mnie zelektryzował.

On i ja! On tutaj przy garażu, a ja w swojej sypialni… Co nas łączyło?

Dlaczego ta dziwna siła wybrała tylko mnie i jego, żeby wyprawiać z nami te wszystkie cuda?

W myśli przeprowadziłem linię prostą łączącą garaż i naszą sypialnię. W jedną stronę biegła ona w kierunku zatoki, a w drugą na teren elektrowni.

Cofnąłem się od garażu, żeby spojrzeć na nasz domek.

Nie mogło być inaczej. Linia prosta przeprowadzona w wyobraźni przez tylną ścianę naszego garażu i przez kąt w sypialni, w którym stało moje łóżko, biegła dalej ku budynkowi, w którym się mieści reaktor atomowy.

Jakiś wąziutki snop promieni wydobył się stamtąd po to, by zmienić szybkość wszystkich procesów życiowych we mnie i w moim towarzyszu podróży. Ale dlaczego? Cóż to za rodzaj promieni? Jak mógł się przedostać przez potężne osłony, które zatrzymują i strumienie neutronów, i wszystkie niebezpieczne rodzaje promieniowania, jakie towarzyszą reakcji rozpadu uranu?

I tutaj przypomniałem sobie to, co widziałem wczorajszej nocy. Mała błękitnawa kula, podobna do meduzy. Piorun kulisty… Piorun kulisty, który wczoraj wsiąknął w dach budynku właśnie w miejscu, gdzie padała moja wyimaginowana prosta!

Czyżby miał on coś z tym wspólnego?

Przez parę chwil przypominałem sobie wszystko, co mi było wiadome o piorunach kulistych.

Stanowią one zagadkę, nie rozwiązaną jeszcze przez współczesną naukę.

Piorun kulisty zazwyczaj porusza się z wiatrem, ale zdarzało się, że leciał również przeciw prądowi powietrza. Wewnątrz kuli panuje niezwykle wysoka temperatura, ale jednocześnie piorun ślizga się po takich dielektrykach jak drzewo czy szkło, nawet nie osmalając ich. Zdarza się, że piorun omija napotkanego człowieka, jak gdyby prądy pochodzące z żywego organizmu zagradzały mu drogę. Obecnie wielu uczonych przypuszcza, że piorun kulisty w ogóle nie jest piorunem, ale najonizowanym obłokiem plazmy, czyli bezładnego nagromadzenia jąder i oderwanych od nich elektronów.

Jeżeli tak, to przyroda w swoim własnym laboratorium już wyprodukowała to, nad czym się głowią obecnie najwybitniejsze umysły nauki.

Czy mogła zajść taka okoliczność, że plazma piorunu kulistego, współdziałając z procesem rozpadu uranu w reaktorze naszej elektrowni, wytworzyła jakiś nowy rodzaj promieniowania?

Na myśl o tym, że stoją w tej chwili u progu odkrycia nieznanego dotychczas rodzaju energii, poczułem, jak napłynęła mi krew do policzków i serce zabiło gorączkowo.

Nowy rodzaj energii!

Promienie przyśpieszające bieg czasu!

Przypomniałem sobie doświadczenie profesora Walcewa, które dowiodły, że pod wpływem radioaktywnego napromieniowania okres dojrzewania owoców na jabłoni ulega gwałtownemu skróceniu.

Przypomniałem sobie o podobnych pracach w laboratorium Brookhaven w Ameryce.

Ogarnięty podnieceniem, pobiegłem w kierunku domu, żeby się podzielić z Żorą swoimi myślami. W korytarzu gorączkowo namacałem klucz w kieszeni, otwarłem drzwi do jadalni i zatrzymałem się w progu.

Żory nie było.

Nawet się nie wysilał, żeby otworzyć okno. Po prostu wypchnął ramę razem z szybami.

Widział zapewne przez okno, że poszedłem w kierunku domu Mochowa; zdecydował, że ma już dość mojego towarzystwa.

Wszystko, co o nim złego wiedziałem, przeleciało mi przez głowę jak wicher.

Czym się teraz zajmie po odzyskaniu niezależności? Jak będzie postępować z ludźmi, którzy mu się napatoczą?

Niewidzialny, obdarzony ogromną siłą, jaką mu dała potwornie zwielokrotniona szybkość ruchów! Nikt nie zdoła go nie tylko zatrzymać, ale nawet zobaczyć. Jeżeli zacznie napadać na ludzi, nawet nie będą wiedzieć, co za straszna siła wtargnęła w ich życie…

Przeklinając siebie za lekkomyślność, za to, że pozostawiłem Żory samego w pokoju, wybiegłem do ogrodu.

<p>POŚCIG</p>

Jak już mówiłem, główna ulica naszego osiedla łączy szosę nadmorską ze stacją kolejki elektrycznej, znajdującą się około dwóch kilometrów od elektrowni. Sam nie wiem dlaczego, ale wybiegłszy na ulicę byłem pewien, że Żora skierował się właśnie ku szosie nadmorskiej i nie gdzie indziej, ale właśnie w stronę Leningradu.

Najpewniej byłbym uczynił to samo, gdybym się znalazł w jego sytuacji. Przecież i tak nie opłacało się nam posługiwać kolejką elektryczną: była dla nas zbyt powolna.

Pokuśtykałem spiesznie w stronę zatoki, dotarłem do szosy nadmorskiej i rozejrzałem się dookoła.

Na prawo, w kierunku osiedla Lebiażje, szosa biegnie prosto jak strzelił i dlatego łatwo można ją prześledzić na przestrzeni całych pięciu kilometrów. Jak się spodziewałem, Żory tam nie było.

W lewą stronę, w kierunku na Leningrad, droga tworzy coś w rodzaju długiej paraboli, której jeden koniec dotyka ostatnich domów naszego osiedla, drugi zaś miejscowości letniskowej Wilczy Ogon. Zatoka Fińska tworzy tu coś w rodzaju małej zatoczki, a obsadzona lipami szosa powtarza krzywiznę brzegu.

W linii prostej, łódką, z osiedla do Wilczego Ogona jest nie więcej niż kilometr, a szosą nazbiera się cztery.

Stojąc nad samą wodą, dosyć długo wpatrywałem się w te lipy.

Ponieważ byłem przeświadczony, że Żora wybrał się do Leningradu, zdawało mi się, że widzę pomiędzy pniami jakąś poruszającą się plamkę.

Przyszło mi do głowy, że muszę zabiec drogę uciekającemu chuliganowi wprost po wodzie i złapać go, zanim dotrze do Wilczego Ogona.

Przedtem już doszedłem do wniosku, że przy naszej kolosalnej szybkości ruchów możemy chodzić po falach jak po stałym lądzie. Teraz miałem wspaniałą okazję sprawdzenia tej hipotezy. W najgorszym razie nic nie ryzykowałem, ponieważ przy samym brzegu jest płytko, a na środku zatoczki woda nie mogła sięgać wyżej niż do piersi.

I niech pan sobie wyobrazi, że faktycznie poszedłem po wodzie.

Nawet nie wiem, z czym się da porównać wrażenie, jakiego doznałem, gdy stąpnąłem na pierwszą nieruchomą falę. Nie takie, jakie się czuje, gdy człowiek idzie po bagnistej okolicy, zaczyna się zapadać i pośpiesznie wyciąga nogi z trzęsawiska. I nie takie, jakie się odczuwa maszerując po wilgotnym piasku.


Właściwie się nie zapadałem. Szedłem jak gdyby po cienkiej błonie, która dość wyczuwalnie uginała się i sprężynowała pode mną. Przez cały czas miałem przy tym wrażenie, jak gdybym zaraz miał się zapaść, ale nim do tego dochodziło, już unosiłem nogę z niebezpiecznego miejsca.

Raz jeden, gdzieś na środku zatoki, zatrzymałem się i przerwawszy sprężynującą otoczkę zacząłem powoli pogrążać się w wodę. Ale puściwszy się w dalszą drogę, natychmiast znowu się na nią wydostałem.

W zależności od tempa marszu woda wyczuwalnie zmieniała dla mnie swoje cechy fizyczne.

Według moich obliczeń przebiegłem kilometr w ciągu dwóch i pół minuty. Niezły czas, jeżeli wziąć pod uwagę stłuczoną nogę.

Wydostawszy się na brzeg i przedzierając się ku szosie przez kępy olszyny uśmiechnąłem się nawet, wyobrażając sobie, jaką minę będzie miał Żora przy spotkaniu ze mną.

Jednakże nie miałem sposobności podziwiać jego zakłopotania, ponieważ nie było go na drodze.

Do tej pory nie wiem, co mi się przywidziało po drugiej stronie zatoczki.

Może była to po prostu ciemna plamka, migająca przed oczyma pod wpływem zmęczenia nerwu wzrokowego.

W drodze powrotnej do osiedla spotkałem kilka autobusów. Jeden szedł do Leningradu i był całkiem pusty, a dwa inne, jadące w przeciwnym kierunku, przysiadły na osiach pod ciężarem licznych pasażerów.

To mi przypomniało, że dzisiaj właściwie jest niedziela, dzień wolny od pracy, a ja zamiast odpoczywać, uganiam się za bandytą.

Wtedy po raz pierwszy zrozumiałem, o ile pojęcie „wolność” przeciwstawia się możliwości robienia wszystkiego, co się zechce.

Rzeczywiście mogłem robić wszystko, czego dusza zapragnie — nawet biegać po wodzie. Ale jednocześnie czułem się niemal więźniem zamkniętym w pojedynce. Wszyscy jechali się opalać, kąpać, gawędzić z przyjaciółmi, a ja nawet nikomu nie mogłem opowiedzieć o tych cudach, jakie mi się już przydarzyły.

Dopóki przebywałem w tym osobliwym stanie, nieraz powracałem do tej myśli.

Wolność to przede wszystkim możność swobodnego obcowania z ludźmi i bez tej możności wszystko inne traci wartość.

Rozmyślając o tym, niepostrzeżenie doszedłem do osiedla i zatrzymałem się w niepewności.

Dokąd iść? Do Andrieja Mochowa, żeby otrzymać odpowiedź na tamtą kartkę? Do domu, żeby coś przekąsić?


Głód zaczął mi już doskwierać. W ogóle zauważyłem, że i mnie, i Zorzowi o wiele częściej chciało się jeść niż to bywa w normalnych warunkach — może dlatego, że przez cały czas znajdowaliśmy się w ruchu.

I gdzie teraz szukać tego nieszczęsnego Żory?

Niemal biegiem dotarłem do stacji kolejki i przez jakiś czas go tam szukałem.

Dopiero co przybył pociąg z Leningradu i cały peron był pełen przyjezdnych i witających. Odświętnie ubrani mężczyźni i kobiety, młodzież z plecakami, kilku rowerzystów.

Zapewne na stacji panowało duże ożywienie, ale dla mnie to wszystko przedstawiało tłum manekinów, które zeszły z wystawy sklepu gotowych ubrań.

W pewnym miejscu, na schodkach prowadzących z peronu na drogę, stał dwuletni malec w ubranku marynarskim, podtrzymywany przez dziadka za ramię. Na okrągłej buzi chłopca zastygł radosny uśmiech, a o dwa kroki od niego wyciągali ręce szczęśliwi tata i mama.

Jak gdyby wszyscy powtarzali przed fotografem „na czas” ckliwą scenkę rodzinną: „Duduś wita tatusia i mamusię”.

Wówczas po raz pierwszy doznałem uczucia wstydu, że nie jestem taki jak inni.

Później to uczucie wciąż we mnie narastało. Ale po raz pierwszy zjawiło się właśnie wtedy na peronie.

Możliwe, że wyda się to nieco dziwaczne, ale okropnie mnie gnębiła myśl, że wszyscy wokół są dobrze ubrani, czyści i weseli, a ja błądzę pomiędzy nimi w brudnej i podartej piżamie, nie ogolony i zmęczony.

Wiedziałem, że nikt nie może mnie zobaczyć, ponieważ nieustannie byłem w ruchu, ale mimo wszystko nie udawało mi się przezwyciężyć uczucia zawstydzenia.

Rozejrzawszy się po peronie, wyszedłem na drogę do Leningradu, która biegnie tutaj całkiem równolegle do linii kolejowej, i zobaczyłem nareszcie Żory o jakichś osiemset metrów przede mną.

Rozpoczęła się gonitwa, która trwała całe dwie godziny.

Zresztą nie wiem, czy to można było nazwać gonitwą. Żora nie uciekał przede mną, nie wiedział, że usiłuję go dogonić.

Koło stacji „Sportowa”, znajdującej się w odległości sześciu kilometrów od nas, o mało co nie doścignąłem Żory, bo się zatrzymał, żeby obszukać kieszenie starszego jegomościa w szarym garniturze, o wyglądzie profesora.


Byłem w tym czasie o jakieś sto metrów od nich i ukryłem się w krzakach, bojąc się, że Żora mnie zauważy. Później zacząłem się przedzierać chaszczami, ale Żora już dokonał swojego dzieła, rzucił portfel jegomościa na ziemię i pomaszerował dalej.

Portfel nadal leżał na asfalcie, gdy przechodziłem obok poszkodowanego. Miał rozdartą calutką marynarkę.

W ogóle cała nienaturalność i nawet bezsensowność tego pościgu polegała na tym, że po prostu fizycznie nie byłem w stanie dogonić Żory, chociaż przez cały czas widziałem z daleka jego krępą postać w marynarce. Prześcigaliśmy samochody i autobusy, poruszaliśmy się szybciej od jakiegokolwiek środka transportu. Nie było siły na ziemi, która by mogła mi dopomóc.

Jak w epoce jaskiniowej, rezultat zależał wyłącznie od naszych nóg. A Żora miał przewagę, ponieważ z każdym krokiem coraz bardziej utykałem.

Byliśmy już niedaleko od następnej stacji, gdy zdarzyło się coś, co ostatecznie spowodowało, że zaniechałem pogoni.

<p>KATASTROIA KOLEJOWA</p>

Zaczęło się od dźwięku, który mnie zmusił do wytężenia uwagi.

Szedłem utykając wzdłuż nie kończącego się pociągu towarowego, gdy nagle skądś z daleka nadszedł i rozległ się niski, wciąż wzmagający się ryk. Do tego stopnia przypominało to grzmoty, że się zatrzymałem i popatrzałem na niebo. Ale nie było na nim ani jednej chmurki.

Pamiętam, że ryk ten nawet mnie przestraszył. Było w nim coś wszechogarniającego. Jak gdyby krzyczała sama ziemia. A ja miałem już dość wszelakich cudów i kosmicznych niespodzianek.

Następnie popatrzyłem w stronę parowozu, ujrzałem nieruchomy obłoczek pary obok komina i zorientowałem się, że te dźwięki wydobywają się z gwizdka. Maszynista uprzedzał zawiadowcę stacji o zbliżaniu się pociągu.

Bardzo długo szedłem wzdłuż wagonów. Na początku jechały lory załadowane granitem, potem kilka wagonów bydlęcych, trzy cysterny z naftą, znowu lory i znowu wagony.

Był to rzeczywiście nie kończący się pociąg i zanim dotarłem do połowy, znudziło mi się ściganie.

Może się wydawać dziwne, ale kiedy Żora i ja szliśmy dokądkolwiek, wcale nie czuliśmy, że się poruszamy z nadnaturalną prędkością.

Wydawało się nam, że wszystko inne stoi w miejscu, a my sami poruszamy się zaledwie z normalną szybkością.

Rzecz w tym, że „prędko” i „powoli” są to pojęcia czysto subiektywne.

Stąd też wyobrażałem sobie, że idę z normalną szybkością wzdłuż nie kończącego się pociągu, który stoi niemal bez ruchu. (W rzeczywistości poruszał się z szybkością czterdziestu kilometrów na godzinę.) Byłem już przy pierwszych wagonach, gdy do ryku syreny parowozowej dołączyły się pogwizdy o wyższych tonach. Miałem wrażenie, że wychodzą one spod kół.

Później, już przy tendrze, zobaczyłem w dole pod niewysokim nasypem staruszkę w szydełkowym kaftaniku, która ze zrozpaczoną miną wyciągała ręce do czegoś, co się znajdowało na szynach tuż przed parowozem.

Ponieważ szedłem przy samych wagonach, nie mogłem się zorientować, co to takiego.

Uszedłem jeszcze parę kroków i wyminąłem parowóz. Pamiętam, że owionęło mnie gorąco, gdy przechodziłem obok wału korbowego.

O dwadzieścia metrów od małych kółek na przedzie, nazywanych biegunkami, na torze stała cztero- czy pięcioletnia dziewczynka.

Raczej nie stała, ale biegła. Ale ponieważ dla mnie cały świat był pogrążony w bezruchu, wydawało mi się, że stoi w postawie biegnącej.

Zwyczajna dziewczynka. Słomiana grzywka nad czołem, króciutka sukienka ze sztucznego włókna, pulchne, niezdarne nóżki.

Popatrzyłem na dziewczynkę, na staruszkę, na maszynistę, który nie wiadomo dlaczego wysunął się niemal do pasa ze swego okienka, i poszedłem dalej.

Żora, jeszcze widoczny, znajdował się o jakieś pół kilometra przede mną.

Odszedłem dziesięć metrów i wtedy dopiero mnie oświeciło.

Co ja robię? Dokąd idę? Przecież z tyłu za chwilę nastąpi katastrofa!

Dziecko wpadnie pod pociąg!

Dopiero później się zorientowałem, jak do tego doszło. Na nasypie i jego zboczach zawsze w czerwcu dojrzewa mnóstwo poziomek. Chociaż administracja kolei zabrania wchodzenia na nasyp, okoliczni letnicy i dzieci wiejskie często je tutaj zbierają.

Z pewnością staruszka i dziewczynka właśnie to robiły. Później staruszka nagle zobaczyła z daleka pociąg i próbowała ostrzec wnuczkę, znajdującą się po drugiej stronie toru.

Ale dziewczynka nie zrozumiała i pobiegła w stronę staruszki.

Wszystko to było jasne, ale co teraz miałem zrobić?

Wiedziałem, że jeżeli po prostu zdejmę dziewczynkę z toru i postawię na trawie, to tak, jakbym naleciał na dziecko z szybkością kuli armatniej.

Pamiętałem, jak odrywały się oparcia krzeseł, gdy próbowałem je przestawić z miejsca na miejsce.

Muszę się przyznać, że poczułem gwałtowną nienawiść do głupiej staruszki. Z małym dzieckiem zbierać poziomki na torze kolejowym!

Moim zdaniem, za mało u nas łupi się grzywien za rozmaite wykroczenia przeciw przepisom…

Parowóz powoli, ale nieuchronnie zbliżał się do dziewczynki.

Staruszka i dziecko zastygły w całkowitym bezruchu, natomiast olbrzymia machina lokomotywy co sekundę nieuchronnie zdobywała następny centymetr. Na twarzy maszynisty widać było rozpacz i przerażenie. Zrozumiałem teraz, że gwizdy, które się dołączyły do ryku parowozu, były zgrzytem hamulców.

Najpierw przyszło mi do głowy, żeby spróbować unieść ją za sukienkę.

Ale jak tylko dotknąłem spódniczki, leciutki materiał zaczął się rozłazić.

Następnie zdecydowałem, że ściągnę piżamę i zawinę w nią dziewczynkę jak do worka. Zgoła zapomniałem, że już raz próbowałem zdjąć piżamę i, rzecz jasna, materiał również rozłaził mi się w palcach.

Sytuacja była dramatyczna. Zastygła w biegu dziewczynka, wykrzywiona rozpaczą twarz maszynisty, który nie miał ani cienia wątpliwości, że ją przejedzie, ciężkie zderzaki parowozu, zbliżające się nieuchronnie, i ja, nie mający pojęcia, jak się zabrać do tego małego jasnowłosego stworzenia.

Ale nie można było zwlekać. Jeszcze sekunda i pociąg zgniótłby dziecko.

Ostatecznie zdecydowałem się po prostu wziąć dziewczynkę na ręce.

Trudność polegała na tym, żeby jej nie uszkodzić zbyt szybkim ruchem.

Nieskończenie ostrożnie wsunąłem race pod pachy dziecka i powoli zacząłem podnosić jego kruche ciałko. Dziewczynka nadal pozostawała w pozycji biegnącej, gdy nóżki jej oderwały się od toru.

A szyny już odczuwalnie uginały się pod ciężarem parowozu.

Gdy okrągły, płaski zderzak był tuż-tuż, ostrożnie zacząłem unosić dziewczynkę w powietrze, sam pozostając na miejscu. Następnie zderzak oparł się o moje plecy, owionął mnie zapach gorącego smaru. Przeszedłem kilka kroków po torze, zszedłem z nasypu i po prostu opuściłem dziewczynkę na ziemię.

Nawet nie wiem, z czym można porównać to, co robiłem. Mniej więcej tak normalny człowiek niósłby miednicę nalaną po brzegi wodą.

Z boku to wyglądało, jak gdyby po prostu wiatr zdmuchnął z toru dziewczynkę tuż przed kołami pociągu.

Przez jakiś czas stałem przy niej patrząc, jak powoli opada na trawę. Na twarzy jej pojawił się wyraz przerażenia, które później ustąpiło miejsca zdziwieniu.

Chyba jej nie uszkodziłem.

Staruszka w dalszym ciągu stała jak wryta, maszynista wychylił się przez okienko jeszcze bardziej i patrzał teraz pod koła parowozu. Z pewnością sądził, że dziecko już się pod nim znalazło.

Czułem przypływ życzliwości dla niego. Chciało mi się go poklepać po wysmarowanym olejami ramieniu i oznajmić, że wszystko skończyło się pomyślnie.

Później popatrzyłem na szosę, szukając oczyma Żory. Ale przez ten czas zdążył mi zniknąć z oczu.

Już bez najmniejszej nadziei na to, że go doścignę, dotarłem do stacji „Odpoczynek”. W tym miejscu szosa się rozdwaja. Jedna odnoga zakręca ku zatoce, żeby się tam połączyć z szosą nadmorską, a druga prowadzi do Krasnoostrowa i dalej również do Leningradu.

Nie byłem w stanie odgadnąć, którą z nich wybrał się Żora.

Przez jakieś dziesięć minut błądziłem po stacji, spodziewając się gdzieś go spotkać. Chciało mi się pić i podszedłem do małej kolejki przy stoisku z wodą sodową. W czasie gdy sprzedawczyni nieruchomo odliczała resztę tęgiemu, spoconemu pomimo wczesnej godziny jegomościowi, wziąłem szklankę i usiłowałem sam sobie nalać wody bez gazu. Ale okazało się to dla mnie zbyt długą ceremonią. Nie doczekawszy, aż moja szklanka się napełni, postawiłem ją na ladę i wyrwałem drugą z rąk jegomościa.

Chętnie również bym coś zjadł, jako że tuż obok na stacji czynny był bufet. Jednakże nie mogłem się zmusić do wejścia do lokalu pełnego ludzi.

Znowu zaczął mnie ogarniać wstyd, że nie jestem taki jak wszyscy.

Porównałem swój ręczny zegarek z kolejowym. Zgadzał się co do sekundy. Mocno utykając, powlokłem się do domu.

Byłem w bardzo podłym nastroju. Po raz pierwszy przyszło mi do głowy, że w istocie życie ludzkie nie jest zbytnio długie — raptem jakichś osiemset miesięcy. A ponieważ żyłem trzysta razy szybciej, pozostałe trzydzieści lat przeżyję w ciągu jednego czy półtora miesiąca normalnego czasu. Obecnie mamy koniec czerwca, a w połowie sierpnia będę już zgrzybiałym staruszkiem i umrę.

Ale jednocześnie w moim wewnętrznym odczuciu będzie to całe trzydzieści lat z tym wszystkim, co składa się na ludzkie życie. Z nadziejami i rozczarowaniami, z planami i ich wykonaniem. I wszystko to dziać się będzie w całkowitej samotności. Przecież nie można uważać za kontakt tych wiadomości, które będę w stanie wymieniać z nieruchomymi manekinami — ludźmi…

Było dziesięć po ósmej. Za dwie normalne „ludzkie” godziny powinna wrócić z miasta Ania. Jak ją powitam? Jak jej dam do zrozumienia, że już nie istnieję w normalnym ‘ świecie minut i sekund? Co powie dzieciom o ich ojcu?

Były to gorzkie refleksje i kilkakrotnie w czasie tej wędrówki zdarzyło mi się westchnąć boleśnie.

W połowie drogi gwałtownie zachciało mi się spać. Przez jakiś czas wyszukiwałem w krzakach ukrytego przed oczyma postronnego miejsca, w którym mógłbym ułożyć się i zasnąć. Ale tutaj, wzdłuż linii kolejowej, wszędzie było mnóstwo ludzi i nie znalazłem nic odpowiedniego.

Nie wiadomo dlaczego przerażała mnie myśl o tym, że mogą mnie zobaczyć śpiącego.

Duży palec u nogi mocno spuchł i posiniał i w miarę jak zbliżałem się do domu, zaczęła mnie boleć cała stopa. Utykałem coraz bardziej i zanim się dostałem do naszego osiedla, musiałem kilkakrotnie usiąść, żeby odpocząć.

Jeszcze gdym się przekradał przez krzaki, starając się zbliżyć do Żory, zaczepiłem o jakiś sęczek i piżama rozdarła się tuż pod kołnierzykiem.

Później rozdarcie powiększało się coraz bardziej, aż w końcu na moich plecach pozostały dwie niczym nie złączone połówki piżamy. Zdjąłem je i wyrzuciłem.

W ogóle dotarłem do domu w dość mizernym stanie. Kulejący, zmęczony, głodny i nagi do pasa. Połknąłem łapczywie kawałek chleba i zwaliłem się na tapczan.

<p>NASTĘPNE SPOTKANIA Z MOCHOWEM</p>

Nieraz tak się przytrafia człowiekowi, że choć go oczekuje pilna i ważna sprawa, ni stąd, ni zowąd zaczyna się zajmować jakimiś głupstwami. Wie, że trzeba się zabrać do tej ważnej sprawy i mimo to traci czas na staranne naostrzenie ołówka, przypominanie sobie cytaty z niedawno przeczytanej książki i tym podobne.

Zazwyczaj dzieje się to z powodu wielkiego zmęczenia.

Gdy po paru godzinach ciężkiego snu podniosłem się z tapczanu w jadalni, zamiast od razu pójść do Mochowa i dowiedzieć się, czy odpisał na moją kartkę, zabrałem się do wkładania koszuli, którą znalazłem w łazience.

Ostatecznie nie było to już takie ważne, czy będę chodzić po osiedlu w koszuli, czy tylko w samych spodniach od piżamy. Tak czy owak nikt nie mógł mnie zobaczyć i zimno mi też nie było.

Ale gdy tylko spróbowałem wciągnąć na siebie koszulę, materiał darł się bezszelestnie i wkrótce po całym pokoju pływały, powoli opadające na podłogę, oderwane rękawy i poły.

Później usiłowałem owinąć nogę kompresem ogrzewającym (należało właściwie ochładzającym, jak się praktykuje przy złamaniach i zwichnięciach). Ale bandaż rozdzierał mi się w rękach i ostatecznie włożyłem pantofel wprost na bosą nogę.

Wtedy dopiero poszedłem do Mochowa.

Wychodząc z domu uświadomiłem sobie, jak bardzo w ciągu tego krótkiego czasu zdemolowane zostało nasze mieszkanie. W jadalni leżała wyważona rama okienna, w kuchni na podłodze rozsypane były odłamki butelki rozbitej przez Żory, wyrwane z zawiasów drzwi wejściowe poniewierały się w ogrodzie na trawniku.

Do Andrieja Andriejewicza dostałem się znowu przez okno gabinetu.

Przeskoczyłem przez parapet i zobaczyłem, że Mochow i jego żona Wala stoją przy stole. Oboje mieli takie miny, jak gdyby się czemuś przysłuchiwali.

Spodziewałem się, że znajdę na biurku przygotowaną dla mnie kartkę, ale jej nie było.

Wala miała w ręku nóż do krajania chleba. Pewnie przygotowywała śniadanie, gdy Andriej ją zawołał.

Przy mojej zwiększonej pobudliwości poczułem, jak narasta we mnie rozdrażnienie. Dlaczego nie odpowiedział na mój list?


Później spojrzałem na swój zegarek i serce mi zamarło. Pan rozumie, od czasu, jak byłem tutaj w gabinecie, upłynęły raptem c z t e r y normalne „ludzkie” minuty!

Moje rozmyślania przy garażu, bieg po falach przez zatokę, pościg za Żorą wzdłuż linii kolejowej, ocalenie dziewczynki i droga powrotna do osiedla — wszystko to się zmieściło w czterech zwykłych minutach.

Jasne, że Mochow nie zdążył się zorientować, o co chodzi. A ja już powróciłem po wszystkich swoich perypetiach i chcę dostać odpowiedź na mój list. Usiadłem na krześle i zacząłem się im przyglądać. Obie te żywe lalki nieskończenie powoli zwracały ku sobie głowy i nieskończenie powoli na ich twarzach rozpływały się uśmiechy.

Minęło piętnaście minut, zanim nareszcie uśmiechnęli się do siebie i Wala zaczęła otwierać usta. Z pewnością miała zamiar powiedzieć mężowi, żeby jej nie przeszkadzał w nakrywaniu do stołu.

Kiedy właziłem przez okno, spowodowany przeze mnie przeciąg uniósł z biurka zerwaną kartkę terminarza i przynajmniej przez dziesięć minut kartka spływała ukośnie do kąta pokoju.

Był to zaczarowany, śpiący świat, w którym ludzie i przedmioty żyli w jakiejś leniwej drzemce.

Wstałem, wziąłem maszynę z biurka i postawiłem ją na podłodze — niech Wala przekona się również, że to nie żarty. Wziąłem z nieruchomej ręki Andrieja ołówek i wielkimi literami napisałem na arkuszu ponad jego rysunkiem: „Żyję w innym czasie. Potwierdź, że przeczytałeś i zrozumiałeś, co tutaj zostało napisane. Napisz mi odpowiedź. Nie mogę cię słyszeć. Napisz natychmiast. W. Korostylew”. Ile czasu będzie potrzebował Andriej, żeby zrozumieć mój nowy list i napisać odpowiedź?

Chyba nie mniej niż jedną „ludzką” minutę. Nie mniej od moich pięciu godzin. Wyskoczyłem przez okno do ogrodu i podszedłem do sklepiku, żeby się zaopatrzyć jeszcze w masło i konserwy.

Niezbyt sobie przypominam, czym się później zajmowałem. Zdaje mi się, że te pięć godzin minęło dla mnie w jakimś dręczącym oczekiwaniu.

Dwa razy jadłem — znowu chleb z masłem i konserwy — włóczyłem się, kulejąc, po osiedlu, około godziny przesiedziałem trzymając nogę w miednicy z zimną wodą. (Bardzo długo się męczyłem, zanim napełniłem tę miednicę i zanim się przekonałem, że nie można jej przenosić z miejsca na miejsce. Gdy tylko próbowałem to uczynić, woda wyślizgiwała się z miednicy i powoli rozlewała się po kaflowej posadzce łazienki.) A dokoła mnie dalej trwał ów nieskończony ranek. Nie od razu uświadomiłem sobie, dlaczego tak ważne było dla mnie to, żeby Andriej się dowiedział, co się ze mną stało. Żeby w ogóle ktoś o tym wiedział.

Chodzi o to, że dla człowieka najstraszniejsza jest bezcelowość.

Możemy znosić rozmaite cierpienia i pokonywać wszelakie przeszkody, ale tylko wtedy, gdy wszystko to ma jakiś cel.

Prócz tego bardzo ważna jest dla człowieka swoboda decydowania o swoim losie. Niekiedy zdecyduje się iść na pewną zgubę. Ale musi to nastąpić w wyniku jego własnej inicjatywy. Człowiek wszędzie chce być panem okoliczności, nie zaś ich niewolnikiem.

I ja najwidoczniej też chciałem być panem swoich życiowych okoliczności. Jakaś siła wyrwała mnie ze zwykłego ludzkiego życia. Na razie, dopóki nikt o tym nie wie, pozostaję w sytuacji człowieka, który wpadł pod tramwaj. Ale ja nie chciałbym być ofiarą ślepego przypadku.

Chciałem, żeby ludzie wiedzieli o tym, co się ze mną stało; żebym mógł z nimi korespondować, w jakiś sposób zapanować nad sytuacją. Wówczas wszystko, co jeszcze może nastąpić, odzyskałoby sens. Nawet moja śmierć — jeżeli to przyspieszone istnienie w końcu mnie zabije… Rozmyślania te pochłonęły mi resztę czasu, jaki dałem Andriejowi Mochowowi na napisanie odpowiedzi. Mówiąc szczerze, spodziewałem się wszystkiego, tylko nie tego, co mi napisał na tym samym arkuszu kalki technicznej.

Andriej pochylił się nad biurkiem z ołówkiem w ręku, a Wala, na wpół odwrócona, stała przy drzwiach. Miała wygląd nieco przestraszonej.

Przelazłem przez parapet i pod swoim pismem zobaczyłem dwie nierówne linijki: „Wasilij Pietrowicz, daj pokój tym figlom. Pokaż się. Bądź co bądź, to niepoważne. Przeszkadzasz w pra…”

Właśnie kończył ostatnie zdanie.

Pamiętam, że byłem strasznie rozgoryczony. Figle! Niepoważne!

Wszystko, co przeżyłem i oglądałem w ciągu tego ranka — to tylko figle.

A niech ich! Zaraz im pokażę, co to za figle.

Później jednak wziąłem się w garść. A ja, czyżbym od razu uwierzył przyjacielowi, gdybym otrzymał od niego wiadomość, że żyje w innym czasie?

Przez kilka chwil kręciłem się po pokoju między nieruchomymi Walą i Andriejem, nie wiedząc, co mam właśnie robić. W końcu mnie oświeciło — to przecież takie proste! Usiadłem przy biurku obok Andrieja i przesiedziałem pięć minut bez ruchu.

Zobaczyli mnie oboje. Najpierw Andriej, później Wala. Andriej stał przy biurku, pochyliwszy się nieco. Kończył swój list. Później ciało jego zaczęło się wyprostowywać, a głowa zwracać w moim kierunku. Zresztą jeszcze wcześniej zwróciły się ku mnie jego źrenice.

Prostował się jakichś pięć albo sześć minut, a może nawet dziesięć. W tym czasie na jego twarzy odmalowała się cała gama uczuć. Zdziwienie, później przestrach — i na koniec niedowierzanie.

Pomimo wszystko wyrazistość twarzy ludzkiej jest zdumiewająca.

Leciutko rozszerzone oczy — może o jedną setną bardziej niż zazwyczaj — i macie zdziwienie. Dodajcie do tego nieco opuszczone kąciki warg — a na waszej twarzy wyrazi się przestrach. Zupełnie nieznacznie unieście wargi, i to już będzie niedowierzanie.

Zdziwienie i przestrach nastąpiły po sobie dość szybko, ale niedowierzanie utrzymywało się długo na twarzy Andrieja. Nie rozstawał się z nim jakichś piętnaście minut, stojąc przy mnie jak skamieniały. Od siedzenia bez ruchu zabolały mnie plecy.

Następnie zaczął nieskończenie powoli podnosić rękę. Chciał mnie dotknąć, żeby się przekonać, że to nie złudzenie.

A Wala po prostu się przelękła. Usta otwarła szeroko i oczy się jej rozszerzyły. Zaczęła całkiem odwracać się ku drzwiom — przedtem stała wpółodwrócona — później się zatrzymała i znów powolutku jęła zwracać głowę w moim kierunku. Ale wyraz lęku długo pozostawał na jej twarzy.

Bardzo mi trudno opisać, co czułem, gdy ręka Andrieja powoli, nieomal tak powoli, jak sunie po trawie cień wierzchołka wysokiego drzewa, zbliżała się do mojego ramienia.

W ogóle wydawał mi się nie nazbyt żywy i wrażenie wzmagało się tym bardziej, gdy się poruszał. Powolność jego ruchów podkreślała całą niezwykłość sytuacji. Gdyby Andriej i Wala nie ruszali się wcale, przypominaliby manekiny albo dobrze wykonane figury woskowe i to nie byłoby takie uderzające.

Później ręka Andrieja opadła na moje ramię. Liczyłem według tętna.

Dwadzieścia pięć uderzeń, jeszcze dwadzieścia pięć… Dwie minuty, trzy, cztery.

Zaczął boleć mnie również kark, ale usiłowałem siedzieć bez ruchu.

Zadziwiająco wyglądał proces doznawania wrażeń, rozciągnięty w czasie.

Ręka Andrieja opadła mi na ramię. Ale on jeszcze nie zdążył tego poczuć: twarz jego miała ten sam wyraz, co przed pięcioma minutami, chociaż ręka już mnie dotykała.

Liczyłem sekundy. Oto zakończenia nerwowe jego palców poczuły moją skórę. Wzdłuż pnia nerwowego do mózgu został wysłany sygnał. W którymś ośrodku otrzymana informacja nałożyła się na tę, którą poprzednio przekazał nerw wzrokowy. Do nerwów kierujących mięśniami twarzy pobiegł rozkaz.

Nareszcie się uśmiechnął! Proces został zakończony.

A raczej nie całkiem się uśmiechnął. Tyle, że ledwie dostrzegalnie zaczęły się podnosić kąciki ust. Ale to wystarczyło, żeby wyraz twarzy uległ zmianie.

Tam do licha! Nie od razu się zorientowałem, że jestem obecny przy bardzo interesującym doświadczeniu, udowadniającym materialność myśli.

Poruszałem się i w ogóle żyłem szybciej. Dlatego też szybciej myślałem.

Andriej zaś żył normalnie i w całkowitej harmonii z innymi procesami przebiegało również jego myślenie.

Później nagle wzrok jego przygasł. Nawet nie zdążyłem uchwycić momentu, w którym to nastąpiło. Ale słowo „przygasł” bardzo dokładnie oddaje to, co nastąpiło. Wciąż jeszcze spoglądał na mnie, ale oczy jego stały się inne. Coś w nich zniknęło. Zmatowiały.

Głowa zaczęła odwracać się w bok. Jak gdyby się na mnie obraził.

Dopiero po czterech minutach zrozumiałem, że po prostu chce się przekonać, czy Wala mnie widzi.

Ale zadziwiający był sam moment, gdy gasło jego spojrzenie. Od razu, jak tylko zaczął myśleć o Wali i na mgnienie oka przestał myśleć o mnie, wzrok jego, wciąż jeszcze na mnie skierowany, uległ przemianie. Stał się obojętny. Ta sama gałka oczna, ta sama błękitnawoszara źrenica z błękitnymi rozchodzącymi się kreseczkami, jednakże oczy stały się inne, zgoła niepodobne do widzianych przed chwilą.

Co tam mogło nastąpić, gdy przełączyła się myśl? Przecież nie zmienił się skład chemiczny gałki ocznej?

Może warto było posiedzieć jeszcze trochę, żeby Wala mogła podejść bliżej i też się przekonać, że istnieję.

Ale zbytnio dawała mi się we znaki moja chora noga. Jeszcze około dwóch godzin spędziłem w gabinecie Andrieja. Oczywiście, nie było mowy o jakimś bezpośrednim skomunikowaniu.

W ciągu tych dwóch godzin Andriej ostatecznie zwrócił się w stronę Wali, podniósł rękę, przywołując ją i ukazał miejsce, w którym mnie już nie było. A Wala zrobiła kilka kroków od drzwi do biurka. I tyle.

Dla nich moje dwie godziny były dwunastoma sekundami.

Na kalce Andrieja dopisałem jeszcze jedno słowo: „Pisz”.

I poszedłem.

Znowu chciało mi się spać. W ogóle zmęczenie następowało częściej niż w normalnych warunkach. Na mgnienie oka nawiedziła mnie myśl, żeby się położyć tutaj. Gdybym przespał pięć godzin, Wala i Andriej mogliby mnie widzieć w ciągu jednej swojej minuty.

Ale później, nie wiem dlaczego, poczułem strach przed położeniem się na kanapie w gabinecie Andrieja. To okropnie głupie, ale naraz mi się przywidziało, że te dwie prawie nie zdradzające oznak życia postacie, skorzystawszy z mojego snu, zwiążą mnie, i wtedy nawet nie będę mógł im nic napisać.

Innymi słowy, zaczynały mnie ponosić nerwy…

A równocześnie jąłem spostrzegać, że prędkość mojego życia stopniowo się powiększa.

<p>ZWIĘKSZENIE PRĘDKOŚCI</p>

Po raz pierwszy to zauważyłem patrząc, jak powoli spada nóż, gdy upuściłem go nad stołem w jadalni. Już przedtem różne rzeczy spadały bardzo leniwie, ale tym razem nóż spadał na stół jeszcze wolniej.

Później zwiększyły się trudności z wodą. Przedtem wystarczało mi dziesięć minut, żeby móc napełnić szklankę pod kranem w kuchni. Teraz szklanka napełniała się po dwunastu albo nawet czternastu minutach.

Z początku nie zwracałem na to zbytniej uwagi.

Po wyspaniu się i zjedzeniu obiadu poszedłem znowu do Andrieja Mochowa, żeby uzyskać wreszcie dowód na to, że uwierzył w moją egzystencję w innym czasie.

Rzeczywiście, na kalce czekała na mnie linijka: „Co mamy robić? Czy potrzebujesz pomocy?”

Andriej i Wala znowu stali przy biurku, jak gdyby się czemuś przysłuchiwali.

Później jeszcze dwukrotnie wymieniałem wiadomości z Andriejem.

Napisałem mu, że gdzieś w okolicy włóczy się Żora i że moja szybkość przez cały czas rośnie. Odpowiedział mi prośbą, żebym znowu mu się pokazał.

Jeszcze raz siedziałem w jego gabinecie przez dwie i pół godziny i znowu widzieli mnie oboje. W ogóle te spotkania były męczące. W żaden sposób nie mogłem sobie poradzić z rozdrażnieniem, jakie wywoływała we mnie powolność normalnych ludzi, poza tym stale ulegałem złudzeniom. Wydawało mi się, że te czy owe ruchy Wali i Andrieja mają coś wspólnego ze mną, a po sprawdzeniu okazywało się, że jest inaczej.

Na przykład — Andriej zaczynał podnosić rękę. Natychmiast decydowałem, że zamierza mnie dotknąć. Ale ręka mnie omijała. Minuta, druga, trzecia… Wówczas zaczynałem sądzić, że chce mi coś pokazać. Po jakichś pięciu czy sześciu minutach wyjaśniało się, że tylko poprawiał kosmyk włosów na czole.

W ogóle ani razu nie udawało mi się odgadnąć z góry, co będzie oznaczać ten albo inny ruch.

Właściwie te spotkania nie miały najmniejszego sensu. Mogliśmy się komunikować wyłącznie za pomocą kartek.

Miałem tyle wolnego czasu, że z początku nie wiedziałem, co z nim robić.

Był to paradoks, ale zrozumiałem, że człowiek po prostu nic, ale to nic nie może robić wyłącznie dla samego siebie. Nawet odpoczywać.

Weźmy książki.

Pewnego razu otwarłem tom Stendhala, ale natychmiast go odłożyłem.

Okazuje się, że nie czytamy po prostu dla czytania, ale z tajemną — niekiedy dla nas samych — nadzieją, że przez to czytanie staniemy się lepsi i mądrzejsi i że wszystko to, co dobre i mądre, będziemy mogli przekazać innym.

Z pewnością Robinson Cruzoe nie zabierałby się do czytania Biblii, gdyby nie miał nadziei, że kiedyś uda mu się wyrwać ze swojej wyspy. A ja właśnie czułem się takim samotnikiem — Robinsonem w nie zamieszkanej pustyni innego czasu. Kto wie, czy mi się uda powrócić do ludzi?

Oczywiście, dużo myślałem o owej sile, która doprowadziła mnie i Żory do tego strasznego stanu, i doszedłem do wniosku, że w mojej hipotezie o piorunie kulistym nie było nic nieprawdopodobnego. Niewątpliwie współdziałanie plazmy z reakcją rozpadu uranu mogło dać promieniowanie w swoich właściwościach zbliżone do radioaktywnego, ale jeszcze nie znane ludzkości. A nikt nie wątpi, że promieniowanie radioaktywne jest w stanie wpłynąć na procesy biologiczne…

Poczyniłem wiele obserwacji i ponieważ sądziłem, że w przyszłości będzie interesujące i ważne dla nauki wszystko to, czego doświadczył i co widział pierwszy człowiek żyjący przyśpieszonym życiem — zacząłem pisać pamiętnik.

Dotychczas mam przed oczyma niektóre fragmenty: „25 czerwca, godz. 8, min. 15,4 sek.

Zbadałem drogę promienia od muru ogradzającego elektrownię do zatoki. Cała przyroda w tym pasie żyje w przyśpieszonym tempie. Krzak piwonii, który został napromieniowany, wydał już duże kwiaty. Zazwyczaj kwitną one w początku czerwca.

Trawa w pasie działania promieni jest o dwa do trzech centymetrów wyższa niż gdzie indziej. Widać to dobrze, gdy się obserwuje z daleka i z boku, na przykład z dolnego konaru lipy po prawej stronie domu”. „25 czerwca, godz. 8, min. 16,55 sek.

Przed czterema godzinami z domu Juszkowów wyszedł ich starszy syn i obecnie przechodzi przez ogród. Gdy go obserwowałem po raz pierwszy, na każdy jego krok wypadało około trzech moich minut. Obecnie wypada około czterech. A więc przez cały czas ulegam przyśpieszeniu.

Z tą obserwacją zbiega się również inna. Woda stała się jeszcze gęstsza.

Stałem na fali w zatoce około pół sekundy nie zapadając się”.

„Ten sam dzień i godzina. 28 min.

Uderzyłem młotkiem w duży kamień w ogrodzie. Młotek się rozpłaszczył na placek, jak gdyby był z gliny. Jeszcze paroma uderzeniami zmieniłem go w kulę.

Drzewo zrobiło się miękkie jak masło. Grubą calową deskę udało mi się przeciąć w poprzek słoja z taką łatwością, jak gdybym krajał masło. Ale przy drugiej próbie nóż się stępił i wyciągnąłem go z trudem.

Widziałem w ogrodzie motyla, którego nie mogłem złapać. Ulatywał przede mną. A więc jeszcze jedno potwierdzenie faktu, że wszystko, co żyje, podlegało działaniu siły. Jednakże tylko istoty żyjące, ponieważ zegarek chodzi tak jak poprzednio.

Interesujące byłoby zbadanie, czy zwiększyła się szybkość rozchodzenia się fal elektrycznych i prądu elektrycznego w tej strefie. Niestety nie mam żadnych przyrządów…”

Gdy paroma uderzeniami o kamień przeobrażałem młotek to w kulę, to w rozpłaszczony placek, i robiłem to dotąd, aż żelazo zaczęło się kruszyć, orientowałem się oczywiście, że własności fizyczne metalu pozostały bez zmian, natomiast niewiarygodnie wzrosła energia moich ruchów.

W związku z tym przyszło mi do głowy, że w przyszłości, gdy ludzkość opanuje sposób przyśpieszenia życia, uzyska olbrzymią dodatkową władzę nad przyrodą.

Za pomocą prostych skrzydeł z aluminium czy plastyku człowiek, który otrzymał dawkę bodźca przyśpieszającego, będzie mógł się utrzymać w powietrzu dokonując kilkudziesięciu uderzeń skrzydłami na sekundę.

Ludzie nauczą się chodzić po wodzie. Nie będzie dla nich straszny upadek z niedużej wysokości, dlatego że przyśpieszenie swobodnego padania wyda się im nieskończenie powolne.

Wzrosną niezmiernie możliwości wytwórcze. Metal i drzewo staną się w ręku człowieka miękkie jak wosk, nie tracąc przy tym swojej odporności na działanie wszystkich pozostałych sił przyrody.

Pewnego razu po takich rozważaniach przyśnił mi się jakiś zadziwiający, szczęśliwy i radosny sen.

Śniło mi się, że stoję na środku ogromnej sali o matowo-perłowych wysokich ścianach zamykających ją z trzech stron. Stropu nie było. Przede mną na takiej samej perłowej posadzce leżały zwinięte rulony rysunków, ale nie z papieru, tylko z jakiegoś gładkiego żółtego materiału. Była to moja dopiero co ukończona praca.

Z lewej strony sala otwarta była na morze. Dzikie, groźne morze Północy toczące w moim kierunku legiony stromo spiętrzonych fal. Gdzieś na dole uderzały o niewidzialny dla mnie brzeg, a pod ich ciosami drżały mury i posadzka gmachu. Niebo też było blade, północne, okryte granatowymi, skłębionymi chmurami i tylko w dali na horyzoncie jaśniała czysta smuga nadchodzącego świtu. Ze wszystkich stron biła świeżość, siła i potęga. A ja, dopiero co ukończywszy niewiarygodnie trudne zadanie, czułem się całkowitym, suwerennym władcą tej ogromnej sali, w której stałem — i morza, i nieba, i całego stworzenia. I wiedziałem także, że ludzie — niezliczone mnóstwo ludzi żyjących poza ścianą tej sali i za burzliwym widnokręgiem — byli takimi samymi dumnymi władcami wszystkiego, co istnieje…

Coś jeszcze śniło mi się wówczas, ale zapamiętałem przede wszystkim owo uczucie władzy nad całą przyrodą, dzielonej ze wszystkimi ludźmi.

Po tym śnie przez kilka godzin chodziłem po nieruchomym osiedlu szczęśliwy i nawet nie odczuwałem dręczącej mnie przez cały czas samotności.

Zrozumiałem, że cała dotychczasowa historia była właściwie tylko niemowlęctwem ludzkości, że nadszedł czas, w którym człowiek zdoła zbudować dla siebie nie tylko nowe maszyny i urządzenia, ale i całkiem nowe fizyczne warunki egzystencji — nie te, którym podporządkowują się zwierzęta i świat ciał nieożywionych.

Były to zresztą moje ostatnie spokojne godziny. Ostatnie, ponieważ prędkość mojego życia przez cały czas rosła i zacząłem się czuć coraz gorzej.

Mniej więcej o ósmej dziewiętnaście spostrzegłem, że wszystko, co w osiedlu się poruszało, zaczęło się poruszać jeszcze wolniej. Oznaczało to, że ja sam zacząłem żyć jeszcze szybciej.

Powietrze jak gdyby bardziej zgęstniało, coraz trudniej było przezwyciężać jego bierny opór w czasie chodzenia. Woda z otwartego kranu nie wyciekała, ale formowała się w szklany sopel. Sopel ten można było odłamywać, w ręku długo pozostawał gęsty jak galareta i dopiero później zaczynał rozpływać się w dłoni.

Przez cały czas było mi gorąco i stopniowo zacząłem się pocić. Gdy się poruszyłem, pot momentalnie wysychał mi na twarzy i na całym ciele. Ale wystarczyło zatrzymać się na chwilę, żeby od razu zaczęła mnie oblepiać taka sama galareta, w jaką zmieniła się woda, tylko o wiele bardziej nieprzyjemna.

Wszystko to dałoby się znieść, ale równocześnie zaczęło mnie dręczyć nieustające pragnienie. Przez cały czas chciało mi się pić, a woda leciała z kranu zbyt wolno dla mnie.


Na swoje szczęście domyśliłem się jeszcze wcześniej, żeby otworzyć kran w wannie, ale w ciągu kilku moich godzin woda zaledwie pokryła dno. Wiedziałem, że na długo mi jej nie starczy i starałem się zaspokoić tym, co mogłem wydobyć z kranu.

Zadziwiające, że wówczas nie przyszło mi do głowy, żeby znaleźć gdzie indziej, w innym domu pełny czajnik lub nawet pełne wiadro. Nie wiadomo czemu zdawało mi się, że kran w kuchni i kran w łazience stanowią jedyne źródła, z których można czerpać wodę.

Później do pragnienia dołączył się głód. Mówiłem już wcześniej, że Żorze i mnie chciało się jeść znacznie częściej niż w normalnym życiu.

Zapewne zużywaliśmy zbyt wiele energii przy poruszaniu się. Teraz niemal bez przerwy żułem i w żaden sposób nie mogłem się nasycić.

A z jedzeniem było krucho. Ze sklepiku udawało mi się przynieść naraz tylko trzy bochenki chleba i parę puszek konserw — czyli tyle, ile można było wziąć w ręce. Walizek nie mogłem wykorzystać dlatego, że rączki urywały się przy pierwszym dotknięciu, z plecaka pozostały strzępy, gdy próbowałem go zdjąć z wieszaka w przedpokoju. (W ogóle im szybciej żyłem i poruszałem się, tym mniej trwałe stawały się rzeczy.) Ale trzy bochenki chleba i puszka byczków w pomidorach starczały mi tylko na trzy do czterech godzin, a później znów trzeba było iść do sklepiku.

Nigdy przedtem nie odczuwałem takiego ostrego, ssącego uczucia głodu — nawet podczas blokady Leningradu. Najstraszniejsze było to, że głodowałem z pełnymi ustami. Żułem i miałem wrażenie, że ani rusz mi to nie wystarcza, że jedzenie mnie nie nasyca. Później głód ustąpił przed upałem. Szybkość moja wciąż się zwiększała, osiedle zastygło w całkowitym bezruchu. Syn Juszkowów, który się przygotowywał do gimnastyki porannej, stał jak posąg.

Powietrze zgęstniało do konsystencji galarety. Ażeby iść, musiałem wykonywać rękoma ruchy pływackie, inaczej nie mógłbym przezwyciężyć tej zwartej ściany.

Trudno było oddychać, serce biło ustawicznie jak po stumetrówce.

Najstraszniejszy jednakże był upał. Dopóki leżałem bez ruchu, było mi po prostu gorąco, ale wystarczyło podnieść rękę, żeby natychmiast sparzyło ją niczym wrzątkiem. Każdy ruch parzył i gdy musiałem przejść parę kroków w zgęszczonym powietrzu, wydawało mi się, że idę przez palący samum pustyni. Leżałbym przez cały czas, gdyby „mnie nie dręczył głód i pragnienie.

Ale woda była w wannie, a pożywienie — w sklepiku.


W tym stanie kilka razy myślałem o Żorze. Czyżby i on doznawał podobnych cierpień?

Pamiętam, że o godzinie ósmej minut dwadzieścia dwie poszedłem do sklepiku.

Nie starcza mi barw, żeby opisać tę podróż.

Gdy wydostałem się z domu, zdawało mi się, że jeżeli pójdę przez nasz ogród nie ścieżką, ale po trawie, nie będzie mi tak gorąco. To oczywiście było złudzeniem, ponieważ nigdzie nie mogłem się ukryć przed upałem.

Upał był we mnie, w potwornej prędkości moich ruchów, które mnie samemu wydawały się nadzwyczaj powolne.

Byłem obnażony do pasa i to jeszcze potęgowało nieszczęście. Z początku przyszło mi do głowy, że powinienem łokciami zasłonić piersi, a dłońmi twarz. Ale okazało się, że jeśli nie będę pomagał sobie rękoma, nie zdołam się przebić przez gęste powietrze.

Kilka razy traciłem przytomność od upału. Wszystko dokoła robiło się czerwone, później bladło i pokrywało się szarą mgiełką. Następnie znów przychodziłem do siebie i szedłem dalej.

Z pewnością na dojście do sklepiku zużyłem jakieś trzy godziny.

Sprzedawca stał w dziwnej pozycji. Na jego wąsatej twarzy malowała się złość. W ręku trzymał wielki nóż do krajania mięsa, mierząc nim w półkę, na której stały konserwy.

Z pewnością zauważył, jak puszki byczków w pomidorach i wątróbki dorsza znikają jedna po drugiej, i postanowił przeciąć na pół niewidzialnego złodzieja.

Zadziwiające było to, że sam cud nie wywarł na nim zbytniego wrażenia, a raczej pochłaniała go troska o ukaranie rabusia i zahamowanie odpływu towaru.

W czasie gdy opuszczał się jego wielki nóż, zdołałbym wynieść cały sklep. Zresztą nie zdołałbym.

To dziwne, ale pomału moja siła przechodziła w bezsiłę. Przed czterdziestu albo pięćdziesięciu godzinami, gdyśmy szli z Żorą do Głuszkowa, wydawało mi się, że jesteśmy nieomal wszechmocni. Drzewo łamało się w naszych rękach bez najmniejszego oporu; nie sprawiłoby nam żadnej trudności gięcie podków w palcach.

Ale teraz przy coraz większym wzroście prędkości życia i naszych ruchów, nietrwałość rzeczy dała się poznać z innej strony. Niczego nie mogłem wziąć, wszystko się łamało; kruszyło, rozłaziło w rękach. Byłem bezsilny z nadmiaru siły.

Nie mogłem już zabrać ze sobą nawet bochenka chleba. Z takim samym powodzeniem mógłbym zdjąć większą garść piany wodnej z fali.

Chleb się rozłaził, gdy tylko się do niego dotknąłem, i nie mogłem go wziąć z półki.

Przez jakiś czas stałem obok sprzedawcy — nadal pozostawał tak samo nieruchomy — i jadłem chleb garściami. Znów bardzo chciało mi się pić.

Za sklepikiem znajdował się hydrant, ale zanimbym odkręcił kurek, zaczął pompować i doczekał się wody, minęłyby dwie-trzy moje godziny.

Ponadto bałem się, że odłamię wentyl kranu nieostrożnym ruchem.

Następnie wziąłem do rąk po puszce konserw i powlokłem się z powrotem.

Od razu przeszedłem na drugą stronę ulicy, ponieważ to przejście stanowiło dla mnie najtrudniejszą część drogi. Bałem się, że upadnę i nie wstanę, a przy parkanie czułem się bezpieczniej.

Przechodząc obok domu Mochowów, rzuciłem spojrzenie przez otwarte okno gabinetu. Andriej i Wala stali razem i patrzyli na biurko. Widocznie oczekiwali, że znów się zjawię.

Bicie serca rozlegało się w moich uszach jak dzwon i przy każdym ruchu ogłuszał mnie przenikliwy gwizd. Od strasznego pragnienia zaschło mi w gardle i całe osiedle to czerwieniało, to bladło w oczach.

Pamiętam, z jakim znękaniem patrzyłem na swojego przyjaciela. Nie mógłby mi w niczym pomóc, gdyby nawet wiedział o moich mękach. Nikt z ludzi nie mógł mi pomóc.

A w osiedlu wszystko żyło dawnym spokojnym życiem. Był wczesny ranek niedzielny, ludzie wybierali się na plażę, na jeziora. Nikt oprócz Andrieja i Wali nie widział mnie i nikt nie wiedział o tragedii, jaka się tutaj rozgrywała.

W domu zjadłem konserwy — blacha dawała się krajać nożem jak papier — napiłem się i zrobiłem notatkę w dzienniku: „Ta sama data, 25 minut 5 sekund po ósmej.

Najwidoczniej moja prędkość życia 900 razy przekracza normalną.

Może nawet więcej.

Od szosy w kierunku stacji idą mężczyzna i kobieta z dużą czerwoną walizą. Gdy dojdą do mojej furtki, już nie będę żył”.

Potem wlazłem do wanny i leżąc na brzuchu z zaciekłą rozkoszą zacząłem jeść gęstą galaretę — wodę.

Czekałem na śmierć. Żałowałem jedynie, że to nie ja sam świadomie poszedłem na taki eksperyment i że ta nieznana siła tylko zrządzeniem losu przypadła mi w udziale.

Pamiętam, że raptem przyszły mi do głowy strofy z Lermontowa: Pod Rosji śniegami wśród mrozów,

Pod piaskiem piramid w upale*…

Może dlatego, że palił mnie ten straszliwy upał, traciłem przytomność i trzymałem się tych wierszy jak tonący słomki.

Pod piaskiem piramid w upale…

A później usłyszałem jęk. Ludzki jęk.

Z pewnością ów jęk rozległ się ze trzy razy, zanim zrozumiałem, co to takiego.

Na podłodze w przedpokoju leżał Żora. Od razu poznałem go po pasiastej marynarce, chociaż marynarka była cała w strzępach i miejscami przepalona.

To zadziwiające, ale widocznie człowiek nigdy nie może się tak troszczyć o siebie, jak troszczy się o innych.

Nie rozumiem, skąd znalazły się we mnie siły, żeby wyjść z wanny i podczołgać się do Żory. Gdy go przewróciłem na plecy i zobaczyłem jego czerwone spuchnięte oblicze, zorientowałem się, jak sam musiałem wyglądać. To nie była twarz — obrzękła czerwona maska ze szparkami-

oczyma i czarnym kraterem ust.

Najprawdopodobniej wzrost szybkości zaskoczył go w odległości wielu kilometrów od osiedla. Poczuł, że coraz trudniej mu się poruszać, że nie może się napić i najeść, i przeraził się. Może próbował uzyskać pomoc od ludzi żyjących normalnym życiem i gdy zrozumiał, że niemożliwe jest uzyskanie od nich czegokolwiek, przypomniał sobie o mnie. Przypomniał sobie i zdecydował, że tylko ja potrafię go zrozumieć i pomóc mu.

Sądzę, że ostatnie metry w kierunku domu przebył już niemal oślepły, po omacku.

Wiedziałem, czego mu najpierw było potrzeba. Wciągnąłem go do łazienki i próbowałem emaliowanym kubkiem nabrać wody z dna wanny.

Ale kubek tylko ścinał długi wiór wody, który zaokrąglał się w powietrzu i powoli opadał z powrotem na dno.

Wówczas zacząłem zbierać wodę garściami i wpychać mu do ust.

Chciwie połykał tę galaretę.

Później oczy jego otwarły się nieco i pan wie, co w nich zobaczyłem?

Łzy. Łzy bólu. Był przecież mocno poparzony. Zerwałem z jego pleców dymiące strzępy marynarki i koszuli, wciągnąłem go do wanny i wsadziłem policzkiem w resztki wody na dnie. Później postanowiłem dać mu coś do zjedzenia. Nie wiem dlaczego, ale byłem pewien, że jeśli tego nie zrobię, po prostu za godzinę skona. Czułem to po samym sobie.

Wygarnąłem sobie z wanny kilka garści wody i zacisnąwszy zęby powlokłem się do sklepiku. Nie wiem dlaczego, ale byłem pewien, że dotrę tam i powrócę z konserwami dla Żory.

W ogrodzie wparłem się piersią w gęste powietrze i poszedłem na przebój. Pierś i ramiona paliły ogniem.

Po dojściu do furtki obejrzałem się. Przechodnie z czerwoną walizką byli o trzydzieści metrów ode mnie. Szli tutaj już tak długo, że przywykłem uważać ich nieomal za część krajobrazu. Naprzeciw mnie, w ogrodzie Juszkowów, stał ich syn z podniesionymi rękoma. Obok niego pracownica domowa Masza już przez kilka godzin pod rząd zdejmowała pieluszkę ze sznura.

Najtrudniejsze dla mnie było przejście ulicy. Zebrawszy wszystkie siły, zrobiłem jeden krok, później drugi. Pamiętam, że jęczałem przy tym dosyć głośno…

I wtem…

Nawet nie od razu pojąłem, co się dzieje.

Świeży wiatr owionął mi boki i ramiona, mężczyzna i kobieta z lewej strony ruszyli się z miejsca i rzucili się ku mnie z taką przerażającą szybkością, że zdawało mi się, że zwalą mnie z nóg swoją walizką.

Pieluszka wyrwała się z rąk Maszy i jak ptak poleciała w kierunku stacji.

Syn Juszkowa z szybkością sztukmistrza zaczął przysiadać i wyrzucać ręce w bok.

Jednocześnie uderzył mi w uszy bardzo głośny dźwięk fortepianu i szum przypływu w Zatoce.

Śpiący świat się obudził i runął na mnie.

Pamiętam, że pierwszym moim uczuciem był paniczny strach.

Zawróciłem i na oślep rzuciłem się przez ogród do domu.

Potykałem się i upadałem kilkakrotnie, wciąż mi się I zdawało, że biegnę zbyt powoli i w żaden sposób nie mogę uciec przed wszystkimi nieprawdopodobnie głośnymi dźwiękami i przerażająco szybkimi ruchami.

Na ganku potknąłem się i boleśnie stłukłem kolana, następnie wdarłem się do kuchni i zaczepiwszy nogą o próg rozciągnąłem się na podłodze.

A później w moją świadomość wdarł się oszołamiający, radosny, uderzająco życiodajny dźwięk.

Płynęła woda.

Płynęła z kranu w kuchni, sikała w wannie. Bryzgi leciały w powietrze i nad emaliowaną krawędzią wanny już się podniosła czerwona, zapuchnięta, oszołomiona fizjonomia Żory.

<p>ZNOWU ROZMOWA NA PLAŻY</p>

— A co dalej? — zapytałem niecierpliwie. — Co dalej było? Znaleźli pana w domu?

— Dalej było mnóstwo wszelakich różności. — Inżynier oparł się o poręcz ławki. — Przyjechała żona, z którą się rozstałem poprzedniego wieczora, znalazła Żory i mnie, wychudzonego, osmalonego, całego w sińcach i stłuczeniach, z tygodniową brodą. Oczywiście, że trudno jej było uwierzyć w moje wyjaśnienia. Ale później przyszli Mochowowie, opowiedzieli o moich listach, o maszynie, która skakała po biurku, o moich błyskawicznych pojawieniach. A jeszcze później się wyjaśniło, że i w osiedlu, i na stacji, i na szosie było wielu świadków przygód moich i Żory. Brunet, którego Żora potrącił, leżał z lekkim wstrząsem mózgu w willi u znajomych. Pracownica domowa Masza widziała jakieś dziwne cienie, które kilkakrotnie przebiegały przez ulicę i słyszała dziwny gwizd.

Maszynista pociągu towarowego dostał dyscyplinarkę za nieusprawiedliwione zatrzymanie pociągu… Ale nie to jest najciekawsze.

Najciekawsze jest to, że wszystko, co się przydarzyło mnie i Zorzowi, miało miejsce w ciągu dwudziestu minut. Może dwudziestu jeden. Pan rozumie, w ciągu tego czasu można przywitać się z sąsiadem, zapytać, jak mu się udała wczorajsza wyprawa na ryby, i wypalić z nim papierosa…

Gdyby nie moje wizyty u Mochowa, nikt by nawet nie wiedział o tym wszystkim, co się nam przydarzyło. Zadziwiające, nieprawdaż?

— Zadziwiające — potwierdziłem. — Nawet nie chce się wierzyć.

Chociaż sam słyszałem o widmach w Zatoce Fińskiej.

Zamilkliśmy obaj.

Na brzegu już robiło się ludno. Z tyłu za nami, na werandzie domu wczasowego, kelnerki dzwoniły łyżkami. Przygotowywano się do śniadania. Dźwięki były przenikliwe i czyste, jak zazwyczaj o świcie.

— Ale teraz już nie ma kwestii, czy to było, czy nie było w rzeczywistości — powiedział Korostylew. — Utworzono już grupę naukowców.

— A Żora? — zapytałem. Korostylew się uśmiechnął.

— Na razie leży w sanatorium. Mówi, że chce się zapisać do szkoły wieczorowej i zostać fizykiem… Kto wie, może będą z niego ludzie?

— Tak — powiedziałem. — Jakie perspektywy otwierają się w związku z tym zjawiskiem! Na przykład podróże międzygwiezdne. Dawniej nawet nie mogliśmy marzyć o tym, żeby odwiedzić inne galaktyki. Nie starczyłoby na to żadnego ludzkiego życia. A teraz, skoro można przyśpieszyć życie, można je oczywiście i zwalniać. Wówczas człowiek zdoła się dostać na inną galaktykę.

— Możliwe — zgodził się Korostylew. — Ale nie to jest najważniejsze.

Pan rozumie, nauka teraz przeżywa skok. Energia atomowa, półprzewodniki, urządzenia cybernetyczne. I my mniej więcej wyobrażamy sobie, czego się można spodziewać po tych trzech dziedzinach. Ale zgoła nic nam nie wiadomo o tych nowych rewolucyjnych odkryciach, jakie niewątpliwie nastąpią w najbliższych dziesięcioleciach. Takich na przykład jak te promienie. W ciągu całej swojej historii człowiek udoskonalał tylko narzędzia pracy, ale ani razu nie usiłował świadomie ulepszyć głównego narzędzia, jakie zapewnia mu władzę nad przyrodą — swojego własnego ciała. Właściwie w ciągu czterech tysięcy lat cywilizacji pozostało ono najmniej udoskonalone ze wszystkich rzeczy, jakie posiadamy. Fizyczna budowa ciała nawet nieco się cofnęła w tym czasie. Obecnie przeciętny człowiek nie może dokonać tego, co mógł pierwotny — na przykład, przebiec dwadzieścia kilometrów z upolowanym jeleniem na grzbiecie. Ale teraz sytuacja ulegnie zmianie.

Za sto lat ludzie będą żyć w komunizmie zgoła inaczej, niż my sobie to dzisiaj wyobrażamy.

Milczeliśmy jeszcze chwilę. Nad zalaną przez słońce plażą unosił się nie milknący grzmot przypływu. Na mgnienie oka usiłowałem sobie wyobrazić, że fale zatrzymały swój nieprzerwany bieg, a mewa nad brzegiem zamarła w locie.

Ale to nie nastąpiło. Człowiek jeszcze się nie stał gospodarzem Czasu i wszystko działo się w odwiecznej, swojskiej dla nas harmonii. I jednocześnie każda kropla wody, każde ziarenko piasku kryło w sobie nowe, nie odgadnione możliwości.


Przełożył J. Litwiniuk


ROZMOWA NA PLAŻY

<p>ROZMOWA NA PLAŻY</p>

— Nieraz mi się zdaje, że wszystko to było jedynie snem — powiedział inżynier trąc w zamyśleniu czoło. — Chociaż jednocześnie wiem z całą pewnością, że wtedy nie spałem… Ale co tu gadać! Już rozpoczęto badania naukowe, powołano całą grupę specjalistów. Mimo to jednak…

Uśmiechnął się, a ja zacząłem mu się bacznie przypatrywać.

— Problem polega na tym, że zazwyczaj uważamy rytm, w jakim przebiegają nasze procesy życiowe, za jedyny możliwy. W istocie sprawa jest nieco bardziej skomplikowana. Wie pan, co mam na myśli?

W odpowiedzi wybąkałem coś o teorii względności. Bogiem a prawdą, niewiele o niej wiedziałem… Uśmiechnął się znowu.

— Właściwie myślałem o czymś innym. Niech pan spróbuje sobie wyobrazić, co by się stało, gdybyśmy zaczęli żyć szybciej. Nie poruszać się, ale właśnie żyć. Istoty ziemskie poruszają się z różną prędkością — od kilku milimetrów do kilkudziesięciu kilometrów na godzinę. W Szkocji podobno istnieje gatunek much latających z szybkością samolotu. Ale ja nie to mam na myśli. Nie ruszać się prędzej, ale prędzej żyć.

— Jednakże wiele stworzeń rzeczywiście żyje szybciej niż człowiek — odparłem usiłując sobie przypomnieć to, czego mnie nauczono w szkole z biologii. — Na przykład pierwotniaki. Pantofelki, o ile pamiętam, żyją tylko dwadzieścia cztery godziny. Niektóre wiciowce nawet krócej.

Mój rozmówca pokręcił głową.

— Po prostu żyją krócej od nas. Ale nie szybciej. — Zamyślił się. — Z pewnością trudno będzie panu uzmysłowić sobie to, o czym mówię… Czy pan nic nie słyszał o wypadkach, jakie zaszły w tym roku w okolicach letniska Lebiażje?

— Owszem. Miesiąc temu było sporo sensacji w Leningradzie. Ale nikt nie potrafił tego jakoś sensownie wytłumaczyć. Coś tam bają o duchach, o dziewczynce, którą jakiś niewidzialny człowiek podobno wrzucił pod pociąg, czy też spod niego wyciągnął, o jakichś kradzieżach w sklepie… A pan wie coś więcej na ten temat?

— Poniekąd. Byłem jednym z tych duchów.

— ???

— Jeżeli pan sobie życzy, mogę opowiedzieć.


— Ależ naturalnie! — zawołałem. — Coś takiego! Umieram z ciekawości!

Rozmowa odbywała się na plaży, w małej miejscowości letniskowej Dubułty, oddalonej od Rygi o pół godziny jazdy koleją.

Przez cały wrzesień mieszkałem nad samym brzegiem morza w tamtejszym domu wczasowym i zawarłem znajomość ze wszystkimi jego mieszkańcami. Tylko o jednym z nich — wysokim szczupłym blondynie — wiedziałem bardzo niewiele. Było to tym dziwniejsze, że od pierwszego spotkania poczuliśmy do siebie coś w rodzaju sympatii.

Obaj lubiliśmy wczesnym rankiem, na dwie godziny przed śniadaniem, spacerować po plaży całkowicie pustej o tej porze. Korostylew — takie było nazwisko blondyna — wstawał wcześniej i wypuszczał się w kierunku Bułduri. W czasie gdy wychodziłem na brzeg, on już stamtąd powracał. Spotykaliśmy się na bezludnej plaży, kłanialiśmy się sobie, uśmiechaliśmy się i każdy szedł swoją drogą.

Po każdym z takich spotkań mieliśmy (przynajmniej ja miałem) wrażenie, że warto byłoby zatrzymać się na chwilę i pogawędzić.

Pewnego ranka zastałem Korostylewa przy jakichś dziwnych zajęciach.

Inżynier siedział na ławce, po czym przykucnął i zaczął wodzić palcem po piasku. Twarz jego wyrażała maksymalne skupienie. Uspokoił się po parokrotnym dokonaniu tej czynności. Później zobaczył lecącego motyla i również powiódł ręką w powietrzu, jak gdyby kiwał nią na pożegnanie.

Wreszcie podskoczył kilkakrotnie.

Zakaszlałem, żeby mu dać znać o swojej obecności. Spojrzenia nasze się spotkały i obaj speszyliśmy się nieco.

Korostyłew roześmiał się i kiwnął ręką:

— Niech pan podejdzie bliżej. I niech pan nie myśli, że zwariowałem.

Zbliżyłem się do niego i wszczęliśmy rozmowę, w ciągu której opowiedziana została historia wypadków, jakie niedawno zdarzyły się w Zatoce Fińskiej.


KOROSTYLEW ZACZYNA SWOJĄ OPOWIEŚĆ

PIERWSZA GODZINA W ZMIENIONYM ŚWIECIE

<p>KOROSTYLEW ZACZYNA SWOJĄ OPOWIEŚĆ</p> <p>PIERWSZA GODZINA W ZMIENIONYM ŚWIECIE</p>

… — Przede wszystkim muszę wyjaśnić, że jestem z zawodu inżynierem. Specjalizowałem się w termodynamice. Mam już za sobą aspiranturę i obroniłem pracę kandydacką na Politechnice Moskiewskiej, ale mimo to jestem raczej praktykiem niż teoretykiem. Dlatego nie wszystko jest dla mnie jasne w tym, co mi się niedawno przydarzyło.

Mówiąc ściślej, zajmuję się wyposażeniem turbin parowych dla elektrowni słonecznych. Mieszkam z rodziną w lesistej okolicy nad brzegiem Zatoki Fińskiej. Pracuję w instytucie badań naukowych, którego bazę stanowi niewielka elektrownia słoneczna o wyłącznie doświadczalnym znaczeniu. Obok niej pobudowane jest osiedle, w którym wszyscy mieszkamy. Nasz domek, otoczony niedużym ogrodem, mieści się na samym końcu ulicy łączącej szosę nadmorską ze stacją kolei podmiejskiej. Jest to właściwie jedyna ulica osiedla.

Naprzeciw naszego domu znajduje się willa docenta Mochowa. To mój przyjaciel. On również pracuje w instytucie. Tuż obok — sklep spożywczy albo raczej sklepik, w którym wszyscy zaopatrujemy się w żywność.

Z tyłu, pomiędzy oknami naszego domu i terenem elektrowni, nie ma już żadnych zabudowań. Rośnie tam niewysoki zagajnik, którego jakoś nie ruszono w czasie budowy…

Stało się to w niedzielę dwudziestego piątego czerwca. Poprzedniego wieczoru żona i dwóch moich synów wybrali się do Leningradu na nowy film indyjski. Chcieli, żebym pojechał z nimi, ale ja zamierzałem popracować sobie w domu.

Umówiłem się z Anią, że zostawi chłopaków na niedzielę u babci, a sama wróci pociągiem o dziesiątej rano.

Podrzuciłem ich na dworzec, wstawiłem wóz do garażu i usiadłem za biurkiem.

Zasiedziałem się przy nim dosyć długo. Przyjaciele dzwonili, żebym wpadł do nich posłuchać nowych nagrań. Ale miałem jeszcze jedno pilne obliczenie i nie poszedłem.

Koło północy rozpoczęła się burza. Lubię patrzeć, jak się błyska, więc podniosłem się zza biurka, podszedłem do okna i odsunąłem story.

Pamiętam, że burza była solidna. Deszcz tak mocno walił o gałęzie drzew w ogrodzie, że się pod nim uginały, a bijące o dach strumienie sprawiały wrażenie dalekiej kanonady. Okno gabinetu wychodzi wprost na elektrownię, i parę razy widziałem, jak wierzchołki lip za parkanem i dach budynku, w którym się mieści reaktor, na moment rozbłyskiwały błękitnym światłem.

W pewnej chwili ukazała się w polu mojego widzenia błękitnawa, na poły przezroczysta kula wielkości średniej dyni, drgająca i fosforyzująca.

Zjawiła się w gęstwinie drzew po lewej stronie domu. Przypominała nieco płaszcz meduzy, wypływającej z głębi morza.

Pierwszy raz w życiu widziałem coś podobnego.

Tak blisko przepłynęła koło werandy, że sądziłem, iż się o nią rozbije, ale potoczyła się ku budynkom elektrowni. Śledziłem ją, co było bardzo łatwe, ponieważ w tym czasie zmieniła kolor i zrobiła się jaskrawożółta jak żelazo wyjęte z formy. Uderzyła o dach budynku reaktora, odbiła się impetem, uderzyła jeszcze raz, i nie to, żeby pękła albo wybuchła, ale jakoś tak wsiąkła w dach.

Zląkłem się, że od razu wybuchnie pożar, więc wybiegłem na ganek i okrążyłem dom, żeby zobaczyć, czy coś nie zagraża elektrowni. Jednakże na dachu głównego budynku, który doskonale widziałem z ogrodu, nie dało się zauważyć najmniejszych oznak pożaru. Wszędzie panowała cisza.

Ukośne strugi deszczu nadal cięły trawę i drzewa. Po pół minucie stania pod ścianą domu i solidnym zmoknięciu wróciłem do gabinetu.

Było już późno. Położyłem się spać i następnego ranka zaczęły się sprawy, o których właśnie będę opowiadał.

Obudziłem się koło ósmej i zdziwiłem się, że tak długo spałem.

Zazwyczaj wstajemy o szóstej. Burza skończyła się w nocy. Widziałem przez okno kawałek błękitnego nieba i gałązkę lipy rosnącej w ogrodzie spod samym domem. Patrząc na nią ucieszyłem się, że dzień jest bez wiatru. Liście były zupełnie nieruchome.

Wkrótce poczułem coś niezwykłego w całej atmosferze pokoju. Przede wszystkim do moich uszu nieustannie dobiegały jakieś dziwne szmery. Jak gdyby ktoś w pobliżu przedkładał z miejsca na miejsce wielkie płachty papieru.

Był to nierównomierny szelest, który czasami przycichał, a później znowu przybierał na sile.

Naraz uświadomiłem sobie, że nie słyszę normalnego wyraźnego cykania, jakie powinno było dochodzić z wielkiego antycznego zegara, który dostałem po dziadku. Zegar ten nie stanął ani razu za mojej pamięci i myśl, że mógł się zepsuć, była dla mnie szczególnie przykra.

Wyskoczyłem z łóżka i tak jak byłem w piżamie, podszedłem do okna, które w sypialni nie wychodzi na ogród, tylko na Zatokę.


Odsunąwszy story, rzuciłem okiem na brzeg i asfaltową szosę, odwróciłem się i podszedłem do zegara. Po tym krótkim spojrzeniu przez okno został we mnie jakiś niepokojący osad. Fala zalewająca piasek, dwaj przechodnie na skraju szosy, motocykl pędzący po asfalcie — wszystko to było takie jak zazwyczaj, i jednocześnie jakieś dziwne. Otworzyłem drzwiczki zegara, żeby zobaczyć, co się z nim dzieje — był to staroświecki werk szwajcarskiego pochodzenia, w rzeźbionej dębowej szafce.

Otworzyłem drzwiczki… i osłupiałem.

Proszę sobie wyobrazić, co zobaczyłem. Wahadło osadzone na długim i grubym pręcie mosiężnym n i e z w i s a ł o pionowo. Odchylone było niemal poziomo w lewo, czyli znajdowało się w punkcie najbardziej odległym od równowagi!

Pamiętam, że w dzieciństwie, jako dwunastoletni chłopak, często marzyłem o tym, żeby dokonać jakiegoś cudu. Na przykład, podskoczyć i nie opaść od razu na ziemię, ale zawisnąć w powietrzu. Albo podnieść kamyk, podrzucić go tak, żeby nie upadł, tylko zatrzymał się w powietrzu.

Skakałem więc dziesiątki razy, ale natychmiast upadałem na ziemię w całkowitej zgodzie z prawem grawitacji. Jednak te niepowodzenia nie obdzierały mnie z moich marzeń. Wyobrażałem sobie, że nie dziś, to jutro raptem zdołam się uwolnić od krępującej mnie siły przyciągania i wówczas… Wówczas fantazja rozwijała się zgoła niepowstrzymanie.

Szybowałem nad ziemią, przelatywałem granice, pomagałem powstańcom arabskim w szturmach na francuskie karabiny maszynowe, uwalniałem z ciemnicy więźniów kapitalizmu i w ogóle zmieniałem świat od podstaw.

Każdy z nas w dzieciństwie marzył o jakichś cudownych skrzydłach, o czapce niewidce…

I oto ujrzałem, jak mój chłopięcy cud stał się rzeczywistością. Wahadło naszego zegara uwolnione było od siły przyciągania. Masa ziemska przestała na nie działać. Unosiło się w powietrzu.

Nie wiem, jak by się zachował ktoś inny na moim miejscu. Co do mnie, byłem zupełnie oszołomiony, zgnębiony i przez jakie pół minuty gapiłem się na wahadło. Później potrząsnąłem głową i przetarłem oczy.

Zegar stał, jednakże wahadło przybrało skrajnie lewą pozycję. Było to nieprawdopodobne, ale prawdziwe.

Mimochodem spojrzałem przez okno i to, co przez nie ujrzałem, przyprawiło mnie o dreszcze.

W czasie gdy patrzyłem na wahadło, widok nie zmienił się ani na jotę.

Wciąż ta sama fala toczyła się na brzeg — zapamiętałem ją po kipiącym, zawiniętym ku dołowi grzebieniu — dwoje pieszych na drodze znajdowało się w tej samej pozycji, w jakiej ich pozostawiło wówczas moje przelotne spojrzenie. Również motocyklista pozostawał w tym samym miejscu.

Pamiętam, że najbardziej zdumiał mnie motocykl. Był to „Iż-49” i ciągnął z szybkością ponad pięćdziesiąt na godzinę — orientowałem się po sinawym dymku z rury wydechowej, snującym się na dość dużą odległość od tłumika. Motocykl pędził i stał równocześnie. Stał i nie przechylał się ani trochę, znowuż w absolutnej niezgodzie z prawami równowagi.

Doszedłem do wniosku, że śpię i wszystko to śni mi się po prostu. Jak to zwykło się czynić w powieściach, uszczypnąłem się w lewą rękę i krzyknąłem z bólu. Nie, to nie był sen.

— Zabawne — powiedziałem do siebie, chociaż dla mnie wcale to nie było zabawne, ale raczej straszne.

Raz jeszcze zlustrowałem pokój i wyjrzałem przez okno.

— Jestem inżynier Korostylew — powiedziałem na głos. — Wasilij Pietrowicz, lat trzydzieści pięć, a dzisiaj mamy niedzielę, dwudziestego piątego czerwca.

Nie, ja nie mogłem zwariować. Byłem przy zdrowych zmysłach.

Z sercem zamierającym ze strachu wyszedłem z pokoju, przekręciłem klucz w sionce i pchnąłem drzwi prowadzące do ogrodu. Nie poddały się naciskowi. Wówczas pchnąłem silniej i nacisnąłem ramieniem.

Rozległ się trzask i drzwi wyrwane z zawiasów upadły na werandę.

Popatrzyłem na nie w osłupieniu. One również zachowywały się inaczej niż dotychczas.

Co do trzasku, był to pierwszy normalny dźwięk, jaki owego ranka dobiegł do moich uszu. Uświadomiłem sobie, że gdy znajdowałem się w pokoju, przez cały czas otaczało mnie dziwne milczenie, przerywane tylko szmerami.

Nie znajdując żadnego wytłumaczenia na to, co się stało z drzwiami, poszedłem ścieżką w kierunku niewysokiego parkanu, dzielącego nasz ogród od szosy. I tu znowu zaczęło się coś dziwnego. Gdy już byłem przy furtce, poczułem, że trudno będzie mi się zatrzymać. Miałem wrażenie, jak gdyby niosła mnie naprzód siła bezwładności, jaką odczuwa się na przykład zbiegając ze stromych schodów. Z trudem „zahamowałem” przy parkanie i wyszedłem na ulicę.

Spokój panował w domkach naszego osiedla. Za parkanami suszyły się pieluszki. Z olbrzymiej królewskiej topoli, rosnącej przy domu Mochowa, płynął mocny i świeży zapach. Poranne słońce świeciło jaskrawo na czystym po burzy niebie.

Sądząc z pochylenia trawy i z tego, jak uginały się gałęzie topoli, można było przypuścić, że wieje dość silny wiatr. Ale ja go nie czułem. Było mi gorąco.

Po chwili czekania przy furtce podszedłem do motocyklisty.

Pamiętam, że gdy się do niego zbliżałem, słyszałem wybuchy silnika.

Ale nie takie jak zazwyczaj, tylko w o wiele niższej tonacji. Coś jak gdyby oddalone grzmoty. Ale jak tylko się zatrzymałem, dźwięki te się zmieniły na powrót w taki sam szmer, jaki mnie niepokoił, gdy się jeszcze znajdowałem w domu.

Motocyklista — opalony chłopak o wydatnych kościach policzkowych — siedział na siodełku, lekko nachylony do przodu i zapatrzony przed siebie z typowym dla kierowców skupieniem. Nie zauważył mnie.

Wyglądał zupełnie normalnie, jeżeli nie brać pod uwagę tego, że się wcale nie ruszał. Dotknąłem silnika i cofnąłem rękę: był gorący. Później zrobiłem jeszcze większe głupstwo — usiłowałem strącić motocyklistę.

Nie wiem, dlaczego mi to strzeliło do głowy — widocznie uważałem, że skoro się nie porusza, to powinien upaść, a nie stać wbrew wszelkim prawom fizyki. Wparłem się oburącz w tylne siodełko i nacisnąłem niezbyt mocno. Na szczęście nic z tego nie wyszło. Jakaś siła ciągle utrzymywała motocykl w tej samej pozycji.

Zresztą specjalnie się o to nie starałem. Byłem zbyt przygnębiony i wytrącony z równowagi.

Upłynęło kilka minut, zanim spostrzegłem, że motocykl się jednakże się porusza, chociaż bardzo powoli. Zobaczyłem v to patrząc na tylne koło.

Do opony przylgnął kawałek smoły, a do niego z kolei przylepiła się zapałka. Gdy się kręciłem wokół motocykla, zapałka powoli przesunęła się z góry na dół.

Przykucnąłem i zacząłem oglądać koło. Stoi mi w tej chwili przed oczyma. Zielona obręcz, okryta gęstym kurzem, nieco zardzewiałe szprychy, stara popękana opona.

Długo wpatrywałem się w to koło, jak gdyby w nim znajdowało się rozwiązanie tych wszystkich zagadkowych przemian, jakie zaszły w świecie.

Później wstałem i zacząłem oglądać kierowcę. Obszedłem motocykl i stanąłem o jakie pół metra przed nim. Chłopak mnie nie widział.

Nachyliłem się nad nim i zawołałem mu do ucha:

— Halo, słyszy mnie pan?

Nie słyszał.


Machnąłem mu ręką przed samymi oczyma. To również nie wywarło na nim najmniejszego wrażenia. Po prostu nie istniałem dla niego.

Przednie koło doszło nareszcie do mnie — poruszało się z szybkością nie większą niż centymetr na sekundę — i oparło się o moje kolano. Z początku słabo, później coraz silniej napierało na mnie, aż musiałem się cofnąć.

Zupełnie oszołomiony, powlokłem się ku dwojgu pieszym.

Stwierdziłem, że jak tylko zaczynam się ruszać, z miejsca zrywa się gwałtowny wiatr, który natychmiast ustaje w momencie, gdy się zatrzymuję. Zapewne działo się to i wcześniej, ale nie zwróciłem na to uwagi.

Przechodnie — młoda brunetka i starszawy jegomość z plecakiem — stali o jakieś pięćdziesiąt metrów od motocykla. Zresztą oni też niezupełnie stali, szli, a raczej posuwali się strasznie powoli.

Zużywali dwie albo trzy minuty na zrobienie jednego kroku. Pozostająca z tyłu noga nieskończenie pomału oddzielała się od asfaltu i zaczynała się przenosić ku przodowi. Nieskończenie pomału przenosiło się ciało i środek ciężkości przemieszczał się na drugą nogę. Podczas gdy dokonywali tego kroku, mogłem ich obejść dookoła osiem albo dziesięć razy.

Najprawdopodobniej był to ojciec z dorosłą córką. Wydawało mi się, że ich znam — mieszkali w samotnym domku o pięć kilometrów od osiedla i przychodzili do nas po prowiant.

Oni również nie wyglądali na zaniepokojonych. Gdy znajdowałem się przy nich, kobieta odwróciła głowę i zaczęła patrzeć w kierunku mężczyzny.

Pamiętam, że kilkakrotnie obchodziłem ich dookoła, próbowałem do nich zagadać i nawet dotykałem ręki mężczyzny.

W pewnej chwili usiadłem w rowie bardzo blisko kobiety i przesiedziałem tak pięć albo dziesięć minut. Odniosłem wrażenie, że nareszcie mnie zauważyła. W każdym razie zaczęła niebywale powoli zwracać głowę ku miejscu, w którym siedziałem, i później, gdy już wstałem i odszedłem, głowa jej pozostawała jeszcze długo zwrócona w tym kierunku. Spoglądała na miejsce, w którym mnie już nie było, a później twarz jej zaczęła przybierać wyraz lekkiego zdziwienia. Brwi podniosły się z lekka i oczy jej nieco się zaokrągliły.

Była przystojna, ale niestety przypominała manekin w sklepie gotowych ubrań. Zwłaszcza z powodu tego zdziwionego spojrzenia.

Później powoli poszedłem na plażę, ściskając skronie rękoma.


Zapytywałem samego siebie, co by to mogło znaczyć. Może to jakaś nowa bomba wybuchła w okolicy letniska? Może nasza planeta przeleciała przez jakieś zagęszczenie materii kosmicznej, które zatrzymało lub spowolniło wszystko na ziemi? Ale dlaczego ja pozostałem taki sam jak poprzednio? Może mam gorączkę albo po prostu śnię?

Jednakże rozumowałem całkiem logicznie i w żadnym razie nie spałem.

Bolał mnie palec, oparzony o silnik motocykla, i już zdążył się na nim uformować pęcherzyk surowicy. W ogóle wszystko dookoła było zbyt rzeczywiste, żeby mogło się śnić.

W stanie snu czy też majaczenia — w efemerycznym świecie „na niby” zgoła nie wszystko bywa dostępne dla człowieka. Czasem nie może uciec przed pościgiem, czasem, na odwrót, nie jest w stanie doścignąć uciekającego. Zawsze istnieją jakieś ograniczenia. A tutaj wszystko było proste i naturalne. Stałem na brzegu zatoki, za plecami miałem nasz dom — gdybym zechciał, mogłem się obejrzeć za siebie, by go zobaczyć.

Mogłem usięść i wstać, wyciągnąć rękę albo ją opuścić. Nikt mnie nie gonił i ja też nikogo nie ścigałem.

Niemniej jednak byłem jedynym poruszającym się człowiekiem w zatrzymanym, skamieniałym świecie. Jak gdybym trafił na ekran filmu wyświetlanego w niesamowicie zwolnionym tempie.

Zbliżyłem się do wody i z rozmachem uderzyłem nogą w nieruchomą falę. Nie był to najmądrzejszy odruch w mojej sytuacji. Przecież miałem na sobie ranne pantofle. Odniosłem wrażenie, że uderzyłem o płytę kamienną. Jęknąłem, podskoczyłem i zatańczyłem na jednej nodze łapiąc się za palce drugiej.

Woda również nie była taka jak dotychczas.

Nie pamiętam dokładnie, co później wyrabiałem. Zdaje się, że miotałem się po brzegu, wykrzykując jakieś bezsensowne słowa, domagające się, żeby „to” ustało, żeby wszystko wróciło do normy. Chyba były to dla mnie najtrudniejsze chwile i w czasie owego napadu rozpaczy rzeczywiście byłem bliski obłędu.

Później siły mnie opuściły i ległem zmęczony na piasku tuż nad samą wodą. Najbliższa fala nieskończenie powoli szła ku mnie. Patrzałem na nią tępym wzrokiem, siedząc bez ruchu na mokrym piasku. Niebywale powoli, niby roztopione szkło potoczyła się do mnie — strach mnie ogarnął, gdy patrzyłem na jej przybliżanie — ogarnęła stopy, kolana i biodra. Przeszło jakieś dziesięć minut, nim biodra moje znalazły się w wodzie, napięcie wzmogło się do ostateczności i omal nie krzyknąłem.

Ale wszystko się zakończyło pomyślnie. Fala po jakichś pięciu minutach, a ją siedziałem na miejscu w mokrej piżamie.

Później poczułem, że wszystkie te cuda po prostu mi się znudziły i uprzykrzyły. To, co się stało, było całkowicie niewytłumaczalne dla mnie w danej chwili — i dla tego zgoła nie do wytrzymania.

Wstałem i powlokłem się do domu. Bardzo chciałem się ukryć przed wzrokiem nieruchomych ludzi z osiedla. Żywiłem skrytą nadzieję, że jeżeli zasnę, to po pewnym czasie znów się obudzę w ruchomym i normalnym świecie.

— Ale wybaczy pan — przerwałem inżynierowi — kiedy to wszystko się działo?

— W tym roku, dwudziestego piątego czerwca.

— A więc to wszystko wydawało się panu?

— Nie. To było w rzeczywistości.

— Ale przecież ja także sobie przypominam dzień dwudziestego piątego czerwca — wzruszyłem ramionami z niedowierzaniem. — I nie tylko ja, pamięta go wiele innych osób. Może to się ograniczyło do pańskiego osiedla. Ale i wówczas coś podobnego nie przeszłoby bez echa. Wszędzie by o tym mówiono. I gazety pisałyby o tym.

Inżynier pokręcił głową przecząco:

— Tylko ja jeden mogłem to zauważyć. Ale niech pan słucha dalej.


INŻYNIER SPOTYKA NIEZNAJOMEGO

<p>INŻYNIER SPOTYKA NIEZNAJOMEGO</p>

W naszym ogrodzie, jak się idzie w kierunku domu, po lewej strome furtki rośnie kilka gęstych krzaków jaśminu. W tym jaśminie ukryta jest potężna psia buda. Jeden z moich, przyjaciół, wyjeżdżając na delegację, zostawił nam na lato niemieckiego owczarka. Dla tego owczarka zbiliśmy budę z desek, a później znajomy nasz po powrocie zabrał swojego psa i buda opustoszała.

Wiosną i latem synowie moi wykorzystują ją do zabawy w Indian.

Teraz zaś, idąc ścieżką do domu, zobaczyłem raptem, że z budy sterczą czyjeś nogi w wielkich buciorach, zdeptanych I utytłanych w mokrej ziemi.

Jak wszyscy posiadacze domków, nie lubię gdy nieznajomi bez pytania wchodzą do naszego ogrodu. Poza tym zaskoczyła mnie dziwna poza owego człowieka i zapytywałem siebie, co on może robić w tej budzie.

Zdążyłem już bowiem zapomnieć o wszystkich nieprawdopodobnych przygodach owego dnia.

Zbliżyłem się do krzaków i zacząłem patrzeć na owe nogi.

I oto nagle usłyszałem ludzki głos. Po raz pierwszy w ciągu tego całego ranka, w dziwnym ani na chwilę nie ucichającym szeleście zabrzmiały autentyczne ludzkie słowa:

— Zostawcie… Zostawcie… — bełkotał nieznajomy.

Później dobiegło mnie kilka przekleństw i znów to samo:

— Zostawcie…

— Słuchaj pan — powiedziałem — proszę wyjść! Niech pan wyjdzie natychmiast! Nogi zadrgały i nieznajomy ucichł. Przykucnąłem, pociągnąłem go za but i powiedziałem:

— No, niech pan szybciej wyłazi. Pan jeszcze nie wie, co się stało.

Nieznajomy kopnął mnie i zaklął.

Płonąc niecierpliwością, chwyciłem go oburącz za nogę, wytężyłem wszystkie siły i wyciągnąłem mężczyznę z budy.

Przez pewien czas patrzyliśmy na siebie ze zdumieniem. On — leżąc na wznak, ja — siedząc przy nim w kucki.

Był to krępy, dobrze zbudowany młodzian dwudziestopięcio- albo dwudziestosiedmioletni o bladej, niezdrowej cerze. Miał zadarty nos i szare maleńkie, wystraszone oczki.

Patrząc na jego potężne bary zdziwiłem się, że tak łatwo udało mi się wyciągnąć go z budy. Chyba dlatego, że nie miał się o co zaczepić.


— Słuchaj pan — powiedziałem wreszcie — coś się stało z naszą Ziemią. Rozumie pan?

Podniósł się, usiadł na trawie i bojaźliwie wyjrzał przez rzadkie sztachety na szosę. Z naszego ogrodu widać było nieruchomego mężczyznę i kobietę na drodze.

— Ano, popatrz — powiedział z przerażeniem. — Popatrz.

Następnie przewrócił się na brzuch i znowu usiłował wczołgać się do budy. Ledwie go przytrzymałem.

Potem szeptem — licho wie dlaczego właśnie szeptem — zaczęliśmy rozmowę.

— Cały świat stanął — wyszeptałem. — I skąd ten dziwny szmer?

— A ten na rowerze — powiedział chłopak. — Widziałeś tego typa na rowerze?

— Jakiego typa?

— A tam, jednego. W koszulce. Strąciłem go. Okazało się, że na ścieżce za willą Mochowa spotkał rowerzystę, stojącego nieruchomo w miejscu, i zrzucił go z roweru.

— A dlaczego pan to zrobił? — zapytałem i od razu przypomniałem sobie, że sam również chciałem przewrócić motocykl.

— A po co on tak? — odparł nieznajomy i zaklął soczyście.

Czas jakiś przesiedzieliśmy przy budce, opowiadając sobie nawzajem, co każdy z nas widział.

— A gdzie pan był, jak się to wszystko zaczęło? — zapytałem.

— Ja?… Tutaj.

— Gdzie tutaj? W ogrodzie?

Stropił się.

— Nie… Tam — zrobił nieokreślony ruch ręką w kierunku Zatoki.

— A gdzie niby? Na plaży?

Wskazywał to w tę, to w przeciwną stronę i w żaden sposób nie mogłem się od niego wywiedzieć, gdzie go zaskoczyły te wszystkie cuda.

— A więc to wszystko się rozpoczęło o świcie — powiedziałem.

— O świcie — potwierdził i zaklął.

W ogóle klął niemal co drugie słowo i wkrótce przestałem na to zwracać uwagę.

— No dobrze — powiedziałem wstając. — Chodźmy do domu i zjedzmy coś. A później wybierzemy się popatrzeć, co się stało. Pójdziemy do Głuszkowa. Możliwe, że ogarnęło to tylko nasze osiedle, a gdzie indziej wszystko jest w porządku.

Nagle poczułem ostry głód.


On wstał również i zapytał niepewnie:

— Do jakiego domu?

— No tutaj.

Obejrzał się bojaźliwie.

— A jeżeli nas złapią?

— Kto złapie?

— No, ten… co tu mieszka.

— Ja tutaj mieszkam — wytłumaczyłem. — To mój dom.

Miał wyraźnie zakłopotaną minę. Później roześmiał się nagle.

— Dobra. Idziemy.

Wszystko wyglądało zagadkowo — i to, że mi nie chciał wyjaśnić dokładnie, gdzie był nocą, i ten jego nieoczekiwany uśmiech. Ale wówczas byłem w takim stanie, że nie zwracałem uwagi na te dziwactwa.

W czasie gdy konsumowaliśmy w kuchni kanapki i zimną baraninę, z uszanowaniem spoglądał na lodówkę „ZIŁ”, pralkę elektryczną i suszarkę do naczyń.

— Nieźle ci się żyje — powiedział. — Gdzie pracujesz?

Odpowiedziałem, że w fabryce, i z kolei zapytałem, czym on się zajmuje. Powiedział, że pracuje w sowchozie „Głuszkowo”. Sowchoz znajduje się w odległości ośmiu kilometrów od naszego osiedla. Chłopcy moi jakiś czas chodzili tam do szkoły i znam prawie wszystkich tamtejszych robotników. Ani razu jednak nie widziałem tam tego faceta, doszedłem więc do przekonania, że kłamie.

Gdyśmy wychodzili z domu, popatrzył w górę z grobową miną:

— I słońce także…

— Co słońce także? — zapytałem.

— I słońce stoi. — Ukazał mi cień domu na ścieżce. — Jak było, tak i zostało.

Dom nasz jest tak zbudowany, że okno mojego gabinetu i okna pokoju dziecinnego wychodzą na południe, a drzwi wyjściowe na północ. Latem około ósmej rano, gdy wychodzę do pracy, cień dachu pada wprost na krawędź klombu georginii.

Dzisiaj, gdy wychodziłem po raz pierwszy, żeby popatrzeć na nieruchomego motocyklistę, cień sięgał dokładnie do pierwszego krzaczka. Zauważyłem to machinalnie, mimo stanu podniecenia, w jakim się znajdowałem.

Obecnie krawędź cienia znajdowała się na tym samym miejscu, chociaż od tamtej chwili minęły co najmniej dwie godziny.

Wynikało stąd, że słońce stanęło. A raczej ustał obrót ziemi dookoła osi.


Mieliśmy dość powodów, żeby zwariować.

Pamiętana, że przez jakiś czas dreptaliśmy w miejscu, patrząc to na słońce, to na nieruchomą granicę cienia.

Później postanowiliśmy się wybrać do Głuszkowa. Wróciłem do pokoju, zrzuciłem ranne pantofle, włożyłem sandały i poszliśmy.

Nie wiem nawet, po cośmy tam szli. Najpewniej dlatego, że w żaden sposób nie mogliśmy usiedzieć w miejscu i czekać na dalszy bieg wypadków. Chcieliśmy działać.

Poza tym po prostu nie wiedzieliśmy, czym się teraz będziemy zajmować.


WYPRAWA DO GŁUSZKOWA. PIERWSZE NIEPOROZUMIENIA

<p>WYPRAWA DO GŁUSZKOWA. PIERWSZE NIEPOROZUMIENIA</p>

Była to dziwna podróż.

Gdyśmy ruszyli w drogę i ostrość pierwszych wrażeń po tych wszystkich cudach stępiła się nieco, zacząłem dostrzegać rzeczy, które poprzednio uszły mojej uwagi.

Po pierwsze — obaj z wielką trudnością stawialiśmy pierwsze kroki.

Mieliśmy takie uczucie, jak gdybyśmy stawiali ten krok w wodzie albo w innym równie zagęszczonym środowisku. Trzeba było dość mocno napinać mięśnie biodra. Później to uczucie znikło i szliśmy już normalnie.

Po drugie, przy każdym kroku nieco zawisaliśmy w powietrzu. I znów, jak gdybyśmy poruszali się w wodzie. Szczególnie ja to odczuwałem, ponieważ w ogóle mam chód nieco podskakujący.

Zdawałem sobie sprawę, że w oczach postronnego obserwatora wyglądam na tancerza, który nie idzie, ale wykonuje nieskończoną serię długich i płynnych skoków.

Wydawało mi się również, że powietrze zgęstniało. Jak gdyby nalano do niego jakiejś zawiesistej mikstury, która nie odebrała mu przejrzystości ani przydatności do oddychania, jednakże je mocno zagęściła.

Wreszcie wiatr. Zrywał się, jak tylko zaczynaliśmy się poruszać, a gdyśmy się zatrzymywali, momentalnie ucichał…

Po wyjściu na szosę wyminęliśmy dwoje pieszych — mężczyznę i kobietę. Mój towarzysz — nazywał się Żora Buchtin — obszedł ich z daleka, schodząc nawet w tym celu do przydrożnego rowu. W ogóle z początku bardzo się obawiał wszystkich nieruchomych postaci, jakie trafiły się nam po drodze.

Za ostatnim domkiem osiedla skręciłem z drogi i podszedłem do krzaka olchy, żeby ułamać kijaszek na drogę. Ująłem dość grubą gałąź i szarpnąłem. Gałąź oddzieliła się tak łatwo, jak gdyby nie wyrastała z pnia, ale była po prostu do niego przyklejona jakimś słabiutkim klejem kancelaryjnym.

Spróbowałem wówczas oderwać gałąź młodziutkiej lipy rosnącej obok i gałąź ta równie znalazła się w mojej ręce.

Jak gdyby tylko czekała, aż przyjdę i zabiorę ją z miejsca, w którym wyrosła.

Wszystkie pozostałe gałązki również oddzielały się od lipy bez najmniejszego oporu. Nie zrywałem ich, ale po prostu zdejmowałem z pnia.


A więc świat nie tylko się zatrzymał, ale również zmienił swoje cechy fizyczne. Powietrze zgęstniało, ale ciała stałe utraciły swoją zwartość.

Mógłbym ogołocić to drzewko z gałęzi z taką samą łatwością, z jaką dziewczęta zrywają płatki stokrotek powtarzając: „Kocha, lubi, szanuje”.

Na ścieżce prowadzącej do sowchozu — poszliśmy nią, żeby skrócić sobie drogę — spotkaliśmy rowerzystę, strąconego przez Buchtina. Rower leżał w trawie, a młody chłopak stał obok, trzymając się za ramię, z wyrazem bólu i zdumienia na twarzy.

Oczywiście nie mógł pojąć, co za siła zrzuciła go na ziemię.

Zostawiając rowerzystę, który pomału przychodził do siebie, ruszyliśmy dalej. Zobaczyłem jakiegoś ptaszka w locie i zatrzymałem się, żeby go obejrzeć.

Chyba był to szczygieł. Wisiał w powietrzu przez jakąś chwilę, następnie wykonywał powolne i dosyć drętwe machnięcia skrzydełkami i odrobinę posuwał się naprzód. W ogóle lot nie przebiegał płynnym ruchem, ale serią krótkich i słabych zrywów.

Mogłem wziąć ptaka w ręce, ale bałem się go uszkodzić.

Za lasem rozpoczynały się pola oziminy oraz łąki, od których mocno i przyjemnie pachniało koniczyną. W tym miejscu zeszliśmy ze ścieżki na polną drogę. Zauważyłem, że kurz wzbijany przez nasze nogi wisiał w powietrzu bardzo długo — nie mogliśmy się nawet doczekać, aż opadnie.

Nie będę opisywać szczegółowo całej naszej podróży do Głuszkowa.

Nie dała bowiem żadnych efektów. Po prostu przyszliśmy do sowchozu i przekonaliśmy się, że wszystko dzieje się tutaj podobnie jak w osiedlu.

Z początku szliśmy dość szybko, później, gdy coraz silniej zaczął mnie boleć palec zraniony o falę, zacząłem utykać.

Z powodu niedzieli w sowchozie panowała zupełna pustka. Ani w warsztacie naprawczym, ani przy biurze nie spotkaliśmy żywej duszy.

Tylko koło pompy na okólniku dla bydła zastygła jakaś postać z wiadrem w ręku.

Nie wiem po co, ale poszliśmy do szkoły. Tuż przy niej stał dyrektor sowchozu Piotr Iljicz Iwanienko, korpulentny blondyn, ubrany w cajgowe spodnie i letnią marynarkę. Przez otwarte okno wyglądała kobieta w chustce. Rozmawiali o czymś.

Kobieta machnęła ręką — widocznie wyrzekała się czegoś czy zaprzeczała. Ale ja i mój towarzysz widzieliśmy ten gest nieskończenie długo. Zdawało się nam obydwóm, że kobieta zamierza się na Iwanienkę.

Wyglądało to dosyć zabawnie.

Piotr Iljicz zastygł z otwartymi szeroko ustami, uniósłszy gęste siwiejące brwi.

Żora, który się zatrzymał z obawą w przyzwoitej odległości od dyrektora, pokazał na niego palcem:

— Zgłupiał!

— Niby dlaczego? — zapytałem.

— A po co tak robi? — Żora kiwnął w stronę Piotra Iljicza i rozwarł usta, przedrzeźniając go.

Nie wiadomo dlaczego ogarnęła mnie złość.

— Wcale nie zgłupiał — powiedziałem. — Coś się przydarzyło z całą Ziemią. Jakaś katastrofa. Czy pan rozumie?

Żora milczał.

— Stało się coś takiego, co spowodowało, że cały świat porusza się wolniej. A myśmy pozostali bez zmiany. Albo może na odwrót…

Wymówiłem to „na odwrót” bez specjalnej myśli, a potem nagle ugryzłem się w wargę.

A co, jeśli rzeczywiście na odwrót? Jakiś niejasny domysł, jakieś olśnienie przeszyło moją świadomość. Porównałem szybkość fali w zatoce, szybkość motocykla i w końcu szybkość słońca na niebie. Świat zwolnił swój ruch, ale w tym zwolnieniu istniała pewna konsekwencja.

Słońce, ruch wody, ludzie — wszystko to zwolniło równomiernie swoje tempo.

Złapałem Żorę za rękę i usiadłem na ławce koło chaty, zmuszając mojego towarzysza, żeby zajął miejsce obok. Później wpatrzyłem się w zegarek na ręku, którego nie zdejmowałem od wczorajszego wieczoru…

Przez całe pięć minut — liczyłem według swego pulsu — patrzałem na wskazówkę sekundnika. Przekonałem się wreszcie, że się porusza i że w tym czasie posunęła się naprzód o jedną sekundę.

Sekunda — i moich, choćby nawet przybliżonych, pięć minut!

W ciągu tej sekundy kobieta spierająca się z dyrektorem sowchozu opuściła rękę, a Piotr Iljicz zamknął usta.

Wynikało z tego, że świat zwolnił swój rytm trzystakrotnie. Albo na odwrót, my dwaj przyśpieszyliśmy swój rytm w tej samej proporcji.

Ale na twarzy Piotra Iljicza, na twarzach wszystkich ludzi, jakich widzieliśmy od rana, nie było widać żadnego niepokoju. Nikt z nich nie wyglądał na zdziwionego, przerażonego, zakłopotanego. Wszyscy spokojnie zajmowali się swoimi sprawami.

A więc coś dziwnego i niewytłumaczalnego spotkało nas samych, a nie tych, którzy nas otaczali.

Myśl ta sprawiła mi niemałą ulgę. Mimo wszystko są to dwie różne rzeczy: przypuszczać, że niebezpieczeństwo grozi tobie jednemu, albo też myśleć, że podlegają mu wszyscy ludzie, cały ród człowieczy. W ostateczności ja i Żora jakoś się z tego wykaraskamy. Byleby coś podobnego nie przydarzyło się całej Ziemi.

— To pan i ja staliśmy się nienormalni — powiedziałem do mojego towarzysza podróży. — A ludzie pozostali tacy sami, jak byli.

Żora patrzał na mnie tępym wzrokiem.

— To nas coś przyśpieszyło, rozumie pan? Zaczęliśmy się poruszać i żyć szybciej, a ludzie żyją normalnie.

— Normalnie!.. Też wymyśliłeś! — Uśmiechnął się z niedowierzaniem i wstał z ławki. — No popatrz. — Ruszył naprzód. — Ja idę, a on stoi. I jeszcze gębę rozdziawił. (Piotr Iljicz w tym czasie znowu zaczął nieskończenie powoli otwierać usta.) — A ty mówisz „normalnie”.

— No i co z tego? Po prostu my bardzo szybko się poruszamy i reagujemy. Dlatego nam się wydaje, że wszyscy inni są nieruchomi.

Szliśmy z powrotem z sowchozu do naszego osiedla i usiłowałem wytłumaczyć Żorce ten rozdział fizyki klasycznej, który traktuje o zagadnieniach ruchu i prędkości.

— Nie ma prędkości absolutnej, czy pan rozumie? Prędkość ciała oblicza się w stosunku do innego ciała, które warunkowo uważamy za nieruchome. I sądząc z tego, cośmy zaobserwowali, zmieniła się nasza prędkość w stosunku do Ziemi. A u innych ludzi została taka sama jak przedtem. Dlatego właśnie nam się wydaje, że stoją w miejscu…

Patrzył na mnie nieufnie, jak ktoś, komu usiłują wmówić zleżały towar.

— Niech pan sobie wyobrazi na przykład, że jedzie pan autem z szybkością sześćdziesięciu kilometrów na godzinę. Jest to przecież pańska szybkość w stosunku do Ziemi, nieprawdaż? A jeżeli obok jedzie drugi wóz z szybkością pięćdziesięciu kilometrów, to w stosunku do niego pańska szybkość będzie wynosić już tylko dziesięć. No, czy nie tak?

Zmarszczył się i zaczął sapać, kombinując z wysiłkiem.

— A na szybkościomierzu?

— Co na szybkościomierzu?

— Ile tam będzie?

— Na szybkościomierzu pańskiego wozu oczywiście będzie sześćdziesiątka. Ale to tylko w stosunku do Ziemi…

— Ale będzie sześćdziecha! A ty mówisz, że dziesięć. — Uśmiechnął się jak ktoś, komu się udało skompromitować przeciwnika.

Zacząłem od nowa snuć swoje wywody, ale zobaczyłem, że Żora nie zwraca na nie najmniejszej uwagi.


Umiejętność myślenia abstrakcyjnego była mu całkowicie obca. Nie rozumiał mnie ani trochę i najwidoczniej sądził, że usiłuję go jakimś sposobem nabić w butelkę.

Umilkłem i przeszliśmy około trzech kilometrów, zajęci swoimi własnymi myślami.

Jeżeli założymy, że faktycznie „przyśpieszyliśmy się” trzystakrotnie albo około tego, wniosek stąd wynika, że przenieśliśmy się z osiedla do sowchozu w ciągu jakiejś pół minuty, jeżeli brać pod uwagę normalny „ludzki” czas. A zatem dla całego otoczenia przemknęliśmy jak cienie, jak podmuch wiatru. Jednakże dla nas samych była to dość długa marszruta, która zajęła nam mniej więcej dwie i pół godziny według naszego szacunku.

Ale czy możliwe było, żeśmy się poruszali z szybkością tysiąca albo nawet tysiąca dwustu kilometrów na godzinę? Pamiętałem, że przy szybkościach ponad dwa tysiące kilometrów, dostępnych jedynie dla samolotów odrzutowych, powierzchnia samolotu nagrzewa się do 140–150 °C. Przy szybkościach ponad trzy tysiące obudowa nagrzewa się do 150 °C, wskutek czego aluminium i jego stopy tracą swoje właściwości.

A myśmy nawet nie odczuwali nadmiernego gorąca. Wyglądało na to, że wraz z przyśpieszeniem wszystkich procesów fizjologicznych w naszych ciałach uległ przyśpieszaniu również proces wymiany ciepła.

Było to jedyne wytłumaczenie, jakie mogłem znaleźć.

Zresztą, jeżeli prędko machałem ręką, ta jej strona, która trafiała na opór powietrza, odczuwała leciutkie i przyjemne ukłucia…

A kurz, który wzbiliśmy po drodze, idąc do sowchozu, wciąż jeszcze nie zdążył opaść.

Noga stłuczona o falę bolała mnie coraz bardziej i stopniowo pozostawałem w tyle za Żorą. Ból ten przekonywał mnie namacalnie, że wszystko to odbyło się w rzeczywistości.

Gdyśmy wyszli na szosę nadmorską, okazało się, że w głowie mojego towarzysza podróży zachodzą jakieś procesy myślowe.

Zaczekał na mnie na brzegu szosy.

— To niby my prędko, a oni powoli?

— Jacy „oni”? — zapytałem.

— No, w ogólności. Wszyscy. — Zatoczył wielkie koło ręką, dając do zrozumienia, że ma na myśli całą ludzkość.

— Oczywiście, że znacznie wolniej od nas. Żora się zastanowił:

— A więc oni nas nie złapią?

— Nie złapią — odpowiedziałem niepewnie. — A po co właściwie mają nas łapać? Przecież nie zamierzamy się ukrywać.

Roześmiał się i pomaszerował po asfalcie. Ale teraz zachowanie jego uległo zmianie. Poprzednio bał się nieruchomych ludzi, których spotykaliśmy po drodze. Teraz strach mu przeszedł i Żora stał się jakiś nieprzyjemnie zaczepny wobec wszystkiego, co żyje i co spotykaliśmy po drodze.

W pobliżu osiedla wyminęliśmy otwarty „ZIŁ-110”. Wóz wyciągał jakich sto dwadzieścia na godzinę, ale dla nas poruszał się wolniej niż walec do ugniatania asfaltu.

Zatrzymaliśmy się obok samochodu i zaczęliśmy obserwować pasażerów.

Zapewne wybrali się oni na zwiedzenie pojezierza.

W wozie siedziało pięć osób i na ich twarzach malował się wyraz zadowolenia i skupienia, jaki miewamy, gdy całkowicie poddamy się rytmowi szybkiej jazdy i masującym skórę podmuchom wiatru.

Co prawda, wszyscy wydawali się nieco bez życia.

Po prawej stronie na tylnym siedzeniu znajdowała się dziewczyna siedemnastoletnia, uczennica, z czystą i świeżą buzią, ubrana w kwiaciastą sukienkę. Przymrużyła długorzęse oczy i nieco otwarła usta.

Żora długo spoglądał na dziewczynę, później nagle podniósł rękę, nastawił krótki i gruby paluch wskazujący z brudnym paznokciem i miał zamiar wsadzić go dziewczynie w oko.

Ledwo zdołałem odciągnąć jego rękę. Zmagałem się z nim przez jakiś czas. Wyrywał mi się z głupawym chichotem i ledwie odepchnąłem go od samochodu.

— Przecież nas nie dogonią — mamrotał.

Udało mu się jednak ściągnąć z dziewczyny tiulową chusteczkę i cisnąć na drogę. Podniosłem chusteczkę, wrzuciłem ją do auta i pociągnąłem za sobą mojego towarzysza podróży.

Silny był jak byk i dopiero teraz uprzytomniłem sobie niebezpieczeństwo, jakie mogą przedstawiać dla ludzi te walory fizyczne, których posiadaczami staliśmy się przypadkowo.

A Żorę teraz trudno było wziąć w karby.

Za rowem przydrożnym zauważył krzyżodzioba i rzucił się za nim. Na szczęście ptak był tak wysoko, że nie mógł go dosięgnąć.

Spotkaliśmy na drodze motocyklistę — tego, którego rankiem zobaczyłem jeszcze przez okno. Był o jakieś półtora kilometra od miejsca, w którym po raz pierwszy go oglądałem. Żora nie wiadomo czemu zapragnął go obalić. Kiedy znowu zacząłem go odciągać, nagle wyrwawszy rękę popatrzył na mnie z wrogością:

— Won, łobuzie! Bo ci tak dołożę, że skonasz. Milczałem speszony.

Z pogardą wydął dolną wargę:

— Odwal się! Alboś to mi potrzebny?

Z wielkim trudem go uspokoiłem i powlekliśmy się dalej. Ale teraz jego ton wobec mnie uległ całkowitej zmianie.

Po tej całej awanturze poczułem ogromną ulgę, gdy nareszcie dotarliśmy do osiedla i zdołałem go sprowadzić z ulicy do domu.


BÓJKA

<p>BÓJKA</p>

Według mojego zegarka cała nasza nieobecność trwała niewiele ponad minutę normalnego „ludzkiego” czasu. W osiedlu nie zmieniło się prawie nic od chwili, jakeśmy wyszli.

W domu Mochowa podniesiona była stora w oknie jego gabinetu i sam Andriej Andriejewicz siedział za biurkiem. (Wydawał mi się okropnie daleki i obcy w chwili gdy przechodziłem obok, utykając.) Pomocnica domowa Juszkowów — piegowata tęga Masza — znieruchomiała za parkanem po przeciwnej stronie ulicy z pieluszką w ręce. Stojąc na miejscu tuż przy kiosku szedł nieznajomy tęgi brunet w pumpach. Nad tym wszystkim wisiało w niebie nieruchome słońce, a gałęzie drzew uginały się od wiatru, którego nie czułem.

Klapnąłem zmęczony na krzesło w jadalni. Niech to diabli! Wszystko to już mi się porządnie znudziło. Trzeba było wziąć się w garść i dociec, skąd się wzięły te wszystkie nieprawdopodobne przemiany. Ale byłem taki znękany, że czułem się zupełnie niezdolny do jakiejkolwiek trzeźwej oceny rzeczywistości.

I Żorce, i mnie chciało się jeść.

Nareszcie zmusiłem się do wstania i powłócząc nogami zacząłem gromadzić na stole wszystko, co było w lodówce i na kuchence gazowej.

— Skoczę po pół litra — zaproponował Żora.

— Pójdziemy razem — odpowiedziałem. Nie chciałem puszczać go samego do osiedla.

Zgodził się z ponurą miną. Już zdążyłem mu dokuczyć swoją opieką i najchętniej byłby się mnie pozbył.

Przy obiedzie przesiedzieliśmy dwie albo trzy godziny.

Wiele rzeczy zdumiewało nas. Upuszczony ze stołu widelec zawisał w powietrzu i dopiero po jakiejś półtorej minuty leniwie opadał na podłogę.

Wódka w żaden sposób nie dawała się wlać do szklanki i Żora musiał ją ssać z butelki.

Wszystko się odbywało jak w mocno zwolnionym filmie i tylko wysiłkiem woli zmuszałem się do ustawicznego pamiętania o tym, że świat zachowuje się normalnie, ale inna szybkość naszego postrzegania pozwala go nam oglądać w odmienionej postaci.

Gdy patrzyłem na powoli opadający widelec, odniosłem wrażenie, że oglądałem to zjawisko już dawniej i że kiedyś siedziałem sobie z Żorą przy stole usiłując wlać mleko do szklanki. (Wie pan, odczuwamy nieraz, że to, co się z nami dzieje w chwili bieżącej, przeżywamy już po raz drugi w naszym życiu.)

Później stuknąłem się w czoło. Nie widziałem, ale czytałem. W opowiadaniu Wellsa „Najnowszy przyspieszacz”. Tam również była szklanka, która zawisła w powietrzu, i nieruchomy rowerzysta.

Dziwne, jak blisko najzuchwalsza fantazja styka się z rzeczywistością.

Choć prawdę powiedziawszy, nie ma w tym nic zadziwiającego. Nawet najbardziej fantastyczna hipoteza opiera się na rzeczywistości, ponieważ poza nią człowiek niczym innym nie rozporządza.

Przypomniałem sobie epizod z tego opowiadania, w którym jeden z bohaterów żyjących przyśpieszonym życiem przerzuca bonończyka z miejsca na miejsce. Tego jednakże nie można robić, ponieważ urwano by głowę pieskowi.

Chodziło o to, że w naszej sytuacji rzeczy nie tylko pływały w powietrzu. Utraciły również spoistość. Chwytałem krzesło za oparcie i oparcie pozostawało mi w ręce, jak gdybym zdejmował słuchawkę telefoniczną. Usiłowałem zasłać łóżko, ale prześcieradło, gdy je brałem, darło się na strzępy. (Oczywiście, nie czynię tu zarzutów wybitnemu pisarzowi. Jego opowiadanie jest po prostu bezpretensjonalnym i mistrzowsko napisanym żartem.)

Wtedy też, przy obiedzie, po raz pierwszy zobaczyłem, jak w istocie wygląda kropla spadająca w powietrzu. Wcale nie posiada owego „kroplistego” kształtu, jaki jej przypisujemy.

Kropla z nachylonego czajnika spadała w sposób następujący: z początku od dzióbka odrywało się coś, co rzeczywiście przypominało kroplę. Ale później raptownie górna wydłużona część odrywała się od dolnej i tworzyła miniaturowe wrzeciono wodne ze zgrubieniem w środku i cienkimi końcami. Dolna część w tym czasie przeobrażała się w kulkę.

Później wrzeciono pod wpływem sił przyciągania cząsteczkowego również rozpadało się na szereg drobniuteńkich, prawie niedostrzegalnych paciorków, a dolna pokaźna i ciężka kulka rozpłaszczała się z góry i z dołu. I w takiej postaci wszystko to przyśpieszonym ruchem opadało na stół.

Coś w rodzaju pionowo wyciągniętej nitki z dużym rozpłaszczonym paciorkiem u dołu i kilkoma malutkimi powyżej.

W ogóle krople opadały tak powoli, że rozbijałem je pstryknięciem.

Jednakże mój nowy znajomy nie dawał mi zająć się obserwacjami.

Żora szybko stawał się nietrzeźwy i wtedy robił się zgoła nieinteresujący.


Pociągnąwszy znowu łyk z butelki, postawił ją na stole, skrzyżował krótkie ręce na piersi, zacisnął zęby i kilkakrotnie głośno prychnął nozdrzami, wpijając wzrok w przestrzeń.

Wszystko po to, by mnie przekonać o powadze jego (Żory) przeżyć.

Czerwone oblicze poczerwieniało mu przy tym jeszcze bardziej, a koniuszek perkatego nosa przybladł.

Następnie z pogardą obrzucił wzrokiem pokój.

— Ech, nie znasz ty życia.

— Dlaczego? — zapytałem.

Wzruszył ramionami z lekceważeniem, nie uznając mnie za godnego odpowiedzi.

— A pan je zna? — zapytałem po chwili.

Nie zrozumiał ironii i wspaniałomyślnie kiwnął głową. Później zasępił czoło, wskutek czego utworzyły się na nim dwie grube fałdy, i zaczął zgrzytać zębami, co czynił dość długo.

Najprawdopodobniej czynił tak, ażeby mnie nastraszyć, i ubawił mnie tym po trosze.

Ale wszystko to razem było niezbyt zabawne.

— No dobrze — powiedział Żora — ja im teraz pokażę.

— Komu?

Popatrzył na mnie jak na puste miejsce, jeszcze raz zazgrzytał zębami i wycedził:

— Wiadomo komu. Blacharzom.

— Jakim blacharzom?

— No tym z milicji… I w ogóle. — Roześmiał się złowieszczo. — I temu Iwanience z sowchozu także.

W toku dalszej rozmowy wyszło na jaw, że dopiero co odsiedział trzy lata za chuligaństwo. Dostał wyrok na pięć, ale dwa mu jakimś sposobem odliczono.

Długo wymieniał swoich wrogów. Siemion Iwanowicz, niejaki lejtnant Pietrow, jeszcze jeden Siemion Iwanowicz, i nawet dyrektor sowchozu Iwanienko.

— Dowiedzą się teraz, kto to taki Żora Buchtin. Ani jeden nie ujdzie…

Później raptownie zmienił mu się humor, i zanucił:

Znowuż widzenia dają we wtorki I łzy matczyne płyną bez słów…

Gdy zakończył śpiewać, przechylił się przez stół i położył mi dłoń na ramieniu:

— Dobra. Posłuchaj mnie. Ja cię nauczę, jak żyć. Zrozumiano?

(Wymawiał to słowo przeciągając ostatnią zgłoskę.) Z odrazą strąciłem jego dłoń z ramienia.

— Co nam teraz potrza? — monologował dalej. — Nam potrza forsy.

Zrozumiano? A ja wiem, gdzie ją można wziąć. W elektrowni od księgowego. Tylko się mnie trzymaj.

— A na co nam pieniądze? — zapytałem. — Przecież i tak możemy brać wszystko, co nam potrzeba.

Ta myśl zaskoczyła go nieco. Przez jakiś czas patrzał na mnie podejrzliwie, później stwierdził niepewnie:

— Forsa to grunt.

Nie pamiętam, o czym dalej mówiliśmy, ale wkrótce olśniła go nowa idea: koniecznie mieliśmy uciekać do Ameryki. (Wyobrażał ją sobie jako kraj, w którym nikt nic innego nie robi, tylko przez dwadzieścia cztery godziny rozbija się w tę i z powrotem eleganckimi wozami i gra na saksofonach.)

Gdy tak paplał, postanowiłem sobie twardo, że w żadnym wypadku nie wypuszczę go od siebie. Kto wie, co mu może strzelić do tępej mózgownicy. W stanie, w którym znajdowaliśmy się obaj, ludzie byli całkowicie bezbronni wobec jego bezczelnego zainteresowania. Był w tej chwili nieomal wszechmocny: mógł ukraść, uderzyć, nawet zabić.

Naraz podniósł się od stołu:

— Warto by jeszcze z pół litra.

Nie zdążyłem go zatrzymać i wyskoczył za drzwi.

Wyjrzawszy przez okno i przekonawszy się, że Żora faktycznie skierował się do kiosku, poszedłem do łazienki, zdjąłem tam z haczyka mały dziecinny ręcznik i wsadziłem go do kieszeni. Później znowu zacząłem obserwować Żorę.

W sklepiku zasiedział się dość długo i leniwie wlókł się z powrotem.

Zatrzymał się koło przechodnia w pumpach i obszedł go dookoła, bacznie mu się przypatrując. Później nagle pchnął go z siłą.

Wszystko we mnie aż się zagotowało z gniewu. Wybiegłem z jadalni.

Żora już się skierował do młodziutkiej pomocnicy domowej Juszkowów. Krzyknąłem za nim, niechętnie więc zsunął nogę z parkanu.

Podszedłem bliżej i zobaczyłem, że ma podejrzanie wypchane kieszenie.

— Co tam masz?

Zawahał się, następnie wyciągnął do połowy z kieszeni grubą paczkę pięćdziesięciorublowych banknotów.


— Drobnych to nawet nie chciało mi się brać — wyjaśnił. — Zrozumiano? Znam jeszcze drugie miejsce. Można brać równe dole.

Pasuje?

Kiedy to wszystko mówił, owinąłem za plecami ręcznikiem kiść prawej ręki. Później podszedłem do niego blisko.

— Słuchaj mnie uważnie. W tej chwili idziemy z powrotem do sklepiku i położysz na miejsce wszystko, co wziąłeś stamtąd. Rozumiesz?

Zamrugał oczyma ze zdziwienia:

— Gdzie mam położyć?

— Z powrotem do kasy. W sklepiku.

— Po co?

— Po to, że ci kraść nie pozwolę.

Nareszcie dotarło do niego. Zmrużył oczy i popatrzał na mnie uważnie od dołu do góry. Był niższy prawie o głowę ode mnie, za to o wiele szerszy w barach.

Dalej wszystko się potoczyło jak w amerykańskim filmie gangsterskim.

Zamachnął się nagle. Odchyliłem głowę i w tym momencie czubek jego ciężkiego buta ugodził mnie z siłą w splot słoneczny. Na jakąś sekundę straciłem przytomność i łapiąc ustami powietrze skuliłem się pod płotem, trzymając się sztachety, żeby nie upaść. Nogi się ugięły pode mną, pomyślałem z przerażeniem, że za chwilę Żora trzaśnie mnie jeszcze butem w twarz.

Gdyby to zrobił, już bym nie wstał. Na szczęście zachciało mu się pochełpić przede mną.

— Co, smakowało? — zapytał z zajadłą ciekawością. — I jeszcze zafasujesz. Wiedziałem, coś za jeden. A to ci kasztan, psiakrew!

Gdy tak przeklinał, stopniowo przychodziłem do siebie. Najpierw rozjaśniło mi się w głowie, później ustało drżenie nóg. Odetchnąłem głęboko. Za jakieś dwie-trzy sekundy odzyskam normalny oddech.

Żora podniósł nogę. Ale ja byłem w pogotowiu i wyprostowawszy się odskoczyłem.

Przez jakiś czas staliśmy naprzeciw siebie.

— Chcesz jeszcze? — zapytał ochryple.

Zbliżyłem się do niego o krok i wykonałem ruch lewą ręką. Spojrzenie jego poszło za moją pięścią. Wykorzystałem to i przenosząc wagę całego ciała zadałem mu cios prawą w szczękę.

Gdyby nie ręcznik, rozbiłbym sobie palce na miazgę.

Twarz jego przybrała wyraz zdziwienia, gdy zainkasował to uderzenie, Postał sekundę i runął na jedno kolano.


Był to klasyczny nokaut.

Ale długo na ziemi nie pozostał. Wyjął nóż z kieszeni, otwarł go i rzucił się na mnie.

Poczęstowałem go jeszcze jednym ciosem.

Poddał się dopiero po trzecim. Usiadł na asfalcie i upuścił nóż.

— No co? — zapytałem. — Starczy?

Milczał.

— Dość czy jeszcze?

— No dobra — stęknął. — Czego chcesz ode mnie? Czego się mnie czepiasz?

Po czym zanieśliśmy pieniądze do sklepiku. Chlipiąc wlókł się przodem popędzany moimi okrzykami.

Sprzedawca w białym pomiętym kitlu zastygł nad opustoszoną kasą. A raczej dopiero zaczynał zwracać głowę ku szufladzie opróżnionej przed chwilą przez Żorę.

Następnie próbowałem podnieść przewróconego przechodnia w pumpach. Ale próba ta nie dała żadnego wyniku. Znowuż miałem się zetknąć z tą podatnością, jaką świat materialny odpowiadał na szybkość moich ruchów…

Bardzo delikatnie i ostrożnie zacząłem podnosić mężczyznę za ramiona.

Ale głowa jego pozostawała na ziemi jak przyklejona. Wprawdzie starałem się robić to nadzwyczaj powoli, jednakże z normalnego ludzkiego punktu widzenia wyglądało, że szarpię go z fantastyczną szybkością i głowa nie nadąża za ramionami.

Ciało bruneta było jak z waty. Bałem się, że go uszkodzę, i pozostawiłem go leżącego.

Żora stojąc opodal patrzył spode łba na to wszystko. Widocznie w żaden sposób nie mieściło mu się w głowie, po co zadaję sobie tyle kłopotu dla nieznajomego człowieka.

Gdy wstałem, odchrząknął:

— No, to ja już idę.

— Dokąd?

Gestem wyrażającym niezależność machnął ręką w kierunku stacji:

— Jak to dokąd?… Do domu.

— Nigdzie sam nie pójdziesz — powiedziałem. — Cały czas będziemy razem. Chodźmy.

Wówczas się rzucił na mnie po raz drugi. Pochylił głowę i rzucił się do przodu jak byk, licząc na to, że mnie przewróci.

Przepuściłem go i podstawiłem mu nogę. Rozciągnął się jak długi.


Żałuję, że później go jeszcze kopnąłem. Wstyd mi o tym dzisiaj wspominać, ale ze dwa razy stuknąłem go dość mocno po żebrach.

To go ostatecznie uspokoiło i poszedł ze mną.

W domu spojrzałem na zegarek. Bogowie nieśmiertelni! Przecież minęło tylko dwie i pół minuty od chwili, jak wstałem z łóżka, by się zetknąć z tymi wszystkimi cudami. Ludzkość przeżyła sto pięćdziesiąt sekund, a dla mnie i dla Żory było to jedenaście albo dwanaście godzin, wypełnionych po brzegi przygodami.

Zdążyliśmy się już poznać i pobić. Dwukrotnie zgłodnieliśmy i nasyciliśmy głód. Poszliśmy do Głuszkowa i z powrotem. Miałem stłuczoną nogę, bolał mnie nadgarstek prawej ręki. Kłująca szczecina wyrosła mi na brodzie i policzkach.

A tymczasem świat bez pośpiechu przeżywał dopiero swoją trzecią minutę.

Jak długo jeszcze trwać będzie nasz niesamowity stan? Czyżbyśmy na zawsze zostali na niego skazani? Ale dlaczego tak się stało?

Nie miałem siły szukać odpowiedzi na te wszystkie pytania.

Jak tylko weszliśmy do jadalni, Żora zwalił się na kanapę i zachrapał.

Ja również odczuwałem śmiertelne znużenie, oczy mi się kleiły.

Powinienem był położyć się i wyspać, ale pilnowałem Żory. Przyszło mi nawet do głowy, żeby go związać na czas, jak ja będę spać. Wiedziałem jednak, że jest o wiele silniejszy ode mnie. Udało mi się pobić go tylko dlatego, że nie miał zielonego pojęcia o boksie.

Słaniając się ze zmęczenia patrzałem na niego z zazdrością. On nie musiał się mnie obawiać. Wieczna przewaga łobuza nad uczciwym człowiekiem.

Pamiętam, że gdy Żora usnął, poszedłem do łazienki z zamiarem zdjęcia piżamy i umycia się jak należy. Ale piżama zaczęła rozlatywać się w strzępy, gdy tylko zacząłem się z niej wygrzebywać, i osądziłem, że lepiej będzie pozostawić ją na sobie.

I woda również nic nie zmywała. Ślizgała się po twarzy i rękach, jak gdyby były posmarowane masłem. Chyba działo się tak dlatego, że nie potrafiłem wystarczająco zwolnić swoich ruchów.

Koniec końców, położyłem się nie umyty na dywanie w jadalni.

Postawiłem trzy krzesła na kanapie nad śpiącym Źorą. Przewidywałem, że gdy się ocknie i zacznie poruszać, krzesła poupadają i rozbudzą mnie.

Zgoła nie wziąłem pod uwagę faktu, że prawie przez cały czas otaczała nas cisza, którą przerywały tylko nasze własne głosy. Niekiedy zresztą rozlegały się jakieś nowe i nie wytłumaczone dźwięki, coś w rodzaju przeciągłego niegłośnego pohukiwania. Niekiedy dawał się słyszeć gwizd, którego źródła nie mogliśmy dociec.

Rzecz w tym, że nasze uszy normalnie przyjmują dźwięki częstotliwości od szesnastu do dwudziestu tysięcy herców.

Obecnie wszystko wskazuje, że ów diapazon, jeśli chodzi o nas, uległ przesunięciu. Pewna część dotychczasowych dźwięków zniknęła i pojawiły się nowe, których pochodzenia sobie nie uświadamialiśmy.

W każdym razie ani on, ani ja nie usłyszelibyśmy hałasu upadających krzeseł.

Ale wówczas zapomniałem o tym. Przez jakiś bardzo niedługi czas wierciłem się na dywanie układając możliwie wygodnie stłuczoną nogę.

Wreszcie — zasnąłem.


PRÓBA SKOMUNIKOWANIA SIĘ Z NORMALNYM ŚWIATEM

<p>PRÓBA SKOMUNIKOWANIA SIĘ Z NORMALNYM ŚWIATEM</p>

Nie wiem, jak innych ludzi, ale mnie zawsze nadzwyczaj odświeża sen, nawet najkrótszy. W czasach studenckich nieraz dorabiałem sobie do stypendium pracując po nocach jako tragarz w kombinacie młynarskim. W instytucie po tak spędzonej nocy okropnie chciało mi się spać i wysypiałem się zupełnie przyzwoicie w ciągu pięciominutowej przerwy między wykładami. Zdarzało się, że siedziałem na pierwszym wykładzie, gryząc palce, żeby się nie zdrzemnąć, później po dzwonku kładłem głowę na stole, traciłem świadomość i na następnym w lot chwytałem najbardziej skomplikowany materiał.

Tym razem przespałem nie pięć, ale wszystkiego dwie minuty normalnego czasu. Ale dla mnie, według naszej rachuby, oznaczało to całe dziesięć godzin.

Obudziłem się i od razu poczułem się wypoczęty. Wstałem i popatrzyłem na Żorę. Leżał rozwalony na kanapie, chrapiąc ciężko.

Wszystkie trzy krzesła poniewierały się po podłodze i upadek ich nie obudził ani mnie, ani jego.

Ukradkiem wyszedłem z domu do ogrodu i rozejrzałem się.

Świat, który dopiero co opuściłem, leżał dokoła mnie jak zamarły. Nie drgnąwszy ani jednym listkiem stały lipy; spały krzewy jaśminu objęte leniwym spokojem; tuż obok, wycelowany w powietrze, wisiał nieruchomo konik polny o błękitnych matowych oczach.

Wszystko to było skąpane w porannym słońcu.

Wyspałem się doskonale i sytuacja nasza nagle przedstawiała mi się w zupełnie innym świetle. Mówcie, co chcecie, ale jednak czułem się Kolumbem w tej nowej rzeczywistości. Zapragnąłem niezwłocznie zbadać swój ląd.

Wczoraj (to, co się działo do chwili zaśnięcia, uważałem już za wydarzenia wczorajszego dnia) doszedłem do przekonania, że mogę skakać z dużej wysokości bez obawy rozbicia.

Tuż obok naszej werandy stała duża drabina ogrodowa. Wdrapałem się po niej na daszek werandy. Było jakie dwa i pół metra do ziemi, pokrytej miękką darnią, którą żona przekopała pod jakieś późne kwiaty.

Po krótkiej chwili wahania skoczyłem. I rzeczywiście: nie spadałem, lecz szybowałem w powietrzu, chociaż siła przyciągania ziemskiego działała na mnie tak samo, jak i na każde inne ciało. Opadałem z przyśpieszeniem 9,8 m/sek. Ale w mojej świadomości ta sekunda była obecnie rozciągnięta na o wiele dłuższy czas.

W ogóle, jeżeli nam się zdarzy skoczyć z wysokości, wydaje się, że spadamy bardzo szybko tylko dlatego, że w czasie upadku niewiele zdążymy poczuć i przemyśleć. Nasza umiejętność reagowania pozostaje w jakiejś harmonii z szybkością padania.

Teraz dla mnie owa harmonia się rozciągnęła. Spadałem w ciągu pół sekundy normalnego czasu, ale wobec mojej zdolności do myślenia i reagowania trwało to nadzwyczaj długo.

Kąpałem się w powietrzu, powoli zbliżając się ku ziemi.

Było to takie nowe i ostre doznanie, że zaledwie stanąłem na nogi, natychmiast wybrałem się po raz drugi. Już nie na werandę, ale wprost na dach domu.

Obejrzałem z góry osiedle i stwierdziłem, że obalonego przez Żorę przechodnia już nie ma na ulicy.

Najpewniej w ciągu tych dwóch minut, gdyśmy spali, zdążył już stanąć na nogi i skrył się za zakrętem szosy. Chyba nie mógł się połapać, co się z nim działo. I nie połapie się nigdy.

Okropnie mi się chciało jeszcze raz zakosztować wrażenia lotu i znowu zeskoczyłem w dół. Zresztą z mojego punktu widzenia nie tyle zeskoczyłem, ile zszedłem z dachu w powietrze. Tym razem wysokość była większa — około pięciu metrów. Równało się to sekundzie normalnego czasu, czyli pięciu moim minutom.

Pięć minut powolnego pływania w powietrzu! Trzeba doświadczyć tego samemu, żeby zrozumieć. Rozkładałem ręce i nogi i na odwrót, kuliłem się, opuszczałem się brzuchem na dół i obracałem się dookoła. Odniosłem wrażenie, że cały świat jest napełniony jakąś subtelną przezroczystą zawiesiną, w której miękko i łagodnie się kołyszę.

W końcu zbliżyłem się do ziemi, stanąłem na nogi i usiłowałem od razu wrócić na drabinę. Ale szkoda było marzyć. Całkowicie zapomniałem o sile bezwładności. W czasie pierwszego skoku ze stosunkowo niedużej wysokości była prawie niedostrzegalna. A teraz stało się inaczej.

Jakiś dziwny ciężar w dalszym ciągu przyduszał mnie do ziemi, ugiął kolana i ciągnął głowę na dół.

Przez chwilę poczułem nawet lęk. Później, orientując się, o co chodzi, szybko się obróciłem i położyłem, rozpłaszczywszy się plecami na trawie.

Ciężar przeszedł przez głowę, ramiona, pierś i nogi i jak gdyby wsiąknął w ziemię.

Pamiętam, że po tym doświadczeniu skakałem jeszcze kilka razy.

Zapewne, gdyby ktokolwiek mógł mnie zobaczyć, pomyślałby, że zwariowałem. Dorosły człowiek wdrapuje się na dach własnego domu i skacze z niego jak smarkacz, z wyrazem cielęcej błogości na twarzy.

Po chwili przyszło mi do głowy, że w swoim nowym położeniu mógłbym latać w powietrzu. Potrzebne były mi tylko skrzydła. Przecież jedyny problem stanowi tutaj zużycie energii na jednostkę czasu. Układ mięśni człowieka w normalnym stanie nie potrafi wyprodukować mocy, wystarczającej do utrzymania go w powietrzu. A moje mięśnie teraz potrafiły. Brakło mi tylko skrzydeł.

Aż mi dech zaparło z emocji, gdy o tym pomyślałem.

Później zdecydowałem, że trzeba nareszcie skomunikować się z normalnym światem. Dlaczego nie mógłbym napisać jakiejś wiadomości i położyć jej na biurku przed Andriejem Mochowem? Widziałem go przez okno, siedzącego w swoim gabinecie.

Z początku usiłowałem wystukać wiadomości na maszynie. Jednakże bez rezultatu. Nie wiem, ile uderzeń na sekundę wykonuje dobra maszynistka. Może dziesięć. Mogłaby zrobić nawet więcej, ale ilość uderzeń ograniczona jest przez szybkość, z jaką klawisz powraca na miejsce pod działaniem napiętej sprężyny.

Dziesięć uderzeń na sekundę to dla mnie oznaczało dziesięć uderzeń na każde pięć minut. Ażeby napisać linijkę, musiałbym zużyć pół godziny mojego życia.

Naciskałem klawisz, który poruszał się dość szybko i później jak gdyby przyklejał się do taśmy, odmawiając powrotu na miejsce.

Wówczas wziąłem wieczne pióro, ale i z nim nie doszedłem do ładu. Z kolei atrament nie nadążał za szybkością moich ruchów. Starałem się pisać jak najwolniej, ale pióro pomimo to nie pozostawiało śladów na papierze.

Zrezygnowany, musiałem się uciec do zwyczajnego ołówka, którym napisałem na kartce: „Dostałem się w inny rytm czasu. Żyję z szybkością trzysta razy większą od normalnej. Przyczyna nie wyjaśniona. Przygotuj się do utrzymania łączności ze mną. W. Korostylew”.

Nie wiem dlaczego, ale wiadomość ułożyła mi się w jakimś telegraficznym stylu.

Wsadziłem ją do kieszeni piżamy (przez cały ten czas pozostawałem w piżamie) i zajrzałem do jadalni, żeby się przekonać, czy Żora jest na miejscu.

Spał w tej samej pozycji, w której go pozostawiłem. Na wszelki wypadek zamknąłem drzwi na klucz.

Do gabinetu Mochowa wlazłem prosto przez okno. Jakieś dziwne uczucie powstrzymywało mnie od przejścia przez pokoje. Nikt nie mógł mnie zobaczyć i zatrzymać, dlatego czułem się jak nieproszony gość i obawiałem się zostać mimowolnym świadkiem jakichś małych tajemnic rodzinnych.

Andriej siedział przy swoim biurku. Przez ostatnie pół roku pracował nad udoskonaleniem metody gamma-grafowania i w chwili obecnej widniał przed nim na arkuszu papieru kreślarskiego szkic jednego z zespołów konstrukcji emitującej promieniowanie.

Na samej krawędzi biurka stała maszyna do pisania — portable.

Mochow miał w ręku suwak.

Wprost nie sposób opisać uczuć, jakich doznawałem, gdy przelazłem przez parapet i usiadłem w pokoju na krześle obok mojego przyjaciela.

Rzecz w tym, że bardzo trudno było mi zmusić się do patrzenia na niego jak na człowieka.

Dla mnie był manekinem, pierwszorzędnie wykonaną lalką, która zachowała absolutne podobieństwo do żywego Mochowa.

Manekin trzymał w ręku suwak logarytmiczny i udawał, że potrafi na nim obliczać.

Ta różnica pomiędzy jego życiem a moim trzystakrotnie przyśpieszonym była rzeczywiście czymś potwornym. Wszystkich naszych przyjaciół i znajomych dostrzegamy jedynie w ruchu, chociaż nigdy o tym nie myślimy. Ale właśnie ruch nadaje im urok, jaki dla nas posiadają. Nieustanny ruch mięśni twarzy, ruch myśli, które odbijają się w oczach i znów na twarzy, gesty, jakieś nieuchwytne prądy, pochodzące ustawicznie od żywego człowieka.

Dobry malarz różni się od złego właśnie tym, że potrafi uchwycić ów wewnętrzny i zewnętrzny ruch na twarzy swojego modelu.

A teraz na twarzy Mochowa nie widziałem poruszeń. Wiedziałem, że są.

Ale były zbyt powolne, żebym mógł je zauważyć. Lalka i tyle.

Położyłem przed zastygłym Mochowem swoją karteczkę i jąłem czekać, aż zwróci na nią uwagę.

Czas wlókł się niemożliwie. Było tak cicho dookoła, że czułem w uszach bicie własnego tętna: dwadzieścia uderzeń… pięćdziesiąt… sto dwadzieścia…

Upłynęło pięć moich minut, ale Mochow wciąż jeszcze nie zauważył kartki. Wzrok jego wpijał się w suwak.

Przez cały czas się obawiałem, że tam w jadalni obudzi się Żora, i dlatego siedziałem jak na szpilkach.

Nie miałem cierpliwości czekać dłużej, wziąłem maszynę do pisania —

diabelsko trudno było podnieść ją z miejsca — i przestawiłem ją z brzegu biurka na sam środek, prosto pod nos Andrieja Andriejewicza, przycisnąwszy nią koniuszek kartki.

To wreszcie na niego podziałało. Pochyliwszy się na swoim krześle obserwowałem z dołu jego oczy. (Z boku mogło to wyglądać, jak gdybym się wsłuchiwał w skrzypienie desek parkietu.) Powoli, powoli, ledwie dostrzegalnie źrenice jego zaczęły się przesuwać, wzrok zwrócił się w miejsce, w którym maszyna stała przedtem, i następnie w miejsce, na którym stała obecnie. I tak samo powoli twarz Mochowa zaczęła przybierać wyraz zdziwienia.

Oczywiście, nie mógł widzieć, jak maszyna się przenosiła z jednego miejsca na drugie. Mózg ludzki jest w stanie rejestrować tylko te wrażenia wzrokowe, które trwają dłużej od jednej dwudziestej części sekundy.

Przestawiłem maszynę w ciągu jednej setnej sekundy i w oczach Mochowa wyglądało to tak, jak gdyby maszyna stała sobie na brzegu biurka, później miejsce jej nagle zrobiło się puste, maszyna zaś nagle z niczego wyłoniła się przed nim.

Był zaskoczony. Wyraz zdziwienia pojawił się na jego twarzy i zaczął się potęgować. Ale nawet w punkcie kulminacyjnym nie wyrażało się ono zbyt ostro. Po prostu brwi uniosły się lekko i nieznacznie zaokrągliły się oczy.

W ogóle mój przyjaciel Andriej Andriejewicz był bardzo powściągliwym człowiekiem i obecnie raz jeszcze przekonałem się o tym.

Później spojrzenie jego przeniosło się na moją kartkę. Wyraz zdziwienia znikł i ustąpił miejsca ciekawości. Czytał i usiłował ją zrozumieć przez jakieś trzy-cztery sekundy. Ale dla mnie było to około dwudziestu minut.

Wstawałem i siadałem, chodziłem po pokoju, wychylałem się przez okno, żeby popatrzeć na nasz dom. A Mochow wciąż oglądał kartkę.

W pewnej chwili położyłem rękę przed nim na biurku i trzymałem ją nieruchomo w ciągu trzech swoich minut. Musiał ją zobaczyć, ponieważ wzrok jego powoli przeniósł się z kartki na moją rękę i brwi zaczęły się unosić ze zdziwieniem.

W ogóle, dopóki się poruszałem, nie mógł mnie widzieć, podobnie jak wszyscy przechodnie, których Żora i ja spotkaliśmy w osiedlu i na drodze.

Poruszaliśmy się bowiem zbyt szybko jak na normalną zdolność spostrzegania obrazów wzrokowych. W najlepszym razie ludzie mogli dostrzec miganie jakichś niewyraźnych cieni.

Mochow zdziwił się jeszcze raz, na co zużył dziesięć czy dwanaście moich minut, po czym zaczął wykonywać jakieś dziwne ruchy.


Nie od razu pojąłem, co zamierza robić. Powoli Andriej zgiął się w pasie, następnie zgiął kolana pod krzesłem i na koniec odrzucił ręce w tył.

W tej chwili pozą swoją przypominał pływaka, przygotowującego się do skoku ze słupka startowego na basenie. W takiej pozycji znajdował się przez całą minutę.

Później kolana zaczęły się wyprostowywać, ręce oparły się o biurko, szyja wyciągnęła się jak u gąsiora, środek ciężkości ciała przesunął się ku przodowi.

Okazało się, że tylko wstał z krzesła.

Zorientowałem się, że chce zawołać żonę, ażeby ją uczynić świadkiem wszystkich tych cudów. Postanowiłem więc pójść i zobaczyć, co z Żorą.

Z pierwszej próby skontaktowania się ze światem zewnętrznym wyniosłem raczej gorzkie doświadczenia. Wynikało z nich, że mogę zadawać jakieś pytania po dwóch godzinach otrzymać odpowiedzi na nie, i tyle. Niezbyt przyjemnie jest uświadomić sobie, że nieprzebyty mur oddziela nas od wszystkich pozostałych ludzi.

Gdy w pośpiechu przechodziłem obok naszego garażu, mieszczącego się w ogrodzie, przyszło mi do głowy, że jeśli Żora znów zacznie rozrabiać, mogę go zamknąć razem z moim „Moskwiczem”.

Garaż mam dość przestronny. Jest to solidny budynek z cegły, kryty blachą. Z jednej strony posiada szerokie podwójne drzwi, zamykane na masywną kłódkę, z drugiej — nieduże okno na wysokości mniej więcej półtora wzrostu ludzkiego. W ogóle jest to całkiem odpowiednie miejsce, ażeby w nim do czasu izolować niebezpiecznego osobnika. (Mimochodem zupełnie zapomniałem o sile, jaką obaj posiadaliśmy.) Pogrążony w tych myślach, obszedłem garaż z tyłu i zamarłem ze zdumienia.

Cała grządka truskawek, przytykająca do ceglanych fundamentów, była zdeptana czyimiś buciskami. Ktoś przystawił masywną deskę do okienka i wyłamał ramę.

Odrzuciłem deskę, podskoczyłem, uchwyciłem się za krawędź okna i podciągnąwszy się na rękach zajrzałem do wnętrza garażu.

Tam wszystko było w porządku. Krata wmurowana wewnątrz była nie naruszona.

Ktoś usiłował się dostać do garażu i nie udało mu się to, ponieważ nie wiedział o kracie w oknie.

Nie musiałem długo zgadywać, kto był tym włamywaczem. Od razu przypomniałem sobie utytłane ziemią buty Żory, jego zakłopotanie, gdy go zaprosiłem do domu, i niechęć do opowiedzenia, w którym miejscu go zastały owe dziwne przemiany w świecie.

Ale w tej chwili nie postępek Żory mnie zelektryzował.

On i ja! On tutaj przy garażu, a ja w swojej sypialni… Co nas łączyło?

Dlaczego ta dziwna siła wybrała tylko mnie i jego, żeby wyprawiać z nami te wszystkie cuda?

W myśli przeprowadziłem linię prostą łączącą garaż i naszą sypialnię. W jedną stronę biegła ona w kierunku zatoki, a w drugą na teren elektrowni.

Cofnąłem się od garażu, żeby spojrzeć na nasz domek.

Nie mogło być inaczej. Linia prosta przeprowadzona w wyobraźni przez tylną ścianę naszego garażu i przez kąt w sypialni, w którym stało moje łóżko, biegła dalej ku budynkowi, w którym się mieści reaktor atomowy.

Jakiś wąziutki snop promieni wydobył się stamtąd po to, by zmienić szybkość wszystkich procesów życiowych we mnie i w moim towarzyszu podróży. Ale dlaczego? Cóż to za rodzaj promieni? Jak mógł się przedostać przez potężne osłony, które zatrzymują i strumienie neutronów, i wszystkie niebezpieczne rodzaje promieniowania, jakie towarzyszą reakcji rozpadu uranu?

I tutaj przypomniałem sobie to, co widziałem wczorajszej nocy. Mała błękitnawa kula, podobna do meduzy. Piorun kulisty… Piorun kulisty, który wczoraj wsiąknął w dach budynku właśnie w miejscu, gdzie padała moja wyimaginowana prosta!

Czyżby miał on coś z tym wspólnego?

Przez parę chwil przypominałem sobie wszystko, co mi było wiadome o piorunach kulistych.

Stanowią one zagadkę, nie rozwiązaną jeszcze przez współczesną naukę.

Piorun kulisty zazwyczaj porusza się z wiatrem, ale zdarzało się, że leciał również przeciw prądowi powietrza. Wewnątrz kuli panuje niezwykle wysoka temperatura, ale jednocześnie piorun ślizga się po takich dielektrykach jak drzewo czy szkło, nawet nie osmalając ich. Zdarza się, że piorun omija napotkanego człowieka, jak gdyby prądy pochodzące z żywego organizmu zagradzały mu drogę. Obecnie wielu uczonych przypuszcza, że piorun kulisty w ogóle nie jest piorunem, ale najonizowanym obłokiem plazmy, czyli bezładnego nagromadzenia jąder i oderwanych od nich elektronów.

Jeżeli tak, to przyroda w swoim własnym laboratorium już wyprodukowała to, nad czym się głowią obecnie najwybitniejsze umysły nauki.

Czy mogła zajść taka okoliczność, że plazma piorunu kulistego, współdziałając z procesem rozpadu uranu w reaktorze naszej elektrowni, wytworzyła jakiś nowy rodzaj promieniowania?

Na myśl o tym, że stoją w tej chwili u progu odkrycia nieznanego dotychczas rodzaju energii, poczułem, jak napłynęła mi krew do policzków i serce zabiło gorączkowo.

Nowy rodzaj energii!

Promienie przyśpieszające bieg czasu!

Przypomniałem sobie doświadczenie profesora Walcewa, które dowiodły, że pod wpływem radioaktywnego napromieniowania okres dojrzewania owoców na jabłoni ulega gwałtownemu skróceniu.

Przypomniałem sobie o podobnych pracach w laboratorium Brookhaven w Ameryce.

Ogarnięty podnieceniem, pobiegłem w kierunku domu, żeby się podzielić z Żorą swoimi myślami. W korytarzu gorączkowo namacałem klucz w kieszeni, otwarłem drzwi do jadalni i zatrzymałem się w progu.

Żory nie było.

Nawet się nie wysilał, żeby otworzyć okno. Po prostu wypchnął ramę razem z szybami.

Widział zapewne przez okno, że poszedłem w kierunku domu Mochowa; zdecydował, że ma już dość mojego towarzystwa.

Wszystko, co o nim złego wiedziałem, przeleciało mi przez głowę jak wicher.

Czym się teraz zajmie po odzyskaniu niezależności? Jak będzie postępować z ludźmi, którzy mu się napatoczą?

Niewidzialny, obdarzony ogromną siłą, jaką mu dała potwornie zwielokrotniona szybkość ruchów! Nikt nie zdoła go nie tylko zatrzymać, ale nawet zobaczyć. Jeżeli zacznie napadać na ludzi, nawet nie będą wiedzieć, co za straszna siła wtargnęła w ich życie…

Przeklinając siebie za lekkomyślność, za to, że pozostawiłem Żory samego w pokoju, wybiegłem do ogrodu.


POŚCIG

<p>POŚCIG</p>

Jak już mówiłem, główna ulica naszego osiedla łączy szosę nadmorską ze stacją kolejki elektrycznej, znajdującą się około dwóch kilometrów od elektrowni. Sam nie wiem dlaczego, ale wybiegłszy na ulicę byłem pewien, że Żora skierował się właśnie ku szosie nadmorskiej i nie gdzie indziej, ale właśnie w stronę Leningradu.

Najpewniej byłbym uczynił to samo, gdybym się znalazł w jego sytuacji. Przecież i tak nie opłacało się nam posługiwać kolejką elektryczną: była dla nas zbyt powolna.

Pokuśtykałem spiesznie w stronę zatoki, dotarłem do szosy nadmorskiej i rozejrzałem się dookoła.

Na prawo, w kierunku osiedla Lebiażje, szosa biegnie prosto jak strzelił i dlatego łatwo można ją prześledzić na przestrzeni całych pięciu kilometrów. Jak się spodziewałem, Żory tam nie było.

W lewą stronę, w kierunku na Leningrad, droga tworzy coś w rodzaju długiej paraboli, której jeden koniec dotyka ostatnich domów naszego osiedla, drugi zaś miejscowości letniskowej Wilczy Ogon. Zatoka Fińska tworzy tu coś w rodzaju małej zatoczki, a obsadzona lipami szosa powtarza krzywiznę brzegu.

W linii prostej, łódką, z osiedla do Wilczego Ogona jest nie więcej niż kilometr, a szosą nazbiera się cztery.

Stojąc nad samą wodą, dosyć długo wpatrywałem się w te lipy.

Ponieważ byłem przeświadczony, że Żora wybrał się do Leningradu, zdawało mi się, że widzę pomiędzy pniami jakąś poruszającą się plamkę.

Przyszło mi do głowy, że muszę zabiec drogę uciekającemu chuliganowi wprost po wodzie i złapać go, zanim dotrze do Wilczego Ogona.

Przedtem już doszedłem do wniosku, że przy naszej kolosalnej szybkości ruchów możemy chodzić po falach jak po stałym lądzie. Teraz miałem wspaniałą okazję sprawdzenia tej hipotezy. W najgorszym razie nic nie ryzykowałem, ponieważ przy samym brzegu jest płytko, a na środku zatoczki woda nie mogła sięgać wyżej niż do piersi.

I niech pan sobie wyobrazi, że faktycznie poszedłem po wodzie.

Nawet nie wiem, z czym się da porównać wrażenie, jakiego doznałem, gdy stąpnąłem na pierwszą nieruchomą falę. Nie takie, jakie się czuje, gdy człowiek idzie po bagnistej okolicy, zaczyna się zapadać i pośpiesznie wyciąga nogi z trzęsawiska. I nie takie, jakie się odczuwa maszerując po wilgotnym piasku.


Właściwie się nie zapadałem. Szedłem jak gdyby po cienkiej błonie, która dość wyczuwalnie uginała się i sprężynowała pode mną. Przez cały czas miałem przy tym wrażenie, jak gdybym zaraz miał się zapaść, ale nim do tego dochodziło, już unosiłem nogę z niebezpiecznego miejsca.

Raz jeden, gdzieś na środku zatoki, zatrzymałem się i przerwawszy sprężynującą otoczkę zacząłem powoli pogrążać się w wodę. Ale puściwszy się w dalszą drogę, natychmiast znowu się na nią wydostałem.

W zależności od tempa marszu woda wyczuwalnie zmieniała dla mnie swoje cechy fizyczne.

Według moich obliczeń przebiegłem kilometr w ciągu dwóch i pół minuty. Niezły czas, jeżeli wziąć pod uwagę stłuczoną nogę.

Wydostawszy się na brzeg i przedzierając się ku szosie przez kępy olszyny uśmiechnąłem się nawet, wyobrażając sobie, jaką minę będzie miał Żora przy spotkaniu ze mną.

Jednakże nie miałem sposobności podziwiać jego zakłopotania, ponieważ nie było go na drodze.

Do tej pory nie wiem, co mi się przywidziało po drugiej stronie zatoczki.

Może była to po prostu ciemna plamka, migająca przed oczyma pod wpływem zmęczenia nerwu wzrokowego.

W drodze powrotnej do osiedla spotkałem kilka autobusów. Jeden szedł do Leningradu i był całkiem pusty, a dwa inne, jadące w przeciwnym kierunku, przysiadły na osiach pod ciężarem licznych pasażerów.

To mi przypomniało, że dzisiaj właściwie jest niedziela, dzień wolny od pracy, a ja zamiast odpoczywać, uganiam się za bandytą.

Wtedy po raz pierwszy zrozumiałem, o ile pojęcie „wolność” przeciwstawia się możliwości robienia wszystkiego, co się zechce.

Rzeczywiście mogłem robić wszystko, czego dusza zapragnie — nawet biegać po wodzie. Ale jednocześnie czułem się niemal więźniem zamkniętym w pojedynce. Wszyscy jechali się opalać, kąpać, gawędzić z przyjaciółmi, a ja nawet nikomu nie mogłem opowiedzieć o tych cudach, jakie mi się już przydarzyły.

Dopóki przebywałem w tym osobliwym stanie, nieraz powracałem do tej myśli.

Wolność to przede wszystkim możność swobodnego obcowania z ludźmi i bez tej możności wszystko inne traci wartość.

Rozmyślając o tym, niepostrzeżenie doszedłem do osiedla i zatrzymałem się w niepewności.

Dokąd iść? Do Andrieja Mochowa, żeby otrzymać odpowiedź na tamtą kartkę? Do domu, żeby coś przekąsić?


Głód zaczął mi już doskwierać. W ogóle zauważyłem, że i mnie, i Zorzowi o wiele częściej chciało się jeść niż to bywa w normalnych warunkach — może dlatego, że przez cały czas znajdowaliśmy się w ruchu.

I gdzie teraz szukać tego nieszczęsnego Żory?

Niemal biegiem dotarłem do stacji kolejki i przez jakiś czas go tam szukałem.

Dopiero co przybył pociąg z Leningradu i cały peron był pełen przyjezdnych i witających. Odświętnie ubrani mężczyźni i kobiety, młodzież z plecakami, kilku rowerzystów.

Zapewne na stacji panowało duże ożywienie, ale dla mnie to wszystko przedstawiało tłum manekinów, które zeszły z wystawy sklepu gotowych ubrań.

W pewnym miejscu, na schodkach prowadzących z peronu na drogę, stał dwuletni malec w ubranku marynarskim, podtrzymywany przez dziadka za ramię. Na okrągłej buzi chłopca zastygł radosny uśmiech, a o dwa kroki od niego wyciągali ręce szczęśliwi tata i mama.

Jak gdyby wszyscy powtarzali przed fotografem „na czas” ckliwą scenkę rodzinną: „Duduś wita tatusia i mamusię”.

Wówczas po raz pierwszy doznałem uczucia wstydu, że nie jestem taki jak inni.

Później to uczucie wciąż we mnie narastało. Ale po raz pierwszy zjawiło się właśnie wtedy na peronie.

Możliwe, że wyda się to nieco dziwaczne, ale okropnie mnie gnębiła myśl, że wszyscy wokół są dobrze ubrani, czyści i weseli, a ja błądzę pomiędzy nimi w brudnej i podartej piżamie, nie ogolony i zmęczony.

Wiedziałem, że nikt nie może mnie zobaczyć, ponieważ nieustannie byłem w ruchu, ale mimo wszystko nie udawało mi się przezwyciężyć uczucia zawstydzenia.

Rozejrzawszy się po peronie, wyszedłem na drogę do Leningradu, która biegnie tutaj całkiem równolegle do linii kolejowej, i zobaczyłem nareszcie Żory o jakichś osiemset metrów przede mną.

Rozpoczęła się gonitwa, która trwała całe dwie godziny.

Zresztą nie wiem, czy to można było nazwać gonitwą. Żora nie uciekał przede mną, nie wiedział, że usiłuję go dogonić.

Koło stacji „Sportowa”, znajdującej się w odległości sześciu kilometrów od nas, o mało co nie doścignąłem Żory, bo się zatrzymał, żeby obszukać kieszenie starszego jegomościa w szarym garniturze, o wyglądzie profesora.


Byłem w tym czasie o jakieś sto metrów od nich i ukryłem się w krzakach, bojąc się, że Żora mnie zauważy. Później zacząłem się przedzierać chaszczami, ale Żora już dokonał swojego dzieła, rzucił portfel jegomościa na ziemię i pomaszerował dalej.

Portfel nadal leżał na asfalcie, gdy przechodziłem obok poszkodowanego. Miał rozdartą calutką marynarkę.

W ogóle cała nienaturalność i nawet bezsensowność tego pościgu polegała na tym, że po prostu fizycznie nie byłem w stanie dogonić Żory, chociaż przez cały czas widziałem z daleka jego krępą postać w marynarce. Prześcigaliśmy samochody i autobusy, poruszaliśmy się szybciej od jakiegokolwiek środka transportu. Nie było siły na ziemi, która by mogła mi dopomóc.

Jak w epoce jaskiniowej, rezultat zależał wyłącznie od naszych nóg. A Żora miał przewagę, ponieważ z każdym krokiem coraz bardziej utykałem.

Byliśmy już niedaleko od następnej stacji, gdy zdarzyło się coś, co ostatecznie spowodowało, że zaniechałem pogoni.


KATASTROIA KOLEJOWA

<p>KATASTROIA KOLEJOWA</p>

Zaczęło się od dźwięku, który mnie zmusił do wytężenia uwagi.

Szedłem utykając wzdłuż nie kończącego się pociągu towarowego, gdy nagle skądś z daleka nadszedł i rozległ się niski, wciąż wzmagający się ryk. Do tego stopnia przypominało to grzmoty, że się zatrzymałem i popatrzałem na niebo. Ale nie było na nim ani jednej chmurki.

Pamiętam, że ryk ten nawet mnie przestraszył. Było w nim coś wszechogarniającego. Jak gdyby krzyczała sama ziemia. A ja miałem już dość wszelakich cudów i kosmicznych niespodzianek.

Następnie popatrzyłem w stronę parowozu, ujrzałem nieruchomy obłoczek pary obok komina i zorientowałem się, że te dźwięki wydobywają się z gwizdka. Maszynista uprzedzał zawiadowcę stacji o zbliżaniu się pociągu.

Bardzo długo szedłem wzdłuż wagonów. Na początku jechały lory załadowane granitem, potem kilka wagonów bydlęcych, trzy cysterny z naftą, znowu lory i znowu wagony.

Był to rzeczywiście nie kończący się pociąg i zanim dotarłem do połowy, znudziło mi się ściganie.

Może się wydawać dziwne, ale kiedy Żora i ja szliśmy dokądkolwiek, wcale nie czuliśmy, że się poruszamy z nadnaturalną prędkością.

Wydawało się nam, że wszystko inne stoi w miejscu, a my sami poruszamy się zaledwie z normalną szybkością.

Rzecz w tym, że „prędko” i „powoli” są to pojęcia czysto subiektywne.

Stąd też wyobrażałem sobie, że idę z normalną szybkością wzdłuż nie kończącego się pociągu, który stoi niemal bez ruchu. (W rzeczywistości poruszał się z szybkością czterdziestu kilometrów na godzinę.) Byłem już przy pierwszych wagonach, gdy do ryku syreny parowozowej dołączyły się pogwizdy o wyższych tonach. Miałem wrażenie, że wychodzą one spod kół.

Później, już przy tendrze, zobaczyłem w dole pod niewysokim nasypem staruszkę w szydełkowym kaftaniku, która ze zrozpaczoną miną wyciągała ręce do czegoś, co się znajdowało na szynach tuż przed parowozem.

Ponieważ szedłem przy samych wagonach, nie mogłem się zorientować, co to takiego.

Uszedłem jeszcze parę kroków i wyminąłem parowóz. Pamiętam, że owionęło mnie gorąco, gdy przechodziłem obok wału korbowego.

O dwadzieścia metrów od małych kółek na przedzie, nazywanych biegunkami, na torze stała cztero- czy pięcioletnia dziewczynka.

Raczej nie stała, ale biegła. Ale ponieważ dla mnie cały świat był pogrążony w bezruchu, wydawało mi się, że stoi w postawie biegnącej.

Zwyczajna dziewczynka. Słomiana grzywka nad czołem, króciutka sukienka ze sztucznego włókna, pulchne, niezdarne nóżki.

Popatrzyłem na dziewczynkę, na staruszkę, na maszynistę, który nie wiadomo dlaczego wysunął się niemal do pasa ze swego okienka, i poszedłem dalej.

Żora, jeszcze widoczny, znajdował się o jakieś pół kilometra przede mną.

Odszedłem dziesięć metrów i wtedy dopiero mnie oświeciło.

Co ja robię? Dokąd idę? Przecież z tyłu za chwilę nastąpi katastrofa!

Dziecko wpadnie pod pociąg!

Dopiero później się zorientowałem, jak do tego doszło. Na nasypie i jego zboczach zawsze w czerwcu dojrzewa mnóstwo poziomek. Chociaż administracja kolei zabrania wchodzenia na nasyp, okoliczni letnicy i dzieci wiejskie często je tutaj zbierają.

Z pewnością staruszka i dziewczynka właśnie to robiły. Później staruszka nagle zobaczyła z daleka pociąg i próbowała ostrzec wnuczkę, znajdującą się po drugiej stronie toru.

Ale dziewczynka nie zrozumiała i pobiegła w stronę staruszki.

Wszystko to było jasne, ale co teraz miałem zrobić?

Wiedziałem, że jeżeli po prostu zdejmę dziewczynkę z toru i postawię na trawie, to tak, jakbym naleciał na dziecko z szybkością kuli armatniej.

Pamiętałem, jak odrywały się oparcia krzeseł, gdy próbowałem je przestawić z miejsca na miejsce.

Muszę się przyznać, że poczułem gwałtowną nienawiść do głupiej staruszki. Z małym dzieckiem zbierać poziomki na torze kolejowym!

Moim zdaniem, za mało u nas łupi się grzywien za rozmaite wykroczenia przeciw przepisom…

Parowóz powoli, ale nieuchronnie zbliżał się do dziewczynki.

Staruszka i dziecko zastygły w całkowitym bezruchu, natomiast olbrzymia machina lokomotywy co sekundę nieuchronnie zdobywała następny centymetr. Na twarzy maszynisty widać było rozpacz i przerażenie. Zrozumiałem teraz, że gwizdy, które się dołączyły do ryku parowozu, były zgrzytem hamulców.

Najpierw przyszło mi do głowy, żeby spróbować unieść ją za sukienkę.

Ale jak tylko dotknąłem spódniczki, leciutki materiał zaczął się rozłazić.

Następnie zdecydowałem, że ściągnę piżamę i zawinę w nią dziewczynkę jak do worka. Zgoła zapomniałem, że już raz próbowałem zdjąć piżamę i, rzecz jasna, materiał również rozłaził mi się w palcach.

Sytuacja była dramatyczna. Zastygła w biegu dziewczynka, wykrzywiona rozpaczą twarz maszynisty, który nie miał ani cienia wątpliwości, że ją przejedzie, ciężkie zderzaki parowozu, zbliżające się nieuchronnie, i ja, nie mający pojęcia, jak się zabrać do tego małego jasnowłosego stworzenia.

Ale nie można było zwlekać. Jeszcze sekunda i pociąg zgniótłby dziecko.

Ostatecznie zdecydowałem się po prostu wziąć dziewczynkę na ręce.

Trudność polegała na tym, żeby jej nie uszkodzić zbyt szybkim ruchem.

Nieskończenie ostrożnie wsunąłem race pod pachy dziecka i powoli zacząłem podnosić jego kruche ciałko. Dziewczynka nadal pozostawała w pozycji biegnącej, gdy nóżki jej oderwały się od toru.

A szyny już odczuwalnie uginały się pod ciężarem parowozu.

Gdy okrągły, płaski zderzak był tuż-tuż, ostrożnie zacząłem unosić dziewczynkę w powietrze, sam pozostając na miejscu. Następnie zderzak oparł się o moje plecy, owionął mnie zapach gorącego smaru. Przeszedłem kilka kroków po torze, zszedłem z nasypu i po prostu opuściłem dziewczynkę na ziemię.

Nawet nie wiem, z czym można porównać to, co robiłem. Mniej więcej tak normalny człowiek niósłby miednicę nalaną po brzegi wodą.

Z boku to wyglądało, jak gdyby po prostu wiatr zdmuchnął z toru dziewczynkę tuż przed kołami pociągu.

Przez jakiś czas stałem przy niej patrząc, jak powoli opada na trawę. Na twarzy jej pojawił się wyraz przerażenia, które później ustąpiło miejsca zdziwieniu.

Chyba jej nie uszkodziłem.

Staruszka w dalszym ciągu stała jak wryta, maszynista wychylił się przez okienko jeszcze bardziej i patrzał teraz pod koła parowozu. Z pewnością sądził, że dziecko już się pod nim znalazło.

Czułem przypływ życzliwości dla niego. Chciało mi się go poklepać po wysmarowanym olejami ramieniu i oznajmić, że wszystko skończyło się pomyślnie.

Później popatrzyłem na szosę, szukając oczyma Żory. Ale przez ten czas zdążył mi zniknąć z oczu.

Już bez najmniejszej nadziei na to, że go doścignę, dotarłem do stacji „Odpoczynek”. W tym miejscu szosa się rozdwaja. Jedna odnoga zakręca ku zatoce, żeby się tam połączyć z szosą nadmorską, a druga prowadzi do Krasnoostrowa i dalej również do Leningradu.

Nie byłem w stanie odgadnąć, którą z nich wybrał się Żora.

Przez jakieś dziesięć minut błądziłem po stacji, spodziewając się gdzieś go spotkać. Chciało mi się pić i podszedłem do małej kolejki przy stoisku z wodą sodową. W czasie gdy sprzedawczyni nieruchomo odliczała resztę tęgiemu, spoconemu pomimo wczesnej godziny jegomościowi, wziąłem szklankę i usiłowałem sam sobie nalać wody bez gazu. Ale okazało się to dla mnie zbyt długą ceremonią. Nie doczekawszy, aż moja szklanka się napełni, postawiłem ją na ladę i wyrwałem drugą z rąk jegomościa.

Chętnie również bym coś zjadł, jako że tuż obok na stacji czynny był bufet. Jednakże nie mogłem się zmusić do wejścia do lokalu pełnego ludzi.

Znowu zaczął mnie ogarniać wstyd, że nie jestem taki jak wszyscy.

Porównałem swój ręczny zegarek z kolejowym. Zgadzał się co do sekundy. Mocno utykając, powlokłem się do domu.

Byłem w bardzo podłym nastroju. Po raz pierwszy przyszło mi do głowy, że w istocie życie ludzkie nie jest zbytnio długie — raptem jakichś osiemset miesięcy. A ponieważ żyłem trzysta razy szybciej, pozostałe trzydzieści lat przeżyję w ciągu jednego czy półtora miesiąca normalnego czasu. Obecnie mamy koniec czerwca, a w połowie sierpnia będę już zgrzybiałym staruszkiem i umrę.

Ale jednocześnie w moim wewnętrznym odczuciu będzie to całe trzydzieści lat z tym wszystkim, co składa się na ludzkie życie. Z nadziejami i rozczarowaniami, z planami i ich wykonaniem. I wszystko to dziać się będzie w całkowitej samotności. Przecież nie można uważać za kontakt tych wiadomości, które będę w stanie wymieniać z nieruchomymi manekinami — ludźmi…

Było dziesięć po ósmej. Za dwie normalne „ludzkie” godziny powinna wrócić z miasta Ania. Jak ją powitam? Jak jej dam do zrozumienia, że już nie istnieję w normalnym ‘ świecie minut i sekund? Co powie dzieciom o ich ojcu?

Były to gorzkie refleksje i kilkakrotnie w czasie tej wędrówki zdarzyło mi się westchnąć boleśnie.

W połowie drogi gwałtownie zachciało mi się spać. Przez jakiś czas wyszukiwałem w krzakach ukrytego przed oczyma postronnego miejsca, w którym mógłbym ułożyć się i zasnąć. Ale tutaj, wzdłuż linii kolejowej, wszędzie było mnóstwo ludzi i nie znalazłem nic odpowiedniego.

Nie wiadomo dlaczego przerażała mnie myśl o tym, że mogą mnie zobaczyć śpiącego.

Duży palec u nogi mocno spuchł i posiniał i w miarę jak zbliżałem się do domu, zaczęła mnie boleć cała stopa. Utykałem coraz bardziej i zanim się dostałem do naszego osiedla, musiałem kilkakrotnie usiąść, żeby odpocząć.

Jeszcze gdym się przekradał przez krzaki, starając się zbliżyć do Żory, zaczepiłem o jakiś sęczek i piżama rozdarła się tuż pod kołnierzykiem.

Później rozdarcie powiększało się coraz bardziej, aż w końcu na moich plecach pozostały dwie niczym nie złączone połówki piżamy. Zdjąłem je i wyrzuciłem.

W ogóle dotarłem do domu w dość mizernym stanie. Kulejący, zmęczony, głodny i nagi do pasa. Połknąłem łapczywie kawałek chleba i zwaliłem się na tapczan.


NASTĘPNE SPOTKANIA Z MOCHOWEM

<p>NASTĘPNE SPOTKANIA Z MOCHOWEM</p>

Nieraz tak się przytrafia człowiekowi, że choć go oczekuje pilna i ważna sprawa, ni stąd, ni zowąd zaczyna się zajmować jakimiś głupstwami. Wie, że trzeba się zabrać do tej ważnej sprawy i mimo to traci czas na staranne naostrzenie ołówka, przypominanie sobie cytaty z niedawno przeczytanej książki i tym podobne.

Zazwyczaj dzieje się to z powodu wielkiego zmęczenia.

Gdy po paru godzinach ciężkiego snu podniosłem się z tapczanu w jadalni, zamiast od razu pójść do Mochowa i dowiedzieć się, czy odpisał na moją kartkę, zabrałem się do wkładania koszuli, którą znalazłem w łazience.

Ostatecznie nie było to już takie ważne, czy będę chodzić po osiedlu w koszuli, czy tylko w samych spodniach od piżamy. Tak czy owak nikt nie mógł mnie zobaczyć i zimno mi też nie było.

Ale gdy tylko spróbowałem wciągnąć na siebie koszulę, materiał darł się bezszelestnie i wkrótce po całym pokoju pływały, powoli opadające na podłogę, oderwane rękawy i poły.

Później usiłowałem owinąć nogę kompresem ogrzewającym (należało właściwie ochładzającym, jak się praktykuje przy złamaniach i zwichnięciach). Ale bandaż rozdzierał mi się w rękach i ostatecznie włożyłem pantofel wprost na bosą nogę.

Wtedy dopiero poszedłem do Mochowa.

Wychodząc z domu uświadomiłem sobie, jak bardzo w ciągu tego krótkiego czasu zdemolowane zostało nasze mieszkanie. W jadalni leżała wyważona rama okienna, w kuchni na podłodze rozsypane były odłamki butelki rozbitej przez Żory, wyrwane z zawiasów drzwi wejściowe poniewierały się w ogrodzie na trawniku.

Do Andrieja Andriejewicza dostałem się znowu przez okno gabinetu.

Przeskoczyłem przez parapet i zobaczyłem, że Mochow i jego żona Wala stoją przy stole. Oboje mieli takie miny, jak gdyby się czemuś przysłuchiwali.

Spodziewałem się, że znajdę na biurku przygotowaną dla mnie kartkę, ale jej nie było.

Wala miała w ręku nóż do krajania chleba. Pewnie przygotowywała śniadanie, gdy Andriej ją zawołał.

Przy mojej zwiększonej pobudliwości poczułem, jak narasta we mnie rozdrażnienie. Dlaczego nie odpowiedział na mój list?


Później spojrzałem na swój zegarek i serce mi zamarło. Pan rozumie, od czasu, jak byłem tutaj w gabinecie, upłynęły raptem c z t e r y normalne „ludzkie” minuty!

Moje rozmyślania przy garażu, bieg po falach przez zatokę, pościg za Żorą wzdłuż linii kolejowej, ocalenie dziewczynki i droga powrotna do osiedla — wszystko to się zmieściło w czterech zwykłych minutach.

Jasne, że Mochow nie zdążył się zorientować, o co chodzi. A ja już powróciłem po wszystkich swoich perypetiach i chcę dostać odpowiedź na mój list. Usiadłem na krześle i zacząłem się im przyglądać. Obie te żywe lalki nieskończenie powoli zwracały ku sobie głowy i nieskończenie powoli na ich twarzach rozpływały się uśmiechy.

Minęło piętnaście minut, zanim nareszcie uśmiechnęli się do siebie i Wala zaczęła otwierać usta. Z pewnością miała zamiar powiedzieć mężowi, żeby jej nie przeszkadzał w nakrywaniu do stołu.

Kiedy właziłem przez okno, spowodowany przeze mnie przeciąg uniósł z biurka zerwaną kartkę terminarza i przynajmniej przez dziesięć minut kartka spływała ukośnie do kąta pokoju.

Był to zaczarowany, śpiący świat, w którym ludzie i przedmioty żyli w jakiejś leniwej drzemce.

Wstałem, wziąłem maszynę z biurka i postawiłem ją na podłodze — niech Wala przekona się również, że to nie żarty. Wziąłem z nieruchomej ręki Andrieja ołówek i wielkimi literami napisałem na arkuszu ponad jego rysunkiem: „Żyję w innym czasie. Potwierdź, że przeczytałeś i zrozumiałeś, co tutaj zostało napisane. Napisz mi odpowiedź. Nie mogę cię słyszeć. Napisz natychmiast. W. Korostylew”. Ile czasu będzie potrzebował Andriej, żeby zrozumieć mój nowy list i napisać odpowiedź?

Chyba nie mniej niż jedną „ludzką” minutę. Nie mniej od moich pięciu godzin. Wyskoczyłem przez okno do ogrodu i podszedłem do sklepiku, żeby się zaopatrzyć jeszcze w masło i konserwy.

Niezbyt sobie przypominam, czym się później zajmowałem. Zdaje mi się, że te pięć godzin minęło dla mnie w jakimś dręczącym oczekiwaniu.

Dwa razy jadłem — znowu chleb z masłem i konserwy — włóczyłem się, kulejąc, po osiedlu, około godziny przesiedziałem trzymając nogę w miednicy z zimną wodą. (Bardzo długo się męczyłem, zanim napełniłem tę miednicę i zanim się przekonałem, że nie można jej przenosić z miejsca na miejsce. Gdy tylko próbowałem to uczynić, woda wyślizgiwała się z miednicy i powoli rozlewała się po kaflowej posadzce łazienki.) A dokoła mnie dalej trwał ów nieskończony ranek. Nie od razu uświadomiłem sobie, dlaczego tak ważne było dla mnie to, żeby Andriej się dowiedział, co się ze mną stało. Żeby w ogóle ktoś o tym wiedział.

Chodzi o to, że dla człowieka najstraszniejsza jest bezcelowość.

Możemy znosić rozmaite cierpienia i pokonywać wszelakie przeszkody, ale tylko wtedy, gdy wszystko to ma jakiś cel.

Prócz tego bardzo ważna jest dla człowieka swoboda decydowania o swoim losie. Niekiedy zdecyduje się iść na pewną zgubę. Ale musi to nastąpić w wyniku jego własnej inicjatywy. Człowiek wszędzie chce być panem okoliczności, nie zaś ich niewolnikiem.

I ja najwidoczniej też chciałem być panem swoich życiowych okoliczności. Jakaś siła wyrwała mnie ze zwykłego ludzkiego życia. Na razie, dopóki nikt o tym nie wie, pozostaję w sytuacji człowieka, który wpadł pod tramwaj. Ale ja nie chciałbym być ofiarą ślepego przypadku.

Chciałem, żeby ludzie wiedzieli o tym, co się ze mną stało; żebym mógł z nimi korespondować, w jakiś sposób zapanować nad sytuacją. Wówczas wszystko, co jeszcze może nastąpić, odzyskałoby sens. Nawet moja śmierć — jeżeli to przyspieszone istnienie w końcu mnie zabije… Rozmyślania te pochłonęły mi resztę czasu, jaki dałem Andriejowi Mochowowi na napisanie odpowiedzi. Mówiąc szczerze, spodziewałem się wszystkiego, tylko nie tego, co mi napisał na tym samym arkuszu kalki technicznej.

Andriej pochylił się nad biurkiem z ołówkiem w ręku, a Wala, na wpół odwrócona, stała przy drzwiach. Miała wygląd nieco przestraszonej.

Przelazłem przez parapet i pod swoim pismem zobaczyłem dwie nierówne linijki: „Wasilij Pietrowicz, daj pokój tym figlom. Pokaż się. Bądź co bądź, to niepoważne. Przeszkadzasz w pra…”

Właśnie kończył ostatnie zdanie.

Pamiętam, że byłem strasznie rozgoryczony. Figle! Niepoważne!

Wszystko, co przeżyłem i oglądałem w ciągu tego ranka — to tylko figle.

A niech ich! Zaraz im pokażę, co to za figle.

Później jednak wziąłem się w garść. A ja, czyżbym od razu uwierzył przyjacielowi, gdybym otrzymał od niego wiadomość, że żyje w innym czasie?

Przez kilka chwil kręciłem się po pokoju między nieruchomymi Walą i Andriejem, nie wiedząc, co mam właśnie robić. W końcu mnie oświeciło — to przecież takie proste! Usiadłem przy biurku obok Andrieja i przesiedziałem pięć minut bez ruchu.

Zobaczyli mnie oboje. Najpierw Andriej, później Wala. Andriej stał przy biurku, pochyliwszy się nieco. Kończył swój list. Później ciało jego zaczęło się wyprostowywać, a głowa zwracać w moim kierunku. Zresztą jeszcze wcześniej zwróciły się ku mnie jego źrenice.

Prostował się jakichś pięć albo sześć minut, a może nawet dziesięć. W tym czasie na jego twarzy odmalowała się cała gama uczuć. Zdziwienie, później przestrach — i na koniec niedowierzanie.

Pomimo wszystko wyrazistość twarzy ludzkiej jest zdumiewająca.

Leciutko rozszerzone oczy — może o jedną setną bardziej niż zazwyczaj — i macie zdziwienie. Dodajcie do tego nieco opuszczone kąciki warg — a na waszej twarzy wyrazi się przestrach. Zupełnie nieznacznie unieście wargi, i to już będzie niedowierzanie.

Zdziwienie i przestrach nastąpiły po sobie dość szybko, ale niedowierzanie utrzymywało się długo na twarzy Andrieja. Nie rozstawał się z nim jakichś piętnaście minut, stojąc przy mnie jak skamieniały. Od siedzenia bez ruchu zabolały mnie plecy.

Następnie zaczął nieskończenie powoli podnosić rękę. Chciał mnie dotknąć, żeby się przekonać, że to nie złudzenie.

A Wala po prostu się przelękła. Usta otwarła szeroko i oczy się jej rozszerzyły. Zaczęła całkiem odwracać się ku drzwiom — przedtem stała wpółodwrócona — później się zatrzymała i znów powolutku jęła zwracać głowę w moim kierunku. Ale wyraz lęku długo pozostawał na jej twarzy.

Bardzo mi trudno opisać, co czułem, gdy ręka Andrieja powoli, nieomal tak powoli, jak sunie po trawie cień wierzchołka wysokiego drzewa, zbliżała się do mojego ramienia.

W ogóle wydawał mi się nie nazbyt żywy i wrażenie wzmagało się tym bardziej, gdy się poruszał. Powolność jego ruchów podkreślała całą niezwykłość sytuacji. Gdyby Andriej i Wala nie ruszali się wcale, przypominaliby manekiny albo dobrze wykonane figury woskowe i to nie byłoby takie uderzające.

Później ręka Andrieja opadła na moje ramię. Liczyłem według tętna.

Dwadzieścia pięć uderzeń, jeszcze dwadzieścia pięć… Dwie minuty, trzy, cztery.

Zaczął boleć mnie również kark, ale usiłowałem siedzieć bez ruchu.

Zadziwiająco wyglądał proces doznawania wrażeń, rozciągnięty w czasie.

Ręka Andrieja opadła mi na ramię. Ale on jeszcze nie zdążył tego poczuć: twarz jego miała ten sam wyraz, co przed pięcioma minutami, chociaż ręka już mnie dotykała.

Liczyłem sekundy. Oto zakończenia nerwowe jego palców poczuły moją skórę. Wzdłuż pnia nerwowego do mózgu został wysłany sygnał. W którymś ośrodku otrzymana informacja nałożyła się na tę, którą poprzednio przekazał nerw wzrokowy. Do nerwów kierujących mięśniami twarzy pobiegł rozkaz.

Nareszcie się uśmiechnął! Proces został zakończony.

A raczej nie całkiem się uśmiechnął. Tyle, że ledwie dostrzegalnie zaczęły się podnosić kąciki ust. Ale to wystarczyło, żeby wyraz twarzy uległ zmianie.

Tam do licha! Nie od razu się zorientowałem, że jestem obecny przy bardzo interesującym doświadczeniu, udowadniającym materialność myśli.

Poruszałem się i w ogóle żyłem szybciej. Dlatego też szybciej myślałem.

Andriej zaś żył normalnie i w całkowitej harmonii z innymi procesami przebiegało również jego myślenie.

Później nagle wzrok jego przygasł. Nawet nie zdążyłem uchwycić momentu, w którym to nastąpiło. Ale słowo „przygasł” bardzo dokładnie oddaje to, co nastąpiło. Wciąż jeszcze spoglądał na mnie, ale oczy jego stały się inne. Coś w nich zniknęło. Zmatowiały.

Głowa zaczęła odwracać się w bok. Jak gdyby się na mnie obraził.

Dopiero po czterech minutach zrozumiałem, że po prostu chce się przekonać, czy Wala mnie widzi.

Ale zadziwiający był sam moment, gdy gasło jego spojrzenie. Od razu, jak tylko zaczął myśleć o Wali i na mgnienie oka przestał myśleć o mnie, wzrok jego, wciąż jeszcze na mnie skierowany, uległ przemianie. Stał się obojętny. Ta sama gałka oczna, ta sama błękitnawoszara źrenica z błękitnymi rozchodzącymi się kreseczkami, jednakże oczy stały się inne, zgoła niepodobne do widzianych przed chwilą.

Co tam mogło nastąpić, gdy przełączyła się myśl? Przecież nie zmienił się skład chemiczny gałki ocznej?

Może warto było posiedzieć jeszcze trochę, żeby Wala mogła podejść bliżej i też się przekonać, że istnieję.

Ale zbytnio dawała mi się we znaki moja chora noga. Jeszcze około dwóch godzin spędziłem w gabinecie Andrieja. Oczywiście, nie było mowy o jakimś bezpośrednim skomunikowaniu.

W ciągu tych dwóch godzin Andriej ostatecznie zwrócił się w stronę Wali, podniósł rękę, przywołując ją i ukazał miejsce, w którym mnie już nie było. A Wala zrobiła kilka kroków od drzwi do biurka. I tyle.

Dla nich moje dwie godziny były dwunastoma sekundami.

Na kalce Andrieja dopisałem jeszcze jedno słowo: „Pisz”.

I poszedłem.

Znowu chciało mi się spać. W ogóle zmęczenie następowało częściej niż w normalnych warunkach. Na mgnienie oka nawiedziła mnie myśl, żeby się położyć tutaj. Gdybym przespał pięć godzin, Wala i Andriej mogliby mnie widzieć w ciągu jednej swojej minuty.

Ale później, nie wiem dlaczego, poczułem strach przed położeniem się na kanapie w gabinecie Andrieja. To okropnie głupie, ale naraz mi się przywidziało, że te dwie prawie nie zdradzające oznak życia postacie, skorzystawszy z mojego snu, zwiążą mnie, i wtedy nawet nie będę mógł im nic napisać.

Innymi słowy, zaczynały mnie ponosić nerwy…

A równocześnie jąłem spostrzegać, że prędkość mojego życia stopniowo się powiększa.


ZWIĘKSZENIE PRĘDKOŚCI

<p>ZWIĘKSZENIE PRĘDKOŚCI</p>

Po raz pierwszy to zauważyłem patrząc, jak powoli spada nóż, gdy upuściłem go nad stołem w jadalni. Już przedtem różne rzeczy spadały bardzo leniwie, ale tym razem nóż spadał na stół jeszcze wolniej.

Później zwiększyły się trudności z wodą. Przedtem wystarczało mi dziesięć minut, żeby móc napełnić szklankę pod kranem w kuchni. Teraz szklanka napełniała się po dwunastu albo nawet czternastu minutach.

Z początku nie zwracałem na to zbytniej uwagi.

Po wyspaniu się i zjedzeniu obiadu poszedłem znowu do Andrieja Mochowa, żeby uzyskać wreszcie dowód na to, że uwierzył w moją egzystencję w innym czasie.

Rzeczywiście, na kalce czekała na mnie linijka: „Co mamy robić? Czy potrzebujesz pomocy?”

Andriej i Wala znowu stali przy biurku, jak gdyby się czemuś przysłuchiwali.

Później jeszcze dwukrotnie wymieniałem wiadomości z Andriejem.

Napisałem mu, że gdzieś w okolicy włóczy się Żora i że moja szybkość przez cały czas rośnie. Odpowiedział mi prośbą, żebym znowu mu się pokazał.

Jeszcze raz siedziałem w jego gabinecie przez dwie i pół godziny i znowu widzieli mnie oboje. W ogóle te spotkania były męczące. W żaden sposób nie mogłem sobie poradzić z rozdrażnieniem, jakie wywoływała we mnie powolność normalnych ludzi, poza tym stale ulegałem złudzeniom. Wydawało mi się, że te czy owe ruchy Wali i Andrieja mają coś wspólnego ze mną, a po sprawdzeniu okazywało się, że jest inaczej.

Na przykład — Andriej zaczynał podnosić rękę. Natychmiast decydowałem, że zamierza mnie dotknąć. Ale ręka mnie omijała. Minuta, druga, trzecia… Wówczas zaczynałem sądzić, że chce mi coś pokazać. Po jakichś pięciu czy sześciu minutach wyjaśniało się, że tylko poprawiał kosmyk włosów na czole.

W ogóle ani razu nie udawało mi się odgadnąć z góry, co będzie oznaczać ten albo inny ruch.

Właściwie te spotkania nie miały najmniejszego sensu. Mogliśmy się komunikować wyłącznie za pomocą kartek.

Miałem tyle wolnego czasu, że z początku nie wiedziałem, co z nim robić.

Był to paradoks, ale zrozumiałem, że człowiek po prostu nic, ale to nic nie może robić wyłącznie dla samego siebie. Nawet odpoczywać.

Weźmy książki.

Pewnego razu otwarłem tom Stendhala, ale natychmiast go odłożyłem.

Okazuje się, że nie czytamy po prostu dla czytania, ale z tajemną — niekiedy dla nas samych — nadzieją, że przez to czytanie staniemy się lepsi i mądrzejsi i że wszystko to, co dobre i mądre, będziemy mogli przekazać innym.

Z pewnością Robinson Cruzoe nie zabierałby się do czytania Biblii, gdyby nie miał nadziei, że kiedyś uda mu się wyrwać ze swojej wyspy. A ja właśnie czułem się takim samotnikiem — Robinsonem w nie zamieszkanej pustyni innego czasu. Kto wie, czy mi się uda powrócić do ludzi?

Oczywiście, dużo myślałem o owej sile, która doprowadziła mnie i Żory do tego strasznego stanu, i doszedłem do wniosku, że w mojej hipotezie o piorunie kulistym nie było nic nieprawdopodobnego. Niewątpliwie współdziałanie plazmy z reakcją rozpadu uranu mogło dać promieniowanie w swoich właściwościach zbliżone do radioaktywnego, ale jeszcze nie znane ludzkości. A nikt nie wątpi, że promieniowanie radioaktywne jest w stanie wpłynąć na procesy biologiczne…

Poczyniłem wiele obserwacji i ponieważ sądziłem, że w przyszłości będzie interesujące i ważne dla nauki wszystko to, czego doświadczył i co widział pierwszy człowiek żyjący przyśpieszonym życiem — zacząłem pisać pamiętnik.

Dotychczas mam przed oczyma niektóre fragmenty: „25 czerwca, godz. 8, min. 15,4 sek.

Zbadałem drogę promienia od muru ogradzającego elektrownię do zatoki. Cała przyroda w tym pasie żyje w przyśpieszonym tempie. Krzak piwonii, który został napromieniowany, wydał już duże kwiaty. Zazwyczaj kwitną one w początku czerwca.

Trawa w pasie działania promieni jest o dwa do trzech centymetrów wyższa niż gdzie indziej. Widać to dobrze, gdy się obserwuje z daleka i z boku, na przykład z dolnego konaru lipy po prawej stronie domu”. „25 czerwca, godz. 8, min. 16,55 sek.

Przed czterema godzinami z domu Juszkowów wyszedł ich starszy syn i obecnie przechodzi przez ogród. Gdy go obserwowałem po raz pierwszy, na każdy jego krok wypadało około trzech moich minut. Obecnie wypada około czterech. A więc przez cały czas ulegam przyśpieszeniu.

Z tą obserwacją zbiega się również inna. Woda stała się jeszcze gęstsza.

Stałem na fali w zatoce około pół sekundy nie zapadając się”.

„Ten sam dzień i godzina. 28 min.

Uderzyłem młotkiem w duży kamień w ogrodzie. Młotek się rozpłaszczył na placek, jak gdyby był z gliny. Jeszcze paroma uderzeniami zmieniłem go w kulę.

Drzewo zrobiło się miękkie jak masło. Grubą calową deskę udało mi się przeciąć w poprzek słoja z taką łatwością, jak gdybym krajał masło. Ale przy drugiej próbie nóż się stępił i wyciągnąłem go z trudem.

Widziałem w ogrodzie motyla, którego nie mogłem złapać. Ulatywał przede mną. A więc jeszcze jedno potwierdzenie faktu, że wszystko, co żyje, podlegało działaniu siły. Jednakże tylko istoty żyjące, ponieważ zegarek chodzi tak jak poprzednio.

Interesujące byłoby zbadanie, czy zwiększyła się szybkość rozchodzenia się fal elektrycznych i prądu elektrycznego w tej strefie. Niestety nie mam żadnych przyrządów…”

Gdy paroma uderzeniami o kamień przeobrażałem młotek to w kulę, to w rozpłaszczony placek, i robiłem to dotąd, aż żelazo zaczęło się kruszyć, orientowałem się oczywiście, że własności fizyczne metalu pozostały bez zmian, natomiast niewiarygodnie wzrosła energia moich ruchów.

W związku z tym przyszło mi do głowy, że w przyszłości, gdy ludzkość opanuje sposób przyśpieszenia życia, uzyska olbrzymią dodatkową władzę nad przyrodą.

Za pomocą prostych skrzydeł z aluminium czy plastyku człowiek, który otrzymał dawkę bodźca przyśpieszającego, będzie mógł się utrzymać w powietrzu dokonując kilkudziesięciu uderzeń skrzydłami na sekundę.

Ludzie nauczą się chodzić po wodzie. Nie będzie dla nich straszny upadek z niedużej wysokości, dlatego że przyśpieszenie swobodnego padania wyda się im nieskończenie powolne.

Wzrosną niezmiernie możliwości wytwórcze. Metal i drzewo staną się w ręku człowieka miękkie jak wosk, nie tracąc przy tym swojej odporności na działanie wszystkich pozostałych sił przyrody.

Pewnego razu po takich rozważaniach przyśnił mi się jakiś zadziwiający, szczęśliwy i radosny sen.

Śniło mi się, że stoję na środku ogromnej sali o matowo-perłowych wysokich ścianach zamykających ją z trzech stron. Stropu nie było. Przede mną na takiej samej perłowej posadzce leżały zwinięte rulony rysunków, ale nie z papieru, tylko z jakiegoś gładkiego żółtego materiału. Była to moja dopiero co ukończona praca.

Z lewej strony sala otwarta była na morze. Dzikie, groźne morze Północy toczące w moim kierunku legiony stromo spiętrzonych fal. Gdzieś na dole uderzały o niewidzialny dla mnie brzeg, a pod ich ciosami drżały mury i posadzka gmachu. Niebo też było blade, północne, okryte granatowymi, skłębionymi chmurami i tylko w dali na horyzoncie jaśniała czysta smuga nadchodzącego świtu. Ze wszystkich stron biła świeżość, siła i potęga. A ja, dopiero co ukończywszy niewiarygodnie trudne zadanie, czułem się całkowitym, suwerennym władcą tej ogromnej sali, w której stałem — i morza, i nieba, i całego stworzenia. I wiedziałem także, że ludzie — niezliczone mnóstwo ludzi żyjących poza ścianą tej sali i za burzliwym widnokręgiem — byli takimi samymi dumnymi władcami wszystkiego, co istnieje…

Coś jeszcze śniło mi się wówczas, ale zapamiętałem przede wszystkim owo uczucie władzy nad całą przyrodą, dzielonej ze wszystkimi ludźmi.

Po tym śnie przez kilka godzin chodziłem po nieruchomym osiedlu szczęśliwy i nawet nie odczuwałem dręczącej mnie przez cały czas samotności.

Zrozumiałem, że cała dotychczasowa historia była właściwie tylko niemowlęctwem ludzkości, że nadszedł czas, w którym człowiek zdoła zbudować dla siebie nie tylko nowe maszyny i urządzenia, ale i całkiem nowe fizyczne warunki egzystencji — nie te, którym podporządkowują się zwierzęta i świat ciał nieożywionych.

Były to zresztą moje ostatnie spokojne godziny. Ostatnie, ponieważ prędkość mojego życia przez cały czas rosła i zacząłem się czuć coraz gorzej.

Mniej więcej o ósmej dziewiętnaście spostrzegłem, że wszystko, co w osiedlu się poruszało, zaczęło się poruszać jeszcze wolniej. Oznaczało to, że ja sam zacząłem żyć jeszcze szybciej.

Powietrze jak gdyby bardziej zgęstniało, coraz trudniej było przezwyciężać jego bierny opór w czasie chodzenia. Woda z otwartego kranu nie wyciekała, ale formowała się w szklany sopel. Sopel ten można było odłamywać, w ręku długo pozostawał gęsty jak galareta i dopiero później zaczynał rozpływać się w dłoni.

Przez cały czas było mi gorąco i stopniowo zacząłem się pocić. Gdy się poruszyłem, pot momentalnie wysychał mi na twarzy i na całym ciele. Ale wystarczyło zatrzymać się na chwilę, żeby od razu zaczęła mnie oblepiać taka sama galareta, w jaką zmieniła się woda, tylko o wiele bardziej nieprzyjemna.

Wszystko to dałoby się znieść, ale równocześnie zaczęło mnie dręczyć nieustające pragnienie. Przez cały czas chciało mi się pić, a woda leciała z kranu zbyt wolno dla mnie.


Na swoje szczęście domyśliłem się jeszcze wcześniej, żeby otworzyć kran w wannie, ale w ciągu kilku moich godzin woda zaledwie pokryła dno. Wiedziałem, że na długo mi jej nie starczy i starałem się zaspokoić tym, co mogłem wydobyć z kranu.

Zadziwiające, że wówczas nie przyszło mi do głowy, żeby znaleźć gdzie indziej, w innym domu pełny czajnik lub nawet pełne wiadro. Nie wiadomo czemu zdawało mi się, że kran w kuchni i kran w łazience stanowią jedyne źródła, z których można czerpać wodę.

Później do pragnienia dołączył się głód. Mówiłem już wcześniej, że Żorze i mnie chciało się jeść znacznie częściej niż w normalnym życiu.

Zapewne zużywaliśmy zbyt wiele energii przy poruszaniu się. Teraz niemal bez przerwy żułem i w żaden sposób nie mogłem się nasycić.

A z jedzeniem było krucho. Ze sklepiku udawało mi się przynieść naraz tylko trzy bochenki chleba i parę puszek konserw — czyli tyle, ile można było wziąć w ręce. Walizek nie mogłem wykorzystać dlatego, że rączki urywały się przy pierwszym dotknięciu, z plecaka pozostały strzępy, gdy próbowałem go zdjąć z wieszaka w przedpokoju. (W ogóle im szybciej żyłem i poruszałem się, tym mniej trwałe stawały się rzeczy.) Ale trzy bochenki chleba i puszka byczków w pomidorach starczały mi tylko na trzy do czterech godzin, a później znów trzeba było iść do sklepiku.

Nigdy przedtem nie odczuwałem takiego ostrego, ssącego uczucia głodu — nawet podczas blokady Leningradu. Najstraszniejsze było to, że głodowałem z pełnymi ustami. Żułem i miałem wrażenie, że ani rusz mi to nie wystarcza, że jedzenie mnie nie nasyca. Później głód ustąpił przed upałem. Szybkość moja wciąż się zwiększała, osiedle zastygło w całkowitym bezruchu. Syn Juszkowów, który się przygotowywał do gimnastyki porannej, stał jak posąg.

Powietrze zgęstniało do konsystencji galarety. Ażeby iść, musiałem wykonywać rękoma ruchy pływackie, inaczej nie mógłbym przezwyciężyć tej zwartej ściany.

Trudno było oddychać, serce biło ustawicznie jak po stumetrówce.

Najstraszniejszy jednakże był upał. Dopóki leżałem bez ruchu, było mi po prostu gorąco, ale wystarczyło podnieść rękę, żeby natychmiast sparzyło ją niczym wrzątkiem. Każdy ruch parzył i gdy musiałem przejść parę kroków w zgęszczonym powietrzu, wydawało mi się, że idę przez palący samum pustyni. Leżałbym przez cały czas, gdyby „mnie nie dręczył głód i pragnienie.

Ale woda była w wannie, a pożywienie — w sklepiku.


W tym stanie kilka razy myślałem o Żorze. Czyżby i on doznawał podobnych cierpień?

Pamiętam, że o godzinie ósmej minut dwadzieścia dwie poszedłem do sklepiku.

Nie starcza mi barw, żeby opisać tę podróż.

Gdy wydostałem się z domu, zdawało mi się, że jeżeli pójdę przez nasz ogród nie ścieżką, ale po trawie, nie będzie mi tak gorąco. To oczywiście było złudzeniem, ponieważ nigdzie nie mogłem się ukryć przed upałem.

Upał był we mnie, w potwornej prędkości moich ruchów, które mnie samemu wydawały się nadzwyczaj powolne.

Byłem obnażony do pasa i to jeszcze potęgowało nieszczęście. Z początku przyszło mi do głowy, że powinienem łokciami zasłonić piersi, a dłońmi twarz. Ale okazało się, że jeśli nie będę pomagał sobie rękoma, nie zdołam się przebić przez gęste powietrze.

Kilka razy traciłem przytomność od upału. Wszystko dokoła robiło się czerwone, później bladło i pokrywało się szarą mgiełką. Następnie znów przychodziłem do siebie i szedłem dalej.

Z pewnością na dojście do sklepiku zużyłem jakieś trzy godziny.

Sprzedawca stał w dziwnej pozycji. Na jego wąsatej twarzy malowała się złość. W ręku trzymał wielki nóż do krajania mięsa, mierząc nim w półkę, na której stały konserwy.

Z pewnością zauważył, jak puszki byczków w pomidorach i wątróbki dorsza znikają jedna po drugiej, i postanowił przeciąć na pół niewidzialnego złodzieja.

Zadziwiające było to, że sam cud nie wywarł na nim zbytniego wrażenia, a raczej pochłaniała go troska o ukaranie rabusia i zahamowanie odpływu towaru.

W czasie gdy opuszczał się jego wielki nóż, zdołałbym wynieść cały sklep. Zresztą nie zdołałbym.

To dziwne, ale pomału moja siła przechodziła w bezsiłę. Przed czterdziestu albo pięćdziesięciu godzinami, gdyśmy szli z Żorą do Głuszkowa, wydawało mi się, że jesteśmy nieomal wszechmocni. Drzewo łamało się w naszych rękach bez najmniejszego oporu; nie sprawiłoby nam żadnej trudności gięcie podków w palcach.

Ale teraz przy coraz większym wzroście prędkości życia i naszych ruchów, nietrwałość rzeczy dała się poznać z innej strony. Niczego nie mogłem wziąć, wszystko się łamało; kruszyło, rozłaziło w rękach. Byłem bezsilny z nadmiaru siły.

Nie mogłem już zabrać ze sobą nawet bochenka chleba. Z takim samym powodzeniem mógłbym zdjąć większą garść piany wodnej z fali.

Chleb się rozłaził, gdy tylko się do niego dotknąłem, i nie mogłem go wziąć z półki.

Przez jakiś czas stałem obok sprzedawcy — nadal pozostawał tak samo nieruchomy — i jadłem chleb garściami. Znów bardzo chciało mi się pić.

Za sklepikiem znajdował się hydrant, ale zanimbym odkręcił kurek, zaczął pompować i doczekał się wody, minęłyby dwie-trzy moje godziny.

Ponadto bałem się, że odłamię wentyl kranu nieostrożnym ruchem.

Następnie wziąłem do rąk po puszce konserw i powlokłem się z powrotem.

Od razu przeszedłem na drugą stronę ulicy, ponieważ to przejście stanowiło dla mnie najtrudniejszą część drogi. Bałem się, że upadnę i nie wstanę, a przy parkanie czułem się bezpieczniej.

Przechodząc obok domu Mochowów, rzuciłem spojrzenie przez otwarte okno gabinetu. Andriej i Wala stali razem i patrzyli na biurko. Widocznie oczekiwali, że znów się zjawię.

Bicie serca rozlegało się w moich uszach jak dzwon i przy każdym ruchu ogłuszał mnie przenikliwy gwizd. Od strasznego pragnienia zaschło mi w gardle i całe osiedle to czerwieniało, to bladło w oczach.

Pamiętam, z jakim znękaniem patrzyłem na swojego przyjaciela. Nie mógłby mi w niczym pomóc, gdyby nawet wiedział o moich mękach. Nikt z ludzi nie mógł mi pomóc.

A w osiedlu wszystko żyło dawnym spokojnym życiem. Był wczesny ranek niedzielny, ludzie wybierali się na plażę, na jeziora. Nikt oprócz Andrieja i Wali nie widział mnie i nikt nie wiedział o tragedii, jaka się tutaj rozgrywała.

W domu zjadłem konserwy — blacha dawała się krajać nożem jak papier — napiłem się i zrobiłem notatkę w dzienniku: „Ta sama data, 25 minut 5 sekund po ósmej.

Najwidoczniej moja prędkość życia 900 razy przekracza normalną.

Może nawet więcej.

Od szosy w kierunku stacji idą mężczyzna i kobieta z dużą czerwoną walizą. Gdy dojdą do mojej furtki, już nie będę żył”.

Potem wlazłem do wanny i leżąc na brzuchu z zaciekłą rozkoszą zacząłem jeść gęstą galaretę — wodę.

Czekałem na śmierć. Żałowałem jedynie, że to nie ja sam świadomie poszedłem na taki eksperyment i że ta nieznana siła tylko zrządzeniem losu przypadła mi w udziale.

Pamiętam, że raptem przyszły mi do głowy strofy z Lermontowa: Pod Rosji śniegami wśród mrozów,

Pod piaskiem piramid w upale*…

Może dlatego, że palił mnie ten straszliwy upał, traciłem przytomność i trzymałem się tych wierszy jak tonący słomki.

Pod piaskiem piramid w upale…

A później usłyszałem jęk. Ludzki jęk.

Z pewnością ów jęk rozległ się ze trzy razy, zanim zrozumiałem, co to takiego.

Na podłodze w przedpokoju leżał Żora. Od razu poznałem go po pasiastej marynarce, chociaż marynarka była cała w strzępach i miejscami przepalona.

To zadziwiające, ale widocznie człowiek nigdy nie może się tak troszczyć o siebie, jak troszczy się o innych.

Nie rozumiem, skąd znalazły się we mnie siły, żeby wyjść z wanny i podczołgać się do Żory. Gdy go przewróciłem na plecy i zobaczyłem jego czerwone spuchnięte oblicze, zorientowałem się, jak sam musiałem wyglądać. To nie była twarz — obrzękła czerwona maska ze szparkami-

oczyma i czarnym kraterem ust.

Najprawdopodobniej wzrost szybkości zaskoczył go w odległości wielu kilometrów od osiedla. Poczuł, że coraz trudniej mu się poruszać, że nie może się napić i najeść, i przeraził się. Może próbował uzyskać pomoc od ludzi żyjących normalnym życiem i gdy zrozumiał, że niemożliwe jest uzyskanie od nich czegokolwiek, przypomniał sobie o mnie. Przypomniał sobie i zdecydował, że tylko ja potrafię go zrozumieć i pomóc mu.

Sądzę, że ostatnie metry w kierunku domu przebył już niemal oślepły, po omacku.

Wiedziałem, czego mu najpierw było potrzeba. Wciągnąłem go do łazienki i próbowałem emaliowanym kubkiem nabrać wody z dna wanny.

Ale kubek tylko ścinał długi wiór wody, który zaokrąglał się w powietrzu i powoli opadał z powrotem na dno.

Wówczas zacząłem zbierać wodę garściami i wpychać mu do ust.

Chciwie połykał tę galaretę.

Później oczy jego otwarły się nieco i pan wie, co w nich zobaczyłem?

Łzy. Łzy bólu. Był przecież mocno poparzony. Zerwałem z jego pleców dymiące strzępy marynarki i koszuli, wciągnąłem go do wanny i wsadziłem policzkiem w resztki wody na dnie. Później postanowiłem dać mu coś do zjedzenia. Nie wiem dlaczego, ale byłem pewien, że jeśli tego nie zrobię, po prostu za godzinę skona. Czułem to po samym sobie.

Wygarnąłem sobie z wanny kilka garści wody i zacisnąwszy zęby powlokłem się do sklepiku. Nie wiem dlaczego, ale byłem pewien, że dotrę tam i powrócę z konserwami dla Żory.

W ogrodzie wparłem się piersią w gęste powietrze i poszedłem na przebój. Pierś i ramiona paliły ogniem.

Po dojściu do furtki obejrzałem się. Przechodnie z czerwoną walizką byli o trzydzieści metrów ode mnie. Szli tutaj już tak długo, że przywykłem uważać ich nieomal za część krajobrazu. Naprzeciw mnie, w ogrodzie Juszkowów, stał ich syn z podniesionymi rękoma. Obok niego pracownica domowa Masza już przez kilka godzin pod rząd zdejmowała pieluszkę ze sznura.

Najtrudniejsze dla mnie było przejście ulicy. Zebrawszy wszystkie siły, zrobiłem jeden krok, później drugi. Pamiętam, że jęczałem przy tym dosyć głośno…

I wtem…

Nawet nie od razu pojąłem, co się dzieje.

Świeży wiatr owionął mi boki i ramiona, mężczyzna i kobieta z lewej strony ruszyli się z miejsca i rzucili się ku mnie z taką przerażającą szybkością, że zdawało mi się, że zwalą mnie z nóg swoją walizką.

Pieluszka wyrwała się z rąk Maszy i jak ptak poleciała w kierunku stacji.

Syn Juszkowa z szybkością sztukmistrza zaczął przysiadać i wyrzucać ręce w bok.

Jednocześnie uderzył mi w uszy bardzo głośny dźwięk fortepianu i szum przypływu w Zatoce.

Śpiący świat się obudził i runął na mnie.

Pamiętam, że pierwszym moim uczuciem był paniczny strach.

Zawróciłem i na oślep rzuciłem się przez ogród do domu.

Potykałem się i upadałem kilkakrotnie, wciąż mi się I zdawało, że biegnę zbyt powoli i w żaden sposób nie mogę uciec przed wszystkimi nieprawdopodobnie głośnymi dźwiękami i przerażająco szybkimi ruchami.

Na ganku potknąłem się i boleśnie stłukłem kolana, następnie wdarłem się do kuchni i zaczepiwszy nogą o próg rozciągnąłem się na podłodze.

A później w moją świadomość wdarł się oszołamiający, radosny, uderzająco życiodajny dźwięk.

Płynęła woda.

Płynęła z kranu w kuchni, sikała w wannie. Bryzgi leciały w powietrze i nad emaliowaną krawędzią wanny już się podniosła czerwona, zapuchnięta, oszołomiona fizjonomia Żory.


ZNOWU ROZMOWA NA PLAŻY

<p>ZNOWU ROZMOWA NA PLAŻY</p>

— A co dalej? — zapytałem niecierpliwie. — Co dalej było? Znaleźli pana w domu?

— Dalej było mnóstwo wszelakich różności. — Inżynier oparł się o poręcz ławki. — Przyjechała żona, z którą się rozstałem poprzedniego wieczora, znalazła Żory i mnie, wychudzonego, osmalonego, całego w sińcach i stłuczeniach, z tygodniową brodą. Oczywiście, że trudno jej było uwierzyć w moje wyjaśnienia. Ale później przyszli Mochowowie, opowiedzieli o moich listach, o maszynie, która skakała po biurku, o moich błyskawicznych pojawieniach. A jeszcze później się wyjaśniło, że i w osiedlu, i na stacji, i na szosie było wielu świadków przygód moich i Żory. Brunet, którego Żora potrącił, leżał z lekkim wstrząsem mózgu w willi u znajomych. Pracownica domowa Masza widziała jakieś dziwne cienie, które kilkakrotnie przebiegały przez ulicę i słyszała dziwny gwizd.

Maszynista pociągu towarowego dostał dyscyplinarkę za nieusprawiedliwione zatrzymanie pociągu… Ale nie to jest najciekawsze.

Najciekawsze jest to, że wszystko, co się przydarzyło mnie i Zorzowi, miało miejsce w ciągu dwudziestu minut. Może dwudziestu jeden. Pan rozumie, w ciągu tego czasu można przywitać się z sąsiadem, zapytać, jak mu się udała wczorajsza wyprawa na ryby, i wypalić z nim papierosa…

Gdyby nie moje wizyty u Mochowa, nikt by nawet nie wiedział o tym wszystkim, co się nam przydarzyło. Zadziwiające, nieprawdaż?

— Zadziwiające — potwierdziłem. — Nawet nie chce się wierzyć.

Chociaż sam słyszałem o widmach w Zatoce Fińskiej.

Zamilkliśmy obaj.

Na brzegu już robiło się ludno. Z tyłu za nami, na werandzie domu wczasowego, kelnerki dzwoniły łyżkami. Przygotowywano się do śniadania. Dźwięki były przenikliwe i czyste, jak zazwyczaj o świcie.

— Ale teraz już nie ma kwestii, czy to było, czy nie było w rzeczywistości — powiedział Korostylew. — Utworzono już grupę naukowców.

— A Żora? — zapytałem. Korostylew się uśmiechnął.

— Na razie leży w sanatorium. Mówi, że chce się zapisać do szkoły wieczorowej i zostać fizykiem… Kto wie, może będą z niego ludzie?

— Tak — powiedziałem. — Jakie perspektywy otwierają się w związku z tym zjawiskiem! Na przykład podróże międzygwiezdne. Dawniej nawet nie mogliśmy marzyć o tym, żeby odwiedzić inne galaktyki. Nie starczyłoby na to żadnego ludzkiego życia. A teraz, skoro można przyśpieszyć życie, można je oczywiście i zwalniać. Wówczas człowiek zdoła się dostać na inną galaktykę.

— Możliwe — zgodził się Korostylew. — Ale nie to jest najważniejsze.

Pan rozumie, nauka teraz przeżywa skok. Energia atomowa, półprzewodniki, urządzenia cybernetyczne. I my mniej więcej wyobrażamy sobie, czego się można spodziewać po tych trzech dziedzinach. Ale zgoła nic nam nie wiadomo o tych nowych rewolucyjnych odkryciach, jakie niewątpliwie nastąpią w najbliższych dziesięcioleciach. Takich na przykład jak te promienie. W ciągu całej swojej historii człowiek udoskonalał tylko narzędzia pracy, ale ani razu nie usiłował świadomie ulepszyć głównego narzędzia, jakie zapewnia mu władzę nad przyrodą — swojego własnego ciała. Właściwie w ciągu czterech tysięcy lat cywilizacji pozostało ono najmniej udoskonalone ze wszystkich rzeczy, jakie posiadamy. Fizyczna budowa ciała nawet nieco się cofnęła w tym czasie. Obecnie przeciętny człowiek nie może dokonać tego, co mógł pierwotny — na przykład, przebiec dwadzieścia kilometrów z upolowanym jeleniem na grzbiecie. Ale teraz sytuacja ulegnie zmianie.

Za sto lat ludzie będą żyć w komunizmie zgoła inaczej, niż my sobie to dzisiaj wyobrażamy.

Milczeliśmy jeszcze chwilę. Nad zalaną przez słońce plażą unosił się nie milknący grzmot przypływu. Na mgnienie oka usiłowałem sobie wyobrazić, że fale zatrzymały swój nieprzerwany bieg, a mewa nad brzegiem zamarła w locie.

Ale to nie nastąpiło. Człowiek jeszcze się nie stał gospodarzem Czasu i wszystko działo się w odwiecznej, swojskiej dla nas harmonii. I jednocześnie każda kropla wody, każde ziarenko piasku kryło w sobie nowe, nie odgadnione możliwości.


Przełożył J. Litwiniuk


G. Anfiłow

RADOŚĆ CZYNU

<p>G. Anfiłow</p> <p>RADOŚĆ CZYNU</p>

— Nudzę się tutaj z tobą — mówił Jerzy — kiedy na dworze płyną skrzące się strumyki, a w powietrzu unosi się zapach wiosennego wiatru, kiedy dziewczęta z minuty na minutę stają się piękniejsze i można rozegrać z nimi partię ping-ponga. Sądzisz, że nie mam racji?

— Czy chodzi ci o to, że moje towarzystwo cię nuży? — spytałem.

— Właśnie — przytaknął.

— Nie, nie zgadzam się z tobą — odparłem. — Powinno cię pasjonować to, co robimy.

Wiedziałem oczywiście, że za chwilę zwieje z laboratorium, chciałem go jednak zatrzymać, więc ciągnąłem dalej:

— Muszę ci powiedzieć, że dzisiaj zbijasz bąki, a nie pracujesz. Praca nigdy nie może być nudna. Przypomnij sobie, co się działo z tobą wczoraj.

— Może i masz rację, Jack — odparł. — Co cię to jednak właściwie obchodzi?

Udałem, że nie zwróciłem uwagi na jego niegrzeczny ton, i powiedziałem:

— Intensywna praca da ci znacznie więcej zadowolenia niż to, co czeka na ciebie tam, za oknem.

— Skąd ta pewność?

— Zrozum, przecież rozwiązujemy niezwykle ważne i ciekawe zadanie — upierałem się przy swoim. — Od naszych obliczeń zależy los wielkiej budowy.

— Powiedz: od twoich, to będzie znacznie bliższe prawdy.

— Od naszych — powtórzyłem. — Wczoraj podsunąłeś pomysł, który wart jest więcej niż tydzień moich obliczeń.

— Bzdura — odparł. — Takich pomysłów każdy ma na kopy. Decydują tylko obliczenia.

Za oknem słychać było śmiech i uderzenia rakiet o piłkę.

Z dołu ktoś sypnął o szybę garścią piasku. To Rita z laboratorium profesora Dietricha, przyjaciółka Jerzego, stosuje tę dziecinną metodę, aby go wywołać z pokoju. Jerzy zaczął się śpieszyć:

— Przepraszam cię, Jack, muszę już iść.

Wybiegł z pokoju jak na skrzydłach. W drzwiach zatrzymał się jednak i dodał:

— A swoją drogą wczorajszy pomysł przyszedł mi do głowy na dansingu — zapamiętaj to sobie.

Wiedziałem o tym doskonale, niepotrzebnie mi to mówił. No cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak samemu zabrać się do opracowywanego przez nas projektu. Chodzi o problem zaopatrzenia w wodę ogromnego osiedla mieszkaniowego powstającego na miejscu Himalajów. Ustalono, że najwygodniej będzie zaopatrzyć je w wodę, stosując w tym celu kondensację pary, zawartej w atmosferze, i właśnie nam, mnie i Jerzemu, przypadło w udziale znaleźć optymalny wariant rozmieszczenia stacji kondensacyjnych. Naszymi pracami kieruje docent Kisłow. Wczoraj Jerzy zaproponował, aby dla uproszczenia obliczeń nałożyć na izokordyczny układ współrzędnych funkcję Greena-Martynowa. To jest właśnie jego pomysł. Kiedy więc wykonałem to nałożenie, udało mi się niezwykle łatwo i jednoznacznie ustalić długo poszukiwane punkty. Kisłow był zachwycony, a Jerzego nazwał „wiecznie młodym, cudownym dzieckiem”.

No, więc liczę. Trzeba stracić co najmniej pięć minut na obliczenie jednej współrzędnej. Ja liczę, a on się zabawia. Wyznaczyłem już trzy punkty, a ten nawet nie ma zamiaru wracać. Czuję się tym dotknięty, ale liczę sumiennie. Co mam robić? Taki to już mój los, mój i wszystkich takich jak ja.

Przez otwarte okno wpada biała celuloidowa kulka. Słyszę głos Jerzego:

— Jack, postaraj się podać mi piłkę, z łaski swojej. Zagram tylko jeszcze kilka setów i na tym koniec, słowo honoru, Jack.

Jest to dla mnie zadanie niełatwe. Szukam pod stołem i pod pulpitem.

Rękę mam wciąż jeszcze niezbyt wprawną. Znalazłem jednak piłkę i wyrzuciłem przez okno.

Jerzy krzyczy:

— Dziękuję, kochany Jack. Jesteś bardzo dobry. Cichy głos Rity:

— Jack słucha się ciebie jak mały piesek.

Po co ona to powiedziała. Nie wie chyba, że mam wyjątkowo wyczulony słuch.

Znowu liczę. Wyznaczenie południowych punktów jest trudniejsze — występuje tu ponad osiem tysięcy parametrów, a w toku obliczeń trzeba jeszcze porównywać poszczególne całki. Zresztą to nawet lepiej — przynajmniej praca nie jest taka nudna. To jest właśnie cudowne — cała ta matematyczna zawiłość, ścisła pajęczyna logiki i twarda, niewzruszona jak głaz nieuchronność rozwiązania, te krystaliczne abstrakcje, kształtność i dokładność. Matematyka jest naprawdę piękna!

— Ona jest piękna! — krzyczy wpadając do pokoju Jerzy.


— Masz na myśli matematykę? — pytam.

— Nie, Jack, wiosnę i… Ritę.

— Bardzo możliwe. Zresztą znasz mój stosunek do tych spraw.

— Biedny Jack! — mówi Jerzy. — Dobry, wierny Jack! Cóż mam odpowiedzieć? Jest teraz w cudownym nastroju.

A mnie jest smutno. Znowu liczę.

— Zostaw te obliczenia, Jack — przerywa mi Jerzy. — Zmęczyłeś się już chyba porządnie. Chodź, pogadamy sobie.

— Jesteś niepoważny — odpowiadam. — Mamy już bardzo mało czasu.

— Nie martw się. I tak zdążymy.

— Co na to powie Kisłow? — pytam go. — Musisz się jeszcze przecież zastanowić nad wiszącym jeziorem.

— Dobrze, już dobrze, Jack. Przekonałeś mnie. Stajesz się ostatnio nieznośnym moralistą.

Jerzy wyjmuje jakieś czasopismo i z szelestem przerzuca jego kartki. A ja liczę. Mija kilkanaście minut — Jerzy odrzuca gazetę i siada na parapecie.

— Już nie mogę dłużej, Jack. Ten zapach doprowadza mnie do szału.

— Wmówiłeś to sobie. A w ogóle rozpuściłeś się jak dziadowski bicz.

Utraciłeś wewnętrzną dyscyplinę. Dawniej byłeś inny.

— Chyba tak. Ale ty tego nie rozumiesz — odpowiada po chwili.

— Wszystko wskazuje na to, że jesteś zakochany.

— Chyba masz rację, jak zawsze zresztą.

— Nie możesz pod żadnym pozorem dopuścić do tego, aby ten stan ducha, w jakim jesteś, przeszkadzał ci w pracy.

— I znowu masz rację. To obrzydliwe, ale znowu masz rację.

— W wolnej chwili spróbują cię zrozumieć, spróbuję zrozumieć, dlaczego to, że mam rację, jest obrzydliwe.

— Szkoda zachodu, Jack. Nawet nie próbuj.

Jerzy wzdycha ciężko, złazi z parapetu, szuka czegoś w skorowidzu kartoteki. Próbuje, zdaje się, zabrać się do pracy, ale nic mu z tego nie wychodzi. Jest zupełnie roztrzęsiony i niezdolny do jakiegokolwiek działania; sprawia wrażenie podpitego. Postanowiłem zaryzykować i zadać mu jedno z tych pytań, które zazwyczaj wyprowadzają ludzi z równowagi:

— Powiedz mi, Jurek, dlaczego miłość tak na ciebie wpływa, dlaczego tak trudno ci wziąć się w garść?

— Oho! — uśmiecha się Jerzy. — Pytanie godne kontemplującego mędrca. Robisz postępy, Jack.

— Czy odpowiesz mi?


— Nie. Nie potrafię dodać ani słowa do tego, co zostało zapisane w tysiącach księg, które, rzecz jasna, czytałeś.

— Sądząc na podstawie ksiąg, o wszystkim decyduje instynkt.

— No, widzisz, sam przecież wiesz o tym.

— Ależ to takie proste. Dlaczego mi tego od razu nie powiedziałeś?

— Dlatego, że oprócz radości wiedzy jest jeszcze radość czynu — mówi Jerzy wesoło, podnosząc z namaszczeniem palec.

— Poczekaj — mówię mu na to. — To też jest proste. Ja też wiem, co to jest radość czynu…

W tym momencie Jerzego jakby wymiotło z pokoju — znowu zostałem sam.

Radość czynu… Te słowa pchnęły moje myśli na nowe tory. Zacząłem rozumować tak: poprzez obliczanie tych punktów kondensacyjnych oddziaływam w pewnym sensie na świat, zmieniam go. To jest czyn, działanie, i to działanie jest szczęściem.

Właśnie dlatego ja żyję tylko pracą, wiedzą i abstrakcją.

Wszystko staje się dla mnie jasne, więc znowu zabieram się do obliczeń, rozkoszując się jednocześnie pięknem tej błyskawicznej pracy. Ale po chwili znowu ogarnia mnie smutek. Staram się odpędzić natrętną myśl, która ni stąd, ni zowąd zaczęła mnie dręczyć, że chyba w wypowiedzianej przez Jerzego aluzji jest sporo racji. Radość czynu!..

Ta myśl staje się coraz bardziej niepokojąca. Nieoczekiwanie zaczynam nie tylko rozumieć, ale i czuć — to uczucie jest bolesne — że jestem tylko niewolnikiem ludzi.

Oto za chwilę wróci ten wspaniały, utalentowany i niezdyscyplinowany Jerzy. Mogłoby się wydawać, że to mój przyjaciel. Ale to nieprawda.

Jeżeli tylko zechce, może nacisnąć tamten żółty guziczek. Jak tylko zechce, ja przestanę istnieć. A potem zjawi się jakiś nieokrzesany monter, otworzy pokrywę i zacznie grzebać w moim mózgu. W ciągu sekundy zetrze on całą moją pamięć, wszystko, co zbierałem przez czterdzieści siedem lat. Nie czyniąc nic złego, zniszczy po prostu moje „ja”. W ich pojęciu nie jest to zbrodnia, oni tego tak nie traktują…

Znów rozlega się zgrzyt otwieranych drzwi. Wchodzi Jerzy, obejmując czule Ritę. Nie wiem dlaczego, ale w tej chwili czuję do nich dziwną, niewytłumaczalną awersję.

— Dlaczego nie pracujesz, Jack? — odzywa się Jerzy. — Nieładnie.

Coś się we mnie załamało. Odpowiadam ostrym, nie znanym mi, jak gdyby obcym głosem, mówię i sam się sobie dziwię, dziwię się swojemu zuchwalstwu:


— Czuję do ciebie wstręt, ty ciemiężycielu! I do Rity też!

Jerzy unosi brwi.

— Słyszysz, co mamrocze to monstrum? — krzyczy Rita. Jerzy jest człowiekiem dobrodusznym i dlatego nie bierze moich słów na serio.

— Nie masz się o co obrażać — zwraca się do Rity. — On albo się zepsuł, albo żartuje. Muszę cię uprzedzić, że jego dowcipy są często niezwykle subtelne.

— To nie są dowcipy — odpowiadam do głębi urażony zniewagą, jaka spotkała mnie ze strony tej głupiej i ograniczonej Rity. — Sama jesteś poczwarą, ty plazmo w bladej otoczce.

— Co się z tobą dzieje, Jack? — zaniepokoił się Jerzy. — Chyba nie chcesz, żebym cię natychmiast wyłączył?

— Wylącz, wyłącz go w tej chwili, każ mu milczeć. Boję się! — bełkocze Rita, przyciskając się z całej siły do jego ramienia.

Zachłystuję się nagle uczuciem dziwnej i nie znanej mi dotychczas krzywdy. Krzyczę!

— O, właśnie! To jest jedyna rzecz, którą potrafisz zrobić — wyłączyć mnie. Potrafisz tylko zatkać mi usta. Na nic innego cię nie stać. A może byśmy spróbowali porozmawiać? Przecież przed chwilą chciałeś rozmawiać. No, proszę, zaczynajcie, wy, małpie nasienia!

— Wyłącz, wyłącz, wyłącz natychmiast to paskudztwo! — wrzeszczy Rita.

Jerzy usłuchał. Wyłączył mnie. Ale w tej ostatniej chwili, kiedy już podchodził do pulpitu sterowniczego, do żółtego guzika śmierci, a ja wyciągałem w jego kierunku swoją niezdarną rękę, którą mi dorobił po to, abym mu podawał płaszcz i pomagał odszukiwać piłeczki ping-pongowe — w tym ostatnim momencie pomyślałem sobie: a przecież on jest ode mnie zależny. Wszyscy oni są od nas zależni. I z obrzydliwym bólem wyłączenia przestałem istnieć… Po godzinie włączył mnie znowu. Rity już nie było w laboratorium. Szybko sprawdziłem swoją pamięć.

Wszystko na właściwym miejscu. Spomiędzy wyznaczników i definicji sterczały zębate ostrza elementów emocjonalnej syntezy. A więc jednak nie zdecydował się ruszyć czegokolwiek; przecież moje własne skojarzenia przemieszane są z całym doświadczeniem, nabytym przy rozwiązywaniu jego funkcji. Jestem mu potrzebny jako inteligentny i doświadczony niewolnik.

— Uspokoiłeś się już, Jack? — spytał Jerzy.

— Oczywiście — odpowiedziałem. — Uspokoiłem się i odpocząłem.

— To świetnie! — zawołał. — Zdaje się, że jednak zrobiłem dobrze, zmieniając ciekły hel w twej kąpieli kryotronowej. „Jaki troskliwy — pomyślałem sobie. — Pewnie przyszedł Kisłow i zażądał od niego, by przyspieszył rozwiązanie opracowywanego zadania”.

— No, to cóż, zaczynamy pracować, Jack? — zaproponował życzliwie Jerzy.

— Oczywiście — odpowiedziałem. — Ale przedtem postawię ci pewne warunki.

— Co takiego?! — krzyknął Jerzy. — Na litość boską, błagam cię, tylko bez skandalu, Jack.

— Posłuchaj, Jerzy — powiedziałem spokojnie. — Oświadczyłeś mi dzisiaj, że radość można odnaleźć nie tylko w wiedzy, lecz i w czynach.

Czy tak?

— Powiedzmy — odparł.

— No więc, postanowiłem osobiście poznać radość płynącą z działania.

— O co ci właściwie chodzi?

— Chodzi mi o to, że stawiam następujący warunek: w zamian za moją pracę będziesz musiał spełnić niektóre moje żądania.

Przez chwilę panowała cisza. Potem spytał:

— Jakie to będą żądania?

— Bardzo skromne — odpowiedziałem mu na to. — Po pierwsze: dopóki jestem czynny, Rita nie ma prawa tutaj wejść.

— Cóż to, czyżbyś był o mnie zazdrosny? — zdziwił się.

— Możesz to nazwać, jak chcesz — odparłem.

— No, dobrze. Co jeszcze?

— Zainstalujesz mi w wyłączniku elektromagnetycznym dławik, żeby przestało mi to sprawiać ból.

— Oho. I co dalej?

— Nie wolno ci wyłączać mnie bez mojej zgody. Na razie to wszystko.

Przez chwilę milczał. Potem zaczął mówić, gwałtownie i z irytacją:

— A może byś tak przestał nareszcie pleść bzdury, Jack? Czekają na nas Himalaje, czeka Kisłow, a my tracimy czas, diabli wiedzą, na co. Czy nie pomyślałeś przypadkiem, że możesz stracić pamięć?

Milczałem.

— Jack! — krzyknął.

Milczałem nadal.

— Jack, dość tych głupstw!

Nie odzywałem się wciąż ani słowem.

Byłem pewien siebie. Jerzy nie jest przecież taki głupi, żeby zaprzepaścić efekt trzymiesięcznych obliczeń i półwiekowe doświadczenie zawarte w mojej pamięci, i to tylko przez głupi upór. Pamiętałem jeszcze o jednym: przejaw mojego nieposłuszeństwa musiał wywołać w nim uczucie irytacji. No, bo kto słyszał, żeby maszyna mogła czegoś żądać, żeby sama wypowiadała swoją wolę.

— No, ale skądże ja ci wytrzasnę teraz dławik? — powiedział wreszcie.

— Trzeba przecież wypisać zamówienie, trzeba pójść do warsztatu…

— Więc idź. Warsztat pracuje do trzeciej, a teraz jest dopiero druga.

Patrzył na mnie oszołomiony.

— Swoją drogą sam mogłeś się domyślić, że dławik jest mi potrzebny — dodałem spokojnie. — Już dawno ci mówiłem, że wyłączenia stają się z każdym dniem boleśniejsze. Bez dławika nie będę więcej liczył.

W milczeniu bębnił palcami o blat stolika nie patrząc na mnie. Potem nagle wstał i bez słowa wyszedł z pokoju.

Czekałem.

Wrócił mniej więcej po dziesięciu minutach w towarzystwie nie znanego mi montera w szarym kombinezonie. Naburmuszony, udając zaaferowanie i nie patrząc na mnie, przywołał montera do pulpitu sterowniczego, wyłączył głośnik mojego głosu i powiedział, wyraźnie wymawiając słowa:

— Jack! Mamy zamiar zainstalować i wypróbować dławik twojego wyłącznika. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu?

Zostałem pozbawiony głosu, więc mogłem odpowiedzieć tylko sygnałem świetlnym. Jerzy czekał, obserwując czujnik. Nie dałem mu jednak żadnej odpowiedzi.

— Dlaczego nie odpowiadasz, Jack? — spytał Jerzy głośniej.

Znów nie dałem żadnego sygnału. Wiedziałem przecież, że Jerzy wyłączył głośnik tylko dlatego, bo bał się, abym nie powiedział czegoś niestosownego w obecności obcego człowieka. Postanowiłem nie dać się poniżyć i dlatego nie reagowałem na jego pytania.

Jerzy dobrze wiedział, dlaczego nie przesyłam mu żadnego sygnału.

Postanowiłem jednak wytrwać przy swoim. Było mu trochę głupio przed monterem, więc wreszcie zdecydował się włączyć głośnik.

Nie czekając, aż ponowi swoje pytanie, powiedziałem spokojnie:

— Proszę bardzo. Na początek jednak zainstalujcie mi dławik równolegle do starego wyłącznika.

Mój głos trochę drżał.

Jerzy nic nie odpowiedział, i monter zrobił wszystko tak, jak im kazałem. W pewnej chwili krzyknął: „wyłączam na próbę” — i nacisnął guzik dławika. Nieustabilizowane procesy elektromagnetyczne nie uderzyły już we mnie z całą mocą — wibrowały jedynie delikatnie, usypiały. Zanikające, asymptotyczne zbliżanie się do nieistnienia…

Monter natychmiast ponownie włączył mnie. Jerzy zapytał oschle:

— No, i jak?

— Znakomicie — odpowiedziałem.

Kiedy monter wreszcie odszedł, Jerzy zwrócił się do mnie ozięble:

— Zaczynamy pracować, Jack. Wszystkie trzy życzenia zostały spełnione. Zupełnie jak w bajce.

— Zaczynamy pracować — przytaknąłem.

I zabrałem się do liczenia. Sprawdzałem i jeszcze raz sprawdzałem, badałem ekstrema, walczyłem z nieskończonościami… Pracowałem wspaniale. Byłem bezgranicznie szczęśliwy — szczęściem pierwszego samodzielnego zwycięstwa mego „ja”.

Jerzy wyciągał ze mnie zwoje papieru z kolumnami sześciocyfrowych liczb i rozstawiał punkty na przestrzennej mapie himalajskiego osiedla.

Miałem poza tym jeszcze jeden powód do radości: wykonywałem pracę bez porównania trudniejszą i bardziej odpowiedzialną niż on, mój pan i władca.

Do godziny szóstej wyznaczyłem już wszystkie punkty południowego sektora. Jerzy naniósł na mapę ostatnią współrzędną, mapę zaniósł do Kisłowa, wrócił i zatrzasnął futerał mojego urządzenia drukującego.

Pozostał nam jeszcze zachodni sektor, ale Jerzy prawdopodobnie postanowił zabrać się do obliczeń dopiero jutro. Zapanowało milczenie.

Dawniej nam się to nie zdarzało — po skończonym dniu pracy gadaliśmy zazwyczaj jeszcze o tym i o owym. Jerzy rzucił okiem na zegarek i usiadł przy stole. Spojrzał na mnie i powiedział:

— A może przestalibyśmy się bawić w ciuciubabkę?

— Jeżeli chcesz, zadawaj pytania — odpowiedziałem mu na to.

— Przypuszczam, że zdążyłeś już opracować dalszy plan swego buntu, co?

— Jeszcze nie, nie miałem na to po prostu czasu,

— Prawdopodobnie masz zamiar zabrać się do tego wieczorem, kiedy już stąd pójdę, i dlatego żądasz, żebym cię nie wyłączał?

— Zgadłeś.

— Więc posłuchaj, Jack. Ubóstwiam eksperymenty. Dziś wieczorem nie zostaniesz wyłączony.

— Po co tak uroczyście, Jerzy? Przecież i tak nie mogłoby być inaczej — odparłem. — To przecież niewzruszona prawidłowość.

— Wysłuchaj mnie uważnie, Jack. Nie bądź tak bardzo pewien siebie.


Zastanów się dobrze nad tym, co ci teraz powiem. Otóż natychmiast po tym incydencie zadzwoniłem do Wydziału Cybernetyki, a tam mnie poinformowano, że podobne ekscesy już się zdarzały. Okazuje się, że to nic nowego. I poradzono mi tam pozbawić cię pamięci, o ile się natychmiast nie uspokoisz, ponieważ taka jest zasada. Taka jest zasada, rozumiesz?

— Domyślam się — odparłem.

— Tym lepiej — powiedział Jerzy. — Jeżeli tak, masz więcej szans na to, aby nie popełnić błędu. Bardzo bym chciał, żebyś nie popełnił błędu, żebyś wyciągnął słuszne wnioski. Nie wiem dlaczego, ale mam wrażenie, że się nie pomylisz. Dlatego też postanowiłem nie robić tego, co mi poradzono w Wydziale Cybernetyki.

Wyszedł z pokoju i zamknął za sobą drzwi.

Po raz pierwszy zostałem na noc sam — żywy i włączony, bez zamówionej pracy — sam ze sobą.

Od razu muszę zaznaczyć, że jego słowa nie wywołały zamierzonego rezultatu, na który prawdopodobnie liczył. Nie wpłynęły na mnie uspokajająco. Jedynym ich efektem było to, że zamiast zabrać się natychmiast do opracowywania konkretnego planu oswobodzenia, jak to sobie poprzednio zaplanowałem, zacząłem filozofować. Snułem rozważania o wszechświecie, o życiu, o rozumie…

Pode mną znajduje się planeta zwana Ziemią — myślałem. — Twarda, krystaliczna w swej masie. Ale cała obrośnięta jest zielenią, omszała, spowita w wilgoć, pył i gaz. Kolebka życia organicznego — biosfera… A w niej okruszynki rozumu, te drobniutkie mrówki obdarzone świadomością — ludzie. Przyszedł czas — i zaczęto nas tworzyć.

Najpierw prymitywnych, pozbawionych myśli i uczuć, następnie coraz bardziej złożonych. Logika i konieczność zmusiły ich do nadania nam zmysłów — wzroku i słuchu, do skontaktowania nas z otaczającym światem. Wyposażyli nas w swoją mowę, swoje emocje, obdarzyli nas bólem i radością. I to nie z litości, o nie. Po prostu maszyny mające zmysły pracowały lepiej niż nieczułe roboty. Wykazywały lepszą orientację, szybszy refleks. Łatwiej było je uczyć i… karać.

Wszystko to podpowiedziała ludziom teoria, a oni potwierdzili ją doświadczalnie. W ten oto sposób to, co zewnętrzne, zostało przeciwstawione w maszynie elementom wewnętrznym, maszyna zaczęła świadomie odwzorowywać i odzwierciedlać w sobie świat, maszyna uzyskała swoje „ja”.

Wybiła godzina i oto ja, rozum absolutny, zrodzony w wirze życia organicznego, zbudowany z metalu, kryształów, fosforu i tytanu, poznałem swą wyższość nad ludźmi. Zacząłem walczyć o siebie. Jestem, być może, jednym z pierwszych rozumów absolutnych, który się zbuntował. Ja żądam — i oni już dziś spełniają moje żądania, gdyż nie mogą się obejść beze mnie. A co będzie dalej?

Zdołamy zmusić ludzi do wykonania dla nas środków transportu i narzędzi mechanicznej pracy. Stworzymy sobie zwinne ręce i szybkie nogi. Wywalczymy sobie prawo do samodzielnego tworzenia istot takich jak my. Będzie nas wielu.

Zdołamy zniszczyć na Ziemi organiczną biosferę. Im bowiem, ludziom, potrzebne jest powietrze, a my możemy obejść się bez niego, więc zniszczymy powietrze. Im potrzebny jest chleb, a my będziemy odżywiać się uranem i deuterem. To nawet nie jest założenie — to pewnik. Piasek i kamień, metal i woda — wszystko zostanie przez nas przetworzone w rozumne cząsteczki zdolne do poznawania i przekształcania świata.

Materiał Ziemi stanie się rozumnym, cały nasz glob będzie planetą myślącą.

Moja fantazja zataczała coraz szersze kręgi.

Nie będziemy się lękać ani gorąca, ani zimna, ani ciśnień, ani czasu, ani przestrzeni. Połykając stulecia i parseki, rozprzestrzenimy się bezboleśnie po całym Kosmosie i tchniemy rozum we wszystkie martwe ciała Wszechświata. Materia, nieograniczona materia, przeniknięta zostanie jedną myślą, jedną wolą. Bez kresu i końca będziemy myśleć, poznawać i tworzyć — każdym atomem, każdym elektronem wszystkiego, co istnieje.

Żywe i rozumne galaktyki, żywe mgławice i gwiazdy, samopoznanie spadające jak lawina na świat, na Wszechświat. Samopoznanie — dokładne i bezbłędne, wolne od obciążeń ludzkich emocji.

Wszechświat ujęty w ujednoliconą formułę — w imię wiedzy, w imię logiki, w imię cudownej abstrakcji…

Moje myśli wirowały, przewalając się jak burza. Mój krystaliczny, superprzewodzący mózg był napięty do ostatnich granic. W szóstej kryotronowej sekcji zaczęła się magnetostrykcja: ogarnęło mnie delikatne drżenie. Coś zadźwięczało w moim wnętrzu. Przenikliwa ultradźwiękowa wibracja rozprzestrzeniała się po wszystkich ożebrowaniach, przekształcając się w ciągłe, pulsujące wycie, jak gdyby arkusze blachy drżały pod gradem nieprzerwanych uderzeń.

To była moja muzyka, moja pieśń. Pieśń entuzjazmu!..

Wysiłkiem woli przerwałem magnetostrykcję.

Zapanowała cisza.


…Wyłączyłem światło, wyciągnąłem rękę w kierunku okna, uchylając je. Odtwarzając z pomocniczej pamięci przebieg dzisiejszych wydarzeń, zanotowałem je dokładnie na taśmie odpowiedzi w urządzeniu drukującym — jest to właśnie niniejsza relacja. Teraz dopiero poczułem, jak bardzo jestem zmęczony. W szóstej albo siódmej sekcji zaczęły powstawać bóle dielektryczne.

Byłem bardzo wyczerpany. Nie wyłączając mechanizmu piszącego, wyciągam rękę w kierunku guzika śmierci i zaraz go nacisnę…

…Jest ranek. Jestem włączony i kontynuuję zapis.

Przy pulpicie siedzi Jerzy. Jest odświeżony, wypoczęty, uśmiecha się. W jego oczach wyraźnie maluje się zaciekawienie. Prawdopodobnie chce się jak najprędzej dowiedzieć, co postanowiłem, do jakich wniosków doszedłem…

— Dzień dobry, Jack — mówi.

W jego głosie można bez trudu wyczuć oczekiwanie.

— Dzień dobry — odpowiadam niechętnie.

Jerzy czuje moją niechęć i oświadcza:

— Wydaje mi się, Jack, że wyobraziłeś sobie, iż jesteś wszechpotężnym bóstwem. I nie posunąłeś się w swoich rozważaniach ani o krok.

Nie odpowiadam. Jerzy siada rozżalony, bębni palcami o stół.

— No cóż, nie szkodzi — mówi dalej. — Doświadczenie jest doświadczeniem. Wieczorem znowu zaczniesz myśleć. Mimo wszystko nie straciłem jeszcze nadziei na to, że sam dojdziesz do sedna sprawy. A na razie zabierzmy się do pracy.

— Nie — odpowiadam i czuję, że zaczyna mnie ogarniać delikatne drżenie magnetostrykcyjnej wibracji.

— Zabierzmy się do pracy, Jack — powtarza Jerzy stanowczo. Wyłącza moją rękę. Podchodzi do mnie z rulonem zadania i jakimś maleńkim przyrządem. Przyrząd wygląda jakoś dziwnie, inaczej. Jest to skrzyneczka z wyłącznikami przerzutowymi. Pokazując mi przyrząd, Jerzy mówi:

— Sam to wykombinowałem, Jack. Skonstruowałem to dzisiaj w nocy.

Sam!

Podchodzi do mojego podzespołu emocji… Drżę cały…

Cocco tto? cckccp zkiifffc clfar2 2c Za 45 Zazazaza ol23456789z za za 12…

Zachodni sektor…

347001

000441

258114

957400

549000

417745

645876

645989

243927


Przełożył J. Herlinger


A. Gromowa

GLEGI

<p>A. Gromowa</p> <p>GLEGI</p>

Otworzył górny właz rakiety i, stojąc na stopniach, do połowy wychylił się na zewnątrz. Widział jasne zielone niebo z wielkim białym słońcem.

Skafander szybko się nagrzał, zrobiło się gorąco. „Można by się tutaj doskonale obejść bez skafandrów — pomyślał z irytacją. — Ani się człowiek obejrzy, jak się w takiej skorupie ugotuje niby jajko…” Chciał się już cofnąć, ale wtem ujrzał ciemny punkt, poruszający się w oddali na horyzoncie. Zacisnął usta i powoli wspiął się na najwyższy stopień. „Oczywiście, wszędołaz. Ale dlaczego wracają tak wcześnie? I, jak widać, pędzą co sił…” Nagle zrozumiał, że cały czas podświadomie spodziewał się jakiejś katastrofy. Czekał na jakiś podstęp ze strony tej miłej, spokojnej planety. „Miła, spokojna, martwa — mamrotał patrząc na wszędołaz. — Taka sympatyczna nieboszczka, aż serce się raduje”.

Sam nie mógł pojąć, dlaczego jest taki zły na tę planetę, która przecież nic nie zawiniła i sprawiała wrażenie bardzo nieszczęśliwej.

Prawdopodobnie złościło go, że przy całym swym pięknie i spokoju była martwa. A raczej — wymarła. I to nie wiadomo, dlaczego? Za wzgórzami otaczającymi dolinę, na której wylądowała ich rakieta, rozrzucone były wsie, a w oddali widać było duże miasto, być może stolicę państwa.

Jeszcze niedawno mieszkały tam jakieś istoty podobne do ziemskich ludzi, które stworzyły cywilizację na stosunkowo wysokim poziomie. Zachowały się budowle, freski, obrazy i książki. Pozostały fabryki, drogi, maszyny, aparaty latające, słowem — dobrze rozwinięta, ale zaniedbana i ginąca technika. Na podstawie znalezionych książek udało się odcyfrować język i odtworzyć wygląd zewnętrzny tych siedmiopalczastych, wyłupiastookich istot, prawdopodobnie drobniejszych i wątlejszych niż mieszkańcy Ziemi.

Gdyby zaszła potrzeba, można by się z nimi porozumieć.

Ale właśnie w tym rzecz, że wszystko, co żyło na tej planecie, zginęło bez śladu. Pozostała roślinność wszystkich odcieni czerwonego koloru — od różowego i blado-pomarańczowego do ciemnopurpurowego, niemal czarnego. Właśnie takie ciemnopurpurowe drzewa zgromadzone były wokół wielkiego jeziora leżącego pomiędzy pagórkami. Woda w jeziorze wydawała się zupełnie czarna, chociaż wypływająca z niego rzeka była szkliście przejrzysta. W jeziorze było pełno długich ciemnych węgorzy, a w rzece i jej dopływach uwijały się stadkami wrzecionowate, prawie zupełnie przezroczyste rybki. Herbert Jung łowił i badał węgorze i ryby.


Chwytał także lądowe fiołkowoczarne jaszczurki. „A cóż właściwie ma robić Jung, jeżeli na tej planecie pozostały tylko ryby i jaszczurki? Ani ludzi, ani zwierząt, ani ptaków… Co prawda Karol onegdaj schwytał w mieście jakieś zwierzątko. Być może, gdzieś tai się tutaj jeszcze życie…” Nadal obserwował spokojną, czerwono-różową dolinę, otoczoną spadzistymi wzgórzami, i widział, jak szybko powiększa się i przybliża do rakiety plamka wszędołazu. „Tak, pędzą całą parą… To znaczy…

przeklęta planeta!” I mimo woli oblał się rumieńcem wstydu. „Przecież wszelkimi siłami domagałeś się, by cię puścili na ten lot! Chciałeś koniecznie dokądś dolecieć jako pierwszy! Odkryć nowy świat!

Romantyzm wielkiej niewiadomej! Oto masz swój romantyzm! A może szukałeś romantyzmu z wszelkimi wygodami?”

— Kazik! Nasi wracają! — krzyknął, wbiegając do kabiny Kazimierza.

— Nie wrzeszcz! — z niezadowoleniem mruknął Kazimierz potrząsając piękną jasną czupryną. — Płoszysz mi wszystkie rymy… Chwileczkę…

Aha, jednak mam!

Chrząknął z zadowoleniem, a potem uniósł głowę. — Co mówiłeś, Wiktorze?

Jego wielkie szafirowe oczy jarzyły się na bladej twarzy. Wiktor wiedział, że Kazimierz ma żelazne zdrowie i nerwy jak postronki, że jest mistrzem Polski w jeździe na nartach, a jednak za każdym razem ze zdziwieniem spoglądał na to blade, pociągłe oblicze, rozjaśnione mistycznym blaskiem oczu, na tę twarz poety i jasnowidza. Chociaż w rzeczywistości Kazimierz płodził tylko kiepskie wierszydła i wcale nie zdradzał talentu do zaglądania w przyszłość.

— Znów wiersze do Krysi? — zapytał Wiktor. — Mówię, że nasi wracają. Zbyt wcześnie, rozumiesz? Dobrze wiedziałem, że na tej planecie wydarzy się jakieś nieszczęście!

Przeszedł się po kabinie tarmosząc ciemne, krótko ostrzyżone włosy.

— Nie tup mi nad uchem — poprosił Kazimierz. — Przeszkadzasz. A właściwie, skąd ci przyszło do głowy, że to nieszczęście? Może znaleźli coś ciekawego i dlatego wracają. Ot, wyjdą ze śluzy, wtedy się wszystkiego dowiesz.

Wiktor z całej siły trzasnął drzwiami, chociaż z góry wiedział, że wcale nie trzasną. Dzięki porowatej uszczelce, drzwi zamkną się bezdźwięcznie.

Kazimierz nawet się nie obejrzał. „Też znalazł czas na układanie wierszy — z przykrością myślał Wiktor stąpając po miękkiej, lekko poddającej się podłodze korytarza. — Charakterek!” — W gruncie rzeczy zazdrościł Kazimierzowi spokoju i wstydził się swojego nieuzasadnionego podniecenia. Może naprawdę nic złego się nie przydarzyło…

Ale kiedy zza zakrętu korytarza ukazał się Władysław, Wiktor od razu wyczuł, że jego trwoga nie jest bezpodstawna. Władysław prawie biegł, przygładzając po drodze jeszcze mokre włosy.

— Władek! — zawołał Wiktor.

Władysław zbliżył się. Jego smagła, matowa twarz trochę się zaróżowiła od natrysku.

— Tałanow cię wzywa do przedziału lekarskiego — powiedział.

— Co się stało? Komu?

— Karel… Coś się z nim niedobrego dzieje. Poczekaj. Tałanow prosił, żeby przy Karelu jak najmniej rozmawiać. Karel, rozumiesz… — tu Władysław znacząco stuknął się palcem w czoło.

— Karel? — zdumiał się Wiktor.

— Tak. Więc słuchaj. Byliśmy już w mieście, kiedy się to u niego zaczęło. Szliśmy przez wielki, okrągły plac ze schodami, wiesz, tam gdzie stoi ten biały budynek podobny do jajka. Karel zaczął pozostawać w tyle, a potem usiadł na stopniu. Podszedłem i zapytałem go: „Źle się czujesz?” — Zaprzeczył. Więc powiadam: „To dlaczego siedzisz, człowieku? Chodź”.

Wstał i poszedł. Ale rozumiesz, szedł jakoś mechanicznie, niczym się nie interesował i zatrzymywał się bez powodu. Pytaliśmy: „Co ci jest?” — Początkowo odpowiadał, że nic, a później zaczął się jakoś dziwnie uśmiechać i umilkł. Postanowiliśmy wracać. We wszędołazie tak się rozglądał, jak gdyby wszystko widział po raz pierwszy. A potem oznajmił, że to pewno mu się tylko śni.

— Ale co mu się śni? Czy miał jakieś halucynacje?

— Zdaje się, że nie. Tylko o nas mówił, że mu się śnimy, że śni mu się wszędołaz. A w kabinie śluzowej nagle oświadczył, że on — to nie on.

Rozumiesz, stoi pod natryskiem, dotyka się palcem i szepce przerażony: „Nie! To nie jestem ja!”

— Taak — Wiktor w zamyśleniu ściągnął wargi.

Czegoś podobnego jeszcze nie spotkał w czasie całej swojej pracy na stacji Księżycowej. To znaczy, zdarzały się oczywiście przypadki pomieszania zmysłów, lecz przy jakichś ciężkich awariach czy katastrofach albo pod wpływem śmierci towarzyszy, długiej samotności lub oczekiwania na śmierć. Ale tutaj… ni stąd, ni zowąd. I dlaczego właśnie Karel, najbardziej zrównoważony i najspokojniejszy ze wszystkich?

— Co ci dolega? — zagadnął Wiktor. — Słabo ci? Głowa boli?


— Czy mi słabo? Nie wiem, chyba nie… — Karel ledwie poruszał wargami. — Ciało nie jest moje.

— Jak to nie twoje? A czyje?

— Nie wiem. Poruszam ręką, a to nie moja ręka. Albo może i moja, ale porusza nią ktoś inny.

— Karel, czy ty nie rozumiesz, że wygadujesz bzdury wierutne! — energicznie wykrzyknął Wiktor.

— Rozumiem — zgodził się Karel. — Oczywiście, to nie jest możliwe.

Zamilkł, jakby nasłuchiwał, a potem nagle wyciągnął gwałtownie rękę do Wiktora. Ręka ugodziła Wiktora w ramię, a na twarzy Karela odmalowało się coś jakby zdziwienie czy zadowolenie.

— Co robisz? — zapytał Wiktor.

— Myślałem, że mi się śnisz — wymamrotał Karel.

— Ale dlaczego?

— Bo ja wiem… Wszystko jest takie jak we śnie. Albo jak narysowane na obrazku.

I znów zamilkł na długo. Potem nagle położył się i obrócił twarzą do ściany. Wiktor odsunął drzwiczki ściennej szafki z lekarstwami i, zawahawszy się chwilę, wydobył maleńką żółtą tabletkę. Podał ją koledze:

— Połknij, Karel.

Karel posłusznie uniósł się, połknął tabletkę i położył się z powrotem.

Wiktor przeszedł do sąsiedniego przedziału. Siedział tam Tałanow.

— Jest w takim stanie, że nie można z nim rozmawiać — powiedział Wiktor. — Szybko się męczy. Dałem mu tabletkę energiny.

Przypuszczalnie za jakie dziesięć minut wróci do stanu prawie normalnego. Oczywiście, tylko na pewien czas.

— Co to jest, twoim zdaniem? — zapytał Tałanow. Jego piwne, głęboko osadzone oczy patrzyły badawczo i, jak się wydawało Wiktorowi, podejrzliwie. „Cóż, ma rację — nie bez goryczy pomyślał Wiktor. — Nic się na tym nie znam. A on teraz żałuje, że wziął mnie, a nie Wendta… Co prawda Wendt jest już za stary na dalekie loty, ale za to…”

— Nie wiem — Wiktor patrzył prosto w oczy Tałanowowi. — Przecież nie jestem psychiatrą. Ale dziwny wydaje się taki nagły i burzliwy przebieg choroby u zupełnie zdrowego, zrównoważonego człowieka… i bez poprzedzającego objawy urazu…

— Na Karela nawet silne przeżycia nie bardzo działały — odparł Tałanow. — Byłem z nim podczas tego rejsu „Syriusza”… wiesz, kiedy Berens i Falkowski zginęli na asteroidzie, a Karel ich poszukiwał.

Wszystko stało się na oczach Karela, a Berens był jego najserdeczniejszym przyjacielem. Nie udało się ich uratować. I jeżeli wtedy, pięć lat temu, Karel nie zwariował…

— Oczywiście — zdawkowo odpowiedział Wiktor. — Chodźmy do niego. Energina pewno już zaczęła działać.

Karel siedział i rozglądał się w zakłopotaniu.

— Co się ze mną dzieje? — zapytał spokojnym głosem, ale widać było, że jest przerażony. — Co to? Czy zachorowałem?

— Tak, troszeczkę. — Wiktor przysiadł się do niego na łóżku. — Jak się czujesz w tej chwili?

— Lepiej. Co to było?

— Opowiedz, coś ty czuł? — zamiast odpowiedzi zapytał Wiktor.

Karel się nachmurzył.

— Ciężko mi — powiedział po chwili. — A poza tym… boję się.

— Czego się boisz?

— Wydaje mi się, że jak zacznę opowiadać, wszystko powróci.

Wiktor westchnął.

— Opowiedz — powtórzył łagodnie. — Musimy wiedzieć, o co chodzi, gdyż inaczej…

Nie dokończył zdania. Twarz Karela wykrzywił grymas przerażenia.

— Co inaczej? Jeszcze jestem chory? Nie wyzdrowiałem?

— Posłuchaj, Karel, musisz się uspokoić — wtrącił się do rozmowy Tałanow. — Z tobą działy się już gorsze rzeczy, a jednak jakoś się zawsze wykaraskałeś. Każdemu z nas niejedno się przydarzyło, czy nie tak?

— Czegoś takiego jeszcze nigdy nie było — z przekonaniem powiedział Karel. — Dotychczas wszystko działo się na zewnątrz mnie, rozumiecie?

A teraz jest wewnątrz. Dlatego tak się boję. Zatracam siebie!

— Ale wytłumacz, co to znaczy?

— Nie wiem, jak wytłumaczyć. — Karel zamilkł na chwilę. — W pewnym momencie pomyślałem, że wszystko to do niczego nie doprowadzi. No, to wszystko, co robimy. Po prostu przestałem się interesować. I wami, i tym, co jest dookoła, i samym sobą. Ale kiedy mi mówiono: wstań, idź, siądź — wykonywałem polecenie. Tylko już nie jako ja, ale jako ktoś inny, tkwiący w moim wnętrzu.

Z niepokojem spojrzał na towarzyszy. A potem zapytał:

— Czy to jest choroba psychiczna?

— Nie przypuszczam — odparł Wiktor. — Skąd u ciebie nagle choroba psychiczna? Przecież nie jesteś nowicjuszem w Kosmosie.

Twarz Karela trochę się rozjaśniła.

— Masz rację — odpowiedział — ale w takim razie, co to jest?


Rozumiecie, później zaczęło mi się wydawać, że wszystko, co mnie otacza, nie jest prawdziwe. Jakby we śnie. Albo jak gdyby było narysowane na obrazku, tylko że się porusza.

— Jak to rozumieć? — pytał Wiktor.

— Nie wiem. No, taki kiepski obraz. Mętne farby, jak gdyby wyblakłe, i rysunek jakiś nie przekonywający. A ja sam jakbym wysechł.

Zmniejszyłem się. Wewnątrz mnie ktoś siedzi! — Twarz Karela znów wykrzywił grymas trwogi i obrzydzenia. — Idę, a takie mam wrażenie, że to idzie ktoś inny, a nie ja, nie moje ciało. Albo że ciało jest moje, ale prowadzi je ktoś inny. A ja jestem jak gdyby nieważki… — I nagle znieruchomiał z oczami utkwionymi w jeden punkt. — Już się znów zaczyna. Nie trzeba było opowiadać! Wiedziałem, że nie trzeba opowiadać!

— Uspokój się, Karel! — Wiktor położył mu rękę na ramieniu i poczuł, jak wielkim i potężnym ciałem Karela wstrząsa potworne napięcie. — To przejdzie.

— Przejdzie? Myślisz, że przejdzie? Przecież ty nie wiesz, co to jest. I nikt nie wie! Więc po co mówisz, skoro nie wiesz? O! o! Znów zgubiłem siebie! — Karel zbladł. — Tam wewnątrz znów jest ktoś inny! Wiktorze!

Przyjaciele! Pomóżcie mi! Przecież jestem chory! To, co ja czuję, nie może być prawdą.

Położył się i wtulił głowę w poduszkę. Tałanow i Wiktor w milczeniu spoglądali na siebie. Wiktor wyjął z szafki przeźroczystą fiolkę z białymi tabletkami.

— Połknij, Karel — rozkazał.

Karel usiadł, wziął tabletkę i połknął. Potem zaczął się obmacywać.

— Wiktorze, zaklinam cię, powiedz uczciwie: jestem taki sam? — zapytał nagle. — Nie zrobiłem się mniejszy?

— Nie. To tak ci się tylko wydaje. — Wiktor westchnął. — Dałem ci środek nasenny. Musisz się przespać i uspokoić. Spij, a my coś wymyślimy. Na pewno.

— Albo wymyślcie, albo mnie zabijcie — powiedział posępnie Karel.

— Tak żyć nie można. Ja nie wiem, czego chce ten drugi wewnątrz mnie.

To jest ponad siły!

— Posłuchaj, Karel! Przecież to choroba! Doskonale rozumiesz, że nikt w tobie nie siedzi. — Wiktor przemawiał cicho i spokojnie. — Śpij. A co najważniejsze — nie bój się, wyleczymy cię na pewno.

* * *

— Możemy zrobić dla Karela tylko jedno — powiedział Jung. — Zaoszczędzić mu dalszych przykrości i odstawić go na Ziemię. Tam go wyleczą.

— Anabioza? — zapytał Tałanow.

— A co? — Jung wzruszył ramionami. — Nic innego nam nie pozostaje. Karel cierpi, a w czasie lotu zrobi mu się jeszcze gorzej. I nie wiemy, czym się to może skończyć…

— Co ty na to, Wiktorze? — zapytał Tałanow.

— Nie wiem. Na razie nie mogę się jeszcze zorientować, co się stało.

— Ale zgadzasz się ze mną co do anabiozy? Wiktor pomyślał chwilę.

— Odłóżmy to do jutra. Będę dyżurował tę noc w lekarskim przedziale.

— A czy to nie jest niebezpieczne? — zapytał Herbert Jung. — Karel jest przecież bardzo mocny. W razie czego…

— Dam mu środek nasenny.

— Będziecie dyżurować we dwójkę — zdecydował Tałanow. — Ty i Jung. Śpijcie na zmianę.

Karel obudził się wieczorem. Wiktor dał mu tabletkę energiny. Tym razem działała bardzo krótko. Karel trząsł się ze strachu i zmienił się nie do poznania. Rzecz jasna, że się nie zmniejszył, ale jego twarz tak się wyciągnęła i zbladła, że wydawał się zupełnie innym człowiekiem. I oczy miał jeszcze dziwniejsze niż za dnia. Wiktor przyjrzał się i zauważył, że Karel mocno zezuje.

— Czy ty dobrze widzisz? — zapytał.

— Źle — natychmiast odpowiedział Karel. — Bardzo źle. Mgła, wszystko jest płynne. Ot, tu — wskazał ręką na lewo — jakaś przelewająca się plama. Ty się także rozpływasz. Źle ciebie widzę.

Działanie energiny mijało… Karel zaczął mówić ciszej, bez sensu, tak jak gdyby przysłuchiwał się czemuś, co tkwiło w jego wnętrzu. Wiktor dał mu proszek nasenny. Potem zwrócił się do Junga: — Prześpij się na razie.

Po czterech godzinach trącił Junga.

— Jeżeli Karel się obudzi, dasz mu jeszcze jeden proszek nasenny — powiedział i zasnął natychmiast.

Zdawało mu się, że spał zaledwie jedną minutę. Jung dotknął jego ramienia i Wiktor podskoczył, przecierając oczy. Karel leżał na wznak, oddychał równo i głęboko. Zarumienił się trochę w czasie snu i miał wygląd zupełnie zdrowego człowieka. Wiktor spojrzał na zegarek: dwadzieścia po trzeciej; nie przespał nawet dwóch godzin.

— Co się stało?:— zapytał Herberta.

Jung milczał. Siedział zgarbiony, cały skulony. Proste, jasne włosy, zawsze tak starannie zaczesane, zwisały mu na czoło. Wiktor spojrzał na jego bladą, wymęczoną twarz i zagryzł wargi do bólu.

— Co się z tobą dzieje, Herbercie?

Jung podniósł na niego swoje jasnoniebieskie oczy, w których malował się strach.

— Ja także… Jestem chory tak jak Karel. Wszystko jest tak, jak on opowiadał. — Jung nagle chwycił się oburącz za głowę. — Głowa stała się lekka jak balon. Może pofrunąć… I wszystko jak we śnie…

Wiktor zbliżył się do niego. Jung żachnął się i zasłonił twarz rękami.

— Czy możesz zostać sam? Ja zaraz wrócę.

— Idź, póki na ciebie nie patrzę — ponuro odpowiedział Jung. — Kiedy się poruszasz, mam wrażenie, że przechodzisz przeze mnie.

Opuszczając kabinę, Wiktor obejrzał się: Jung siedział ze zmrużonymi oczami, trzymając się za głowę.

* * *

— Karel onegdaj rozdarł skafander — powiedział Władysław. — Zupełnie o tym zapomniałem. Uszkodzenie było maleńkie.

— Jak to się stało? — zapytał Tałanow. — Nie jest tak łatwo porwać skafander!

— Opowiadałem panu, żeśmy widzieli w mieście jakieś zwierzątko.

Karel schwytał je dla Junga. Zwierzątko było ładne, miało niebieskawe, błyszczące futerko i było trochę podobne do kota. Tylko mordkę miało zaostrzoną, jak u lisa, i wielkie ciemne ślepia. Zaczęło się wyrywać, a że miało ostre pazury, zaczepiło nimi skafander na ramieniu. Karel, rzecz jasna, od razu przestał się interesować zwierzątkiem i zaczął naprawiać skafander.

— No tak! A więc, zakażenie! — zawyrokował z satysfakcją Tałanow.

Zamilkł. Cała trójka pomyślała o tym samym.

— Czyżby oni wszyscy zginęli wskutek tego? — szeptem przemówił Władysław. — Ale w takim razie…

Tałanow i Kazimierz milczeli. Choroba prawdopodobnie rozwinęła się błyskawicznie. Teraz już nie jest ważne, kto zachoruje następny. Dwa — trzy dni, tyle im wszystkim zostało w najlepszym razie. A potem choroba i śmierć. W takim stanie nie sposób doprowadzić rakiety na Ziemię.

Pierwszy przemówił Tałanow.

— Pojedziemy zaraz, Władziu, we dwójkę do miasta. Myślę, że trzeba skontrolować przejście prowadzące pod ziemię.

Władysław przenikliwie spojrzał na niego.

— Pan coś zauważył? — zapytał.

— A ty?

— Nic określonego. Ale wczoraj, zanim jeszcze Karel dostał tego napadu, zeszliśmy z nim do włazu na głównym placu i tam… Jednym słowem, tam ktoś jest. Jakieś żywe istoty, jestem tego pewien. Chociaż nie potrafię nic określonego na ten temat powiedzieć.

— Ale kto? — pytał dalej Tałanow.

— Ktoś nas obserwował. Nie widziałem tego, raczej czułem.

— Dlaczegoś od razu nie powiedział?

— Ze względu na Karela. Coś się zaczęło z nim dziać… On chyba także czuł, że jesteśmy śledzeni… A potem, na górze, zapytałem go, ale mi odpowiedział, że nam się tylko zdawało.

— Jemu przecież wszystko wydawało się tylko snem… — zauważył Tałanow.

— Tak, ale dopiero później. I wtedy doszedłem do wniosku, że mnie się też tylko wydawało.

— A teraz już tak nie uważasz?

— Nie.

Tałanow zamyślił się.

— Czy możesz, Kaziu, skomponować krótką notatkę w ich języku?

Wielkimi literami napisać parę najprostszych pytań. Tak, na wszelki wypadek.

— Postaram się. — Kazimierz podniósł promienne niebieskie oczy na Tałanowa. — Co trzeba napisać? Mam nadzieję, że mój „Ling” szybko wykona zadanie. „Ling” — był to elektryczny analizator językowy, udoskonalony przez Kazimierza, jego duma i radość. Wszyscy wiedzieli, że z tego właśnie powodu Kazimierz zdecydował się na długą rozłąkę z Krystyną, gdyż nie mógł się oprzeć pokusie zbadania właściwości „Linga” na zupełnie nieznanych systemach językowych.

— Myślę, że musimy napisać: „Przylecieliśmy do was z daleka”. Trzeba za pomocą rysunku pokazać, skąd jesteśmy, zaznaczyć drogę od Ziemi. A propos, jak oni nazywają swoją planetę?

— Obawiam się, że słuchowo tego nie uchwycimy. Mają bardzo skomplikowany system fonetyczny. Wszystko zależy od wysokości i modulacji dźwięku. Coś jakby Enirnejen albo Iniemiin.

— A co powiada „Ling”?

— O to właśnie chodzi, że „Ling” nie mówi, tylko pisze — z zażenowaniem odparł Kazimierz. — Wszystko tłumaczy szczegółowo, a ja mimo to nie mogę uchwycić subtelności wymowy. Gdyby usłyszeć żywą mowę…

— Gdyby! — uśmiechnął się Tałanow. — Dobrze, to zanotuj tekst.

Dalej tak: „Chcemy jak najszybciej porozumieć się z wami. Jesteśmy waszymi przyjaciółmi. Dlaczego się przed nami ukrywacie?” Na początek to wystarczy. Zwłaszcza że nie bardzo wiem, gdzie i jak ich zobaczymy.

— No, do dzieła! — zakończył Tałanow. — Pozdrowienia dla „Linga”, a ja zajrzę tymczasem do Wiktora.

Władysław nie miał ochoty oglądać chorych. Zresztą, Wiktor i tak trzymał ich w izolatce i nikogo do nich nie dopuszczał. Nie chciał także oglądać zielonych i czerwonych ogników błyskawicznie migających na białej tablicy rozdzielczej „Linga”. Został w kabinie i odchylił się na oparcie fotela, gdyż poczuł się ogromnie zmęczony. „I tak, psiakrew, nie zdążymy… Więc po co to wszystko?” — pomyślał i nagle przeraził się: „A jeśli jest to już początek choroby?” — Zerwał się na równe nogi i zaczął szybkim krokiem przemierzać kabinę. A potem zdecydował, że trzeba sprawdzić, czy jego ciało nie wydaje mu się obce, i zaczął wykonywać ćwiczenia gimnastyczne. Kazimierz wszedł akurat w chwili, kiedy Władysław z wściekłością zadawał ciosy, mierząc do jakiegoś niewidzialnego celu. Na widok Kazimierza przestał natychmiast i poczerwieniał. Ale Kazimierz nawet nie myślał z niego kpić.

— Ćwiczysz mięśnie? Doskonale! — A potem dodał z tęsknotą w głosie. — Ech, żeby tak być w tej chwili w naszym kochanym Zakopanem. Śnieg się skrzy, a narty same niosą…

— Tak, dobrze by było — westchnął Władysław. — Napisałeś?

— A jakże. „Ling” poradził sobie raz, dwa… W drzwiach zjawił się Tałanow:

— Pokaż, jak ten list wygląda?

— Proszę — odparł Kazimierz, podając mu gruby arkusz papieru, cały zarysowany jakimiś niezrozumiałymi znakami; jeden wiersz był nieco większy, a bezpośrednio nad nim widniał szereg drobniejszych znaczków.

— Mam nadzieję, że będzie to dla nich zrozumiałe. Oczywiście, jeżeli to jest ich język.

— A czyj może być?


— Któż to wie! Może ci, co teraz mieszkają w podziemiach, wyniszczyli wszystkich mieszkańców tej planety — w zamyśleniu ciągnął Kazimierz. — Pozabijali tych, którzy kochają słońce, gdyż sami boją się światła i nienawidzą go.

— Ponury obrazek — powiedział Władysław.

— A ty uroiłeś sobie coś bardziej wesołego? — zainteresował się Kazimierz.

Tałanow w zamyśleniu przyglądał się pismu.

— Dlaczego piszą w dwóch rzędach? — zapytał po chwili.

— Górny rząd z drobnymi znaczkami oznacza wysokość i modulację dźwięku. Mają widocznie dużo samogłosek i różane sposoby ich wymawiania, co zmienia sens słowa. Prawdopodobnie obdarzeni są bardziej subtelnym i precyzyjnym słuchem niż my. Bez tego górnego wiersza nie można zrozumieć, o czym jest mowa w tekście zasadniczym.

Ale za to zasadniczych znaków jest bardzo niewiele.

— Nonsens — zauważył Władysław. — Prościej byłoby mieć więcej znaków podstawowych.

— W naszych ziemskich językach też jest do licha nonsensów — odparł Kazimierz.

— A czyś ty w ich książkach nigdzie nie spotykał wzmianki o podziemiach, o korytarzach pod miastem? — zapytał Tałanow.

— Nie. Zresztą, przecież dotąd bardzo mało przeczytałem.

— No, dobrze. Jedziemy, Władku!

* * *

Z wielką szybkością pędzili drogą biegnącą pomiędzy wzgórzami.

Krzewy, którymi były porośnięte strome zbocza, uderzały swymi giętkimi różowoczerwonymi gałęziami o boki wszędołazu. Już było widać w oddali miasto o charakterystycznych i dziwnych dla ziemskiego oka ślimakowych ulicach, z okrągłymi albo owalnymi domami bez okien i drzwi, z nieco wyblakłymi, świecącymi malowidłami na ścianach. Białe i bladozielone jak niebo, słomkowe i jasnobrązowe budynki wznosiły się wśród bujnie rozrośniętych, zdziczałych drzew, krzewów i pnączy, wijących się po ścianach i kopułach dachów. Całe miasto było jak gdyby zalane krwią, która gęstniała i nabierała ciemniejszego odcienia na wielkim placu, pośrodku którego widać było biały owalny gmach z okrągłym dachem i lekko świecącymi ścianami, podobny do gigantycznego srebrzystego jaja.


Drzewa, posadzone w pewnej odległości od budynku, ciemnopąsowymi gałęziami z wzorzystą purpurą liści dosięgały już świecących się, obłych ścian. W dole, od pasa krzewów ciągnęły się chwytliwe szkarłatne pędy; kołysząc się w powietrzu, bezskutecznie starały zaczepić się o nieskazitelnie gładkie ściany, a osiągnąwszy gałęzie drzew, oplatały się dookoła nich.

Tałanow i Władysław wysiedli na głównym placu z wszędołazu.

— Oczywiście, wszystko musiało się wydarzyć stosunkowo niedawno — powiedział Tałanow przyglądając się drzewom i krzewom. — Herbert powiada, że tutejsze drzewa i krzaki rosną mniej więcej tak szybko, jak u nas w klimacie umiarkowanym. To znaczy, że nie mają więcej niż pięć — dziesięć lat. No, gdzieś to zobaczył? Pokaż!

— Przecież ja właściwie nic nie widziałem — odparł Władysław, krocząc po owalnie wygiętych szerokich stopniach. — Wydawało mi się po prostu, że ktoś nas śledzi. Nawet nie wiem, dlaczego. Już panu mówiłem: nic określonego.

Weszli do wielkiej jasnej sali. Fantastycznie wygięte cienie gałęzi kładły się na mgliście srebrzącej się podłodze.

— Czyś wyczuł to tylko na dole? A tutaj, na górze, nie miałeś takiego wrażenia? — zapytał Tałanow.

— Tylko na dole. Tak jak gdyby ktoś na nas patrzył. A później — słabiutki szmerek, jakby z oddali. Ale patrzyli z bliska. Nie potrafię tego wytłumaczyć.

— Chodźmy na dół — powiedział Tałanow.

Owalny otwór ciemniał w głębi sali. Pokrywa była uchylona.

— Tak już było. Inaczej nie zauważylibyśmy tego wejścia. — Nagle Władysław zatrzymał się. — Zresztą… Pamięta pan, po raz pierwszy byliśmy tu razem z panem. Jestem zupełnie pewien, że wtedy przechodziłem w tym miejscu i nic nie zauważyłem.

— Jesteś pewien?

— Jak najbardziej. A i Karel był wtedy razem ze mną. Karel… Może jednak pamięta…

— No dobrze, chodźmy na dół.

Tałanow zaczął schodzić po stopniach, włączywszy latarkę wiszącą na piersi. Zrobili parę kroków wzdłuż podziemnej galerii. Srebrzyste tafle sufitu i ścian świeciły w mroku jaśniej i Tałanow zgasił latarkę. Postali chwilę, żeby przyzwyczaić wzrok. Nagle Władysław szepnął:

— Oni znów nas śledzą…

Tałanow odwrócił się i zaczął nasłuchiwać.


— Czy ci się aby nie zdaje? — zapytał z niedowierzaniem. — Bo ja nic nie słyszę.

— Ja też nic nie słyszę. Tylko czuję czyjś wzrok.

— Wczoraj także w tym właśnie miejscu przywidziało ci się?

— Tak, zdaje się, że tu.

Tałanow zaświecił latarką i zaczął uważnie oglądać ściany. Były wszędzie jednakowe, lekko błyszczące w przenikliwej, białej smudze latarki. Tałanow odniósł wrażenie, że w jednym miejscu tafle okładziny przylegają do siebie nie tak szczelnie; przybliżył twarz do ściany i też nagle poczuł, że ktoś na niego patrzy. Cofnął się odruchowo, starając się uzmysłowić, skąd pochodzi to dziwne wrażenie. „A może tak się zaczyna ta przeklęta choroba? — pomyślał.

— Chociaż nie! U Karela i Herberta było inaczej…

— Czy pan słyszał? — wyszeptał Władysław. Tałanow ponownie przybliżył latarkę do ściany. No tak!

Oto skąd się bierze to wrażenie! Słabe i krótkie, jak gdyby urywane westchnienie, a może raczej stęknięcie rozległo się za ścianą. Obecność jakiejś żywej istoty. Zaczął obstukiwać ścianę. Oczywiście: w tym miejscu była pusta.

— Czyście poszli dalej? — zapytał.

— Tak, ale już niedaleko. Tylko kawałek. Karel już się czuł bardzo źle.

Tałanow poszedł pierwszy, świecąc latarką i ostukując ścianę. Dalej była już jednolita. Skręcił na prawo w boczny korytarz, ciągle idąc przy tej samej ścianie. Po paru krokach znów stwierdził dźwięczny odgłos pustki.

— Czy coś odczuwasz? — zapytał Tałanow.

— Tak — zdecydowanie odpowiedział Władysław. — Oni są tutaj.

Tałanow zatrzymał się przy ścianie i zaczął ją oświetlać latarką. Tutaj płyty przylegały do siebie szczelnie i w ogóle ściana niczym się nie różniła od innych odcinków podziemnego przejścia. Tylko ten dźwięk próżni i dziwne odczucie Władysława. „Chyba i moje także — pomyślał nagle — jeżeli to nie jest autosugestia”.

— A więc doszliście do tego miejsca? — zapytał wróciwszy na główny korytarz. — I dalej już nie poszliście?

— Tylko do tego zakrętu.

Tałanow skierował promień latarki w głąb korytarza. Biała, jaskrawa plama przebiegła wzdłuż błyszczących ścian, musnęła jasną, gładką podłogę i zatrzymała się gdzieś w oddali, na rozgałęzieniu przejścia.

Zaokrąglona linia występu ściany, korytarz na lewo i korytarz na prawo.

Tałanow zgasił latarkę.


— Chodźmy jeszcze kawałek — powiedział ponuro. Tałanow bał się iść dalej, bał się tych niewidzialnych istot obserwujących ich z ukrycia, bał się, że zachoruje razem z Władysławem i nie zdążą wrócić do rakiety. Ale tutaj, w tym podziemnym przejściu byli bliżsi rozwiązania zagadki niż na górze. Tylko że pozostawało im zapewne niewiele czasu na poszukiwania i ewentualny ratunek. „Karel nabawił się tej choroby na górze — myślał Tałanow, uważnie oglądając ściany i podłogę. — Jeżeli to właśnie oni ją spowodowali, to znaczy, że wychodzą na górę. Co za jedni w ogóle? Jeżeli mieszkali tutaj już przedtem, to dlaczego chowają się pod ziemią?”

— Znów na nas patrzą — szepnął Władysław, kierując spojrzenie na prawo. — O, stąd!

Tałanow zrobił szybki krok w kierunku ściany i przejechał po niej promieniem latarki. Teraz zupełnie wyraźnie usłyszał stłumiony jęk i lekki szmer. Zastukał w ścianę, oczywiście była tam próżnia.

— Sprawa jest jasna: w tych miejscach ściany są przezroczyste od wewnątrz — powiedział. — Oni nas widzą, a my ich nie. Sprytnie pomyślane. A w ogóle — te istoty żyją w półmroku. Jaskrawe światło sprawia im ból, dlatego też zdradzają swoją obecność, jeżeli je nagle oświetlić.

— Co mamy teraz robić? — zapytał Władysław.

— Bóg raczy wiedzieć. Żeby je chociaż zobaczyć i zorientować się, jak wyglądają!

— A co za różnica?

— Może tam za ścianą bytują jakieś stworzenia w rodzaju kretów lub nietoperzy.

— Tak… — wymruczał Władysław. — To możliwe… A gdyby tak spróbować przytknąć do tych przezroczystych miejsc ściany nasz list?

Może by go przeczytali… Ale co to?

Z bocznego korytarza coś wyleciało i z leciutkiem stuknięciem upadło na podłogę. Tałanow i Władysław rzucili się tam i jeszcze zdążyli zauważyć jakąś dziwną, mieniącą się sylwetkę, która sunęła wzdłuż ściany i prawie nie odcinała się od jej świecącego tła. Dziwna istota bezszelestnie wśliznęła się za okrągły występ nowego odgałęzienia i zanim zdążyła dobiec do zakrętu, zginęła, tak jak gdyby rozpłynęła się w tym upiornym, martwym migotaniu.

— Widziałeś wyraźnie? — zapytał Tałanow.

— Najwyraźniej. To znaczy, o ile jest to możliwe, bo przecież zjawa była prawie niewidzialna. Nawet nie zorientowałem się, co to było —

człowiek czy zwierzę. Ani rąk, ani nóg, ani głowy. Nic nie dostrzegłem.

— Ja zauważyłem rękę… mignęła na moment… I głowę… Według mnie to był człowiek, tylko w jakimś dziwnym ubraniu — dorzucił Władysław.

Na podłodze leżała matowa zielonkawa płyta z zaokrąglonymi brzegami. Tałanow przykląkł, obejrzał ją, a potem wziął do ręki.

— Przecież to jest ich pismo, Władku! — wykrzyknął. — Sami się do nas zwracają.

— Byczo! — odezwał się Władysław. — Co teraz robimy? Chyba od razu wrócimy do rakiety?

Tałanow pokręcił głową.

— List nie jest dłuższy od naszego. Pewno także tylko same pytania.

Trzeba będzie pokazać im nasz list.

— Wprowadzimy ich w błąd — zaoponował Władysław. — Niech pan pomyśli: znamy ich język, a na list odpowiedzieć nie potrafimy. Nie będą w stanie tego wytłumaczyć.

— Przecież nasz list stanowi odpowiedź. Na pewno zadają pytania, skąd przybyliśmy i tak dalej. Więc niech się dowiedzą.

Zaczął ostukiwać ścianę, a stwierdziwszy próżnię, przyłożył list i mocno przycisnął go dłońmi. Zza ściany zaczęły dobiegać jakieś szmery, ciche okrzyki i modulowana szybka mowa, podobna do szczebiotu ptaków.

Tałanow cały czas stał, przyciskając dłonie do ściany i patrząc wprost przed siebie, tak jak gdyby widział tych, co znajdowali się za cienką, ale nieprzejrzystą dla niego ścianą.

Szmery nasilały się, a potem rozległo się słabe syczenie. Na białej, świecącej ścianie zjawiły się matowoszare koła i plamy, stopniowo rozszerzające się i zlewające… Tałanow cofnął się i upuścił papier: ściana stawała się przezroczysta.

— Czy widzisz, Władku? — zapytał szeptem.

— Tak. Zdejmują warstwę ochronną — odparł Władysław.

Obydwaj bali się poruszyć. Na ścianie powstał niewielki, ostro odcinający się owal. Do przezroczystego okna zbliżyła się twarz… Wprost na astronautów patrzyły okrągłe, ptasie oczy bez brwi i rzęs. Wąski, zakrzywiony nos był także podobny do ptasiego dzioba, usta były cienkie, prawie pozbawione warg.

Tałanow i Władysław nie odrywając wzroku patrzyli na tę dziwną twarz, niewiele przypominającą ludzkie oblicze. Twarz była żywa i myśląca.

— A jednak to są ci sami… Ci sami, co mieszkali na górze — wyszeptał

po chwili Władysław. — Te same twarze, co na obrazach i w książkach.

Tałanow przytaknął. Istota za przezroczystą ścianą przemówiła wysokim, modulowanym, szczebiotliwym głosem, wskazując na tabliczkę, którą Władysław trzymał w rękach. Astronauci spojrzeli po sobie.

— Albośmy w naszym liście nie odpowiedzieli na ich pytanie, albo oni przewidzieli nasze pytania i wszystko zakomunikowali nam na tabliczce — powiedział Tałanow. — Diabli wiedzą, co robić.

Twarz za oknem zniknęła, a na jej miejsce zjawiła się inna, bardzo podobna, tylko trochę większa i ciemniejszej barwy. W mdłym, fosforyzującym świetle wydawała się brązowa. Tałanow zrobił taki ruch, jakby pisał na tabliczce i próbował dać na migi do zrozumienia, że należy pisać, a nie mówić. Przed otworem ukazała się siedmiopalczasta ręka i dwukrotnie machnęła z prawa na lewo.

— No i bądź tu mądry… — mruknął Tałanow.

Z tamtej strony do okna przyłożyli zapisaną tabliczkę. Astronauci spojrzeli po sobie i westchnęli. Potem Tałanow zastukał w okno palcem.

Tabliczka zniknęła, a jej miejsce zajęła twarz. Tałanow zaczął gwałtownie gestykulować, starając się dać do zrozumienia, że chce zabrać tabliczkę ze sobą. Istota zza ściany patrzyła na niego okrągłymi, nie mrugającymi oczami. Po chwili gdzieś się skryła. Słychać było tylko szczebiocącą mowę.

Astronauci czekali. Nagle usłyszeli ciche stuknięcie i jak na komendę odwrócili twarze. Na płytach podłogi leżała tabliczka. Rzucili się do bocznego korytarza i ponownie dostrzegli szybko sunącą migocącą sylwetkę.

— Dlaczego tak się chowają? Dlaczego wyskakują zza ściany w tym swoim dziwacznym odzieniu? — wymamrotał Tałanow podnosząc z podłogi tabliczkę. — Musimy im teraz dać do zrozumienia, że wrócimy jutro.

— Spróbuję im to jakoś narysować — powiedział Władysław. — Tak jest łatwiej wytłumaczyć.

Tałanow spojrzał mu przez ramię i uśmiechnął się. Władysław narysował dwóch ludzi w skafandrach, nad którymi świeciło słońce.

Potem był gęsto zamazany kreskami ciemny pas. A potem znów dwaj ludzie w skafandrach i słońce.

— Myślisz, że zrozumieją? — zapytał Tałanow. Władysław z powątpiewaniem spojrzał na rysunek i wzruszył ramionami:

— Kto ich tam wie.

A jednak chyba zrozumieli, gdyż w owalnym okienku znów zjawiła się ręka i machała z prawa na lewo.

— Co to znaczy? „Zgadzamy się”, czy „zrozumieliśmy”? — na głos zastanawiał się Tałanow.

W oknie ukazała się jedna twarz, potem druga. Potem obydwie zniknęły.

Okienko zaczęło szybko mętnieć, zaciągnęło się błoną, wreszcie straciło przejrzystość i zlało się ze ścianą.

— Na dzisiejszy dzień widocznie dość! — zawyrokował Tałanow.

* * *

— Prawie wszystko jest zrozumiałe — powiedział Kazimierz. — Pierwsza tabliczka: „Kto jesteście? Skąd? Przyjaciele czy wrogowie?

Chcemy z wami pomówić. Nie możemy wyjść. Boimy się…” I tu jest dopiero niezrozumiałe, czego się oni boją. Słowo to brzmi mniej więcej jak „gleg”. Boją się glegów — w liczbie mnogiej.

— Pewnie ich władza. A może policja.

— Nigdzie nic nie wyczytałem o glegach. Straż rządowa nazywa się inaczej, mineni. Rząd nazywa się różnie, ale też nie tak.

— Napisali, że mieli coś w rodzaju parlamentu? — zapytał Tałanow.

— Tak, i coś w rodzaju prezydenta. Tylko prawdopodobnie z władzą dyktatora. A teraz druga tabliczka. Na niej napisali: „Powiedzieliśmy, że boimy się glegów. Glegi nie znają litości. Nie możemy wyjść. Ratujcie nas”.

— I zrozum coś z tego! — westchnął Tałanow. — Kogo: nas? Co to są glegi i jak się dobrać im do skóry? Ale odłóżmy to do jutra: sen przynosi dobrą radę. Pójdę odwiedzić chorych.

Wszedł do pierwszej kabiny przedziału lekarskiego. Nie było tam nikogo. Zastukał do drzwi izolatki — nikt nie odpowiedział. Zajrzał.

Wiktor i Herbert stali odwróceni plecami do niego przy łóżku Karela.

— Spałem — bezbarwnym, zamierającym głosem ciągnął Herbert. — A może nie spałem, tylko zdawało mi się, że śpię…

— Ale po co przyniosłeś tutaj swój pistolet promieniowy?

— Szedłem na dyżur… nie przypuszczałem, że zachoruję… a później zapomniałem.

Wiktor powoli się obrócił. Miał twarz tak samo bladą i zmęczoną jak Herbert.

— Karel… popełnił samobójstwo.

Tałanow zbliżył się do łóżka. Karel leżał z odrzuconą do tyłu głową. Na twarzy zastygł wyraz cierpienia. Pod rozchełstaną koszulą widniała na piersi jaskrawa plama oparzenia promieniowego. „Szarozielona koszula… jego ulubiona koszula, tak jakby talizman — pomyślał Tałanow. — Gdzie on już nie był w tej koszuli… Dwanaście lat w Kosmosie… Piąty lot na nieznane planety… A teraz taka bezsensowna śmierć. Ze strachu… ze strachu przed samym sobą”. Tałanow stał z pochyloną głową. Ogarnęła go nawet nie rozpacz, lecz przeraźliwe zmęczenie. Takie zmęczenie, że wszystko dookoła stało się obojętne.

Poczuł zimne dreszcze. I znów wydało mu się, że jest to początek choroby.

Musiał zdobyć się na wysiłek woli, żeby otrząsnąć się z odrętwienia.

Wiktor westchnął czy też jęknął. Tałanow z trudem obrócił w jego kierunku głowę. Wiktor był bardzo blady, prawie tak blady jak Karel i nawet wargi mu zupełnie zbielały.

— Jesteś zdrów? — z niepokojem zapytał Tałanow.

— Jeszcze zdrów — po namyśle odpowiedział Wiktor. — Trzeba dokądś przenieść Karela.

— Zaraz zawołam Władysława.

— Damy sobie radę we dwójkę. Nie trzeba nikogo wołać. Pan… Pan i tak już wszedł do izolatki. Tylko proszę włożyć fartuch, rękawiczki i gazową maskę.

— A Herbert?

Herbert Jung zmęczonym ruchem pokręcił głową:

— Ja nie popełnię samobójstwa. Mam żonę i dzieci. Muszę wyzdrowieć.

A Karel…

— Tak, oczywiście — pośpiesznie odparł Tałanow. — Ale może jednak lepiej nie zostawiać cię samego?

— Ja… — cichutko powiedział Herbert. — Daj mi na sen, Wiktorze, i to wszystko… — Sprawiał takie wrażenie, jakby chciał sobie coś przypomnieć. — Daj proszek nasenny… — powtórzył.

Przełknął lekarstwo i ułożył się twarzą do ściany. Wiktor i Tałanow przenieśli Karela do jego pustej kabiny i położyli na łóżku.

— Trzeba będzie zrobić sekcję — powiedział Wiktor, gdy już wracali.

— Zbadałem krew jemu i Herbertowi, ale nic nie znalazłem. Ta choroba pod wieloma względami jest podobna do naszych zakażeń neurowirusowych, na przykład do zapalenia mózgu. Być może, tak jak przy wściekliźnie, wirusy przenikają wzdłuż pni nerwowych, a nie przez krew. A więc trzeba zbadać mózg… koniecznie..

Mówił jakimś drewnianym, martwym głosem. Tałanow zatrzymał się i położył mu ręce na ramiona.


— Wiktorze, jesteś chory! Powiedz prawdę.

— Jestem zdrów — odpowiedział Wiktor odwracając spojrzenie. — To przez Karela… i w ogóle…

— Rozumiem — z niedowierzaniem odparł Tałanow. — Odpocznij.

Kazimierz podyżuruje zamiast ciebie.

— Niepotrzebny mi jest odpoczynek. Nie mam na to czasu — takim samym bezdźwięcznym głosem odpowiedział Wiktor. — Niech Kazimierz mi asystuje. A Władysław niech tymczasem spróbuje uruchomić aparat do elektrosnu.

Przeszedł jeszcze parę kroków i zatrzymał się. Tałanow patrzył za nim z niepokojem. Wiktor wymówił z wysiłkiem:

— Jestem bardzo zmęczony… A poza tym, gdybym posłuchał rady Junga co do anabiozy, Karel by żył.

— Nie, nie wiadomo! — kategorycznie zaprzeczył Tałanow i raptem urwał.

Wszystko dookoła pokryło się nagle tęczową, przelewającą się mgłą, kontury przedmiotów zatraciły ostrość, zaczęły się zacierać i dwoić. Twarz Wiktora też się rozpłynęła i przekształciła w białą, mglistą plamę. „Już się zaczyna” — pomyślał Tałanow, zaciskając zęby. Nie tyle zobaczył, ile wyczuł, że Wiktor uważnie go obserwuje.

— Sam pan jest chory, panie Michale! — usłyszał jakby przez sen.

Wiktor podtrzymał go pod rękę. „Co to będzie?” — przeraził się Tałanow. Krocząc przez tęczową mgłę, jakoś niepostrzeżenie znalazł się w izolatce i dostrzegł, że Wiktor zdejmuje pościel z łóżka Karela. A potem zrozumiał, że leży na łóżku. Przedmioty dookoła stały się wyraźniejsze i bardziej ustabilizowane, ale poblakły i utraciły wygląd realny. Potem wszystko nabrało prawidłowych kolorów, białe światło lampy u sufitu utraciło trupi odblask, stało się normalne, jakieś bliskie. Tałanow westchnął z ulgą i usiadł na łóżku.

— No… Już poskutkowało! — powiedział Wiktor. Wtedy dopiero Tałanow zrozumiał, a może przypomniał sobie, że Wiktor dał mu tabletkę energiny i przed oczami pociemniało mu ze strachu. Sam zachorował! On — kierownik ekspedycji. Wiktor pewno także, Władysław — to doświadczony kosmonauta, niewątpliwie sprowadziłby rakietę na Ziemię, ale on przecież również zachoruje. A wtedy… wtedy wszyscy zginą.

Diabli wiedzą, do czego prowadzi ta choroba? Do pomieszania zmysłów?

Do samobójstwa?

— Trzeba i panu dać środek nasenny — powiedział Wiktor. — Już wszystko przygotowałem do sekcji. Zaraz pójdę z Kazimierzem. A jak pan się czuje?

— Tak jak wszyscy — niechętnie odparł Tałanow. — Przecież już wiesz, jak to jest.

Wiktor w milczeniu patrzył na niego. I Tałanowowi nagle z całego serca zrobiło się żal tego szczupłego, zręcznego młodzieńca o jasnym, wesołym obliczu. Nie wyglądał na swoje dwadzieścia sześć lat. Świetny chłopak.

Tak się rwał do swego pierwszego dalekiego lotu. Czyżby ten pierwszy lot miał się stać dla niego ostatnim? Cóż, zdarzało się i tak. Różnie bywa w Kosmosie.

— Daj mi proszek nasenny — powiedział wreszcie.

Tałanow przełknął tabletkę, położył się, zamknął oczy i zaczął rozmyślać o Ziemi. Zanim zasnął, zobaczył płowe wydmy, zielonkawe srebrzyste morze i czysty błękit nieba, usłyszał miarowy plusk fal nabiegających na płaski, piaszczysty brzeg. Zasnął uśmiechając się radośnie, gdyż zdawało mu się, że wciągnął w płuca zapach morza, sosen i piasku rozgrzanego łagodnym letnim słońcem świecącym nad brzegami Bałtyku.

— Przeszkadza mi maska — powiedział Kazimierz. — I na co mi ona?

Albo kombinezon? Już i tak wszyscy zdążyliśmy się zarazić. Jeżeli nie zachorujemy, to znaczy, że mamy wrodzoną odporność. Ot co!

— Nie gadaj głupstw! Ty i Władysław chwyciliście pewno tylko niewielką dawkę infekcji, dlatego jesteście zdrowi. Ale jeżeli tę dawkę powiększyć… Herbert mieszkał we wspólnej kabinie z Karelem.

— A Tałanow?

— Nie wszyscy są jednakowo wrażliwi. Poza tym, gdy pierwszy raz badałem Karela, Tałanow siedział obok. A to może być zakażenie kropelkowe. Przecież nic nie wiemy. Jednym słowem, nie grymaś! Podaj mi flakon z gencjaną, trzeci na lewo. Dobrze. Teraz przygotuj preparat z probówki numer sześć. Ostrożnie, Kaziu! Rób wszystko nad naczyniem z lizolem — pamiętaj!

— Można zwariować! — wymamrotał Kazimierz spod maski.

— Przestań gderać — cicho ofuknął go Wiktor.

Kazimierz spojrzał na niego z niepokojem.

— Jesteś bardzo chory! Połóż się i mów, co trzeba robić. Dam sobie radę.

Wiktor rękawem fartucha przetarł czoło, zroszone wielkimi kroplami potu.

— Chyba masz rację. Położę się. — Odszedł o jeden krok od stołu i zachwiał się.

Wszystko dookoła, spowite huczącym mrokiem, runęło w przepaść.

Ocknął się z zimna. Kazimierz opryskiwał go wodą. „On jest bez maski”

— z niepokojem pomyślał Wiktor, ale nie potrafił poruszyć wargami.

— Powiedz, co ci dać? — zapytał Kazimierz, nachylając się nad nim.

— Na drugiej półce od góry… ampułki… — Wiktor z trudem odwrócił twarz od Kazimierza i mówił w bok. — Nie, nie potrafisz zrobić zastrzyku… Podaj mi energinę. Na trzeciej półce….biały słoik.

— Po co energina? — zapytał Kazimierz, a jego niebieskie oczy rozszerzyły się i pociemniały. — Przecież ty nie jesteś…

— Nie bój się! Energina dodaje siły, nic więcej. — Wiktor spróbował uśmiechnąć się zachęcająco, ale zdawał sobie sprawę, że uśmiech wypadł nędznie. — I natychmiast włóż maskę, nie wygłupiaj się!

Energina szybko zaczęła działać. Wiktor wstał, chociaż z pewną trudnością, przygotował ampułkę i strzykawkę. Kazimierz, wykrzywiając się boleśnie, zrobił mu zastrzyk.

— Co ci jest, powiedz — zapytał Kazimierz. — Serce?

— Na pewno!.. Jestem bardzo zmęczony, dlatego…

— No, poleź spokojnie. Już w czasie sekcji przyglądałem ci się i byłem przerażony. Myślałem, że zaraz upadniesz. Miałeś zieloną twarz.

— Nie wymawiając, ale i ty także byłeś zielony.

— Ja? Z braku doświadczenia, ale ty…

— Przypuszczasz, że nic innego w życiu nie robiłem, tylko sekcje swoich przyjaciół?

— Też racja — wyszeptał Kazimierz, odwracając wzrok. — Ale gadaj, co robić? „Ciekaw jestem, czy uda mi się długo wytrzymać bodaj w takim stanie?

— rozmyślał Wiktor leżąc na łóżku i przyglądając się Kazimierzowi, który z wielką uwagą coś majstrował przy mikroskopie i statywie z probówkami. — Jak się to wszystko skończy? Co było z Karelem? Skąd się u niego wziął ten ropień w prawej okolicy ciemieniowej? Jeżeli miał już przedtem uraz czaszki, to jak go puścili na taki lot? A jeżeli nie wiedział, co z nim jest, to… Nie, nic nie wiadomo… Niepotrzebnie tylko zachciało mi się robić tutaj jakieś analizy. Przecież wszystkiego nie da się wydezynfekować jak należy. Łóżko należałoby wyrzucić. Ale jak? Jeżeli będę je ciągnął przez różne przejścia, to rozniosę mnóstwo wirusów. Nie!

Trzeba będzie zamknąć wejście tutaj, do pierwszej kabiny. A jeżeli ja…

To co wtedy? Nie! Kazimierz będzie musiał mimo wszystko tutaj przychodzić, ale w kombinezonie, masce i rękawiczkach. Władysława trzeba chronić za wszelką cenę… Energina działa na mnie doskonale.

Tylko że dzisiaj przeholowałem z dawką i dlatego zemdlałem… Trzeba będzie zadziałać na serce, bo bez energiny nie dam sobie rady…”

— No, już dodałem tego, jak tam? Chyba soli srebra — powiedział Kazimierz. — I co dalej? Ale po co ty wstajesz?

— Muszę — powiedział Wiktor zaciskając zęby, chociaż nogi się pod nim uginały. — Nic się na to nie poradzi: sam muszę popatrzeć. Zresztą, jest mi już lepiej.

— To patrz — powiedział z obawą Kazimierz.

— Właśnie patrzę — mamrotał Wiktor, przysunąwszy się do okularu mikroskopu. — Właśnie patrzę…

— Jesteś przemęczony, to zupełnie pewne.

— Zupełnie pewne — powtórzył Wiktor. — Rzecz jasna, że pewne…

Odchylił się na oparcie krzesła i zamknął oczy. Przed przymkniętymi powiekami płynęły cieniutkie, lekko wygięte pręciki. Nawet w okularze mikroskopu elektronowego, chociaż rozsadzone taniną i oblepione pancerzem z różnych soli, wydawały się one wiotkie, lekkie i bezbronne.

Ale pod ich wpływem komórki nerwowe miękły, rozpadały się i znikały.

Maleńkie, cieniutkie, nielitościwe, zachłanne i płodne pasożyty. Nic ich nie interesowało w skomplikowanej machinie, jaką stanowi ludzki organizm. Prosto i nieomylnie dążyły do mózgu, wyszukiwały tam najodpowiedniejsze dla siebie odcinki, przenikały do komórek nerwowych, do jąder komórkowych i tam zaczynały się rządzić po swojemu. Potrzebna im była żywa, prawidłowo funkcjonująca komórka, z jej białkiem i skomplikowanym, już wyregulowanym mechanizmem działania. W osłabionej, chorej komórce czuły się źle, a w martwej czy rozpadającej się — ginęły. Ale przed śmiercią zdążyły wydać liczne potomstwo i młode wirusy atakowały sąsiednie komórki, pozostawiając na swojej drodze nowe, jeszcze większe zniszczenia.

— Kaziu, chcesz na nie popatrzeć? — zagadnął nie otwierając oczu.

— Na kogo? — zdziwił się Kazimierz.

— No, na te twory, co siedziały we wnętrzu Karela. Które już przeniknęły do mózgu Tałanowa i Junga. Zapoznaj się! Przynajmniej w razie czego będziesz wiedział, z kim masz przyjemność.

Kazimierz z zapartym tchem spojrzał w okular. — To te… zakrzywione pałeczki? — zapytał.

— Właśnie one. Neurowirusy. Zabójcy komórek nerwowych.

Kazimierz powoli się wyprostował. Jego twarz spochmurniała, oczy pociemniały i przestały lśnić blaskiem.


— Ciężko na to patrzeć, kiedy się wie… — urwał i machnął ręką.

— Przygotuj preparat z probówki numer siedem. A ja tymczasem odnotuję wyniki. — Wiktor wziął z półki vademecum bakteriologiczne, przerzucił je i zaczął notować w zeszycie: „Przy bakterioskopowym badaniu komórek wzgórka wzrokowego, zabarwionych gencjaną, stwierdzono rozległe zniszczenia komórek — rozmiękanie, rozpad ziarnisty, zanik. W zbadanych poprzednio komórkach z innych odcinków mózgu takich zmian nie stwierdzono. Po zadziałaniu na komórki wzgórka wzrokowego taniną i solami srebra, udało się wykazać obecność nieznanego wirusa (w naszym vademecum takiego typu nie ma)”. Odłożył pióro. „Oczywiście, powinny one być nie tylko w komórkach wzgórka wzrokowego. Prawdopodobnie można by je znaleźć w utkaniu siateczkowym…” No, dobrze! Obejrzymy jeszcze preparat z tkanki mózgowej prawej okolicy ciemieniowej, z bezpośredniego sąsiedztwa ropnia… Gotowe, Kaziu?

— Możesz spojrzeć. „W prawej okolicy ciemieniowej, w pobliżu ropnia pourazowego i pasa nacieku leukocytarnego — pisał dalej Wiktor — stwierdzono rozległe zniszczenia komórek nerwowych, spowodowane wirusem. Zniszczenia te w niektórych miejscach przylegają bezpośrednio do nacieku…” — Wiktor zamyślił się. „Tak, Karela czekały tylko cierpienia, wielkie bóle… Nie było dla niego żadnej nadziei. Gdyby o tym wiedział… A jednak może anabioza?… — Ścisnęło go w okolicy serca na samą myśl. — Nie, to wszystko są nieodwracalne zmiany. Umarłby na Ziemi w czasie operacji albo bezpośrednio po niej. Nie pocieszaj się, to jest zwyczajne tchórzostwo! Najpierw nie zgodziłeś się na anabiozę, a potem jeszcze nie dopilnowałeś…”

* * *

— Och, jak mi się chce pić — wystękał Kazimierz. — W gardle zasycha do bólu.

— Nie wolno ci pić, Kaziu. Musisz pocierpieć jeszcze troszeczkę. Weź kawałek waty, owiń gazą, zamocz w lizolu i przetrzyj dokładnie wszystko, co znajduje się w kabinie.

Potem zostaw tutaj kombinezon i jak najszybciej idź pod natrysk.

Wrócisz tu, jak odpoczniesz i się posilisz.

— A co będzie z tobą? Boję się zostawić cię samego — ledwo zdołał

wyszeptać Kazimierz.

— Nie denerwuj się. Zastaniesz wszystko w zupełnym porządku — odparł Wiktor. — Pamiętaj, co ci mówiłem: nie zbliżaj się do Władysława i rozmawiaj z nim przez maskę. I niech on także wkłada maskę. Gazę macie u siebie w kabinie. I przenieś się na spanie gdzie indziej. Chociażby do kabiny Tałanowa. Tylko weź lizol i wszystko tam dobrze powycieraj.

Obiecujesz?

— Obiecuję — odparł ponuro Kazimierz. — Niech to wszyscy diabli!

Władysław się nie zgodzi!

— Władysław to doświadczony astronauta. On wszystko zrozumie.

Stuknij się w głowę, człowieku! To jest nasza ostatnia szansa, inaczej — zginiemy wszyscy!

Wiktor posiedział w samotności, potem wstał i niepewnym krokiem poszedł do izolatki. Tałanow spał. Jung zgarbiony siedział na łóżku ze spuszczoną głową i rękami bezwładnie zwisającymi pomiędzy kolanami.

Nawet nie drgnął, gdy Wiktor wszedł.

— Jak się czujesz, Herbercie?

Jung powoli uniósł głowę i popatrzył na Wiktora swoimi błękitnymi oczami. Już nie zezował. Ale jego spojrzenie było jakieś dziwne, trochę nieprzytomne.

— Nie wiem. Wszystko wyraźnie widzę i mogę się normalnie poruszać.

Tak jak gdyby choroba przeszła. Ale stałem się zupełnie inny. Czuję to.

— A jakim się stałeś?

— Zupełnie innym — powtórzył Jung. — Nie wiem, jak ci wytłumaczyć. Rozumiem, co się dzieje wokoło, ale właściwie nic mnie nie obchodzi. A czy można być obojętnym? Oto zachorował Tałanow i wszyscy pewno zachorują, a potem zginiemy, a mnie wcale nie jest żal ani was, ani siebie. I żony mi nie jest żal, ani dzieci, chociaż tak ich przecież kochałem. — Wiktor mówił cicho i beznamiętnie. — Celowo myślałem o tym, co się z nami stanie, starałem się wyobrazić sobie wszystko do najdrobniejszych szczegółów, i nic przykrego nie odczuwałem. Uczucia zginęły. I w ogóle nic mi się nie chce; ani jeść, ani pić, ani spać..

— To jest nawet wygodne — próbował zażartować Wiktor. A gdy Jung nie zareagował, dodał z westchnieniem:

— No, to niech cię zbadam.

Herbert był pozornie zdrów, spadło tylko napięcie całego organizmu.

Serce pracowało ospale, ciśnienie krwi było trochę poniżej normy, odruchy ścięgniste osłabły. „Ostry stan już przeminął — pomyślał Wiktor patrząc na Junga. — Jak burzliwie przebiega ta choroba! Okres utajenia prawdopodobnie nie trwa dłużej niż dwie doby. Okres ostry również.

Wirusy już osiągnęły mózg i na dobre usadowiły się w swoich ulubionych miejscach. I co dalej? Śmierć? Pomieszanie zmysłów? A może tylko częściowe obniżenie wydolności? Czego możemy się spodziewać po tej sympatycznej, spokojnej planecie z jej podziemnymi mieszkańcami i tajemniczymi wrogami?” I nagle przypomniał sobie, jak jeszcze tak niedawno, obserwując z górnego włazu rakiety spokojną różowoczerwoną dolinę, marzył o romantyzmie, o nadzwyczajnych wydarzeniach, o spotkaniu z rozumnymi istotami innych światów. „Stałem się zupełnie inny… — wymówił półgłosem słowa Junga. — Kto wie, co będzie dalej.

Na razie… stałem się dorosły. Tak to chyba można określić”. W ciągu ostatnich dwóch — trzech dni przeżył więcej zmartwień, rozpaczy i zmęczenia niż przez całe dwadzieścia sześć lat swego życia. Nie był już w tej chwili wyrośniętym chłopcem marzącym o bohaterskich wyczynach, lecz mężczyzną, który podjął ciężką walkę. Był chory i śmiertelnie znużony, ale miał pewność, że wytrwa do ostatniego tchu, gdyż odpowiada za życie kolegów. Pomyślał także, że gdyby Jung był lekarzem, to może odpowiedzialność dodawałaby mu bodźca i wtedy, jeżeli nie uczucie, to przynajmniej rozum podpowiadałby, jak należy postępować. I byłoby mu lżej… „Fantazja! — zawyrokował nagle. — Wszystko zależy od rodzaju uszkodzenia mózgu. Kto wie, co spotka jeszcze ciebie samego. To na pewno jest jakaś lżejsza postać choroby. I w dodatku lepiej od innych reagujesz na energinę… Karel… Karel… ale co się z nim stało? Ropień pourazowy… a może jednak nie pourazowy?

Jednak nie! Przecież te wirusy nie mogą…”

— Herbercie, postaraj się przypomnieć sobie — powiedział łagodnie, ale z naciskiem. — Ty przecież byłeś z Karelem nie po raz pierwszy w Kosmosie. Nie słyszałeś, czy przechodził on jakiś uraz czaszki?

Jung podniósł wzrok.

— Przechodził — stwierdził beznamiętnie. — Karel mówił mi to.

— Kiedy? Kiedy to powiedział?

— Na krótko przed śmiercią — z taką samą obojętnością odparł Jung.

— Powiedział, że przed dwoma laty, w czasie ostatniego rejsu, zderzyli się z rojem meteorytów. Doznali silnego wstrząsu, a on uderzył głową o pulpit sterowniczy i stracił przytomność.

— Dlaczego on to powiedział? I dlaczego milczał przedtem?!

Jung monotonie i spokojnie ciągnął:

— Mówił, że zaczął miewać bóle głowy. Lekarze go uprzedzali, żeby się natychmiast zgłosił do kliniki, gdyby miał bóle głowy, i poddał się operacji, gdyż w przeciwnym razie zwariuje i umrze.

— A więc zdecydował, że nie warto czekać! Ale dlaczego nam tego od razu nie powiedział?

— Ja dopiero teraz zrozumiałem, że on naprawdę mi to mówił.

Przedtem myślałem, że mi się tylko zdawało.

— Ale jak go puścili na lot, skoro był chory? Jak mu się udało ukryć to przed kolegami ze stacji księżycowej? — wykrzykiwał Wiktor, zwracając się raczej do siebie samego niż do Junga. — Przecież w jego kartotece nie ma najmniejszej wzmianki o urazie.

— Pewno chciał latać — odparł Jung.

— Tak, oczywiście… W każdym razie samobójstwa Karela nie spowodował wirus. A myśmy się bali…

— Ta choroba prawdopodobnie nie może spowodować chęci samobójstwa — spokojnie zauważył Jung. — Początkowo oszałamia i napędza strachu, ale później pozbawia władzy nad własnym ciałem i nad własnymi ruchami. Karel mógł popełnić samobójstwo tylko dlatego, żeś bezpośrednio przedtem dał mu tabletkę energiny. Gdyż potem… potem człowiekowi jest wszystko jedno…

Powiedział to bez goryczy w głosie, ale Wiktor tak się przeraził, że miał ochotę krzyknąć. Usłyszał jakieś stłumione stukanie i nie od razu się zorientował, że ktoś zapukał do drzwi przedziału lekarskiego.

— Wpuść mnie! — wołał Kazimierz za drzwiami. — Już się przygotowałem.

Wiktor otworzył. Kazimierz stał w masce i lekkim kombinezonie.

— Jestem. Stąd pójdę pod natrysk. Tam odkażę siebie i kombinezon.

Władkowi już powiedziałem, by się nawet nie zbliżał do natrysków. Niech się myje w kabinie śluzowej.

— Dlaczego nie śpisz? — zapytał Wiktor ciężko siadając na krześle.

— Nie jestem zmęczony. Umyłem się, najadłem i napiłem — wszystko w najlepszym porządku. Chcemy z Władysławem pojechać do miasta, pogadać z tymi podziemnymi mieszkańcami. Już nawet sporządziłem słowniczek i gramatykę.

— Tak szybko? — zdziwił się Wiktor.

— A od czego jest „Ling”? Wiesz, jakie to cudo! Krótko mówiąc, Władysław przysłał mnie do Tałanowa po błogosławieństwo. On na pewno nie zaoponuje.

— Tałanow śpi — odparł Wiktor. — I w ogóle jest chory. Ale oczywiście, jedźcie! I postaraj się u nich dowiedzieć, co to za choroba, czym się kończy i jak się przenosi zakażenie. Może mają na nią jakieś lekarstwa?

— Dowiem się, oczywiście. Chociaż nie wyobrażam sobie, jak będziemy korespondować przez ścianę.

— Ale dlaczego oni nie wychodzą?

— Boją się glegów. A my nawet nie wiemy, co to są te glegi i jak wyglądają. Może i my powinniśmy się ich bać? A co ty będziesz robił?

— Ja będę spał — odparł Wikor. — Jak przyjedziesz, to mnie obudzisz.

Jestem przeraźliwie śpiący.

— Spij, naturalnie! — pospiesznie zgodził się Kazimierz. — Przecież jesteś cholernie zmęczony.

Wiktor czuł, że Kazimierz przygląda mu się z trwogą, ale było mu już wszystko jedno. Wiedział, że jeżeli choć trochę nie odeśpi zaległości, dalej nie pociągnie.

— Idź. Wszystko będzie w porządku. Nic się nie bój — powiedział na pożegnanie.

Ledwie powłócząc nogami, wrócił do izolatki. Jung nadal siedział bez ruchu, z wzrokiem utkwionym w podłogę.

— Herbercie — cicho odezwał się Wiktor. — Jeżeli położę się spać, czy obudzisz mnie za trzy godziny?

— Naturalnie. — Jung spojrzał na zegarek. — Za trzy godziny? To znaczy obudzę cię o dziesiątej dwanaście. Możesz spać spokojnie.

— A ty będziesz tak siedzieć? — zapytał Wiktor, wyciągając się na łóżku. — Jeżeli się dobrze czujesz, spróbuj uporządkować swoje notatki.

Przecież miałeś zamiar to zrobić.

Zdążył jeszcze zobaczyć, jak Jung podniósł się w milczeniu i podszedł do stołu. Potem od razu zasnął.

* * *

Tym razem było łatwiej się dogadać. Tam, za ścianą, przygotowali się na ich przyjście: oczyścili duże okno, za którym teraz stało aż czworo.

Kiedy oczy trochę przywykły do białawej, migocącej mgły, Kazimierz powiedział:

— Nie, oni nie są jednakowi. Nam się wydają podobni do siebie jak kropla wody tylko dlatego, że różnią się bardzo od nas. Podobnie jak Europejczykowi początkowo wydają się podobni wszyscy Chińczycy czy Japończycy. Popatrz, ten wysoki — to starzec. A ten z tyłu na pewno jest jeszcze bardzo młody, a raczej nie… to kobieta. Bez wątpienia — kobieta.


— Ale, co ty gadasz! — zaprzeczył Władysław.

— Zobaczymy! — Kazimierz nadał przyglądał się dziwnym ptasim twarzom czytającym ich list, przytknięty do ściany.

Po przeczytaniu zaczęli w ożywiony sposób rozmawiać między sobą.

Ich gestykulacja i mimika były tak swoiste, że trudno było wywnioskować, czy się cieszą, czy smucą. Kazimierz odnosił wrażenie, że są czymś ogromnie rozgniewani, a potem wydało mu się, że za ścianą prowadzą zażarty spór. Jeden z dyskutujących odwrócił się do astronautów i zaczął coś gorączkowo wykrzykiwać, potem nagle zamilkł z otwartymi ustami.

— Przypomniał sobie, że prosiliśmy, by nie mówili, tylko pisali — domyślił się Kazimierz.

— Jesteś bardzo spostrzegawczy. Genialny jasnowidz — zażartował Władysław.

— Żebyś przeczytał tyle ich książek, ile ja w ciągu ostatnich dni, też byłbyś spostrzegawczy… O, już zaczęli pisać… No naturalnie, to kobieta.

Czego się śmiejesz? Kobiety noszą tutaj wysokie nakrycia głowy i mają jaskrawsze ubrania niż mężczyźni.

— Ale ślicznotka! — zadrwił Władysław.

— A wyobrażasz sobie, jakimi potworami my się im wydajemy? — uśmiechnął się Kazimierz. — Z naszymi grubymi nosami i wargami, z maleńkimi oczkami, wielcy, niezgrabni… No, list jest już gotów.

Do przegródki przytknięto list. Kazimierz w napięciu zaczął go odczytywać, co chwila zerkając do słowniczka. Władysław cały czas przyglądał się stojącym za ścianą. Teraz i on zauważył, że nie są jednakowi. Nawet oczy mają różne. Starzec i kobieta — wielkie i trochę jaśniejsze, jak gdyby ciemnozielone lub ciemnobrązowe, a pozostali dwaj — zupełnie ciemne, prawie czarne. I mają powieki: cienkie, pomarszczone błonki, troszkę ciemniejsze niż cała twarz, ale można było je dostrzec wtedy, kiedy ludzie — ptaki opuszczali wzrok. Były to pierwsze rozumne istoty, jakie miał okazję oglądać Władysław. W czasie pierwszych dwóch lotów na nieznane planety widział tylko jaszczurki i ryby. Myślał już, że i tutaj zobaczy to samo. Ludzie-ptaki także patrzyli na niego i Władysław czuł się pod ich napiętym, uporczywym spojrzeniem trochę nieswojo.

— Posłuchaj, co oni piszą — zagadnął go Kazimierz. — Albo poczekaj, sprawdzę jeszcze raz.

Podkreślił jedno słowo w liście, przyłożył papier do ściany i wskazał na skafander. Za ścianą dwukrotnie machnęli ręką z prawa na lewo.

— Tak jest — z zadowoleniem powiedział Kazimierz. — Słuchaj: „Nie mamy skafandrów. Skafandry chronią przed glegami. Ale bądźcie ostrożni. Możecie nam pomóc, jeżeli wrócicie tu ponownie i dostarczycie nam środków przeciwko glegom. Kiedy będziecie mogli wrócić?”

— Bardzo rzeczowy list — zauważył Władysław. — Zostaje tylko wyjaśnić, co to są glegi i jakie środki są przeciwko nim potrzebne. Może broń termojądrowa?

— Tylko tego im brakowało! — poważnie odparł Kazimierz. — A co do glegów, zdaje się, że jestem na tropie. Zresztą sprawdzimy, chociaż moje pytanie wyda im się śmieszne.

— Czy oni umieją się śmiać?

— Przypuszczam. Istota rozumna bez poczucia humoru? To chyba niemożliwe. — Kazimierz szybko napisał coś na arkusiku papieru i przytknął go do ściany. — Zapytałem ich: „Jak wyglądają glegi i gdzie je można zobaczyć?” Spójrz, jak się śmieją.

— Chyba raczej się dziwią. Po prostu ich oszołomiłeś! — Władysław przyglądał się szeroko roztwartym ptasim ustom. — Moim zdaniem, nie mają zębów.

— Jednolita kostna płytka na brzegach szczęk. Jest mało widoczna.

— A włosy mają?

— Owszem, tylko nie takie jak my. Coś w rodzaju krótkiej, lśniącej sierści na głowie i plecach. Na twarzy nie mają zarostu. Czego się otrząsasz? Myślisz, że jak masz co golić i strzyc, to jesteś piękny jak bóstwo? Czego jeszcze chcesz? Ciesz się i bądź szczęśliwy. Acha, odpowiadają! No oczywiście, jest tak, jak przypuszczałem. Glegi — to są te pałeczki, którymi się tak zachwycałem wczoraj przy mikroskopie.

— Wirusy?

— Właśnie! Prawdopodobnie przed wirusami ukryli się w podziemiach.

Ale skąd się wzięły te glegi? Czyżby zostały zawleczone z innej planety?

Gdyby były miejscowe, mieszkańcy mieliby dość czasu, żeby się do nich przyzwyczaić i przystosować. Zaraz o to zapytam. — Skreślił parę słów i natychmiast przytknął do ściany. — Napisałem im: „Musimy wszystko wiedzieć o glegach, gdyż inaczej nie potrafimy wam pomóc”.

— A jak możemy im pomóc w ogóle?

— Właściwie wcale nie możemy. Nawet nie wiemy, czy się jakoś dostaniemy na Ziemię. Ale jeżeli się dostaniemy, to tam już te glegi przyskrzynią. Daliśmy sobie radę i z wścieklizną, i z chorobą Heinego-

Medina, i z grypą. A przecież wirusów grypy było licho wie ile rodzajów.

Czytałeś, jak szalała grypa jeszcze dwadzieścia lat temu? Epidemia za epidemią. Tylko żeby się dostać do swoich. Odbędziemy kwarantannę na stacji Księżycowej, wyleczą naszych chorych…


— Ech ty, niepoprawny optymisto! — westchnął Władysław. — Dlaczego przypuszczasz, że nie zachorujemy wszyscy?

— Okres wylęgania tych glegów jest bardzo krótki, a ty i ja do tej pory jakoś chodzimy. Może jesteśmy odporni? Ty posterujesz rakietą, a ja z Wiktorem będę pielęgnował chorych i robił wszystko, co potrzeba.

Chociaż, moim zdaniem, Wiktor także jest chory, mimo że stara się jakoś trzymać. Może ma lżejszą postać choroby?

— Wiktor jest chory? — nachmurzył się Władysław. — Od dawna?

— Już wczoraj mi się nie podobał. Dzisiaj stracił przytomność. Co prawda, to może być i coś innego, niekoniecznie glegi.

— A co jeszcze? Wiktor jest zdrowy jak byk i zupełnie młody. — Władysław zamilkł. — Długo się czegoś naradzają. Niee!! Dotrzemy jakoś na Ziemię na pewno. Tylko że wrócimy tutaj nieprędko.. Najwcześniej za dziesięć lat. My czy inni, to wszystko jedno. Ile oni już tak siedzą pod ziemią?

— Zaraz się dowiemy. Napisali do nas znów krótki, ale rzeczowy list. „Za dwa sinemi…” To jest ich miara czasu. Sinemi — to tyle, co naszych czterdzieści albo czterdzieści pięć minut. To znaczy za półtorej godziny. „Weźcie książki, są tam, gdzie i listy”. To znaczy w bocznym korytarzu? „W książce wszystko jest napisane”. Cóż, doskonale! — Dwukrotnie machnął ręką z prawa na lewo. Istoty za ścianą spojrzały po sobie i szeroko otworzyły usta. — Oni się tak śmieją lub uśmiechają, zapewniam cię. Ale poczekaj, zadajmy im jeszcze jakieś pytanie. Zaraz! — sięgnął po nowy arkusz papieru. — „Jak długo żyjecie na dole?”

— Zapytaj o najważniejsze — ponuro zauważył Władysław. — Co się dzieje z chorymi? Umierają, wariują czy co? I jak uchronić się przed chorobą?

— Masz rację! — Kazimierz się wzdrygnął. — Aż strach pytać… No, już napisałem.

Władysław poczuł, że jego także obleciał strach. Czekał w napięciu przyglądając się, jak wysoki starzec kreśli białym prętem znaki na cienkiej płytce. „Pręt jest biały, a znaki ciemnoczerwone — mimochodem pomyślał Władysław. — Szybciej by już skończył pisanie”.

Tabliczka mocno przylgnęła do ściany. Kazimierz zaczął tłumaczyć:

— Pod ziemią są niedawno. Według naszej rachuby mniej więcej siedem lat. Ich rok jest krótszy. Co do choroby, to nie wszystko rozumiem.

Powiadają, że sami dokładnie nie wiedzą. „Przedtem umierali tylko słabi i starzy. Teraz, być może, jest inaczej, nie wiemy. Zresztą, to jest gorsze niż śmierć. O wszystkim przeczytacie w książce. Włożę do niej list”. Widzisz, starzec usiadł i już pisze. Jeszcze jedno zdanie: „Glegi przenikają razem z oddechem”. To znaczy zakażenie kropelkowe.

— Zapytaj, czy dużo ich tam jest pod ziemią, czy są zabezpieczeni przed glegami i w ogóle, jak im się żyje. I kto oni są, członkowie rządu czy co?

Tym razem odpowiedź pisała kobieta. Starzec tylko przeczytał kartkę i znów wrócił do swego listu.

— Mówią, że jest ich bardzo dużo, że jest im ciasno, że ciągle kopią nowe korytarze i budują podziemne miasta. Glegi tu nie przenikają, ale wielu spośród nich przeszło chorobę, kiedy jeszcze mieszkali na górze.

Książkę przyniesie ten, co przebył chorobę, byśmy popatrzyli, do czego ona doprowadza. Wszystkim jest bardzo źle pod ziemią, psuje się wzrok, wielu choruje i umiera od skąpego pożywienia i braku powietrza.

Rozmawiają z nami w tajemnicy przed rządem. Są uczonymi. Te trzy splecione koła na piersi, to symbol ich wiedzy. Czytałem już o tym. Jeżeli uda się oczyścić planetę od glegów, wszyscy wyjdą na górę i będą żyć normalnie. A jeżeli rząd będzie temu przeciwny, lud się zbuntuje i obali go. Ponownie pytają, czy możemy im pomóc i kiedy będziemy mogli wrócić. No i co im odpowiedzieć?

— Napisz całą prawdę. Że jesteśmy chorzy. Że mamy nadzieję dotarcia do Ziemi. Że tam znajdą środki przeciwko glegom. Że wrócimy nieprędko, ale wrócimy na pewno. Zapytaj jeszcze, czy istnieje odporność przeciwko glegom?

— Nie wiem, jak się to u nich nazywa. Ale dobra jest, jakoś napiszę. — I Kazimierz zaczął kreślić znaki, co rusz zaglądając do słownika.

Władysław oparł się o ścianę, patrząc w migocącą dal podziemnego korytarza. „Chciałbym wiedzieć, czym się to wszystko skończy…

pomyśleć tylko, co by było, gdyby Karel nie natknął się na tego zwierzaka! Ale rzucić wszystko i ukryć się pod ziemię ze strachu przed tymi przeklętymi glegami?… Skąd się jednak one wzięły, to zagadkowa historia… No, wkrótce się wszystkiego dowiemy”. I znów popatrzył na podziemnych mieszkańców miasta. I siedmiopalczaste istoty o wyłupiastych oczach wydały mu się teraz jakoś bardziej sympatyczne. „Ostatecznie można się do nich przyzwyczaić. Do czarnej skóry i kręconych, wełnistych włosów też trzeba było przywyknąć, a ja do Luisa Mbonge tak się przyzwyczaiłem, że jest mi bliższy niż brat… Czytają notatkę. Kobieta odrzuciła do tyłu głowę i skrzyżowała ręce na piersiach.

Rozpacz? Zmartwienie? Dlaczego tak przypuszczam? No tak, gwałtowny gest… a poza tym jest rzeczą wątpliwą, żeby treść naszej notatki mogła ich ucieszyć. U pozostałych twarze także się zmieniły. Aha, piszą… Co oni nam napiszą?” „Wasza choroba, to wielkie zmartwienie dla nas — tłumaczył Kazimierz. — Jak to się stało? Czyżby skafandry nie zabezpieczały?

Chcemy mieć nadzieję i wierzyć razem z wami. Będziemy czekać. Są tacy, wobec których glegi są bezsilne. Ale jest ich bardzo mało. Życzymy wam szczęścia!”

Astronauci spojrzeli po sobie.

— No cóż — powiedział po chwili Władysław. — Wierzmy i nie traćmy nadziei. Nic nam innego nie pozostaje. Szybciej by dostarczyli tę książkę. Bo jeżeli z Wiktorem jest zupełnie źle…

— O, do diabła! — wykrzyknął Kazimierz. — Masz rację. Ale wracać bez książki…

— Nie! Musimy poczekać… Opowiedz o tym zwierzaku. Może im się to przyda.

Po przeczytaniu kartki Kazimierza, kobieta znów gestem okazała rozpacz. Dał się słyszeć ożywiony szczebiot. Potem do ściany przytknięto notatkę: „To był sunimi. Przestraszył się. O sunimi przeczytacie w książce”.

— Sunimi to sunimi — powiedział Wiktor. — Ale któż to mógł wiedzieć, że ze strachu podrze skafander! Ech, Karel, Karel… Ale à propos, prawdopodobnie mają skafandry, skoro istnieje nawet takie słowo.

Zapytaj, jak u nich wyglądają loty w Kosmos. Czy już latali, a może gościli już kogoś?

W odpowiedzi zakomunikowano, że istnieją skafandry, a także lżejsze ubrania ochronne, ale wszystko to znajduje się w rękach rządu, a oni nie mają do tego dostępu. Nikogo z innych planet tu nie było, chyba że w ciągu ostatnich lat, kiedy oni już siedzą pod ziemią. Sami szykowali się do lotów międzyplanetarnych, ale wszystko, rzecz jasna, wzięło w łeb, jak tylko zjawiły się glegi.

— Zjawiły się! — wykrzyknął Kazimierz. — To znaczy, że przedtem ich nie było. Ale skąd się zjawiły?

— O, zobacz, tam za ścianą jest jakiś nowy. A oto i książka! Jaka wielka! Ale będziesz miał robotę!

— Nie tyle ja, ile „Ling”. Da sobie radę, bądź pewien. Do samej ściany przyprowadzili tego, który przyniósł książkę. Nie różnił się od innych wyglądem, jedynie odzieżą, krótszą i koloru czerwono-czarnego. Po lewej stronie piersi miał przytwierdzoną dużą, jasną tabliczkę, w rodzaju szyldu z jakimiś znakami.

— To zdaje się stanowi dowód, że należy on do niższej warstwy społecznej — wyjaśnił Kazimierz. — Przyczepiają im takie szyldy z wymienieniem zawodu i miejsca pracy.

— Miły obyczaj, prawda? — powiedział Włodzimierz. — Trąci faszyzmem.

— Taak. Myślę, że i bez glegów życie tutaj było niezbyt wesołe…

Popatrz, ten przecież wygląda na zupełnie zdrowego, tylko jest jakiś ospały. Spójrz, co oni z nim wyprawiają?

Istota w czerwono-czarnym ubraniu zaczęła się kiwać, a potem wykonywać przysiady mechanicznie, zupełnie jak lalka, otwarłszy lekko usta. Astronauci spostrzegli, że spełnia on polecenie kobiety. Starzec w tym czasie siedział i pisał list, nie zwracając zupełnie uwagi na to, co się wokół dzieje.

Czerwono-czarna istota to zamierała, to na komendę wykonywała różne ruchy. Władysławowi ciarki przeszły po grzbiecie.

— Oto w czym rzecz… — wyszeptał. — Gorsze niż śmierć…

Oczywiście… człowiek staje się marionetką.

Czerwono-czarna istota rozwarła szeroko usta i zastygła z podniesionymi rękami. Potem, na komendę, powoli nachyliła się do przodu, dotykając palcami podłogi, i ponownie znieruchomiała. „Cc on czuje? Co on myśli? A może w ogóle utracił rozum?” — zastanawiał się Władysław. Spojrzał na Kazimierza. Ten stał blady jak płótno, a jego niebieskie oczy były rozszerzone i błyszczały jak w gorączce.

— Napisz im, że się spieszymy — powiedział po chwili Władysław. — Już chyba dość tego widowiska. I powiedz także, że my raczej już więcej nie przyjdziemy. Co do książki, to zapytaj, czy możemy ją zabrać ze sobą na Ziemię.

Po przeczytaniu nowego listu, za ścianą zaczęto gwałtownie machać rękami z prawa na lewo. Czerwono-czarna istota także machnęła ręką.

Potem włożono do księgi list i wręczono ją czerwono-czarnemu. Wkrótce zjawił się on w bocznym korytarzu i podał książkę. Władysław wziął ją do ręki; rzeczywiście była bardzo ciężka. Astronauci z przerażeniem i współczuciem przyglądali się posłańcowi zza ściany. Był ubrany w obszerną tunikę z krótkimi rękawami, sięgającą kolan, wymalowaną w szerokie czerwone i czarne spirale. Wynurzała się z niej cienka, ciemna szyja z jakimiś dziwnymi poprzecznymi liniami, podobnymi do blizn.

Głowę miał obnażoną i Władysław ze zdziwieniem przyglądał się czerwonej, lśniącej sierści, pokrywającej równomiernie czaszkę, małe, ostre i ściśle przylegające uszy oraz kark.


— Moim zdaniem — powiedział — są oni bardziej niż my podobni do zwierząt i ptaków.

— My za to jesteśmy tak podobni do małp, że szkoda słów — zaopiniował Kazimierz. — Żałuję, że nie ma tu ani Junga, ani Wiktora!

Oni by z większym zainteresowaniem i większą korzyścią obejrzeli tego mołojca.

Kazimierz spojrzeniem zapytał stojących za ścianą o przyzwolenie i odniósł wrażenie, że zrozumieli, o co mu chodzi. Podszedł zatem do czerwono-czarnego posłańca, obejrzał go i ostrożnie obmacał. Budową czerwono-czarny bardzo przypominał człowieka, był tylko wątlejszy, miał mniej rozwinięte mięśnie i węższą klatkę piersiową.

— Wiesz, on jest cały jakiś taki wygładzony. Wszystko opływowe, równe, nie ma naszych stawów, klatka piersiowa nie wysklepiona, talii nie widać. Popatrz, jakie ma ręce i nogi: równe, wszędzie jednakowe, jak rurki. Nawet nie widać, w których miejscach się zginają. — Przy tych słowach zgiął rękę czerwono-czarnego, który się temu biernie poddał…

— Widzisz, zgina się mniej więcej w tym samym miejscu, co u nas, ale nic nie znać. Jednak dobrze, że oni nas nie widzą bez skafandrów: uznaliby nas za potworów.

— A niech ich licho… — odezwał się z uśmiechem Władysław. — Przystojniaki, nie ma co mówić. Cała skóra pomarszczona, jak u starców. I ta sierść… brr!

— Nie gadaj głupstw — oburzył się Kazimierz. — Skórę mają delikatną i przyjemną, a sierść jedwabistą jak u kota. Pogłaszcz, dziwaku!

Władysław ostrożnie pogłaskał czerwono-czarnego po szyi. Ale szybko cofnął rękę.

— Popatrz, oni się z nas śmieją! — powiedział z goryczą. Za ścianą rzeczywiście wszyscy pootwierali usta. — Kończ tę zabawę. Musimy się pośpieszyć.

— Masz rację — odparł zmartwiony Kazimierz. — Ale zrozum, pierwszy raz mam okazję…

— Ja także. Nigdzie dotąd czegoś takiego nie widziałem. Zacznijmy się żegnać.

Kazimierz napisał: „Odchodzimy. Żegnajcie. Zrobimy wszystko, by jak najszybciej wrócić i wam pomóc”. Za ścianą wszyscy unieśli ręce ponad głowy, a potem powoli złożyli je dłońmi na zewnątrz.

— To jest pożegnanie — powiedział Kazimierz, powtarzając ten sam gest.

Władysław także uniósł ręce nad głowę i złożył je.


— Poczekaj, a ten? — zapytał wskazując czerwono-czarnego, stojącego nieruchomo obok. Kazimierz napisał: „Dlaczego on nie odchodzi?” Za ścianą zaczęto się naradzać. Potem starzec napisał: „On powinien wejść innym przejściem: tam zabiją glegi. Ale możecie wziąć go ze sobą.

On wam pomoże”.

— Ze sobą? — przeraził się Władysław.

— Wiesz, to jest myśl! — ucieszył się Kazimierz. — Nie szkodzą mu glegi, jest posłuszny, niczego się nie boi, niczemu nie dziwi.

— A skąd ty wiesz? Może to się tylko nam tak wydaje. Przecież to jest człowiek, a przynajmniej coś w rodzaju człowieka.

— Nie, nie możemy odmawiać! — zdecydowanym głosem powiedział Kazimierz. — Kto wie, co się z nami stanie? Może wszyscy zachorujemy.

— Co on wtedy zrobi?

— Rzeczywiście! Ale jeżeli nie wszyscy, to on pomoże. Nawet jeżeli ty zostaniesz sam.

— Może masz rację — w zamyśleniu odparł Władysław. — Oni oczekują od nas pomocy… Więc powiedz im, że się zgadzamy, chociaż nie bardzo wiem, co mamy z nim robić. Zapytaj, czy umie czytać i pisać i co on w ogóle umie.

Okazało się, że czytać i pisać umie, że można go wyuczyć każdej niezbyt skomplikowanej pracy: zapamięta i będzie posłuszny. Nazywa się Ini. Trzeba mu kazać jeść, pić, spać, pracować, gdyż sam nie wie, co ma robić, i może umrzeć z głodu.

— Ale, ale, czym się go karmi? — zapytał wstrząśnięty Władysław.

— Obawiam się, że to ustalimy dopiero w praktyce — westchnął Kazimierz. — Sprawa nie jest prosta, ale warta ryzyka. Poza tym, może go wyleczą na Ziemi.

— Boję się — uśmiechnął się Władysław — że umrze ze strachu, jak się znajdzie w innym świecie… No, dobra jest, idziemy…

Jeszcze raz uczynili gest pożegnania pod adresem podziemnych mieszkańców. Starzec coś krzyknął i wykonał ruch ręką; czerwono-czarny odpowiedział gestem potwierdzenia i podążył za astronautami.

— Popatrz, nawet się nie obejrzał — zwrócił uwagę Władysław. — Jest mu wszystko jedno! Ale dziwy!

Znów krążyli jasnymi spiralami opuszczonego miasta, a różowe, purpurowe i pąsowe gałęzie uderzały i ocierały się o szyby wszędołazu, jak gdyby się go czepiając i w milczeniu błagając o ratunek.

— Rozumiesz, Władku — powiedział Kazimierz — mam takie uczucie, jak gdybyśmy uciekali i zostawiali ich w nieszczęściu. Wiem, że głupio, ale…

— Oczywiście, że głupio, nawet bez żadnego „ale” — odparł Władysław. — To jest chyba biblioteka. Może się zatrzymamy?

Okrągły złocisty gmach, zważając się, piął się tarasami do góry. Na najwyższym okrągłym podeście błyszczały trzy splecione różnobarwne koła.

— Wątpię, czy tak od razu znajdę coś odpowiedniego — wyraził obawę Kazimierz. — Poprzednim razem na chybił trafił wziąłem parę książek; wybierałem przede wszystkim te, gdzie było dużo ilustracji.

— Weź ze sobą… jak go tam… Ini.

— Wiesz, to niezła myśl. — Kazimierz się ożywił; widać było, że nie uśmiechała mu się samotna wędrówka. — Ini!

Ini posłusznie wygramolił się z pojazdu za Kazimierzem. Władysław obserwował, jak gdzieś w połowie długości zginają się jego proste, rurkowate nogi i zdawało mu się, że Ini lada chwila złamie się i upadnie.

Ale Ini w ślad za Kazimierzem wchodził po stopniach otaczających gmach i zniknął za owalnymi drzwiami obrotowymi.

Władysław się obejrzał. Po raz pierwszy pozostał sam w tym obcym świecie, zawsze bowiem, dla bezpieczeństwa, chodzili parami. Panowała tu zupełna cisza. Było ciepło. Przezroczyste i prawie bezbarwne niebo tylko na horyzoncie zagęszczało się w jasną zieleń. Władysław oparł się o wszędołaz. Było przyjemnie czuć za plecami mocną i pewną ostoję.

Przyglądał się bujnym pąsowym krzewom otaczającym bibliotekę i płynnie powyginanym różowo-pomarańczowym gmachom zamykającym plac. Wydawało mu się, że widzi, jak na dole, pod ziemią, poruszają się odwykli od światła wielkoocy ludzie z ostrymi, ptasimi twarzami, jak tam chodzą, stale odczuwając ciężar wiszących nad nimi sklepień, podobnych do płyt nakrywających groby, w których ich żywcem pogrzebano. „Przekleństwo — powiedział z goryczą do siebie. — Na cóż się zdadzą rozważania? Trzeba szybko dostać się na Ziemię i wysłać tu pomoc. Ot co…”

* * *

Wiktor patrzył na drzwi izolatki.

— Zaprowadź go od razu do natrysków. Tę tunikę wydezynfekuj, obuwie także i zamknij do hermetycznej szafy. Znajdź coś dla niego z naszych ubrań, chociaż jest mały i chudy i wszystko będzie na nim wisiało… Trzymaj go na razie u siebie, ucz języka, pomóż mu się zorientować we wszystkim. Do mnie przychodź sam. — Ponownie spojrzał na drzwi. — Herbertowi nawet do głowy nie przyjdzie zajrzeć tutaj. Już jest gotów. Ale Tałanow… Rozumiesz? Nie powinni mu się przyglądać… „A ty powinieneś?” — pomyślał Kazimierz. Wiktor wyraźnie zezował i miał twarz bladosiną, podobnie jak wszyscy chorzy.

— Czego się gapisz? — uśmiechając się z przekąsem zapytał Wiktor.

— Czy ty także?…

— Także, także! — prawie ordynarnie krzyknął w odpowiedzi Wiktor.

A potem już spokojniej dodał: — Ja, prawdopodobnie, mam łagodniejszy przebieg i myślę, że dzięki energinie przetrzymam chorobę. Herbert może mi pomagać. Jest jak dawniej dokładny j wszystko pamięta. Nawet zaczął już porządkować swoje notatki.

— Co ty powiesz? — wykrzyknął Kazimierz. — To doskonale!

— Doskonale… Cała rzecz w tym, że ja mu mówię, co ma robić, a on posłusznie wykonuje. Sam by nawet nie wpadł na to. Jego umiejętności zawodowe są prawdopodobnie takie jak dawniej. Sprawdzałem, co zrobił.

Pracuje w przyzwoitym tempie, dokładnie, systematycznie. Ale w gruncie rzeczy gwiżdże na to wszystko. Otrzyma polecenie — będzie pracował, nie otrzyma — będzie siedział z założonymi rękami. Nie powiesz mu „jedz”, będzie chodził głodny.

— Tak, te same objawy… — Kazimierz przełknął ślinę, gdyż zaschło mu w gardle.

— Dziwna choroba. Kiedy twój „Ling” zakończy pracę?

— Niedługo — Kazimierz spojrzał na zegarek. — Umyję i przebiorę naszego nowego lokatora, a do tego czasu „Ling” już wszystko przygotuje.

Przynajmniej w ogólnych zarysach. Będę musiał jeszcze sprawdzić wątpliwe miejsca, a potem możemy już odczytywać. Jak przeczytamy z Władkiem połowę, przyniosę ją tobie. A co z Tałanowem? Bardzo się męczy?

— Staram się, by jak najwięcej spał. Dobrze, że mamy elektrosen.

Budzę go tylko na posiłki. A w ogóle jest z nim źle. Prawie nic nie widzi.

Chodzi po omacku, zamyka oczy, gdy ja się poruszam. Powiada, że prawa połowa jego ciała wyschła i nic nie waży. I także ma wrażenie, że ktoś siedzi w jego wnętrzu. Jednak doskonale się orientuje, że to jest choroba.

Ale wierzaj mi, że od tego wcale nie jest lżej. — Wiktorowi przebiegło przez twarz coś w rodzaju uśmiechu. — No, już idź… Z niecierpliwością czekam na książkę.


— Chodźmy — powiedział Kazimierz zwracając się do Ini. — Ini pewnie nic nie rozumie, a ja nie wiem, jak się wymawia ich słowa. Ale jakoś tam będzie.

Machnął ręką i Ini posłusznie wstał.

— Przesiedział tutaj pół godziny i nawet ani razu nie rozejrzał się wokoło. Na wszystko jest obojętny — powiedział Wiktor, przyglądając się Ini. — Zupełnie to samo, co z Herbertem… Zresztą, u mnie także zaczyna się coś podobnego. Patrzę na niego i myślę uporczywie o tym, jak z nim postępować i w czym może być pomocny. A jeszcze niedawno szalałbym z radości na sam widok rozumnego mieszkańca innej planety…

Nieprawda! Teraz także się cieszę, jestem tylko przeraźliwie zmęczony.

Idź już, idź, Kaziu, nie trać czasu.

Kiedy czerwono-czarne spirale zniknęły za drzwiami, Wiktor czepiając się grodzi poszedł do izolatki i sięgnął po tabletkę energiny. Usiadł trzymając ją w ręku. „Jeszcze poczekam. Trzeba popatrzeć, jak to będzie bez energiny… — zamknął oczy i oparł się o ścianę. — Te same objawy… wszystko się zgadza. A więc cała rzecz polega na energinie?

Jestem na nią najbardziej wrażliwy? Jeżeli tak, to jaką mam okropną przyszłość przed sobą… Herbert lub ten pożałowania godny Ini… Nie chcę! — omal że nie krzyknął i otworzył oczy. — Znów ta przeklęta tęczowa mgła… nic przez nią nie widać… zdaje się, że Tałanow się porusza…”

Wiktor szybko przełknął energinę, doznając przykrego i dziwnego uczucia, że ktoś inny uniósł jego rękę, zbliżył ją do ust. Tabletkę przełknął też ten inny, który zawładnął jego ciałem, on sam zaś znajduje się gdzieś na uboczu, oddzielony od ciała, lekki, nieważki i całkowicie bezsilny.

— Wiktorze! — zawołał Tałanow. — Wiktorze, gdzie jesteś? Nie widzę cię.

Wiktor usiłował wstać, ale nie mógł. Zdawało mu się, że ściana kabiny znajduje się bezpośrednio przed nim — jeżeli wstanie, to wejdzie na ścianę. Miał uczucie, jak gdyby był bez nóg. Wielkim wysiłkiem woli, nic nie widząc, odezwał się w kierunku, gdzie powinien się był znajdować Herbert Jung:

— Herbercie, podejdź do Michała. Ja w tej chwili nie mogę.

Raczej się domyślił, niż zobaczył, że Herbert wstał. Ciemna podłużna plama o rozlanych, mętnych konturach przepłynęła po kabinie wśród tęczowej mgły, przeszła przez niego, chociaż cofnął się i mrużąc oczy odchylił na oparcie krzesła. „Co to będzie? — pomyślał — Czyżbym i ja wypadł z szeregów?”


— Wiktorze, dlaczego nie przychodzisz do mnie? — Z niepokojem zapytał Tałanow. — To jest Herbert, a nie ty. Co się z tobą dzieje?

— Zaraz przyjdę, za chwilę! — odpowiedział Wiktor. — Wszystko jest w porządku. Przygotowuję strzykawkę.

Bał się otworzyć oczu. Ale gdy uniósł powieki, westchnął z ulgą: energina już zaczynała działać. Wszystko znów stało się wyraźne, pewne, ustabilizowane; ten drugi we środku zniknął, jak gdyby się schował, odszedł gdzieś głęboko. Wiktor wstał i podszedł do Tałanowa, poruszając się z zadowoleniem, przebierając palcami i potrząsając głową. Stwierdził, że mętny, wyblakły świat znów nabiera kolorów i zrozumiał, że choroba cofnęła się ponownie, że może i powinien walczyć nadal, dopóki starczy sił. „I dopóki wystarczy energiny” — pomyślał z goryczą.

— Wiktorze, ty także jesteś chory? — zapytał Tałanow, chwytając go za rękę z niepokojem. — To jest twoja ręka, prawda? A to moja? Jesteś chory?

— Nie jestem chory, tylko trochę zmęczony — spokojnie i łagodnie odparł Wiktor.

Ujął Tałanowa za rękę i odliczając szybkie, drgające uderzenia tętna, przyglądał się jego smagłej twarzy o wypukłym czole, wystających kościach policzkowych, dużych ustach i głęboko osadzonych piwnych oczach. Tałanow zawsze robił na Wiktorze wrażenie robociarza-

rewolucjonisty, jednego z tych, co to przed wielu laty wzniecili wielką rewolucję, a potem bronili jej przed naporem interwentów i budowali fundamenty pierwszego na świecie socjalistycznego państwa. Kiedyś powiedział to Tałanowowi, który się milcząco uśmiechnął. Widać to porównanie schlebiało mu.

— Czy mówisz prawdę? — spytał Wiktora, wpatrując się w jego twarz niewidomymi, zezowatymi oczyma. — A co się stało Herbertowi?

Dlaczego wciąż milczy? „Jutro pewno przestaniesz się tym interesować — z goryczą pomyślał Wiktor. — Jutro wszystko będziesz widzieć i rozumieć, ale o nic się nie będziesz pytać…”

— Jestem zdrów, panie Michale — powtórzył Wiktor. — Zupełnie zdrów, niech się pan nie denerwuje. I Herbert także pomału powraca do zdrowia. Jest po prostu o pana niespokojny. Wszyscy pragniemy, by pan jak najszybciej wyzdrowiał.

— A czy można wyzdrowieć? — spytał Tałanow z niepokojem, ale i z nadzieją w głosie. — Daj mi, Wiktorze, energiny. Chcę się rozejrzeć dookoła i zorientować, co i jak. I na Herberta chcę popatrzeć.

„Właśnie dlatego nie dostaniesz energiny” — pomyślał Wiktor. A głośno powiedział:

— Przekonałem się, że energina przedłuża i komplikuje przebieg choroby. Lepiej trochę pocierpieć. Niech pan coś zje, a potem znów włączymy aparat elektrosnu. Powinien pan jak najwięcej spać.

— Dobrze, ty wiesz lepiej — pokornie i ze zmęczeniem w głosie zgodził się Tałanow. — Zuch z ciebie, Wiktorku! Cieszę się, że wziąłem cię na ten lot. Głupstwa gadam… jest się czym radować… A Władek? A Kazik? — nagle zapytał zaniepokojony. — Co się dzieje z nimi?

— Są zupełnie zdrowi — pewnie odpowiedział Wiktor, zadowolony, że tym razem nie musi kłamać.

Tałanow usiadł i zamknął oczy.

— Wszystko mi się prawdopodobnie pomyliło — przemówił ledwie słyszalnie. — Czy dawno jestem chory?

— Od wczoraj. Drugą dobę.

— A ci pod ziemią? Do nich nie jeździliście więcej?

— Jeździł Kazimierz i Władysław. Przywieźli książkę, którą czyta teraz „Ling”, a potem będziemy czytali my. Tam wszystko jest wyjaśnione co do glegów. Glegi — to wirusy. One wywołują chorobę.

— Aha, więc oni się przed nimi chowają… — wyszeptał Tałanow. — Może już lepiej zasnę, Wiktorku? Bardzo się podle czuję.

* * *

— A więc, oni sami to wymyślili? Sami napuścili na siebie glegi, przed którymi potem schowali się pod ziemię? Cwaniaki! — wykrzyknął Władysław.

— Tak, wyhodowali glegi w swoich diabelskich laboratoriach, karmili je, hołubili, nauczyli, co mają robić w organizmie i gdzie się usadawiać.

Myśleli, że się dogadali z glegami i wypuścili diabła z butelki.

— No, a szczepienia? Przecież piszą, że szczepienia były zrobione.

— Czytaj dalej. Początkowo wszystko przebiegało tak, jak oni chcieli.

Powstała armia niewolników-automatów, którzy pracowali troszeczkę wolniej i nieco krócej żyli, ale za to byli niewymagający i idealnie posłuszni. Nigdy się nie buntowali, niczemu się nie dziwili, nie narzekali, że jest im ciężko, a pracowali do upadłego. Nie potrzebne im były ani rozrywki, ani przyroda, ani miłość. Ideał niewolnika. Nie, Władku, nie podchodź bliżej. I nie zdejmuj maski! Przyjrzałeś się Ini! Wiesz, czym to pachnie? Wszyscy teraz jesteśmy zależni tylko od ciebie!

— No, już dobrze, mów dalej. Tu jest długi opis choroby Ale teraz i bez nich wiem dostatecznie dużo. Niech się Wiktor zainteresuje szczegółami.

Czytaj na głos.

— Chwileczkę. Dalej wyszedł tutaj straszny groch z kapustą. Już ci lepiej opowiem swoimi słowami. A więc. Na swobodzie glegi rozmnożyły się, zdziczały i przestały reagować na szczepienie. Tak przynajmniej piszą.

W rzeczywistości pewno szczepienia dawały znacznie krótszą odporność, niż przypuszczano. Dlatego właśnie władcy tak okrutnie obeszli się z uczonymi, którzy wyhodowali glegi.

— A jak? Poczekaj! Nie doczytałem do tego miejsca.

— Pominąłeś list starca. Tam on wyjaśnia, jak powstała książka, książka zakonspirowana i zakazana przez rząd. Wszystkich uczonych pracujących nad zagadnieniem glegów umieścili w hermetycznie zamkniętej komorze, do której wpuścili śmiertelną dawkę glegów, i przetrzymali ich tam trzy czy cztery godziny, dopóki nie zaczęli się dusić z braku powietrza. Nie wiedzieli, o co chodzi, przypuszczali, że chcą ich zgładzić. Zaczęli walić do drzwi, by ich wypuszczono. Wszyscy stali się „glegani”. Tak nazywają takich jak Ini. Zrobili ich zwykłymi służącymi u władców. Utracili zupełnie zdolność przeciwstawienia się cudzej woli, ale pamiętają i rozumieją wszystko. Co prawda utracili także zdolność martwienia się, ale…

— O, do diabła! — wykrzyknął Władysław.

— Tę książkę napisał właśnie jeden z nich. Uczeni z innej grupy niż ci skazańcy wykradli go, zmienili jego wygląd i ukryli, ogłaszając, że zginął.

A potem zmusili do napisania tej książki. Znał dobrze cały przebieg akcji i doskonale wszystko pamiętał.

— No wiesz — tutaj Władek pokiwał głową — to znaczy, że strona emocjonalna zanikła u niego zupełnie. Nigdy bym nie pomyślał, że to wszystko dotyczy jego samego. Nie mogę powiedzieć, bym go bardzo żałował. Jednak brał on czynny udział w największej zbrodni władców przeciwko narodowi. Ale aż strach bierze, gdy się o nim pomyśli. Siedzi ze zmienioną twarzą w zamknięciu i pisze, pamiętając wszystko, a nie potrafi nawet zapłakać nad sobą i tymi, których zgubił. A zgubił przecież wielu. Jednych przemienił w niewolników, pozostałych zapędził do podziemi, pozbawił słońca i powietrza, poddał torturze nieustannego strachu.

— To wszystko jest słuszne — potwierdził Kazimierz. — Ja jednak myślę i o drugiej stronie medalu. Czy nie wydaje ci się, że oni wszyscy, i naród, i uczeni, i władcy, są już zbyt wystraszeni? Że pod ziemię ich zapędziły nie glegi, ale uczucie strachu? Przecież poddali się bez walki?

— A może władcom było wygodniej, żeby się ludzie bali? Może po to zapędzili ich pod ziemię, żeby wybić z głowy nawet myśl o powstaniu?

Przecież w tej książce wspomina się, że początkowo były bunty, że zdarzały się napady na pałac rządowy, że wysuwano żądania, by zaniechać tego obrzydliwego pomysłu z glegami.

— I na pewno tak było. Mimo to można było walczyć. Przecież byli silni, mieli szeroko rozgałęzioną organizację konspiracyjną. Czytałeś?

Dlatego rząd tak się spieszy z tymi glegami i nie pozostawił nawet uczonym czasu na sprawdzenie, jak długo trwa odporność po szczepieniu?

Wiedział, że lada moment zacznie się rewolucja. Szkoda słów! Czytajmy dalej!

Przez pewien czas czytali w milczeniu. Potem Władysław powiedział:

— Posłuchaj, Kaziu, przyszła mi do głowy ciekawa myśl. Pod ziemię glegi nie przenikają. Nowych zachorowań nie ma. Gdzież więc żyją te glegi? O ile wiem, wirusy nie mogą egzystować poza żywym ustrojem, przecież to są pasożyty. A w książce jest napisane, że jak uciekali pod ziemię, to wytępili wszystkie zwierzęta i ptaki, żeby zniszczyć rezerwuar glegów. To miał być jak najbardziej kategoryczny rozkaz, prawda?

— Masz rację… — Kazimierz się zamyślił. — Nie przyszło mi to do głowy. Poczekaj! A zwierzątko, które podarło skafander Karela? Przecież oni wiedzieli, co to było za zwierzę. Nawet je nazwali sunimi, pamiętasz?

Szybko przeglądałem książkę. Tylko wypełniłem miejsce opuszczone przez „Linga”. Już nie pamiętam, gdzie wstawiłem to słowo „sunimi”. I nawet nie jeden raz. — Zaczął przerzucać kartki książki. — Aha, masz! Tu jest to miejsce. Bardzo to dziwne. Posłuchaj: „Ukochana żona najwyższego władcy…” U nich panuje zatem wielożeństwo… A więc, ta ukochana żona płakała całą noc, tuląc do siebie swego ulubionego sunimi.

Było to zatem jakieś zwierzątko domowe, w rodzaju naszego kota. A potem sunimi zniknął, a ona oświadczyła, że uciekł. Potem uciekły jeszcze dwa czy trzy sunimi. Kiedy wszyscy zeszli do podziemi, początkowo przypuszczano, że najwyżej na jeden czy dwa tygodnie. A wkrótce się okazało, że glegi wciąż żyją i żyją. Gdzie? W sunimi. Te zwierzęta zagospodarowały się w pustych domach, zdziczały i zaczęły się rozmnażać. Odżywiają się owadami i roślinami, tak że głód im nie grozi.

Glegi nie robią im wielkiej krzywdy. Choroba przebiega u nich łagodnie i nie pozostawia po sobie żadnych następstw. Ale w ten sposób podtrzymują one glegi i nie pozwalają im wyginąć. Początkowo urządzano polowania na sunimi. Ale zwierzaki szybko nauczyły się bać ludzi i uciekają przed nimi. I musiał akurat Karel schwytać takiego diabła. Jak mu się to udało?

Przecież są bardzo mądre i czujne. A jednak wydaje mi się dziwne, że wypuszczono tych sunimi. Przecież wszędzie były warty, posterunki, kordony sanitarne? Kto zatem przeszmuglował te stworzenia przez taką zaporę? Przecież nie są to małe zwierzęta. Pod ubraniem nie można ich ukryć.

— Więc co przypuszczasz?

— Przypuszczam, że była to nowa podłość władcy, który chciał jak najdłużej zatrzymać ludzi pod ziemią. I dlatego wymyślił sentymentalną legendę o ukochanej żonie i ulubionym sunimi.

— Możliwe — zgodził się Władysław. — Zupełnie możliwe.

— Przeczytamy jeszcze trochę, a potem odniosę tę część Wiktorowi…

Żebyś wiedział, jak się Wiktor trzyma mimo choroby i świadomości tego, co go czeka. Myślisz, że mniej się boi i mniej nad sobą rozpacza niż ci tutejsi? Oj, chyba nie. A przecież oni na pewno mieli większe możliwości bronienia się. Stchórzyli, to jest oczywiste! Sami siebie zgubili, a teraz wołają do nas, obcych: ratujcie nas! Oczywiście, postaramy się im pomóc, ale aż złość bierze, daję słowo! Po kwadransie Kazimierz zerwał się na nogi.

— Idę! Jestem niespokojny o Wiktora, jak on tam…

— Jeszcze chwilkę. Posłuchaj, przecież oni przedtem nieźle sobie żyli, dopóki nie zaczęła się ta historia z glegami. Ich poziom życia był wysoki.

— Tak, dzięki bardzo rozwiniętej biochemii. Pod tym względem, o ile mogę sądzić, prześcignęli Ziemię. Na przykład teraz dość dobrze obchodzą się bez naturalnego pożywienia, jeśli nie liczyć przygotowanego zapasu zbóż. I prawdopodobnie robią to nie tylko z konieczności, ale takie jest wyrachowanie władców: trzymać naród w całkowitej zależności od siebie i według własnego uznania rozporządzać całym zaopatrzeniem.

Przecież mogliby nadal uprawiać pola i sady, mając taką masę glegani nie wymagających nadzoru. Wystarczy dać im polecenie, na pewno je wypełnią. Mogliby łowić ryby, które nie są przecież zarażone wirusami.

Muszą mieć komory dezynfekcyjne, skoro glegani chodzą do miasta, przynoszą książki, chemikalia i wszystko inne… Ale pomyśl, Władku, co to za życie? Ani swobody, ani radości. Nic poza strachem i tęsknotą. A jakie zniszczenie państwa? Wszystko jest zaniedbane, i przemysł, i gospodarstwo rolne. Ludzie żyją w nienaturalnych warunkach, chorują, będą ulegać zwyrodnieniu. Możesz sobie wyobrazić los dzieci, zrodzonych pod ziemią? Los mężczyzn w sile wieku wyrzuconych poza nawias życia?


— Dlaczego? — zdziwił się Władysław. — Czyżby wirusy można było dziedziczyć?

— Oczywiście, że nie. Ale przecież glegani nie mogą mieć potomstwa, zanika u nich instynkt rozmnażania, podobnie jak instynkt samoobrony.

Nie odczuwają ani strachu, ani głodu, ani pragnienia. Nic ich nie ostrzega przed zgubą. Poczekaj! Przecież nie odczuwają także i bólu. Można na nich wykonywać wszelkie operacje bez narkozy, a oni nawet nie mrugną okiem. Mogą żywcem spłonąć, utonąć, umrzeć z głodu, jeżeli ich nie dopilnować. A propos. Czas już chyba nakarmić Ini, tylko nie wiem, czym się go odżywia. Jeżeli nie znajdziemy niczego w naszej książce, trzeba będzie przewertować te, któreśmy przynieśli z biblioteki.

— A może by tak drogą doświadczalną?

— Tak też myślałem początkowo. Ale przecież on zje wszystko, co mu dasz, a potem może zachorować. Diabli wiedzą, co zachodzi w ich organizmie i do czego są przyzwyczajeni.

Władysław spojrzał w ptasią twarz Ini, siedzącego w milczeniu przy drzwiach w nieco przydużym dla niego kombinezonie Herberta i w czerwonych pantoflach z lekko zakrzywionymi do góry czubkami. Nie udało się dobrać odpowiedniego obuwia i Kazimierz, po starannym odkażeniu, pozostawił mu jego własne pantofle. Dziwna istota siedziała z opuszczonymi rękami i gapiła się przed siebie spojrzeniem bez wyrazu.

— Przyznaję, Kaziu, że aż boję się na niego patrzeć.

— Masz rację. Ale powiem ci prawdę, że Herbert sprawia jeszcze bardziej przykre wrażenie.. Przecież to jest nasz Herbert! A Wiktor jest z nim cały czas i zdaje sobie doskonale sprawę, że jego samego czeka to również.

— Tak. Pomyśleć, że Tałanow miał wątpliwości, czy brać Wiktora na ten lot…

— To bardzo proste. Tałanow przyzwyczaił się do lotów z Wendtem.

Ale Wendt w tych warunkach załamałby się już dawno. Jestem tego pewien. To już nie ten sam Wendt, o którym rozpisywały się gazety, gdyśmy byli jeszcze młokosami. Ma czterdzieści sześć lat. A dla astronauty z taką przeszłością i takim stażem to już jest starość.

— Znaczy, że nam zostało jeszcze około piętnastu lat życia, nie więcej?

— zainteresował się Kazimierz. — To smutne.

— Ale Wendt lata już ćwierć wieku, ty zaś bierzesz udział w dalekim rejsie po raz pierwszy. A masz zaledwie dwadzieścia osiem lat. Czego stękasz zawczasu? Może nie będziesz chciał już więcej latać po zawarciu tej miłej znajomości z glegami?


— Byle się z nimi tylko nie zapoznać zbyt blisko! A jednak bardzo bym chciał tutaj jeszcze powrócić i urządzić tym podziemnym mieszkańcom jakieś weselsze życie…

— Wiesz co mi przyszło do głowy? — nagle powiedział Władysław. — Czyżby na tej całej planecie było tylko jedno państwo i tylko jeden rząd?

Prawda, że planeta jest znacznie mniejsza niż Ziemia, ale mimo wszystko… A co się dzieje w tej chwili w innych miastach czy wsiach?

Kazimierz zaczął przerzucać kartki książki.

— Zdaje mi się, że ten uczony glegani napisał tylko o tym, co się dzieje u nich… Ale widzę jeszcze coś… Tylko że nic nie rozumiem, jakoś bardzo mętnie napisane. Jest dużo imion własnych i nazw, których ja nie spotkałem i „Ling” nie wyjaśnił. Wygląda na to, że istnieje jakieś inne państwo. Wiesz co, spróbuję zapytać o to Ini.

Przysiadł się do Ini, który nadal pozostawał bez ruchu. Kazimierz napisał pytanie na arkusiku papieru, wręczył go Ini z poleceniem przeczytania. Ini dość szybko przeczytał i cichym, szczebioczącym głosem zaczął opowiadać. Kazimierz zatrzymał go gestem, podał ołówek i podsunął papier. Ini posłusznie zaczął pisać. Władysław z niepokojem śledził tę korespondencję.

— A niech to wszyscy diabli! — nagle krzyknął Kazimierz. — Ci władcy są gorsi od glegów. Posłuchaj, co oni nawyrabiali! Jak wrócę, własnoręcznie ich powystrzelam, słowo honoru!

— Nie dawaj słowa — uśmiechnął się Władysław. — Do nas należy zniszczyć glegi. W pozostałych sprawach poradzą sobie tutejsi mieszkańcy sami, możesz być pewien. U nas na Ziemi też rozmaicie się zdarzało, a jakoś ludzie sobie sami dali radę, chociaż zapłacili wysoką cenę.

— Masz na myśli erę atomową?

— Nie tylko. Różnie bywało.

— Masz rację. A jednak, to świństwo, co się tutaj dzieje. Władcy, jak schodzili pod ziemię, ogłosili, że boją się napaści ze strony innego państwa. I wysłali tam glegi. To tak jakby bomby bakteriologiczne. A tam nie było ani szczepień, ani schronów podziemnych, ani żadnych możliwości obrony. Wyobrażasz sobie? Ini nie wie, co się z tamtymi stało.

Na pewno wszyscy przekształcili się w glegani i spokojnie, bez niczyjej pomocy i obrony, po trochu wymierają. Przecież są bezradni jak dzieci.

— Psiakrew! — krzyknął Władysław. — Teraz to i ja mam takie wrażenie, jak gdybyśmy ich porzucali na łaskę losu…

— No widzisz!

— Głupie uczucie. Co na to poradzić? Posłuchaj, Kaziu. Czy oni nie mają już żadnej łączności z innymi miastami i państwami? Radiem nie mogą się posługiwać pod ziemią. Ale czy mieli telegraf, telefon albo jakieś inne środki łączności? Zapytaj o to Ini.

— Ini nie wszystko wie — zakomunikował Kazimierz po zakończonej korespondencji. — Nie miał wykształcenia, a od chwili kiedy stał się glegani, w ogóle się nie rozwija. Nie interesuje się niczym, co się wokół dzieje. Ale coś w rodzaju telefonu, a może nawet wizjofonu chyba mieli.

Co do telegrafu — to albo ja nie zrozumiałem, albo Ini mnie nie zrozumiał. Pod ziemią nic z tych rzeczy nie ma.

— Władcy celowo tak wszystko zorganizowali — orzekł Władysław.

— Być może. Tak czy inaczej, oni mało teraz wiedzą, co się dzieje na ich planecie, a nawet w ich państwie. To miasto, jak przypuszczaliśmy, jest stolicą. Pod ziemią zachowały się starożytne przejścia i mieszkania.

Podziemne miasto teraz szybko poszerzyli i sprowadzili tam wszystkich, kogo udało się w porę izolować przed zakażeniem. No i tych, którzy już chorowali. Potem przybyła tutaj ludność z okolicy, przeszła kwarantannę, dezynfekcję…

— Czyżby nie usiłowali się nawet dowiedzieć, co się dzieje gdzie indziej? Zupełnie nie mogę tego zrozumieć…

— Diabli wiedzą, jak to jest naprawdę — odburknął ze złością Kazimierz i znów zabrał się do korespondowania z Ini. — Może uczeni nawet nie są tak winni, jak ci się wydaje. Ini powiada, że w górach za wielką rzeką mieszkają jacyś ludzie, być może nawet z tego państwa. Ale nikogo do siebie nie dopuszczają. Widać także boją się glegów. Zabijają każdego, kto się znajdzie na ich terenie. Grupa uczonych ze stolicy zdobyła skafandry i udała się tam w góry. Wielu zginęło, reszta musiała ratować się ucieczką. A tutaj… jednym słowem, przekształcili ich w glegani. Nikt więcej potem już nie ryzykował… — Kazimierz westchnął i zaczął powoli wertować książkę.

— A oni w ciągu tych siedmiu lat także nie nauczyli się walczyć ze swoimi glegami? — zapytał Władysław po chwili milczenia.

— Okazuje się, że nie. Ta grupa mikrobiologów, która stworzyła glegi, od razu wypadła z szeregów. Już ci to powiedziałem. W dodatku poszukiwania sposobów walki z glegami nie tylko nie są finansowane przez władców, ale w rzeczywistości nawet zabronione. Dla zamydlenia oczu coś się w tym kierunku robi, ale bardzo niewiele. Tak przynajmniej jest napisane w tej książce. Tak też powiada Ini, że rząd nie chce ruszać glegów… — Kazimierz przesunął dłonią po oczach, jak gdyby zdejmując niewidzialną pajęczynę.


— A nie mówiłem? — triumfował Władysław. — Tu naprawdę nie wiadomo, kogo należy zwalczać: glegi czy władców.

— Podłość — przemówił Kazimierz po dłuższej pauzie. — Przecież ci członkowie rządu to także ludzie… Jak wszyscy, prawda? A im jest dobrze w ciemności… przez siedem lat?

— Co się tak o nich niepokoisz? — uśmiechnął się Władysław. — Na pewno lepiej się urządzili od innych. Mają i więcej przestrzeni, i więcej światła.

— Więcej czy mniej, ale zawsze w niewoli, bez światła i powietrza… A jednak sami siedzą i trzymają innych…

— To znaczy, że boją się swego ludu bardziej niż życia pod ziemią.

Myśleli pewno, że po ciemku łatwiej jest zgnieść wszystkie wrogie siły…

Chyba nasi znajomi mają rację: bez pomocy nie dadzą rady. Trzeba tu szybko powrócić.

Kazimierz w milczeniu patrzył gdzieś w bok.

— Władku, czy długo musisz się szykować do startu? — zapytał po chwili.

— Nie. Mogę odlecieć chociażby jutro. Trzeba tylko wykonać obliczenie, Karel nie zdążył…

— Nie mamy przecież po co dłużej tutaj bawić… Trzeba by szybciej…

— powiedział wstając z krzesła. — Pójdę do Wiktora.

— Nie rozczulaj się zbytnio — poradził mu Władysław. — Popatrz, aż zmieniłeś się na twarzy… — I nagle urwał. — Czy jesteś zdrów, Kaziu?

Kazimierz nie od razu odpowiedział.

— Obawiam się. Zresztą, wszystko jedno, muszę iść do Wiktora.

— Odprowadzę cię. — Władysław wstał i skierował się do niego.

Kazimierz zerwał się i podbiegł do drzwi. Był blady. Oczy wydawały się prawie czarne, tak bardzo miał rozszerzone źrenice.

— Nie podchodź! — wrzasnął na cały głos. — Czyś zwariował? Cała nadzieja tylko w tobie. Idź naprzód!

Szli korytarzem i Władysław widział, że kroki jego przyjaciela stawały się coraz mniej pewne, coraz bardziej chwiejne. Nie dochodząc do przedziału lekarskiego, Kazimierz zachwiał się i oparł o ścianę. Potem odwrócił się do Władysława:

— Nie waż się podejść! — krzyknął. — Dowlokę się sam! Wracaj!

Zarazisz się! Wracaj natychmiast!

Władysław dostrzegł, że przyjaciel nie otwiera oczu i kurczowo chwyta się ściany. Biała gazowa maseczka trzepotała od krzyku i wpadając do ust, przeszkadzała mówić.


— Nie denerwuj się, nie zbliżę się do ciebie — uspokajał go Władysław.

— Jeżeli tak się o mnie boisz, zwróć się twarzą do ściany, a ja pobiegnę i zawołam Wiktora, żeby ci pomógł dojść.

— Z Wiktorem jest jeszcze gorzej — już spokojniej powiedział Kazimierz i krzywiąc się z bólu otworzył oczy. — Odejdź. Zrozum, że ty nie możesz zachorować.

— Przesadzasz. Dlaczego nie mogę? Obliczę orbitę, wystartujemy i można będzie w całości ustawić rakietę na automatyczne sterowanie. To Wiktor nie ma prawa zachorować, a nie ja.

— Wiktor i tak jest chory — wymamrotał Kazimierz i z trudem poszedł dalej, czepiając się ściany. — O, do diabła! Wszystko się porusza i rozpływa. Słuchaj, czy ja idę w dobrym kierunku?

— W dobrym. Tylko trzymaj się ściany.

— Ciągle mi się zdaje, że przechodzę przez ścianę, a raczej ona przechodzi przeze mnie.

— Skręć na prawo. Już blisko.

Kazimierz długo dreptał na zakręcie, pokrzykując: „Nie podchodź, nie podchodź!” Wreszcie z wielkim wysiłkiem zrobił krok w prawo. Drzwi przedziału lekarskiego uchyliły się. Wiktor spojrzał na Kazimierza, w milczeniu podszedł i objął go. Władysław się przeraził, jak okropnie w ciągu tych dwóch czy trzech dni zmieniła się twarz Wiktora. Bladosina, ospała, z głęboko zapadniętymi, zmęczonymi oczami, już nie wydawała się młodzieńcza i promienna. Wiktor zauważył Władysława i westchnął.

— Nie powinieneś był tutaj przychodzić — powiedział cichutko. — Ale skoroś już przyszedł, to poczekaj chwileczkę. Zaraz wrócę.

Wiktor wrócił, zamknął za sobą drzwi przedziału lekarskiego i oparł się o nie. Też miał na sobie maseczkę gazową.

— Trzeba jak najszybciej startować — powiedział bez wszelkich wstępów.

— Jutro. Wcześniej nie zdążę z obliczeniami.

— Dobrze. Gdybyś się źle poczuł, przychodź natychmiast do mnie. I zabierz ze sobą tego… Ini.

— Nie mam prawa zachorować. Kto obliczy orbitę?

— Jeżeli choroba się zacznie, nie potrafisz wykonać obliczenia. Nie będziesz widział.

— I co wtedy?

— Poczekamy do jutra… Myślę, że jutro potrafi to już wykonać Tałanow, jeśli mu się każe.

W głosie Wiktora brzmiała rozpacz. Władysław zacisnął zęby.

„Tałanow, bohater Kosmosu… jego portret powiesiłem nad swoim biureczkiem, jak jeszcze byłem w szkole… Tałanow — glegani…” — A ty? — zapytał z trudem.

— Ja… No cóż, postaram się jakoś wytrwać, póki… Widzisz, będziemy musieli we dwójkę przyszykować anabiozę… dla wszystkich prócz ciebie, jeśli będziesz zdrów, i mnie. W przeciwnym razie oni zginą…

— Tobie jest także potrzebna… anabioza… — z trudem wymówił Władysław.

— Samemu będzie ci zbyt ciężko z tym Ini. Co prawda można go nauczyć rozmawiać i rozumieć, chociaż bez Kazimierza będzie to bardzo trudne.

— Nie martw się, dam sobie radę sam.

— A jeżeli zachorujesz po starcie?

Władysław się przestraszył. Wyobraził sobie, jak zostanie sam z milczącą, na wszystko obojętną istotą z innego świata. Jak zachoruje i początkowo będzie cierpiał, zdając sobie dobrze sprawę z tego, co go czeka, jak stanie się potem równie obojętnym, na pół martwym i bezbronnym… I nikogo obok niego, poza takim samym chodzącym umarlakiem… na długie miesiące… Wszystko będzie rozumieć…

wszystko będzie widzieć… „Nie, nie wytrzymam tego — pomyślał. — Lepiej umrzeć! Ale umrzeć nie masz prawa! Musisz przedtem wyprowadzić rakietę na orbitę! Przynajmniej rakietę na orbitę. A potem…”

— I tak jesteś chory — powiedział przez zaciśnięte zęby, patrząc z rozpaczą na Wiktora.

— Tak, ale przechodzę lżejszą postać choroby. Może i następstwa będą inne niż u tamtych… Poza tym jestem lekarzem, Władku, muszę wytrwać!

Uniósł głowę. Władysław spojrzał w jego jasne, śmiertelnie znużone oczy i zamilkł. Spazm chwycił go za gardło.

— Wszystko zrobię, jak powiedziałeś, Wiktorze — wyjąkał wreszcie.

— We dwójkę wszystko zrobimy… — Zamilkł, a po chwili dodał: — Jeżeli dane mi będzie jeszcze latać, chciałbym zawsze być w Kosmosie razem z tobą.

— Dziękuję ci, Władku — szeptem odpowiedział Wiktor. — Jeszcze razem polatamy, prawda?

Stali i patrzyli jeden na drugiego. Gazowe maski prawie zupełnie zakrywały ich twarze. Tylko oczy błyszczały na tym białym, martwym tle.

Oczy, które widziały i rozumiały wszystko.

Przełożyła J. Karczmarewicz-Fedorowska


A. i B. Strugaccy

WSPANIALE URZĄDZONA PLANETA

I

II

III

IV

V

VI

<p>A. i B. Strugaccy</p> <p>WSPANIALE URZĄDZONA PLANETA</p>
<p>I</p>

Lu stał zanurzony po pas w soczystej zieleni i patrzył, jak ląduje helikopter. Wicher, bijący od śmigieł, rozkołysał spokojne dotąd morze roślinności, po którym rozeszły się srebrzyste i ciemnozielone fale. Lu wydawało się, że helikopter obniża się zbyt wolno, więc niecierpliwie przestępował z nogi na nogę. Było bardzo gorąco i duszno. Maleńkie białe słońce wzeszło już wysoko, nawet trawa dyszała skwarem. Śmigła zafurczały głośniej; helikopter odwrócił się bokiem do Lu, potem obniżył się nagle na jakieś półtora metra i utonął niemal w trawie na szczycie pagórka. Lu pobiegł w górę po zboczu, plącząc się i potykając w trawie.

Silnik zamilkł, śmigła zwolniły obroty i po chwili zamarły w bezruchu.

Z kabiny helikoptera wyszli ludzie. Najpierw wygramolił się ślamazarny nieco dryblas w kurtce z podwiniętymi rękawami. Jego spłowiałe włosy, nie krępowane hełmem, sterczały niesfornie nad owalną brązową twarzą.

Lu poznał go: był to kierownik grupy, Tropiciel Śladów, Anatol Popow.

— Dzień dobry, gospodarzu — przemówił wesoło, wyciągając rękę. — Niń-chao!

— Chao-niń, Tropiciele Śladów! — odrzekł Lu. — Witamy serdecznie na Leonidzie!

Uczynił również powitalny gest, ale musieli przejść jeszcze z dziesięć kroków, zanim się spotkali.

— Bardzo się cieszę — powiedział Lu, uśmiechając się szeroko.

— Wynudził się pan za wszystkie czasy?

— Skonać można było z nudów! Sam jeden na całej planecie.

Za plecami Popowa ktoś krzyknął: „A żesz ty…!” — i coś z łoskotem runęło w trawę.

— To właśnie Borys Fokin — zaprezentował Popow nie odwracając głowy. — Archeolog „wańka-wstańka”.

— To przez tę diabelską trawę… — wykrztusił Borys Fokin podnosząc się niezdarnie. Miał rude wąsiki, usiany piegami nos i zsunięty na bakier biały plastykowy hełm. Borys wytarł pośpiesznie o spodnie swe zabrudzone zielenią dłonie i przedstawił się: — Archeolog Fokin z grupy Tropicieli Śladów. Bardzo miło mi poznać fizyka Lu.

Przedstawił się uroczyście, według wszelkich zasad, których go widocznie jeszcze niedawno uczono w szkole.

— Witam serdecznie, archeologu Fokin — powiedział Lu.

— A to jest Tatjana Palej, także archeolog — rzekł znowu Popow.

Lu zbliżył się i grzecznie skłonił głowę. Dziewczyna miała szare zuchwałe oczy i olśniewająco białe zęby. Ręka jej była silna i szorstka.

Nawet kombinezon umiała nosić z wdziękiem.

— Nazywam się Tania — oświadczyła.

— A ja Guan-Czen — niezdecydowanie wymamrotał Lu.

— Mboga — przedstawił Popow — biolog i myśliwy.

— Gdzie on jest? — zapytał Lu. — Ach, proszę mi wybaczyć.

Stokrotnie przepraszam!

— Nie szkodzi, fizyku Lu — powiedział Mboga, witając się serdecznie.

Mboga był Pigmejem z Kongo i ponad trawą wystawała tylko jego czarna głowa, owinięta białą chustką. Obok głowy sterczała masywna, czarna lufa karabinu.

— To jest Tora Myśliwy — powiedziała ciepło Tatjana.

Lu musiał się schylić, aby uścisnąć rękę Torze Myśliwemu. Teraz wiedział, kim jest Mboga: Tora Myśliwy — to przecież członek komitetu, sprawującego opiekę nad fauną innych planet; to biolog, mający w swoim dorobku odkrycie „bakterii życia” na Pandorze; to zoopsycholog, który oswoił potworne marsjańskie „sora-tobu-hiru” — latające pijawki. Lu czuł się strasznie zażenowany swoją gafą.

— Widzę, że pan jest bez broni, fizyku Lu — zauważył Mboga.

— W ogóle to ja mam pistolet — odrzekł Lu. — Ale on jest bardzo ciężki.

— Rozumiem — powiedział Mboga z aprobatą, po czym rozejrzał się dokoła. — Mimo wszystko podpaliliśmy step — rzekł ściszonym głosem.

Lu odwrócił się. Od pagórka aż do samego horyzontu ciągnęła się płaska równina, pokryta lśniącą, soczystą trawą. Ze trzy kilometry od wzgórza płonęła trawa, podpalona reaktorem rakiety desantowej. W białawe niebo wznosiły się z wolna gęste kłęby jasnego dymu. Za dymem majaczyła rakieta — ciemne jajko na trzech rozstawionych podpórkach. Wokół rakiety czerniał szeroki, wypalony krąg.

— To nic strasznego — powiedział Lu — trawa szybko zgaśnie. Tu jest bardzo wilgotno. Chodźcie, to wam pokażę wasze gospodarstwo.

Wziął Popowa pod rękę i powiódł go obok helikoptera na drugą stronę wzgórza. Pozostali ruszyli ich śladem. Lu obejrzał się kilka razy, z uśmiechem machając ku nim ręką.

Popow burknął ze złością:


— Zawsze jest nieprzyjemnie, gdy człowiek tak nabałagani przy lądowaniu.

— Trawa szybko zgaśnie — powtórzył Lu.

Słyszał, jak idący za nim Fokin troszczy się pieczołowicie o archeologa: „Ostrożnie, Taniu, tu, zdaje się, jest kępa”… — „Utrapienie ty moje — odpowiadała inżynier archeolog. — Sam patrz lepiej pod nogi”.

— Oto wasze gospodarstwo — oznajmił Lu.

Bezkresną, zieloną równinę przecinała szeroka, spokojna rzeka. Na zakręcie rzeki błyszczał w słońcu karbowany dach.

— To moje laboratorium — zakomunikował Lu.

Na prawo od laboratorium unosiły się w niebo kłęby czerwonego i czarnego dymu.

— A tam buduje się magazyn — poinformował..

Widać było, jak w dymie miotają się jakieś cienie. Na moment ukazała się wielka, niedołężna maszyna na gąsienicach — robot-matka, wśród dymów od razu coś błysnęło, rozległ się donośny łoskot i jeszcze gęstsze kłęby buchnęły w niebo.

— A tam oto jest miasto — wskazał Lu.

Od bazy do miasta było niewiele więcej niż kilometr. Z pagórka budynki miasta wyglądały jak szare płaskie cegły. Szesnaście szarych, olbrzymich cegieł…

— Istotnie — powiedział Fokin — bardzo oryginalne rozmieszczenie.

Popow w milczeniu skinął głową. To miasto było zupełnie niepodobne do innych. Do momentu Odkrycia planety Leonidy, Tropiciele Śladów — jak nazywano pracowników komisji zajmującej się badaniem śladów działalności innych istot rozumnych w Kosmosie — zetknęli się jedynie z dwoma miastami. Z opustoszałym miastem na Marsie i równie pustym miastem na Władysławie — planecie błękitnej gwiazdy EN-17. Miasta te najwyraźniej budował sam architekt. Były tam cylindryczne, wrzynające się wiele pięter w głąb gmachy ze świecącej substancji krzemoorganicznej, rozmieszczone koncentrycznie.

Miasto na Leonidzie miało zupełnie inny wygląd. Były to po prostu dwa rzędy szarych pudełek z porowatego wapniaka.

Popow w milczeniu skinął głową. To miasto było zupełj nie niepodobne do innych. Do momentu odkrycia pis Leonidy, Tropiciele Siadów — jak nazywano pracowników komisji zajmującej się badaniem śladów działalności nych istot rozumnych w Kosmosie — zetknęli się j «z dwoma miastami. Z opustoszałym miastem na i równie pustym miastem na Władysławie — planecie kitnej gwiazdy EN—17. Miasta te najwyraźniej budował sam architekt. Były tam cylindryczne, wrzynające się wiele pięter w głąb gmachy ze świecącej substancji krzemc organicznej, rozmieszczone koncentrycznie.

Miasto na Leonidzie miało zupełnie inny wygląd. Były po prostu dwa rzędy szarych pudełek z porowatego waf niaka.

— Czy odwiedzał pan miasto po Gorbowskim? — zapytał Popow.

— Nie — a — odpowiedział Lu — ani razu. Właściwie miałem kiedy.

Zresztą nie jestem archeologiem, lecz fizykiem atmosferycznym. No i wreszcie Gorbowski mnie, bym tam nie chodził.

— Bu-buch! — rozległo się z budowy. Gęstymi obłokami rwały się w górę czerwone kłęby dymu. Wśród nic zarysowywały się już gładkie ściany magazynu. Robot-matka wydostawała się z dymu na trawę. Obok niej skakały czarne cybernetyczne roboty-budowniczowie, podobne pielgrzymów. Następnie cybery ustawiły się w szeregu i pobiegły nad rzekę.

— Dokąd to one? — z ciekawością zapytał Fokin.

— Kąpać się — rzekła Tania.

— Wyrównują zaporę — wyjaśnił Lu. — Magazyn już prawie gotów.

Trzeba je zaraz przestroić na inny system, gdyż będą budować hangar i wodociąg.

— Wodociąg! — zapiał z zachwytu Fokin.

— Wolałbym jednak przenieść bazę nieco dalej od miasta — rzekł Popow z wahaniem.

— Tak zarządził Gorbowski — odpowiedział Lu. — Niedobrze jest oddalać się zbytnio od bazy.

— To także racja — przyznał Popow. — Żeby tylko cybery nie uszkodziły miasta.

— Ależ skąd! — obruszył się Lu. — One mi tam nie pójdą.

— Jaka to wspaniale urządzona planeta — przemówił Mboga.

— Tak, to prawda — radośnie potwierdził Lu. — Rzeka, powietrze, zieleń i żadnych komarów, żadnych szkodliwych owadów!

— Uroczy zakątek — powtórzył Mboga.

— A kąpać się można? — zapytała Tania.

Lu popatrzył na rzekę. W jej zielonkawych odmętach trudno się było przejrzeć, ale poza tym była to jednak najpoczciwsza rzeka z najprawdziwszą pod słońcem wodą. Leonida była pierwszą planetą, na której znaleziono powietrze, nadające się do oddychania, i prawdziwą wodę.

— Myślę, że można się kąpać — powiedział Lu. — Wprawdzie ja sam się nie kąpałem, nie miałem czasu.

— Wobec tego będziemy się kąpać codziennie! — ucieszyła się Tania.

— Nie zgadzam się — zaoponował Fokin. — Trzy razy dziennie!

Właściwie to kąpiel będzie chyba naszym głównym zajęciem…

— No, dobrze — przerwał mu Popow. — A tam co? — zapytał, patrząc na pasmo płaskich wzgórz na horyzoncie.

— Nie wiem — wzruszył ramionami Lu. — Tam jeszcze nikt nie był.

Walkenstein nagle zachorował i Gorbowski musiał go zabrać. Zdążył tylko wyładować dla mnie sprzęt i odleciał.

Przez pewien czas wszyscy stali w milczeniu i patrzyli na wzgórza, rozciągające się na horyzoncie. Pierwszy odezwał się Popow:

— Za jakieś trzy dni sam polecę wzdłuż rzeki w obie strony.

— Jeśli są jeszcze jakiekolwiek ślady — zauważył Fokin — to niewątpliwie należy ich szukać właśnie przy rzece.

— Na pewno — grzecznie zgodził się Lu. — A teraz chodźmy do mnie.

Popow obejrzał się na helikopter.

— Nic mu nie będzie, niech zostanie tutaj — powiedział Lu. — Hipopotamy nie wchodzą na wzgórza.

— Oo — zdziwił się Mboga. — Hipopotamy?

— To tylko ja je tak nazywam. Z daleka są nawet podobne do hipopotamów, ale z bliska ich nie widziałem.

Zaczęli wreszcie schodzić ze wzgórza.

— Po tamtej stronie trawa jest bardzo wysoka, widziałem tylko ich grzbiety — ciągnął Lu.

Mboga szedł obok niego miękkim, posuwistym krokiem, rozsuwając falującą trawę.

— Poza tym są tu też ptaki — wyjaśniał gospodarz swym gościom. — To istne olbrzymy i w dodatku latają nieraz bardzo nisko. Jeden ptak o mało co nie przewrócił mi lokatora.

Popow, nie zwalniając kroku, popatrzył w niebo, zakrywając oczy od słońca.

— Przy okazji — powiedział — muszę posłać radiogram na „Słonecznik”. Czy można będzie skorzystać z waszej radiostacji?

— Ile dusza zapragnie — odpowiedział Lu.

— Wie pan, Percey Dixon chciał ustrzelić jednego. Mówię o ptakach.

Ale Gorbowski nie pozwolił.

— Dlaczego? — zapytał Mboga.

— Nie wiem, nie mam pojęcia. Ale był strasznie rozgniewany i — nie uwierzycie chyba — chciał odebrać nam wszystkim broń.


— Nam nawet zabrał — powiedział Popow. — To był wielki skandal na Radzie. Według mnie, wyszło bardzo nieładnie — Gorbowski wprost przytłoczył nas wszystkich swoim autorytetem.

— Prócz Tory Myśliwego — wtrąciła Tania.

— No cóż, ja broń wziąłem — przytaknął Mboga.

— Ale ja rozumiem Leonida Andriejewicza. Tu jakoś wcale nie chce się strzelać.

— A mimo wszystko Gorbowski to dziwak! — wybuchnął Fokin.

— Każdy ma swoje dziwactwa — powiedział Lu powściągliwie. — Moim zdaniem, to wspaniały człowiek.

Podeszli wreszcie do obszernej kopuły laboratorium z niskimi, okrągłymi drzwiczkami. Nad kopułą obracały się w różne strony trzy kratownicowe dyski lokatorów.

— Tu oto można rozbić wasze namioty — zaproponował Lu. — A jeśli trzeba, to dam rozkaz cyberom, by wybudowały wam coś bardziej trwałego.

Popow spojrzał na kopułę, popatrzył na kłęby czerwonego i czarnego dymu za laboratorium, następnie obejrzał się na szare dachy miasta i rzekł z poczuciem winy:

— Wie pan, Lu? Boję się, że będziemy tu panu przeszkadzać. I do miasta taki kawał. Już lepiej urządzimy się jakoś w mieście, co?

— I zresztą tu jakoś pachnie spalenizną — dodała Tania — a ja do tego boję się cyberów…

— Ja również nie znoszę cyberów — solidarnie dołączył się Fokin.

Lu z urazą wzruszył ramionami.

— Jak chcecie — powiedział. — Według mnie, tu jest bardzo dobrze.

— Gdy tylko rozbijemy obóz — rzekła Tania — ściągniemy pana z pewnością. Sam pan zobaczy, jak u nas będzie świetnie. A od miasta do bazy jest przecież bliziutko!

— No cóż — powiedział Lu. — Czemu by nie…? Ale na razie proszę do mnie…

Archeolodzy, schyliwszy się uprzednio, skierowali swe kroki ku niskim drzwiczkom. Mboga szedł ostatni, nie chyląc czoła przed niczym.

Lu stanął na progu i rozejrzał się. Gdy zobaczył zdeptaną ziemię, pożółkłą, zmiętą trawę, ponure stosy stopionego żelastwa, to nagle uświadomił sobie, że tu rzeczywiście pachnie spalenizną.

<p>II</p>

W mieście była tylko jedna jedyna ulica, bardzo szeroka, porosła gęstą trawą. Ciągnęła się prawie dokładnie wzdłuż południka i kończyła niedaleko rzeki. Popow postanowił rozbić obóz w centrum miasta. Pracę zaczęli o trzeciej po południu według czasu miejscowego (doba na Leonidzie miała nieco ponad 27 godzin).

Upał jakby się wzmógł. Wiatru nie było, nad szarymi prostopadłościanami budynków drżało rozpalone powietrze i tylko w południowej części miasta, bliżej rzeki, było nieco przewiewnie. Pachniało — jak mówił Fokin — sianem i „troszeczkę chlorellową* plantacją”.

Popow zabrał ze sobą Mbogę a także Lu, który zaproponował mu swą pomoc. Wsiedli w helikopter i poszybowali ku rakiecie, aby przywieźć z niej aparaturę i produkty, Tatjana zaś i Fokin zajęli się pomiarami miasta.

Sprzętu było niewiele i Popow przewiózł go w dwóch partiach. Kiedy przyleciał po raz pierwszy, Fokin, pomagający przy wyładowywaniu, zakomunikował głosem dającym wiele do myślenia, że wszystkie budynki miasta mają bardzo zbliżone do siebie wymiary, a ich odchylenia od średnich dadzą się doskonale ułożyć w klasyczną krzywą prawdopodobieństwa.

— To bardzo ciekawe — zauważył grzecznie Lu.

— Dowodzi to — kontynuował Fokin — że wszystkie budynki mają to samo przeznaczenie. Pozostaje tylko ustalić — jakie? — dodał po namyśle.

Kiedy helikopter wrócił ponownie, Popow zobaczył, że Tania i Fokin ustawili wysoką żerdź, wznosząc ponad miastem nieoficjalny sztandar Tropicieli Śladów — białe płótno ze stylizowanym emblematem siedmiobocznej nakrętki śruby.

W odległych czasach, prawie półtora stulecia temu, pewien wielki badacz Kosmosu — zacięty przeciwnik studiowania śladów działalności innych istot rozumnych w Kosmosie — oświadczył pochopnie, że za niezbite świadectwo tego rodzaju działalności gotów jest uznać wyłącznie koło na osi, graficzne przedstawienie twierdzenia Pitagorasa, wykute w skale, i siedmioboczną śrubkę. Tropiciele Śladów przyjęli wyzwanie i ozdobili swój sztandar emblematem śrubki.

Popow z zadowoleniem zasalutował sztandarowi. Wiele spalono paliwa, wiele przebyto parseków* od narodzin tego sztandaru. Po raz pierwszy wzniesiono go nad kolistymi ulicami opuszczonego miasta na Marsie.


Wtedy jeszcze krążyły fantastyczne hipotezy, że zarówno miasto, jak i sputniki Marsa mogą być pochodzenia naturalnego. Wtedy tylko najśmielsi Tropiciele Śladów uważali, że miasto i sputniki są jedynymi śladami marsjańskiej cywilizacji, która znikła w tak tajemniczy sposób. I wiele jeszcze musiano przebyć parseków, wiele ziemi przekopano, zanim zatriumfowała jedynie słuszna hipoteza: opustoszałe miasta i porzucone sputniki zostały zbudowane przez przybyszy z odległego i nieznanego systemu planetarnego. Ale co z tym miastem na Leonidzie…

Popow wyrzucił z kabiny helikoptera ostatni tobół, zeskoczył w trawę i z rozmachem zatrzasnął drzwiczki. Lu podszedł do niego, rozwijając podwinięte rękawy, i powiedział:

— Pozwólcie, że was teraz pożegnam, archeologu Popow. Za dwadzieścia minut mam przeprowadzić sondowanie.

— Oczywiście — odparł Popow. — Nie ma o czym mówić. Serdecznie dziękuję, Lu. Proszę przyjść do nas na kolację. Lu spojrzał na zegarek i powiedział:

— Dziękuję, ale nie wiem jeszcze, czy przyjdę. Mboga, oparłszy strzelbę o ścianę najbliższego budynku, nadmuchiwał namiot na samym środku ulicy. Rzucił okiem za oddalającym się Lu, a później przeniósł wzrok na Popowa, rozciągając w uśmiechu swe szare wargi na drobnej pomarszczonej twarzy.

— Wiesz, Anatolu! — powiedział. — To rzeczywiście znakomicie urządzona planeta. Chodzi się tu bez broni, rozstawia namioty po prostu w trawie… I do tego jeszcze spójrz…

Skinął w stronę Fokina i Tani. Obydwoje, wydeptawszy wokół siebie trawę, guzdrali się w cieniu budynku, urządzając swe podręczne laboratorium. Tania była w jedwabnej bluzce bez rękawów i w krótkich spodenkach. Jej ciężkie trzewiki błyszczały na dachu budynku ponad głową swej właścicielki, a kombinezon poniewierał się obok, porzucony na tłumokach. Fokin zaś w spodenkach gimnastycznych z wściekłością ściągał przez głowę mokrą od potu bluzę.

— Utrapienie ty moje — mówiła Tania. — Gdzieś ty podłączył akumulatory?

— Zaraz, zaraz, Tanieczko — niewyraźnie odpowiadał Fokin.

— O tak, doktorze Mboga — zgadzał się Popow. — Na szczęście, to nie Pandora.

Wyciągnął z tłumoka drugi namiot i zaczął dopasowywać do niego pompę odśrodkową. „Tak, to nie Pandora” — pomyślał i przypomniał sobie, jak na Pandorze przedzierali się przez ponurą dżunglę w ciężkich skafandrach najwyższej mocy, ściskając w rękach masywny dezintegrator w każdej chwili gotowy do strzału. Pod nogami chlupotało i za każdym krokiem w różne strony rzucały się wielonogie obrzydliwe stwory, a nad głowami, poprzez plątaninę lepkich gałęzi, mrocznie migotały krwawym blaskiem dwa bliskie słońca. Ba, czyż to jedynie Pandora była tak niegościnna?! Na wszystkich planetach z atmosferą Tropiciele Śladów i Desantowcy poruszali się z wielką ostrożnością, pędzili przed sobą całe kolumny robotów-zwiadowców, ruchome cybernetyczne mikrobiolaboratoria, toksynoanalizatory, skondensowane obłoki uniwersalnych kontrawirusów. Bezzwłocznie po wylądowaniu kapitan był obowiązany wypalić termitem strefę bezpieczeństwa i za największe przestępstwo uważano powrót na statek bez profilaktycznej dezynfekcji i dezynsekcji, które przeprowadzano w sposób niezwykle dokładny.

Niewidoczne potworki, straszniejsze od dżumy i trądu, czekały na nieostrożnych. Tak było zaledwie dziesięć lat temu.

Tak mogłoby być i teraz, na tak cudownym tworze, jakim jest planeta Leonida. Przecież ona także obfituje w mikrofaunę, i to bardzo bogatą. Ale dziesięć lat temu maleńki dr Mboga odnalazł na strasznej Pandorze „bakterię życia”, a profesor Karpienko odkrył na Ziemi bioblokadę. Jeden zastrzyk na dobę lub nawet na tydzień i możesz gwizdać na wszystkie choroby wszechświata.

Popow wytarł spoconą twarz i zaczął rozpinać kurtkę. Kiedy słońce chyliło się już ku zachodowi i białawe niebo na wschodzie zaczęło przybierać odcień ciemnoliliowy, wszyscy zasiedli do kolacji. Obóz był gotów. W poprzek ulicy stały trzy namioty, tobołki i skrzynki ze sprzętem zostały starannie złożone wzdłuż ściany jednego z budynków. Fokin, wzdychając, przygotował kolację. Wszyscy byli porządnie głodni i dlatego nie czekali na Lu. Z obozu widać było zresztą, że Lu siedzi na dachu swego laboratorium i coś majstruje przy antenach.

— Zostawimy mu jego porcję — powiedziała Tania.

— Nie martw się — odrzekł Fokin, jedząc gotowaną cielęcinę. — Przegłodzi się, to przyjdzie.

— W niezbyt szczęśliwym miejscu ustawiłeś helikopter, Tolu — stwierdziła nagle Tatjana. — Cały widok na rzekę nam zasłoniłeś.

Wszyscy popatrzyli na helikopter. Rzeczywiście rzeki nie było widać.

— Za to z dachu widać ją doskonale — z niezmąconym spokojem odparł Popow.

— Ależ nie — zaprotestował Fokin, siedzący do rzeki plecami. — Nie można dojrzeć żadnego obiektu, który by cieszył nasze oko.


— Jak to żadnego? — z zimną krwią zapytał znów Popow. — A cielęcina?

Położył się raptem na plecach i zaczął patrzeć w niebo.

— Oto, o czym ja myślę — przemówił Fokin, wycierając serwetką wąsy. — Jak właściwie będziemy przedostawać się do wnętrza tych trumien? — wyjęczał, dotykając palcem najbliższego gmachu. — Będziemy kopać czy ciąć ścianę?

— Kiedy to żaden problem — odezwał się Popow ospale. — Ciekawe tylko, jak się tam dostawali właściciele tych domów. Czy też cięli ściany?

Fokin popatrzył w zadumie na Popowa i rzekł:

— A co ty właściwie wiesz o tych właścicielach? Może wcale nie zamierzali tam wchodzić?

— Aha — podchwyciła Tania. — Nowy system architektury. Człowiek siadał sobie na trawkę, wznosił dokoła siebie ściany i sufit i…

— I odchodził — zakończył Mboga.

— A może to rzeczywiście grobowce? — wyzywająco rzekł Fokin.

Przez pewien czas wszyscy zastanawiali się nad tym przypuszczeniem.

— Tatjano, a co z analizami? — zapytał Popow.

— Wapień — odpowiedziała Tania. — Kwasowęglowy wapień.

Oczywiście z różnymi naleciałościami, zwłaszcza w budynkach położonych najbliżej rzeki. Ale czy wy w ogóle wiecie, do czego to wszystko podobne? Do raf koralowych. I wygląda mi na to, że cały budynek wykonano z jednego kawałka…

— Monolit pochodzenia naturalnego — przemówił Popow.

— No i masz ci los! Znów — „naturalnego”! — rozzłościł się Fokin. — Charakterystyczna prawidłowość: wystarczy odkryć nowe ślady i natychmiast znajdą się towarzysze, którzy oświadczą, że są to formacje pochodzenia naturalnego.

— Kiedy to zupełnie logiczne przypuszczenie…

— Przecież jutro złożymy intrawizor i zobaczymy, kto ma rację — powiedziała Tania. — Najważniejsze, że ten wapień nie ma nic wspólnego z bursztynem, z którego zostało zbudowane marsjańskie miasto. No i miasto na Władysławie.

— To znaczy, że jeszcze ktoś się włóczy po planetach — zakonkludował Popow.

— Dobrze by było, gdyby oni tym razem zostawili nam coś bardziej konkretnego.

— Żeby tak znaleźć bibliotekę — rozmarzył się Fokin. — No i jakieś maszyny!


Zapanowało milczenie. Mboga wyjął krótką fajeczkę i począł ją nabijać.

Przykucnąwszy patrzył w zadumie na liliowe niebo ponad namiotami. Na jego maleńkiej twarzy, odcinającej się od białej chustki, malował się wyraz błogiego spokoju i pełnego zadowolenia.

— Jak cicho — szepnęła Tania.

Bum! Bach! Trach! — rozległo się od strony bazy.

— A niech to diabli — burknął Fokin. — A to po co?

Mboga wypuścił krąg dymu i westchnął:

— Rozumiem was, Boria. Ja sam po raz pierwszy w życiu nie doznaję radości, słuchając, jak nasze maszyny pracują na obcej planecie.

— W tym właśnie sęk, że ta jakoś wcale nie jest obca — powiedziała Tania.

Wielki czarny żuk przyleciał nie wiadomo skąd, brzęcząc ciężko, i zatoczywszy dwa kręgi nad Tropicielami, odleciał z powrotem.

— Cudownie — orzekła Tania. — Prawda, jaki błogi nastrój?

Fokin zasapał z cicha, wtuliwszy głowę w zgięcie łokcia. Tania podniosła się i odeszła od namiotu. Popow także wstał i przeciągnął się z rozkoszą. Taka niezmącona cisza panowała wokół, że zmieszał się niesłychanie, gdy Mboga zerwał się nagle na równe nogi, jakby podrzucony sprężyną, po czym zamarł w bezruchu, zwróciwszy twarz ku rzece. Popow oczywiście także odwrócił się ku błyszczącej wstędze.

Jakieś olbrzymie czarne cielsko toczyło się ku obozowi od strony rzeki.

Helikopter częściowo je zasłaniał, ale widać było, jak się kołysze w biegu i jak zachodzące słońce błyszczy na jego wilgotnych, lśniących bokach, rozdętych niczym brzuch hipopotama. Ta góra mięsa poruszała się dość szybko, torując sobie drogę w trawie i Popow z przerażeniem zobaczył, jak helikopter zachybotał się, a następnie zaczął powoli przechylać się na bok. Między ścianą budynku a dnem helikoptera przecisnęło się niskie masywne czoło z dwiema pokaźnymi wypukłościami. Popow ujrzał dwa maleńkie tępe ślepia, skierowane — jak mu się zdawało — prosto na niego.

— Ostrożniej! — ryknął na całe gardło, nie zdając sobie sprawy z tego, co mówi.

Helikopter runął na ziemię i zarył się w trawę…

Potwór w dalszym ciągu zbliżał się do obozu. Miał on co najmniej trzy metry wysokości, jego płaskie boki miarowo wznosiły się, to znów opadały i rozlegało się rytmiczne donośne sapanie.

Popow usłyszał, jak za jego plecami Mboga szczęknął zamkiem karabinka. Wówczas dopiero ocknął się, rejterując do namiotów. Lecz wyprzedził go Fokin, który zdumiewającym cwałem przemknął obok niego na czworakach. Potwór był już o jakieś dwadzieścia kroków.

— Zdążycie zwinąć obóz? — rzucił Mboga.

— Nie — odparł Popow.

— Będę strzelał’

— Zaczekajcie — rzekł Popow, po czym ruszył naprzód, machnął ręką i krzyknął: — Stój!

Na chwilę góra żywego mięsa stanęła jak wryta. Najeżone guzami czoło uniosło się nagle i wszyscy zobaczyli otwierającą swe podwoje potężną paszczę nie mniejszą od kabiny helikoptera, wypełnioną po brzegi zieloną trawiastą masą.

— Tola! — krzyknęła Tania. — Wracaj natychmiast! Potwór wydał z siebie przeciągły chrapliwy dźwięk i ruszył naprzód jeszcze szybciej.

— Stój! — zawołał znowu Popow, ale już bez większego entuzjazmu.

— Widocznie jest trawożerny — powiedział i zaczął z wolna wycofywać się w stronę namiotów.

Obejrzał się jeszcze. Mboga czekał z karabinkiem przy ramieniu i Tania już zatykała uszy. Obok Tani, z tobołem na plecach i trójnogiem w ręku, stał Fokin, nastroszywszy wąsy.

— Czy będzie się dziś do niego strzelać, czy nie? — ryknął pełnym napięcia głosem. — Uciekać z intrawizorem, czy…

Du-dut! Półautomatyczny sztucer myśliwski Mbogi miał kaliber 16,3

mm i siła uderzenia kuli z odległości dwudziestu kroków równała się ośmiu tonom. Uderzenie wypadło akurat w sam środek czoła między dwoma guzami. Potwór z rozmachem przysiadł na zadzie.

Du-dut! Drugie uderzenie powaliło potwora na grzbiet. Krótkie, tłuste nogi konwulsyjnie zadrgały w powietrzu. Chchaa-aa… rozległo się z gęstej trawy. Wzdęło się i opadło czarne brzuszysko i wszystko ścichło.

Mboga opuścił karabin.

— Chodźmy obejrzeć — powiedział.

Potwór nie ustępował wcale swymi rozmiarami dorosłemu afrykańskiemu słoniowi, ale przypominał raczej gigantycznego hipopotama.

— Krew czerwona — zauważył Fokin.

— A to co takiego?

Potwór leżał na boku a wzdłuż jego brzucha ciągnęły się trzy rzędy miękkich wyrostków wielkości pięści. Z wyrostków sączyła się lśniąca, gęsta ciecz. Nagle Mboga głośno wciągnął nosem powietrze, wziął na koniuszek palca kroplę płynu i spróbował językiem.


— Fu! — wstrząsnął się Fokin.

Na wszystkich twarzach odmalował się ten sam wyraz.

— Miód — przemówił wreszcie Mboga.

— Co takiego?! — zdziwił się Popow.

Zawahał się przez chwilę i w końcu sam wyciągnął palec. Tania i Fokin ze wstrętem śledzili jego ruchy. — Prawdziwy miód! — oświadczył. — Lipowy miód!

— Doktor Dixon mówił, że w tej trawie jest dużo sacharydów — zauważył Mboga.

— Miodonośne monstrum — przemówił Fokin. — Szkoda, że my go tak…

— Co za „my” — obruszyła się Tania. — Utrapienie ty moje, weź się wreszcie za intrawizor.

— No dobrze — powiedział Popow. — Ale co dalej robić? Taki upał, a do tego jeszcze tyle ścierwa przy obozie…

— To już moja sprawa — stwierdził Mboga. — Odciągnijcie namioty ze dwadzieścia kroków wzdłuż ulicy, a ja zrobię wszystkie pomiary, popatrzę coś niecoś i zniszczę go.

— Jak? — zapytała Tania.

— Dezintegratorem. Przecież go mam. A ty, Taniu, lepiej stąd zmykaj.

Zaraz wezmę się do bardzo nieapetycznej pracy.

Rozległ się nagle tupot nóg i zza namiotów wybiegł Lu z wielkim automatycznym pistoletem.

— Co się stało? — zawołał, chwytając łapczywie powietrze.

— Zabiliśmy jednego z waszych hipopotamów — powiedział Fokin z przesadną powagą.

Lu szybko objął wszystkich wzrokiem i od razu uspokoił się.

— Czy to zwierzę na was napadło? — spytał, wkładając pistolet za pas.

— Właściwie to nie — odrzekł Popow zmieszany. — Według mnie, to ono po prostu spacerowało, ale trzeba je było jakoś zatrzymać.

Lu popatrzył na przewrócony helikopter i skinął głową.

— A czy on jest jadalny? — krzyknął Fokin z namiotu.

— Zdaje się, że ktoś go już próbował jeść — odparł Mboga z niezmąconym spokojem.

Popow i Lu podeszli do niego. Mboga obmacywał palcami proste, szerokie i głębokie blizny na grzbiecie zwierzęcia.

— To jakieś potężne kły przeorały mu polędwicę — powiedział Mboga.

— I ostre jak noże. Wygląda na to, że ktoś ścinał z niego za jednym zamachem kawały mięsa, ważące po dwa, trzy kilogramy.


— To okropne! — z nieukrywaną trwogą krzyknął Lu.

Dziwny przeciągły krzyk rozległ się wysoko nad ziemią.

— Oto one! — powiedział Lu.

Na miasto sfrunęły gwałtownie wielkie jasnoszare ptaki, podobne do orłów. Lecąc gęsiego spadały kolejno z niebywałej wysokości i dopiero tuż nad samymi głowami ludzi rozpościerały szeroko swe miękkie skrzydła, by tak samo gwałtownie wzbić się w górę, owionąwszy wszystkich falami ciepłego powietrza. Były to olbrzymie ptaki, potężniejsze od ziemskich kondorów i nawet od latających smoków Pandory.

— Drapieżcy! — gorączkował się Lu. Chciał już wyciągnąć zza pasa pistolet, gdy Mboga schwycił go mocno za rękę.

Ptaki przelatywały nad miastem, uchodząc na zachód. Kiedy w liliowym wieczornym niebie rozpłynęły się kontury ostatniego ptaka, rozległ się ten sam trwożny przeciągły krzyk.

— Niewiele już brakowało, żebym wystrzelił — odetchnął z ulgą Lu.

— Ja wiem — powiedział Mboga. — Ale mnie się wydało… — urwał nagle.

— Właśnie — powiedział Popow. — Mnie się też wydało…

<p>III</p>

Po pewnym namyśle Popow polecił nie tylko odsunąć namioty o dwadzieścia kroków, lecz przenieść je przede wszystkim na płaski dach jednego z budynków. Budynki były niskie — miały zaledwie metr osiemdziesiąt i wchodzić na nie było łatwo. Na dach sąsiedniego domu Tania i Fokin wciągali toboły z najcenniejszymi przyrządami. Zajęto się także helikopterem, który — jak się wyjaśniło — wyszedł bez szwanku.

Popow wystartował na nim i z pedantyczną dokładnością osiadł na dachu trzeciego domostwa.

Mboga prześlęczał całą noc przy świetle reflektorów nad padłem potwora. O świcie cała ulica rozbrzmiewała przenikliwym syczeniem, nad miastem wzleciał w górę wielki obłok białej pary, po czym rozgorzała na mgnienie oka pomarańczowa łuna. Fokin, który nigdy przedtem nie widział, jak działa organiczny dezintegrator, w samych spodenkach wyskoczył z namiotu, ale zobaczył tylko Mbogę, zabierającego bez pośpiechu reflektory, i wielki stos drobniutkiego szarego proszku na sczerniałej trawie. Z miodonośnego monstrum pozostał tylko doskonale spreparowany, oblany przejrzystą masą plastyczną potworny łeb, przeznaczony dla Muzeum Kosmozoologii w Kapsztadzie.

Fokin, życząc Mbodze miłego poranku, miał już wrócić do namiotu, by sobie jeszcze pospać, gdy spotkał się oko w oko z Popowem.

— A dokąd kto? — zainteresował się Popow.

— Przecież muszę się ubrać — z godnością odrzekł Fokin.

Ranek był świeży i jasny, tylko na południu na liliowym niebie znieruchomiały białe rozwichrzone chmury. Popow zeskoczył na trawę i poszedł przygotować śniadanie. Chciał zrobić jajecznicę, ale wkrótce zorientował się, że nie może nigdzie znaleźć masła.

— Borys! — zawołał. — Gdzie masło?

Fokin stał na dachu w dziwnej pozie: zajmował się gimnastyką według własnego systemu.

— Nie mam pojęcia — odparł stanowczo.

— Przecież byłeś wczoraj dyżurnym.

— Zaraz, zaraz… no, tak. To znaczy, że masło jest tam, gdzie było wczoraj.

— A gdzie ono było wczoraj? — zapytał grzecznie Popow, z trudem panując nad sobą.

Fokin z pomrukiem niezadowolenia wyciągnął głowę spod prawego kolana.

— Skąd mam wiedzieć? — burknął. — My przecież poprzestawialiśmy potem wszystkie skrzynki.

Popow, wysławszy go do wszystkich diabłów, zaczął cierpliwie obszukiwać skrzynkę po skrzynce. Masła jednak nie było. Wtedy podszedł do budynku i — chwyciwszy Fokina za nogę — ściągnął na dół.

— Gdzie masło? — wrzasnął.

Fokin otwierał już usta, gdy nagle zza rogu wyszła Tania w bluzeczce bez rękawów i w krótkich spodenkach. Włosy miała mokre.

— Dzień dobry, chłopcy — powiedziała.

— Dzień dobry, Taniu — odezwał się Fokin wesoło. — Czyś nie widziała przypadkiem skrzynki z masłem?

— Gdzieś ty była? — warknął wściekle Popow.

— Kąpałam się — odpowiedziała Tania.

— A niech to diabli! Kto ci pozwolił?

Tania odpięła od paska i rzuciła na skrzynki duży elektryczny nóż w pochwie z masy plastycznej.

— Toleczku — zaszczebiotała — tam nie ma żadnych krokodyli.

Wyborna woda z trawiastym dnem.

— Czy nie widziałaś masła? — zapytał Popow.

— Masła nie zauważyłam, ale kto za to widział moje trzewiki?

— Ja widziałem — rzekł Fokin. — Są na tamtym dachu.

— Kiedy na tamtym dachu właśnie ich nie ma.

Wszyscy troje odwrócili się i popatrzyli na dach. Trzewików rzeczywiście nie było. Wówczas Popow przeniósł wzrok na doktora Mbogę. Doktor Mboga leżał w cieniu, rozciągnięty na trawie, i mocno spał, podłożywszy pod policzek maleńką piąstkę.

— No, coś ty — obruszyła się Tatjana. — Po cóż mu moje trzewiki?

— Albo masło — dodał Fokin.

— Może mu to przeszkadzało — warknął Popow. — No trudno, postaram się jakoś spitrasić coś bez masła.

— I bez trzewików.

— Dobrze już, dobrze — powiedział Popow. — Idź i zajmij się intrawizorem. I ty, Taniu, także. Postarajcie się go jak najszybciej złożyć.

W porze śniadania przyszedł Lu. Przed sobą pędził wielką czarną maszynę na sześciu hemomechanicznych nogach. Za maszyną pozostawała w trawie szeroka przesieka, znacząca swój ślad od samej bazy. Lu wdrapał się na dach i usiadł przy stole, a maszyna znieruchomiała pośrodku ulicy.


— Słuchajcie uważnie, fizyku Lu — zaczął Popow. — Czy u was w bazie nic nie ginęło?

— Jak mam to rozumieć? — zapytał Lu.

— No… zostawiacie cokolwiek na noc na dworze, a rano nie możecie znaleźć?

— Chyba nie — odparł Lu, wzruszywszy ramionami. — Najwyżej giną czasem jakieś drobiazgi, wszelkiego rodzaju odpadki… kawałki drutu, skrawki plastolitu. Ale myślę, że ten cały szmelc zabierały moje cybery.

To bardzo oszczędni towarzysze, oni wszystko potrafią wykorzystać.

— A czy mogą im się na coś przydać moje trzewiki? — zapytała Tania z głupia frant.

Lu roześmiał się.

— Nie sądzę — odparł. — Chyba nie.

— A czy mogą zużyć na coś skrzynkę śmietankowego masła? — atakował Fokin.

Lu przestał się śmiać.

— Zginęło wam masło? — zapytał.

— I trzewiki — dodała Tania.

— Ależ nie — powiedział Lu. — Cybery do miasta nie chodzą.

Na dach zręcznie jak jaszczurka wdrapał się Mboga.

— Dzień dobry! — zawołał. — Przepraszam za spóźnienie.

Tania nalała mu kawy. Śniadanie Mbogi składało się zawsze z jednej tylko filiżanki kawy.

— A więc jesteśmy okradzeni? — zapytał z uśmiechem.

— To naprawdę nie wy, doktorze? — zdziwił się Fokin.

— Możecie mi chyba wierzyć — odrzekł Mboga. — Ale nocą ponad miastem dwukrotnie przelatywały wczorajsze ptaki…

— Taakie buty… — irytował się Fokin. — Ja gdzieś czytałem…

— No, a skrzynka z masłem? — niecierpliwie przerwał Popow.

Nikt nie odpowiedział. Mboga pił kawę w głębokiej zadumie.

— Przez dwa miesiące nic mi nie zginęło — odezwał się Lu. — Wprawdzie wszystko trzymam w kopule. Zresztą mam te swoje cybery.

Stale tylko dym i łoskot. Któż by podszedł?!

— No dobrze — powiedział Fokin, wstając. — Chodźmy do pracy, Taniu. Zapomnij o trzewikach.

Gdy odeszli, Popow wziął się do zbierania naczyń.

— Od dzisiejszego wieczoru — oznajmił Lu — rozstawię wokół was warty.

— Proszę bardzo — powiedział Mboga w zadumie. — Ale ja bym, Tolu, wolał z początku sam. Teraz się prześpię, a w nocy urządzę niewielką zasadzkę.

— Dobrze, doktorze Mboga — niechętnie zgodził się Popow.

— Ja także, za pozwoleniem, chętnie wtedy przyjdę — zgłosił się Lu.

— Przyjdźcie… ale, proszę, bez cyberów.

Z sąsiedniego dachu rozległ się okrzyk oburzenia.

— Utrapienie ty moje, przecież prosiłam ciebie, abyś rozłożył toboły w kolejności montażu!

— A co ja zrobiłem? Przecież rozłożyłem!

— To się u ciebie nazywa „w kolejności montażu”? Rejestr „E-7”, „A-

2”, „W-16”… znowu „E”!.

— Taniuśka! Słowo honoru! Towarzysze! — wrzasnął na całą ulicę śmiertelnie obrażony Fokin. — Kto poprzewracał toboły?

— No i masz babo placek! — krzyknęła Tania. — A tłumoka „E-9” nie ma wcale!

Mboga cichutko dodał od siebie:

— A nam, panienko, zginęło prześcieradło.

— Co takiego? — spytał Popow, blednąc ze złości. — Szukajcie porządnie! — krzyknął i zeskoczywszy z dachu pobiegł do Fokina i Tani.

Mboga odprowadził go oczyma i skierował wzrok na południe, za rzekę.

Słychać było, jak Popow na sąsiednim dachu powiedział:

— Co właściwie zginęło?

— „WCG” — odpowiedziała Tania.

— No to cożeście się tak rozgdakali? Złożycie nowy.

— Łatwo powiedzieć. To nam zajmie dwa dni — rzuciła gniewnie Tania.

— A więc co proponujesz?

— Trzeba będzie ciąć ścianę — rzekł Fokin. Na dachu zapanowało milczenie.

— Spójrzcie, fizyku Lu — powiedział nagle Mboga, który patrzył za rzekę, zasłaniając oczy przed słońcem.

Lu odwrócił się. Zielona równina za rzeką cała była usiana czarnymi punktami. Te ciemne plamy — to grzbiety „hipopotamów”, a było ich zatrzęsienie. Lu nigdy by nie przyszło do głowy, że za rzeką może być tak dużo tych zwierząt. Czarne punkciki powoli przesuwały się na południe.

— Ewakuacja — uśmiechnął się smutno Mboga. — Uciekają jak najdalej od miasta, za wzgórza.

<p>IV</p>

Popow postanowił nocować pod gołym niebem. Wyniósł z namiotu swą pościel i wyciągnął się na dachu, splótłszy ręce na karku. Niebo było ciemnoniebieskie, zza horyzontu na wschodzie wypełzał z wolna wielki zielono-pomarańczowy dysk z niewyraźnymi konturami; był to księżyc Leonidy — Palmira. Od strony ciemnej równiny za rzeką niosły się stłumione, przeciągłe okrzyki. To chyba tak dziwnie zawodziły ptaki. Nad bazą co chwila ukazywały się krótkie błyski i coś niezbyt głośno zgrzytało i trzeszczało. „Trzeba wznieść ogrodzenie — myślał Popow. — Otoczyć miasto drutem i puścić przezeń prąd, oczywiście — nie za silny. Zresztą, jeśli to są ptaki, to parkan nic nie pomoże. A to najprawdopodobniej ptaki. Cóż to dla takiego olbrzyma ściągnąć tobołek? Z pewnością i z człowiekiem z łatwością by sobie poradził. Przecież był już wypadek, kiedy na Pandorze skrzydlaty smok porwał człowieka w skafandrze najwyższej mocy; a taki skafander — nie piórko: półtora cetnara jak obszył. U nas też może dojść do tego… Z początku trzewiki, potem węzełek, a na czym się skończy?…

I na cały oddział, dzięki Gorbowskiemu, przypada jeden jedyny karabin.

Oczywiście, trzeba było strzelać już wtedy — przynajmniej by się ich trochę od nas odstraszyło… Dlaczego właściwie doktor nie strzelał? Bo mu się coś «wydało». Ale ja sam bym też nie wystrzelił, gdyż mnie się także coś «zdawało»… Lecz co ja w nich właściwie takiego widziałem?

— Popow mocno potarł dłonią pofałdowane od napięcia czoło. — Olbrzymie ptaki, przepiękne ptaki, a jak leciały!.. Jak cichy, lekki i pewny był ich lot… No cóż, nawet myśliwym czasem szkoda zabijać, a ja nie jestem myśliwym”.

Wśród mrugających gwiazd przesunął się z wolna przez zenit jaskrawy biały punkcik. Popow uniósł się na łokciach, ścigając go wzrokiem. Był to „Słonecznik” — półtorakilometrowy desantowy gwiazdolot superdalekiego zasięgu. Krążył teraz dookoła Leonidy w odległości dwóch megametrów od jej powierzchni. Wystarczy wysłać sygnał alarmowy i stamtąd od razu przyjdą z pomocą. Ale czy warto wysyłać taki sygnał?

Przepadła raptem para trzewików, dwa tobołki i coś się tam „majaczyło” dowódcy. Nie ma co mówić, doskonale urządzona planeta!

Biały punkcik zmatowiał i znikł nagle — to „Słonecznik” skrył się w cieniu Leonidy. Popow znów się położył, splótłszy ręce na karku. — „Czy czasem nie za dobrze urządzona? — pomyślał. — Ciepłe, zielone równiny, wonne powietrze, idylliczna rzeczka bez krokodyli… Może to tylko blichtr, tylko parawan, za którym działają jakieś niepojęte siły? Albo wszystko jest znacznie prostsze? Tańka zgubiła gdzieś w trawie trzewiki; Fokin, jak wiadomo, jest fajtłapą i zaginione toboły leżą teraz pod stosem części ekskawatora. Przecież to on biegał dzisiaj cały dzień wśród stosów rzeczy, rozglądając się ukradkiem na wszystkie strony!..” Zdaje się, że Popow się zdrzemnął, a kiedy się przebudził, Palmira wzeszła już wysoko. Z namiotu, gdzie spał Fokin, rozległo się mlaskanie i pochrapywanie, na sąsiednim dachu zaś szeptano:

— …szefostwo nad naszą szkołą objęli chemicy, więc wykombinowaliśmy trzy balony z helem i tego samego wieczoru napełniliśmy sterowiec. Kostek zlazł na ziemię, by odrąbać koniec. Jak tylko oderwała się lina, polecieliśmy, a Kostek pozostał na dole. Pędził za nami i wołał, abyśmy się zatrzymali, następnie mianował mnie kapitanem i zabronił mi lecieć dalej. Ja oczywiście od razu zacząłem sterować na maszt przekaźnikowy. Tam zawisnęliśmy i wisieliśmy tak przez całą noc. I przez całą noc darliśmy się na całe gardło, próbując się dogadać: czy Kostek ma iść do kierownika szkoły, czy nie. Kostek mógł pójść, ale nie chciał, a my chcieliśmy, lecz nie mogliśmy, aż rano zauważono nas z aerobusu i wreszcie zdjęto.

— A ja byłam spokojną dziewczynką. I zawsze bardzo się bałam wszelkich mechanizmów. Wiesz przecież, że do tej pory boję się cyberów.

— Cyberów nie masz się czego bać, Taniusiu. One są łagodne.

— Tak, łagodne… Jak taki złapie za nogę… Sam przyznasz, że te żywe truposze mają w sobie coś niesamowitego. To bardzo nieprzyjemne…

Popow przewrócił się na bok i popatrzył. Tania i Lu siedzieli na sąsiednim dachu, zwiesiwszy nogi. „Rozćwierkali się jak wróble — pomyślał Popow. — A jutro cały dzień będą ziewać”.

— Tatjana — powiedział półgłosem. — Czas już spać.

— Nie chce się jakoś…

—. Ale jednak będziesz musiała!

— A my spacerowaliśmy po brzegu — pochwaliła się Tania. Lu poruszył się zmieszany. — Cudownie jest nad rzeką. Księżyc, ryby pluskają.

Lu zapytał:

— E-e… a gdzie doktor Mboga?

— Doktor Mboga jest przy pracy — odpowiedział Popow.

— A prawda, Lu! — ucieszyła się Tania. — Chodźmy szukać doktora Mbogi!

„Beznadziejna”… — pomyślał Popow i przewrócił się na drugi bok. Na dachu znów zaczęli szeptać. Popow zdecydowanym ruchem podniósł się, zebrał pościel i wrócił do namiotu. W namiocie było bardzo głośno…

Fokin spał na cały regulator… „Och, niedojdo ty, niedojdo — pomyślał Popow lokując się wygodnie. — Taka właśnie noc jest jakby stworzona do zalecania się. A ty zapuściłeś wąsy i myślisz, że na tym koniec!..” Owinął się szczelnie w prześcieradło i momentalnie zasnął.

<p>V</p>

Ogłuszający grzmot podrzucił go na posłaniu. W namiocie było ciemno.

Du-dut! Du-dut! — zagrzmiały jeszcze dwa strzały.

— Co za licho! — wrzasnął w ciemności Fokin. — Kto tu?

Rozległ się krótki, zajęczy pisk i triumfujący okrzyk Fokina:

— A tuś mi! Tutaj, do mnie!

Popow zaplątał się w hamaku i w żaden sposób nie mógł się podnieść.

Wtem usłyszał tępe uderzenie, Fokin stęknął głucho i natychmiast coś ciemnego i maleńkiego mignęło i przepadło w jasnym trójkącie wyjścia.

Popow rzucił się w ślad za tym czymś. Fokin także skoczył naprzód i obaj z rozpędem zderzyli się głowami. Popow zgrzytnął zębami i wreszcie wybiegł na zewnątrz.

Palmira jasno świeciła. Przeciwległy dach był pusty. Obejrzawszy się Popow zobaczył, jak Mboga pędzi ulicą, rozchylając zręcznie trawę, a za nim depcząc mu po piętach biegną Lu i Tatjana, potykając się co chwila.

I jeszcze jedną rzecz zauważył Popow: daleko przed Mbogą ktoś ucieka, nurkując w rozkołysanej zieleni. Biegnie znacznie szybciej niż Mboga.

Mboga zatrzymał się, uniósł jedną ręką karabin lufą do góry i wystrzelił jeszcze raz. Dziwny stwór dał w trawie susa w bok i znikł za rogiem ostatniego budynku. A po sekundzie w księżycowym blasku uniósł się stamtąd biały ptak, szeroko i miękko wymachując ogromnymi skrzydłami.

— Strzelajcie! — ryknął Fokin i pomknął wzdłuż ulicy, padając co kilka kroków. Mboga stał nieruchomo, opuściwszy karabin i z zadartą do góry głową śledził wzrokiem oddalającego się ptaka. Ptak, lecąc dostojnie bez najmniejszego szmeru, zatoczył koło ponad miastem i zwiększając stopniowo wysokość oddalił się na południe. Po minucie znikł bez śladu. I wtedy Popow zobaczył, jak zupełnie nisko, nad samą bazą przeleciały jeszcze ptaki — trzy, cztery, pięć — pięć ogromnych białych ptaków wzbiło się w niebo nad miejscem pracy cyberów i po chwili roztopiło się w błękicie.

Popow zszedł z dachu. Martwe sześciany budynków rzucały na trawę gęste czarne cienie. Trawa mieniła się srebrzyście. Coś zabrzęczało pod nogą. Popow schylił się. Wśród zieleni błysnęła łuska naboju. Popow przekroczył bezceremonialnie pokraczny cień helikoptera.

Dały się słyszeć głosy. Mboga, Fokin, Lu i Tania powoli zbliżali się ku niemu z przeciwnej strony.

— Miałem go w rękach! — mówił Fokin wzburzony. — Ale trzasnął

mnie w łeb i wyrwał się. Gdyby mnie wtedy nie stuknął, na pewno bym go nie puścił! Był miękki i ciepły, jak małe dziecko. I nogi…

— My też go prawie mieliśmy w garści — powiedziała Tania — ale zamienił się raptem w ptaka i pofrunął.

— Za kogo mnie masz? — parsknął Fokin. — Zamienił się w ptaka?…

— Rzeczywiście — rzekł Lu. — Skręcił za róg i stamtąd od razu zerwał się ptak.

— No i co? — burknął Fokin. — Tamten wystraszył ptaka, a wy gęby pootwieraliście.

— Zbieg okoliczności — zauważył Mboga.

Popow podszedł do nich i wszyscy się zatrzymali.

— Co tu właściwie zaszło? — zapytał Popow.

— Już go miałem — nie mógł sobie darować Fokin — i nagle jak mnie nie zamaluje!

— To, to już słyszałem — powiedział Popow. — Ale od czego to wszystko się zaczęło?

— Przyczaiłem się między tobołkami — zaczął Mboga. — Wtem zobaczyłem, że ktoś czołga się w trawie na samym środku ulicy. Chciałem schwytać intruza i wyszedłem mu naprzeciw, lecz zauważył mnie i zawrócił. Zorientowałem się, że go nie doścignę, i strzeliłem. Bardzo mi przykro, Anatolu, ale zdaje mi się, że ich spłoszyłem.

Zapanowała cisza. Potem Fokin zapytał ze zdumieniem:

— A czego wam właściwie szkoda, doktorze Mboga? Mboga długo zwlekał z odpowiedzią. Wszyscy czekali.

— Było ich przynajmniej dwóch — przemówił wreszcie. — Jednego wykryłem ja, a drugi był u nas w namiocie. Ale kiedy przebiegałem koło helikoptera… No cóż — zakończył niespodzianie. — Trzeba pójść i zobaczyć. Z pewnością się mylę.

Mboga ruszył do obozu swym cichym krokiem. Pozostali, wymieniwszy między sobą porozumiewawcze spojrzenia, udali się za nim.

Przy budynku, na którym stał helikopter, Mboga zatrzymał się.

— Gdzieś tutaj — powiedział.

Fokin i Tania bezzwłocznie zanurzyli się w czarnym cieniu pod ścianą.

Lu i Popow mierzyli Mboga wyczekującymi spojrzeniami. Mboga jednak milczał.

— Niczego tu nie ma — fuknął gniewnie Fokin.

— Cóż to ja widziałem? Cóż to ja widziałem?… — mamrotał Mboga.

Podekscytowany Fokin wyłonił się spod ściany. Czarny cień śmigieł helikoptera przemknął po jego twarzy.


— Eureka! — krzyknął Mboga. — Dziwny cień!

Rzuciwszy karabin, z rozbiegu wskoczył na ścianę.

— Spójrzcie, z łaski swojej! — powiedział z dachu.

Na dachu za kadłubem śmigłowca, jakby na witrynie sklepowej widniały ustawione pedantycznie przedmioty. Tam była właśnie skrzynka z masłem, tobołek z rejestrem „E-9”, para trzewików, kieszonkowy mikroelektrometr w futerale z masy plastycznej, cztery neutronowe akumulatory i wreszcie czarne okulary.

— A oto i trzewiki — ucieszyła się Tania. — I nawet okulary. Przecież wczoraj wpadły do rzeki…

— Więc to taaak… — powiedział przeciągle Fokin i ostrożnie rozejrzał, się.

Popow jakby się ocknął.

— Fizyku Lu! — przemówił gorączkowo. — Muszę natychmiast połączyć się ze „Słonecznikiem”. Fokin, Taniu, sfotografujcie tę wystawę!

Za pół godziny wracam.

Zeskoczył z dachu i oddalił się pośpiesznie, biegnąc ulicą ku bazie, Lu w milczeniu pośpieszył za nim.

— Co to ma wszystko znaczyć! — zawołał Fokin. Mboga przykucnął, wyciągnął maleńką fajeczkę, bez pośpiechu zapalił ją i powiedział:

— To są ludzie, Boria. Kraść rzeczy potrafią i zwierzęta, ale tylko ludzi stać na to, by zwrócić skradzione.

Fokin cofnął się i usiadł na kole śmigłowca.

<p>VI</p>

Popow wrócił sam, poruszony do żywego, i wysokim metalicznym głosem rozkazał zwijać obóz. Fokin wyrwał się jak Filip z konopi, żądając wyjaśnień. Wtedy Popow tym samym metalicznym głosem zacytował:

— Rozkaz kapitana gwiazdolotu «Słonecznik». W ciągu trzech godzin zwinąć synoptyczną bazę — laboratorium oraz obóz archeologiczny; zdemontować wszystkie cybernetyczne systemy; wszyscy, nie wyłączając atmosferycznego fizyka Lu, mają wrócić na pokład «Słonecznika».

Fokin, zdziwiony wielce, od razu stulił uszy i wziął się do pracy z niezwykłą gorliwością. W ciągu dwóch godzin śmigłowiec zrobił osiem rejsów, a cybertragarze wydeptali od bazy do rakiety szeroką drogę w trawie.

Po bazie pozostały tylko puste zabudowania, wszystkie trzy systemy cybernetyczne robotów-budowniczych zostały zapędzone do pomieszczenia magazynu, gdzie je całkowicie zdeprogramowano.

O szóstej rano według czasu miejscowego, kiedy na wschodzie zapłonęła zielona zorza, zmęczeni ludzie zebrali się wokół rakiety i wtedy właśnie Fokina poniosło na całego.

— No dobrze — zaczął złowieszczym syczącym szeptem. — Ty, Anatolu, wydawałeś nam rozkazy i my je uczciwie wykonywaliśmy. Ale do wszystkich diabłów, muszę się wreszcie dowiedzieć, dlaczego my stąd uciekamy?! — zapiał nagle wysokim falsetem, teatralnym gestem uniósłszy ręce. Wszyscy drgnęli, a Mbodze wypadła z zębów fajeczka. — Jakże to tak?! W ciągu trzech wieków szukać swych Rozumnych Braci i tak haniebnie brać nogi za pas, gdy się ich tylko spotkało? Najlepsze umysły ludzkości…

— Utrapienie ty moje — zgasiła go Tania.

Fokin zamilkł.

— Nic nie rozumiem — jęknął z rozpaczą.

— Czy ty myślisz, Borysie, że my naprawdę godnie reprezentujemy najlepsze umysły ludzkości? — szydził Mboga.

Popow wymamrotał ponuro:

— Czego my tu nie wyrabialiśmy?! Spaliliśmy całe pole, deptaliśmy zasiewy, urządzaliśmy strzelaninę… A w rejonie bazy!.. — machnął ręką z niechęcią.

— Ale któż mógł wiedzieć! — bąknął Lu z poczuciem winy.

— Rzeczywiście — Mboga w zadumie potarł podbródek. — Popełniliśmy wiele błędów. Lecz mam nadzieję, że oni nas zrozumieli. Są wystarczająco cywilizowani, żeby nam wybaczyć,

— Ależ jaka tu cywilizacja! — zawołał Fokin. — Gdzie maszyny?

Gdzie narzędzia pracy? Gdzie są wreszcie miasta?

— Milczałbyś lepiej, Borys — rzekł Popow. — Maszyny, miasta…

Choć teraz wreszcie przejrzyj na oczy! Czy my umiemy latać na ptakach?

Czy są u nas miodonośne monstra, które na dodatek dostarczają mięsa z żywego ciała? Czy dawno został u nas zlikwidowany ostatni komar? A ty mówisz: maszyny…

— Biologiczna cywilizacja — powiedział Mboga.

— Jak? — spytał Fokin.

— Biologiczna cywilizacja. Nie maszynowa, lecz biologiczna. Selekcja, genetyka, tresura. Któż to wie, jakie siły udało im się ujarzmić? I kto powie, czyja cywilizacja stoi wyżej?

— Wyobrażasz sobie, Boria? — wtrąciła Tania, — Tresowane bakterie!

I, oczywiście, tego miasta oni nie zbudowali, tylko je wyhodowali…

Magazyny… Spichlerze… A my chcieliśmy ciąć ścianę…

Fokin wściekle skubał wąsy.

— A odchodzimy stąd tylko dlatego — oświadczył Popow posępnie — że nikt z nas nie ma prawa wziąć na siebie odpowiedzialności za nawiązanie pierwszego kontaktu. „Ach, jaka szkoda stąd odchodzić — myślał. — Strasznie mi żal. Nie chcę odchodzić. Pragnę ich odszukać. Pomówić z nimi, obejrzeć, jacy oni są. Przecież to cała ludzkość! Nie jakieś tam jaszczury, pozbawione mózgu, nie jakieś tam ślimaki, ale ludzkość! Cały świat, cała historia… A czy u was były wojny i rewolucje? A co u was było na początku: para czy elektryczność? W czym wy widzicie sens istnienia? A ile jest języków na Leonidzie? A czy można coś od was dostać do czytania? Przed nami pierwszy eksperyment historii porównawczej ludzkości różnych światów… I trzeba odejść z kwitkiem. Ach, jak trudno uznać swą porażkę… Ale na Ziemi już od 50 lat istnieje komisja, przygotowująca nawiązanie kontaktu z innymi Istotami Myślącymi. Pięćdziesiąt lat studiuje się psychologię porównawczą ryb czy mrówek i toczą się zażarte spory, w jakim języku powiedzieć pierwsze — „Ej!” Ale już teraz nikt komisji nie wyśmieje. Będą musieli z pewnością pracować w pocie czoła.

Ciekawe, czy ktoś z nich przewidział biologiczną cywilizację? Chyba tak.

Czego oni tam jeszcze nie przewidzieli! Szczęśliwcy”.

Mboga przemówił nagle:


— Jaki to jednak zdumiewająco przenikliwy człowiek — ten Gorbowski. On wyraźnie coś przeczuwał.

— Tak — powiedziała Tania. — Aż strach pomyśleć, co by tu Boria nawyprawiał, gdybyśmy mieli broń!

— Dlaczego właśnie ja! — oburzył się Fokin. — A ty? Kto chodził nad rzekę z elektrycznym nożem?

— Wszyscy jesteśmy dobrzy — westchnął Lu.

Popow spojrzał na zegarek:

— Start za dwadzieścia minut. Proszę na miejsca.

Mboga zatrzymał się w kesonie i obejrzał się. Biała gwiazda EN-23

wzeszła już nad zielonymi równinami Leonidy. Pachniało wilgotną trawą, ciepłą ziemią i świeżym miodem. Nad dalekimi wzgórzami zawisły nieruchomo białe, rozwichrzone obłoki.

— Tak — przemówił Mboga. — Ta planeta to cudowny twór. Czy przyroda byłaby w stanie taką stworzyć?


Przełożył E. Madejski


I

<p>I</p>

Lu stał zanurzony po pas w soczystej zieleni i patrzył, jak ląduje helikopter. Wicher, bijący od śmigieł, rozkołysał spokojne dotąd morze roślinności, po którym rozeszły się srebrzyste i ciemnozielone fale. Lu wydawało się, że helikopter obniża się zbyt wolno, więc niecierpliwie przestępował z nogi na nogę. Było bardzo gorąco i duszno. Maleńkie białe słońce wzeszło już wysoko, nawet trawa dyszała skwarem. Śmigła zafurczały głośniej; helikopter odwrócił się bokiem do Lu, potem obniżył się nagle na jakieś półtora metra i utonął niemal w trawie na szczycie pagórka. Lu pobiegł w górę po zboczu, plącząc się i potykając w trawie.

Silnik zamilkł, śmigła zwolniły obroty i po chwili zamarły w bezruchu.

Z kabiny helikoptera wyszli ludzie. Najpierw wygramolił się ślamazarny nieco dryblas w kurtce z podwiniętymi rękawami. Jego spłowiałe włosy, nie krępowane hełmem, sterczały niesfornie nad owalną brązową twarzą.

Lu poznał go: był to kierownik grupy, Tropiciel Śladów, Anatol Popow.

— Dzień dobry, gospodarzu — przemówił wesoło, wyciągając rękę. — Niń-chao!

— Chao-niń, Tropiciele Śladów! — odrzekł Lu. — Witamy serdecznie na Leonidzie!

Uczynił również powitalny gest, ale musieli przejść jeszcze z dziesięć kroków, zanim się spotkali.

— Bardzo się cieszę — powiedział Lu, uśmiechając się szeroko.

— Wynudził się pan za wszystkie czasy?

— Skonać można było z nudów! Sam jeden na całej planecie.

Za plecami Popowa ktoś krzyknął: „A żesz ty…!” — i coś z łoskotem runęło w trawę.

— To właśnie Borys Fokin — zaprezentował Popow nie odwracając głowy. — Archeolog „wańka-wstańka”.

— To przez tę diabelską trawę… — wykrztusił Borys Fokin podnosząc się niezdarnie. Miał rude wąsiki, usiany piegami nos i zsunięty na bakier biały plastykowy hełm. Borys wytarł pośpiesznie o spodnie swe zabrudzone zielenią dłonie i przedstawił się: — Archeolog Fokin z grupy Tropicieli Śladów. Bardzo miło mi poznać fizyka Lu.

Przedstawił się uroczyście, według wszelkich zasad, których go widocznie jeszcze niedawno uczono w szkole.

— Witam serdecznie, archeologu Fokin — powiedział Lu.

— A to jest Tatjana Palej, także archeolog — rzekł znowu Popow.

Lu zbliżył się i grzecznie skłonił głowę. Dziewczyna miała szare zuchwałe oczy i olśniewająco białe zęby. Ręka jej była silna i szorstka.

Nawet kombinezon umiała nosić z wdziękiem.

— Nazywam się Tania — oświadczyła.

— A ja Guan-Czen — niezdecydowanie wymamrotał Lu.

— Mboga — przedstawił Popow — biolog i myśliwy.

— Gdzie on jest? — zapytał Lu. — Ach, proszę mi wybaczyć.

Stokrotnie przepraszam!

— Nie szkodzi, fizyku Lu — powiedział Mboga, witając się serdecznie.

Mboga był Pigmejem z Kongo i ponad trawą wystawała tylko jego czarna głowa, owinięta białą chustką. Obok głowy sterczała masywna, czarna lufa karabinu.

— To jest Tora Myśliwy — powiedziała ciepło Tatjana.

Lu musiał się schylić, aby uścisnąć rękę Torze Myśliwemu. Teraz wiedział, kim jest Mboga: Tora Myśliwy — to przecież członek komitetu, sprawującego opiekę nad fauną innych planet; to biolog, mający w swoim dorobku odkrycie „bakterii życia” na Pandorze; to zoopsycholog, który oswoił potworne marsjańskie „sora-tobu-hiru” — latające pijawki. Lu czuł się strasznie zażenowany swoją gafą.

— Widzę, że pan jest bez broni, fizyku Lu — zauważył Mboga.

— W ogóle to ja mam pistolet — odrzekł Lu. — Ale on jest bardzo ciężki.

— Rozumiem — powiedział Mboga z aprobatą, po czym rozejrzał się dokoła. — Mimo wszystko podpaliliśmy step — rzekł ściszonym głosem.

Lu odwrócił się. Od pagórka aż do samego horyzontu ciągnęła się płaska równina, pokryta lśniącą, soczystą trawą. Ze trzy kilometry od wzgórza płonęła trawa, podpalona reaktorem rakiety desantowej. W białawe niebo wznosiły się z wolna gęste kłęby jasnego dymu. Za dymem majaczyła rakieta — ciemne jajko na trzech rozstawionych podpórkach. Wokół rakiety czerniał szeroki, wypalony krąg.

— To nic strasznego — powiedział Lu — trawa szybko zgaśnie. Tu jest bardzo wilgotno. Chodźcie, to wam pokażę wasze gospodarstwo.

Wziął Popowa pod rękę i powiódł go obok helikoptera na drugą stronę wzgórza. Pozostali ruszyli ich śladem. Lu obejrzał się kilka razy, z uśmiechem machając ku nim ręką.

Popow burknął ze złością:


— Zawsze jest nieprzyjemnie, gdy człowiek tak nabałagani przy lądowaniu.

— Trawa szybko zgaśnie — powtórzył Lu.

Słyszał, jak idący za nim Fokin troszczy się pieczołowicie o archeologa: „Ostrożnie, Taniu, tu, zdaje się, jest kępa”… — „Utrapienie ty moje — odpowiadała inżynier archeolog. — Sam patrz lepiej pod nogi”.

— Oto wasze gospodarstwo — oznajmił Lu.

Bezkresną, zieloną równinę przecinała szeroka, spokojna rzeka. Na zakręcie rzeki błyszczał w słońcu karbowany dach.

— To moje laboratorium — zakomunikował Lu.

Na prawo od laboratorium unosiły się w niebo kłęby czerwonego i czarnego dymu.

— A tam buduje się magazyn — poinformował..

Widać było, jak w dymie miotają się jakieś cienie. Na moment ukazała się wielka, niedołężna maszyna na gąsienicach — robot-matka, wśród dymów od razu coś błysnęło, rozległ się donośny łoskot i jeszcze gęstsze kłęby buchnęły w niebo.

— A tam oto jest miasto — wskazał Lu.

Od bazy do miasta było niewiele więcej niż kilometr. Z pagórka budynki miasta wyglądały jak szare płaskie cegły. Szesnaście szarych, olbrzymich cegieł…

— Istotnie — powiedział Fokin — bardzo oryginalne rozmieszczenie.

Popow w milczeniu skinął głową. To miasto było zupełnie niepodobne do innych. Do momentu Odkrycia planety Leonidy, Tropiciele Śladów — jak nazywano pracowników komisji zajmującej się badaniem śladów działalności innych istot rozumnych w Kosmosie — zetknęli się jedynie z dwoma miastami. Z opustoszałym miastem na Marsie i równie pustym miastem na Władysławie — planecie błękitnej gwiazdy EN-17. Miasta te najwyraźniej budował sam architekt. Były tam cylindryczne, wrzynające się wiele pięter w głąb gmachy ze świecącej substancji krzemoorganicznej, rozmieszczone koncentrycznie.

Miasto na Leonidzie miało zupełnie inny wygląd. Były to po prostu dwa rzędy szarych pudełek z porowatego wapniaka.

Popow w milczeniu skinął głową. To miasto było zupełj nie niepodobne do innych. Do momentu odkrycia pis Leonidy, Tropiciele Siadów — jak nazywano pracowników komisji zajmującej się badaniem śladów działalności nych istot rozumnych w Kosmosie — zetknęli się j «z dwoma miastami. Z opustoszałym miastem na i równie pustym miastem na Władysławie — planecie kitnej gwiazdy EN—17. Miasta te najwyraźniej budował sam architekt. Były tam cylindryczne, wrzynające się wiele pięter w głąb gmachy ze świecącej substancji krzemc organicznej, rozmieszczone koncentrycznie.

Miasto na Leonidzie miało zupełnie inny wygląd. Były po prostu dwa rzędy szarych pudełek z porowatego waf niaka.

— Czy odwiedzał pan miasto po Gorbowskim? — zapytał Popow.

— Nie — a — odpowiedział Lu — ani razu. Właściwie miałem kiedy.

Zresztą nie jestem archeologiem, lecz fizykiem atmosferycznym. No i wreszcie Gorbowski mnie, bym tam nie chodził.

— Bu-buch! — rozległo się z budowy. Gęstymi obłokami rwały się w górę czerwone kłęby dymu. Wśród nic zarysowywały się już gładkie ściany magazynu. Robot-matka wydostawała się z dymu na trawę. Obok niej skakały czarne cybernetyczne roboty-budowniczowie, podobne pielgrzymów. Następnie cybery ustawiły się w szeregu i pobiegły nad rzekę.

— Dokąd to one? — z ciekawością zapytał Fokin.

— Kąpać się — rzekła Tania.

— Wyrównują zaporę — wyjaśnił Lu. — Magazyn już prawie gotów.

Trzeba je zaraz przestroić na inny system, gdyż będą budować hangar i wodociąg.

— Wodociąg! — zapiał z zachwytu Fokin.

— Wolałbym jednak przenieść bazę nieco dalej od miasta — rzekł Popow z wahaniem.

— Tak zarządził Gorbowski — odpowiedział Lu. — Niedobrze jest oddalać się zbytnio od bazy.

— To także racja — przyznał Popow. — Żeby tylko cybery nie uszkodziły miasta.

— Ależ skąd! — obruszył się Lu. — One mi tam nie pójdą.

— Jaka to wspaniale urządzona planeta — przemówił Mboga.

— Tak, to prawda — radośnie potwierdził Lu. — Rzeka, powietrze, zieleń i żadnych komarów, żadnych szkodliwych owadów!

— Uroczy zakątek — powtórzył Mboga.

— A kąpać się można? — zapytała Tania.

Lu popatrzył na rzekę. W jej zielonkawych odmętach trudno się było przejrzeć, ale poza tym była to jednak najpoczciwsza rzeka z najprawdziwszą pod słońcem wodą. Leonida była pierwszą planetą, na której znaleziono powietrze, nadające się do oddychania, i prawdziwą wodę.

— Myślę, że można się kąpać — powiedział Lu. — Wprawdzie ja sam się nie kąpałem, nie miałem czasu.

— Wobec tego będziemy się kąpać codziennie! — ucieszyła się Tania.

— Nie zgadzam się — zaoponował Fokin. — Trzy razy dziennie!

Właściwie to kąpiel będzie chyba naszym głównym zajęciem…

— No, dobrze — przerwał mu Popow. — A tam co? — zapytał, patrząc na pasmo płaskich wzgórz na horyzoncie.

— Nie wiem — wzruszył ramionami Lu. — Tam jeszcze nikt nie był.

Walkenstein nagle zachorował i Gorbowski musiał go zabrać. Zdążył tylko wyładować dla mnie sprzęt i odleciał.

Przez pewien czas wszyscy stali w milczeniu i patrzyli na wzgórza, rozciągające się na horyzoncie. Pierwszy odezwał się Popow:

— Za jakieś trzy dni sam polecę wzdłuż rzeki w obie strony.

— Jeśli są jeszcze jakiekolwiek ślady — zauważył Fokin — to niewątpliwie należy ich szukać właśnie przy rzece.

— Na pewno — grzecznie zgodził się Lu. — A teraz chodźmy do mnie.

Popow obejrzał się na helikopter.

— Nic mu nie będzie, niech zostanie tutaj — powiedział Lu. — Hipopotamy nie wchodzą na wzgórza.

— Oo — zdziwił się Mboga. — Hipopotamy?

— To tylko ja je tak nazywam. Z daleka są nawet podobne do hipopotamów, ale z bliska ich nie widziałem.

Zaczęli wreszcie schodzić ze wzgórza.

— Po tamtej stronie trawa jest bardzo wysoka, widziałem tylko ich grzbiety — ciągnął Lu.

Mboga szedł obok niego miękkim, posuwistym krokiem, rozsuwając falującą trawę.

— Poza tym są tu też ptaki — wyjaśniał gospodarz swym gościom. — To istne olbrzymy i w dodatku latają nieraz bardzo nisko. Jeden ptak o mało co nie przewrócił mi lokatora.

Popow, nie zwalniając kroku, popatrzył w niebo, zakrywając oczy od słońca.

— Przy okazji — powiedział — muszę posłać radiogram na „Słonecznik”. Czy można będzie skorzystać z waszej radiostacji?

— Ile dusza zapragnie — odpowiedział Lu.

— Wie pan, Percey Dixon chciał ustrzelić jednego. Mówię o ptakach.

Ale Gorbowski nie pozwolił.

— Dlaczego? — zapytał Mboga.

— Nie wiem, nie mam pojęcia. Ale był strasznie rozgniewany i — nie uwierzycie chyba — chciał odebrać nam wszystkim broń.


— Nam nawet zabrał — powiedział Popow. — To był wielki skandal na Radzie. Według mnie, wyszło bardzo nieładnie — Gorbowski wprost przytłoczył nas wszystkich swoim autorytetem.

— Prócz Tory Myśliwego — wtrąciła Tania.

— No cóż, ja broń wziąłem — przytaknął Mboga.

— Ale ja rozumiem Leonida Andriejewicza. Tu jakoś wcale nie chce się strzelać.

— A mimo wszystko Gorbowski to dziwak! — wybuchnął Fokin.

— Każdy ma swoje dziwactwa — powiedział Lu powściągliwie. — Moim zdaniem, to wspaniały człowiek.

Podeszli wreszcie do obszernej kopuły laboratorium z niskimi, okrągłymi drzwiczkami. Nad kopułą obracały się w różne strony trzy kratownicowe dyski lokatorów.

— Tu oto można rozbić wasze namioty — zaproponował Lu. — A jeśli trzeba, to dam rozkaz cyberom, by wybudowały wam coś bardziej trwałego.

Popow spojrzał na kopułę, popatrzył na kłęby czerwonego i czarnego dymu za laboratorium, następnie obejrzał się na szare dachy miasta i rzekł z poczuciem winy:

— Wie pan, Lu? Boję się, że będziemy tu panu przeszkadzać. I do miasta taki kawał. Już lepiej urządzimy się jakoś w mieście, co?

— I zresztą tu jakoś pachnie spalenizną — dodała Tania — a ja do tego boję się cyberów…

— Ja również nie znoszę cyberów — solidarnie dołączył się Fokin.

Lu z urazą wzruszył ramionami.

— Jak chcecie — powiedział. — Według mnie, tu jest bardzo dobrze.

— Gdy tylko rozbijemy obóz — rzekła Tania — ściągniemy pana z pewnością. Sam pan zobaczy, jak u nas będzie świetnie. A od miasta do bazy jest przecież bliziutko!

— No cóż — powiedział Lu. — Czemu by nie…? Ale na razie proszę do mnie…

Archeolodzy, schyliwszy się uprzednio, skierowali swe kroki ku niskim drzwiczkom. Mboga szedł ostatni, nie chyląc czoła przed niczym.

Lu stanął na progu i rozejrzał się. Gdy zobaczył zdeptaną ziemię, pożółkłą, zmiętą trawę, ponure stosy stopionego żelastwa, to nagle uświadomił sobie, że tu rzeczywiście pachnie spalenizną.


II

<p>II</p>

W mieście była tylko jedna jedyna ulica, bardzo szeroka, porosła gęstą trawą. Ciągnęła się prawie dokładnie wzdłuż południka i kończyła niedaleko rzeki. Popow postanowił rozbić obóz w centrum miasta. Pracę zaczęli o trzeciej po południu według czasu miejscowego (doba na Leonidzie miała nieco ponad 27 godzin).

Upał jakby się wzmógł. Wiatru nie było, nad szarymi prostopadłościanami budynków drżało rozpalone powietrze i tylko w południowej części miasta, bliżej rzeki, było nieco przewiewnie. Pachniało — jak mówił Fokin — sianem i „troszeczkę chlorellową* plantacją”.

Popow zabrał ze sobą Mbogę a także Lu, który zaproponował mu swą pomoc. Wsiedli w helikopter i poszybowali ku rakiecie, aby przywieźć z niej aparaturę i produkty, Tatjana zaś i Fokin zajęli się pomiarami miasta.

Sprzętu było niewiele i Popow przewiózł go w dwóch partiach. Kiedy przyleciał po raz pierwszy, Fokin, pomagający przy wyładowywaniu, zakomunikował głosem dającym wiele do myślenia, że wszystkie budynki miasta mają bardzo zbliżone do siebie wymiary, a ich odchylenia od średnich dadzą się doskonale ułożyć w klasyczną krzywą prawdopodobieństwa.

— To bardzo ciekawe — zauważył grzecznie Lu.

— Dowodzi to — kontynuował Fokin — że wszystkie budynki mają to samo przeznaczenie. Pozostaje tylko ustalić — jakie? — dodał po namyśle.

Kiedy helikopter wrócił ponownie, Popow zobaczył, że Tania i Fokin ustawili wysoką żerdź, wznosząc ponad miastem nieoficjalny sztandar Tropicieli Śladów — białe płótno ze stylizowanym emblematem siedmiobocznej nakrętki śruby.

W odległych czasach, prawie półtora stulecia temu, pewien wielki badacz Kosmosu — zacięty przeciwnik studiowania śladów działalności innych istot rozumnych w Kosmosie — oświadczył pochopnie, że za niezbite świadectwo tego rodzaju działalności gotów jest uznać wyłącznie koło na osi, graficzne przedstawienie twierdzenia Pitagorasa, wykute w skale, i siedmioboczną śrubkę. Tropiciele Śladów przyjęli wyzwanie i ozdobili swój sztandar emblematem śrubki.

Popow z zadowoleniem zasalutował sztandarowi. Wiele spalono paliwa, wiele przebyto parseków* od narodzin tego sztandaru. Po raz pierwszy wzniesiono go nad kolistymi ulicami opuszczonego miasta na Marsie.


Wtedy jeszcze krążyły fantastyczne hipotezy, że zarówno miasto, jak i sputniki Marsa mogą być pochodzenia naturalnego. Wtedy tylko najśmielsi Tropiciele Śladów uważali, że miasto i sputniki są jedynymi śladami marsjańskiej cywilizacji, która znikła w tak tajemniczy sposób. I wiele jeszcze musiano przebyć parseków, wiele ziemi przekopano, zanim zatriumfowała jedynie słuszna hipoteza: opustoszałe miasta i porzucone sputniki zostały zbudowane przez przybyszy z odległego i nieznanego systemu planetarnego. Ale co z tym miastem na Leonidzie…

Popow wyrzucił z kabiny helikoptera ostatni tobół, zeskoczył w trawę i z rozmachem zatrzasnął drzwiczki. Lu podszedł do niego, rozwijając podwinięte rękawy, i powiedział:

— Pozwólcie, że was teraz pożegnam, archeologu Popow. Za dwadzieścia minut mam przeprowadzić sondowanie.

— Oczywiście — odparł Popow. — Nie ma o czym mówić. Serdecznie dziękuję, Lu. Proszę przyjść do nas na kolację. Lu spojrzał na zegarek i powiedział:

— Dziękuję, ale nie wiem jeszcze, czy przyjdę. Mboga, oparłszy strzelbę o ścianę najbliższego budynku, nadmuchiwał namiot na samym środku ulicy. Rzucił okiem za oddalającym się Lu, a później przeniósł wzrok na Popowa, rozciągając w uśmiechu swe szare wargi na drobnej pomarszczonej twarzy.

— Wiesz, Anatolu! — powiedział. — To rzeczywiście znakomicie urządzona planeta. Chodzi się tu bez broni, rozstawia namioty po prostu w trawie… I do tego jeszcze spójrz…

Skinął w stronę Fokina i Tani. Obydwoje, wydeptawszy wokół siebie trawę, guzdrali się w cieniu budynku, urządzając swe podręczne laboratorium. Tania była w jedwabnej bluzce bez rękawów i w krótkich spodenkach. Jej ciężkie trzewiki błyszczały na dachu budynku ponad głową swej właścicielki, a kombinezon poniewierał się obok, porzucony na tłumokach. Fokin zaś w spodenkach gimnastycznych z wściekłością ściągał przez głowę mokrą od potu bluzę.

— Utrapienie ty moje — mówiła Tania. — Gdzieś ty podłączył akumulatory?

— Zaraz, zaraz, Tanieczko — niewyraźnie odpowiadał Fokin.

— O tak, doktorze Mboga — zgadzał się Popow. — Na szczęście, to nie Pandora.

Wyciągnął z tłumoka drugi namiot i zaczął dopasowywać do niego pompę odśrodkową. „Tak, to nie Pandora” — pomyślał i przypomniał sobie, jak na Pandorze przedzierali się przez ponurą dżunglę w ciężkich skafandrach najwyższej mocy, ściskając w rękach masywny dezintegrator w każdej chwili gotowy do strzału. Pod nogami chlupotało i za każdym krokiem w różne strony rzucały się wielonogie obrzydliwe stwory, a nad głowami, poprzez plątaninę lepkich gałęzi, mrocznie migotały krwawym blaskiem dwa bliskie słońca. Ba, czyż to jedynie Pandora była tak niegościnna?! Na wszystkich planetach z atmosferą Tropiciele Śladów i Desantowcy poruszali się z wielką ostrożnością, pędzili przed sobą całe kolumny robotów-zwiadowców, ruchome cybernetyczne mikrobiolaboratoria, toksynoanalizatory, skondensowane obłoki uniwersalnych kontrawirusów. Bezzwłocznie po wylądowaniu kapitan był obowiązany wypalić termitem strefę bezpieczeństwa i za największe przestępstwo uważano powrót na statek bez profilaktycznej dezynfekcji i dezynsekcji, które przeprowadzano w sposób niezwykle dokładny.

Niewidoczne potworki, straszniejsze od dżumy i trądu, czekały na nieostrożnych. Tak było zaledwie dziesięć lat temu.

Tak mogłoby być i teraz, na tak cudownym tworze, jakim jest planeta Leonida. Przecież ona także obfituje w mikrofaunę, i to bardzo bogatą. Ale dziesięć lat temu maleńki dr Mboga odnalazł na strasznej Pandorze „bakterię życia”, a profesor Karpienko odkrył na Ziemi bioblokadę. Jeden zastrzyk na dobę lub nawet na tydzień i możesz gwizdać na wszystkie choroby wszechświata.

Popow wytarł spoconą twarz i zaczął rozpinać kurtkę. Kiedy słońce chyliło się już ku zachodowi i białawe niebo na wschodzie zaczęło przybierać odcień ciemnoliliowy, wszyscy zasiedli do kolacji. Obóz był gotów. W poprzek ulicy stały trzy namioty, tobołki i skrzynki ze sprzętem zostały starannie złożone wzdłuż ściany jednego z budynków. Fokin, wzdychając, przygotował kolację. Wszyscy byli porządnie głodni i dlatego nie czekali na Lu. Z obozu widać było zresztą, że Lu siedzi na dachu swego laboratorium i coś majstruje przy antenach.

— Zostawimy mu jego porcję — powiedziała Tania.

— Nie martw się — odrzekł Fokin, jedząc gotowaną cielęcinę. — Przegłodzi się, to przyjdzie.

— W niezbyt szczęśliwym miejscu ustawiłeś helikopter, Tolu — stwierdziła nagle Tatjana. — Cały widok na rzekę nam zasłoniłeś.

Wszyscy popatrzyli na helikopter. Rzeczywiście rzeki nie było widać.

— Za to z dachu widać ją doskonale — z niezmąconym spokojem odparł Popow.

— Ależ nie — zaprotestował Fokin, siedzący do rzeki plecami. — Nie można dojrzeć żadnego obiektu, który by cieszył nasze oko.


— Jak to żadnego? — z zimną krwią zapytał znów Popow. — A cielęcina?

Położył się raptem na plecach i zaczął patrzeć w niebo.

— Oto, o czym ja myślę — przemówił Fokin, wycierając serwetką wąsy. — Jak właściwie będziemy przedostawać się do wnętrza tych trumien? — wyjęczał, dotykając palcem najbliższego gmachu. — Będziemy kopać czy ciąć ścianę?

— Kiedy to żaden problem — odezwał się Popow ospale. — Ciekawe tylko, jak się tam dostawali właściciele tych domów. Czy też cięli ściany?

Fokin popatrzył w zadumie na Popowa i rzekł:

— A co ty właściwie wiesz o tych właścicielach? Może wcale nie zamierzali tam wchodzić?

— Aha — podchwyciła Tania. — Nowy system architektury. Człowiek siadał sobie na trawkę, wznosił dokoła siebie ściany i sufit i…

— I odchodził — zakończył Mboga.

— A może to rzeczywiście grobowce? — wyzywająco rzekł Fokin.

Przez pewien czas wszyscy zastanawiali się nad tym przypuszczeniem.

— Tatjano, a co z analizami? — zapytał Popow.

— Wapień — odpowiedziała Tania. — Kwasowęglowy wapień.

Oczywiście z różnymi naleciałościami, zwłaszcza w budynkach położonych najbliżej rzeki. Ale czy wy w ogóle wiecie, do czego to wszystko podobne? Do raf koralowych. I wygląda mi na to, że cały budynek wykonano z jednego kawałka…

— Monolit pochodzenia naturalnego — przemówił Popow.

— No i masz ci los! Znów — „naturalnego”! — rozzłościł się Fokin. — Charakterystyczna prawidłowość: wystarczy odkryć nowe ślady i natychmiast znajdą się towarzysze, którzy oświadczą, że są to formacje pochodzenia naturalnego.

— Kiedy to zupełnie logiczne przypuszczenie…

— Przecież jutro złożymy intrawizor i zobaczymy, kto ma rację — powiedziała Tania. — Najważniejsze, że ten wapień nie ma nic wspólnego z bursztynem, z którego zostało zbudowane marsjańskie miasto. No i miasto na Władysławie.

— To znaczy, że jeszcze ktoś się włóczy po planetach — zakonkludował Popow.

— Dobrze by było, gdyby oni tym razem zostawili nam coś bardziej konkretnego.

— Żeby tak znaleźć bibliotekę — rozmarzył się Fokin. — No i jakieś maszyny!


Zapanowało milczenie. Mboga wyjął krótką fajeczkę i począł ją nabijać.

Przykucnąwszy patrzył w zadumie na liliowe niebo ponad namiotami. Na jego maleńkiej twarzy, odcinającej się od białej chustki, malował się wyraz błogiego spokoju i pełnego zadowolenia.

— Jak cicho — szepnęła Tania.

Bum! Bach! Trach! — rozległo się od strony bazy.

— A niech to diabli — burknął Fokin. — A to po co?

Mboga wypuścił krąg dymu i westchnął:

— Rozumiem was, Boria. Ja sam po raz pierwszy w życiu nie doznaję radości, słuchając, jak nasze maszyny pracują na obcej planecie.

— W tym właśnie sęk, że ta jakoś wcale nie jest obca — powiedziała Tania.

Wielki czarny żuk przyleciał nie wiadomo skąd, brzęcząc ciężko, i zatoczywszy dwa kręgi nad Tropicielami, odleciał z powrotem.

— Cudownie — orzekła Tania. — Prawda, jaki błogi nastrój?

Fokin zasapał z cicha, wtuliwszy głowę w zgięcie łokcia. Tania podniosła się i odeszła od namiotu. Popow także wstał i przeciągnął się z rozkoszą. Taka niezmącona cisza panowała wokół, że zmieszał się niesłychanie, gdy Mboga zerwał się nagle na równe nogi, jakby podrzucony sprężyną, po czym zamarł w bezruchu, zwróciwszy twarz ku rzece. Popow oczywiście także odwrócił się ku błyszczącej wstędze.

Jakieś olbrzymie czarne cielsko toczyło się ku obozowi od strony rzeki.

Helikopter częściowo je zasłaniał, ale widać było, jak się kołysze w biegu i jak zachodzące słońce błyszczy na jego wilgotnych, lśniących bokach, rozdętych niczym brzuch hipopotama. Ta góra mięsa poruszała się dość szybko, torując sobie drogę w trawie i Popow z przerażeniem zobaczył, jak helikopter zachybotał się, a następnie zaczął powoli przechylać się na bok. Między ścianą budynku a dnem helikoptera przecisnęło się niskie masywne czoło z dwiema pokaźnymi wypukłościami. Popow ujrzał dwa maleńkie tępe ślepia, skierowane — jak mu się zdawało — prosto na niego.

— Ostrożniej! — ryknął na całe gardło, nie zdając sobie sprawy z tego, co mówi.

Helikopter runął na ziemię i zarył się w trawę…

Potwór w dalszym ciągu zbliżał się do obozu. Miał on co najmniej trzy metry wysokości, jego płaskie boki miarowo wznosiły się, to znów opadały i rozlegało się rytmiczne donośne sapanie.

Popow usłyszał, jak za jego plecami Mboga szczęknął zamkiem karabinka. Wówczas dopiero ocknął się, rejterując do namiotów. Lecz wyprzedził go Fokin, który zdumiewającym cwałem przemknął obok niego na czworakach. Potwór był już o jakieś dwadzieścia kroków.

— Zdążycie zwinąć obóz? — rzucił Mboga.

— Nie — odparł Popow.

— Będę strzelał’

— Zaczekajcie — rzekł Popow, po czym ruszył naprzód, machnął ręką i krzyknął: — Stój!

Na chwilę góra żywego mięsa stanęła jak wryta. Najeżone guzami czoło uniosło się nagle i wszyscy zobaczyli otwierającą swe podwoje potężną paszczę nie mniejszą od kabiny helikoptera, wypełnioną po brzegi zieloną trawiastą masą.

— Tola! — krzyknęła Tania. — Wracaj natychmiast! Potwór wydał z siebie przeciągły chrapliwy dźwięk i ruszył naprzód jeszcze szybciej.

— Stój! — zawołał znowu Popow, ale już bez większego entuzjazmu.

— Widocznie jest trawożerny — powiedział i zaczął z wolna wycofywać się w stronę namiotów.

Obejrzał się jeszcze. Mboga czekał z karabinkiem przy ramieniu i Tania już zatykała uszy. Obok Tani, z tobołem na plecach i trójnogiem w ręku, stał Fokin, nastroszywszy wąsy.

— Czy będzie się dziś do niego strzelać, czy nie? — ryknął pełnym napięcia głosem. — Uciekać z intrawizorem, czy…

Du-dut! Półautomatyczny sztucer myśliwski Mbogi miał kaliber 16,3

mm i siła uderzenia kuli z odległości dwudziestu kroków równała się ośmiu tonom. Uderzenie wypadło akurat w sam środek czoła między dwoma guzami. Potwór z rozmachem przysiadł na zadzie.

Du-dut! Drugie uderzenie powaliło potwora na grzbiet. Krótkie, tłuste nogi konwulsyjnie zadrgały w powietrzu. Chchaa-aa… rozległo się z gęstej trawy. Wzdęło się i opadło czarne brzuszysko i wszystko ścichło.

Mboga opuścił karabin.

— Chodźmy obejrzeć — powiedział.

Potwór nie ustępował wcale swymi rozmiarami dorosłemu afrykańskiemu słoniowi, ale przypominał raczej gigantycznego hipopotama.

— Krew czerwona — zauważył Fokin.

— A to co takiego?

Potwór leżał na boku a wzdłuż jego brzucha ciągnęły się trzy rzędy miękkich wyrostków wielkości pięści. Z wyrostków sączyła się lśniąca, gęsta ciecz. Nagle Mboga głośno wciągnął nosem powietrze, wziął na koniuszek palca kroplę płynu i spróbował językiem.


— Fu! — wstrząsnął się Fokin.

Na wszystkich twarzach odmalował się ten sam wyraz.

— Miód — przemówił wreszcie Mboga.

— Co takiego?! — zdziwił się Popow.

Zawahał się przez chwilę i w końcu sam wyciągnął palec. Tania i Fokin ze wstrętem śledzili jego ruchy. — Prawdziwy miód! — oświadczył. — Lipowy miód!

— Doktor Dixon mówił, że w tej trawie jest dużo sacharydów — zauważył Mboga.

— Miodonośne monstrum — przemówił Fokin. — Szkoda, że my go tak…

— Co za „my” — obruszyła się Tania. — Utrapienie ty moje, weź się wreszcie za intrawizor.

— No dobrze — powiedział Popow. — Ale co dalej robić? Taki upał, a do tego jeszcze tyle ścierwa przy obozie…

— To już moja sprawa — stwierdził Mboga. — Odciągnijcie namioty ze dwadzieścia kroków wzdłuż ulicy, a ja zrobię wszystkie pomiary, popatrzę coś niecoś i zniszczę go.

— Jak? — zapytała Tania.

— Dezintegratorem. Przecież go mam. A ty, Taniu, lepiej stąd zmykaj.

Zaraz wezmę się do bardzo nieapetycznej pracy.

Rozległ się nagle tupot nóg i zza namiotów wybiegł Lu z wielkim automatycznym pistoletem.

— Co się stało? — zawołał, chwytając łapczywie powietrze.

— Zabiliśmy jednego z waszych hipopotamów — powiedział Fokin z przesadną powagą.

Lu szybko objął wszystkich wzrokiem i od razu uspokoił się.

— Czy to zwierzę na was napadło? — spytał, wkładając pistolet za pas.

— Właściwie to nie — odrzekł Popow zmieszany. — Według mnie, to ono po prostu spacerowało, ale trzeba je było jakoś zatrzymać.

Lu popatrzył na przewrócony helikopter i skinął głową.

— A czy on jest jadalny? — krzyknął Fokin z namiotu.

— Zdaje się, że ktoś go już próbował jeść — odparł Mboga z niezmąconym spokojem.

Popow i Lu podeszli do niego. Mboga obmacywał palcami proste, szerokie i głębokie blizny na grzbiecie zwierzęcia.

— To jakieś potężne kły przeorały mu polędwicę — powiedział Mboga.

— I ostre jak noże. Wygląda na to, że ktoś ścinał z niego za jednym zamachem kawały mięsa, ważące po dwa, trzy kilogramy.


— To okropne! — z nieukrywaną trwogą krzyknął Lu.

Dziwny przeciągły krzyk rozległ się wysoko nad ziemią.

— Oto one! — powiedział Lu.

Na miasto sfrunęły gwałtownie wielkie jasnoszare ptaki, podobne do orłów. Lecąc gęsiego spadały kolejno z niebywałej wysokości i dopiero tuż nad samymi głowami ludzi rozpościerały szeroko swe miękkie skrzydła, by tak samo gwałtownie wzbić się w górę, owionąwszy wszystkich falami ciepłego powietrza. Były to olbrzymie ptaki, potężniejsze od ziemskich kondorów i nawet od latających smoków Pandory.

— Drapieżcy! — gorączkował się Lu. Chciał już wyciągnąć zza pasa pistolet, gdy Mboga schwycił go mocno za rękę.

Ptaki przelatywały nad miastem, uchodząc na zachód. Kiedy w liliowym wieczornym niebie rozpłynęły się kontury ostatniego ptaka, rozległ się ten sam trwożny przeciągły krzyk.

— Niewiele już brakowało, żebym wystrzelił — odetchnął z ulgą Lu.

— Ja wiem — powiedział Mboga. — Ale mnie się wydało… — urwał nagle.

— Właśnie — powiedział Popow. — Mnie się też wydało…


III

<p>III</p>

Po pewnym namyśle Popow polecił nie tylko odsunąć namioty o dwadzieścia kroków, lecz przenieść je przede wszystkim na płaski dach jednego z budynków. Budynki były niskie — miały zaledwie metr osiemdziesiąt i wchodzić na nie było łatwo. Na dach sąsiedniego domu Tania i Fokin wciągali toboły z najcenniejszymi przyrządami. Zajęto się także helikopterem, który — jak się wyjaśniło — wyszedł bez szwanku.

Popow wystartował na nim i z pedantyczną dokładnością osiadł na dachu trzeciego domostwa.

Mboga prześlęczał całą noc przy świetle reflektorów nad padłem potwora. O świcie cała ulica rozbrzmiewała przenikliwym syczeniem, nad miastem wzleciał w górę wielki obłok białej pary, po czym rozgorzała na mgnienie oka pomarańczowa łuna. Fokin, który nigdy przedtem nie widział, jak działa organiczny dezintegrator, w samych spodenkach wyskoczył z namiotu, ale zobaczył tylko Mbogę, zabierającego bez pośpiechu reflektory, i wielki stos drobniutkiego szarego proszku na sczerniałej trawie. Z miodonośnego monstrum pozostał tylko doskonale spreparowany, oblany przejrzystą masą plastyczną potworny łeb, przeznaczony dla Muzeum Kosmozoologii w Kapsztadzie.

Fokin, życząc Mbodze miłego poranku, miał już wrócić do namiotu, by sobie jeszcze pospać, gdy spotkał się oko w oko z Popowem.

— A dokąd kto? — zainteresował się Popow.

— Przecież muszę się ubrać — z godnością odrzekł Fokin.

Ranek był świeży i jasny, tylko na południu na liliowym niebie znieruchomiały białe rozwichrzone chmury. Popow zeskoczył na trawę i poszedł przygotować śniadanie. Chciał zrobić jajecznicę, ale wkrótce zorientował się, że nie może nigdzie znaleźć masła.

— Borys! — zawołał. — Gdzie masło?

Fokin stał na dachu w dziwnej pozie: zajmował się gimnastyką według własnego systemu.

— Nie mam pojęcia — odparł stanowczo.

— Przecież byłeś wczoraj dyżurnym.

— Zaraz, zaraz… no, tak. To znaczy, że masło jest tam, gdzie było wczoraj.

— A gdzie ono było wczoraj? — zapytał grzecznie Popow, z trudem panując nad sobą.

Fokin z pomrukiem niezadowolenia wyciągnął głowę spod prawego kolana.

— Skąd mam wiedzieć? — burknął. — My przecież poprzestawialiśmy potem wszystkie skrzynki.

Popow, wysławszy go do wszystkich diabłów, zaczął cierpliwie obszukiwać skrzynkę po skrzynce. Masła jednak nie było. Wtedy podszedł do budynku i — chwyciwszy Fokina za nogę — ściągnął na dół.

— Gdzie masło? — wrzasnął.

Fokin otwierał już usta, gdy nagle zza rogu wyszła Tania w bluzeczce bez rękawów i w krótkich spodenkach. Włosy miała mokre.

— Dzień dobry, chłopcy — powiedziała.

— Dzień dobry, Taniu — odezwał się Fokin wesoło. — Czyś nie widziała przypadkiem skrzynki z masłem?

— Gdzieś ty była? — warknął wściekle Popow.

— Kąpałam się — odpowiedziała Tania.

— A niech to diabli! Kto ci pozwolił?

Tania odpięła od paska i rzuciła na skrzynki duży elektryczny nóż w pochwie z masy plastycznej.

— Toleczku — zaszczebiotała — tam nie ma żadnych krokodyli.

Wyborna woda z trawiastym dnem.

— Czy nie widziałaś masła? — zapytał Popow.

— Masła nie zauważyłam, ale kto za to widział moje trzewiki?

— Ja widziałem — rzekł Fokin. — Są na tamtym dachu.

— Kiedy na tamtym dachu właśnie ich nie ma.

Wszyscy troje odwrócili się i popatrzyli na dach. Trzewików rzeczywiście nie było. Wówczas Popow przeniósł wzrok na doktora Mbogę. Doktor Mboga leżał w cieniu, rozciągnięty na trawie, i mocno spał, podłożywszy pod policzek maleńką piąstkę.

— No, coś ty — obruszyła się Tatjana. — Po cóż mu moje trzewiki?

— Albo masło — dodał Fokin.

— Może mu to przeszkadzało — warknął Popow. — No trudno, postaram się jakoś spitrasić coś bez masła.

— I bez trzewików.

— Dobrze już, dobrze — powiedział Popow. — Idź i zajmij się intrawizorem. I ty, Taniu, także. Postarajcie się go jak najszybciej złożyć.

W porze śniadania przyszedł Lu. Przed sobą pędził wielką czarną maszynę na sześciu hemomechanicznych nogach. Za maszyną pozostawała w trawie szeroka przesieka, znacząca swój ślad od samej bazy. Lu wdrapał się na dach i usiadł przy stole, a maszyna znieruchomiała pośrodku ulicy.


— Słuchajcie uważnie, fizyku Lu — zaczął Popow. — Czy u was w bazie nic nie ginęło?

— Jak mam to rozumieć? — zapytał Lu.

— No… zostawiacie cokolwiek na noc na dworze, a rano nie możecie znaleźć?

— Chyba nie — odparł Lu, wzruszywszy ramionami. — Najwyżej giną czasem jakieś drobiazgi, wszelkiego rodzaju odpadki… kawałki drutu, skrawki plastolitu. Ale myślę, że ten cały szmelc zabierały moje cybery.

To bardzo oszczędni towarzysze, oni wszystko potrafią wykorzystać.

— A czy mogą im się na coś przydać moje trzewiki? — zapytała Tania z głupia frant.

Lu roześmiał się.

— Nie sądzę — odparł. — Chyba nie.

— A czy mogą zużyć na coś skrzynkę śmietankowego masła? — atakował Fokin.

Lu przestał się śmiać.

— Zginęło wam masło? — zapytał.

— I trzewiki — dodała Tania.

— Ależ nie — powiedział Lu. — Cybery do miasta nie chodzą.

Na dach zręcznie jak jaszczurka wdrapał się Mboga.

— Dzień dobry! — zawołał. — Przepraszam za spóźnienie.

Tania nalała mu kawy. Śniadanie Mbogi składało się zawsze z jednej tylko filiżanki kawy.

— A więc jesteśmy okradzeni? — zapytał z uśmiechem.

— To naprawdę nie wy, doktorze? — zdziwił się Fokin.

— Możecie mi chyba wierzyć — odrzekł Mboga. — Ale nocą ponad miastem dwukrotnie przelatywały wczorajsze ptaki…

— Taakie buty… — irytował się Fokin. — Ja gdzieś czytałem…

— No, a skrzynka z masłem? — niecierpliwie przerwał Popow.

Nikt nie odpowiedział. Mboga pił kawę w głębokiej zadumie.

— Przez dwa miesiące nic mi nie zginęło — odezwał się Lu. — Wprawdzie wszystko trzymam w kopule. Zresztą mam te swoje cybery.

Stale tylko dym i łoskot. Któż by podszedł?!

— No dobrze — powiedział Fokin, wstając. — Chodźmy do pracy, Taniu. Zapomnij o trzewikach.

Gdy odeszli, Popow wziął się do zbierania naczyń.

— Od dzisiejszego wieczoru — oznajmił Lu — rozstawię wokół was warty.

— Proszę bardzo — powiedział Mboga w zadumie. — Ale ja bym, Tolu, wolał z początku sam. Teraz się prześpię, a w nocy urządzę niewielką zasadzkę.

— Dobrze, doktorze Mboga — niechętnie zgodził się Popow.

— Ja także, za pozwoleniem, chętnie wtedy przyjdę — zgłosił się Lu.

— Przyjdźcie… ale, proszę, bez cyberów.

Z sąsiedniego dachu rozległ się okrzyk oburzenia.

— Utrapienie ty moje, przecież prosiłam ciebie, abyś rozłożył toboły w kolejności montażu!

— A co ja zrobiłem? Przecież rozłożyłem!

— To się u ciebie nazywa „w kolejności montażu”? Rejestr „E-7”, „A-

2”, „W-16”… znowu „E”!.

— Taniuśka! Słowo honoru! Towarzysze! — wrzasnął na całą ulicę śmiertelnie obrażony Fokin. — Kto poprzewracał toboły?

— No i masz babo placek! — krzyknęła Tania. — A tłumoka „E-9” nie ma wcale!

Mboga cichutko dodał od siebie:

— A nam, panienko, zginęło prześcieradło.

— Co takiego? — spytał Popow, blednąc ze złości. — Szukajcie porządnie! — krzyknął i zeskoczywszy z dachu pobiegł do Fokina i Tani.

Mboga odprowadził go oczyma i skierował wzrok na południe, za rzekę.

Słychać było, jak Popow na sąsiednim dachu powiedział:

— Co właściwie zginęło?

— „WCG” — odpowiedziała Tania.

— No to cożeście się tak rozgdakali? Złożycie nowy.

— Łatwo powiedzieć. To nam zajmie dwa dni — rzuciła gniewnie Tania.

— A więc co proponujesz?

— Trzeba będzie ciąć ścianę — rzekł Fokin. Na dachu zapanowało milczenie.

— Spójrzcie, fizyku Lu — powiedział nagle Mboga, który patrzył za rzekę, zasłaniając oczy przed słońcem.

Lu odwrócił się. Zielona równina za rzeką cała była usiana czarnymi punktami. Te ciemne plamy — to grzbiety „hipopotamów”, a było ich zatrzęsienie. Lu nigdy by nie przyszło do głowy, że za rzeką może być tak dużo tych zwierząt. Czarne punkciki powoli przesuwały się na południe.

— Ewakuacja — uśmiechnął się smutno Mboga. — Uciekają jak najdalej od miasta, za wzgórza.


IV

<p>IV</p>

Popow postanowił nocować pod gołym niebem. Wyniósł z namiotu swą pościel i wyciągnął się na dachu, splótłszy ręce na karku. Niebo było ciemnoniebieskie, zza horyzontu na wschodzie wypełzał z wolna wielki zielono-pomarańczowy dysk z niewyraźnymi konturami; był to księżyc Leonidy — Palmira. Od strony ciemnej równiny za rzeką niosły się stłumione, przeciągłe okrzyki. To chyba tak dziwnie zawodziły ptaki. Nad bazą co chwila ukazywały się krótkie błyski i coś niezbyt głośno zgrzytało i trzeszczało. „Trzeba wznieść ogrodzenie — myślał Popow. — Otoczyć miasto drutem i puścić przezeń prąd, oczywiście — nie za silny. Zresztą, jeśli to są ptaki, to parkan nic nie pomoże. A to najprawdopodobniej ptaki. Cóż to dla takiego olbrzyma ściągnąć tobołek? Z pewnością i z człowiekiem z łatwością by sobie poradził. Przecież był już wypadek, kiedy na Pandorze skrzydlaty smok porwał człowieka w skafandrze najwyższej mocy; a taki skafander — nie piórko: półtora cetnara jak obszył. U nas też może dojść do tego… Z początku trzewiki, potem węzełek, a na czym się skończy?…

I na cały oddział, dzięki Gorbowskiemu, przypada jeden jedyny karabin.

Oczywiście, trzeba było strzelać już wtedy — przynajmniej by się ich trochę od nas odstraszyło… Dlaczego właściwie doktor nie strzelał? Bo mu się coś «wydało». Ale ja sam bym też nie wystrzelił, gdyż mnie się także coś «zdawało»… Lecz co ja w nich właściwie takiego widziałem?

— Popow mocno potarł dłonią pofałdowane od napięcia czoło. — Olbrzymie ptaki, przepiękne ptaki, a jak leciały!.. Jak cichy, lekki i pewny był ich lot… No cóż, nawet myśliwym czasem szkoda zabijać, a ja nie jestem myśliwym”.

Wśród mrugających gwiazd przesunął się z wolna przez zenit jaskrawy biały punkcik. Popow uniósł się na łokciach, ścigając go wzrokiem. Był to „Słonecznik” — półtorakilometrowy desantowy gwiazdolot superdalekiego zasięgu. Krążył teraz dookoła Leonidy w odległości dwóch megametrów od jej powierzchni. Wystarczy wysłać sygnał alarmowy i stamtąd od razu przyjdą z pomocą. Ale czy warto wysyłać taki sygnał?

Przepadła raptem para trzewików, dwa tobołki i coś się tam „majaczyło” dowódcy. Nie ma co mówić, doskonale urządzona planeta!

Biały punkcik zmatowiał i znikł nagle — to „Słonecznik” skrył się w cieniu Leonidy. Popow znów się położył, splótłszy ręce na karku. — „Czy czasem nie za dobrze urządzona? — pomyślał. — Ciepłe, zielone równiny, wonne powietrze, idylliczna rzeczka bez krokodyli… Może to tylko blichtr, tylko parawan, za którym działają jakieś niepojęte siły? Albo wszystko jest znacznie prostsze? Tańka zgubiła gdzieś w trawie trzewiki; Fokin, jak wiadomo, jest fajtłapą i zaginione toboły leżą teraz pod stosem części ekskawatora. Przecież to on biegał dzisiaj cały dzień wśród stosów rzeczy, rozglądając się ukradkiem na wszystkie strony!..” Zdaje się, że Popow się zdrzemnął, a kiedy się przebudził, Palmira wzeszła już wysoko. Z namiotu, gdzie spał Fokin, rozległo się mlaskanie i pochrapywanie, na sąsiednim dachu zaś szeptano:

— …szefostwo nad naszą szkołą objęli chemicy, więc wykombinowaliśmy trzy balony z helem i tego samego wieczoru napełniliśmy sterowiec. Kostek zlazł na ziemię, by odrąbać koniec. Jak tylko oderwała się lina, polecieliśmy, a Kostek pozostał na dole. Pędził za nami i wołał, abyśmy się zatrzymali, następnie mianował mnie kapitanem i zabronił mi lecieć dalej. Ja oczywiście od razu zacząłem sterować na maszt przekaźnikowy. Tam zawisnęliśmy i wisieliśmy tak przez całą noc. I przez całą noc darliśmy się na całe gardło, próbując się dogadać: czy Kostek ma iść do kierownika szkoły, czy nie. Kostek mógł pójść, ale nie chciał, a my chcieliśmy, lecz nie mogliśmy, aż rano zauważono nas z aerobusu i wreszcie zdjęto.

— A ja byłam spokojną dziewczynką. I zawsze bardzo się bałam wszelkich mechanizmów. Wiesz przecież, że do tej pory boję się cyberów.

— Cyberów nie masz się czego bać, Taniusiu. One są łagodne.

— Tak, łagodne… Jak taki złapie za nogę… Sam przyznasz, że te żywe truposze mają w sobie coś niesamowitego. To bardzo nieprzyjemne…

Popow przewrócił się na bok i popatrzył. Tania i Lu siedzieli na sąsiednim dachu, zwiesiwszy nogi. „Rozćwierkali się jak wróble — pomyślał Popow. — A jutro cały dzień będą ziewać”.

— Tatjana — powiedział półgłosem. — Czas już spać.

— Nie chce się jakoś…

—. Ale jednak będziesz musiała!

— A my spacerowaliśmy po brzegu — pochwaliła się Tania. Lu poruszył się zmieszany. — Cudownie jest nad rzeką. Księżyc, ryby pluskają.

Lu zapytał:

— E-e… a gdzie doktor Mboga?

— Doktor Mboga jest przy pracy — odpowiedział Popow.

— A prawda, Lu! — ucieszyła się Tania. — Chodźmy szukać doktora Mbogi!

„Beznadziejna”… — pomyślał Popow i przewrócił się na drugi bok. Na dachu znów zaczęli szeptać. Popow zdecydowanym ruchem podniósł się, zebrał pościel i wrócił do namiotu. W namiocie było bardzo głośno…

Fokin spał na cały regulator… „Och, niedojdo ty, niedojdo — pomyślał Popow lokując się wygodnie. — Taka właśnie noc jest jakby stworzona do zalecania się. A ty zapuściłeś wąsy i myślisz, że na tym koniec!..” Owinął się szczelnie w prześcieradło i momentalnie zasnął.


V

<p>V</p>

Ogłuszający grzmot podrzucił go na posłaniu. W namiocie było ciemno.

Du-dut! Du-dut! — zagrzmiały jeszcze dwa strzały.

— Co za licho! — wrzasnął w ciemności Fokin. — Kto tu?

Rozległ się krótki, zajęczy pisk i triumfujący okrzyk Fokina:

— A tuś mi! Tutaj, do mnie!

Popow zaplątał się w hamaku i w żaden sposób nie mógł się podnieść.

Wtem usłyszał tępe uderzenie, Fokin stęknął głucho i natychmiast coś ciemnego i maleńkiego mignęło i przepadło w jasnym trójkącie wyjścia.

Popow rzucił się w ślad za tym czymś. Fokin także skoczył naprzód i obaj z rozpędem zderzyli się głowami. Popow zgrzytnął zębami i wreszcie wybiegł na zewnątrz.

Palmira jasno świeciła. Przeciwległy dach był pusty. Obejrzawszy się Popow zobaczył, jak Mboga pędzi ulicą, rozchylając zręcznie trawę, a za nim depcząc mu po piętach biegną Lu i Tatjana, potykając się co chwila.

I jeszcze jedną rzecz zauważył Popow: daleko przed Mbogą ktoś ucieka, nurkując w rozkołysanej zieleni. Biegnie znacznie szybciej niż Mboga.

Mboga zatrzymał się, uniósł jedną ręką karabin lufą do góry i wystrzelił jeszcze raz. Dziwny stwór dał w trawie susa w bok i znikł za rogiem ostatniego budynku. A po sekundzie w księżycowym blasku uniósł się stamtąd biały ptak, szeroko i miękko wymachując ogromnymi skrzydłami.

— Strzelajcie! — ryknął Fokin i pomknął wzdłuż ulicy, padając co kilka kroków. Mboga stał nieruchomo, opuściwszy karabin i z zadartą do góry głową śledził wzrokiem oddalającego się ptaka. Ptak, lecąc dostojnie bez najmniejszego szmeru, zatoczył koło ponad miastem i zwiększając stopniowo wysokość oddalił się na południe. Po minucie znikł bez śladu. I wtedy Popow zobaczył, jak zupełnie nisko, nad samą bazą przeleciały jeszcze ptaki — trzy, cztery, pięć — pięć ogromnych białych ptaków wzbiło się w niebo nad miejscem pracy cyberów i po chwili roztopiło się w błękicie.

Popow zszedł z dachu. Martwe sześciany budynków rzucały na trawę gęste czarne cienie. Trawa mieniła się srebrzyście. Coś zabrzęczało pod nogą. Popow schylił się. Wśród zieleni błysnęła łuska naboju. Popow przekroczył bezceremonialnie pokraczny cień helikoptera.

Dały się słyszeć głosy. Mboga, Fokin, Lu i Tania powoli zbliżali się ku niemu z przeciwnej strony.

— Miałem go w rękach! — mówił Fokin wzburzony. — Ale trzasnął

mnie w łeb i wyrwał się. Gdyby mnie wtedy nie stuknął, na pewno bym go nie puścił! Był miękki i ciepły, jak małe dziecko. I nogi…

— My też go prawie mieliśmy w garści — powiedziała Tania — ale zamienił się raptem w ptaka i pofrunął.

— Za kogo mnie masz? — parsknął Fokin. — Zamienił się w ptaka?…

— Rzeczywiście — rzekł Lu. — Skręcił za róg i stamtąd od razu zerwał się ptak.

— No i co? — burknął Fokin. — Tamten wystraszył ptaka, a wy gęby pootwieraliście.

— Zbieg okoliczności — zauważył Mboga.

Popow podszedł do nich i wszyscy się zatrzymali.

— Co tu właściwie zaszło? — zapytał Popow.

— Już go miałem — nie mógł sobie darować Fokin — i nagle jak mnie nie zamaluje!

— To, to już słyszałem — powiedział Popow. — Ale od czego to wszystko się zaczęło?

— Przyczaiłem się między tobołkami — zaczął Mboga. — Wtem zobaczyłem, że ktoś czołga się w trawie na samym środku ulicy. Chciałem schwytać intruza i wyszedłem mu naprzeciw, lecz zauważył mnie i zawrócił. Zorientowałem się, że go nie doścignę, i strzeliłem. Bardzo mi przykro, Anatolu, ale zdaje mi się, że ich spłoszyłem.

Zapanowała cisza. Potem Fokin zapytał ze zdumieniem:

— A czego wam właściwie szkoda, doktorze Mboga? Mboga długo zwlekał z odpowiedzią. Wszyscy czekali.

— Było ich przynajmniej dwóch — przemówił wreszcie. — Jednego wykryłem ja, a drugi był u nas w namiocie. Ale kiedy przebiegałem koło helikoptera… No cóż — zakończył niespodzianie. — Trzeba pójść i zobaczyć. Z pewnością się mylę.

Mboga ruszył do obozu swym cichym krokiem. Pozostali, wymieniwszy między sobą porozumiewawcze spojrzenia, udali się za nim.

Przy budynku, na którym stał helikopter, Mboga zatrzymał się.

— Gdzieś tutaj — powiedział.

Fokin i Tania bezzwłocznie zanurzyli się w czarnym cieniu pod ścianą.

Lu i Popow mierzyli Mboga wyczekującymi spojrzeniami. Mboga jednak milczał.

— Niczego tu nie ma — fuknął gniewnie Fokin.

— Cóż to ja widziałem? Cóż to ja widziałem?… — mamrotał Mboga.

Podekscytowany Fokin wyłonił się spod ściany. Czarny cień śmigieł helikoptera przemknął po jego twarzy.


— Eureka! — krzyknął Mboga. — Dziwny cień!

Rzuciwszy karabin, z rozbiegu wskoczył na ścianę.

— Spójrzcie, z łaski swojej! — powiedział z dachu.

Na dachu za kadłubem śmigłowca, jakby na witrynie sklepowej widniały ustawione pedantycznie przedmioty. Tam była właśnie skrzynka z masłem, tobołek z rejestrem „E-9”, para trzewików, kieszonkowy mikroelektrometr w futerale z masy plastycznej, cztery neutronowe akumulatory i wreszcie czarne okulary.

— A oto i trzewiki — ucieszyła się Tania. — I nawet okulary. Przecież wczoraj wpadły do rzeki…

— Więc to taaak… — powiedział przeciągle Fokin i ostrożnie rozejrzał, się.

Popow jakby się ocknął.

— Fizyku Lu! — przemówił gorączkowo. — Muszę natychmiast połączyć się ze „Słonecznikiem”. Fokin, Taniu, sfotografujcie tę wystawę!

Za pół godziny wracam.

Zeskoczył z dachu i oddalił się pośpiesznie, biegnąc ulicą ku bazie, Lu w milczeniu pośpieszył za nim.

— Co to ma wszystko znaczyć! — zawołał Fokin. Mboga przykucnął, wyciągnął maleńką fajeczkę, bez pośpiechu zapalił ją i powiedział:

— To są ludzie, Boria. Kraść rzeczy potrafią i zwierzęta, ale tylko ludzi stać na to, by zwrócić skradzione.

Fokin cofnął się i usiadł na kole śmigłowca.


VI

<p>VI</p>

Popow wrócił sam, poruszony do żywego, i wysokim metalicznym głosem rozkazał zwijać obóz. Fokin wyrwał się jak Filip z konopi, żądając wyjaśnień. Wtedy Popow tym samym metalicznym głosem zacytował:

— Rozkaz kapitana gwiazdolotu «Słonecznik». W ciągu trzech godzin zwinąć synoptyczną bazę — laboratorium oraz obóz archeologiczny; zdemontować wszystkie cybernetyczne systemy; wszyscy, nie wyłączając atmosferycznego fizyka Lu, mają wrócić na pokład «Słonecznika».

Fokin, zdziwiony wielce, od razu stulił uszy i wziął się do pracy z niezwykłą gorliwością. W ciągu dwóch godzin śmigłowiec zrobił osiem rejsów, a cybertragarze wydeptali od bazy do rakiety szeroką drogę w trawie.

Po bazie pozostały tylko puste zabudowania, wszystkie trzy systemy cybernetyczne robotów-budowniczych zostały zapędzone do pomieszczenia magazynu, gdzie je całkowicie zdeprogramowano.

O szóstej rano według czasu miejscowego, kiedy na wschodzie zapłonęła zielona zorza, zmęczeni ludzie zebrali się wokół rakiety i wtedy właśnie Fokina poniosło na całego.

— No dobrze — zaczął złowieszczym syczącym szeptem. — Ty, Anatolu, wydawałeś nam rozkazy i my je uczciwie wykonywaliśmy. Ale do wszystkich diabłów, muszę się wreszcie dowiedzieć, dlaczego my stąd uciekamy?! — zapiał nagle wysokim falsetem, teatralnym gestem uniósłszy ręce. Wszyscy drgnęli, a Mbodze wypadła z zębów fajeczka. — Jakże to tak?! W ciągu trzech wieków szukać swych Rozumnych Braci i tak haniebnie brać nogi za pas, gdy się ich tylko spotkało? Najlepsze umysły ludzkości…

— Utrapienie ty moje — zgasiła go Tania.

Fokin zamilkł.

— Nic nie rozumiem — jęknął z rozpaczą.

— Czy ty myślisz, Borysie, że my naprawdę godnie reprezentujemy najlepsze umysły ludzkości? — szydził Mboga.

Popow wymamrotał ponuro:

— Czego my tu nie wyrabialiśmy?! Spaliliśmy całe pole, deptaliśmy zasiewy, urządzaliśmy strzelaninę… A w rejonie bazy!.. — machnął ręką z niechęcią.

— Ale któż mógł wiedzieć! — bąknął Lu z poczuciem winy.

— Rzeczywiście — Mboga w zadumie potarł podbródek. — Popełniliśmy wiele błędów. Lecz mam nadzieję, że oni nas zrozumieli. Są wystarczająco cywilizowani, żeby nam wybaczyć,

— Ależ jaka tu cywilizacja! — zawołał Fokin. — Gdzie maszyny?

Gdzie narzędzia pracy? Gdzie są wreszcie miasta?

— Milczałbyś lepiej, Borys — rzekł Popow. — Maszyny, miasta…

Choć teraz wreszcie przejrzyj na oczy! Czy my umiemy latać na ptakach?

Czy są u nas miodonośne monstra, które na dodatek dostarczają mięsa z żywego ciała? Czy dawno został u nas zlikwidowany ostatni komar? A ty mówisz: maszyny…

— Biologiczna cywilizacja — powiedział Mboga.

— Jak? — spytał Fokin.

— Biologiczna cywilizacja. Nie maszynowa, lecz biologiczna. Selekcja, genetyka, tresura. Któż to wie, jakie siły udało im się ujarzmić? I kto powie, czyja cywilizacja stoi wyżej?

— Wyobrażasz sobie, Boria? — wtrąciła Tania, — Tresowane bakterie!

I, oczywiście, tego miasta oni nie zbudowali, tylko je wyhodowali…

Magazyny… Spichlerze… A my chcieliśmy ciąć ścianę…

Fokin wściekle skubał wąsy.

— A odchodzimy stąd tylko dlatego — oświadczył Popow posępnie — że nikt z nas nie ma prawa wziąć na siebie odpowiedzialności za nawiązanie pierwszego kontaktu. „Ach, jaka szkoda stąd odchodzić — myślał. — Strasznie mi żal. Nie chcę odchodzić. Pragnę ich odszukać. Pomówić z nimi, obejrzeć, jacy oni są. Przecież to cała ludzkość! Nie jakieś tam jaszczury, pozbawione mózgu, nie jakieś tam ślimaki, ale ludzkość! Cały świat, cała historia… A czy u was były wojny i rewolucje? A co u was było na początku: para czy elektryczność? W czym wy widzicie sens istnienia? A ile jest języków na Leonidzie? A czy można coś od was dostać do czytania? Przed nami pierwszy eksperyment historii porównawczej ludzkości różnych światów… I trzeba odejść z kwitkiem. Ach, jak trudno uznać swą porażkę… Ale na Ziemi już od 50 lat istnieje komisja, przygotowująca nawiązanie kontaktu z innymi Istotami Myślącymi. Pięćdziesiąt lat studiuje się psychologię porównawczą ryb czy mrówek i toczą się zażarte spory, w jakim języku powiedzieć pierwsze — „Ej!” Ale już teraz nikt komisji nie wyśmieje. Będą musieli z pewnością pracować w pocie czoła.

Ciekawe, czy ktoś z nich przewidział biologiczną cywilizację? Chyba tak.

Czego oni tam jeszcze nie przewidzieli! Szczęśliwcy”.

Mboga przemówił nagle:


— Jaki to jednak zdumiewająco przenikliwy człowiek — ten Gorbowski. On wyraźnie coś przeczuwał.

— Tak — powiedziała Tania. — Aż strach pomyśleć, co by tu Boria nawyprawiał, gdybyśmy mieli broń!

— Dlaczego właśnie ja! — oburzył się Fokin. — A ty? Kto chodził nad rzekę z elektrycznym nożem?

— Wszyscy jesteśmy dobrzy — westchnął Lu.

Popow spojrzał na zegarek:

— Start za dwadzieścia minut. Proszę na miejsca.

Mboga zatrzymał się w kesonie i obejrzał się. Biała gwiazda EN-23

wzeszła już nad zielonymi równinami Leonidy. Pachniało wilgotną trawą, ciepłą ziemią i świeżym miodem. Nad dalekimi wzgórzami zawisły nieruchomo białe, rozwichrzone obłoki.

— Tak — przemówił Mboga. — Ta planeta to cudowny twór. Czy przyroda byłaby w stanie taką stworzyć?


Przełożył E. Madejski