Fern Michaels

Obiecaj mi jutro


To Have And To Hold

Przekład Bogumiła Nawrot


Prolog

<p>Prolog</p>

Kiedy się kochali tamtej nocy, cały czas płakała.

A gdy było już po wszystkim, łkała w jego ramionach.

– Ciii… – szeptał Patrick. – To tylko rok, skarbie. Zanim się zorientujesz, już wrócę.

Kate chlipnęła głośniej. Wtuliła się mocniej w jego ramiona, które zawsze dawały jej poczucie bezpieczeństwa.

Patrick leżał wdychając zapach włosów żony. Po umyciu głowy stosowała jakąś odżywkę o cytrynowo-waniliowej nucie. Woń drażniła mu nozdrza. Będzie mu przywodziła na myśl Kate podczas długiej rozłąki.

Kate była kimś wyjątkowym. Powtarzali mu to wszyscy koledzy. Najlepszą na świecie kucharką, najlepszą matką, gospodynią, żoną. Przez ułamek sekundy zastanawiał się, w jakiej kolejności należałoby wymieniać zalety żony.

Patrick gładził jej włosy, mrucząc dobrze znane słowa pocieszenia. Dotyk jego dłoni zawsze działał na nią uspokajająco. Zdumiewające, jak dobrze znał swoją żonę. Musiało to mieć jakiś związek z faktem, że znali się od dzieciństwa. Razem rośli. Nie mieli przed sobą żadnych tajemnic.

Zachowywała się jak małe dziecko, jak ich młodsza córeczka Ellie. Ulegała magii jego hipnotyzujących słów i delikatnym pieszczotom. Wciąż zdumiewała go władza, jaką miał nad żoną. Najczęściej wystarczało jedno słowo lub spojrzenie, by robiła czy mówiła wszystko, czego sobie życzył. Po prostu chodzący ideał.

Zaczął myśleć o tym, co zostawia – o swojej małej rodzinie. Niektórzy kumple byli niespokojni, ale nie on. Kate przyjechała z nim do Kalifornii z Westfield w New Jersey, gdzie oboje dorastali. Była jego przyjaciółką, kochanką, żoną, matką dwóch słodkich dziewczynek. Kate całkowicie należała do niego. Kiedy ktoś kocha cię aż tak, nie ma powodów, by się zamartwiać. Wiedział, że Kate nigdy nie sprzeniewierzy się ich miłości.

Czuł pod palcami materiał koszuli nocnej swej żony, sprany i miękki, tak znajomy jak stary przyjaciel. Sam podarował ją Kate na któreś urodziny – była za duża, sięgała za kolana. Nawet napis – OŚRODEK SZKOLENIOWY PILOTÓW AMERYKAŃSKICH. BAZA LOTNICZA EDWARDS, KALIFORNIA – dawno wypłowiał. Ciekaw był, czy Kate kiedykolwiek włoży seksowną, obcisłą halkę, którą zamówił dla niej u Fredericksa.

Niemal ideał. Ale nikt nie jest doskonały.

– Patricku, obiecaj mi jutro – szepnęła Kate.

– Wszystkie jutra do końca naszych dni. Nigdy nie łamię danego komuś słowa. Skarbie, mówią, że jestem najlepszy z najlepszych – powiedział bez cienia fałszywej skromności. – To znaczy, że wyjadę, wykonam zadanie, do jakiego zostałem odpowiednio przeszkolony, i wrócę. – Nagle ton jego głosu stał się ostrzejszy. – No, dosyć tego mazania się, Kate. – Ogarnęła go fala zadowolenia, gdy Kate westchnąwszy głęboko, przytuliła się jeszcze mocniej do niego. Poczuł na swym ciele jej wilgotną, gładką skórę.

Patrick wyciągnął szyję, by spojrzeć na zegarek, stojący obok łóżka. Zostało mu jeszcze jedenaście minut. Odsunął się nieco od żony. Mimo najszczerszych chęci i tak już by się nie podniecił.

– Nie – szepnął nieco ochrypniętym głosem. Znów przyciągnął Kate do siebie. Głośno westchnął. Może seks jest najprzyjemniejszą rozrywką pod słońcem, ale latanie bije go na głowę. Poczuł, jak wzrasta mu poziom adrenaliny, kiedy wyobraził sobie, jak wykonuje misję specjalną w Azji Południowo-Wschodniej. Gdyby ktoś spytał go teraz, co jest jego największą pasją życiową, odpowiedziałby bez chwili wahania: latanie.

Wszyscy instruktorzy twierdzili, że jest urodzonym pilotem. On też tak uważał. Jego życiowym powołaniem było latanie. Tam w górze nie miał sobie równych. Zack Heller, jego skrzydłowy, okazał się niezły, ale gdzie mu tam do niego. W powietrzu nikt mu nie dorównywał.

Ten rok rozłąki z Kate i dziewczynkami wszystkim im wyjdzie na dobre. Kate dopilnuje domowego ogniska, a on w końcu będzie robił to, o czym marzył przez całe życie. Będzie służył ojczyźnie, spełni swój obywatelski obowiązek i wróci opromieniony sławą bohatera.

Spojrzał na budzik, ściszony ze względu na Kate, i wysunął się z pościeli..Chwilę później brał już prysznic. Gwałtowna kaskada wody spowodowała erekcję, zaczął masować członka namydloną ręką. Zamknął oczy i wyobraził sobie, że jest z żoną, halka od Fredericksa zsunęła jej się pod samą szyję.

Jęknął.

Kiedy piętnaście minut później Patrick wszedł do kuchni, Kate już się tam krzątała. Na dębowym stole rozłożone były wyszywane serwetki. Smażyła naleśniki, ubrana w starą, flanelową podomkę, długie jasne włosy związała czerwoną wstążką w koński ogon. Podobnymi kokardami przystrajała włosy Betsy i Ellie, nie podobało mu się to, ale sam nie wiedział dlaczego. Oczy miała zaczerwienione. Kiedy odwracała naleśniki, zauważył, że usta jej drżą.

Usiadł, a Kate ułożyła naleśniki na środku półmiska w truskawki. Potem zrobiła krok do tyłu i spytała tak cicho, że ledwo ją usłyszał:

– Patricku, jak ci się podobam? Mówiąc to rozchyliła podomkę.

Patrick uniósł brwi, zaskoczony, i powiedział żartobliwym tonem:

– Myślę, że byłoby lepiej, gdybyś tak nie zaciskała zębów. Skarbie, pomyliłem się. Bielizna od Fredericksa jest nie dla ciebie. Wyrzuć to albo daj żonie Zacka.

Wrócił do naleśników. Kate tak mocno zawiązała pasek podomki, że ledwo mogła oddychać.

– Wspaniałe śniadanie, skarbie. Jak zawsze. Naprawdę będzie mi brakowało twojej kuchni.

– Będę ci wysyłała ciasteczka i wszystko, co się da. Dziewczynki ubóstwiają piec ciasteczka. – Kate zanurzyła patelnię w wodzie z płynem do zmywania, tłumiąc łkanie. Próbowała ją myć, ale w pewnej chwili patelnia wysunęła jej się z rąk. Całym ciałem Kate wstrząsnął spazm.

– Kate, przecież obiecałaś – łagodnie upomniał ją Patrick.

– Nie myślałam, że będzie mi aż tak ciężko. Jeszcze nie wyjechałeś, a już za tobą tęsknię – powiedziała, drżąc od powstrzymywanego płaczu.

– Czy chcesz, żebym uniósł z sobą takie wspomnienie ciebie? – spytał Patrick lekko poirytowanym tonem, co nie umknęło uwagi Kate.

– Nie, nie, oczywiście, że nie. – Zmusiła się do uśmiechu.

– No myślę. Czuję się wolny jak ptak. Zack miał świetny pomysł zabierając wczoraj wszystkie nasze manatki furgonetką na lotnisko. Chcesz się ze mną pożegnać tutaj czy w drzwiach?

– Chciałabym, żebyś pozwolił mi jechać ze sobą. Co to za pożegnanie w domu…

– Nie masz racji. Cały czas byś beczała. Wiesz, że nie lubię takich przedstawień.

– Obiecałam, że nie będę płakała – powiedziała żałośnie Kate.

– I co z tego, że obiecałaś? – spytał ironicznie Patrick. – Cały ranek się mażesz. Ucałuj ode mnie dziewczynki. – Przesłał jej całusa w powietrzu i wyszedł.

Kate stała w drzwiach kuchni i patrzyła, jak jej mąż wkłada na głowę czapkę i salutuje zamaszyście do swego odbicia w lustrze. Patrzyła, jak otwiera frontowe drzwi, wychodzi i zatrzaskuje je nogą. Nie potknął się o próg i nie spojrzał za siebie.

Kate osunęła się na podłogę i wybuchnęła głośnym płaczem, powtarzając przez łzy:

– Obiecaj mi jutro… Obiecaj mi jutro…

Poranne powietrze było orzeźwiające. Patrick szedł przez osiedle na spotkanie z Zackiem. Kiedy go ujrzał, pozdrowił uniesieniem kciuka.

– A więc stało się, Heller! – zawołał.

– Czy jest pan gotów, kapitanie Starr? – spytał Heller trochę niepewnym głosem.

– Jestem gotów od dnia, w którym ujrzałem pierwszy samolot. Zdaje się, że miałem wtedy trzy latka. Do dziś nie rozumiem, dlaczego Bóg stworzył mnie jako zwykłego śmiertelnika, a nie ptaka. Człowieku, urodziłem się, żeby latać. To jedyne, co pragnę robić w życiu. A ty?

– Jestem oddany sprawie. Ciebie natomiast ogarnęła obsesja.

– Masz rację. To moje życie.

– Nieprawda. Twoim życiem jest rodzina, którą zostawiłeś.

– Owszem, ale na drugim miejscu po lataniu. Hurra, w końcu się doczekałem!

Patrick przekrzywił czapkę na bakier, ręce wsunął do kieszeni i zaczął pogwizdywać.

– „Wyruszamy w dzikie przestworza, unosimy się wysoko, aż po nieba kraj…”


1

<p>1</p>

Maszyna do szycia furkotała, igła śmigała w górę i w dół nad jaskraworożowym kawałkiem materiału. Dwie pary oczu wpatrywały się w natężeniu w prawie gotową aplikację. Kate Starr pochyliła głowę nad zawiłym ściegiem, ale i tak widziała telegram, który wcześniej położyła na stoliku. Nie miała odwagi, by go przeczytać. Patrick wyjechał dziesięć miesięcy temu. Nie powinna dostać żadnego telegramu. Dlaczego nie jest żółty? Wszyscy mówili, że są żółte.

– Mamusiu, czy to będzie najładniejsza sukienka, jaką mi kiedykolwiek uszyłaś? – spytała Betsy.

– Ja też chcę taką! Betsy i Ellie ubiorą się tak samo jak mama – powiedziała Ellie, nie wyciągając palca z buzi. Wskazała sukieneczkę, rozłożoną na oparciu kanapy.

Kate zauważyła, jak sześcioletnia Betsy marszczy brwi.

– Czy tatuś chciałby, żebyśmy ubierały się tak samo? Kate obcięła nitkę i związała jej końce na podwójny supeł.

– Wydaje mi się, że tak. Tatuś… zawsze się uśmiechał, kiedy defilowałyśmy przed nim w identycznych sukienkach. Nie pamiętasz, jak nam robił zdjęcia? – Boże, ależ jej drży głos, ile w nim… strachu. Wystarczyło spojrzeć raz w oczy Betsy, by odgadnąć, że dziewczynka domyśla się, iż coś się stało.

– Chcę, żeby moja sukienka była inna – oświadczyła Betsy, hamując łzy.

– Ależ dlaczego, mój skarbie? – spytała Kate czując, że jej oczy również zachodzą mgłą.

– Ja też – stwierdziła płaczliwie Ellie.

Kate wpatrywała się w aplikacje na sukieneczce, by nie patrzeć na telegram.

Betsy szurała nóżką po wytartym dywanie.

– Tatusia nie ma. I tak nas nie zobaczy – powiedziała. – Chcę, żeby moja sukienka wyglądała inaczej.

– Ja też. Mamusiu, przerób ją. Niech będzie taka, jak sukienka Betsy – zawtórowała Ellie siostrze.

– Nie! Mamusiu, jej sukienka nie może wyglądać tak jak moja.

– Dobrze, Betsy. Do twojej przyszyję klamerkę, a Ellie zrobię kokardę z tyłu. Chcesz mieć kieszonki?

Betsy wskazała telegram.

– Co to jest?

– Telegram – powiedziała Kate z desperacją. – Telegram to… to… szybki sposób przekazywania… wiadomości. – Złych wiadomości, powinna dodać. Strasznych wiadomości. Chciało jej się płakać, miała ochotę podrzeć telegram.

– Czy to wiadomość od tatusia? – spytała Betsy, natychmiast zapominając o sukieneczce. – Może tatuś przyjedzie na święta do domu? Otwórz telegram, mamusiu, to się przekonamy. – Podeszła do stolika, wzięła depeszę i podała ją matce. Kate wzdrygnęła się, o mało nie spadając z krzesła, na którym siedziała.

– Betsy, natychmiast odłóż go tam, gdzie leżał. Zrób to, o co cię proszę – powiedziała tonem, jakim nigdy przedtem nie zwracała się do córeczki. Betsy pośpiesznie wykonała polecenie matki, a potem spuściła oczy i zaczęła szurać nogą po dywanie.

Kate nie miała odwagi spojrzeć na dziewczynki. Pochyliła głowę i zaczęła odpruwać aplikację. Jeszcze nie zdążyła otworzyć tego przeklętego telegramu, a już coś się zaczęło zmieniać. Kiedy nici stawiły niespodziewanie opór, Kate szarpnęła materiał, aż się rozdarł na szwie. Poczuła na dłoni gorącą łzę.

Traciła panowanie nad sobą, a dziewczynki były wyraźnie przestraszone. Nie otworzę tej depeszy, postanowiła zdesperowana. Ani teraz, ani nigdy.

– O Boże! Patricku, obiecałeś mi jutro, a oto dostałam telegram – szepnęła.

Kate spojrzała na kieszonkę, ozdobioną figurką świętego Mikołaja, którą odpruła od sukienki Betsy. Musi coś powiedzieć dziewczynce, spojrzeć na nią i nie widzieć w jej małej buzi wyłącznie odbicia twarzy Patricka. Patrick zawsze nazywał Betsy miniaturową kopią siebie. Mówił to z prawdziwą dumą. Zaczęła grzebać w pudełku z dodatkami krawieckimi, by znaleźć klamerkę, która pasowałaby do sukienki Betsy. Igła z nitką śmigała w jej wprawnych rękach.

– Chcesz ją teraz przymierzyć, skarbie? – spytała Kate zduszonym głosem. Betsy podbiegła do niej i objęła ją mocno obiema rączkami. Ellie, nie chcąc być gorsza, przytuliła się do nogi Kate.

Musi być silna. Twarda. Mała gospodyni, która nie ma najmniejszego pojęcia, jak stać się silną i twardą. Potrafiła jedynie być matką i żoną. O wszystko troszczył się Patrick.

– Wydaje mi się – powiedziała cicho Kate – że czujemy się trochę nieswojo, bo zbliża się Boże Narodzenie, a tatuś nie przyjedzie, by nam pomóc odpakowywać prezenty. Dlatego dziś wieczorem napiszemy do niego bardzo długi list, żeby wiedział, jak za nim tęsknimy i jak będziemy robiły świąteczne wypieki. Musimy być dzielne i… i zachowywać się, jak zwykle. Tatuś czułby się zawiedziony, gdyby się dowiedział, że nie dajemy sobie rady. A teraz chcę zobaczyć, jak się śmiejecie. – Zrobiła grymas, przypominający uśmiech, obserwując dziewczynki wychodzące z pokoju. Kiedy zniknęły za drzwiami, zgarbiła się i spojrzała na telegram.

Dostarczono go godzinę temu, akurat kiedy miała się wziąć do szycia. Wkrótce pojawi się ktoś z lotnictwa. Następnie do drzwi jej domu zastuka kapelan i towarzyszący mu oficer.

– Nie wpuszczę ich!

Wróciły dziewczynki i zaczęły się przed nią popisywać w nowych, odświętnych sukieneczkach. Zachwyciła się, żeby zrobić im przyjemność, uśmiechnęła się, przytuliła je, a potem poleciła, by zdjęły sukienki, bo musi je obrębić.

Betsy spojrzała na nią błyszczącymi oczami i powiedziała:

– Mamusiu, nie chcę już nosić majteczek, dobranych do sukienki. To dobre dla maluchów. Nie chcę pokazywać bielizny.

– Ależ skarbie, ten fason wprost prosi się o odpowiednie majteczki. – Nagle poczuła się głupio. Może Betsy ma rację? Może sześcioletnie dziewczynki nie noszą króciutkich sukienek, spod których widać kolorowe majteczki?

– A ja chcę, żeby moje były w kolorze sukienki. – Ellie chichocząc wypięła pupę, pokazując białe majteczki.

– Ależ ty się lubisz popisywać – burknęła Betsy. – Chłopcy będą się z ciebie śmiali, jak zobaczą twoją bieliznę.

– W porządku. Ty włożysz zwykłe, białe majteczki, a Ellie – kolorowe. Osiągnęłyśmy kompromis. Wszyscy powinni być zadowoleni.

– Hurra! – zapiszczała Ellie.

– Kiedy zamierzasz otworzyć ten list? – spytała wciąż naburmuszona Betsy. – Powinnaś się z nami podzielić wiadomościami o tatusiu.

– Później, skarbie. Przebierzcie się i przynieście mi sukieneczki, żebym je mogła obrębić. Potem możecie sobie pograć w chińczyka, jeśli macie ochotę.

Betsy nie miała zamiaru dać się tak łatwo zbyć.

– Kiedy później przeczytasz list, powiesz nam, co w nim jest napisane?

– Tak – odparła Kate, bo żadna inna odpowiedź nie zadowoliłaby jej córki.

Teraz. Powinna otworzyć depeszę teraz. Ale jeśli to zrobi, złamie obietnicę daną Betsy. Istniało wszelkie prawdopodobieństwo, że telegram jest od ojca Patricka albo od jej rodziców. Ale nie. Wiedziała, kto przysłał depeszę i co zawierała. MINISTER LOTNICTWA Z ŻALEM ZAWIADAMIA…

– Niepotrzebnie wydał pan pieniądze, panie ministrze, bo nie zamierzam otworzyć tego cholernego telegramu – wycedziła Kate przez zaciśnięte zęby.

Dziewczynki sprzeczały się, gdzie zagrać w chińczyka. W końcu stanęły przed nią domagając się, by zadecydowała za nie.

– Mam pomysł. Może pierwszą partię zagracie w sypialni tatusia i mamusi, na samym środku łóżka. Drugą partię możecie rozegrać w łazience, a trzecią – w swoim pokoju.

Ellie zapiszczała z zachwytu. Betsy swą miną wyraźnie dawała do zrozumienia, że to najgłupszy pomysł, jaki kiedykolwiek słyszała, podreptała jednak za siostrą. W chwilę potem Kate usłyszała, jak zamykają się drzwi sypialni.

Przygryzła dolną wargę, by powstrzymać drżenie ust, i odchyliła się na oparcie krzesła, na które samodzielnie wykonała obicie. W tej pozycji widziała doskonale, co się działo za oknem.

Zaczęła wspominać swego męża. Jakby kiedykolwiek mogła go zapomnieć. Patrick był jej życiem, celem istnienia. Wiedziała, że w dniu, w którym stworzył ją Bóg, powiedział do siebie: „Oto zesłałem na ziemię Kate Anders, by mogła poślubić Patricka Starra”. Nigdy nikomu nie zdradziła tej myśli, nawet Patrickowi. Była to jej tajemnica, którą się rozkoszowała każdego dnia swego życia.

Znała Patricka od dzieciństwa, każdego ranka szła za nim i jego kolegami do szkoły, czerwieniąc się gwałtownie, kiedy się odwracał, by na nią spojrzeć przez ramię. Kiedy nie obserwowali go koledzy, uśmiechał się, czasem robił do niej oko. O tym też nigdy nikomu nie mówiła.

W trzeciej klasie, kiedy nauczycielka wyznaczyła ją na kapitana sztafety, Kate wybrała w skład drużyny Patricka. Odmówił udziału, bo koledzy się z niego naśmiewali. Później na korytarzu powiedział, by nigdy czegoś takiego nie robiła. Skinęła głową, a potem rozpłakała się jak dziecko.

Tego samego dnia w drodze powrotnej do domu Patrick dogonił Kate i przeprosił, że doprowadził ją do łez. Dokładnie pamiętała, co wtedy powiedział. „Jezu, Kate, chłopaki nigdy by mi nie dali spokoju. Faceci nie lubią takich rzeczy. Nie chcę, żeby się ze mnie nabijali. Lubię cię. I to bardzo. Przepraszam, że przeze mnie płakałaś. Nie mów o tym swojej matce, dobrze? Ona powtórzyłaby wszystko mojemu ojcu. Chłopcom nie wolno bić dziewczynek ani im dokuczać. Na pewno dostałbym lanie”.

Cała szkoła wiedziała, że Patrick i Kate się lubią. Ale dopiero kiedy byli starsi, chodzili do liceum, umówili się na pierwszą prawdziwą randkę.

Wszystkie dziewczęta lubiły Patricka, bo z nimi flirtował, ale tylko do niej się uśmiechał i tylko za nią wodził oczami, błyszczącymi i wilgotnymi jak u psiaka. Raz, kiedy była w siódmej klasie, dotknął jej włosów i powiedział, że przypominają jedwab. Zaproponował potem, że jeśli chce, może zostać jego dziewczyną, ale gdyby komuś o tym powiedziała, to z nimi koniec. Wieczorem Kate dopisała to sobie do swej długiej listy sekretów, którą trzymała pod poduszką.

Jako nastolatka każdą chwilę wolną od szkolnych i domowych obowiązków spędzała z Patrickiem. W tym czasie koledzy Patricka też zaczęli spotykać się z dziewczętami, więc nie musieli się już ukrywać. Patrick był jej chłopakiem, a ona – jego dziewczyną. Zawsze. Gdy nie widziała go jeden dzień, wydawało jej się, że umrze. Już wtedy wiedziała, że nie potrafi bez niego żyć.

Kiedyś przez trzy dni leżała w łóżku z wysoką gorączką. Choroba przeciągnęła się na czwarty dzień, potem piąty. Wiedziała, że nie zdrowieje tak szybko, jak powinna, bo czuje się nieszczęśliwa. Nie chciała pić, nie chciała jeść. Jej organizm domagał się czegoś innego: obecności Patricka, dotyku jego rąk, uśmiechu.

Zaczekała, aż wszyscy usną, zeszła na dół, otuliła ramiona futrem matki i w samych kapciach poszła pod dom Patricka. Rzuciła w jego okno małym kamykiem. Wyszedł na dwór w piżamie, objął Kate, zaczął całować oczy, a nawet uszy. Powiedział jej mnóstwo miłych rzeczy, a potem odprowadził do domu. Nazajutrz poczuła się lepiej. Przez wiele następnych tygodni myślała jedynie o pocałunkach Patricka, słodkich jak miód i gorących jak promienie letniego słońca.

Pocałunki nadal były słodkie i gorące, a potem stały się namiętne. Zawsze namiętne, nawet kiedy była w ciąży, do ostatniej chwili przed rozwiązaniem.

Nigdy nie zapomni zachwyconej miny Patricka, po raz pierwszy trzymającego Betsy. Uśmiechnięty lekarz stwierdził, że ojciec i córka przypadli sobie do serca.

Twarz Kate spochmurniała na wspomnienie narodzin Ellie. Patrick był dziwnie obojętny wobec drugiej córeczki. Przez całe dwa tygodnie ani razu nie wziął jej na ręce, a kiedy to w końcu zrobił, oświadczył: „Wygląda zupełnie jak ty, Kate”. Jaką przyjemność sprawił jej tym komplementem. Ale wkrótce wpadła w popłoch, gdy Patrick zaczął w kółko powtarzać, że Betsy jest jego, a Ellie – jej. Nawet teraz nie była pewna, czy Patrick kocha Ellie. Tyle razy go o to pytała, a on spoglądał na nią i mówił: „Nigdy w życiu nie słyszałem głupszego pytania”. Ani razu nie odpowiedział wprost.

Wzdrygnęła się słysząc przed domem jakiś hałas. Otarła łzy i wyjrzała Przez okno.

Wiedziała, kto to, kiedy tylko zobaczyła niebieski samochód ze złotym napisem na drzwiczkach, zatrzymujący się przed domem.

Każda żona wojskowego wiedziała, kto to.

Zerwała się z krzesła i podbiegła do drzwi. Zatrzasnęła je i przekręciła klucz w zamku, ogarnięta paniką. Dłonie zacisnęła w pięści, aż pobielały kostki. Po policzkach płynęły jej łzy.

Samochód lśnił, na karoserii nie było najmniejszego pyłku. Drzwiczki uchyliły się nieco, zobaczyła jeden wypastowany but, potem drugi. Stopy w czarnych skarpetkach. Potem nogi. W końcu całą postać. Jakie ostre miał kanty u spodni. Niemal takie same jak Patrick.

Kate rzuciła okiem na stolik. Powinna przeczytać telegram… Nie, nigdy!

Niebieski mundur. Zaczęła trzeć oczy, próbując zdusić łkanie, rozdzierające jej piersi. Rozprostował ramiona, ale inaczej niż robił to Patrick, z gwałtownością, w której było coś złowieszczego. Przez łzy patrzyła, jak wkłada na głowę czapkę. Za chwilę ruszy w stronę drzwi…

Kate przycisnęła ręce do piersi. Jak jej serce może bić tak szybko? Przecież jest złamane, rozpadło się na tysiąc kawałków!

Ruszył. Betsy policzyła kiedyś, ścigając się z Ellie, ile jest kroków do drzwi: dwadzieścia jeden. Zaczęła liczyć, utkwiwszy oczy w czarnych, wypastowanych butach. Dziesięć, jedenaście… Betsy ma małe nóżki. Temu mężczyźnie w mundurze i lśniących butach na pokonanie odległości od furtki do drzwi wystarczyło tylko jedenaście kroków. Powinna wiedzieć, że będzie ich tylko jedenaście. Dlaczego tego nie wiedziała?

Nigdy nie słyszała głośniejszego dźwięku niż tamto pukanie do drzwi. Serce zakołatało jej w piersi. Nie otwieraj. Ani teraz, ani nigdy. Jeśli mu otworzysz, twoje życie na zawsze ulegnie zmianie.

Znów rozległo się pukanie, tym razem bardziej natarczywe. Kate poczuła, że zaczyna się łamać. Jej wzrok pobiegł ku fotelowi Patricka, ku jego zdjęciu na konsolce. Jaki jest przystojny w mundurze lotnika. Widziała przez łzy jego podekscytowaną minę, drogi uśmiech. Jej mąż, ojciec Ellie i Betsy.

– Pani Starr, jest tam pani?

Oczywiście, że tu jest; cóż za głupie pytanie. Ma dwie małe córeczki, którymi musi się opiekować, gdzie indziej mogłaby być pół godziny przed obiadem? Boże, proszę, spraw, by sobie poszedł. Ugniatała uda zaciśniętymi pięściami.

– Pani Starr, muszę z panią porozmawiać. Proszę otworzyć drzwi.

– Niech pan odejdzie – powiedziała płaczliwym głosem Kate. Boże, proszę, spraw, by sobie poszedł.

Wyczuła jakiś ruch po drugiej stronie drzwi.

Pod Kate ugięły się kolana. W chwilę później osunęła się na podłogę, oczy miała na poziomie gałki u drzwi do kuchni. Patrzyła, jak mosiężna gałka przekręca się, ujrzała jego cień i odprasowane spodnie, wypastowane buty.

– Proszę stąd wyjść! – zaskomlała, kiedy stanął przed nią. – Nie ma pan prawa wchodzić do mojego domu. Pan się tu włamał… włamywanie się jest… pojawił się pan tu nieproszony. Proszę wyjść! To rozkaz, majorze. Mój mąż był kapitanem… jest… wciąż jest… byłby… Proszę mnie zostawić samą! – Kate rozpłakała się.

– Nie mogę, pani Starr. – Podszedł bliżej i wyciągnął rękę, by pomóc jej wstać.

Kate odepchnęła jego dłoń i przywarła do drzwi.

– Pani Starr… – powiedział major Collier, przyklęknąwszy na jedno kolano, by jego wzrok znalazł się na wysokości twarzy kobiety -…kapelan jest już w drodze. Przykro mi, myślałem, że już tu będzie. Chciałem przyjść razem z panią Willard. – Pani Willard była żoną dowódcy Patricka. – Musiało zdarzyć się coś nieprzewidzianego… – Zawiesił głos. – Wiem, jak pani ciężko. Człowiek nigdy nie jest przygotowany… Ale to wcale nie znaczy, że kapitan Starr nie żyje. Jeszcze tego nie wiemy. Nie przyszedłem tu, by powiadomić panią, że coś się zmieniło. Zna pani procedurę. – Mówił coraz bardziej chaotycznie.

Kate ocknęła się z odrętwienia.

– O czym pan mówi? – Wytarła oczy rękawem bluzki. – Jeśli Patrick nie… co pan tu robi? Dlaczego przysłano mi ten telegram? – spytała, wskazując na stolik w holu. – Wiem, kim pan jest. Przynosi pan wieści od Posępnego Żniwiarza. Wszyscy nazywają was jego posłańcami. Jak może pan to robić? Dlaczego pan to robi? Do diabła, gdzie jest Patrick?

Nelson Collier cofnął się. A więc nie przeczytała telegramu. O niczym nie wiedziała. Przeklęte lotnictwo.

– Samolot kapitana Starra został zestrzelony – powiedział. – To wszystko, co wiemy. Dwóch naszych pilotów twierdzi, że widziało, jak się katapultował. Jeśli mówią prawdę, to znaczy, że żyje. Może być gdzieś w dżungli albo został uwięziony. Nie wiemy. Postaramy się panią poinformować, jak tylko się czegoś dowiemy. Pomogę pani wstać.

Był wyższy, niż myślała, taki wysoki, że musiała wyciągnąć szyję, by spojrzeć mu w twarz. Nagle zaczęła wszystko słyszeć i czuć – radio, grające cicho w kuchni, zapach klopsa w piekarniku, mrugające lampki na choince. Patrick nie zginął. Żył gdzieś. Uczepiła się tej myśli. Pozwoliła się zaprowadzić do małej kuchni, lśniącej czystością.

– Pani Starr, czy mogę prosić o filiżankę kawy?

– Oczywiście – odparła obojętnie Kate. Wyłączyła piekarnik, a potem wsypała do ekspresu kawę i wlała wodę.

– Jaka śliczna kuchnia. Bardzo spodobałaby się mojej żonie – powiedział cicho major Collier.

– Sama ją wytapetowałam. Patrick… mówił, że przypomina mu ogród. To dzięki temu deseniowi w bluszcze.

– Podzielam jego zdanie. Szczególnie, gdy się patrzy na te rośliny ozdobne na parapecie. A może to zioła?

– I jedno, i drugie. – Rozłożyła na stole trzy serwetki w zieloną kratkę. Obserwowała, jak Nelson Collier bawi się frędzelkami. – To też moja robota – pochwaliła się.

– Bardzo ładne. Moja żona bardzo lubi zielony kolor.

– Zieleń była… jest ulubionym kolorem Patricka. Betsy też lubi zielony. Ellie woli czerwień. A ja chyba błękit.

– Pani Starr, czy chciałaby pani, bym do kogoś zadzwonił?

– Nie. Większość moich znajomych wyprowadziła się z bazy. Wróciły do swych bliskich. Ja zostałam tutaj. W domu moich rodziców nie ma miejsca, od kiedy wprowadzili się tam dziadkowie. Są w dość podeszłym wieku. Ojciec Patricka mieszka w osiedlu dla emerytów, w którym nie przyjmują dzieci. Doszłam do wniosku, że najlepiej, jeśli zostanę tutaj… i poczekam. Kiedy będziecie mieli bliższe informacje?

– Zrobimy wszystko, co w naszej mocy. Ale takie sprawy są czasochłonne. Musimy negocjować z drugą stroną.

– Wnioskuję z tego, że nie wie pan kiedy. Mogą upłynąć miesiące, a nawet lata. Co mam przez ten czas robić, majorze Collier?

– Czekać. Tylko to nam pozostało. Wszystko we właściwym czasie, pani Starr.

– To mi nie wystarcza, majorze. Chcę znać szczegóły. Chcę wiedzieć wszystko. Mam do tego prawo, podobnie jak moje dzieci. Co się z nami stanie? – szepnęła.

– Zaopiekujemy się wami, pani Starr – powiedział Nelson Collier nieco rozdrażniony. Rozległo się pukanie. Major spojrzał na drzwi wejściowe. – To na pewno kapelan Rollins – powiedział z taką ulgą w głosie, że Kate aż się zdumiała.

Major Collier otworzył drzwi i przepuścił przed sobą wysokiego, szpakowatego mężczyznę w niebieskim mundurze. Kiedy weszli do kuchni, Kate pewną ręką nalała im kawy, z trudem znosząc formułki powitania. Wiedziała, że kapelan spodziewał się, że rzuci mu się w ramiona, szukając pocieszenia. Specjalnie trzymała się od niego z daleka. Wolała stać obok kuchenki, czując przez sukienkę nagrzane, emaliowane drzwiczki piekarnika.

– Czy będziemy się teraz modlić? – spytała gorzko.

– Jest w szoku, proszę jej wybaczyć – usłyszała uwagę, rzuconą półgłosem przez majora Colliera.

– Tylko, jeśli sobie tego życzysz, moja droga – oświadczył kapelan swym głębokim, dźwięcznym głosem.

– Nie życzę sobie.

– Bóg…

– Proszę mi nie mówić o Bogu, kapelanie. Nie teraz. A pan, majorze, niech mnie nie przekonuje, że lotnictwo się nami zajmie. Kiedy pan stąd wyjdzie, zostanę sama ze swymi córkami. Dokładnie wiem, jak funkcjonuje armia. Będziecie mnie nachodzili przez tydzień, może dwa, a potem zostanę przesunięta do jakiejś krainy „nigdy – nigdy” i od tej chwili stanę się waszym zobowiązaniem. Nikt nie chce mieć do czynienia z nieszczęśliwymi żonami i płaczącymi dziećmi. Wiem, jak to działa. Kiedy zadzwonię, będziecie mnie przełączali do coraz to innej osoby, każdej po kolei będę musiała wyniszczać swoją sprawę. I proszę się nie silić – słyszy mnie pan? – proszę się nie silić, by mi udowadniać, że nie mam racji! – krzyknęła Kate, patrząc na mężczyzn roziskrzonym wzrokiem. W chwilę potem kompletnie się rozkleiła. Zapłakaną twarz ukryła w dłoniach.

To nie mogło się dziać naprawdę. To był jeden z tych nocnych koszmarów, które ją prześladowały, kiedy opóźniała się poczta i nie dostawała listów od Patricka. Nie powiedzieli, że Patrick nie żyje; stwierdzili, że nie wiedzą. Czyli nie jest tak źle. Gdyby Patrick poległ, już nigdy nie stanąłby w progu domu. Już nigdy by jej nie objął ani nie pocałował na dobranoc. Jego śmierć oznaczałaby, że jest wdową, a jej dzieci – sierotami.

W końcu Nelson Collier wstał. Najbardziej nienawidził tej części swych obowiązków.

– Pani Starr – powiedział nawet dość uprzejmie. – Jestem przekonany, że kapitan Starr chciałby, żeby okazała się pani dzielnym żołnierzem. Przeżyła pani wielki wstrząs. Musi pani być silna, szczególnie ze względu na swoje małe córeczki. Musi pani strzec ogniska domowego i czekać na powrót męża.

Kate opuściła ręce i spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Majorze, to wszystko bzdury i dobrze pan o tym wie. Nie jestem żołnierzem. Mój mąż jest żołnierzem i proszę tylko spojrzeć, co go spotkało. Ja jestem żoną i matką. Nie chcę być twarda, nie chcę… Proszę mnie zostawić. Chcę być sama ze swymi dziećmi.

– Rozumiemy panią, pani Starr – odezwał się kapelan tonem, którego używał podczas poważnych ceremonii. Nelson Collier skinął potakująco głową. – Jeśli będzie pani czegoś potrzebowała, jeśli będzie pani chciała porozmawiać lub… pomodlić się, proszę do mnie dzwonić o każdej porze dnia i nocy.

Kate milczała. Nie powiedziała im nawet do widzenia, kiedy wychodzili. Jakby niezależnie od jej woli uruchomiła się jakaś zapadka.

Czekało ją dużo roboty. Musiała nakryć do stołu, obrać ziemniaki, Przygotować surówkę, pokroić chleb. Jak co dzień.

Później, wtedy kiedy zazwyczaj siadała do robótek, pomyśli o Patricku i zastanowi się, co powiedzieć dziewczynkom. Jutro. Nie dzisiaj. Gdy obierała ziemniaki, do oczu znów napłynęły jej łzy.

– Obiecałeś mi jutro, Patricku. Obiecałeś. Trzymam cię za słowo. Wiem, że żyjesz. Wiem, że mnie nie zawiedziesz.

Mówiła do siebie, mamrocząc pod nosem. Cóż w tym dziwnego? Przeżyła wielki szok, więc cokolwiek niezwykłego czy dziwacznego teraz zrobi, nie powinno to być wykorzystane przeciwko niej. Och, Patricku, gdzie jesteś? Czy naprawdę żyjesz, jak twierdzą? Nawet nie spytałam, kiedy to się stało. Powinni mieć wszystko w swoich meldunkach. Najbliżsi mają prawo znać takie szczegóły. Co robiłam w chwili, kiedy się katapultowałeś? Czy było to wczoraj, kiedy nie mogłam sobie znaleźć miejsca? Czy też przedwczoraj, kiedy tak strasznie bolała mnie głowa? Powinnam się domyślić, że coś się stało. Zawsze odgadywaliśmy nawzajem swoje myśli. Och, Patricku, co się dzieje? Dlaczego nie ostrzegły mnie żadne przeczucia?

Umyła ziemniaki i wrzuciła je do garnka. Jej ruchy były pewne, wyćwiczone po latach krzątania się w kuchni. Matka Ziemia – przezywał ją Patrick. Czy jeszcze kiedyś tak powie? Tak, Panie Boże, tak. To jedyne, co zaakceptuję.

Kate pociągnęła nosem, wytarła oczy rękawem i zaczęła kroić sałatę na drobniutkie kawałki, żeby szczerbatej Betsy było ją łatwiej pogryźć. Ellie też lubiła drobno pokrojone warzywa, zawsze układała je wkoło talerza. Ozdabiała pierścień warzyw marchewkami i papryką, śmiejąc się radośnie, na środku talerza stawiała piramidę z cząstek pomidora. Z zielonej sałaty robiła fosę. Co wieczór wszyscy mieli świetną zabawę. A przynajmniej ona, bo Patrick zdawał się ledwo tolerować zachowanie Ellie.

Nie mając chwilowo nic do roboty, Kate powiodła wkoło dzikim wzrokiem. Co powinna teraz zrobić? A jeśli… a jeśli… Postanowiła umyć lodówkę. Kiedy się ma ręce pełne roboty, nie przychodzą do głowy głupie myśli. Boże, a jeśli on nie wróci? Jeśli go zastrzelili, kiedy znalazł się na ziemi? Może powinna zadzwonić do matki albo do którejś z sióstr, do kogoś, kto powiedziałby jej: „Nie martw się, Patrickowi nic się nie stało. Pewnego dnia, kiedy najmniej będziesz się tego spodziewała, stanie w drzwiach. Patrick był zbyt pełen życia, by umrzeć tak młodo. Na pewno przeżył. Nie trać wiary”.

Kate szorowała zawzięcie lodówkę, dzięki jej wysiłkom półki z nierdzewnej stali zaczęły lśnić. Emalia niemal ją oślepiła swym blaskiem. Chciałaby wiedzieć, dlaczego miała takiego bzika na punkcie porządków. Może się kiedyś nad tym zastanowi. Patrick często się naśmiewał z jej zamiłowania do czystości. „Przecież nie jemy z podłogi, więc jaki w tym sens?” – pytał. Czasami mówiąc to uśmiechał się, kiedy indziej w jego tonie słychać było sarkazm.

Usatysfakcjonowana wyglądem lodówki, umyła butelki i słoiki upewniwszy się, że przykrywki są mocno zakręcone. Spojrzała uważnie na pojemnik z keczupem i maselniczkę. Jej matka zawsze powtarzała, że dobrą gospodynię można poznać po wyglądzie butelki z keczupem i maselniczki. W jej domu obie te rzeczy były bez zarzutu. Patrickowi zawsze skapywał keczup, a okruchy grzanek wpadały do maselniczki. Poczuła, jak po policzkach płyną jej łzy, ale tym razem nie powstrzymywała ich. Może powinna się porządnie wypłakać; przyniesie jej to ulgę i potem pewnie będzie łatwiej.

Umyła wszystkie warzywa i cytryny, po czym wytarła je do sucha. Patrick mówił, że Kate ma chyba bzika robiąc to. Nie znosiła, kiedy czynił podobne uwagi, więc wykonywała te prace wówczas, gdy go nie było w pobliżu. Ale i tak zawsze wiedział.

Tak bardzo się starała być idealną żoną, idealną matką, idealną gospodynią, idealną kochanką, idealną pod każdym względem. Patrick mówił, że nie ma ludzi doskonałych, a nawet jeśli są, nie zależy mu na nich. Uszy i policzki zaczęły ją piec, kiedy przypomniała sobie, jak zaproponował kiedyś: „Pokochajmy się na stojąco w kuchni obok zlewu”. Dziewczynki bawiły się w piaskownicy, okno w kuchni było otwarte. Odmówiła, czym zirytowała Patricka. „Wielka mi rzecz! Wystarczy zadrzeć sukienkę, ściągnąć majtki i po krzyku!” Zaproponowała, żeby poszli do sypialni i zamknęli drzwi na klucz, ale powiedział, by sobie to wybiła z głowy. Zamknął się sam w łazience. Wiedziała, co tam robił. Nie znosiła, kiedy się masturbował. To jej wina. Twarz i uszy nadal ją piekły. Patrick był egoistą, ale ona również. Kiedyś nawet wyjął… wyjął swój instrument i zrobił to na jej oczach. Płakała, prosiła, by przestał, ale nie usłuchał. Stali wtedy w holu przed drzwiami do łazienki, a dziewczynki siedziały w wannie.

– Przeszłość jest prologiem – mruknęła, wkładając ostatnią wymytą cytrynę do pojemnika z owocami.

Po obiedzie Betsy pomogła jej sprzątnąć ze stołu, a Ellie strzepnęła serwetki i odłożyła je na miejsce. Potem dziewczynki wzięły kredki i papier.

– Zapamiętajcie – powiedziała Kate. – Kiedy duża wskazówka znajdzie się na trójce, wasze rysunki dla tatusia mają być skończone, a wy gotowe do wieczornej kąpieli.

Stało się to już uświęconym rytuałem. W piątki Kate składała rysunki dziewczynek i wysyłała je Patrickowi w osobnej kopercie.

– Mamusiu, co mam dzisiaj narysować? – spytała Betsy. Kate udała, że się zastanawia.

– Narysuj, jak siedzimy wszystkie na twoim łóżku, ja z listem w ręku.

– Uśmiechasz się czy jesteś smutna? – spytała Betsy, zmarszczywszy brwi.

– Uśmiecham się. Wszystkie się uśmiechamy. – A co robi Ellie?

– Tuli Roseann.

– Czy mogę narysować pieska, chociaż nie mamy pieska? Czy będzie to oszustwo? – spytała niespokojnie Betsy.

– Nie, Betsy, to nie będzie oszustwo, tylko życzenie. Pokażę ci, jak się pisze słowo „życzenie”. Wtedy tatuś wszystko zrozumie. Piesek to świetny pomysł.

– Czy będziemy mieli kiedyś pieska? – spytała tęsknie Ellie. – Jeśli tak, czy będzie mógł spać w moim łóżeczku? Jak go nazwiemy, mamusiu?

Kate z trudem hamowała łzy.

– Musimy się nad tym zastanowić. Każda z nas wymyśli jakieś imię, a jutro po obiedzie powiemy je sobie. Czyj pomysł będzie najlepszy, ten dostanie lizaka.

– Chcę czerwonego. Ja wygram – powiedziała Ellie pewnym siebie głosem.

– Nie, ja jestem starsza i wiem więcej od ciebie – oświadczyła Betsy wyraźnie rozdrażniona.

Aby zapobiec sprzeczce, Kate skierowała rozmowę na inny temat: w co będą się jutro bawiły w parku.

Kiedy dziewczynki skończyły rysować, Kate pochwaliła ich prace i wysłuchała cierpliwie, jak Ellie tłumaczyła jej, co przedstawia każdy zawijas i kółko. Zawsze zdumiewały ją rysunki Betsy. Dziewczynka najwyraźniej odziedziczyła po niej zdolności plastyczne. Nie miała najmniejszych trudności ze zrozumieniem, co narysowała Betsy. Piesek wyglądał jak piesek, łóżko jak łóżko, nawet postacie ludzi nie ograniczały się do kilku kresek i kółka symbolizującego twarz.

– No, pora się myć. Kto ostatni, ten ciamajda!

– Och, mamusiu! – Dziewczynki chichocząc podreptały do łazienki. Kiedy ubrane w czyste piżamki leżały już w łóżeczkach, Betsy zadała pytanie, które Kate bała się usłyszeć przez cały wieczór.

– Mamusiu, kim był ten pan?

– Majorem lotnictwa, skarbie.

– Czy on zna tatusia?

– Niezupełnie. Słyszał o nim, ale nie spotkał go osobiście.

Betsy, usatysfakcjonowana odpowiedzią, zwinęła się w kłębek pod kołderką.

– Czy przyszedł dziś list?

– Nie, słoneczko, ale za to dzisiaj zamiast jednego nowego przeczytamy dwa stare. Przeczytam ostatni list, jaki wy dostałyście, a potem swój, dobrze?

– Dobrze, dobrze – zgodziła się Ellie. Powieki same jej się zamykały. W chwilę później już mocno spała.

– Mamusiu, najpierw przeczytaj list do mnie.

– Zgoda – powiedziała Kate rozprostowując pomiętą kartkę, którą Betsy kilka razy dziennie obracała w rączkach.

– „Kochana Betsy i Ellie…”

– Tatuś zawsze wymienia mnie przed Ellie. Czy to znaczy, że bardziej mnie kocha, czy też robi tak, bo jestem starsza?

– A jak uważasz?

– Bo jestem starsza – uznała Betsy marszcząc perkaty nosek, patrzyła swymi ciemnymi, błyszczącymi oczami czekając, aż matka zacznie czytać list, który znała na pamięć, tak jak niektóre dziecięce rymowanki.

– „Tęsknię za wami, moje urwisy. Mam nadzieję, że jesteście posłuszne i pomagacie mamusi. Wasze rysunki są prześliczne. Niektóre przyczepiłem w kabinie samolotu. Pokazałem je kolegom z eskadry, powiedzieli, że pewnego dnia zostaniecie artystkami.

Wkrótce Boże Narodzenie. Nie zapomnijcie przygotować prezentu dla mamusi. Mamusie lubią dostawać prezenty. Kiedy byłem taki mały, jak wy, zawsze dawałem swojej mamie prezenty, a ona mnie przytulała, całowała i wręczała ciasteczko. Całusy były lepsze od ciasteczek.

Bardzo was obie kocham. Codziennie o was myślę i zastanawiam się, co akurat robicie. Bądźcie grzeczne, a wkrótce wrócę do domu. Pamiętajcie, że musicie być wyjątkowo posłuszne, w przeciwnym razie święty Mikołaj nie przyniesie wam prezentów. Słyszałem, że… Może to tajemnica, ale i tak wam powiem. Święty Mikołaj zawita również do Tajlandii i przyniesie nam, lotnikom, prezenty. Czy to nie wspaniała nowina?

Pamiętajcie, żeby co wieczór mówić paciorek. Ty, Ellie i Mamusia jesteście wszystkim, co mam na świecie. Ściskam was i całuję. Wasz Tata”.

– Czyż to nie piękny list, mamusiu? – spytała Betsy trochę zaspanym głosem.

– Najpiękniejszy list na świecie – odparła Kate. – Może jutro dostaniemy następny. – Spojrzała na datownik na kopercie. 23 września. Poczuła, że zaczyna drżeć na całym ciele. – Mój list przeczytam ci jutro. Śpij teraz, skarbie – powiedziała i pochyliła się, by ucałować obie córeczki.

– Dobrze, mamusiu – powiedziała Betsy i po chwili już spała. Kate została sama i jeszcze nigdy w życiu nie czuła się tak samotna, jak w tamtej chwili. Wiedziała, jaki jest następny punkt rozkładu dnia, czym powinna się teraz zająć, by wypełnić czas przed snem. Jeśli nie będzie się trzymała ustalonego porządku dnia, zginie. Ale nawet jeśli teraz zadzwoni do kapelana, zdąży zrobić to, co miała w planie. Zresztą i tak nie uśnie, więc kilka minut opóźnienia nic nie zmieni.

Wykręciła numer, który jej zostawił, i odchrząknęła. Kapelan podniósł słuchawkę po trzecim dzwonku.

– Kapelanie Rollins, mówi… Kate Starr. Proszę mi powiedzieć wszystko, co pan wie, i przyjąć przeprosiny za… za moje zachowanie dziś po południu. Przepraszam, jeśli pana uraziłam… nie miałam takiego zamiaru.

– Rozumiem, moja droga. Major Collier posiada wszystkie informacje, ale chętnie powiem pani to, co wiem. Jeśli pani sobie życzy, mogę do pani przyjechać.

– Nie, nie… Wolę… Lepiej, jeśli będę sama. Rozmowa przez telefon nie jest… nie jest taka… taka ostateczna.

– Rozumiem, moja droga…

Kate przez całe dziesięć minut słuchała uważnie słów mężczyzny, nienawidząc tonu jego głosu i tego, co mówił.

– Kapitan Starr wykonał już zadanie i wracał do bazy, kiedy zablokował się silnik. Najprawdopodobniej nie miał innego wyjścia, tylko się katapultować. Zrobił to poniżej pułapu chmur. Jego skrzydłowy właściwie nie widział go, jak się katapultował. Sądzimy, że znajduje się gdzieś na terytorium wroga, pani Starr.

Terytorium wroga. Nieswoim głosem spytała:

– Czy Patrick… chodzi mi o to, czy lepiej byłoby dla niego, gdyby zginął, niż gdyby go wzięli do niewoli?

– Nic nam nie wiadomo, czy kapitan Starr dostał się do niewoli ani też czy zginął. Może ukrywać się gdzieś w dżungli. To mało prawdopodobne, ale niewykluczone. Po prostu nie wiemy.

– A kiedy będziemy wiedzieć, kapelanie? – spytała Kate niepewnym tonem.

– Nie potrafię na to odpowiedzieć, pani Starr. Robimy wszystko, co w naszej mocy. Jak tylko się czegoś dowiemy, natychmiast panią poinformujemy. Ekipa poszukiwawczo-ratunkowa jest w terenie. Nie wolno pani tracić wiary i nadziei. Niech zaufa pani Wszechmogącemu, On pani nie zawiedzie.

Kate poczuła gwałtowny skurcz żołądka. Żałowała, że tak zaniedbała praktyki religijne. Chodziła do kościoła na Wielkanoc i Boże Narodzenie, wysyłała dziewczynki na lekcje religii i to wszystko. Rzadko się modliła, chociaż dziewczynki co wieczór odmawiały paciorek.

– Czy teraz już trochę nie za późno? – mruknęła.

– Moja droga, nigdy nie jest za późno. Bóg nie traktuje ludzi w ten sposób. Zawsze wysłuchuje modlitw. Nie twierdzę, że musi pani chodzić do kościoła, by się modlić. Można się modlić wszędzie i o każdej porze.

Wszędzie i o każdej porze. Wiedziała to.

– Dziękuję, że zechciał pan ze mną porozmawiać, kapelanie – powiedziała cicho i odłożyła słuchawkę.

Chwilę później sięgnęła po robótkę. Oczko prawe, oczko lewe… Ojcze nasz… Modliła się przez całe czterdzieści minut, które wyznaczyła sobie na dzierganie.

Potem Kate odłożyła robótkę. Do diabła z rozkładem dnia. Czuła, że umiera jej dusza, co dobrego przyjdzie jej z dziergania czy wyszywania? Wybuchnęła płaczem, chowając twarz w poduszce, leżącej na kanapie, by nie obudzić dziewczynek. Zaginiony podczas akcji. Poległy podczas akcji. Jeniec wojenny. Kiedy będzie wiedziała, co się stało z Patrickiem? Och, Patricku, gdzie jesteś, czy nic ci nie grozi?

Była prawie pierwsza w nocy, kiedy Kate zwlokła się z kanapy i poszła do sypialni. Zapaliła światło i spojrzała na ich pokój oczami męża. Z nieszczęśliwą miną obeszła całą tę rupieciarnię – bo była to rupieciarnia. Wszędzie panoszyły się jej robótki. Drewniane serca ozdobione koronką, doniczki w kształcie kaczek, kaczuszki w szeregu, ramki do obrazków ozdobione serduszkami, kokardkami i guzikami. Każda ściana, każdy kąt były czymś wypełnione. Ogarnęła ją panika, kiedy spróbowała wypatrzyć coś, co należało do Patricka. A przecież niczego tu nie zmieniała od dnia jego wyjazdu.

Podbiegła do komody Patricka, potykając się o stojące w rządku kaczki, i zaczęła wysuwać szuflady wiedząc, co w nich znajdzie – wiktoriańskie saszetki z cedrowymi wiórkami. Boże, nawet sznury do podnoszenia i spuszczania rolet ozdobione były serduszkami i kaczuszkami. Uniosła rękę do ust. Ile razy Patrick pytał: „Skarbie, czy naprawdę jest nam to wszystko potrzebne?” Ile razy potykał się o szereg kaczek, tak jak ona przed chwilą?

Pobiegła do łazienki wiedząc, co tam zobaczy. Te same serduszka, kaczuszki i kurczaczki. Naszyła na zasłonę do prysznica serca, ozdobione wstążeczkami, zakończonymi kaczuszkami w wiklinowym koszyczku. Identycznie przystrojone było w czterech rogach lustro. Na podłodze leżał za duży dywanik łazienkowy. Spojrzała na olbrzymiego koguta na samym środku dywanika i znów się rozpłakała.

Boże, dlaczego nagle zaczęło ją to drażnić? Bo wiesz, że Patrick nie znosił tego wszystkiego, tolerował to tylko dlatego, że cię kochał.

W jednej sekundzie znów znalazła się w sypialni, szarpiąc się z szufladą komody. Pod halkami, biustonoszami i majtkami leżała zawinięta w bibułkę koszula nocna od Fredericksa. Była taka krzykliwa, taka… wyzywająca, dokładne przeciwieństwo wszystkiego, co znajdowało się w ich domu. Otworzyła drugą szufladę i wyciągnęła muślinową koszulę nocną do kostek, starannie wyprasowaną, pachnącą cytryną i wanilią. Niewielkie wycięcie pod szyją ozdobiła aksamitną wstążeczką. Miała takie trzy – jasnożółtą, jasnoróżową i jasnoniebieską. Skromne. Niemodne. Śmieszne. Złożyła koszulę od Fredericksa i schowała do szuflady. Wychodząc z sypialni miała w oczach łzy.

Rozejrzała się po niewielkim pokoju dziennym. Prezentował się jeszcze gorzej. Każdy skrawek przestrzeni był czymś wypełniony. Mogłaby wyładować furgonetkę wszystkimi tymi niepotrzebnymi rupieciami. Kiedyś, w przypływie złości, Patrick nazwał jej robótki rupieciami. Później ją przeprosił. Miał rację, to były rupiecie. Boże, gdzie jest zdjęcie, na którym Patrick stoi razem z Zackiem na tle samolotu? Ręce jej się trzęsły, kiedy przeszukiwała jedną szufladę, a potem drugą, aż je znalazła. Ramka nie pasowała do koloru jej robótek, więc schowała zdjęcie do szuflady. Obiecała, że znajdzie odpowiednie miejsce, gdzie mogłaby je powiesić. Patrick sprawiał wrażenie dotkniętego, ale nigdy z nią na ten temat nie rozmawiał. Och, Patricku, tak mi przykro.

Teraz, kiedy było za późno… O co właściwie jej chodziło? Czy chciała winić siebie za to, co spotkało jej męża? Wyrzucać sobie, że nie była taką żoną, jakiej pragnął? Ganić się za swój egoizm, za obojętność na jego potrzeby? Przecież chciała jedynie stworzyć przytulną, ciepłą, szczęśliwą przystań. A w rzeczywistości miała zagracony, przeładowany bibelotami, pozornie szczęśliwy dom.

Kate opadła na kanapę i sięgnęła po jedną z poduszek, by przytulić ją do piersi. Dobry Boże, czy przez te wszystkie lata cokolwiek robiła dobrze? „Nasze życie intymne układało się dobrze” – szepnęła. Czy naprawdę? Patrick lubił eksperymentować, ona – nie. Zawsze kochali się po bożemu. Jej to w zupełności wystarczało, ale Patrickowi? Mówił, że też.

– Cóż jest złego w tym, żebyśmy zrobili to raz inaczej? – spytał ją w dniu swych ostatnich urodzin, kiedy przyrzekła mu, że zgodzi się na każde jego życzenie, a potem wycofała się ze swej obietnicy. – Może chociaż położysz się na mnie? – błagał. Na to się też nie zgodziła, bo nie lubiła jak plaskały jej piersi. Poza tym Patrick nie chciał zgasić światła. Wybiegł nagi do łazienki i nie tylko głośno zatrzasnął drzwi, ale jeszcze je zamknął na klucz. Kiedy po chwili wrócił, z członka kapała mu jeszcze sperma. Krzyknął: „Jesteś teraz zadowolona?” Przez całą noc płakała w haftowaną poduszkę z falbankami. Patrick zrobił sobie legowisko w kącie pokoju i usnął, śpiewając urodzinową piosenkę.

Czy już za późno na spowiedź duszy? Tylko, jeśli poległ, odpowiedziała sobie Kate. Ale on nie mógł zginąć, był taki pełen życia! Nigdy nie uwierzy w jego śmierć. Boże, proszę, spraw, by wrócił. Przysięgam, że stanę się taką żoną, jakiej pragnie. Zrobię wszystko, co zechce. Będę ubierała się wyzywająco i kochała się z nim wisząc na żyrandolu, przy zapalonym świetle, jeśli sobie tego zażyczy. Zastanowiła się chwilę, po czym dodała: zacznę też chodzić do kościoła razem z dziewczynkami. Niemal spodziewała się usłyszeć huk pioruna, ale nic takiego nie nastąpiło.

Bóg po prostu nie ubija interesów.

Uzbrojona w naręcze brązowych toreb na zakupy, Kate natarła na sypialnię i łazienkę, zdzierając wszystko ze ścian, ściągając zasłonę prysznica, kopiąc kaczuszki. Nie wiedziała, ile zużyła toreb ani ile razy wychodziła na mały taras przed domem. Kiedy skończyła o czwartej nad ranem, nie wierzyła własnym oczom widząc, jak przestronny stał się ich dom. Mogła swobodnie się poruszać, bez konieczności omijania rozmaitych fidrygałków. Zagipsowanie i pomalowanie wszystkich dziur w ścianach zajmie jej sporo czasu.

Wczoraj minęło. Rozpoczął się nowy dzień, a wkrótce nastanie jutro.


2

<p>2</p>

O szóstej trzydzieści, kiedy na dworze było już całkiem widno, Kate rozsunęła firanki w kuchni. Zima. Jej ulubiona pora roku. Choć prawdę powiedziawszy najbardziej lubiła jesień. Jesień tam, na wschodzie. Zamknęła oczy i spróbowała sobie wyobrazić zapach palonych liści.

Nowy dzień. Jak go nazwać? Dzień pierwszy po otrzymaniu telegramu? Pierwszy dzień bez Patricka? Jej pierwszy dzień jako głowy domu? Wdowy? Kobiety samotnej bez żadnych nadziei na przyszłość?

Kate zacisnęła obie ręce na brzegu zlewozmywaka, aż pobielały jej kostki. Jak sobie poradzi bez Patricka? Przecież nic nie umiała robić. Nigdy nie pracowała. „Umiem jedynie prowadzić dom, a i to spartaczyłam” – powiedziała do ekspresu do kawy. Spojrzała na zegar, stojący na kuchni. Miała godzinę, zanim obudzą się dziewczynki. Dzięki Bogu, że dziś sobota i nie musi odwozić Betsy do szkoły.

Patrick był bystry; wszyscy tak mówili. Absolwent teksaskiej uczelni. Nie tak wielu pilotów posiada tytuł inżyniera aeronautyki. Czy przyda mu się to teraz, żeby wydostać się z opałów, w jakich się znalazł? Wyekwipowano go odpowiednio na wypadek awarii: miał dokumenty, odpowiadające wymaganiom konwencji genewskich, a w kieszeni kamizelki ratunkowej – urządzenie umożliwiające radiowe namierzenie jego pozycji. Poza tym był w świetnej formie fizycznej. Podczas ostatniej kontroli lekarskiej ważył osiemdziesiąt sześć kilogramów – idealna waga przy wzroście metr osiemdziesiąt osiem. Był niezwykle silny i wytrzymały. Patrick wyjdzie z tego cało, ale czy ona może to samo powiedzieć o sobie? Już się rozkleiła, czuła się zagubiona jak małe dziecko.

Może nie powinna nic mówić dziewczynkom, przynajmniej nie teraz. Może lepiej zaczekać, aż nie będzie tak wewnętrznie spięta, aż na tyle się uspokoi, by nie wybuchnąć płaczem w ich obecności. Na razie miały tylko ją, musi stać się dla nich opoką. Pomyślała, że Patrick właśnie tego od niej oczekiwał. Musi się wziąć w garść i wytrwać. Tylko jak długo?

Przez chwilę rozważała swoje położenie. Nalała sobie trzecią filiżankę kawy i sięgnęła po książkę kucharską Betty Crocker. W kieszonce za okładką trzymała książeczkę czekową i wyciągi bankowe. Dysponowali bardzo skromnymi zasobami finansowymi – cóż to jest niespełna sześćset dolarów na koncie oszczędnościowym i sto na rachunku bieżącym. Jeśli Patrick nie wróci w miarę szybko, będzie miała poważne problemy. Papiery w wojsku ciągle gdzieś ginęły. Rozważała ewentualność wyprowadzenia się z terenu bazy, by móc podjąć jakąś pracę, ale przekraczało to jej możliwości finansowe, poza tym potrzebowałaby pieniędzy na kaucję i depozyt na zabezpieczenie. Choć z drugiej strony mało prawdopodobne, by przetrwała nie pracując zarobkowo. A jeśli pójdzie do pracy, kto zajmie się dziewczynkami? Opiekunkom trzeba płacić, a na początku nie zarobi zbyt wiele – zakładając, że w ogóle ktoś zatrudni kobietę bez żadnego doświadczenia. Przeczuwała, że żołd Patricka i zasiłek będzie otrzymywała nieregularnie.

– Dosyć – mruknęła, wsuwając książeczkę z powrotem za okładkę książki kucharskiej.

– Betsy, pomóż się ubrać siostrze – powiedziała Kate godzinę później. – Muszę wyrzucić śmiecie. – Musiała obrócić cztery razy, by pozbyć się wszystkich robótek, które ostatniej nocy usunęła z mieszkania… Nie była pewna, co czuje, kiedy weszła do kuchni. Pomieszczenia wydawały się obnażone.

– Zdejmij moje skarpetki! – krzyknęła Betsy.

– Nie zdejmę. Moje są z różowymi kokardkami – zapiszczała Ellie. Kate poczuła pulsowanie w skroniach. Było to coś nowego. Dziewczynki rzadko się sprzeczały, a nawet jeśli – szybko następowała zgoda.

– Chwileczkę, pokażcie mi skarpetki – przerwała ich spór. – Ellie, to są skarpetki Betsy. Proszę, oto twoje – powiedziała, wyciągając z szuflady parę zwiniętych skarpetek.

– Grzebała w mojej szufladzie. Nie powinna tego robić. Powiedziałaś, że to moje rzeczy osobiste. Ja nie zaglądam do jej szuflady – gderała Betsy.

– Nieprawda. Wczoraj grzebałaś w mojej szufladzie, szukając listu do mnie.

– Bo mi kazałaś. – Zwróciła się do matki. – Bawiłyśmy się w szkołę. Powiedziałam, żeby pokazywała i nazywała różne rzeczy. Poszłam do pokoju po swoje, a ona poprosiła, żebym przy okazji wzięła i jej. Dlatego zajrzałam do jej szuflady.

– No właśnie! – krzyknęła Ellie.

– Zamknij się. – Betsy szarpnęła kokardki przy skarpetkach. – Nienawidzę tych kokardek. Żadne dziecko w szkole nie ma kokardek przy skarpetkach.

– Myślałam, że je lubisz. Pasują do wstążek we włosach – odparła Kate. Boże, czy ten zdesperowany głos należy do niej?

– Ale już ich nie chcę – stwierdziła rozdrażnionym tonem Betsy.

– To daj je mnie – krzyknęła Ellie i rzuciła się na kokardki, które wywlekła Betsy. – Teraz będę miała po jednej kokardce z każdej strony. Mamusiu, przyszyjesz mi je?

Coś się tu działo, ale nie bardzo wiedziała, co.

– Zgoda, wieczorem przyszyję ci je, jeśli Betsy jest pewna, że ich nie chce.

– Nie chcę. To głupie. Nancy Davis mówi, że wyglądają śmiesznie. Powiedziała, że noszę za dużo kokardek i wstążeczek, naśmiewają się też z kolorowych guzików, które mi naszyłaś na dole sukienki.

– Przecież są takie śliczne, takie kolorowe – próbowała się bronić Kate.

– Naszyj je na mojej sukience – poprosiła uradowana Ellie. Kate skinęła głową, obserwując wojowniczą minę Betsy.

– Widzę, że chcesz nosić proste ubranka, bez falbanek i kokardek – powiedziała cicho.

– Chcę tylko wyglądać, jak inne dziewczynki. I nie chcę już zabierać na przyjęcia tych małych torebek. Chcę kupować prezenty tak jak wszyscy. Jeśli nie będę mogła wziąć kupnego prezentu, wolę w ogóle nie iść.

– Rozumiem, Betsy. Zastanowię się nad tym.

– Zawsze tak mówisz tatusiowi, a potem wcale się nie zastanawiasz. Słyszałam, jak mówił, że w ten sposób chcesz go zbyć.

– Betsy, najdroższa, przepraszam. Postaram się poprawić. Obiecuję – powiedziała Kate łamiącym się głosem.

– To też zawsze mówisz. A wcale nie jest ci przykro. Jak się mówi przepraszam, to znaczy, że czegoś się już nie zrobi. Tak tłumaczył nam tatuś. Spytaj Ellie. Jeśli nie będzie udawała głupiej jak but z lewej nogi, przyzna mi rację.

Ellie kiwnęła głową.

Kate zawahała się przez chwilę.

– Nie chodzi ci tylko o kokardki i guziczki, Betsy. Powiedz mi, co się stało?

Betsy spojrzała z nieszczęśliwą miną na swoje bose nóżki. Zagryzła dolną wargę, niechybny znak, że za chwilę się rozpłacze.

– Betsy mówi, że tatuś się zgubił i tamten pan nie może go znaleźć. Tatusiowie się nie gubią, prawda, mamusiu? – Ellie zachichotała. – Tylko tak się wygłupiała, żeby mnie nastraszyć, prawda, mamusiu?

Kate uklękła i objęła obie córeczki.

– Nie, Ellie – szepnęła. – To wszystko moja wina. Powinnam powiedzieć wam wczoraj o wizycie majora Colliera, ale… musiałam… oswoić się z tym, czego się dowiedziałam. Zamierzałam porozmawiać o tym z wami dzisiaj na spacerze. Widzicie, coś się zepsuło w samolocie tatusia i tatuś musiał… go opuścić, wyskoczyć z niego. Obie wiecie, co to jest spadochron. Tatuś miał spadochron, więc bezpiecznie wylądował na ziemi. Wezwał przez radio pomoc i teraz musimy czekać, aż… aż ktoś do niego dotrze albo aż sam znajdzie drogę powrotną. Może to trochę potrwać. Musimy być dzielne i nie możemy się martwić. Tatuś nie chciałby, żebyśmy się martwiły.

– Czy to znaczy, że tatuś nie napisze już do nas listów? A czy my nadal będziemy do niego pisały? – spytała Betsy płaczliwym głosem.

– Oczywiście, że tak. Tak, jak do tej pory. Tatuś jest prawdopodobnie zbyt zajęty, by pisać. Musi się wydostać z dżungli.

– Czy w dżungli są listonosze? – spytała Ellie.

– Mamusiu, ona znów udaje głupią.

– Betsy, jesteś pewna, że w dżungli nie ma poczty? – zbeształa ją łagodnie Kate.

– Ona mówiła o listonoszach. Jak ten, który przychodzi do nas. To różnica – powiedziała gniewnie, patrząc roziskrzonym wzrokiem.

– Coś ci powiem. Dzisiaj po spacerze wstąpimy do biblioteki. Poprosimy, żeby pani bibliotekarka dała nam wszystko, co ma o Wietnamie, mapę też. Jeśli ją dokładnie przestudiujemy, może domyślimy się, gdzie jest tatuś, i łatwiej nam będzie sobie wyobrazić, jak sobie radzi. Głosuję za.

– Ja też – powiedziała Ellie, podnosząc rączkę.

– Betsy?

– Dobrze.

– Przepraszam, że nie powiedziałam wam tego wczoraj. Ale byłam zdenerwowana.

– To dlatego wszystko wyrzuciłaś? – spytała Betsy.

Kate skinęła głową. Jaka mądra była ta mała dziewczynka. Jaka podobna do Patricka.

– Oszukałaś mnie wczoraj wieczorem, prawda? Wcale jeszcze nie usnęłaś, tak?

– Słyszałam, jak płakałaś mamo. Widziałam, jak wrzucałaś wszystko do toreb. Wszystkie te rzeczy, które tatuś nazywał rupieciami. Nie dowie się, że to zrobiłaś.

– Dziś wieczorem mu o tym napiszemy.

– Już za późno. Zgubił się i nikt mu nie dostarczy naszego listu – powiedziała Ellie i wybuchnęła płaczem.

– I tak napiszemy list i będziemy się modlić, by tatuś go otrzymał. Będziemy pisać codziennie, nawet jeśli miałybyśmy w kółko pisać o tym samym. Skontaktujemy się z Czerwonym Krzyżem i poprosimy ich o pomoc. A teraz skończcie się ubierać, otworzymy okna i pójdziemy na spacer. Zapowiada się piękny dzień: świeci słońce, niebo jest błękitne. Urządzimy sobie piknik i będziemy się bawić w parku.

– Dlaczego nie możemy sobie kupić hot – dogów i frytek, jak wszyscy? – spytała Betsy, wykorzystując sytuację.

– Świetny pomysł. Czas, byśmy zrobiły coś innego. Z przyprawami i musztardą, co wy na to?

– Pycha, prawdziwe hot – dogi. Napiszemy tatusiowi, że jadłyśmy hot – dogi. Nie będzie chciał uwierzyć. Mamusiu, napiszesz mu o tym, żeby naprawdę uwierzył? – poprosiła Ellie.

– Naturalnie – zgodziła się Kate, zmuszając się do uśmiechu. – Mam jeszcze lepszy pomysł. Betsy narysuje, jak wszystkie trzy jemy hot – dogi. – Uszczypnęła Betsy w brodę. Dziewczynka zrobiła grymas, przypominający uśmiech. Nie przebaczała łatwo. – No, chcę widzieć pogodne buzie – powiedziała Kate tak wesoło, jak tylko umiała. W końcu Betsy pokazała swój szczerbaty uśmiech. – No, panienki, za dziesięć minut śniadanie. Umyjcie buzie i ząbki, uczeszcie się i przynieście gumki do włosów. Dziś mam naleśniki niedźwiadka grizzly dla Betsy i naleśniki pieska dla Ellie.

– Wolę płatki kukurydziane z bananami – oświadczyła Betsy naburmuszonym tonem. – Mówiłaś, że naleśniki są tylko dla dorosłych, bo od syropu psują się zęby. Nie chcę naleśników.

– Świetnie, w takim razie dostaniesz płatki kukurydziane, a ja i Ellie j zjemy naleśniki – powiedziała Kate wyraźnie zmęczona. Boże, co się 1 z nami dzieje?

Godzinę później, kiedy były już po śniadaniu, Kate wyszła z dziewczynkami przed dom.

– Słuchajcie, zamiast jechać do Bakersfield, dla odmiany wybierzmy się do Mojave.

– Wolę jechać do parku – oświadczyła Betsy, trącając siostrę łokciem.

– Ja też – pośpiesznie dodała Ellie.

– Zgoda. Pamiętajcie, że same tak zadecydowałyście.

– Dlaczego chcesz jechać na pustynię? Tam nie sprzedają hot-dogów – powiedziała Betsy, patrząc prosto przed siebie, złożywszy rączki na brzuszku.

– Jestem przekonana, że sprzedają tam hot – dogi. Nie próbowałam się wcale w ten sposób wykręcić, by wam ich nie kupić. Pomyślałam tylko… – Westchnęła. – Dziewczynki, czy mogłybyście postarać się trochę bardziej… Chodzi mi o to, by nie było między nami żadnych uraz. Wiem, Betsy, że odczuwasz złość, ale złość niczego nie załatwia. To, że jestem dorosła, wcale nie znaczy, że nie zapominam…

– Pani w szkole mówi, że nikt nie wie wszystkiego – przyszła jej z pomocą Betsy.

– I twoja pani ma bezwzględnie rację. Przepraszam, jeśli… Chciałam wszystko robić dobrze. Ale teraz widzę, że popełniałam mnóstwo błędów. Najbliżsi nie powinni się sprzeczać. Od tej pory jeśli któraś z nas będzie chciała coś powiedzieć, powinna to zrobić. A pozostałe jej wysłuchają. Będziemy… będziemy głosowały. Przegłosujmy teraz, czy zgadzamy się głosować. – Kate zachichotała, choć starała się zachować powagę.

– Tak – krzyknęła Ellie.

– Tak – dodała Betsy po krótkim milczeniu.

– W porządku, czyli przegłosowałyśmy. Czuję się znacznie lepiej, a wy?

– Czy naleśniki były smaczne? – spytała tęsknie Betsy.

– A widzisz, sama sobie zrobiłaś na złość! – zaśmiała się Ellie. – Prawda, mamusiu?

– W pewnym sensie tak, ale nie mówmy już o tym. Betsy chciała nam w ten sposób dać coś do zrozumienia. Następnym razem wyjaśni nam, jeśli czegoś nie będzie chciała. Zgoda?

– Tak – odpowiedziały chórem.

Kiedy dojechały do parku, Kate zaparkowała samochód i poszła z dziewczynkami na plac zabaw.

– A gdzie masz robótkę i książkę? – spytała Betsy.

– Nie wzięłam ich dzisiaj. Pomyślałam sobie, że poobserwuję was, jak się bawicie, i porozmawiam z Dellą, jeśli przyjdzie. – Gosposia pułkownika Geary’ego co sobotę przyprowadzała do parku dzieci pułkownika. Biorąc pod uwagę to, że Geary miał chłopców, dzieci bawiły się w miarę zgodnie. Kate dostrzegła Dellę na ławce w głębi parku i ruszyła w jej stronę, a dziewczynki podreptały za nią.

Della Rafaella była Meksykanką, anielską kobietą. Na jej pogodnej twarzy zawsze gościł uśmiech. Kochała dzieci, zwierzęta i ludzi. Pracowała u Gearych od kiedy na świat przyszli chłopcy. Francine Geary, matka Timmy’ego i Teddy’ego, po urodzeniu Teddy’ego odeszła na „zieleńsze łąki”, jak mówiła Della. Twierdziła, że wszyscy wiedzieli o Francine Geary i jej zamiłowaniu do życia, mężczyzn i wina. Uważała również, że Francine przeszkodziła pułkownikowi w uzyskaniu awansu.

Kiedy tylko Kate usiadła na ławce obok swej przyjaciółki, swej jedynej przyjaciółki, natychmiast wyczuła, że coś się stało.

– Dzień dobry, Dello. Jaki cudowny dzień, prawda?

– Kocham słońce nawet kiedy jest zimno. Za nim najbardziej tęsknię tu, z daleka od domu. Czasami mi się wydaje, że powinnam tam wrócić.

– Zawsze możesz pojechać w odwiedziny. Boże, co począłby bez ciebie pułkownik Geary? – Zdumiała się widząc w oczach kobiety łzy.

– Już mu nie jestem potrzebna. Pułkownik Geary żeni się w przyszłym miesiącu i jego… jego nowa żona zostanie matką chłopców. Zamierza sama dbać o dom i opiekować się dziećmi. Pułkownik Geary otrzymał przeniesienie. Całą ostatnią noc płakałam. Muszę sobie poszukać nowej pracy, ale mam już czterdzieści lat. Nie stać mnie na komorne i kupno jedzenia. Praca na przychodne nie jest tak dobrze płatna. Ledwo mi starcza na życie, nawet kiedy mam pokój i utrzymanie. Moje oszczędności są bardzo skromne, może wystarczą na miesiąc.

– Och, Dello, tak mi przykro. Możesz zatrzymać się u mnie, póki czegoś nie znajdziesz. Tylko będziesz musiała spać na kanapie. Z największą przyjemnością przyjmiemy cię pod nasz dach.

Twarz Delli rozpromieniła się.

– Naprawdę pozwoliłabyś mi zamieszkać z wami?

– Naprawdę.

– A co będzie, jak kapitan Starr wróci do domu? Zresztą do tego czasu znajdę sobie już pracę. Kate, dostałaś w tym tygodniu list?

– Nie. Przez jakiś czas nie będę otrzymywała listów. – Kate opowiedziała jej o wizycie kapelana i majora Colliera, z trudem powstrzymując łzy.

– To okropne. Och, Kate, tak mi przykro – wyraziła swój żal Della, obejmując Kate. – Słuchaj, pozwól mi się do siebie wprowadzić i ci pomóc. Potrzebujesz mnie, Kate. Przynajmniej dopóki kapitan Starr nie wróci do domu.

– Och, Dello, nie stać mnie w tej chwili, by ci płacić. Moja sytuacja finansowa zmieni się dopiero, kiedy uporządkuję kwestię żołdu Patricka. Poza tym nie mogę dalej mieszkać w bazie. Wspomnienia doprowadziłyby mnie do szaleństwa. No i już teraz ledwo wiążę koniec z końcem. Muszę się wynieść z bazy i poszukać pracy. Mówiąc szczerze nie znam się na niczym poza prowadzeniem domu. Brak mi uzdolnień, kwalifikacji. A nie mam co liczyć na rodzinę. Nie mogę jechać do siostry – razem z trójką dzieci gnieździ się w malutkim domku. Ojciec Patricka mieszka w jednym z tych osiedli dla emerytów, w których nie zezwalają na pobyt dzieci. A moi rodzice mają ręce pełne roboty z dziadkami. Nigdy w życiu nie pracowałam. Jedyne pieniądze, jakie kiedykolwiek zarobiłam, były za takie rzeczy jak: pilnowanie dzieci i szycie. Mój Boże, nie wiem nawet, jak obsługiwać kasę sklepową. Zawsze tylko siedziałam w domu, gotowałam, sprzątałam, prasowałam i opiekowałam się dziećmi.

– Ja właśnie to robię i jest to zajęcie na pełny etat. Naprawdę, Kate. Prowadzenie domu to bardzo ważna rzecz.

– Chciałam być idealną gospodynią. Patrick jest taki mądry, potrafi latać samolotem, robić te wszystkie akrobacje powietrzne. Ja ledwo zdałam maturę. Co będzie, jeśli Patrick nie wróci, Dello? Co pocznę, jeśli zostałam wdową? Przysięgam, że jeśli tak jest, to nie chcę dłużej żyć.

– Gadasz głupstwa. Twój mąż wróci do domu. Czuję to tutaj. – Della uderzyła się w swą wielką pierś. – Nie wiem kiedy, ale wróci do ciebie i tych prześlicznych dziewczynek.

– Bez przerwy tylko płaczę i zadręczam się myślami. Dziewczynki… Betsy zorientowała się, że coś się stało. Cały dzisiejszy ranek była niemożliwa… no, prawie cały. Ellie jeszcze nie wszystko rozumie. W drodze do domu zamierzam kupić trochę gazet. Obiecałam dziewczynkom, że pójdziemy do biblioteki. Wstyd mi się przyznać, ale nic nie wiem o Wietnamie. Powinnam coś wiedzieć. Powinnam coś na ten temat przeczytać, zapytać Patricka. Nie wiem, dlaczego tego nie zrobiłam. Niezbyt dobrze to o mnie świadczy. Boże, Dello, jak ja przez to przebrnę?

– Powolutku. Pomogę ci. Jeśli pozwolisz mi spać na kanapie i dasz mi jeść, będę twoją gosposią. Nie mam dużych wymagań, w niedzielę kilka centów na tacę. To jakieś rozwiązanie dla nas obu, jeśli się zgodzisz.

– Z największą radością – powiedziała Kate, wyraźnie rozpromieniona. – Czyli ustalone, tworzymy zespół. Ja pomogę tobie, a ty mnie. Czy chłopcy wiedzą, że odchodzisz?

– Pułkownik Geary powiedział im wczoraj wieczorem. Spójrz na nich, jacy są dziś osowiali. Najpierw stracili matkę, teraz stracą mnie i będą mieli trzecią matkę. Teddy płakał przez całą noc. Timmy powiedział, że ucieknie z domu. Pułkownik sprał mu tyłek i kazał zrobić trzydzieści pompek. Smutne, prawda? Dzieci nie powinny cierpieć.

– Kiedy kończysz pracę u pułkownika?

– W następny piątek. Kate skinęła głową.

– Przyjadę po ciebie po szkole. Och, Dello, jak się cieszę, że tak się wszystko szczęśliwie złożyło! To prawda, że kiedy Bóg zamyka jedne drzwi, zaraz otwiera drugie. A teraz kupmy dzieciom hot-dogi. Ja funduję. Napoje też.

Wstała i razem z Dellą skierowała się w stronę sprzedawcy hot – dogów. Nagle przystanęła.

– Jak ona się nazywa?

– Kto? – spytała Della.

– Przyszła pani Geary.

– Tiffany Wexelworth – powiedziała Della i uśmiechnęła się po raz pierwszy tego dnia.

Kate wybuchnęła śmiechem.

– Niech sobie żyją długo i szczęśliwie.


* * *

Przez cały następny tydzień Kate była w stanie bliskim histerii. Godzinami wertowała wszystko, co jej tylko wpadło w ręce o Azji Południowo-Wschodniej. Próbowała układać dziewczynkom historyjki o ludziach i tym obcym kraju, którego zaczynała nienawidzić, ale po trzeciej sesji Betsy i Ellie się zbuntowały, więc wymyśliła bajeczkę o żabie i króliku, aż skręcały się ze śmiechu. Kiedy rysowały lub bawiły się w szkołę, ślęczała nad ogłoszeniami: „Dam pracę” i „Mieszkanie do wynajęcia”. Dwa razy dziennie dzwoniła do Delli, zdając relację z lektury. Jeśli ogłoszenie w sprawie mieszkania brzmiało obiecująco, Della jechała obejrzeć lokum i potem informowała o swym sukcesie lub porażce.

Choć minął tydzień, Kate nie dostała żadnych informacji o mężu. Zjeżyła się, kiedy jej powiedziano, że rząd musi zachować daleko posuniętą ostrożność w tych kwestiach, i zażądała, by jej wyjaśniono, co dokładnie oznacza w tym wypadku „daleko posunięta ostrożność”. Kapitan Bill Percy, zajmujący się jej sprawą – chudzielec o wyłupiastych oczach – oświadczył, iż lotnictwo jest przeświadczone, że komuniści postępują z jeńcami w sposób humanitarny i cywilizowany. „Jestem przekonany, że nasi ludzie są odpowiednio traktowani” – oświadczył autorytatywnie. Nie wierzyła mu ani przez chwilę i domagała się, by jej jasno powiedziano, czyjej mąż dostał się do niewoli. Percy spojrzał jej prosto w oczy i odparł: „Nie wiem, pani Starr”, na co zareagowała słowami: „Gówno prawda!” Zaczerwieniła się gwałtownie, ale nie przeprosiła go.

W swoim raporcie, który codziennie stawał się grubszy, Percy napisał: „Pani Starr może sprawiać kłopoty”.

We czwartek, w przeddzień wprowadzenia się do nich Delli, po raz kolejny zadzwoniła do odpowiedniej komórki, by się dowiedzieć, kiedy może się spodziewać żołdu męża. Nie oddzwonili do niej. Przez ostatnie pięć miesięcy czeki przychodziły z opóźnieniem. W jednym miesiącu dostała dwa jednocześnie. Kiedy indziej w ogóle nie otrzymała jednej raty. Zalegali już miesiąc z wypłatą, a kiedy dzwoniła do działu finansowego, zbywano ją. Zadzwoniła do agenta ubezpieczeniowego, by się dowiedzieć, czy może wziąć pożyczkę pod zastaw rodzinnej polisy ubezpieczeniowej. Poinformowano ją, że załatwienie wszystkich wymaganych formalności potrwa cztery do sześciu tygodni. „Za cztery tygodnie umrzemy już z głodu!” krzyknęła do słuchawki, zanim się rozłączyła. Nikt z agencji ubezpieczeniowej do niej nie oddzwonił. Znów zatelefonowała do działu finansowego i złożyła kolejną skargę.

W piątek – ostatni dzień pracy Delli u pułkownika Geary’ego – Kate odebrała Betsy ze szkoły i pojechała do Bakersfield. Zapłakana kobieta wsiadła do samochodu, niosąc walizkę i dwie papierowe torby, zawierające cały jej dobytek. Pochyliła się, by pocałować Kate w policzek, a potem pogłaskała dziewczynki po buziach.

– A więc jestem, by się wami zaopiekować. Będę waszą kwoką, a wy trzy moimi kurczaczkami. Zgoda? – spytała.

– Zgoda. Zawsze chciałam być kurczaczkiem. Patrick… Patrick mawiał, że jestem jego przebiegłym kurczaczkiem – powiedziała Kate uśmiechając się lekko.

– A na nas wołał sikoreczki – wtrąciła się Betsy, chichocząc. – Dello, wiesz, że są takie gumy do żucia?

– Nie! – odparła Della, udając przerażenie. Betsy i Ellie zaczęły kiwać potakująco główkami. – Skoro tatuś mówił, że jesteście jego sikoreczkami, musiał mieć na myśli, że jesteście słodkie i smaczne.

– Czy wszystko w porządku, Dello? – spytała Kate, nie odrywając oczu od drogi.

– Było bardzo smutno. Chłopcy płakali, ja płakałam. Teraz rozpoczynam nowe życie. Nie mogę sobie pozwolić na rozczulanie się nad sobą, podobnie jak ty, Kate. Ale, ale, zdaje się, że znalazłam mieszkanie. Wczoraj wieczorem zadzwoniłam do właściciela. Powiedział, że możemy przyjechać obejrzeć lokal dziś o czwartej. Jesteś pewna, Kate, że słusznie zrobisz, wyprowadzając się z bazy? Właściciel powiedział, że mieszkanie będzie wymagało nieco pracy. Jest zaraz obok college’u stanowego. Składa się z trzech sypialni – a właściwie dwóch i jednej dużej garderoby, która według właściciela z powodzeniem może pełnić rolę malutkiej sypialni. Mogę w niej spać, jeśli mieszkanie ci się spodoba i uznasz, że cię na nie stać.

– Nie mam wątpliwości, że powinnyśmy się wyprowadzić. Muszę znaleźć pracę, zacząć normalne życie. Nie mam co dłużej robić w bazie. Ile wynosi czynsz? – spytała niespokojnie Kate.

– Mówił, że czynsz jest do ustalenia, co według mnie oznacza, że to prawdziwa nora. Ale jakoś musimy wytrwać do powrotu kapitana Starra. Woda, mydło i trochę farby potrafią zdziałać cuda.

Kate otarła łzy, nabiegające jej do oczu.

– Nie mogę w to uwierzyć – szepnęła. – Mam ci wiele do powiedzenia, ale odłożę to na później. Nie chcę rozmawiać przy dziewczynkach, żeby ich niepotrzebnie nie niepokoić.

Della skinęła głową.

– Kupiłam dziś rano gazetę, bo pomyślałam, że nie wstąpisz do kiosku. Jak sądzisz, mogłabyś zostać recepcjonistką?

– Nie wiem. Nigdy nie pracowałam poza domem. Ale mogę się nauczyć – dodała Kate pewnym siebie tonem.

Dwadzieścia minut później, stosując się do wskazówek Delli, znalazły się przed zaniedbanym domem z tablicą: DO WYNAJĘCIA, umieszczoną na podwórku, które bardziej przypominało śmietnik. Kate skuliła się na ten widok.

– Zdaje się, że jesteśmy na miejscu.

Żadna z nich nie zrobiła najmniejszego ruchu, by wysiąść z samochodu. Nie wiadomo skąd pojawił się mężczyzna równie zaniedbany, jak obejście, i ruszył wolno w ich kierunku, podciągając po drodze spodnie.

– Dzień dobry paniom – powiedział, unosząc rękę do nie istniejącego kapelusza. – Zapraszam, w środku nie wygląda tak źle, jak na zewnątrz. Jeśli zdecydują się panie wynająć to lokum, wywiozę śmieci sprzed domu. – Znów podciągnął spodnie i poprawił cienką, flanelową koszulę, okrywającą kościste ramiona. Choć zachowywał się młodzieńczo, Kate zauważyła, że wcale nie jest taki młody; mógł mieć jakieś sześćdziesiąt lat. – Donald Abbott – przedstawił się, przytrzymując drzwi Delli. – Lubię kobiety przy kości – powiedział i zrobił oko do Kate.

– A ja nie lubię chudzielców. – Della obrzuciła go kwaśnym spojrzeniem.

– Wygląda pani na dobrą kucharkę. Kuchenka jest prawie nowa, piekarnik sprawny. Wszystko działa. Nawet prysznic.

– Co za ulga – odparła cierpko Kate. – Czy to bezpieczne okolice?

– Oczywiście – powiedział nieco urażonym tonem Abbott. – Mieszka tu wiele rodzin. Biednych rodzin. Pomagają sobie nawzajem. Jeśli gdzieś mieszkają biedni ludzie, to jeszcze wcale nie oznacza, że okolice są niebezpieczne. Panna Della mówiła mi przez telefon, że ma pani dwie małe córeczki. Gdyby nie było tu bezpiecznie, nie podałbym jej adresu. – Znów podciągnął spodnie, idąc za Kate do drzwi domu.

Piętnaście minut później Kate powiedziała z bijącym sercem:

– Jeśli pan tu posprząta i jeśli zgodzimy się co do czynszu, jestem gotowa wynająć to mieszkanie. Sto dziesięć dolarów – dodała twardo.

– Sto pięćdziesiąt dolarów, a pozwolę paniom korzystać z pralni w piwnicy. Pralka i wyżymaczka są sprawne. W pobliżu nie ma punktów pralniczych. Będę pokrywał rachunki za wodę.

Kate rozważyła słowa Abbotta. Dwa prysznice dziennie dla niej i Delli, codzienna kąpiel w wannie dla dziewczynek i woda do prania…

– Sto dwadzieścia pięć z pralnią i bez opłaty za wodę. To wszystko, co mogę zapłacić, więc to moje ostatnie słowo. Aha, pokoje wymagają odnowienia. Jeśli da nam pan farbę, same je pomalujemy. Decyzja należy do pana, panie Abbott.

Kate uważała, że mieszkanie jest okropne. Nie była wcale przekonana, czy malowanie i firanki coś pomogą. Może znajdzie gdzieś tę biało – zieloną tapetę i odnowi starą kuchnię.

– Nowe linoleum do kuchni – wymknęło jej się. Boże, naprawdę rozważała możliwość wprowadzenia się tutaj!

– Twarda z pani przeciwniczka – powiedział Abbott, wyciągając rękę. – Proszę się uważać za moją nową lokatorkę. Czynsz należy się pierwszego dnia miesiąca. Zazwyczaj proszę o zabezpieczenie w wysokości miesięcznego komornego, ale odnoszę wrażenie, że znalazła się pani w trudnym położeniu. Może mi pani spłacać zabezpieczenie po dziesięć dolarów miesięcznie.

Dzięki ci, Boże.

– Zgoda, panie Abbott. Wprowadzimy się pierwszego lutego. Czy chce pan depozyt, czy też wystarczy moje słowo?

– Zadowolę się pięcioma dolarami. Dobrze by było, gdybym wiedział, jak się pani nazywa. I pani śliczna towarzyszka – powiedział Abbott, uśmiechając się do Delli.

– Jestem Kate Starr, a to Della Rafaella. Dziewczynki mają na imię Betsy i Ellie.

– A czy jest również pan Starr?

– To nie pana interes – odparła oschle Della.

– Owszem, jest również pan Starr, ale…

– Wyskoczył z samolotu i się zgubił – wtrąciła się Ellie.

– Rozumiem – rzekł Abbott. – Proszę posłuchać, nie musi mi pani teraz dawać depozytu. Wystarczy, jeśli zapłaci mi pani pierwszego lutego, kiedy się pani wprowadzi. Mój chłopak zginął w Korei. – Zgarbił się i oddalił, szurając nogami.

– Wszystko będzie dobrze – uspokajała je Kate w samochodzie w drodze powrotnej do bazy. – Zrobimy z tego mieszkania cacuszko, poczekajcie, to się przekonacie.

Della przeżegnała się.

– Mówią, że Bóg czuwa nad głupcami. Nie mam żadnych złych przeczuć, Kate. Może uda mi się znaleźć pracę przy pilnowaniu dzieci. Pomogę ci finansowo, a Ellie będzie się miała z kim bawić.

– Dello, w tym tygodniu podjęłam kilka decyzji. Muszę mieć… nie wiem, jak to nazwać, może terminarz. Nie jestem pewna, czy to odpowiednie słowo. Jestem szczerze przekonana, że Patrick wróci. Nie wiem kiedy. Do jego powrotu będę się starała dać sobie jakoś radę sama. Zamierzam zrobić dla Patricka wszystko, co w mojej mocy, nawet jeśli miałoby to polegać na codziennym pisaniu listów i gromadzeniu ich w jakimś nie znanym mi teraz miejscu. Muszę zachować Patricka żywego dla dziewczynek. Bo on żyje, Dello, wiem o tym. Na razie muszę mieć cierpliwość, bo nie mam innego wyjścia, a kiedy moja cierpliwość się wyczerpie, zrobię… to, co będę uważała za właściwe. Jak myślisz? – spytała wstrzymując oddech.

– Czy naprawdę przeprowadzimy się do tej nory? – spytała Betsy z tylnego siedzenia.

Kate serce podeszło do gardła.

– Tylko ci się wydaje, że to nora. Zobaczysz, ile będziemy miały radości urządzając to mieszkanie. Możecie wybrać kolor farby do waszego pokoju i pomóc go malować. Kiedy wszystko skończymy, zrobimy zdjęcia i wyślemy je tatusiowi. Będzie z was bardzo dumny.

– Różowy i czerwony – odezwała się Ellie.

– Jeśli pomalujesz ściany na różowo i czerwono, pokój będzie wyglądał jak piec i spocisz się w nim – odparła Betsy. – Uważam, że należy go pomalować na żółto, wtedy nawet podczas chłodnych, deszczowych dni będzie w nim słonecznie. Pani w szkole powiedziała, że żółty to słoneczny kolor. Prawda, mamusiu?

– Tak, żółty to słoneczny kolor, ale różowy i czerwony dają poczucie przytulności. Może pomalujemy ściany na różne kolory albo uszyjemy nowe narzuty na łóżka. Musimy to wszystko przemyśleć i rozplanować.

– Dobrze – zgodziła się Ellie.

– Co będzie na obiad?

Kate czuła, jak dziewczynka świdruje ją oczami na wylot. Już miała powiedzieć, że makaron z serem, ale w ostatniej chwili zadecydowała inaczej.

– Hamburgery z frytkami – zakomunikowała.

– Hura! – zapiszczała Betsy.

– Hura! – zawtórowała jej siostra. Och, Patricku, gdzie jesteś?


* * *

Betsy zacisnęła powieki. Już dawno powinna spać. Otworzyła oczy słysząc, jak jej siostra przewraca się na drugi bok.

– Ellie – szepnęła. – Śpisz?

– Obudziłaś mnie – odezwała się Ellie płaczliwym tonem. Palec natychmiast powędrował jej do buzi. – Teraz się boję. Mogę zapalić nocną lampkę, Betsy? I pozwolisz mi przyjść do ciebie?

Betsy nie znosiła lampki nocnej, abażur rzucał na ściany wzbudzające grozę cienie.

– Dobrze, ale musisz zachowywać się bardzo cicho. Mamusia się gniewa, kiedy sypiasz ze mną. I nie zrób siku do łóżka – syknęła.

– Obiecuję – powiedziała Ellie i położyła się na wąskim łóżeczku obok swej siostry. – Znam sekret – szepnęła.

Betsy zaczęła się wiercić na swojej połowie łóżka, by zdobyć dla siebie więcej miejsca.

– Phi! Ja znam wiele sekretów.

– Ale mój dotyczy mamusi. Czy twoje też dotyczą mamy? – spytała Ellie sennym głosem.

Serce Betsy zabiło mocniej. Przekręciła się na bok.

– Jeśli zdradzisz mi swoją tajemnicę, pozwolę tatusiowi uściskać cię pierwszą, kiedy wróci do domu. Obiecuję. Narysuję nawet wielki, czerwony krzyżyk w twoim notesiku, żebyś nie zapomniała. Podziel się ze mną swoją tajemnicą – poprosiła głosem drżącym z niepokoju.

– Słyszałam, jak mamusia powiedziała dzisiaj brzydki wyraz. Ty byłaś w szkole. Powiem o tym tatusiowi, jak już się znajdzie.

– Jeśli to zrobisz, będzie to oznaczało, że jesteś papla. Tatuś nie lubi, kiedy skarżymy na innych.

– Sam też to robi.

– Nieprawda. Jestem starsza i wiem lepiej od ciebie. Kiedy się jest starszym, więcej się wie. Powiedział mi to tatuś. Poza tym ja chodzę do szkoły. Ale co to za tajemnica, Ellie?

– Mamusia powiedziała brzydki wyraz. Zajrzała do książki, w której trzyma pieniądze, i znalazła tam tylko trzy pieniążki. Powiedziała brzydkie słowo, a potem zaczęła płakać. Oto mój sekret. Jak ci się podoba, Betsy?

– Masz na myśli książkę kucharską?

– Mówię o tej, co wygląda jak szachownica i ma kieszonkę za okładką. – Ellie zaczęła płakać, pociągając głośno nosem. – Mamusia nie ma dosyć pieniążków i dlatego powiedziała brzydkie słowo. Może jutro nie dostaniemy nic na śniadanie. Czy będziemy głodować, Betsy?

– Nie – burknęła Betsy.

– Niema tatusia. Mamusia wszystko robi inaczej. Będziemy chodziły głodne. – Łkała, ściskając ramię siostry, by podnieść się nieco na duchu.

– Możemy jeść jagody i korzonki, jak króliki. Panna Roland przeczytała nam takie opowiadanie. Ludzie nie głodują.

– Betsy, kiedy tatuś się wreszcie znajdzie? Chcę, żeby wrócił do domu. Wszyscy oprócz nas mają tatusiów.

– My też mamy tatusia. Po prostu nie ma go teraz w domu. I nigdy tak nie mów. Jeśli kiedykolwiek tak powiesz, przestanę cię lubić.

– Pies Jackie Rosen zgubił się i go nie odnaleźli. Zginął na zawsze – odparła smutno Ellie.

– To zupełnie co innego. Pies Jackie był głupi. Tatuś nie jest głupi.

– Założę się, że jesteś najmądrzejszą siostrą na całym świecie. Kocham cię bardzo, przebardzo, Betsy. Opowiedz mi o tatusiu. Ale coś wesołego. Nie chcę słuchać smutnych historii. Nie lubię smutnych opowieści. Może zajączek wielkanocny sprowadzi tatusia do domu. Czy to głupie życzenie?

– Nie, wcale nie głupie. Ja też tego pragnę. Czy mamusia bardzo płakała i musiała wydmuchać nos, czy tylko miała łzy w oczach? – spytała Betsy zdławionym głosem.

– Położyła głowę na stole i wydawała dziwne dźwięki. Po tym, jak powiedziała to brzydkie słowo. Opowiedz mi coś, Betsy.

– Pewnego razu żyła sobie mała dziewczynka, która miała na imię Ellie…

Kiedy Betsy była pewna, że jej siostrzyczka śpi, wysunęła się z łóżeczka. Podeszła na paluszkach do komody, otworzyła cicho szufladę i wyciągnęła swoją skarbonkę. Dokładnie wiedziała, ile ma w niej oszczędności: pięć dolarów dwanaście centów. Dwa banknoty jednodolarowe, a resztę – w monetach. Ellie miała w swojej skarbonce tyle samo. Manipulując rączką grzebienia wydobyła ze środka banknoty. Potem wyciągnęła dwa dolary ze skarbonki Ellie. Przez chwilę siedziała na piętach, patrząc na banknoty, trzymane w ręku. Kradła pieniądze Ellie. To nie było w porządku.

Doczołgała się do swego biurka, sięgnęła po notatnik i ołówek. Napisała „2 dolary”, a niżej umieściła swoje imię. Pożyczała pieniądze, by dać je mamusi. Kiedy mama jutro otworzy książkę kucharską, pomyśli, że to dobra wróżka przyniosła jej pieniądze. Ellie nie będzie się już musiała martwić, że przyjdzie jej głodować, jeść korzonki i jagody.

Betsy miała ogromną ochotę się rozpłakać. Wszystko się teraz Ceniło. Przed wyjazdem tatusia było zupełnie inaczej. Wszyscy czuli się zadowoleni. Teraz tylko gderali i zrzędzili, nikt się nie uśmiechał. Doszła do wniosku, że obecność tatusiów jest ważna. Gdy tatusia nie ma w domu, wszystko zaczyna się dziać nie tak, jak powinno. Mamusie nie potrafią dobrze robić tego, co należy do tatusiów. Kiedy mieszkał z nimi tatuś, za okładką książki kucharskiej nigdy nie brakowało pieniędzy. Tatuś będzie z niej dumny, kiedy mu powie, że włożyła pieniążki za okładkę książki, by pomóc mamusi. Przytuli ją, pocałuje i powie, że słusznie postąpiła.

Starając się zachowywać jak najciszej, Betsy poszła do kuchni. Wspięła się na palce, by sięgnąć po książkę kucharską Betty Crocker. Położyła ją na szafce obok lampki nocnej i zajrzała za okładkę. Ellie miała rację. Były tam tylko trzy, starannie złożone jednodolarowe banknoty. Pulchnymi rączkami wygładziła cztery banknoty, które ściskała w dłoniach, dołożyła je do tych, które wyjęła zza okładki, i złożyła je wszystkie razem. Teraz już nie będą głodować.

Kiedy tatuś wróci do domu, powie mu, że mamusia starała się, jak mogła. Betsy nie była w stanie dłużej powstrzymać płaczu. Wróciła do swojego pokoju i położyła się na łóżeczku Ellie. Za chwilę wstała i podciągnęła swej siostrzyczce kołdrę pod samą brodę. Pochyliła się, by ją pocałować w policzek i szepnęła:

– Nie będziemy głodować. Zaopiekuję się tobą, Ellie, tak jak obiecałam tatusiowi. Jeśli mamusia nie potrafi, ja to zrobię. Obiecałam tatusiowi i dotrzymam słowa.

Wtuliła buzię w poduszkę Ellie i rozpłakała się rzewnie.

– Tatusiu, chcę, żebyś do nas wrócił. Bardzo cię kocham. Panie Boże, tu mówi Betsy Starr. Proszę Cię, by mój tatuś się odnalazł i wrócił do domu.

W końcu usnęła z buzią wtuloną w poduszkę wilgotną od łez, które kapały jej z oczu nawet podczas snu.


* * *

Nadszedł pierwszy dzień lutego. Był śliczny, ciepły, słoneczny, tak jak Kate obiecała dziewczynkom. Nazywała go „Dniem wielkiej przeprowadzki”. Po raz ostatni obeszła ich dotychczasowe mieszkanie, wspominając chwile spędzone tu wspólnie z Patrickiem. Po policzkach płynęły jej łzy. Kiedy Patrick wróci, przyjadą tu razem i poproszą nowych lokatorów, by Pozwolili im wejść do środka.

Znajdowała się w „zielonej kuchni”, jak ją nazywał Patrick. Jej wzrok spoczął na aparacie telefonicznym, który odłączono zaledwie godzinę temu.

Telefony gwarantowały łączność ze światem, z armią, dzięki nim mogła otrzymywać wiadomości o Patricku. Kiedy w poniedziałek zainstalują jej nowy aparat, będzie musiała zadzwonić do wszystkich i zostawić swój nowy numer. Czuła w głębi serca, że taka niepozorna rzecz, jak zmiana numeru telefonu, może na tygodnie, a nawet na miesiące skomplikować jej.sytuację.

W nocy, próbując usnąć, uświadomiła sobie, że musi wyznaczyć nowy termin powrotu męża. Nie jest to kwestia tygodni, czy nawet miesięcy, jak początkowo myślała. Podczas tej niespokojnej nocy wydłużyła termin do roku, może dwóch lat. Potem płakała, błagając Boga, by wysłuchał jej modlitw, by Patrick wrócił do nich cały i zdrowy.

Mając oczy nadal utkwione w aparacie telefonicznym, przypomniała sobie ze wszystkimi bolesnymi szczegółami ostatnią rozmowę z Billem Percym. Bez przerwy go zadręczała, by jej powiedział, co wojsko robi w sprawie Patricka.

– Jeśli nie widnieje na liście jeńców wojennych, jakim cudem może być przekazany stronie amerykańskiej przez Wietnamczyków? A jeśli go zastrzelili, czy fakt ten został gdzieś zarejestrowany? Proszę się przyznać, że zostawiliście Patricka samemu sobie. Nie chcę słuchać wykrętnych tłumaczeń i usprawiedliwień. Jak długo będzie jeszcze trwała ta wojna?

Była wściekła i zdegustowana, kiedy Percy nie potrafił udzielić odpowiedzi na jej pytania. W końcu krzyknęła do słuchawki:

– Jeśli pan nie jest w stanie przekazać mi żadnych informacji, będę musiała znaleźć kogoś, kto to potrafi. – Zanim się rozłączyła, usłyszała, jak oświadczył kamiennym głosem:

– Pani Starr, jeśli zacznie pani robić szum, narazi pani swojego męża na niebezpieczeństwo. Musi pani zachować spokój i pozwolić nam działać tak, jak zostaliśmy do tego przygotowani.

Odpowiedziała mu na to: „Gówno!” Odkryła, że słowo to nie wprawia jej już w takie zakłopotanie jak dawniej.

Kate otarła załzawione oczy. Nie może się teraz rozkleić. Zdana jest na własne siły, musi nad wszystkim panować. Zabrzmiało to niemal jak żart. Cóż ona się na tym znała? Była matką, gospodynią. Wszystkim zawsze zajmował się Patrick.

Musiała opracować sobie plan. A właściwie dwa plany. Plan A, zakładający powrót Patricka, i plan B, który… który pomoże jej ułożyć sobie życie bez Patricka.

– Nauczę się. Nauczę się – mruknęła.

Zamknęła drzwi, klucz wsunęła pod wycieraczkę dla następnego lokatora.

Dziewczynki siedziały już w samochodzie, Della czekała na chodniku. Kate spojrzała na nią roziskrzonym wzrokiem i wybuchnęła. Ten potok słów przeraził gosposię.

– Dello, jestem wkurzona! To oni powinni zorganizować całą tę przeprowadzkę. Zapłacić za nią. Ale nic ich nie obchodzi. Nie otrzymali rozkazu. Mój mąż zaginął podczas wykonywania zadania, a oni mi mówią, że nie dostali rozkazu, więc przeprowadzka jest moją sprawą. I nie dadzą mi żołdu Patricka, bym mogła zapłacić czynsz za nowe mieszkanie. Wprost nie mogę w to uwierzyć!

– Nie martw się, Kate – pocieszyła ją Della, przytrzymując jej drzwi od strony kierowcy. – Ruszajmy do naszego nowego domu. Nie mogę się już doczekać, by zobaczyć, czy właściciel dokonał jakichś cudów w tej ruderze. Cieszę się, że przybędziemy tam, zanim przywiozą meble. Na wszelki wypadek cały bagażnik wyładowałam środkami czystości.

– Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła – powiedziała Kate, nachylając się do Delli, by ją uścisnąć.

Dzwony kościelne obwieszczały południe, kiedy Kate zatrzymała samochód przed swoim nowym domem. Z ulgą stwierdziła, że stosy śmieci „zniknęły i ogródek od ulicy został starannie zagrabiony. Posiano trawę, lekki wietrzyk muskał delikatne źdźbła. Nawet korona malowniczego drzewa oliwkowego została przerzedzona i przycięta. Kate poczuła się wyraźnie podniesiona na duchu.

Kiedy weszły do środka, aż zaniemówiła na moment, zanim zdołała wydać radosny okrzyk. Wszystkie ściany były nieskazitelnie białe. Wymieniono oprawy oświetleniowe, na podłodze w kuchni leżała nowa wykładzina.

– Spójrz, Dello, to nie linoleum, tylko kafelki. Nie popękane, jest nawet listwa przyścienna. Och, spójrz na tę czyściutką lodówkę, a kuchenka wprost lśni. I półki wyłożone papierem! Dobry Boże, żaluzje zostały wywoskowane. Czuję to.

– Łazienka została pobielona. Jest taka czysta i lśniąca, że aż razi v oczy – dodała uszczęśliwiona Della. – Parkiet jest prześliczny. I spójrz na ten kominek! Cudownie będzie przy nim siedzieć w chłodne dni. Możemy nawet tu jeść obiady.

– Mamusiu, nasza sypialnia jest biała – pisnęła Ellie.

– Dwie ściany są różowe – dodała Betsy.

– Jestem pewna, że pan Abbott czymś się kierował, malując ściany a różowo. Chciał nam zrobić przyjemność i odnowił wszystkie pokoje, abyśmy nie musiały tego robić same. Uważam, że powinnyśmy docenić!go dobrą wolę, a później, jeśli uzyskamy zgodę pana Abbotta, możemy pomalować ściany na inny kolor.

– Dobrze – powiedziała Ellie. Betsy stała nadąsana.

– Nie mamy tu nic do roboty – stwierdziła Della, oglądając dużą garderobę, która miała jej służyć za sypialnię.

– Dello, uważam, że powinnaś dzielić pokój ze mną. Ten jest za mały. Możemy go wykorzystać do przechowywania różnych rzeczy.

– Nie. Twój pokój to twój pokój. Kiedy kapitan Starr wróci do domu, może być niezadowolony, kiedy się dowie, że zajmowałam miejsce, które należy się jemu. Ten pokoik w zupełności mi wystarczy. Będę w nim tylko spała. Tak ustaliłyśmy i nie chcę o tym więcej mówić.

Kate poddała się, jak zawsze, gdy ktoś inny podejmował decyzje, które jej dotyczyły.

– Zastanawiam się, czy kiedykolwiek zobaczy ten pokój – powiedziała z zadumą.

– Oczywiście, że zobaczy. Nigdy nie wolno ci tak mówić. Jeśli twoje myśli i działania będzie cechował pesymizm, dziewczynki to wyczują.

– A jeśli Patrick nie wróci? – zapytała płaczliwie Kate.

– Wróci. Nie wiem kiedy, ale wróci na pewno. O, słyszę, że zajeżdża ciężarówka z meblami – wykrzyknęła podnieconym głosem. – Kate, obejmij dowództwo.

– No, panienki – powiedziała Kate, ocierając oczy. – W tył zwrot, naprzód marsz!

Była piąta po południu, kiedy skończyły myć naczynia i ustawiać je w śnieżnobiałych szafkach. O szóstej posłane były wszystkie łóżka. O wpół do siódmej Della podała hamburgery z frytkami, a potem pozmywała naczynia. O wpół do ósmej skończyły układać w szufladach i wieszać w szafach ubranka dziewczynek. O wpół do dziewiątej dzieci były już wykąpane i smacznie spały w swoich łóżeczkach.

Kiedy Kate weszła do pokoju dziennego, Della zdążyła już rozpalić ogień na kominku i zaparzyć kawę.

– Zasłużyłyśmy sobie na to – powiedziała uszczęśliwiona, kładąc na spodeczkach obok filiżanki po ciasteczku.

– Och, Dello, jak to miło z twojej strony. Dziękuję ci. Dziękuję ci za wszystko – powiedziała Kate, opadając na miękkie poduszki zniszczonej kanapy.

– Jak maluszki?

– Śpią jak susły. Betsy jest… trochę wytrącona z równowagi. Nie trzymałyśmy się dzisiaj naszego ustalonego porządku dnia. Nie napisałyśmy listu do Patricka. Chciała wiedzieć, czy to znaczy, że zaczynamy o nim zapominać. Miałyśmy stały rozkład zajęć… Boże, Dello, miałam zaplanowaną każdą minutę. Teraz, kiedy wracam myślami do tych dziesięciu miesięcy bez Patricka… wydaje mi się to takie… takie okrutne. Narzuciłam dziewczynkom dokładny harmonogram. A teraz to. Wiem, że Betsy nie spodoba się w nowej szkole. Ubóstwiała swoje nauczycielki.

Della przez chwilę złościła się po hiszpańsku, a potem przeszła na angielski:

– Dzisiaj jest nowy dzień, wszystkie zaczynamy od nowa. Najważniejsze, co będziemy robiły od tej pory. Wypij swoją kawę. Mówiłam ci, że wzięłam z sobą jakiś tuzin torebek z nasionami kwiatów? Dołączali je do pudełek z płatkami śniadaniowymi. Zbierałam wszystkie. Jutro, kiedy będziesz przeglądała gazetę, ja razem z dziewczynkami posieję kwiatki. Gdy zakwitną, ten mały domek będzie wyglądał, jakby stał w środku tęczy.

– To wspaniale – powiedziała Kate sennym głosem. – Wiesz, w przyszłym miesiącu są urodziny Patricka.

– Upiekę tort – zaoferowała się Della.

– Czekoladowy, z prawdziwym lukrem i kolorową posypką. I z różnokolorowymi świeczkami. Przygotujemy też prezent. Zapakujemy go w wielki karton, przewiązany czerwoną wstążką. Będzie czekał w szafie, aż… aż Patrick wróci.

– Cudownie! A teraz idź weź prysznic. Ja przez ten czas sprzątnę, zgaszę ogień na kominku i przygotuję się do snu. Wszystko będzie dobrze, Kate. Zobaczysz.

Kate wierzyła jej. Della była cudowna, prawie jak matka. Może nawet lepsza. Jej matka, zawsze zajęta, rzadko ją tuliła i chwaliła. Della nie szczędziła uścisków i zawsze mówiła to, co należało.

– Dziękuję ci, Boże, za Dellę – powiedziała na głos.

Tamtej nocy, po raz pierwszy od wyjazdu Patricka Kate spała twardo i zdrowo.

Rano obudził ją zapach kawy i smażącego się boczku. Pospieszyła do kuchni. Przy stole siedział Donald Abbott, a przed nim stał talerz jajecznicy na boczku. Słyszała dziewczynki, bawiące się na podwórku. Della stała rozpromieniona. Kate również się uśmiechnęła, kiedy ujrzała właściciela domu w zgrabnie skrojonym ciemnym garniturze, śnieżnobiałej koszuli i kwiecistym krawacie. Czarne buty lśniły od pasty, siwe włosy były schludnie obcięte.

– Dzień dobry, pani Starr. Wstąpiłem w drodze z kościoła, by zobaczyć, czy są panie zadowolone, i zainkasować komorne.

Kate usiadła naprzeciwko niego.

– Panie Abbott, wszystko jest bez zarzutu. Nie znajduję wprost słów podziękowania za to, co… co pan zrobił. Sprawił nam pan ogromną przyjemność. Nie musiałyśmy nic robić, tylko się wprowadzić. Kiedy znajdę pracę i moja sytuacja nieco się poprawi, będę panu płaciła więcej. Obiecuję. W chwili obecnej w wojsku mają straszny bałagan i prawdopodobnie minie trochę czasu, zanim wszystko wyprostują. Jest pan dla nas bardzo dobry. Myślę, że jest pan porządnym człowiekiem.

– Dziękuję pani, to prawda. Odniosłem wrażenie, że uznały mnie panie za trochę zaniedbanego, kiedy mnie panie poprzednio widziały.

Akurat przeprowadzałem pewne prace w pobliskim domu. Byłem w stroju roboczym. Proszę posłuchać, jeśli ma pani jakieś problemy z wojskiem, proszę się zwrócić od razu do dowództwa. Proszę zadzwonić do Waszyngtonu do generała, odpowiedzialnego za lotnictwo, i przedstawić mu swój problem. Radzę, by porozmawiała pani z oficerem, który się zajmuje pani sprawą, a jeśli on nic pani nie pomoże, proszę zadzwonić do Waszyngtonu. Ja też tak zrobiłem, kiedy mój syn… Ja też tak zrobiłem.

– Dziękuję panu za radę, panie Abbott.

– Bardzo smaczne śniadanie, panno Dello – pochwalił Abbott, kiedy skończył jeść. – Pójdę już.

– Zaraz przyniosę panu pieniądze za czynsz – powiedziała Kate.

– Czy chce pani pokwitowanie?

– Chyba nie – odparła Kate.

– To dobrze. Lubię, kiedy ludzie mają do siebie zaufanie. Ma pani bardzo miłe córeczki – stwierdził Abbott, wskazując Ellie i Betsy. – Poinformowały mnie, że robią wokół domku tęczę, żeby tatuś mógł ją zobaczyć z samolotu, kiedy wróci.

– Naprawdę tak powiedziały? – spytała Kate wyraźnie zalęknionym głosem.

– Dokładnie tak, słowo w słowo. Zobaczymy się chyba dopiero w następnym miesiącu. Jeśli będą jakieś problemy, proszę do mnie dzwonić. Panna Della ma mój numer telefonu.

– A może przyjdzie pan w następną sobotę na obiad, Donaldzie? – zaproponowała Della. – Przygotuję coś z kuchni meksykańskiej, powie mi pan, jak panu smakuje. – Zarówno Kate, jak i pan Abbott unieśli ze zdumienia brwi.

– Dobrze, przyjdę – powiedział mężczyzna i wyszedł. Kate zastanawiała się, kiedy pan Abbott podciągnie opadające spodnie. Zrobił to, kiedy zszedł ze schodków. Uśmiechnęła się. Della też się uśmiechała, w jej oczach błyskały radosne ogniki.

– Wygląda na kogoś, kto mógłby trochę przytyć. Inaczej pewnego dnia zgubi spodnie. Nie chciałabym, żeby dziewczynki zobaczyły jego goły tyłek. Ostatecznie to właściciel naszego domku. Powinnyśmy być dla niego miłe.

– Zgadzam się – powiedziała Kate. – Rozumiem, że jest wdowcem.

– Tak. I śmiem twierdzić, że nas polubił.

– Tak szybko? – spytała żartobliwie Kate.

– Lepiej idź skończ rozpakowywać swoje rzeczy. Ja pozmywani i pomogę dziewczynkom. Kup niedzielną gazetę. I o nic się nie martw. Odnoszę wrażenie, Kate, że Donald zostanie przyszywanym dziadkiem tych dwóch dziewczynek, a będzie to dla nich najlepsza rzecz pod słońcem -

– Rzeczywiście byłoby dobrze. Czy go polubiły?

– Ellie na pewno. Betsy odnosiła się do niego z pewną rezerwą. Słyszałam, jak pan Abbott mówił jej, że ma rower, który zamierza wyszykować i czy przypadkiem nie zna kogoś, komu by się przydał rower.

Odparła, że ona jest właśnie tym kimś i z chęcią przyjmie rower. Zaśmiał się cicho, kiedy to usłyszał. Wydaje mi się, Kate, że on szuka rodziny, i jeśli jesteś gotowa go zaakceptować, będzie ci wdzięczny po wsze czasy.

– Nie popełniłyśmy błędu, sprowadzając się tutaj, prawda, Dello?

Della potrząsnęła głową.

– Niektóre rzeczy są nam pisane. Trzeba je po prostu zaakceptować.

– Myślę, że Patrick pochwaliłby to wszystko. Źle mówię, jestem pewna, że by pochwalił. Niemal słyszę go, jak mówi: „Słuszna decyzja, Kate”‘

Była niedziela, dla Kate dzień odpoczynku.

Jutro jej życie potoczy się dalej, ale nowymi torami.


3

<p>3</p>

Był grudzień 1971 roku. Minął rok od czasu, kiedy Patrick katapultował się z samolotu, dwadzieścia jeden miesięcy od dnia, kiedy opuścił ich małe mieszkanko w bazie na pustyni. Kate nadal nie miała konkretnych wiadomości o losie swego męża. Wciąż figurował na liście zaginionych. Kate codziennie wydzwaniała do Billa Percy’ego, a on w kółko mówił jej to samo: „Robimy wszystko, co w naszej mocy. Nie zapomnieliśmy o pani mężu. Proszę zachować cierpliwość, pani Starr, i dla własnego dobra nie działać pochopnie”.

Zauważyła, że jej język stał się dosadniejszy, a przyczyniły się do tego złość, frustracja i rozpacz.

– Do diabła z panem i proszę mi dłużej nie wciskać kitu! Powtarza mi pan, że rząd czyni wszystko, ale nie chce mi pan powiedzieć, co właściwie robi. Mam prawo to wiedzieć. Zamierzam zadzwonić do redakcji gazety i napisać list do prezydenta Nixona.

– Proszę tego nie robić – odparł Percy ostrym tonem. Zazwyczaj w tym punkcie ich rozmowa kończyła się, bo Kate rzucała słuchawkę.

Modliła się o powrót Patricka na Boże Narodzenie świadoma, że modli się o rzecz nierealną. Władze twierdziły, że nie jest jeńcem, więc jak mógłby być przekazany stronie amerykańskiej? Nadal widniał na liście zaginionych i musiałby dosłownie zadzwonić do kogoś i poprosić, by go zabrali, albo wyjść z dżungli i oświadczyć: „Oto jestem, chodźcie i weźcie mnie”.

Kate należała do rozmaitych grup samopomocy, została członkiem Ligi Rodzin. Nadal czytała wszystko, co jej wpadło w ręce, o Wietnamie, wysyłała listy w imieniu poszczególnych grup. Nie było to zajęcie dające zadowolenie. Często płakała, schudła, zgorzkniała, łatwo się złościła nie tylko na córki, ale również na Dellę. Wciąż nie udało jej się znaleźć pracy, która zapewniłaby jej godziwy zarobek. Tak jak przypuszczała, jej ziemista cera i zdesperowana mina skutecznie zniechęcały do niej potencjalnych pracodawców. Znalazła zajęcie na niepełny etat w antykwariacie; siedziała na zapleczu, katalogując i wyceniając książki. Jej stosunki z pozostałymi pracownikami, oferującymi książki klientom, były bardzo ograniczone. Lubiła zamykać się w swej skorupie, czasami podczas czterogodzinnej zmiany z nikim nie zamieniła ani słówka. Realizując co piątek swój skromny czek, nie mogła się powstrzymać od płaczu.

Była wiecznie zmęczona, pod presją Delli zażywała olbrzymie dawki witamin, które nic nie pomagały. Za namową Delli i Donalda Abbotta zapisała się na kurs sekretarek. Wieczorne zajęcia w szkole i ranki wypełnione nauką wyczerpywały cały zapas jej sił.

Zanim się Kate zorientowała, nadeszły święta. To Della i Donald ustawili choinkę, Della i Donald pakowali prezenty dla dziewczynek, Della upiekła świąteczne ciasteczka. Kate leżała w łóżku, przestała chodzić do pracy i na kurs. Zaczęła zaniedbywać dziewczynki, ale sprawiała wrażenie osoby, która nie potrafi się otrząsnąć z apatii. Jeszcze bardziej schudła, stała się jeszcze bardziej zrzędliwa. Coraz częściej Della musiała siłą wyciągać ją z łóżka i zmuszać, by wzięła prysznic.

Z któregoś pokoju dobiegły ją melodie kolęd. I jakieś szepty. A może to tylko złudzenie? – pomyślała. Ostatnio niczego nie była pewna. Może jeśli poleży wystarczająco długo, umrze. Czuła się taka zmęczona, taka wyczerpana. Patricku, gdzie jesteś? Obiecałeś mi jutro. Oto nadeszło. Ukryła twarz w poduszce, jej chudymi ramionami wstrząsnęły spazmy.

W korytarzu dziewczynki szeptały do siebie.

– Chcę ją tylko zobaczyć. Może obudzi się, jak się wślizgniemy. Będę cicho, Betsy, obiecuję – mówiła Ellie błagalnym tonem.

– Mamusia nie chce nas widzieć. Dziś wieczorem przyjdzie święty Mikołaj, a nawet nie upiekła nam ciasteczek. Della powiedziała, że nie wolno nam do niej wchodzić.

– Nie obchodzi mnie to – zapiszczała Ellie. – Proszę, Betsy, pozwól mi spojrzeć na nią tylko jeden raz. Tylko trzymaj mnie za rękę. Czy mamusia nadal będzie leżała w łóżku, kiedy przyjdzie wielkanocny zajączek? To jeszcze dużo czasu, prawda?

– Wiele dni – oświadczyła obojętnym tonem Betsy. – Obiecaj, że nic nie powiesz Delli i Donaldowi, dobrze? Tylko na nią spojrzymy. Musisz mi obiecać, Ellie.

Ellie przestępowała z nóżki na nóżkę.

– Obiecuję – powiedziała i Betsy oblizała usta. Tatuś mówił, że tylko próżniaki leżą bez powodu w łóżku. Serduszko biło jej jak oszalałe, kiedy podprowadziła siostrzyczkę do łóżka matki. Chciałaby, żeby żaluzje były podniesione, by mogła ja lepiej widzieć. Nagle ogarnął ją lęk i zaczęła żałować, że tu weszła. Czuła w swojej dłoni wilgotną rączkę Ellie.

Podeszły na paluszkach do łóżka. Betsy spojrzała na leżącą na nim nieznajomą kobietę. Rączka sama sięgnęła do lampki nocnej. Pokój zalało różowe światło. Oczy jej zrobiły się okrągłe, kiedy spojrzała z bliska na matkę. Zrobiła krok do tyłu, ciągnąc za sobą Ellie. Matka wcale nie udawała lenia.

Lenie wyskakują z łóżka, kiedy włącza się światło, a potem się śmieją. Lenistwo to taka gra. Instynktownie wyczuła, tak jak potrafią to tylko dzieci, że przyszłość jej i jej siostry zapowiada się smutno.

– Co się stało z włosami mamusi? – szepnęła Ellie.

– Tak wyglądają włosy, kiedy się ich nie myje – odpowiedziała cicho Betsy.

– Dziwny tu zapach – zauważyła Ellie.

– Czuję – szepnęła Betsy.

– Jeśli mamusia na zawsze zostanie w łóżku, czy to znaczy, że już nie mamy mamusi? Jesteśmy bez tatusia. Jeśli zaczniemy płakać, czy nas przytuli i wstanie? – spytała płaczliwie Ellie.

Po policzkach Betsy płynęły łzy. Nie wiedziała, co odpowiedzieć siostrze. Co będzie, jak ich mama umrze, bo nie myje włosów i nie bierze prysznica? Co się stanie, jeśli tatuś nigdy nie wróci do domu? Zacisnęła powieki. Jest dużą dziewczynką i nie powinna płakać bez powodu. Tak mówił tatuś. Ale w tej chwili tak bardzo cierpiała, że nie wiedziała, co robić.

Zrobiła kilka kroków, aż znalazła się tuż obok łóżka. Padła na kolana. Jedną ręką złapała się materaca, w drugiej ściskała dłoń siostry.

– Mamusiu – szepnęła. Nie usłyszała odpowiedzi, więc znów szepnęła, zbliżywszy buzię na odległość kilku centymetrów do twarzy matki.

– Betsy, czy mama umarła? – spytała Ellie. – Chcę, żeby mnie przytuliła.

– Obiecałaś, że będziesz cicho – syknęła Betsy.

– I co z tego. Obudź ją.

Kiedy Betsy znalazła się tak blisko matki, ogarnął ją nagle lęk. Może rzeczywiście mama umarła. Kiedy człowiek nie żyje, nie porusza się. Potem idzie do nieba, gdzie przebywają wszyscy zmarli. Pragnęła obecności tatusia bardziej, niż prezentów, bardziej niż świątecznego indyka, bardziej niż choinki. Tatuś wziąłby mamusię z łóżka. Jej tatuś potrafił zrobić wszystko.

Wyciągnęła rączkę, by dotknąć ramienia matki. Cofnęła się gwałtownie, kiedy Kate otworzyła oczy.

– Przepraszam… Mamusiu, chciałam cię obudzić – powiedziała Betsy. – Czy ty umierasz? Ellie chce, żebyś ją przytuliła. Czy jesteś leniuszkiem?

Chciała uciec, nie patrzeć na tę kobietę, która była ponoć jej matką. Tatusiowi też nie spodobałoby się, że mamusia wygląda tak okropnie.

Kate patrzyła na swe wylęknione córeczki, nie rozumiejąc, co robią w jej pokoju. Nie miała pojęcia, która godzina ani nawet jaki dziś dzień.

– Dziś wieczorem przyjdzie święty Mikołaj – powiedziała zapłakana Ellie.

Kate ujrzała jak przez mgłę Patricka. Ładnego, rezolutnego chłopczyka z zardzewiałym rowerkiem, na którym wszędzie jeździł.

– Och, Patricku – jęknęła. – Bóg uczynił cię aniołem. – Czy ty umierasz? – pisnęła Ellie.

Betsy czekała na odpowiedź matki. Sprawa była za poważna, by jej mama skłamała. Usłyszała, jak Ellie powtarza pytanie. Myślała, że serce wyskoczy jej z piersi. Nagle matka powiedziała z rozbawieniem w głosie:

– Nie wydaje mi się.

– Och, jak dobrze – krzyknęła uradowana Ellie.

Betsy wybiegła z pokoju. Kamień spadł jej z serca. A więc Bóg nie zamierza uczynić ich sierotami.

– Gdybyśmy zostały sierotami, tatuś nie wiedziałby, gdzie nas szukać – szepnęła. – Wiedziałam, że nie zrobisz nam czegoś takiego w same święta.

Kate wcisnęła głowę w poduszkę. Wigilia. Znów się zdrzemnęła. Śnił jej się mały chłopczyk z twarzą aniołka na zardzewiałym rowerku, skrzydła szeleściły mu na wietrze, gdy mijał jej dom.

– Patricku.


* * *

Kate obudziła się ze straszliwym bólem głowy. Wiedziała, że to wciąż Wigilia, bo słyszała, jak dziewczynki śpiewają „Jingle Bells”. Ellie paplała coś o świętym Mikołaju, wchodzącym przez komin. Musi wstać i wziąć udział w tym, co się działo w drugim pokoju. Udało jej się narzucić szlafrok. Weszła chwiejnym krokiem do kuchni. Della, Donald i dziewczynki spojrzały na nią szeroko otwartymi oczami. Della wysłała dzieci do pokoju dziennego, wręczywszy im słodkie ciasteczka w kształcie choinki.

– Cieszę się, że wstałaś – oświadczyła Della cierpkim tonem. – Mam ci coś do zakomunikowania. Przykro mi, że powiem ci to akurat dziś, bo to Wigilia. Zaraz po świętach odchodzę. Donald poprosił mnie o rękę, a ja… zgodziłam się.

Gdyby Kate nie patrzyła na Dellę, zauważyłaby zdumienie, malujące S1? na twarzy właściciela domu.

7 – Ale… nigdy nie wspomniałaś, że chcesz odejść – zawołała. – Nie możesz… co bez ciebie zrobią dziewczynki?

Serce jej biło, w głowie czuła pulsowanie.

– Kate, jestem tylko twoją gosposią. To ty jesteś ich matką. Gdzieś po drodze o tym zapomniałaś. To ciebie potrzebują, nie mnie. Są święta, a nie ruszyłaś palcem, by w czymś pomóc, dziewczynki stały ci się tak obojętne, że nie potrafisz się zmobilizować do jakiegokolwiek działania. Zapamiętają to. Jeśli nie umiesz się nimi zająć, opieka społeczna umieści je w rodzinach zastępczych. Jak wytłumaczysz to swemu mężowi, kiedy wróci? Zostawił dzieci pod twoją opieką wierząc, że… że będziesz czekała na jego powrót. Tymczasem ty wylegujesz się w łóżku, nie chcesz jeść i wszystko zostawiasz na moich barkach. To nie może dłużej trwać. Starzeję się, jeśli tego nie zauważyłaś. Donald obiecał, że uczyni moje życie lżejszym.

– To egoistyczne podejście – wymamrotała Kate.

– Może powinnaś spojrzeć w lustro, wtedy zobaczyłabyś, kto tu jest egoistą. Przestałaś płacić rachunki. Wiesz, że zaraz po świętach elektrownia odetnie nam dopływ prądu? Nie mamy drewna, by rozpalić w kominku, Donald kupuje dla nas żywność. Płacz nic tu nie pomoże. Mam już dosyć twoich łez i użalania się nad sobą. Twój mąż byłby bardzo rozczarowany twoim zachowaniem.

Ciałem Kate wstrząsał szloch, po policzkach płynęły jej łzy. Otarła oczy rękawem szlafroka.

– Okropnie mnie boli głowa – powiedziała. – Miałam sen… okropny sen… Śniło mi się, że byłam dzieckiem, mieszkaliśmy w Westfield. Do domu tuż za rogiem właśnie wprowadził się Patrick z rodzicami. Miał… miał ten swój stary, zardzewiały rowerek i przejeżdżał na nim obok naszego domu. W tym śnie… pochylił się nad moim łóżkiem, gdzie leżałam ja, taka, jaka jestem teraz. Powiedział, że jest sierotą czy coś w tym rodzaju. Chciałam go objąć ramionami, ale nie byłam w stanie wykonać najmniejszego ruchu. Miał dziwny głos, jakby płakał. Patrick nigdy nie płakał. Bardzo się tym szczycił. Nie rozumiem tego, Dello. Jak można nigdy nie płakać? Ja wciąż beczę. Przynosi to taką ulgę… Mężczyźni… mężczyźni też powinni płakać. Boże, ten ból głowy mnie zabije.

– Wiecznie boli cię głowa, a jak nie głowa, to brzuch, albo łapie cię skurcz, albo okazuje się, że zaatakował cię jakiś wirus. Litrami pijesz czarną kawę, palisz papierosy, na kupno których cię nie stać, nie jesz. Nic dziwnego, że wiecznie coś ci dolega… Zostanę na święta, bo nie mogę pozwolić, by dziewczynki znów przeżyły rozczarowanie. Przez cały tydzień szykowały dla ciebie prezenty. A co ty masz dla nich? – Della odwróciła się do kuchenki, mrugnąwszy porozumiewawczo do Donalda, któremu oczy wprost wyłaziły z orbit.

– Pierwsze święta nie były takie złe – powiedziała niepewnie Kate. – Miałyśmy listy od Patricka i wierzyłyśmy, że na następne Boże Narodzenie wróci do domu. Tymczasem nie ma go z nami…

– Ale ty jesteś. I musisz dać z siebie wszystko. Jestem już zmęczona twoim wiecznym zawodzeniem. Wiem teraz, po kim ma to Ellie. Betsy jest taka jak ojciec. Nie powinnaś zrzucać na Betsy odpowiedzialności za Ellie. 2marnujesz im życie – powiedziała cicho Della. Kate zgarbiła się.

– To prawda. Masz rację… Czy naprawdę Donald kupuje dla nas jedzenie? – Odwróciła się, by spojrzeć na niego i napotkała smutny wzrok Donalda. – Kocha pan Dellę?

Donald poruszył gwałtownie grdyką, sterczącą w jego chudej szyi. Nie spodziewał się takiego pytania, ale skoro już mu je zadano, odparł szczerze:

– To wspaniała kobieta. Mężczyzna, który ją dostanie, może się uważać za szczęśliwca. A odpowiedź na pani pytanie brzmi: tak, kocham ją.

– Jak to możliwe, że o tym nie wiedziałam? – spytała Kate, nie kryjąc zdumienia.

– Bo wyrzuciłaś nas wszystkich ze swego życia, oto dlaczego – odparła Della.

– Przepraszam. Czy dziewczynki mnie nienawidzą?

– Ależ Kate, skądże znowu. Tylko nie rozumieją, co się dzieje. One ciebie potrzebują. Chcą z tobą rozmawiać, chcą, byś je czasem przytuliła. Są takie wrażliwe. Betsy ma problemy w szkole, a Ellie… Ellie zaczęła okropnie kłamać.

Kate skinęła tylko głową, bo nie była w stanie powiedzieć ani słowa.

– Jest mnóstwo poczty, Kate. Od przeszło miesiąca nie przeglądasz korespondencji.

Kate znów skinęła głową.

– Przydałaby mi się pomoc przy indyku. Chcę dzisiaj upiec chleb. Obiecałam to Betsy. Donald zamierza powiesić kolorowe lampki na drzwiach. Zanim się wezmę do roboty, mogę ci przygotować późne śniadanie, jeśli jesteś głodna.

– Tak. Tak, bardzo proszę. Zrób mi jajka na boczku i nalej soku. Ale najpierw muszę wziąć prysznic. Pomogę ci przy indyku. I przy pieczeniu chleba. Chcę zagnieść ciasto.

Delli aż zaparło dech. Donald uniósł wzrok.

– Jak umyjesz głowę, może zwiążesz włosy wysoko wstążką? Zrobiła ci ją Betsy kilka dni temu – powiedziała Della, wyciągając z jednej z szuflad pomiętą, czerwoną wstążkę z zakręconymi końcami. – Na razie włóż ją do kieszeni, jest już tak pognieciona, że nic jej nie zaszkodzi. Pod koniec Betsy zniechęciła się mówiąc, że i tak cały jej trud na nic, bo nie wstaniesz z łóżka.

– O Boże – jęknęła Kate. – Dello, co się ze mną dzieje?

Z ust Delli popłynął potok hiszpańskich słów. Kiedy doszła do puenty, jak zwykle przerzuciła się na angielski.

– Dostałaś się w szpony diabła i nie starałaś się z nich uwolnić, ot, Co się stało – oświadczyła tryumfującym tonem, pomagając Kate wstać z krzesła.

Kate odwróciła się do Delli i powiedziała:

– To nie diabeł, tylko to cholerne wojsko i rząd. Jak się nad tym zastanowić, chyba są w zmowie z diabłem.

Della cmoknęła zgorszona, słysząc język Kate. Donald zachichotał.

– Zdaje mi się, że podziałało – szepnęła Della, kiedy Kate nie mogła słyszeć ich głosów. – Wiem, że jestem cudowną istotą, ale czy nie kłamałeś mówiąc, że mnie kochasz? I czemu ktoś tak wspaniały jak ja miałby chcieć poślubić takiego starego chudzielca, jak ty?

Donald podrapał się w brodę.

– Cóż, jesteś gruba, a nie widzę nikogo lepszego ode mnie, dobijającego się do twych drzwi. Jestem dobrym, uczciwym człowiekiem, mam kapitalik w banku, otrzymuję przyzwoitą emeryturę. Wyszykowałem ten dom dla ciebie. Nie musiałem tego robić. Zabieram cię na bingo i oddaję ci swoją kartę, kiedy wygrywam, a ty nie. Chodzę do kościoła i daję na tacę. Jestem uczciwym człowiekiem, panno Dello. Kiedy chce mnie pani poślubić?

– Czemu miałabym…

– Proszę nie udawać teraz takiej skromnisi. Zadałem pytanie i oczekuję szczerej odpowiedzi. Przyznaj się, że nigdy nie proszono cię o rękę i nie wiesz, jak się zachować.

– Przypuszczam, że mogłabym gorzej trafić. Przysięgnij, Donaldzie, że zaopiekujesz się mną i tą nieszczęsną rodziną. Nie chciałabym kiedykolwiek znaleźć się na ulicy, bez własnego domu. A groziło mi to, gdyby nie Kate.

Donald uniósł ręce do góry.

– Spójrz na mnie, kobieto – wykrzyknął. – Kto, do cholery, opiekuje się wami wszystkimi, odkąd Kate wpadła w tarapaty? Dobrze, skończmy z tym. Kiedy ślub?

– W czerwcu – oświadczyła kwaśno Della. – Powiemy Kate, że przestraszyłeś się i odłożyłeś ślub do czerwca. W ten sposób uratujemy twarz, a Kate niczego się nie domyśli. Udało nam się nią nieźle potrząsnąć. Donaldzie, a teraz zabierz się lepiej do wieszania lampek. I pamiętaj, żeby poprowadzić je wzdłuż dachu i powiesić też kilka mrugających światełek na drzewie.

– Zrzędzisz, Dello.

– I nie zapomnij zrobić czerwonych strzałek. W przeciwnym razie Ellie będzie mazała się dzień i noc. Czy uwierzysz, że ten mały brzdąc martwi się, że święty Mikołaj nie wie, gdzie się przeprowadziła? Boi się, że Mikołaj do niej nie trafi. Donaldzie, zrób czerwone strzałki, bo inaczej to biedactwo będzie miało zepsute całe święta.

– Zrobiłem je wczoraj w warsztacie. Teraz muszę jedynie ułożyć na ziemi. Pomalowałem je wieczorem.

Kiedy zamknęły się za nim drzwi, Della zrobiła kilka piruetów. Kate otrząsnęła się z apatii, a jej oświadczył się kawaler, posiadający własny dom i emeryturę. Święta Bożego Narodzenia to rzeczywiście okres cudów.


* * *

Jest ciemno, ale nie aż tak, żeby się bać, pomyślała Betsy, wysuwając się spod kołdry. Podeszła na paluszkach do drzwi, starając się nie obudzić siostry. Wyjrzała na korytarz, sapiąc z przejęcia. Święty Mikołaj jak zawsze zostawił zapalone trzy światełka. Była już w połowie korytarza, kiedy zatrzymała się, zastanowiła chwilkę i doszła do wniosku, że nie wierzy w świętego Mikołaja. Odwróciła się na pięcie, by wrócić do pokoju. Posuwając się cicho w ciemnościach, wymacała oprawione zdjęcie ojca. Przytuliła je do piersi i ponownie udała się do pokoju dziennego.

Choinka była tak piękna, że aż chciało jej się płakać. Zaczęła głęboko wdychać powietrze, rozkoszując się zapachem igliwia.

Ta chwila należała do niej i do tatusia. Opadła na kolana przed jodłą i przebiegła wzrokiem po prezentach, leżących pod drzewkiem.

– Wesołych świąt, tatusiu – szepnęła. – Dla ciebie jest to i jeszcze tamto. Od Ellie ten z zieloną wstążeczką. Ja przewiązałam swój czerwoną, bo wiem, że lubisz czerwony kolor. Ten płaski zrobiłam dla ciebie w szkole – wymamrotała, biorąc do ręki pakunek wielkości notatnika. – Prezent od Ellie to ten z przyklejonym na wierzchu makaronem. Wiem, co to jest, ale obiecałam, że nie powiem. Nie powiedziałam nawet mamusi. Muszę jeszcze poszukać prezentu dla ciebie od mamusi. Schowamy je wszystkie do szafy i wręczymy ci, kiedy wrócisz. Jest dla ciebie wydzielona cala półka. Stoją tam też nasze koszyczki wielkanocne. Mamusia powiedziała, że kiedy zabraknie miejsca na półce, poprosimy Donalda, by zrobił drugą. Nigdzie go nie widzę, tatusiu – szepnęła. – Mamusia nie zapomniałaby. Musi być z tyłu, za innymi. – Zaczęła grzebać wśród pudelek, ale nie mogła znaleźć prezentu dla tatusia, podpisanego ręką mamy. Poczuła na dłoni gorącą łzę. Otarła oczy rękawem piżamki.

Betsy znowu sięgnęła po zdjęcie Patricka i przytuliła je do piersi.

– Wiem, że nie powinnam płakać, ale dziś wcale się nie czuję, jak duża dziewczynka. Tęsknię za tobą. Mamusia jest chora i dziwnie wygląda. Ellie powiedziała, że mamusia brzydko pachnie.

Z jej ust padały słowa jedno za drugim, niektóre niewyraźne, niektóre Pełne lęku i złości.

– Przed feriami panna Roland przeczytała nam historię sierotki, której nikt nie kochał. Wszyscy oprócz mnie płakali. Sierotka nosiła łachmany, nie miała co jeść. Ogrzać się mogła jedynie od pieska, którego znalazła. Był równie głodny, jak ona. Dziewczynka miała tyle lat, co Ellie. Straciła mamusię i tatusia. Jakiś dobry pan idąc ulicą zobaczył ją i jej pieska. Zabrał Marthę i pieska do swojego domu, dał dziewczynce gorącego kakao i dużą kanapkę z galaretką. Pieskowi też nalał do miseczki trochę kakao i dał mu kawałek mięsa. Do pokoju weszła pani i usiadła obok dziewczynki. Piesek wskoczył jej na kolana. Objęła i pocałowała dziewczynkę. Pieska też. Pozwoliła, by polizał jej twarz. Nie zważała na zarazki. Przede wszystkim myślała o dziewczynce i jej piesku. Kiedy już się najedli i rozgrzali, pani i pan zaprowadzili ich na górę, wykąpali i położyli do łóżeczka. Pocałowali na dobranoc i przez całą noc przy nich czuwali. Martha nie była już sierotą. Kiedy wrócę do szkoły, muszę umieć wyjaśnić morał tego opowiadania. To nasza praca domowa. Pulchnymi paluszkami powiodła po konturze twarzy Patricka, po policzkach płynęły jej łzy.

– Kocham cię, tatusiu. Wesołych świąt.

Kate stała w drzwiach do kuchni, nie mogąc oderwać wzroku od córki. Powinna podejść do swej pierworodnej, pocałować ją i przytulić, powiedzieć, że jest kochana, ale za długo zwlekała. Ściskając w rączkach zdjęcie tatusia, dziewczynka pobiegła do swojego pokoju.

– Mój Boże – szepnęła Kate. – Co ja zrobiłam temu dziecku?

Kate pobiegła korytarzem do pokoju córki i otworzyła drzwi. Betsy leżała zwinięta w kłębek pod kołderką.

– Betsy – szepnęła zdławionym głosem. – Betsy, kochanie…

Padła na kolana i pozwoliła płynąć łzom. Dziewczynka nie poruszyła się. Kate wyciągnęła rękę, ale zaraz ją cofnęła. Odpowiedni moment minął. Umarła też część Betsy; czuła to.

– Wesołych świąt, skarbie – szepnęła.


4

<p>4</p>

Nie wiedział, dzień czy noc, pada deszcz czy świeci słońce. Nie wiedział, jaki jest miesiąc, nie mówiąc już, jaki dzień. Jedyne, co wiedział, to że znajduje się w pomieszczeniu nie większym od trumny. Mógł stać lub siedzieć, ale nie miał możliwości położyć się ani nawet wyciągnąć nóg.

Kapitan Patrick Starr poruszył palcami nóg. Nie stracił nad nimi władzy, choć pozbawione były paznokci. Podobnie, jak palce u rąk. Nie był pewien, czy biodro miał złamane, czy tylko pęknięte; zresztą i tak nie miało to znaczenia. Przez długi czas stał w rogu swej trumny, opierając się na łupkach domowej roboty, które dostał od kogoś bez twarzy.

Kaleka. Czy nie lepiej było umrzeć? Można żyć bez paznokci i chodzić kulejąc. Przesunął językiem wzdłuż połamanych zębów o ostrych krawędziach. Zęby można wstawić. Wszystkie gwiazdy ekranu poprawiają sobie urodę. Kate miała śliczne zęby, które ukazywała w szerokim uśmiechu. Kate nie będzie przeszkadzało, że jej mąż ma zęby na sztyftach.

Patrick zmienił lekko pozycję i oddał mocz. Kiedyś miał kubeł, ale mu zabrali. Cały śmierdział, lecz odór zdawał się nie taki mdlący, jak dawniej. Zresztą ze złamanym nosem jego zmysł powonienia był wyraźnie stępiony.

Nie chciał płakać, ale i tak łzy płynęły mu po policzkach. Nie ocierał ich, sprawiały mu ulgę. Nikt nie może mu zabrać łez, chyba że wykolą mu oczy, czym go codziennie straszyli. Boże Wszechmogący, jeśli już stracił powonienie i słuch w lewym uchu, co z nim będzie, jeśli zrealizują swoją groźbę i wykłują mu oczy? Nie zobaczy już więcej Kate ani nie usłyszy śmiechu swych córeczek. Nigdy nie poczuje zapachu pieczeni ani świątecznego indyka, które przygotowuje Kate. Jodłę będzie mogła równie dobrze zastąpić sztuczna choinka. Najgorsze, że nie będzie mógł wdychać woni włosów Kate, tego ciepłego, słodkiego aromatu wanilii i cytryny, którym zawsze pachniały.

Jeśli… jeśli kiedykolwiek stąd wyjdzie, jego życie zamieni się w wegetację jakiejś cholernej roślinki. Co zrobi Kate, kiedy dostarczą go jej pod drzwi – załamanego, skatowanego człowieka, ślepego i prawie głuchego? Dziewczynki będą się go bały. „Wy sukinsyny! Wy pieprzone sukinsyny!” Przez chwilę wydawało mu się, że wykrzyczał te słowa. Ale mylił się. Z jego ust wydobyło się zaledwie ciche skamlenie.

Płacząc z bólu z trudem wstał. Bardziej poczuł niż usłyszał, jak coś się poruszyło koło jego nóg. Uniósł zdrową nogę i gwałtownie ją postawił. Usłyszał zdrowym uchem cichy pisk. Oznaczało to, że rozdeptał jednego ze swych współlokatorów, chudego szczura, jeszcze słabszego niż on.

Patrick wcisnął się w swój kąt widząc, jak ciężkie, metalowe drzwi otwierają się, wpuszczając do środka snop oślepiającego światła. Uniósł ręce do góry, by osłonić oczy. Jednocześnie poczuł szturchnięcie metalową żerdzią w żołądek. Wiedział, co to znaczy. Miał opuścić swoją trumnę, znów będą go przesłuchiwali, a potem torturowali.

Przez ułamek sekundy wydawało mu się, że zobaczył Kate, nakładającą mu na talerz sałatkę ziemniaczaną podczas pikniku w dniu święta narodowego. Uśmiechała się do niego wiedząc, jak bardzo lubi jej sałatkę ziemniaczaną, bo specjalnie dla niego posypywała ją chrupkimi skwarkami z boczku. Boże, oddałby wszystko za porcję takiej sałatki. Starał się rozprostować ramiona i iść w miarę pewnym krokiem. Patrzył na oślepiające światło, odskakując od metalowego pręta, którym szturchano go w żebra.

Patrick doszedł do wniosku, że mężczyzna, który go przesłuchiwał, mówiący płynnie po angielsku, jest renegatem. Kiedyś powiedział, że studiował na uniwersytecie kalifornijskim. Potem wyrecytował wszystko, co wiedział o Patricku.

Na początku, kiedy Patrick jeszcze wierzył w takie rzeczy, jak konwencje genewskie, odmówił jakichkolwiek zeznań, podając jedynie nazwisko, swój stopień wojskowy i numer. Po drugim przesłuchaniu – a może było to trzecie? – połączonym z biciem, uświadomił sobie, że w tym zapomnianym przez Boga kraju nie są przestrzegane żadne prawa. Jednak okazał charakter, nazywając przesłuchującego go mężczyznę pieprzoną kreaturą, wyrzuconą z amerykańskiego uniwersytetu.

Patrick rozejrzał się próbując się zorientować, gdzie jest. Pomieszczenie różniło się od tego, do którego zaprowadzono go ostatnio, ale poznał stół, na którym leżały narzędzia tortur. Starał się nie patrzeć na obcęgi i małe fiolki z przezroczystym płynem. Starał się nie okazać strachu w obliczu mężczyzny, który stał naprzeciwko niego, i patrzeć mu prosto w oczy. Miał wrażenie, że mu się udało. Nie mógł tylko znieść jego złośliwego uśmiechu. Czekał na skinienie głowy mężczyzny i zwyczajowe powitanie: „Ty pieprzony skurwielu!” Zobaczył uniesioną rękę i maczugę z ostrymi kolcami. W następnej chwili znalazł się w Westfield w stanie New Jersey.

Pedałował na swym rowerku po chodniku, a wiatr targał mu włosy. Czerwona, biała i niebieska krepina, którą przeplótł między szprychami, szeleściła i furkotała. Choć przeniósł się do Westfield całkiem niedawno, miał już trzech dobrych kolegów i poznał jasnowłosą dziewczynkę imieniem Kate, mieszkającą zaraz za rogiem. Miał jechać tuż obok niej podczas świątecznej parady. Jego rower miał numer sześć, a jej – siedem. Musiał pamiętać, by nie pedałować za szybko, żeby Kate mogła jechać równo z nim.

Serce zabiło mu mocniej, kiedy ją ujrzał na podjeździe. Zahamował gwałtownie. Wyciągnął z kieszeni spodni rolkę krepiny. Kate uśmiechnęła się do niego.

– Powinnaś mieć serpentyny przy kierownicy – powiedział nieśmiało. Aż przechylił się na rowerze, kiedy Kate spytała:

– Czy zostanie ci trochę krepiny, żebym mogła ją przyczepić do swojego roweru?

Czy mu zostanie?

– Mam całą rolkę.

Spadł z roweru. Szybko wstał i otrzepał się.

– Musisz postrzępić końce. Wtedy będzie bardziej szeleściła. Wszyscy tak robią.

– Twój rower wygląda ślicznie – powiedziała Kate.

– To twój wygląda ślicznie, mój jest… bajerancki.

– Czy dlatego, że masz osiem lat?

– No chyba. Chłopakom nie zależy, by ich rowery były śliczne. Znów upadł na ziemię, potknąwszy się o własne nogi. Kate w mgnieniu oka zeskoczyła z roweru, by mu pomóc wstać. Uśmiechnęła się nieśmiało, zanim znów wsiadła na rower. Miała tak oślepiająco białe buty, że nie mógł od nich oderwać oczu.

– Chodź, będziemy się ścigać – mruknął, zbity z tropu bielą bucików Kate.

– Postaram się nie zostać w tyle – powiedziała Kate i pochyliła się nad kierownicą.

Ruszyli ulicą, skręcili za róg, mijając dorosłych, dzieci i psy, zmierzających na festyn. Złapała ich ulewa. Jechali piszcząc radośnie, krepina szeleściła i furkotała, serpentyny unosiły się i opadały.

Patrick zahamował i zeskoczył z roweru.

– Mam ćwierćdolarówkę – pochwalił się.

– A ja dziesięć centów – zachichotała Kate. – Pięć wydam na watę cukrową, a resztę zostawię na później. Hamburgery są za darmo. Zjem trzy.

– Akurat, mam osiem lat, a nie dam rady zjeść trzech – odparł Patrick.

– A ja tak – obruszyła się Kate. – Chcesz się założyć?

– O pieniądze? – spytał niepewnie Patrick.

– Oczywiście. O pięć centów, dwie porcje kukurydzy i może jeszcze porcję arbuza. Lubię jeść.

– Zwymiotujesz.

– Jak śmiesz tak mówić? – powiedziała Kate.

– Bo wiem. Nawet mój tata nie dałby rady tyle zjeść. Nie powinno się mówić tego, czego nie jest się w stanie zrobić. Jak coś powiesz, a potem tego nie zrobisz, to znaczy, że kłamałaś. To tak jak z obietnicą. Jeśli złamiesz dane słowo, to znaczy, że kłamałaś.

– Nieprawda. To znaczy, że się pomyliłam.

– A właśnie, że to kłamstwo – upierał się Patrick. – A kłamać to grzech.

– Wcale nie powiedziałam, że zjem wszystko naraz – oświadczyła Kate, wyraźnie zasmucona. – Mamy cały dzień. I co ty na to, Patricku Starr?

– W takim razie to nie będzie kłamstwo. O której godzinie musisz być w domu?

– Kiedy włączą latarnie. Chyba o wpół do ósmej. A ty?

– O ósmej. Odprowadzę cię.

– Zgoda.

– Jeśli wygram wyścig w workach, dam ci swoją nagrodę.

– Dlaczego?

– Bo jesteś dziewczynką. Chłopcy nie bawią się pluszowymi zwierzątkami ani kukiełkami, tylko obdarowują nimi dziewczynki. Ty jesteś dziewczynką.

– To będzie mój pierwszy prezent od chłopca – powiedziała uszczęśliwiona Kate.

– Nie mów tak, Kate. To wygrana, a nie prezent. To różnica. Poza tym nikomu o tym nie mów.

– Czy to ma być tajemnica? Nie wiem, czy potrafię dochować i tajemnicy.

– Kurczę, oczywiście, że to tajemnica, i lepiej się przed nikim nie wygadaj. W przeciwnym razie nie będę się już z tobą kolegował.

– Dobrze, nic nie powiem. Patricku, masz jakieś tajemnice?

– Pewnie, że mam, kurczę. Chłopaki zawsze mają jakieś swoje tajemnice. Chcesz poznać jedną?

– Zdaje się, że powiedziałeś, iż nie wolno zdradzać nikomu tajemnic – zauważyła cierpko Kate.

– Tę mogę ci zdradzić, bo dotyczy mnie, a nie kogoś innego. Kiedyś zostanę lotnikiem – powiedział rozmarzonym głosem. – Jak będę przelatywał nad twoim domem, wybiegnij na podwórko. Zakołyszę skrzydłami, żebyś wiedziała, że to ja.

– Och! – wykrzyknęła Kate. Oczy zrobiły jej się okrągłe ze zdumienia. – To wielki sekret.

– Nie chcesz się podzielić ze mną jakimś swoim sekretem?

– Chciałabym zostać matką. Najlepszą matką na świecie.

Patrick zrobił lekceważącą minę.

– Wszystkie dziewczynki zostają kiedyś matkami. Nie chciałabyś zostać kimś wyjątkowym?

– Bycie najlepszą matką na świecie to coś wyjątkowego. I właśnie tylko tego chcę. Uważasz, że to za mało? – spytała Kate, robiąc czubkiem bucika dziurę w ziemi.

– To znaczy, że brak ci wyobraźni – skrzywił się Patrick.

– W takim razie, kim według ciebie powinnam zostać?

– Gwiazdą filmową. To coś wyjątkowego. Kiedy dorośniesz, będziesz piękna. Możesz być moją dziewczyną.

– Naprawdę, Patricku?

– Naprawdę. Tylko nikomu o tym nie mów.

– Och, obiecuję, że nie powiem. Ile będziemy wtedy mieli ląt?

– Piętnaście.

– Będziesz mnie zabierał na szkolne zabawy?

– Oczywiście.

– I będziesz mi dawał bukieciki?

– Oczywiście, z tych małych, białych kwiatków, przypominających dzwoneczki. Ślicznie pachną.

– Och! – wykrzyknęła Kate. Patrick sięgnął po jej dłoń.

Kiedy zawlekli go z powrotem do celi, jego twarz przypominała krwawą miazgę. Ale on wciąż widział dwójkę dzieci, trzymających się za ręce i idących na festyn.

Od tamtego dnia Kate była jego.

Nieważne, co z nim zrobią, i tak nigdy nie odbiorą mu Kate.

Skulił się w kącie, podtrzymując zdrową ręką lewą, złamaną. Wyszeptał imię swej żony.

– Obiecuję ci jutro, Kate… i jakoś dotrzymam słowa. Nigdy cię nie okłamałem, Kate – wymamrotał.


5

<p>5</p>

Był kwiecień 1973 roku. Upłynęło blisko dwa i pół roku od dnia, kiedy w progu jej domu stanął Nelson Collier, a Kate nadal nie wiedziała o losach Patricka więcej, niż owego dnia.

Nie była już tamtą dawną Kate. Uważała się za nową, ulepszoną wersję Kate Starr. Trochę przytyła, zniknęły cienie pod oczami, stała się bardziej zdecydowana. Zrezygnowała z pracy w księgarni i zatrudniła się na niepełny etat w firmie architektonicznej. Pisała na maszynie z prędkością pięćdziesięciu słów na minutę, stenografowała. Czasami, kiedy architekci potrzebowali jakieś szkice budynku przed zakończeniem prac budowlanych, Kate wykonywała rysunki za dodatkowym wynagrodzeniem. Lubiła swoją pracę, bo miała wolne ranki. Mogła być z Ellie, nadal udzielać się w pracy społecznej na rzecz Ligi Rodzin i spotykać się z innymi kobietami, znajdującymi się w podobnej sytuacji jak ona. Stopniowo odzwyczaiła dziewczynki i siebie od codziennego pisania listów do Patricka, bo zajęcie to zbyt je przygnębiało. Pisały list raz w tygodniu, w niedzielne popołudnie.

W maju, po kwietniowych deszczach, dzięki którym zakwitły różnobarwne, wiosenne kwiaty, posadzone przez dziewczynki wokół domu, Kate znalazła w skrzynce trzy listy bez adresu zwrotnego. W każdej kopercie był czek, wystawiony na nią, na czterysta dolarów, do zrealizowania w Wells Fargo Bank. Nie miała pojęcia, kto przysłał czeki ani dlaczego. Nazwisko było napisane bezbłędnie, koperty prawidłowo zaadresowane. Na białej kartce papieru bez żadnego nagłówka ktoś wystukał na maszynie: ZA WYŚWIADCZONE USŁUGI. PATRICK STARR 400 DOLARÓW. Koperty opatrzone były tym samym datownikiem, co świadczyło o tym, że listy wrzucono do skrzynki jednego dnia. Na kartkach papieru widniały daty: 1 marca, 1 kwietnia i 1 maja.

Przez chwilę Kate wydawało się, że serce wyskoczy jej z piersi. Patrick żył i wykonywał jakąś superpoufną misję dla rządu. Cóż innego mogło oznaczać sformułowanie: „wyświadczone usługi”? Marzec, kwiecień, maj – właśnie minęły. Tysiąc dwieście dolarów to mnóstwo pieniędzy, może zaszaleć – pójdzie do fryzjera, zapłaci w końcu Delli za to, że pomogła jej w krytycznym momencie życia. Kupi dziewczynkom nowe buty, a sobie – materiały malarskie. Albo – do głosu doszła jej przezorna natura – zainwestuje pieniądze, jeśli naprawdę należą do niej. Może część wyda, zapłaci Delli, a resztę zainwestuje.

Mając pod ręką notatnik z telefonami, Kate zadzwoniła do kilku kobiet ze swojej grupy pytając, czy kiedykolwiek dostały takie tajemnicze czeki. Tylko jedna, Bethany Warren. Bethany zawsze sprzeciwiała się propozycjom zwrócenia uwagi opinii publicznej na ich sytuację. Kate jej się specjalnie nie dziwiła: mąż Bethany figurował na liście jeńców, a nie zaginionych.

– Nic nie rozumiem – powiedziała cicho Kate. – Kto przysłał te czeki? Dlaczego akurat teraz, po tylu miesiącach? Czy to znaczy, że Patrick żyje? Błagam, Bethany, muszę to wiedzieć – zwróciła się do niej Kate.

– Kate, moja sytuacja różni się od twojej. Mam pięcioro dzieci i nie utrzymałabym się z żołdu Michaela. Uważam, że powinnaś skontaktować się z osobą, opiekującą się twoją sprawą. Jeśli chcesz, możemy pod koniec tygodnia pójść na kawę. – Ostatnie zdanie wypowiedziała tak zalęknionym głosem, że Kate spostrzegła, iż Bethany drży na całym ciele.

– Świetnie. W piątek po pracy, w Mabel’s Cafe.

– Kate – powiedziała z wahaniem Bethany – nie realizuj tych czeków, dopóki nie będziesz pewna, że słusznie robisz. Chodzi mi o to, że jakoś sobie radzisz, masz gosposię i pracę, która może ci kiedyś dać więcej pieniędzy, niż przeciętna pensja. Do zobaczenia w piątek.

Kate, zaintrygowana, zadzwoniła do Billa Percy’ego i poprosiła go o spotkanie. Obiecał, że wstąpi do niej wieczorem w drodze powrotnej do bazy na pustyni. „Przyjadę koło dziesiątej” – powiedział. Wsunęła czeki, koperty i pisemka za okładkę książki kucharskiej Betty Crocker.

To ważna sprawa, ale znacznie ważniejsze w tej chwili było uszycie atłasowego woreczka na „święto ząbka”. Wczoraj poszła do banku i poprosiła o nową, lśniącą ćwierćdolarówkę na „święto ząbka”. Dziś zanim Ellie położy się spać, wypadnie jej pierwszy mleczak. Kate skończyła szyć atłasowy woreczek i schowała go do szuflady. Ellie będzie taka szczęśliwa. Musi jej zrobić zdjęcie i wysłać je Patrickowi.

Dzisiaj Kate siedziała w domu, bo pracowała co drugą sobotę. Della i Donald zabrali Ellie do ogrodu zoologicznego. Zaproponowali, że zaczekają, aż Betsy wróci ze szkoły, ale dziewczynka oświadczyła, że nie znosi zapachu zwierząt. Oznaczało to, że Kate ma wolne do czasu, kiedy trzeba będzie odebrać Betsy ze szkoły. Musiała podzwonić, napisać kilka listów, ułożyć plany na jutro.

Robię, co mogę, Patricku. Staram się jak najlepiej. Przez krótki czas byłam zupełnie załamana, ale już się odnalazłam w otaczającej mnie rzeczywistości.

Wyciągnęła tanią, plastikową aktówkę, naderwaną w jednym rogu, tyle w niej przechowywała papierów, notesów i wycinków prasowych. Długopisy, ołówki i papier listowy trzymała w osobnej kieszeni z boku. Jak zwykle zaczęła od lektury artykułów prasowych, pobieżnie czytają fragmenty, odbierające nadzieję, koncentrując się na bardziej optymistycznych urywkach. Nie było ich dużo. Rozpłakała się, dała sobie troci czasu na użalanie się nad swoim losem, a potem przystąpiła do pisani szóstego listu do prezydenta Stanów Zjednoczonych. Zakończyła j słowami: „Panie Prezydencie. Moje córki i ja mamy prawo wiedzieć, co robią władze, by mój mąż mógł wrócić do domu. Nie rozumiemy, jak i możliwe, że Patrick, który dwa i pół roku temu katapultował się z samolotu nad terytorium wroga, nadal figuruje na liście zaginionych”. Podpisała list „Żona kapitana Patricka Starra, Kate Starr”. Po południu, kiedy obie dziewczynki wrócą do domu, da im list, by też się pod nim podpisały.

Następnie ułożyła pismo do Departamentu Stanu oraz Obrony, domagając się odpowiedzi na dawno temu wysłane listy. Trzeci list skierowała do lotnictwa, otrzymywał go każdy generał ze spisu, który dostała w bibliotece, Napisała w nim między innymi: „Czy ktokolwiek troszczy się o los rodzin zaginionych i trzymanych w niewoli żołnierzy? Czy nie zasłużyłyśmy sobie na nic więcej, niż wymijające odpowiedzi? Co mam mówić swoim córkom? Proszę o przysłanie kogoś, kto porozmawiałby ze mną i grupą samopomocy, którą utworzyłyśmy. Proszę nas dłużej nie lekceważyć. Waszym mottem zawsze było:»Lotnictwo samo dba o siebie«. Proszę mi podać dzień i godzinę, kiedy to nastąpi”. Ten list również podpisała „Żona kapitana Patricka Starra, Kate Starr”. Też da go do podpisania dziewczynkom.

Patricku, wiem, że wrócisz. Moje serce by mi powiedziało, gdybyś nie żył. Wiem, że chcą, abym uwierzyła, iż poległeś, ale nigdy się tego nie doczekają. Codziennie się za ciebie modlę. Nie ma dnia, żebyśmy o tobie nie rozmawiały. Dziewczynki całują twoje zdjęcie na dobranoc. Ja też. Wiem, że Bóg ma cię w swojej opiece.

Kate ogarnęła taka chęć rzucenia czymś, że aż musiała zacisnąć pięści. Co by jej z tego przyszło? Coraz lepiej potrafiła panować nad swoimi nerwami. Zawsze bądź optymistą, staraj się każdą sytuację wykorzystać możliwie jak najlepiej – to było motto Patricka.

Dzień zleciał szybko i zanim się obejrzała, dziewczynki już spały. Wkrótce powinien się pojawić Bill Percy. Ogarnęła ją fala optymizmu; listy wyśle później. Zastanawiała się, czemu czuje się tak pewnie, skąd ten przypływ nadziei. Już wcześniej wysyłała podobne listy i nigdy nie dostała odpowiedzi. Co się teraz zmieniło? Doszła do wniosku, że to dzięki tym czekom w tajemniczych kopertach oraz rozmowie z Bethany.

Po pięciu minutach obecności Billa Percy’ego Kate uświadomiła sobie, że nigdy naprawdę go nie lubiła. Nie chodziło o to, że miał zimny wzrok i zawsze uciekał gdzieś oczami. Jego głos nie był współczujący, tylko irytujący – poczęstowała go herbatą owocową i ciasteczkami, upieczonymi przez Dellę. Wypił, zjadł, a potem rozsiadł się i czekał.

– Bill, upłynęło dwa i pół roku. – Mówili sobie po imieniu, ale nie miało to najmniejszego znaczenia. – Musieliście otrzymać jakieś informacje o Patricku. Jak długo będzie jeszcze trwała ta wojna? Jeśli mi nie odpowiesz, zwrócę się do dziennikarzy, będę prosiła, błagała, padnę na kolana, zrobię wszystko, by się w końcu czegoś dowiedzieć. Inne żony czują się tak samo. Zasłużyłyśmy sobie na coś więcej.

– Kate, otrzymujesz żołd kapitana Starra, prawda?

– Tak, ale załatwienie tego trwało prawie cztery miesiące. Dopiero kiedy zagroziłam, że zadzwonię do Waszyngtonu, po trzech godzinach dostałam odpowiedź. Powinieneś mi pomagać. Co dla mnie zrobiłeś, Bill? odnoszę wrażenie, że nawet mnie nie lubisz.

– Nieprawda. Myślę, że jesteś przemęczona. Zastanów się tylko. Jeśli uznamy twojego męża za zmarłego, otrzymasz rentę. Skromną rentę. Lepiej niech zostanie wszystko tak, jak dotychczas. Jak tylko się czegoś dowiemy, natychmiast cię poinformujemy. Robimy wszystko, co możliwe. Nie wywołuj zamieszania, Kate.

– To zabrzmiało jak groźba. – Zmusił się do uśmiechu, od którego Kate przeszły ciarki po plecach. – Powiedz mi, co znaczy owo „wszystko”. Wyduś to z siebie. My też mamy prawa. Na miłość boską, upłynęło już dwa i pół roku! – Kate spojrzała na Percy’ego roziskrzonym wzrokiem. Zastanawiała się, jak można takich ludzi, jak Percy, wyznaczać do kontaktów z żonami i rodzinami. Patrzyła na niego, na zaczesane gładko do góry płowe włosy, na wybałuszone, brązowe oczy. Wiedziała, że przyprawia go o wściekłość czerwona krosta na prawym policzku. Zauważyła również, że zaciął się przy goleniu. Może właśnie szukali ludzi o takiej aparycji. Miał nierówne zęby i nigdy się nie uśmiechał. Może to przez te uszy czuje do niego antypatię, pomyślała. Zdawały się za małe w stosunku do długiej, wąskiej twarzy. Nie lubiła Percy’ego ani jego długich, kościstych palców, którymi bębnił niecierpliwie w stół.

– Wiem, że upłynęło dużo czasu. Każde twoje zapytanie kieruję do odpowiednich ludzi. Posłuchaj mnie, Kate, nie wszczynaj wrzawy. Czy zdajesz sobie sprawę, że jeśli rozpętasz jakąś akcję, komuniści wszystko zwąchają i mogą zacząć źle traktować jeńców? Musisz zachować spokój i opanowanie. Robimy wszystko, co tylko możliwe. Kiedy się czegoś dowiemy, natychmiast cię poinformujemy. A teraz powiedz mi, dlaczego chciałaś się ze mną tak pilnie spotkać.

– Bill, nie pozwolę się już dłużej zbywać. Zamierzam uczynić wszystko, co w mojej mocy, by dowiedzieć się czegoś o losie mojego męża, i zachęcam inne żony do tego samego. Napisałam dziś listy do prezydenta, do Departamentu Stanu, do wszystkich generałów, których nazwiska znalazłam w książce telefonicznej lotnictwa. Jeśli będę musiała, zwrócę się do środków masowego przekazu. To prawda, że mam szczególny powód, by się z tobą spotkać. – Zanim Percy zdążył mrugnąć powieką, wyciągnęła czeki i koperty zza okładki książki kucharskiej. – Co to, do jasnej cholery, ma znaczyć? Domyślam się, ale chcę to usłyszeć od ciebie.

– Nie mam pojęcia, Kate.

– Czy Patrick brał udział w jakiejś… w jakiejś tajnej operacji z rodzaju tych, o których piszą w powieściach szpiegowskich? Czy to łapówka, żeby mnie uciszyć? Nie chcę tych pieniędzy, chcę swego męża, żywego lub umarłego. Chcę wiedzieć, muszę wiedzieć. Więc zabierz to i oddaj, komu trzeba. Chcę, żebyś wiedział, że zrobiłam fotokopie, które znajdują się w bezpiecznym miejscu. Nie sądzę, bym znów do ciebie zadzwoniła, Bill, więc możesz je przekazać komuś bardziej potrzebującemu. Przyjmij też dobrą radę: zmień podejście do swych podopiecznych.

– Słuchaj, Kate, jesteś zmęczona, zrobiło się późno…

– Owszem, zrobiło się późno, ale nie jestem zmęczona. Jestem rozczarowana i zdegustowana.

– Kate, nie łam zasad „polityki nie nagłaśniania sprawy”, jak ją nazywasz.

– Dobranoc, Bill – powiedziała Kate, przytrzymując dla niego drzwi. Zauważyła, że czeki i pisemka schował do aktówki z cielęcej skóry. Obejrzał się, miał minę, jakby chciał coś powiedzieć, ale się rozmyślił. – Wydaje mi się, że zdobyłam punkt dla siebie – mruknęła Kate pod nosem.

Była cudowna noc, niebo iskrzyło się od gwiazd. Odszukała Gwiazdę Północną i wypowiedziała życzenie. Nie dla siebie, tylko dla Patricka. Chroń go i nie pozwól skrzywdzić.

Nie mając ochoty wracać do domu, Kate ruszyła ścieżką w stronę starego, powykręcanego drzewa oliwkowego. Z pomocą jednego z sąsiadów Donald zawiesił na najniższej gałęzi huśtawkę dla dziewczynek. Usiadła na niej ostrożnie. To było normalne życie. Dopiero co zakończone spotkanie nie było normalne. Och, Patricku, gdzie jesteś? Robię, co w mojej mocy, ale to chyba za mało. Boże, tak cię potrzebuję.


* * *

Kate miała rację; jej wysiłki były nie wystarczające. Spotkanie z Bethany przypominało farsę. Starsza od niej kobieta czuła się zalękniona, cały czas tylko płakała i użalała się nad swym losem tak, jak kilka miesięcy temu Kate.

– Nie chcę, żeby uznali Michaela za poległego. Jeśli to zrobią, zaczną mi wypłacać rentę, dodatkowe pieniądze się skończą, nie przeżyję za te grosze. Jeśli nadal będziesz postępowała tak, jak dotychczas, wszystkie nas narazisz na nieprzyjemności. Uważam, że powinnaś przestać, Kate.

– Co przestać? – spytała zniechęcona Kate. – Nikt nie odpowiada na moje listy. Nie rozumiesz, nikt się nie przejmuje! Cóż takiego złego jest w tym, co robię? Odesłałam pieniądze. Nie mam żadnych zobowiązań. I kim są ci oni, o których tak się martwisz? Przepraszam, wiem, jak ci ciężko. Twój mąż wcześniej zaginął niż mój. Podziwiam cię. Ja przez jakiś czas byłam kompletnie załamana. Teraz pracuję. Myślę o studiach. Zdaję sobie sprawę, że mogę polegać wyłącznie na sobie. Pragnę stworzyć moim córkom takie warunki, jakie obiecał im Patrick. Ponieważ go nie ma, muszę to zrobić za niego. Mogę ci obiecać, że nie pozwolę, by uznali go za zmarłego. Niech sobie biorą nasze zasiłki. Wytrwam, a razem ze mną moje dzieci.

– Nie będę już uczestniczyła w spotkaniach naszej grupy – powiedziała cicho Bethany.

– Jak sobie życzysz – odparła równie cicho Kate.

– Musicie wszystkie być świadome, co robicie. Jeśli chociaż jeden z naszych mężów zginie lub będzie torturowany w wyniku waszych akcji, czy potrafisz z tym żyć?

– Oczywiście, że nie. Chcę tylko wiedzieć, co się stało z moim mężem. Mam do tego prawo. Jeśli zginął, mam prawo go pochować. Jeśli jest jeńcem, też mam prawo o tym wiedzieć. Cała ta wojna była pomyłką. Pomyłką od samego początku. Nie sądź mnie ani innych, Bethany. Czasem trzeba… trzeba stawić opór. Dziękuję, że zechciałaś ze mną porozmawiać. Jeśli będziesz się chciała ze mną kiedyś spotkać, po prostu zadzwoń.

Już na parkingu Bethany dogoniła Kate.

– Naprawdę zwróciłaś pieniądze?

– Tak. Dałam je Billowi Percy’emu. Co z nimi zrobi, to już jego problem. Sprawiło mi to ulgę. Nie lubię go. Uważam, że jest… nic nie znaczącym pionkiem. Mówiąc prawdę, odprawiłam go. Nie zrobił nic, by zmniejszyć moje obawy, nie powiedział jednego słowa, by podtrzymać mnie na duchu. Mam i bez niego dosyć problemów. Więc wykreśliłam go ze swego życia.

Bethany uniosła brwi.

– Z kim będziesz teraz rozmawiała?

– Z każdym, kto zechce mnie wysłuchać. Uważaj na siebie.

– Ty też.

Kate wyjechała z parkingu próbując sobie przypomnieć, co jadła. Nic, napiła się tylko kawy. Bethany zamówiła dwa hamburgery oraz dużą porcję frytek i pozwoliła, by Kate zapłaciła rachunek. Kate zastanawiała się, jak do tego doszło. Chyba przez jej umiłowanie porządku. Automatycznie wzięła rachunek, bo nie powinien leżeć na stole. Właściwie nie miało to żadnego znaczenia.


* * *

I tak toczyło się życie Kate. Brała udział w spotkaniach lokalnej grupy samopomocy, pojechała raz na ważny zjazd Ligi Rodzin, z którego wróciła podbudowana. Pracowała na pełny etat, a wieczorem chodziła do szkoły. Połowę wykładów, na które uczęszczała do college’u, opłacała firma architektoniczna, w której pracowała. Powoli budowała swoje życie. Traktowała ten proces jak budowę domu, cegła po cegle. Każdego wieczoru mówiąc pacierz dziękowała Delli i Donaldowi za ich pomoc, potem modliła się za powrót męża i pomyślność swych córek. Nigdy nie prosiła o nic dla siebie.

Czas płynął coraz szybciej, zanim Kate się obejrzała, minął kolejny rok. Był 23 stycznia 1974 roku. Okropnie bolała ją głowa, o szóstej miała egzamin i mnóstwo roboty w biurze. Za trzy miesiące skończy naukę. Patrick będzie z niej taki dumny. A może nie. Może będzie niezadowolony. Połknęła trzy aspiryny.

– Właśnie sobie pomyślałam, Dello, jaki Patrick będzie ze mnie dumny, kiedy skończę studia. Początkowo nie miałam co do tego pewności. Kiedyś wspomniałam mu o kursach wieczorowych, ale nie zdawał się zachwycony tym pomysłem. Chciałby, żebym poszła do pracy, ale nauka… nie wiem dlaczego odnosił się do tego niechętnie.

Della skrzywiła się.

– Może nie chciał, żebyś stała się taka mądra, jak on. Może traktował to jako zagrożenie swojej pozycji.

Kate zmusiła się do śmiechu.

– Fakt, że jesteś teraz starą mężatką, wcale nie oznacza, że masz aż taką intuicję. – Zawstydziła się, bo w głębi duszy pomyślała to samo, co powiedziała Della. – Nigdy nie będę tak mądra, jak Patrick, nawet gdybym dzień i noc siedziała w szkole. Ma taki ścisły umysł. Jego wiedza mnie zawsze zdumiewała. Przysłuchiwałam się czasami, jak rozmawiał z mężczyznami, mówił tak, jakby pochodził z innej planety.

– Zgoda, ale czy miał zdrowy rozsądek? Z tego, co mi o nim opowiadałaś, widać, że mu go brakowało. Nie miej wobec niego kompleksu niższości. Jestem taka z ciebie dumna. Donald też.

– Nie osiągnęłabym tego wszystkiego bez ciebie, Dello. Gdybyś podczas tamtych świąt nie zagroziła, że odejdziesz, nadal leżałabym w łóżku i ssała palec.

– Skoro już prawimy sobie komplementy, pozwól, że zauważę, iż gdyby nie ty, nigdy nie poznałabym Donalda i dzisiaj nie byłabym szczęśliwą mężatką. Bardzo mi pomógł w angielskim. Potrafię już zupełnie nieźle pisać. Nauczył się też trochę hiszpańskiego. Nigdy nie spłacę swego długu wdzięczności wobec ciebie, Kate. Ale najważniejsze, że pokochałam Betsy, Ellie i ciebie i że traktuję was jak swoich bliskich. Jak rodzinę. Donald czuje to samo. Jesteście naszą rodziną i jak mówi Donald – razem nie zginiemy.

Kate objęła pulchną kobietę.

– Będę wam wdzięczna po wsze czasy – powiedziała czując, jak oczy zachodzą jej łzami.

– Idź już, bo się spóźnisz. Zanim odprowadzę Ellie do szkoły, muszę jeszcze posłuchać, jak literuje wyrazy.

– Do zobaczenia wieczorem. Wrócę chyba wcześniej, bo mam dziś tylko egzamin. Może nawet zdążę na kolację, jeśli nie podasz jej przed siódmą. Co dziś będzie dobrego?

– Ostre meksykańskie chili.

Kate uśmiechnęła się.

– Już mnie piecze język. Do widzenia, Dello.

W ciągu dnia Kate zażyła jeszcze sześć tabletek aspiryny, usłyszała od szefa kilka komplementów, a podczas przerwy na lunch jedząc jabłko przejrzała notatki przed egzaminem. Zanim kwadrans po piątej wyszła z biura, wzięła jeszcze dwie aspiryny.

Jadąc na uczelnię powtarzała w myślach odpowiedzi na prawdopodobne pytania egzaminacyjne, słuchając jednym uchem wiadomości radiowych. Ból głowy minął jak ręką odjął, kiedy usłyszała, jak spiker oznajmił: „Dziś wieczorem prezydent Nixon wygłosi orędzie do narodu”. Następnie komentator zaczął snuć spekulacje na temat, co powie prezydent. Kate przeczuwała, co zamierza obwieścić prezydent, gorąco się o to modliła.

Z jasnym umysłem przebrnęła przez egzamin i punktualnie o wpół do siódmej opuściła salę. Pobiegła na parking. Jechała do domu ogarnięta gorączkowym podnieceniem.

– Słuchaliście wiadomości?! – wykrzyknęła, wchodząc do kuchni.

– Kate, nie wiąż z tym zbytnich nadziei – ostrzegł ją Donald.

– Wreszcie coś się ruszy! – Była tak rozemocjonowana, że nie zauważyła zatroskanych spojrzeń, które wymienili Donald i Della. Dziewczynki, podniecone, prawie nie były w stanie jeść.

– Czy możemy zostać i posłuchać przemówienia? – poprosiła Betsy błagalnym tonem.

– Czy będą mówili o tatusiu? – dopytywała się Ellie. – Podczas tej audycji nie wypuszczę z rąk jego zdjęcia. Mogę, mamusiu?

– Oczywiście, że możesz. Skończcie jeść i umyjcie się. Zanim zacznie się transmisja, rozpalimy w kominku. Może napijemy się gorącej czekolady i zrobimy ciągutki. Tak się cieszę. Naprawdę. Zostaniecie, by wysłuchać przemówienia, prawda? – zwróciła się do Donalda. Abbottowie często spożywali posiłki razem z Kate i jej dziećmi. Kiedy Della zmyła naczynia, Donald zabierał ją na spacer. W drodze do swojego małego domku, znajdującego się niespełna dwie przecznice dalej, zawsze wstępowali na lody.

– Naturalnie, że zostaniemy – powiedział Donald. – Wyrzucę śmieci i przyniosę trochę drew. Zanim urwipołcie się wyszykują, ogień będzie już buzował – obwieścił, po czym zwrócił się do Betsy: – Zdaje się, że w końcu wymyśliłem, co zrobić, żeby z twojego wulkanu buchał dym. Kiedy byłaś w szkole, przygotowałem model. Idź rzuć na niego okiem – odezwał się czule.

Niech Bóg cię błogosławi za twoje dobre serce, Donaldzie – powiedziała w duchu Kate, patrząc na niego serdecznie. Dzięki ci, Boże, żeś pozwolił mi spotkać takich cudownych ludzi. Nagle przemknęło jej przez głowę, że Patrick nazwałby Dellę i Donalda intruzami. Powiedziałby, że docenia ich pomoc, a potem zwróciłby się do niej ze słowami: „Co nimi kierowało?” Odepchnęła od siebie tę przykrą myśl.

Ellie zaczęła płakać.

– Nie dostałam dzisiaj piątki.

– A co dostałaś, Ellie? Czyżbyś źle przeliterowała słowo „morze”?

Ellie zwiesiła główkę, po policzkach płynęły jej łzy.

– Uhm. Nie dostałam gwiazdki, tylko tęczę.

– Przeliteruj mi teraz słowo „morze” – poprosiła Kate z uśmiechem.

– M-O-R-Z-E. Morze.

– Wspaniale, skarbie. Teraz już nigdy nie zrobisz w tym wyrazie błędu. Czasem trzeba coś zrobić źle, zanim człowiek nauczy się to robić dobrze. A cóż masz przeciwko tęczom? Ja bardzo je lubię. Pamiętasz, jak razem z Betsy zrobiłyście wokół domu tęczę z kwiatów? Wszyscy sąsiedzi się zachwycali, wysłałyśmy zdjęcie waszych kwiatów tatusiowi. No, a teraz biegnij do łazienki.

– Okłamałaś ją, mamusiu – oświadczyła Betsy. – Wszyscy w szkole wiedzą, że naklejki z tęczą nie są warte tyle, co ze złotymi gwiazdkami. Chciałaś ją… – Urwała, szukając właściwego słowa. – Chciałaś ją udobruchać.

– Owszem – powiedziała Kate ostrzejszym tonem, niż zamierzała. – Nie każdy może być najlepszy. Nie wszyscy muszą dostawać piątki.

– Tatuś mówił, że jeśli się czegoś bardzo pragnie, zawsze się to osiągnie. Chcę mieć same piątki, żeby był ze mnie dumny. Ellie się nie przejmuje. Ellie nie jest pilna. Ja zawsze dostaję gwiazdki – oświadczyła wyniośle. – Nie lubię tęczy.

– Twoja strata, Betsy. Nie wyśmiewaj się ze swojej siostry. Stara się, jak może najlepiej.

Ostatnie słowo musiało zawsze należeć do Betsy. Była jak jej ojciec.

– Wcale nie. Kiedy tatuś wróci do domu, wszystkiego się dowie. Sama mu powiem. Ellie to dzieciak. I traktujesz ją jak małe dziecko.

– Betsy, nie chcę więcej słuchać takich rzeczy. Powinnaś być lepsza dla swej siostry.

– Przydałoby jej się porządne łanie – opowiedziała Betsy, wychodząc z pokoju.

Kate uniosła ręce do góry.

– Co mam z nią zrobić?

– Nic – powiedzieli chórem Abbottowie, po czym Della dodała: – jest rozdrażniona, bo w piątek jest wspólne śniadanie uczniów i ich ojców, a ona nie ma na nie z kim pójść. Donald zaproponował, że wystąpi w zastępstwie kapitana Starra, ale Betsy się nie zgodziła. Powiedziała, że byłoby to oszustwo, że Donald jest za stary, by udawać jej ojca. Może pozwól jej zostać w piątek w domu, Kate.

– Naprawdę tak powiedziała?

– Ostatnio często jej się zdarza wypowiadać tego typu uwagi – oświadczył Donald. – Dzieciaki w szkole dużo opowiadają o swych ojcach, o tym, jak wspólnie z nimi spędzają weekendy i temu podobne rzeczy. Betsy kocha swego ojca, Ellie nie przeżywa tak mocno rozstania z nim. Mówiąc szczerze, choć jest młodsza, chyba lepiej sobie radzi w obecnej sytuacji.

– Nie mogę tego tak zostawić – postanowiła Kate i skierowała się do pokoju dziewczynek. Była wyraźnie zła; znów rozbolała ją głowa. Kiedy zamykała drzwi pokoju, słyszała Ellie, pluskającą się w wannie.

Betsy siedziała z ponurą miną na skraju łóżka.

– Czy znów odbędziemy jedną z tych rozmów?

– Tak. Na początku chciałam zauważyć, że już bardzo dawno nie widziałam na twojej twarzy uśmiechu. Jesteś bardzo nieprzyjemna dla swej siostry. Nie podoba mi się twoja wojująca postawa. Co gorsza, jesteś niegrzeczna wobec Donalda i Delli. Przypominam ci, że gdyby nie oni, może dziś spałybyśmy w parku pod namiotem. Donald pomaga ci wywiązać się ze szkolnych obowiązków, poświęcając na to swój wolny czas. Wcale nie chce być twoim ojcem, chce ci jedynie go w jakimś stopniu zastąpić, póki tatuś nie wróci do domu. Uważam, że to coś wspaniałego. Oczekuję, że to docenisz. Pójdziesz w piątek do szkoły, zabierzesz ze sobą Donalda, będziesz uśmiechnięta. I radzę, byś zmieniła swoje zachowanie. Nikomu z nas nie jest lekko, ale staramy się żyć normalnie. Liczę na ciebie. Nie zmuszaj mnie do podejmowania bardziej drastycznych kroków, czego później obie będziemy żałowały. No, chcę zobaczyć twój uśmiech.

– Koleżanki będą się ze mnie śmiały. Donald jest za stary, by udawać mojego ojca – wybuchnęła Betsy.

– Jeśli koleżanki będą się z ciebie śmiały, to znaczy, że nie są prawdziwymi koleżankami. Zakładam, że opowiedziałaś wszystkim, co spotkało twojego tatę. Donald wcale nie chce udawać twojego ojca. Spróbuje tylko go zastąpić. Nauczycielka wyjaśni to całej klasie. Jeśli sobie życzysz, zadzwonię do szkoły i porozmawiam z nią.

– Nie chcę, żebyś dzwoniła do mojej nauczycielki, nie jestem dzieckiem. – Nagle znów stała się małą dziewczynką, objęła Kate i wybuchnęła płaczem. – Co będzie, jeśli tatuś nie wróci, a Donald umrze, bo jest już stary? Kto wtedy zastąpi mi tatę?

– Nie mów tak, Betsy. Tatuś wróci do domu. Nie wiem kiedy, ale na pewno wróci. Przyrzekł mi. Tatuś nigdy nie łamał obietnic. Tobie też dał słowo. Nie wolno nam stracić nadziei, nawet jeśli będzie nam coraz trudniej wierzyć w jego powrót. Ja nigdy w to nie zwątpię. Nie mogę cię zmusić, byś nie straciła wiary. To zależy wyłącznie od ciebie. A więc co postanowiłaś w sprawie piątku?

– Zgoda – powiedziała Betsy, pociągając nosem. – Ale to twoja decyzja. Powiedziałaś to, jak tylko tu weszłaś. Choć i tak zamierzałam poprosić Donalda, by mi towarzyszył. Nie chcę mu sprawiać przykrości. Tylko się boję, mamusiu.

– Czego się boisz, kochanie?

– Co będzie, jeśli zapomnę tatusia? Lubię, kiedy Donald mnie przytula i śpiewa te śmieszne piosenki. Lubię, gdy pomaga mi w lekcjach. Co będzie, jak polubię go jeszcze bardziej? Co będzie, jeśli Donald umrze i nie będzie nikogo, kto by mnie przytulił i mi śpiewał?

– Och, Betsy, nigdy nie zapomnisz swojego tatusia, nie dopuszczę do tego. To nic złego, że kochasz Donalda, tatuś pochwaliłby to. A Donald wcale nie zamierza umierać. Ma Dellę, która się nim opiekuje. Nie myślisz chyba, że Della pozwoli, by cokolwiek mu się stało, prawda? Na pewno nie. Teraz zechciej wysłuchać, co według mnie powinnaś zrobić. Uważam, że powinnaś odszukać Donalda. Jeśli wyszedł z domu, włóż płaszczyk i idź go poszukać. Obejmij go mocno i powiedz mu, że uczyni ci wielki zaszczyt, idąc z tobą do szkoły na śniadanie ojców i córek. Nie sądź, że chcę cię do czegokolwiek zmuszać. Zrobisz, jak będziesz chciała. No, pójdę teraz do łazienki umyć Ellie włosy. A ty tu posiedź i przemyśl to, co ci powiedziałam, dobrze? I niech wreszcie zobaczę ten słynny uśmiech Betsy, o którym tatuś mówił, że jest promienny jak słońce.

– Nie muszę niczego przemyśliwać. Zaraz pójdę poszukać Donalda. Dziękuję, mamusiu.

– Nie ma za co. Po to są mamusie.

Betsy pobiegła do piwnicy i wybuchnęła potokiem słów.

– Donaldzie, Donaldzie, bardzo proszę, żebyś poszedł ze mną do szkoły w zastępstwie tatusia. Mamusia mi wszystko wytłumaczyła. Zgadzasz się? – Zacisnąwszy za plecami rączki w piąstki, czekała w napięciu na odpowiedź Donalda.

Donald udał, że się zastanawia.

– Czy potrzebna będzie tabliczka informująca, że jedynie zastępuję twojego tatę?

– Nie. Wszyscy wiedzą, gdzie jest mój tatuś. Wyjaśnię, że jesteś kimś w rodzaju dziadka. Donaldzie, ile masz lat? – spytała głosem pełnym obawy.

– Na pewno dość, by być twoim dziadkiem – zaśmiał się Donald. – Podoba mi się pomysł wystąpienia w roli dziadka. Wystarczy, jak się odszykuję, czy też wiążą się z tym jakieś specjalne obowiązki?

– Nie. Po prostu idź obok mnie, a kiedy będziemy jeść, usiądź razem ze mną. Kiedy cię będę przedstawiała, musisz wstać i powiedzieć, jak się nazywasz. Ile trzeba mieć lat, żeby umrzeć? – spytała niespodziewanie.

Donald, zaskoczony, poprawił okulary na nosie. To, co teraz powie, ma ogromne znaczenie, więc musiał uważnie dobierać słowa.

– Skarbie, ludzie umierają niezależnie od wieku. Czasami umierają niemowlęta. Czasami młodzież szkolna. Młodzi mężczyźni giną na wojnie. Umierają nie tylko ludzie starzy, tacy jak ja, którzy już swoje przeżyli. Czemu o to pytasz?

– Nie chcę być sierotą. Przyzwyczaiłam się do ciebie. Mam prawdziwych dziadków, ale nie interesują się mną i Ellie. Ojciec taty jest już bardzo stary. Mamusia mówi, że wszystko zapomina. Moi drudzy dziadkowie są zajęci opieką nad pradziadkami. Wszyscy o nas zapomnieli z wyjątkiem ciebie i Delli. Nie chcę, żeby coś się wam stało. Czasem się bardzo o was boję.

Donald wziął głęboki oddech, podniósł dziewczynkę i posadził ją sobie na kolanach.

– Skarbie, strach to ludzka rzecz. Ja też się czasem boję. Della również. Twoja mamusia od dawna żyje w wiecznym lęku. Ale musimy jakoś żyć, modlić się i nie tracić nadziei. Jesteśmy teraz rodziną, a członkowie rodziny troszczą się nawzajem o siebie.

Betsy wtuliła się w ramiona Donalda.

– Kiedy wróci tatuś, zostaniesz z nami? Nie chcę, żebyś nas opuszczał. Kocham cię. Kocham Dellę. Nie chcę tęsknić za tobą i Dellą tak, jak teraz tęsknię za tatusiem. Nie chcę drugi raz przeżywać tego uczucia. Donaldzie, przyrzeknij mi, że nie umrzesz. Proszę – powiedziała Betsy płaczliwym tonem.

– Skarbie, nie mogę ci tego obiecać. Nikt nie zna dnia swojej śmierci. Wie to tylko Bóg. Ale zapewniam cię, że nie umrę tak szybko. Prawdopodobnie nie opuszczę tego świata, póki nie skończysz studiów. A więc upłynie jeszcze niezły kawałek czasu. Zdążysz się mną znudzić i mieć mnie dosyć – zażartował.

– Nieprawda. Chcę, żebyś zawsze był z nami. Tatuś pokocha ciebie i Dellę. Założę się, że coś wam da za to, że się nami opiekowaliście. Jak myślisz, Donaldzie, co to będzie takiego?

Donald roześmiał się.

– Wielkie, czerwone taczki.

– Błyszczące – dodała rozbawiona Betsy.

– Z grubymi, zielonymi oponami – powiedział Donald.

– A na rączce przymocujemy dzwonek. W tę niedzielę napiszę do tatusia list, wspomnę w nim o Bożym Narodzeniu i o taczkach.

– To wspaniały pomysł, moja panienko – oświadczył Donald i przytulił dziewczynkę.

– Mamusia stała się teraz o wiele spokojniejsza. Donaldzie, czy umiesz dochować tajemnicy?

– Nikt na świecie nie potrafi lepiej ode mnie dotrzymać sekretu – odparł Donald z poważną miną.

– Alice Baker powiedziała, że kiedy człowiek umrze, wkłada się go do pudła i zamyka. Potem umieszcza się to pudło w dole w ziemi i zasypuje. Nie można się z niego wydostać. Człowiek już nigdy się nie budzi i zamienia się w proch. Ludzie sadzą w tym miejscu kwiatki, a potem umieszczają posąg anioła, na którym wypisane jest imię i nazwisko zmarłego. Alice jest bardzo zdolna, ma same piątki. Jest również pupilką nauczycieli. Powiedziała, że była świadkiem tego wszystkiego po śmierci swej babci. Czy naprawdę tak się dzieje?

Donald zasępił się. Zamiast odpowiedzieć dziewczynce, sam zadał pytanie:

– Czy niepokoi cię to?

– Uhm. Mamusia nie wstawała z łóżka. Dziwnie wyglądała, nie uśmiechała się. Nie potrafię być sierotą. Nie chcę być sierotą. Ellie cały czas by płakała. Tatuś powiedział, że powinnam się nią opiekować. Jeśli… Jeśli zostałybyśmy sierotami, nie mogłabym się nią opiekować.

– Nie musisz się tym martwić. Twoja mamusia świetnie daje sobie radę. Przez jakiś czas jakby nie była sobą, ale teraz jest już wszystko w porządku. Musisz mi obiecać, że nigdy więcej nie będziesz się zamartwiała takimi rzeczami. Jeśli znów coś cię zaniepokoi, przyjdź do mnie, to o tym porozmawiamy. Kiedy się rozmawia, wszystkie problemy przestają być takie poważne. Założę się, że lepiej się teraz czujesz.

Betsy uśmiechnęła się, objęła go rączkami za szyję i przytuliła z całej siły.

– Kocham cię, Donaldzie. Kocham cię prawie tak, jak tatusia. Nie mogę cię kochać tak samo, jak jego, bo on… on… jest mój własny.

– Rozumiem – odparł Donald, tłumiąc śmiech. – Skoro rozwiązaliśmy wszystkie poważne problemy, przejdźmy do spraw naprawdę istotnych, na przykład, co zrobić, by twój wulkan buchał dymem.

– Czy to będzie najlepszy model wulkanu w całej klasie?

– Niewykluczone, Betsy. Niewykluczone.

– Kocham cię, Donaldzie. Naprawdę.

Później, kiedy rozsiadły się już przed telewizorem, Della oświadczyła:

– Donald jest w siódmym niebie. Chodzi rozpromieniony. Nie chcę wiedzieć, co powiedziałaś Betsy, ale cokolwiek to było, dziewczynka znów jest taka, jak dawniej. Nigdy nie widziałam Donalda równie szczęśliwego. Naprawdę pragnie iść z Betsy do szkoły. Wypastował buty, jutro wybiera się do fryzjera. Chce, żebym zrobiła im zdjęcie, kiedy będą wychodzili z domu.

– Betsy boi się, że Donald umrze, bo jest stary – powiedziała Kate – i nie będzie nikogo, kto by ją tulił i śpiewał jej piosenki. Oto cały sekret, Dello. Kocha go i boi się, że zacznie go kochać więcej, niż własnego ojca. Wytłumacz to później Donaldowi, dobrze?

– Jeśli to zrobię, nie da się z nim żyć. Już puszy się jak paw. Jednak powiem mu to, bo jest takim wspaniałym człowiekiem. Kate, tworzymy jedną, szczęśliwą rodzinę.

– Wiem. Jeszcze chwila i się rozczulimy. Minął kolejny kryzys. Chciałabym, żeby wszystkie problemy dawało się tak łatwo rozwiązywać.

– Pora na kakao – powiedział Donald, podchodząc do kobiet. – Prawie dziewiąta.

– Zawołaj dziewczynki, zrobimy ciągutki.

Della wskazała na kominek, gdzie leżały już długie kije.

– Donald wszystko przygotował.

Kiedy na ekranie telewizora pojawiła się twarz prezydenta Nixona, Kate spuściła głowę i zmówiła krótką modlitwę.

– Słyszeliście? – spytała dziesięć minut później. – Dwudziestego siódmego stycznia podpiszemy traktat pokojowy. To już za cztery dni. Pierwsza grupa jeńców wojennych wróci do kraju za dwa tygodnie. Dwa tygodnie, Dello! Do marca wszyscy już będą w domach. Patrick też wróci, prawda? Boże, musi z nimi wrócić!

– Kate, kapitan Starr nie figuruje na liście jeńców wojennych – zauważył cicho Donald. – Jest na liście zaginionych.

– Racja. Ale jeśli ukrywa się w… w dżungli czy gdzieś, teraz się ujawni. Twierdzisz, że… że nie wróci razem z jeńcami wojennymi?

– Mówię jedynie, że nie wiem – odparł Donald.

– Jutro nie pójdę do pracy ani na zajęcia. Zadzwonię do wszystkich, jeśli będę musiała. Jest tam i musi wrócić do domu razem z innymi. Po prostu musi.


* * *

Kapitana Patricka Starra nie było ani wśród pierwszej grupy powracających, ani w drugiej, ani w trzeciej. Kiedy prezydent Nixon obwieścił, że „w Wietnamie nie ma już ani jednego jeńca wojennego”, Kate załamała się, a Betsy dosłownie napadła na matkę.

– Kłamałaś! Powiedziałaś, że tatuś wróci do domu! – krzyczała. – Oszukałaś mnie. Jesteś kłamczucha. Tatuś nienawidzi kłamców!

Della i Donald znów roztoczyli opiekuńcze skrzydła nad rodziną, przeżywającą kolejny kryzys. Donald nalegał, by zarówno Kate, jak Betsy zajął się specjalista. Dzięki łagodnej perswazji i namowom Delli, Donalda i lekarza Kate zdała końcowe egzaminy i ukończyła studia z wyróżnieniem. Dostała urlop do czasu, aż się pozbiera, jak wyraził się jej szef.


6

<p>6</p>

Był wczesny ranek, pora, kiedy noc przekazywała władzę nad światem dniu. Wkrótce nad horyzontem wzejdzie słońce i jeśli wierzyć zapowiedziom meteorologów – nastanie pogodny dzień, idealny na przyjęcie urodzinowe pod gołym niebem.

Kate wzdrygnęła się, choć miała na sobie ciepły, flanelowy szlafrok, i pociągnęła kolejny łyk chłodnej kawy. Łudziła się nadzieją, że w tym roku nie będą uroczyście obchodzili rocznicy urodzin Patricka, ale dziewczynki nawet nie chciały o tym słyszeć. A więc dziś znów będą świętowali urodziny Patricka tak, jak czynili to przez dziewięć ostatnich lat. Z tym, że „świętowanie” nie było tu odpowiednim słowem. Zawsze płakali – Donald i Della, ona i dziewczynki. Łzy płynęły im po policzkach, gdy przeglądali zniszczony album ze zdjęciami, ponownie odczytywali pomięte listy, a potem wznosili toast za zdrowie Patricka piwem bezalkoholowym. Kate najbardziej lubiła ostatnie minuty przyjęcia, oznaczające koniec uroczystości aż do następnego roku.

Dziesięć lat. Pięćset dwadzieścia tygodni. Trzy tysiące sześćset pięćdziesiąt dni. Kiedy poprzedniego wieczoru Betsy dała jej kartkę z tymi liczbami, wpatrywała się bezmyślnie w papier, pragnąc zrobić jakąś uwagę, która zmniejszyłaby cierpienie, widoczne w oczach najstarszej córki, ale nie znalazła odpowiednich słów. Powiedziała jedynie:

– Dziesięć lat to szmat czasu. Nie sądzę, by tatuś chciał nas widzieć tonące we łzach. Musimy zacząć normalnie żyć. Nie myśl, że się poddałam albo że przestałam wierzyć w jego powrót. Po prostu jestem realistką. Ty również powinnaś trzeźwo spojrzeć na otaczający cię świat. To niezdrowo żyć przeszłością.

Widząc zaciętą twarz Betsy westchnęła i dodała:

– Urządzimy dziś przyjęcie, ale już po raz ostatni. Po prostu zbyt boleśnie przeżywam co roku przygotowania do tej uroczystości. Nie ma to też dobrego wpływu ani na ciebie, ani na Ellie.

Do kubka z kawą skapnęła łza. Kate usłyszała, jak ptak siedzący w gałęziach drzewa oliwki wyśpiewuje swoje poranne powitanie.

– Dzień dobry – powiedziała cicho. Nagle poczuła, że koniecznie musi spojrzeć na ptaka, który codziennie rano witał ją swymi trelami. Na bosaka wybiegła przed dom. Wiedziała, że gniazdo jest wysoko w gałęziach, i przez moment przemknęła jej przez głowę szalona myśl, by wdrapać się na drzewo. Może by nawet to zrobiła, gdyby nie usłyszała głosu Delli. Odwróciła się i ujrzała swych przyjaciół. Zaczekała, aż wózek inwalidzki Donalda, pchany przez Dellę, znalazł się na podjeździe. Poczuła się głupio, że prawie uległa niedorzecznej chętce wejścia na drzewo.

– Kate, wyglądasz, jakbyś miała zamiar wdrapać się na tę starą oliwkę – powiedział Donald. – Mój chłopak właził na nią kilka razy, złamał sobie kiedyś obojczyk i skręcił nogę w kostce. To gniazdo jest tam od lat. Podczas tamtych samotnych dni po jego śmierci zawsze mogłem liczyć na śpiew ptaków nad ranem. Były to całkiem radosne trele, ale teraz jedyne, czego potrzebuję, to głos Delli. Ty też powinnaś sobie znaleźć czyjś głos. Im szybciej, tym lepiej.

Kate uśmiechnęła się. Donald i Della zawsze potrafili rozproszyć jej niepokój. Pochyliła się, by ucałować pomarszczony policzek Donalda.

– Pracuję nad tym. – Mrugnęła do Delli, a potem zmierzwiła kępki sztywnych, siwych włosów, sterczących spod czapki Donalda. – Jak się dziś czujesz?

Staruszek zgiął ręce, próbując rozprostować wykrzywione palce.

– Pomaga mi trochę gorący wosk. Pomagają trochę pigułki. Ale najbardziej pomagają pocałunki Delli – oświadczył chichocząc.

– Jak ślicznie wyglądają dziś rano kwiaty. Chyba w nocy padało – powiedziała wesoło Della. – Ten ogródek, rabatka czy jak to tam nazywa Betsy, zawsze wywołuje we mnie zachwyt. Któregoś dnia zagadnęłam ekspedientkę ze sklepu spożywczego. Nie wiem jak rozmowa zeszła na temat waszego ogródka. Kobieta zwierzyła mi się, że specjalnie przyprowadza tu ludzi, by popatrzyli na kwiaty. Powiedziała, że są we wszystkich kolorach tęczy. Betsy ma szesnaście lat – myślałam, że wyrośnie na ogrodniczkę.

– Nigdy! Poświęca kwiatom tyle pracy. Każdej wiosny dokupuje więcej nasion. Uważam, że w tym roku barwy są bardziej jaskrawe, prawda? Robi wszystko, by zachować swą… swą tęczę dla ojca. – Kate westchnęła. – Chociaż doktor Tennison mówi, że to zajęcie nie wpływa na nią źle. No, dosyć tego gadania – wejdźmy do środka i przygotujmy śniadanie. Głosuję za naleśnikami z jagodami. A ty na co masz ochotę, Donaldzie?

– Zjem wszystko, co przygotuje ta wspaniała kobieta. Nawet trociny.

Naprawdę gotów był je zjeść, pomyślała Kate, prowadząc ich do środka.

– Czy podjęłaś już decyzję odnośnie do dzisiejszego wieczoru? – spytała nieśmiało Della, stojąc tyłem do Kate.

– Tak. Nie powiedziałam o tym jeszcze dziewczynkom. Aż trudno mi uwierzyć, że jestem takim tchórzem. Wiesz, że zadzwoniłam do doktora Tennisona, by go spytać, czy mogę iść na kolację z mężczyzną? Betsy wpadnie w szał. Dziwię się, że kiedy się umawiałam, zapomniałam, że to akurat dzień urodzin Patricka – stwierdziła Kate. – Charlie jest… jest bardzo miły… ale to nic poważnego… – Urwała i chwyciła Dellę za ramię. – O Boże, co będzie, jeśli Betsy sama postanowi uczcić urodziny ojca? Co wtedy zrobię? Może jednak nie był to najlepszy pomysł.

– Mów tak dalej, a zaraz wszystko odwołasz – powiedziała kwaśno Della. – Musisz mieć swoje życie. I musisz przestać kłaść się do łóżka o wpół do dziewiątej.

– Posłuchaj jej, Kate – wtrącił się Donald. – Ma dużo zdrowego rozsądku. Uważam, że powinnaś iść. Będziemy tu, by przypilnować dziewczynki i zaczekać na ciebie, jak prawdziwi rodzice.

– Co zamierzasz włożyć? – spytała zawsze praktyczna Della. – Gdzie się umówiliście na kolację?

– Powiedziałam, że chciałabym iść do „Stefano’s”. Wspomniałam „Jadę Garden”, ale Charlie oświadczył, że lubi włoską kuchnię, więc umówiliśmy się w „Stefano’s”. To zwykłe zaproszenie na kolację, nic więcej. Charlie nie jest w moim typie. Jesteśmy tylko znajomymi.

– Czas…

– Nie, Dello, czas nic tu nie zmieni. Patrick jest… był… jest jedynym mężczyzną, którego kocham. I nic tego nie zmieni.

Della prychnęła. Odwróciła się i oświadczyła, podparłszy się pod boki:

– Jesteś za ładna i za młoda, by żyć tylko wspomnieniami. Kate, Patrick jest już tylko duchem. Czas dać życiu szansę. Jeśli nie zaczniesz obracać się wśród ludzi, uschniesz.

Kate nalała sobie świeżej kawy i usiadła za stołem.

– Wiem, że masz rację – powiedziała, wzdychając. – Ale czuję się taka nielojalna, taka… dwulicowa. Jeśli Patrick wróci i wszystkiego się dowie, co sobie o mnie pomyśli?

– Kate, mało prawdopodobne, by Patrick wrócił. Minęło dziesięć lat. Musisz spojrzeć prawdzie w oczy. Nadzieja to jedno, życie nadziejami to zupełnie co innego. Będziesz się martwiła, kiedy Patrick wróci. Ile naleśników? – spytała rzeczowo.

Kate uśmiechnęła się.

– Trzy.

– A dla mnie cztery – wtrącił się Donald.

– Dobrze, Dello, powiem im przy śniadaniu – oświadczyła Kate.

Della skinęła głową. Donald poklepał Kate po dłoni.

– Dzień dobry, mamo – powiedziała Ellie, wpadając do kuchni. Pochyliła się, by pocałować matkę. – Och, naleśniki! Poproszę sześć, Dello. Co masz nam powiedzieć przy śniadaniu? – Zajęła miejsce przy stole obok Donalda i zauważyła: – Donaldzie, jesteś dziś wyjątkowo wytworny i pociągający.

– Wiem – odparł poważnie Donald. – Kobiety wprost za mną szaleją. Ale ja jestem wierny swojej żonie.

– Radzę, byś zawsze pozostał jej wierny – wtrąciła Della. Zsunęła na jego talerz cztery naleśniki, posmarowała je roztopionym masłem i polała syropem.

Ellie pokroiła Donaldowi naleśniki.

– Nikt nie odpowiedział na moje pytanie – zauważyła. Jaka jest śliczna, pomyślała Kate.

Za kilka miesięcy Ellie skończy piętnaście lat. Pełna życia i przyjazna wobec wszystkich, miała wesołe niebieskie oczy i uśmiech od ucha do ucha. Włosy wiązała w koński ogon, który majtał się, gdy szła. Utrzymywała, że jest nieczuła na wdzięki płci przeciwnej, i Kate musiała jej wierzyć na słowo, obserwując nie kończący się korowód chłopców, regularnie pojawiających się w domu. Ellie była czwórkową uczennicą, podczas gdy Betsy należała do prymusek. Ellie bardzo mało rzeczy traktowała serio z wyjątkiem ogródka Betsy.

– Co nam powiesz? – spytała po raz trzeci.

– Chciałam zaczekać, aż zejdzie Betsy, ale jeśli koniecznie musisz wiedzieć teraz, powiem ci – odparła lekko Kate. – Dziś wieczorem idę na kolację.

– Rety! Z kim? Czy jest przystojny? Znamy go? Gdzie go poznałaś? O której wrócisz do domu?

– Nazywa się Charlie Clark. Jest znajomym. Poznaliśmy się w pracy. Idziemy do „Stefano’s”, wrócę do domu wcześnie. Della i Donald zaczekają do mojego powrotu. Jeszcze jakieś pytania?

– Tak. Czy to znaczy, że przyjęcie odwołane?

– Urządzimy je o drugiej.

– Och, mamo, dziś po południu wybieramy się całą paczką na wrotki. Myślałam, że ustaliłyśmy, że nie będziemy już urządzać przyjęć. Czy mogę nie wziąć w nim udziału? Proszę, mamo.

Kate zastanowiła się, czemu się tego nie spodziewała. Wzruszyła ramionami.

– Decyzja należy do ciebie, Ellie. Ale Betsy będzie rozczarowana.

– Cóż, przykro mi, ale nic na to nie poradzę. Mam nadzieję, że się mylę i że któregoś dnia ojciec stanie na progu domu. Z uwagi na Betsy. Ale ledwo pamiętam, jak wyglądał. Zdaję sobie sprawę, że urządzasz to przyjęcie dla Betsy. Ale wiesz co? Pora, by Betsy dorosła i trzeźwo spojrzała na świat. Za bardzo ją rozpieszczasz. Odwołaj to przyjęcie i raz na zawsze dajmy sobie z tym spokój.

– Betsy potrzebuje…

– Nie, mamo, Betsy wcale tego nie potrzebuje. Chce w ten sposób zwrócić na siebie uwagę. Ustępujesz jej we wszystkim. Nie ma żadnych znajomych. Pisze te głupie listy, których nigdy nie wysyła. Jedyne, o czym potrafi mówić, to powrót ojca i co wtedy będą razem robili. Wydawanie tych przyjęć nic tu nie pomoże.

– Tylko ten ostatni raz…

– Nie. Nie dla mnie. To samo mówiłaś w zeszłym roku i dwa lata temu. Kategorycznie odmawiam dalszego udziału w nich. Jaki to ma sens?

Kate westchnęła.

– Zgoda, Ellie. Rozumiem, dlaczego tak się czujesz. Chcę, żebyś poszła razem z kolegami jeździć na wrotkach i miło spędziła czas. To będzie już ostatnie przyjęcie. A teraz zjedz śniadanie.

– Mamo – zapytała Ellie, biorąc widelec – czy mogę mieć swój pokój i telefon, jeśli zobowiążę się do płacenia za rozmowy z pieniędzy, które zarabiam pilnując dzieci?

Kate uśmiechnęła się. Ellie nie potrafiła się niczym długo martwić.

– Już rozmawiałam z Donaldem, jak wykombinować pokój dla ciebie. Zaproponował, żeby wykorzystać garderobę i wnękę w holu, a także zabrać kawałek pokoju Betsy. W ten sposób uzyskalibyśmy dodatkowe pomieszczenie. Tyle, że małe. Bardzo małe. A kiedy zobaczę, że masz dość pieniędzy na zainstalowanie telefonu i opłacenie rachunków za trzy miesiące, porozmawiamy o osobnej linii dla ciebie.

– Dziękuję, mamo. Donaldzie, jesteś najlepszym człowiekiem pod słońcem. Ty też, Dello – powiedziała Ellie wstając, by ich wszystkich po kolei ucałować. – Nie zależy mi na dużym pokoju. Byle zmieściło się w nim łóżko i toaletka. I żeby miał drzwi, zamykane na klucz, by wścibska Betsy nie mogła mnie podglądać. Potrafisz to załatwić, Donaldzie?

– Stawiasz twarde warunki, moja panno – stwierdził Donald, uśmiechając się szeroko. – Drzwi z zamkiem. Della mówi, że dziewczynki powinny mieć własny kącik tylko dla siebie.

– Chciałabym, żebyśmy mieli pomieszczenie rekreacyjne – rzuciła Ellie, wychodząc z kuchni.

– Nie przesadzaj, Ellie – odparła Kate.

– O co znowu jej chodzi? – spytała Betsy, mijając się w drzwiach z siostrą. Była już ubrana, uczesana, zęby miała umyte. Na pewno posłała już łóżko i sprzątnęła swoją połowę pokoju. Poważnie brała sobie do serca to, że jest córką wojskowego.

– Chce mieć swój pokój. Donald zgodził się wykorzystać na ten cel garderobę i kawałek waszego pokoju. Nie powinno to być zbyt skomplikowane. Masz ochotę na naleśniki, Betsy?

– Tak, poproszę o dwa. Mamo, kiedy upieczesz tort?

– Nie będę dziś nic piekła. Mam zaległości w pracy. Wzięłam robotę do domu, by wyjść na bieżąco. Przesunęliśmy przyjęcie na drugą. Ellie nie weźmie w nim udziału. Kupiłam ciastka i piwo bezalkoholowe. Nie będzie mnie dziś na kolacji. Znajomy zaprosił mnie na wieczór.

– Czy przynajmniej kupiłaś kartę urodzinową? – spytała Betsy.

– Nie. Nie zamierzam już więcej kupować kart ani prezentów. Po raz ostatni wzniosę toast za zdrowie ojca. Betsy, minęło już dziesięć lat. Pora z tym skończyć.

Betsy zmrużyła oczy i spojrzała na Dellę i Donalda.

– Czy jesteście takiego samego zdania, jak mama? Skinęli głowami.

– Umówiłaś się na kolację z mężczyzną? – spytała Betsy matkę.

– Tak. To tylko znajomy, nic więcej.

– Widzę, że to dobra pora na coś takiego – powiedziała Betsy. – Cóż, mylicie się wszyscy. Tata wróci. Obiecał mi, a on zawsze dotrzymuje słowa.

– Betsy, od dziesięciu lat nie mamy o nim żadnych wiadomości. Musimy zacząć żyć normalnie. Czy chcesz do końca swych dni odwiedzać doktora Tennisona?

– Nie zamierzam więcej do niego chodzić i chcę zostać katoliczką. Katolicy modlą się do świętego Tadeusza Judy o pomoc w beznadziejnych sprawach. Nie powstrzymacie mnie.

– Nawet nie zamierzam próbować – powiedziała smutno Kate. – Jednak nie rezygnowałabym z wizyt u doktora Tennisona.

– Chodziłam do niego tylko ze względu na ciebie. Potrafi tylko radzić, by trzeźwo patrzeć na świat. Wiem, co powie, zanim jeszcze otworzy usta. Sądzę, że powinniśmy zrezygnować z urządzania przyjęcia, skoro wszyscy są temu przeciwni. Sama uczczę urodziny ojca. Nie martw się o mnie, mamo. W pełni panuję nad sytuacją.

Kate spojrzała przez stół na swą córkę. Podczas gdy Ellie była ładna, Betsy wydawała się pięknością, miała wielkie, brązowe oczy i gęste rzęsy. Ciemne, kręcone włosy, zupełnie jak Patricka, opadały jej falami na ramiona. Była tak podobna do ojca, że czasami Kate aż ogarniał lęk.

– Skoro sobie tego życzysz – powiedziała cicho Kate. Betsy odsunęła talerz.

– Dello, naleśniki były bardzo dobre. – Wstała i spojrzała z góry na matkę. – Mam nadzieję, że to będzie dla ciebie okropny wieczór. Oszukujesz tatę i jesteś latawicą.

– Moja panno – powiedziała Kate, chwytając ją za ramię – nie waż się już nigdy tak do mnie mówić. A teraz mnie przeproś, bo inaczej stąd nie wyjdziesz.

Betsy rozejrzała się po kuchni, ujrzała wyraz zdumienia na twarzy Delli, rozczarowaną minę Donalda, złość na twarzy matki.

– Przepraszam – bąknęła i wybiegła z kuchni.

Kate westchnęła ciężko.

– To chyba wszystko moja wina – stwierdziła. – Na początku starałam się, by dla nas wszystkich pozostał żywy, więc pisałyśmy te listy, robiłyśmy prezenty, urządzałyśmy przyjęcia. W końcu straciłam panowanie nad sytuacją.

– W takim razie czemu Ellie zachowuje się inaczej? – spytał cicho Donald. – To nie twoja wina.

– To czemu taka jest? Na miłość boską, jest między nimi tylko półtora roku różnicy! Betsy wszystko bierze tak poważnie, a przecież Ellie…

– To nie twoja wina, Kate – odparła twardo Della. – Nie możesz zrobić więcej, niż uczyniłaś do tej pory. Reszta zależy od Betsy. Jeśli jej ulegniesz i będziesz kontynuowała tę maskaradę, zwariujesz.

– Mój Boże, Dello, nazwała mnie latawicą. Mnie, swoją matkę.

– Nie mówiła poważnie. Nie zaprzątaj sobie tym głowy. Jutro, kiedy wszystko przemyśli, przyjdzie do ciebie i cię przeprosi.

– Nie zrobi tego. Jej zdaniem to zdrada. A najzabawniejsze jest to, że umówiłam się jedynie na kolację ze znajomym, tylko tak się akurat złożyło, że jest mężczyzną. Myślę, że muszę to jakoś przeżyć.

– Ja też tak uważam – uśmiechnęła się Della.

– Moja żona to mądra kobieta – powiedział radośnie Donald. – Gdybym nie był unieruchomiony przez ten cholerny artretyzm, zatańczyłbym z wami, moje śliczne panie, walca.

– I deptalibyśmy sobie po nogach. Patrick nie lubił tańców, więc nigdy się nie nauczyłam tańczyć. Nie wydawało mi się to wtedy takie ważne. Może któregoś dnia zapiszę się na jakiś kurs.

Z ulgą zauważyła na twarzach przyjaciół uśmiech. Może jej się uda zająć pracą i nie myśleć o uwadze Betsy, która ją tak zabolała.

Och, Patricku, tak się starałam. Nadal chcę wierzyć, ale sprawa wydaje się zupełnie beznadziejna. Nie sądzę, by sprawiło ci przyjemność to, że wiecznie cię opłakujemy. Mogę ci obiecać, że nigdy ponownie nie wyjdę za mąż. Oboje to postanowiliśmy, pamiętasz? Gdzie jesteś? Czy o nas myślisz? Czy wciąż żyjesz, Patricku?


* * *

Słońce stało jeszcze wysoko na niebie, kiedy Betsy, odświeżona po drugim prysznicu, który wzięła tego dnia, poszła do ogrodu, niosąc na tacy prezent, szklankę piwa bezalkoholowego i tort, kupiony w cukierni, w który wetknęła dziesięć świeczek. Poprzednio wyniosła już do ogrodu przenośny adapter, pulpit do pisania, pióro i koc.

Kiedy rozpościerała koc, do oczu napłynęły jej łzy. Ręce jej się trzęsły, czuła zawroty głowy. Nie spodziewała się tego po matce. Wiedziała, że Ellie wcześniej czy później się zbuntuje, ale matka…

Łzy płynęły jej po policzkach, kiedy w rogu koca kładła prezent dla ojca, przybory do pisania i kartę z życzeniami. Usiadła na piętach. Swędziała ją ręka, by włączyć adapter i posłuchać urodzinowej piosenki. Otarła oczy. Nagle poczuła się głupio. A może one miały rację? Może postępowała niesłusznie?

– Zdaje się, że już tu nie pasuję, tato – szepnęła. – Doktor Tennison mówi, że za bardzo żyję wspomnieniami. Uważa, że jestem za słaba, że nie poradzę sobie bez ciebie. Myli się. Dam sobie radę. Wiem, że wrócisz do domu. Po prostu wiem. Kiedy jest się czegoś pewnym, nie można się tego wyprzeć i mówić coś, czego oczekują po tobie inni. Chociaż mama ma rację, dziesięć lat to kawał czasu. Czasami wydaje mi się, że się poddam, ale wtedy przypominam sobie twoją obietnicę.

Tak bardzo chciałam stać się córką, z której mógłbyś być dumny, kiedy wrócisz do domu. Każdy semestr kończę z wyróżnieniem. Jestem piątkową uczennicą. Utrzymuję porządek w swoim pokoju, bo wiem, jak bardzo lubisz ład. Nie mam pojęcia, co jeszcze mogę zrobić poza tym, że się modlę i nie tracę nadziei.

Mama… mama umówiła się dziś na spotkanie. Powiedziała, że to nie żadna randka, tylko kolacja ze znajomym. Nigdy nas dotąd nie okłamywała. To… Myślę, że to pierwszy znak, że zarówno mama, jak i Ellie się poddały. Właśnie tak to nazywa doktor Tennison. Nie jestem jeszcze gotowa, tato, by się poddać. Myślę, że nigdy nie będę gotowa.

Już nie mogę się doczekać, kiedy się wyprowadzę, zacznę samodzielne życie. Wydaje mi się, że czuję to samo, co ty, kiedy wyjeżdżałeś. Powiedziałeś mi, że to będzie wspaniała przygoda, coś, o czym marzyłeś przez całe życie. Ja też tak czuję. A więc, tatusiu – szepnęła, włączając adapter – wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.

Betsy dwoma haustami wypiła piwo bezalkoholowe. Zdmuchnęła dziesięć świeczek, które zapaliła, oblizała lukier z palców. Kiedy piosenka się skończyła, wzięła adapter, prezent, koc i szklankę i zaniosła wszystko do domu. Tort wyrzuciła do śmieci.

– Nie zapomnę – szepnęła.


7

<p>7</p>

Kate zastanawiała się, czy zwierciadło może kłamać. Zbliżyła twarz, by uważniej się sobie przyjrzeć. Dawniej nie przywiązywała specjalnej wagi do swego wyglądu, ograniczała się do mycia twarzy i nakładania kremu. To Ellie, ubóstwiająca się malować, nauczyła ją, jak podkreślać zalety i tuszować niedostatki urody. Kate nałożyła cień na powieki, podkreśliła lekko tuszem gęste rzęsy, policzki musnęła odrobiną różu. Dokończyła makijaż malując usta błyszczącą, koralową pomadką, która według słów Ellie w tajemniczy sposób przydawała blasku oczom. Włożyła również kolczyki, malutkie perełki, które sprawiały, że policzki nabierały ciepłych, naturalnych rumieńców.

Miesiąc temu modnie ostrzygła sobie włosy i aż pokraśniała, kiedy fryzjer powiedział: „Czy wie pani, ile kobiet gotowych byłoby zrobić wszystko, by mieć takie włosy, jak pani?” Potem oświadczył, że wygląda jak kobieta lat osiemdziesiątych, wprawdzie nie zrozumiała tego komplementu, ale sprawił jej przyjemność.

Akurat, kiedy spryskiwała się wodą kolońską, do pokoju weszła Betsy.

– Przepraszam cię, mamo. Nie wiem, czemu się tak zachowałam. To się już nigdy nie powtórzy. Czy to perfumy, które dostałaś ode mnie i Ellie na Gwiazdkę?

– Nie, kupiłam je w ubiegłym miesiącu u Conrada. Rozdawali próbki i postanowiłam nabyć flakonik. Lubię odmianę. – Nie przyznała się Betsy, że perfumy, które kupiły jej dziewczynki, o zapachu wanilii i cytryny, wywoływały w niej bolesne wspomnienia. Przez moment mignęła jej przed oczami twarz męża. – Podobają ci się, Betsy?

– Nie mogę się nadziwić twemu wyglądów – powiedziała Betsy, mrużąc oczy. – Czy to nowa sukienka?

– Tak. Zamierzam włożyć ją na służbowy obiad w przyszłym tygodniu. Ekspedientka powiedziała, że mi w niej dobrze. A co ty sądzisz? – spytała niespokojnie Kate.

Betsy znów uniknęła odpowiedzi wprost.

– Skoro to tylko kolacja ze znajomym, czemu nie włożysz kostiumu z białą bluzką z piki? Uważam też, że za bardzo się wyperfumowałaś. Nigdy się tak nie ubierałaś.

– To znaczy jak?

– Seksownie. Wyglądasz niezwykle seksownie – mruknęła Betsy.

– Nie ma co do tego dwóch zdań – rzuciła Ellie przez otwarte drzwi i gwizdnęła cicho. – Jeśli Charlie Clark jest tylko znajomym, może przedstawi cię komuś, kto… no wiesz, będzie kimś więcej.

– Jesteś odrażająca, Ellie – wybuchnęła Betsy. – Mama jest zamężna. Zamężnym kobietom nie w głowie takie rzeczy.

– Uspokój się, Betsy. Tylko żartowałam. Choć nigdy nie wiadomo. Mamo, co zrobisz, jeśli będzie cię chciał pocałować na do widzenia? Masz moje pozwolenie – powiedziała Ellie, pokazując siostrze język.

– To do ciebie podobne – prychnęła Betsy.

– Mamo, nie możesz jej wysłać do jakiejś specjalnej szkoły, do której chodzą takie osobniczki, jak ona? – spytała Ellie. – Jest zupełnie oderwana od rzeczywistości. Przypomina tępego policjanta. Kontroluje nas i wiesz co? Wszystko sobie zapisuje, by mogła powiedzieć tacie, kiedy wróci do domu.

– Ty bezwstydnico, czytałaś mój pamiętnik! Ty podła kreaturo! – krzyknęła Betsy.

– Wolnego, droga siostrzyczko, nic takiego nie zrobiłam. Czy to moja wina, że mówisz przez sen? Czy o to też będziesz miała do mnie pretensje? Słuchaj, nie mogę się już doczekać, kiedy wyprowadzę się ze wspólnego pokoju do swego własnego. Idź lepiej pleć swoje kwiatki albo sama się zakop dwa metry pod ziemią. Będzie z ciebie świetny nawóz. – Ellie zwróciła się do matki: – Mamo, nie pozwól, by wzbudzała w tobie poczucie winy. Specjalnie to robi, bo jest głupia. Wyglądasz naprawdę ślicznie i Charlie Clark, kimkolwiek jest, może się uważać za szczęśliwca, że pójdziesz z nim na kolację. Bądź w domu przed północą – dodała, wywołując tym oburzenie u swej siostry.

– Przed północą! Skoro wychodzisz o szóstej… – Betsy urwała. Jej oczy rzucały groźne błyski.

Kate ścisnęło się serce. Nie może tego tak zostawić. Boże, gdzie popełniła błąd?

– Betsy, musisz przestać traktować wszystko tak poważnie. Ellie drażni się z tobą, a ty zawsze dajesz się nabierać. Kochanie, przykro mi z powodu dzisiejszego dnia, ale po prostu nie chcę znów popaść w depresję. Pragnę zaznać trochę radości. Nie chcę cię urazić, Betsy, ale muszę sobie jakoś ułożyć życie. Zawsze będę kochała waszego ojca. Nie możemy jednak żyć tylko przeszłością, to po prostu zabójcze.

– On wróci, mamo – powiedziała cicho Betsy.

– Modlę się o to, ale nie mogę wiecznie żyć nadzieją. Zamierzam aktywnie się włączyć w działalność kilku grup i organizacji, nawiązać przyjaźnie, częściej wychodzić z domu. Myślę nawet o otwarciu własnej firmy. I przydałoby mi się trochę więcej twojego wsparcia.

– Wiem, że tato wróci. Co sobie pomyśli, kiedy zobaczy, jak się zmieniłaś? Kiedy zobaczy, jak Ellie się stroi i ugania za chłopakami? Co sobie pomyśli?

Kate się wyprostowała.

– Nie wiem, co sobie pomyśli, i jest mi to teraz obojętne. Będziemy się tym martwiły, kiedy wróci, nie wcześniej.

– Nie jesteś taka, jak dawniej – wycedziła zimno Betsy.

– Chyba nie, ale chciałabym, żebyś się nad jednym zastanowiła. Jeśli twój ojciec wróci, nie będzie tym człowiekiem, jakiego pamiętasz. Też się zmieni. Ty się zmieniłaś, i Ellie. Masz siedemnaście lat, wkrótce możesz zostać studentką. Ojciec nie ma pojęcia, jaka teraz jesteś. Jeśli żyje, myśli o tobie i Ellie jak o swoich małych dziewczynkach. Proszę, spójrz prawdzie w oczy.

– Masz odpowiedź na wszystko, prawda? – warknęła Betsy.

Kate westchnęła. Miała ochotę rozebrać się i położyć do łóżka. Betsy zawsze udawało się wzbudzić w niej poczucie wstydu i winy.

– Gdybym znała odpowiedzi na wszystkie pytania, konfekcjonowałabym je i sprzedawała z rabatem. Za każdym razem, kiedy chcę coś zmienić w swoim życiu, ty próbujesz mnie powstrzymywać. Chciałabym…

Oczy Betsy błysnęły.

– Czego, mamo? Żebym już wyjechała do college’u? Wielki Boże, właśnie to sobie pomyślała.

– Betsy, nie mam ochoty więcej o tym mówić. I kiedy znów się spotkamy, chciałabym, żebyś zwracała się do mnie innym tonem i nie miała takiej ponurej miny. W przeciwnym razie nigdzie nie wyjedziesz, tylko będziesz chodziła do miejscowego college’u. Przemyśl to sobie dziś wieczorem. Możesz odejść.

Kiedy została sama, usiadła na skraju łóżka. Nie potrafiła postępować z Betsy. Dlaczego Ellie jest taka… taka normalna, a Betsy taka… Patricku, gdzie jesteś, do diabła? Czemu muszę przez to wszystko przechodzić? Jest taka, jak ty. Nie potrafię z nią rozmawiać, nie wiem, jak z nią postępować. Dzień w dzień powtarza się to samo i za każdym razem trochę się od siebie oddalamy. Trudno mi się do tego przyznać, ale ostatnio niezbyt lubię naszą córkę. Miała rację, nie mogę się już doczekać, kiedy wyjedzie do szkoły. Przykro mi, Patricku, że nie potrafię sobie poradzić. Bardzo się staram. Ta dzisiejsza kolacja jest bez znaczenia, nie jestem wobec ciebie nielojalna. Nie oszukuję cię. Nasza córka nazwała mnie latawicą. Och, Patricku, gdzie jesteś?

– Mamo… przyjechał twój znajomy. Rety, ale z niego… przystojniak – szepnęła Ellie, stojąc w drzwiach. – Powiedział, bym zwracała się do niego po imieniu. – Uniosła oczy do góry i zasalutowała. Kate roześmiała się. – Pamiętaj, masz być z powrotem przed północą i nie robić tych wszystkich okropnych rzeczy, przed którymi mnie przestrzegasz, kiedy idę na spotkanie. No, już czas! – Objęła ją, uśmiechając się figlarnie.

Kate roześmiała się.

– Dobrze już, dobrze! – Spojrzała na córkę z wdzięcznością. Kiedy drzwi frontowe zamknęły się za Kate, Ellie ruszyła korytarzem do sypialni, którą dzieliła z siostrą. Wpadła do pokoju i złapała Betsy za włosy.

– Jesteś nędzną kreaturą, nienawidzę twego podłego charakteru. Zadręczasz mamę. Obrzydzasz jej życie. Co by ci szkodziło, gdybyś była dla niej miła, gdybyś zeszła na dół i przywitała się z tym facetem? Wiesz co? – powiedziała, pociągając Betsy mocniej za włosy. – Mam nadzieję, że tato wróci do domu, bo chcę mu powiedzieć, co nam wszystkim zrobiłaś. Boże, już nie mogę się doczekać twojego wyjazdu. Obiecaj, że nie będziesz przyjeżdżała na wakacje. – Znów szarpnęła siostrę mocno za włosy. – Della prosiła, żeby ci powiedzieć, że kolacja gotowa. Mam nadzieję, że się nią udławisz. – Wybiegła z pokoju, trzaskając głośno drzwiami.

Betsy patrzyła na zamknięte drzwi oczami pozbawionymi wyrazu. Wyciągnęła spod poduszki pamiętnik i banana. Umieściła na górze kartki datę i napisała: „Tatusiu, wszystkiego najlepszego z okazji urodzin”.


8

<p>8</p>

Towarzyszu.

To jedno słowo przeszyło ciało Patricka jak włócznia. A więc naprawdę był w Rosji. Nie miał pojęcia, jak się tu znalazł. Pamiętał, jak go wepchnęli do samolotu, pamiętał ukłucie igłą. A teraz to. W chwilę później doszedł do wniosku, że to gorsze niż pobyt w Wietnamie. Zawsze nienawidził chłodów.

Zwracali się do niego po angielsku. W odpowiedzi podał im jedynie swoje imię i nazwisko, stopień wojskowy i numer. Potem powiedział:

– Zgodnie z konwencją genewską…

Znalazł się na podłodze. Obejmował się za żebra, wyjąc z bólu. Zanim zemdlał, przemknęło mu przez głowę, że chyba ma przedziurawione płuca, pękniętą śledzionę. Kiedy odzyskał przytomność, poczuł coś nad oczami. Wyciągnął rękę i wymacał cienki jak szpilka sopel lodu, wyrastający z brwi. Zaczął się trząść z bólu i zimna. Marzył o widoku igły i zapomnieniu, jakie przynosił zastrzyk. Ale jeszcze było na to za wcześnie; najpierw będą go torturowali i męczyli. Łamanie żeber było zaledwie niewinną igraszką.

Przeniósł się do cieplejszego, bezpieczniejszego miejsca, miejsca, gdzie mógł robić, na co miał ochotę; a w tej chwili najbardziej pragnął wsiąść do samolotu i unieść się wysoko w niebo.

– Mam dosyć pieniędzy – powiedział uszczęśliwiony. – Czterdzieści dolarów starczy dla nas dwojga na godzinę. Wiem, że to tylko maszyna do spryskiwania pól, ale ma skrzydła, a pilot obiecał, że pozwoli mi usiąść za sterami. Jeśli nie chcesz mi towarzyszyć, Kate, będę mógł polatać dwie godziny.

– Och, Patricku, tak długo zbierałeś pieniądze na ten cel, leć sam. Zostanę tu i będę ci się przyglądała. Wzięłam ze sobą książkę do czytania. Pomacham ci, kiedy wystartujesz.

Wcale nie chciał, żeby w jego głosie zabrzmiała taka ulga, kiedy powiedział:

– Jesteś pewna? To miał być nasz dzień. Rozmawialiśmy o nim od miesięcy. Czy aby nie chcesz być tylko dla mnie miła?

– Oczywiście, że chcę być dla ciebie miła – zachichotała Kate. – Patricku, dysponujesz pełnymi dwiema godzinami. Mam trzy dolary. Kiedy wylądujesz, kupimy sobie hamburgery i frytki. Opowiesz mi o tym, jakie to uczucie latać. Wolę wysłuchać relacji niż polecieć z tobą. Poza tym mogłoby mnie zemdlić tam w górze. Zapamiętaj wszystko, żebyś mi mógł ze szczegółami wszystko opisać.

Później, kiedy siedzieli już wygodnie w barze, powiedział:

– Było dokładnie tak, jak sobie wyobrażałem.

– Czy czułeś się jak ptak? Nie bałeś się? – spytała Kate.

– Jasne, że się nie bałem. Czułem się lepiej, niż ptak. Wiesz co, Kate? Czułem się jak bóg. Po prostu jak bóg. Słuchaj, musimy się pośpieszyć, w przeciwnym razie mój ojciec zleje mnie na kwaśne jabłko. Jeśli nasi rodzice dowiedzą się, że tak daleko wybraliśmy się na rowerach, nigdy już nie pozwolą nam się ruszyć z domu ani na krok.

Zaczął pedałować szybciej, prosto do kąpieliska, gdzie było ciepło i przyjemnie. Miał papierową torbę pełną kanapek z sałatką jajeczną dla siebie i chłopaków. Kate też mogła się pojawić, więc wziął również jedną kanapkę dla niej. Wszyscy kumple wiedzieli, że Kate jest jego dziewczyną. Albo kimś w tym rodzaju. Bill Duke też miał dziewczynę, i Buck Inhabinet.

Znów jechał rowerem. Pedałował i kończył ostatnią kanapkę z sałatką jajeczną. Była to najlepsza kanapka, jaką kiedykolwiek jadł. Dodał do niej trochę przyprawy, której używała matka. Dzięki temu sałatka jajeczna nabrała ostrości. Wyrzucił pergamin, zahamował, cofnął się kawałek, podniósł papier i wsunął go do kieszeni.

Kate jechała z przodu; widział jej buty, połyskujące w słońcu. Bill i Buck pedałowali za nim.

Nie wiedział, jak znalazł się na balu maturalnym. Zmieszany prowadził Kate na parkiet.

– Rety, czyż nie ślicznie wygląda nasza sala gimnastyczna, Patricku?

– Jasne. Rany, ale ładnie pachniesz. Jak kwiaty przed waszym domem.

Kate zachichotała.

– To dlatego, że wsunęłam kilka za… za stanik.

– Pozwolisz mi później popatrzeć?

– Nie! Jęknął.

– Daj spokój, Kate, czasem pozwalasz mi się dotykać.

– Dotykanie to co innego niż oglądanie. Odpowiedź brzmi nie, Patricku.

– Weźmy coś do picia i wyjdźmy na zewnątrz. Bob przyniósł papierosy. Zapalimy sobie.

– Nie będę paliła. Ty też nie powinieneś.

– Dlaczego nie?

– Nie rób tego, co inni. Lubię cię, bo nie małpujesz innych. Jesteś wyjątkowy.

– A to niby dlaczego?

– Pewnego dnia zostaniesz pilotem. To czyni cię innym. Jesteś bardzo zdolny, chyba najzdolniejszy w całej szkole. W kronice szkolnej napisali, że odniesiesz w życiu wielki sukces. Wierzę w to.

Pokraśniał.

– Napisali tak, bo to prawda. Oblecę cały świat, a kiedy wrócę do domu, będziesz na mnie czekała na progu, a na środku stołu postawisz wielki tort czekoladowy. Grubo lukrowany. Zawsze będziesz na mnie czekała, prawda, Kate?

– Co za grupie pytanie. Oczywiście, że tak. Zamierzam zostać najlepszą żoną i matką pod słońcem.

– Ważne, by być najlepszym. Matki i żony nie muszą się o to starać. Tylko mężczyźni. Wiesz, co mam na myśli.

Znów pedałował, szybciej niż kiedykolwiek. Chciał pierwszy dotrzeć do stodoły 0’Malleya na ostatnią zwózkę siana w sezonie. Zamierzał ukryć się w wozie z sianem, a kiedy pojawią się pozostali, zastanawiając się, gdzie się podział – wyskoczy na nich z krzykiem. Po dzisiejszej nocy stanie się dorosły. Ukrył rower i ruszył w stronę wozu. Świeże siano było ciepłe, kłujące i pachniało ziemią. Wziął głęboki oddech, położył się na sianie i zaczął myśleć o Kate.

Kate też była ciepła, miękka i ładnie pachniała. Kate zawsze się uśmiechała i robiła, co chciał i kiedy chciał. Nie chciała się tylko z nim przespać.

Kate stanowiła część jego życia, zawsze będzie częścią jego życia. Należała do niego. Wszyscy tak mówili. Przez chwilę pomyślał, co by się stało, gdyby powiedział chłopakom, że chce z nią zerwać. Oczy by im wylazły z orbit. Nie zostawia się kogoś takiego, jak Kate. A poza tym komu by ją oddał, Dinowi Radsonowi? Nie, Kate na zawsze należała do niego. Pewnego dnia się pobiorą i będą mieli gromadkę małych Kate i Patricków.

Obejrzał się przez ramię i nagle zobaczył, że stoi w sterylnym korytarzu. Rozejrzał się nerwowo, spodziewając się dostrzec Billa i Bucka. Kate, gdzie jest Kate? Musi odnaleźć Kate, spytać, co się dzieje. Przeszedł go dreszcz. Nigdy w życiu nie było mu tak zimno.

– Kapitanie Starr, czy to pańska córka?

Trząsł się, dygotał, nie mógł się rozgrzać. Ledwo widział gazetę, którą pytający trzymał mu przed oczami. Nie mógł nawet skinąć głową, bo kark mu zesztywniał z zimna. Był odrętwiały. Gdzie się znajdował?

Nagle przypomniał sobie.

Głos był równie zimny, jak wszystko wokoło. Słuchał słów, próbując zrozumieć ich sens.

– Nie żyje. Pańscy bliscy zginęli w wypadku samochodowym. Nie ma pan już rodziny. Będzie pan tu siedział aż do śmierci. Nigdy nie wróci pan do domu, więc równie dobrze może nam pan powiedzieć to, co chcemy wiedzieć.

Kate obiecała, że będzie na niego czekała. Kate zawsze dotrzymywała słowa. Próbowali go złamać. Jacy byli beznadziejnie głupi. Czyżby nie wiedzieli, że wystarczy, by dali mu jeden z tych swoich zastrzyków, a wszystko im wyśpiewa? Wymamrotał imię i nazwisko, stopień wojskowy i numer.

Cios trafił go powyżej lewego ucha. Poczuł, jak coś mu chrupnęło w głowie.

– Pieprzę was wszystkich!

– Nie znoszę, kiedy tak przeklinasz, Patricku – powiedziała Kate. – No więc jak, idziemy do parku czy nie? Taki piękny dzień, ani jednej chmurki na niebie. Zapakowałam kilka kanapek…


9

<p>9</p>

Czas szybko płynął i zanim się Kate zorientowała, nadeszła pora wyjazdu Betsy do college’u. Dwa kufry z jej rzeczami wysłali tydzień wcześniej i teraz pozostało jedynie zatargać dwie wielkie walizy do samochodu i odwieźć Betsy na lotnisko. Kate pomyślała, że pożegnanie będzie okropne. Rozpłaczę się jak beksa, zupełnie jak wtedy, kiedy po raz pierwszy odprowadzałam ją do przedszkola.

Wszyscy zebrali się już na ganku – Della, Donald na swym wózku inwalidzkim, Ellie i jej dwie koleżanki.

– Co ją zatrzymało? – mruknęła Kate.

– Prawdopodobnie się stroi – zauważył Donald z uśmiechem.

Kate nic nie powiedziała. W chwilę później drzwi otworzyły się akurat wtedy, kiedy przed domem zatrzymała się taksówka. Kate ogarnęła fala paniki.

– Co tu robi taksówka?

– Wezwałam ją, mamo – powiedziała spokojnie Betsy. – Uważam, że tak będzie najlepiej. Rozczulisz się zbytnio i wprawisz mnie w zakłopotanie. Chcę tego uniknąć. Nic mi nie będzie. Nie martwcie się.

– Ależ… uzgodniliśmy… zamierzałam cię odwieźć… Och, Betsy, dlaczego to zrobiłaś?

– Powiedziałam już: uważam, że tak będzie najlepiej.

Nie było uścisków ani pocałunków. Betsy skinęła im i zeszła ze schodów, niosąc walizki. Nie obejrzała się, nie pomachała im drugi raz.

– Będę pisała i co tydzień dzwoniła – krzyknęła za nią Kate.

– Nie śpiesz się z powrotem! – wrzasnęła Ellie.

– Ellie!

– Przepraszam, mamo. Wymknęło mi się. – Roześmiała się Ellie. – No to do zobaczenia. Idę na mecz popatrzeć na chłopaków. O wpół do czwartej mam próbę kibicowania, więc mogę się spóźnić na kolację. Kate osunęła się na stopnie i spojrzała na Dellę oczami pełnymi łez.

– Nie mogę uwierzyć, że Betsy to zrobiła. Uzgodniłyśmy, że zabiorę ją na lotnisko. Rozpłakałabym się, ale nie zrobiłabym z siebie przedstawienia ani nie wprawiłabym jej w zakłopotanie. Pojechała taksówką! Tak, jak Patrick. Mój Boże, gdzie popełniłam błąd?

Della usiadła i objęła Kate.

– To jeszcze jedna rzecz, przez którą musisz przejść, Kate. No, wstawaj i chodź ze mną i Donaldem do kuchni. Napijemy się kawy i zjemy po kawałku mojego placka z ananasem. Potem Donald przejrzy razem z tobą plan działalności firmy. Betsy sobie świetnie poradzi, Kate. Może usamodzielnienie się będzie dla niej najlepszą rzeczą. Zamieszka w Nowym Jorku, będzie uczęszczała na uniwersytet, zaprzyjaźni się z kimś. Wróci do domu na Gwiazdkę zupełnie odmieniona. Będzie zmuszona do współdziałania z innymi studentami. I nie zapominaj, że zamieszka ze współlokatorką. Wierz mi, wszystko odmieni się na lepsze – pocieszała ją Della.

– Dosyć! – zagrzmiał Donald. – Zdaje się, że mieliśmy się napić kawy i zjeść coś słodkiego!

– Oczywiście – powiedziała Kate drżącym głosem. – Już w porządku. Proszę o podwójną porcję placka. Czy zdajesz sobie sprawę z tego, Dello, że jeśli Ellie zaliczy podczas wakacji dwa przedmioty, to we wrześniu też wyjedzie do college’u? Zostanę wtedy zupełnie sama.

– Nie chcę słuchać takich rzeczy – burknął Donald. – Póki my tu jesteśmy, nie będziesz sama. Nie zapominaj, że tworzymy rodzinę.

– Och, Donaldzie, dziękuję ci. Codziennie dziękuję Bogu za to, że zesłał mi ciebie i Dellę. Tyle wam zawdzięczam.

– Niczego nam nie zawdzięczasz. Gdyby nie ty, nie poznałbym Delli i nie poślubiłbym jej. Nie zyskałbym nowej rodziny. Uważam, że jesteśmy kwita. Czy teraz możemy wreszcie wziąć się do jedzenia tego cholernego placka?

– Tak jest! – powiedziała Kate, salutując zgrabnie.

Podczas kolacji panowało ożywienie, ale było ono wymuszone. Napięcie minęło dopiero, kiedy Ellie oświadczyła:

– No więc dobra, będzie mi brakowało jej krzywego spojrzenia, które mi rzucała przez stół. I tego, że wiecznie okupowała łazienkę. Może nawet napiszę jej o tym w liście.

Kate uśmiechnęła się, o co właśnie chodziło Ellie.

– A teraz, mamo, bierzmy się do roboty. Pomogę Delli pozmywać, byś mogła porozmawiać z Donaldem. Ale będę się wam pilnie przysłuchiwała. Pamiętaj, znam się na cyfrach i wkrótce zostanę biegłą księgową. Jeśli zdam egzamin.

– Będziesz najlepszą biegłą księgową w całej Kalifornii – oświadczył z przekonaniem Donald.

Kate rozłożyła papiery na kuchennym stole.

– Oto plan mojego przedsięwzięcia – zaczęła. – Mam tu wszystkie wymagane dokumenty z Zarządu Drobnej Przedsiębiorczości. Upatrzyłam sobie dwa miejsca, gdzie mogłabym wynająć biuro, jeśli oczywiście udzielą mi kredytu. Czynsz w obu przypadkach jest rozsądny. Jedno biuro jest trochę mniejsze, ale jeśli firma się rozwinie, mogę potrzebować więcej miejsca. Odwiedziłam trzy składy, zajmujące się sprzedażą używanych mebli biurowych, oferują umiarkowane ceny. Jestem również w kontakcie z drukarnią, wiem, gdzie zdobyć po dobrej cenie spisy stałych odbiorców przesyłek pocztowych. A mój szef powiedział, że będzie polecał mnie swym klientom, potrzebującym wstępnych szkiców. Co o tym myślisz, Donaldzie? – spytała z niepokojem Kate.

– Panienko Kate, myślę, że to ma ręce i nogi. Należysz do typu ludzi, którym Zarząd Drobnej Przedsiębiorczości chętnie pomaga, nie zaszkodzi im też napomknąć o kapitanie Starze. W pierwszym roku, dopóki nie zyskasz stałej klienteli, ciężko ci będzie spłacać pożyczkę. Musisz część kredytu wykorzystać na spłatę poszczególnych rat, ale później możesz to sobie wyrównać. Podchodzisz do sprawy bardzo rozważnie. Kredytodawcy to lubią. Odmawiają tym, którzy dają się ponieść fantazji.

– Zrobiłam tak, jak mi radziłeś. Ellie przygotowała cyfry. Jeśli obydwoje uważacie, że wszystko w porządku, w poniedziałek rano wysyłam dokumenty. Jeszcze zanim otrzymam wiadomość od Zarządu Drobnej Przedsiębiorczości, sprawdzę, czy nie uda mi się pozyskać kilku klientów. Odłożyłam dość pieniędzy, by kupić jeden spis stałych odbiorców przesyłek pocztowych. Jestem w stanie zagwarantować przyzwoity druk. Jeśli mi odmówią kredytu, będę pracowała w domu. Podczas ładnej pogody mogę wystawić stół kreślarski na taras od strony ogrodu. Trzymajcie za mnie kciuki.

– „Biuro rysunków architektonicznych Kate Starr” – powiedziała Ellie, tańcząc w kuchni. – Prosty biało – czarny szyld będzie pięknie wyglądał, mamo. Czy zaznaczysz na nim:,.Przed” i „Po”?

– Nie. Klienci wiedzą, że robię jeden rysunek według projektu, przed rozpoczęciem prac, a potem szkic ostateczny. To zrozumiałe samo przez się. Słuchaj, Ellie, bardzo długo będziemy musiały żyć niezwykle oszczędnie. Chcę rozwinąć interes, więc wszystkie zyski zamierzam inwestować w firmę.

– Nie martw się o mnie, mamo. Pod koniec września zaczynam pracę na niepełny etat w supermarkecie, ale potrafię pogodzić naukę i pracę. Na randki będę się umawiała tylko w sobotnie wieczory. Nie ma problemu. – Zachichotała.

– Zgoda, ale pod warunkiem, że nie skończy się to kłopotami w szkole – powiedziała Kate.

– Czy starczy ci pieniędzy na czesne? – spytała niespokojnie Ellie.

– Starczy. Poza tym to moje zmartwienie, a nie twoje. Kiedy się urodziłyście, razem z waszym tatą wykupiliśmy wam polisy ubezpieczeniowe. Powinna ci wystarczyć przynajmniej na dwa lata, jeśli będziesz pracowała, by mieć pieniądze na bieżące wydatki, tak jak zamierza to uczynić Betsy. Do tego czasu firma powinna zacząć przynosić zyski i będzie nam łatwiej. Jeśli mój zamysł się nie powiedzie, znajdę sobie pracę i wezmę pożyczkę na czesne.

Kate otrzymała odpowiedź o przyznaniu jej kredytu przez Zarząd Drobnej Przedsiębiorczości w połowie grudnia. W stanie euforii wynajęła biuro i zajęła się jego urządzaniem. Chciała uruchomić działalność drugiego stycznia.

– To będą cudowne święta! – powiedziała uszczęśliwiona do Delli i Donalda, kiedy siedzieli we trójkę w kuchni. – Kupimy wysoką, pachnącą choinkę i ją przystroimy. Będziemy piekły i gotowały, kupimy prezenty, nic kosztownego, zwykłe drobne dowody pamięci. Przyjedzie Betsy i znów będziemy w komplecie. Nie mogę uwierzyć, że mi się udało. Szkoda tylko, że Patrick nie może dzielić naszego szczęścia.

– Możesz zaprosić tego miłego Charliego Clarka – rzucił półgębkiem Donald.

– Nie mogę. W lutym się żeni. Mówiłam wam, że to tylko znajomy. Zawsze rozmawialiśmy jedynie o jego ukochanej i Patricku. Podobnie, jak z Carpenterem i Douglasem Withersem. To są tylko znajomi.

– Do czasu – zauważyła kwaśno Della.

– Nie, Dello. Nie należę do tego typu osób. Dopóki rząd Stanów Zjednoczonych nie poinformuje mnie, że Patrick nie żyje, nadal jestem mężatką. Patrick wciąż figuruje na liście zaginionych. Poza tym nie spotkałam nikogo, kto wzbudziłby we mnie choćby najmniejsze zainteresowanie. Mam dwie córki, którym muszę zapewnić wyższe wykształcenie, i interes do rozkręcenia. W moim życiu nie ma miejsca na mężczyznę.

– Skoro tak twierdzisz – powiedziała Della.

Kate roześmiała się.

– Właśnie tak twierdzę.

Niestety pogodny nastrój Kate trwał krótko. Jeszcze tego samego wieczoru zadzwoniła Betsy.

– Jak się masz, skarbie? – powitała ją Kate, uradowana. – Słyszałam, że macie śnieg w Nowym Jorku… Tak, są wszyscy, właśnie jemy kolację. Mam wspaniałą nowinę… O, ty też masz wspaniałą nowinę? No to zamieniam się w słuch!

Wszyscy przestali jeść, obserwując Kate.

– Nie przyjedzie na święta do domu – mruknęły jednocześnie Della i Ellie.

– Wiedziałem o tym – powiedział Donald.

– Betsy, jeśli jesteś pewna, że tego chcesz, proszę bardzo. Tylko akurat jest trochę krucho z pieniędzmi. Mogę ci posłać pięćdziesiąt dolarów, ale… Nie, nie jestem sknerą! Powiedziałam ci, że chwilowo jest krucho z pieniędzmi. Co miesiąc pierwszego wysyłam ci czek. Poza tym musiałam ci kupić bilet na samolot. Nie wiem, czy odzyskasz pieniądze, pamiętaj tylko, Betsy, że jeśli zwrócą ci za bilet, pieniądze te będą ci musiały wystarczyć na styczeń i luty… Przykro mi, że tak to odbierasz. Wątpię, byś musiała głodować, bo opłaciłam ci pokój i jedzenie… Dziękuję, Betsy, tobie też życzę wesołych świąt.

– Betsy nie przyjedzie do domu na święta – powiedziała bezbarwnie Kate, kiedy wróciła do stołu. – Wybiera się do Bostonu, by spędzić Boże Narodzenie z rodzicami swej współlokatorki. Powiedziała, że ojciec jej koleżanki był pilotem w Wietnamie. Udało mu się stamtąd szczęśliwie powrócić. Podobno kiedyś spotkał Patricka. Zrozumiałe, czemu Betsy chce do nich jechać.

– Cóż, za trzy, cztery miesiące Wielkanoc – powiedziała Ellie, grzebiąc widelcem w talerzu. – Potem jest przerwa wiosenna.

Kiedy tylko skończyła jeść, odeszła od stołu, uścisnąwszy przedtem mocno matkę. Tylko Della dostrzegła łzy w oczach dziewczyny. Kate zaniosła swój talerz do zlewu. Odwróciła się.

– Słuchajcie, wszystko w porządku. Chyba od samego początku wiedziałam, że Betsy nie przyjedzie do domu na święta. Nie przyjedzie również na Wielkanoc.

– Nie powiedziałaś jej nawet o pożyczce i…

– Napiszę do niej list po świętach lub w styczniu. Niezbyt się ostatnio interesuje tym, co robię. Jeśli chcecie już iść do domu, mogę sama posprzątać po kolacji.

– Gdybyś przyniosła drew, Kate – powiedział Donald – rozpaliłbym w kominku. Jest jeszcze kilka rzeczy, które mogę sam zrobić, a jedną z nich jest rozpalanie ognia.

Kate pochyliła się, by pocałować jego pomarszczony policzek.

– Zdaje się, że ostatnio nie mówiłam ci, jak bardzo cię kocham i jak jestem wdzięczna za twoją pomoc i wsparcie. Przepraszam, że nie powtarzam tego częściej, Donaldzie. Chciałabym uczynić dla ciebie coś szczególnego.

– Odnieś sukces w interesach. Na czas doprowadziliśmy cię do tego miejsca. Reszta zależy od ciebie. Daj z siebie wszystko, Kate. My zadbamy, żeby Ellie niczego nie brakowało.

Po policzkach Kate popłynęły łzy.

– On nie wróci, prawda, Donaldzie?

– Obawiam się, że nie, Kate. Niechętnie to mówię, ale uważam, że powinnaś wywrzeć nacisk na rząd, by ci udzielił konkretnej odpowiedzi. Narób szumu, ale takiego, żeby usłyszano cię aż w Waszyngtonie. Albo powiedz mnie, co trzeba zrobić. Zacznij, a ja będę kontynuował. Sądzę, że już wystarczająco długo czekałyście na informacje o kapitanie Starze.

– Masz rację – zgodziła się smutno Kate.

– Zuch dziewczyna! Sprawimy, że będą trzęśli portkami ze strachu. Obiecuję ci.

– Donaldzie, są dni, kiedy nie pamiętam, jak wyglądał Patrick. Muszę wyciągać jego zdjęcie. Potem ogarnia mnie poczucie winy. Kiedy indziej w ogóle o nim nie myślę. Mam wrażenie, jakbym go zawodziła, jakbym nie robiła tego, co do mnie należy.

– Kate, chcesz, żebyśmy zostali z tobą dziś wieczorem? – spytała Della.

– Nie, dosyć już dla mnie zrobiliście. Nic mi nie będzie. Naprawdę.

– Zabrzmiało to tak, jakbyśmy mieszkali kilometry stąd. A przecież nasz dom jest zaraz za rogiem – mruknęła Della. – Wyglądasz mizernie. Może złapałaś jakiegoś wirusa, akurat panuje grypa.

– Czuję się świetnie. Chciałam, żeby te święta były… och, sama nie wiem, w jakiś sposób wyjątkowe. Rozumiecie, uruchamiam firmę, rozpoczynam samodzielną działalność. Oczywiście z waszą pomocą – dodała pośpiesznie Kate.

– Wolnego – wtrącił Donald. – Wszystkiego tego dokonałaś sama. My jedynie cię wysłuchiwaliśmy i wspieraliśmy. Nie dziękuj nam za coś, co zrobiłaś sama. Nigdy nie umniejszaj swoich osiągnięć.

Kate uśmiechnęła się smutno.

– Patrick by oniemiał, gdyby się o tym dowiedział. Chyba zawsze uważał, że jestem za głupia, by stać się kimś więcej, niż żoną i matką. To mi nie dawało spokoju. Jest… był taki zdolny. Zawsze się przy nim czułam jak ktoś gorszy. Zawsze rozpaczliwie pragnęłam być częścią tego, co robił, chciałam przynajmniej rozumieć to, czym się zajmował. Kiedy go prosiłam, by mi coś opowiedział o swojej pracy, zaczynał nawet mi coś tłumaczyć, ale gdy sobie uświadomił, że to ja zadałam mu pytanie, uśmiechał się drwiąco i mówił: „Kate, nawet za milion lat nie zrozumiałabyś tego. Lepiej upiecz chleb albo uszyj firanki, bo na tym się znasz”. Miał rację, nie zrozumiałabym, ale nazajutrz mogłabym odszukać w słowniku wszystkie trudne wyrazy, dowiedzieć się czegoś więcej, by móc z nim rozmawiać o tych sprawach. Nigdy jednak nie dał mi szansy. Zbyt łatwo się poddałam.

Naprawdę bolało mnie, że uważał mnie za głupią. Nie musiał tego mówić głośno, widziałam to w jego zachowaniu.

– Nieważne, co mu się wydawało, Kate – powiedział Donald. – Dowiodłaś, że jesteś kobietą, która potrafi coś samodzielnie osiągnąć. Jesteśmy z Dellą tacy z ciebie dumni, że mało nie pękniemy. Gdyby kapitan tu był, też byłby z ciebie dumny. Pokonałaś wielką górę, by dotrzeć do tego miejsca. Osiągniesz sukces w interesach. Betsy wróci do ciebie, kiedy wypali się w niej cała ta złość i ból. A na razie żyj swoim życiem i nie trać nadziei – powiedział Donald i mruknął: – Nie wiedziałem, że jestem taki wygadany.

– Ciągle ci powtarzam, że jesteś gadułą – oświadczyła Della z miłością w głosie, szczypiąc męża w ucho.

– Wiecie, że oboje was kocham – wyznała Kate łamiącym się głosem. Kate i Della przyniosły drew, a Donald rozpalił ogień w kominku.

Kiedy Della i Donald się pożegnali, Kate rozsiadła się przed ogniem. Pomyślała, jak wiele zawdzięcza Delli i Donaldowi. Prawdopodobnie życie swoje i swoich dzieci. Płaciła Delli grosze za gotowanie i sprzątanie. Dzięki niskiemu czynszowi, pobieranemu przez Donalda, mogła odłożyć pieniądze na czesne Betsy. A i tak ciągle było mało. Na początku lata siedziała akurat za kuchennym stołem, zastanawiając się nad swymi finansami, nad tym, jak żonglować pieniędzmi, komu nie zapłacić, by Betsy mogła pójść do szkoły, którą sobie wybrała, kiedy przyszli Della i Donald. Donald trzymał w ręku książeczkę bankową. Wręczył ją Kate. Wszystkie wpłaty były identyczne – jej comiesięczne czynsze. Grubym, urywanym głosem oświadczył:

– Delli i mnie nic z tych pieniędzy. Leżą na koncie i się marnują. Mam emeryturę i czynsze z dwóch innych domów. Byłoby nam miło, gdybyś wykorzystała te pieniądze na college Betsy.

– Chcemy tego, Kate – dodała Della. – Czujemy się jak jej dziadkowie, a dziadkowie zawsze pomagają wnukom. To nie jest pożyczka, dajemy ci te pieniądze. Jeśli ci to nie odpowiada, możemy to nazwać pożyczką, oddasz nam, kiedy będziesz bogata.

Boże, ale tamtego dnia płakała – nie, raczej ryczała jak bóbr.

Później przypomniała sobie swoich rodziców, mieszkających w New Jersey. Poprosiła ich o pożyczkę, ale jej odmówili. Interesy kiepsko szły, musieli się opiekować dziadkami. Rozpłakała się odkładając słuchawkę. W ciągu dziesięciu lat widzieli się tylko raz. Nigdy nie pisali, nie dzwonili. Z czasem też przestała dzwonić i pisać.

Kate poszła do kuchni po swój notes z adresami. Trzymała go w szafce, w której przechowywała kawę i herbatę. Wyjęła notatnik i odszukała numer Billa Percy’ego. Nie przejmując się tym, że jest dziesiąta wieczorem, zadzwoniła, przedstawiła się, wymienili grzecznościowe formułki. Potem wzięła głęboki oddech i przystąpiła do rzeczy.

– Bill, chciałam uzyskać aktualne dane o losie swojego męża. Minęło jedenaście lat. Rząd z pewnością ma mi coś do przekazania. Jeśli Patrick nie żyje, chcę o tym wiedzieć, by zamówić mszę w jego intencji. Muszę wiedzieć. Nie jestem już tamtą słabą kobietą, jak wtedy, kiedy się ostatni raz widzieliśmy. Wiem, czego chcę. I się nie ugnę.

– Zupełnie, jakbym słyszał Elizabeth, Kate. Zdaje się, że obie dążycie do jednego celu, choć różnymi drogami.

– Jaka Elizabeth? O kim mówisz? – powiedziała Kate nie kryjąc irytacji, pewna, że Percy chce ją zbyć, tak jak to robił w przeszłości.

– Daj spokój, Kate – powiedział nieszczerze. – O Elizabeth Starr, twojej córce. Chcesz mi wmówić, że nie wiesz o jej zaangażowaniu w działalność rozmaitych grup, do których wstąpiła po wyjeździe na wschodnie wybrzeże?

– Nie, nie wiem, w co jest zaangażowana. Ale nawet jeśli, to co z tego? Przynajmniej coś robi. Coś, co powinieneś robić ty i twoi przełożeni, by dostarczyć mnie i takim jak ja wiadomości o naszych mężach. Żądam odpowiedzi i żądam jej natychmiast, do cholery!

– Chcesz, żebym coś wymyślił, by cię usatysfakcjonować? Nie mogę tego zrobić, Kate.

– W takim razie złóż oświadczenie, że mój mąż nie żyje, albo powiedz mi, że jest jeńcem wojennym. I nie obrażaj mnie twierdzeniem, że nie ma tam już jeńców wojennych. Wiem, że są.

– Kate, jest dziesięć po dziesiątej. O tej porze nic nie mogę zrobić. Zbliżają się święta. Wielu… funkcjonariuszy wyjechało na urlopy. Zadzwonię do ciebie za dzień, dwa.

– Daję ci dzień, dwa, ale ani godziny dłużej. I lepiej zadzwoń do mnie z jakimiś wiadomościami… informacjami, czymś konkretnym.

– Zrobię, co w mojej mocy – powiedział spokojnie Percy.

– Bill, tym razem to nie wystarczy. Tym razem będziesz musiał naprawdę coś zrobić. Dobranoc, Bill, i… wesołych świąt.

Kate nie miała pojęcia, czy lotnik też życzył jej wesołych świąt, bo odłożyła słuchawkę. Teraz wyprawa Betsy do Bostonu wydawała się mieć jakiś sens. Ogarnęło ją uczucie ulgi. Żadnym Billom Percym nie uda się zbyć Betsy, nie pozwoli im na to. Co niezbyt dobrze świadczy o mnie, pomyślała Kate.

Z ponurą miną wyciągnęła papier listowy i pióro i zaczęła układać list do prezydenta Stanów Zjednoczonych i do redaktora „New York Timesa”. Oba będą gotowe do wysłania, kiedy Percy zadzwoni do niej w piątek.

Właśnie skończyła pisać i siadała na kanapie, kiedy przyszła Ellie.

– Co słychać, mamo? – spytała, siadając na podłodze u stóp matki. Kate opowiedziała jej wszystko.

– Rety, założę się, że Betsy się czegoś dowie. Nikt nie jest w stanie jej powstrzymać. W tej konkretnej sprawie to nawet dobrze dla niej i dla nas też. Mamo, wierzysz, że tato wciąż żyje?

– Trochę tak, trochę nie. Gdyby twój ojciec żył, sądzę, że do tej pory miałybyśmy jakieś wiadomości. Wiem, że w to nie wierzysz. Zawsze byłaś realistką.

– Ciekawa jestem, jaki będzie, jeśli wróci. Jak zareaguje na nasz widok? Jesteśmy dorosłe. I spójrz na siebie, mamo, stałaś się elegancką, modną, światową kobietą. Masz zawód i uruchamiasz własną firmę. Poszłaś do szkoły, zrobiłaś dyplom. Nie wiedziałby, co o tym myśleć – zachichotała Ellie.

– Sądzę, że nie spodobałabym mu się – powiedziała smutno Kate.

– Och, mamo, mówisz jak Betsy. Naprawdę zamierzasz napisać te listy na maszynie i wysłać je?

– Z kopiami do wszystkich, którzy mi tylko przyjdą do głowy. Najwyższy czas, bym otrzymała odpowiedź, z którą mogłabym żyć. Twój ojciec powinien wreszcie spocząć w spokoju. Po prostu.

– Możemy to zrobić, mamo. Możemy mu sprawić pogrzeb, kupić miejsce na cmentarzu, postawić nagrobek i chodzić na jego grób. Nigdy nie zaglądałaś do rzeczy taty. W piwnicy wciąż stoją dwa metalowe pudła. Może należałoby… może powinnyśmy je pochować. W niedziele zanosiłybyśmy mu kwiatki, miałabyś gdzie pójść, gdybyś odczuwała potrzebę porozmawiania z tatą. Nie uważasz, że to dobry pomysł?

– Betsy nigdy się na to nie zgodzi.

– Według mnie została przegłosowana. To wyłącznie nasza sprawa. Nikt o tym nie musi wiedzieć.

– A jeśli… jeśli jakimś cudem twój ojciec jednak wróci? Co wtedy zrobimy? – spytała Kate.

– Wtedy usuniemy nagrobek, wykopiemy pudła i… i powiemy, że to Betsy nam kazała – powiedziała Ellie, wybuchając histerycznym śmiechem.

Kate uśmiechnęła się mimo woli.

– Uważam, że tato zrozumie – oświadczyła Ellie. – Słuchaj, nie musisz decydować teraz, ale styczeń to dobra pora na… na nowy start. Może… może zrobimy to między Gwiazdką a Nowym Rokiem? Wkroczymy wtedy w kolejny rok bez żadnego balastu. Zastanów się nad tym, dobrze?

– Oczywiście. No, moja panno, uważam, że powinnaś już być w łóżku, jutro musisz iść do szkoły.

– Czy chcesz, żebym przed pójściem na górę zaparzyła ci filiżankę herbaty?

– Nie, dziękuję. Też się wkrótce położę. Ellie, czy kiedykolwiek… czułaś się przeze mnie zaniedbywana, odnosiłaś wrażenie, że się o ciebie niewystarczająco troszczę? Czy uważasz, że powinnam robić dla ciebie coś więcej?

– Odpowiedź na wszystkie pytania brzmi: nie – powiedziała Ellie, obejmując matkę.

– Betsy jest innego zdania.

– Betsy oczekiwała, że będziesz nie tylko matką i ojcem, ale też jej niewolnicą. Gdyby mogła, chciałaby, żeby ci wyrósł z boku głowy telefon i żebyś sama stawiła czoło rządowi Stanów Zjednoczonych i całym Siłom Powietrznym. Mamusiu, zrobiłaś, co w twojej mocy. Pewnego dnia Betsy to zrozumie. A jeśli ten dzień nigdy nie nadejdzie, też jakoś to przeżyjemy. Dobranoc, mamo.

– Dobranoc, Ellie, smacznie śpij.

Kiedy została sama, dołożyła do kominka jeszcze jedno polano, a potem zwinęła się w kłębek na kanapie. Ile samotnych nocy przesiedziała w ten sposób, marząc i śniąc o tym, co było nierealne. Podczas większości owych nocy zasypiała zapłakana. Wspomnienia są cudowne, ale mogą również nieść zgubę. Nadszedł czas, by się ich pozbyć. Ellie miała rację, Nowy Rok to świetna pora na rozpoczęcie nowego życia.

Musiała podjąć jeszcze jedną decyzję, zanim zacznie rozważać plan Ellie. Musiała się zdobyć na rezygnację z żołdu Patricka i wnieść o wypłatę jego ubezpieczenia. Potrzebowała porady prawnika. Na nic by się zdało ogłosić, że Patrick nie żyje i nadal co miesiąc pobierać jego żołd. Musiała być konsekwentna. Pod zmęczonymi powiekami migały jej liczby. Wiedziała, że władze jej nie pomogą. To znaczy, że nie może liczyć na pieniądze z polisy ubezpieczeniowej męża. Musi się zdać wyłącznie na siebie. Mogę przecież wieczorami pracować jako kelnerka, powiedziała sobie. Zrobię wszystko, co trzeba, byleby już raz z tym skończyć.


* * *

Kiedy Kate, Donald i Della wchodzili w piątek o wpół do siódmej wieczorem do domu, akurat dzwonił telefon. Kate, zanim jeszcze podniosła słuchawkę, wiedziała, że to Bill Percy.

– Bill, jakie masz dla mnie wiadomości?

Percy odchrząknął.

– Nie mam dla ciebie nic nowego, Kate. Nie możemy uznać kapitana Starra za zmarłego, póki nie będziemy mieli jakichś konkretnych dowodów od władz wietnamskich. Twardo utrzymują, że w Wietnamie nie ma już jeńców wojennych.

– Patrick nie jest jeńcem, figuruje na liście zaginionych. Bill, gdzie jest mój mąż? Wy go tam wysłaliście, więc wy powinniście go odszukać. Przez jedenaście lat karmiliście mnie tą samą starą śpiewką. Mam już tego dosyć. Oddałam wam swojego męża, a teraz mi mówicie, że nie możecie go znaleźć, że nie macie żadnych danych. Cóż, oświadczam, że nie zostawię tak tej sprawy. Wyślę list do prezydenta, do wszystkich na świecie, jeśli będę musiała. Chcę wiedzieć, co się stało z ojcem moich dzieci, z moim mężem. Zajmujecie się wyłącznie tymi swoimi ściśle tajnymi bzdurami i kłamstwami, którymi nas karmicie. Aż trudno mi uwierzyć, jak niegodziwie potraktowaliście mnie i dziewczynki. To nie fair. Zostałyśmy odstawione do lamusa. Nie widzisz, że niszczycie nam życie?

– Kate, jak tylko będę coś wiedział, zadzwonię do ciebie. Życzę a wesołych świąt.

– Ty sukinsynu! – Kate zasłoniła usta ręką i odwróciła się do swych przyjaciół. – Przepraszam, nigdy w życiu tak nie zaklęłam. Ale wprawia mnie w taką… w taką wściekłość. Myśli, że mną zawładnął, że nic nie zrobię. Życzył mi wesołych świąt. Zrzuciłabym mu prosto na głowę dziesięciotonową skałę!

– Uspokój się, Kate, wiedziałaś, że to powie – odezwał się Donald.

– Łudziłam się nadzieją, Donaldzie. Boże, jak łudziłam się nadzieją – powiedziała smutno Kate. – Myślałam, że jeśli go postraszę, otrzymam najmniejszy choćby okruch informacji. Ale nikt się tym nie przejmuje. Dlaczego?

– Nie wiem. Jutro wyślij swoje listy. Byłem w kościele, nabożeństwo zaplanowane jest na dwudziestego siódmego grudnia na dziesiątą. Razem z Dellą wybraliśmy ładne miejsce i zamówiliśmy nagrobek. Znajomy facet przyjedzie rano i zawiezie pudła z rzeczami osobistymi Patricka na cmentarz. Zamierzasz je otworzyć?

– Nie sądzę, bym się na to zdobyła, Donaldzie. Nie, nie, nie zrobię tego. Nie chcę, żeby Ellie jeszcze ciężej to przeżywała. Zadzwoniłam do adwokata, którego mi polecił mój dawny szef, spotka się ze mną jutro. Jest weteranem wojny wietnamskiej. Stwierdził, że nic mi nie policzy za poradę, dacie wiarę? Powiedział… powiedział, że to dla niego zaszczyt wziąć udział w nabożeństwie w intencji Patricka, jeśli chcę, może wygłosić kilka zdań. Zgodziłam się wiedząc, że nie wyduszę z siebie ani słowa. Ktoś powinien coś powiedzieć, nie jakiś obcy pastor, którego Patrick nigdy nie widział na oczy. Uważam, że słusznie zrobiłam. Przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. A co wy myślicie?

– Uważam, że dobrze postąpiłaś – uznał Donald. Della skinęła głową.

– W takim razie ustalone. Nad grobem Patricka przemówi Nicholas Mancuso. Jest bardzo miły, spodoba się wam. Mówił to, co należało: że wie, jak się czuję, jak pracują faceci w rodzaju Percy’ego. Powiedział również: „Nie wierz w te ich bzdury, kilku naszych chłopców nadal tam przebywa”. Nosi bransoletkę z napisem „Zaginiony”, jak my wszyscy. Podniósł mnie na duchu. Stwierdził, że ten pogrzeb nimi wstrząśnie.

– Ellie pracuje do późna – wtrąciła się Della. – Może nie powinnam ci tego mówić, ale ten dzieciak wziął dodatkowe godziny, by móc ci kupić coś ładnego na Gwiazdkę. Nie wydaj mnie tylko, że wiesz, ani się na nią nie gniewaj za te dodatkowe godziny pracy.

– Dobrze, Dello. Nie spodziewam się wprawdzie żadnej poczty od Betsy, ale mimo to ciekawa jestem, czy przyśle nam kartkę z życzeniami?

– Przykro mi, Kate, ale jest tylko zwykła poczta.

Kate wysłała listy nazajutrz z samego rana. Nie łudziła się zbytnio, że prezydent Stanów Zjednoczonych lub redaktor poważnego „New York Timesa” odpowiedzą jej.

Jakoś przeżyła dni do Bożego Narodzenia, choć była przewrażliwiona, poirytowana i w złym humorze. Bardzo płakała, pakując rzeczy Patricka. Z własnej woli robiła to, co miliony ludzi robią po śmierci swych najbliższych.

– Może… może źle robię, Dello – zapytała zduszonym głosem. – Równie dobrze mogłabym umieścić te pudła w piwnicy. Nigdy do niej nie schodzę, nie musiałabym ich oglądać, ale wiedziałabym, że tam są. Nadal byłabym Kate Starr, żoną zaginionego kapitana Starra. Czy naprawdę słusznie postępuję?

– Jeśli chcesz zacząć wieść normalne życie, to robisz dobrze. A co ty czujesz? – spytała cicho Della.

Kate kopnęła pudło, stojące u jej stóp.

– Że robię dobrze i źle. Mój Boże, jeśli jakimś cudem Patrick wróci? Jak mu to wyjaśnię? Pomyśli… Boże, nie wiem, co sobie pomyśli… – Zgarbiła się niedostrzegalnie. – Ale obawiam się, że już za późno, by się wycofać.

Della poklepała Kate po ramieniu.

– Przed chwilą użyłaś właściwego słowa. To byłby cud, gdyby Patrick wrócił, a ostatnio cuda rzadko się zdarzają. Oboje z Donaldem uważamy, że jesteś dzielna i trzeźwo patrzysz na życie. A więc słusznie robisz. Idź teraz na górę się ubrać. Zniosę te rzeczy do piwnicy i włożę do starego kufra Donalda. W każdej chwili mogą się po nie pojawić.

Nie musiała Kate prosić dwa razy. Ellie siedziała na górze i kończyła się czesać.

– Jak wyglądam, mamo?

– Ślicznie, Ellie. Twój ojciec byłby… byłby taki… Och, nie potrafię dziś logicznie myśleć – powiedziała z roztargnieniem Kate. – Chodź do mnie do pokoju, porozmawiamy, kiedy się będę ubierała.

Ellie przyglądała się, jak matka wkłada ciemnobrązową wełnianą sukienkę z rozkloszowaną spódnicą. Ścisnęła się w talii złoto – brązowym plecionym paskiem, który Ellie zrobiła dla matki na obozie, kiedy miała jakieś dziesięć lat. Kate uczesała się, umalowała usta i nałożyła odrobinę różu na policzki. Na koniec okręciła szyję jasnopomarańczową apaszką.

– Musimy pamiętać, że to nie pogrzeb, tylko nabożeństwo. A może jednak pogrzeb? – spytała Kate gwałtownie.

– Przypuszczam, że trochę jedno, trochę drugie. Chowamy wszystko, co pozostało po tacie.

Kate ściągnęła pomarańczową apaszkę.

– Właśnie tak to traktuję. Tak, tak powinnyśmy o tym myśleć. Kiedy wrócimy do domu, będzie… będzie po wszystkim.

Możemy przez kilka dni sobie popłakać. A w Nowy Rok… wstaniemy i… i zaczniemy od początku. Nie wiem, co się zdarzy tego dnia… prawdopodobnie ogarnie nas smutek i… prawdopodobnie będziemy miały poczucie winy. Nie wiem czemu zawsze, kiedy myślę o waszym ojcu, czuję się winna. Potrafisz to wyjaśnić? Ellie potrząsnęła głową.

– Jeśli mi wolno snuć przypuszczenia, powiedziałabym, że to dlatego, że nadal żyjesz, podczas gdy tata zginął. Czas wychodzić, mamo.

Wzięła matkę pod rękę.

– Betsy mi nigdy tego nie wybaczy – stwierdziła Kate. – Ani tobie, że brałaś w tym udział.

– Wiem. Czy wyglądam na zmartwioną? W ubiegłym tygodniu napisałam do niej list. Nie denerwuj się, bardzo miły list. Wyjaśniłam, co czuję i co według mnie ty czujesz. Zganiłam ją, że nie dała nam adresu ani numeru telefonu, pod którym mogłybyśmy się z nią skontaktować. Jej wyjazd na święta był niewybaczalny.

– Ellie, rozumiesz, że decydując się na ten krok rezygnuję z żołdu twojego ojca? Będzie nam trudniej, a nie mogę dłużej brać pieniędzy od Delli i Donalda.

– Nie przejmuj się tym. Jeśli będzie trzeba, mogę się żywić pieczoną fasolą i grzankami. Latem zatrudnię się na pełny etat, jeśli okoliczności mnie zmuszą – pójdę do miejscowego college’u. To dla mnie nieistotne. Ważne, że to, co teraz robimy, wywrze wpływ na całe nasze przyszłe życie. No, rozchmurz się nieco, bo inaczej Della wybuchnie płaczem, a kiedy Della płacze, do wycierania łez potrzebne są ręczniki – powiedziała Ellie, siląc się na lekki ton.

– Zapłaciłam gotówką za miejsce na cmentarzu. Namawiali mnie, żebym kupiła od razu dwa, rozumiesz, na wypadek gdyby… Powiedziałam, że nie mam tyle pieniędzy. Mój Boże, wyobraź sobie, że brakuje ci pieniędzy na własny pogrzeb. – Kate zatrzymała się u podnóża schodów i spojrzała na córkę. – Ale według ciebie to nieważne, prawda?

– Nic a nic. Nawet się cieszę, że nie zdecydowałaś się na kupno miejsca na raty.

Kąciki ust Kate uniosły się w uśmiechu.

Kiedy dotarły na cmentarz, Kate zdumiała się widząc tłum ludzi wokół miejsca, które wybrała na odprawienie nabożeństwa w intencji Patricka. Czekał już pastor w swoim oficjalnym stroju, a także grupa mężczyzn w garniturach i krawatach. Jedynym, którego znała, był Nick Mancuso. Doszła do wniosku, że reszta to przyjaciele, którzy pojawili się, by… no właśnie. Uczcić pamięć Patricka? Gapić się na tę niezwykłą uroczystość? Nie. Uniosła wzrok i napotkała spojrzenie mężczyzny, stojącego z brzegu. Nawet z dala spostrzegła w jego oczach łzy. Nie, na pewno nie przyszli, by się gapić, tylko, by uczcić pamięć Patricka. Poczuła, że pod powiekami zbierają jej się łzy.

Della pchała wózek Donalda po murawie, Ellie szła obok niej, trzymając ją pod ramię. Kate ukłoniła się obecnym i podziękowała za przybycie.

Rozpoczęło się nabożeństwo.

Piętnaście minut później było już po wszystkim. Weterani podchodzili kolejno do Kate, wręczając jej po białym kwiatku. Dziękowała im skinieniem głowy, po policzkach płynęły jej łzy. Ostatnim, który wręczył jej kwiat, był Nick Mancuso.

– Uważam, że postąpiłaś słusznie, Kate. Wiem, jak ci ciężko. Zadzwonię do ciebie za kilka dni – powiedział i poszedł do samochodu.

– Powinnam podziękować pastorowi – mruknęła Kate do Delli, kiedy tłum się rozproszył.

– Już poszedł, Kate – poinformowała ją Della. – Sądzę, że niezbyt dobrze się czuł w tej roli. Nieważne. Kim jest mężczyzna, stojący obok tamtego kamiennego anioła? Widziałam, jak robił zdjęcia.

– Nie mam pojęcia. Przypuszczam, że to jeden z ludzi pana Mancuso. Wróćcie we trójkę do samochodu. Muszę zostać tu kilka minut sama. Nic mi nie jest, nie martwcie się, dam sobie radę. Po prostu potrzebuję kilku minut samotności.

– Mamo, nie uważasz, że…

– Musisz mi pomóc pchać wózek Donalda – powiedziała Della do Ellie. – Strasznie tu nierówno.

– Idź, skarbie. Wszystko będzie dobrze – uspokoiła ją Kate. Kate spoglądała na stary, poobijany kufer Patricka i dwie szare, metalowe skrzynie, które przekazały jej Siły Powietrzne. Nigdy ich nie otworzyła. Łzy już jej obeschły i odczuwała teraz niemal złość. Zaczęła się trząść, nogi się pod nią ugięły. Nagle poczuła czyjąś obecność. Spojrzała wyzywająco i napotkała wzrok nieznajomego, który robił zdjęcia. Patrzyła na niego długo, nim strząsnęła z ramienia jego dłoń. Był młody, miał jakieś dwadzieścia osiem lat, jasnoniebieskie oczy, zmierzwioną czuprynę, a nos i policzki upstrzone piegami, które kończyły się równo z linią włosów. Z miejsca domyśliła się, że mężczyzna nie znosi swych piegów i kręconych włosów. Zanim odwróciła oczy w stronę pni drzew, rosnących przed nią, dostrzegła jeszcze, że jest wysoki i chudy.

– Muszę pożegnać się z mężem w samotności. Doceniam, że pan przyszedł, ale powinien pan odejść z pozostałymi. Proszę, nie chcę być niegrzeczna, po prostu chcę zostać na chwilę sama.

Miał głęboki, kojący głos.

– Przepraszam, pani Starr, nie chciałem być natrętem. Myślałem, że… że jest pani bliska zasłabnięcia.

Skinęła głową, czując, jak mężczyzna się cofa. Po chwili kompletnie o nim zapomniała.

Kate zrobiła krok do przodu, by położyć białe kwiaty na szarych, metalowych skrzyniach. Co powinna powiedzieć i jak?

– Kocham cię, Patricku. Zawsze cię będę kochała. – Ale czy była to prawda? Czy zawsze będzie go kochała? Zacisnęła powieki pragnąc przywołać w myślach jego twarz. Usatysfakcjonowana tym, co zobaczyła, Kate szepnęła: – Do widzenia, Patricku.

Odwracając się potknęła się i upadłaby, gdyby stojący za nią mężczyzna nie złapał jej za rękę.

– Ostrożnie, pani Starr.

– Dziękuję panu, panie…

– Stewart. Gustaw Stewart. Przyjaciele wołają na mnie Gus. Pani Starr, pracuję w „New York Timesie”. Wręczono mi pani list. Chciałbym porozmawiać z panią i pani córką. Wiem, że to nie najlepsza chwila, ale przyleciałem tu na własny koszt i muszę jeszcze dziś wrócić do domu. Chciałbym napisać artykuł o kapitanie Starze i waszej rodzinie, który wzbudziłby zainteresowanie czytelników. – Szedł w stronę samochodu, a ona kroczyła za nim jak zagubiony psiak.

– Który wzbudziłby zainteresowanie czytelników! – skrzywiła się. Stewart uniósł obie ręce do góry.

– Hola, to nie to, co pani myśli. Kiedy ja mówię o wywołaniu zainteresowania czytelników, chodzi mi o to, by świat dowiedział się, co spotkało kapitana Starra i waszą rodzinę. To… to nabożeństwo, jeśli się dobrze orientuję, jest pierwszym tego rodzaju. Uważam, że ludzie powinni się o tym dowiedzieć. Pani Starr, jestem dobrym dziennikarzem. Chciałbym, żeby mi pani zaufała. Przyślę pani artykuł przed opublikowaniem na wypadek, gdyby chciała pani coś zmienić lub wyrzucić. Przecież napisała pani do nas. Czyż nie tego pani oczekiwała? – W oczach dziennikarza było tyle współczucia, że Kate zachciało się płakać.

– Nie wiem, o co mi chodziło, czego się spodziewałam. Musiałam coś zrobić. Nie miałam znikąd pomocy, nie wiedziałam, co jeszcze mogę uczynić. Chyba w ogóle się nie zastanawiałam, co może nastąpić po wysłaniu tego listu. Może miałam nadzieję, że pańska gazeta zajmie się sprawą zaginionych żołnierzy i porozmawia z ich żonami. Że wreszcie zostaniemy zauważone. Przez jedenaście lat mówiono nam to samo. Nic nie wiemy. To nie tylko mój problem, panie Stewart, są inne kobiety w takiej samej sytuacji. Oddałyśmy swoich mężów, a teraz władze traktują nas jak pariasów. Zapraszam pana do siebie. Możemy sobie porozmawiać w cieple przy filiżance kawy. Proszę jechać za nami.

Gus Stewart opuścił dom Starrów o dziewiątej. Czuł się, jakby na barkach niósł stukilowy ciężar. Na sercu było mu jeszcze ciężej. Napisze artykuł, ale czy go wydrukują? Przydzielono mu to zadanie, bo był młodym, początkującym reporterem, a żaden stary wyga nie chciał się zająć tą sprawą. Nie kłamał mówiąc Kate, że jest dobrym dziennikarzem. Przez siedem dni w tygodniu oczy i uszy miał zwrócone ku światu. Przez całą drogę powrotną myśli kotłowały mu się w głowie. Jeśli właściwie podejdzie do tematu, może z tego wyjść wielka rzecz. Nie będzie to również coś, z czym musi się szybko uwinąć, by dotrzymać terminu. Miał nazwiska, kopie listów, a zdobędzie więcej informacji. Może z tego powstać obszerny artykuł, który uczyni wiele dobrego dla sprawy zaginionych żołnierzy. Gotów był poświęcić nawet swój prywatny czas. Nie przyznają mu nagrody Pulitzera, o której marzył, ale powstanie tekst na miarę tego wyróżnienia.

Polubił Kate Starr, szczerze ją polubił. Bez względu na rozwój wypadków, zamierzał utrzymywać z nią kontakt. Jezu, pomyśleć tylko, że pochowała rzeczy, należące do męża, bo nic więcej po nim nie pozostało. Co takiego powiedziała? „Na razie jest to do zaakceptowania. Mamy miejsce, gdzie możemy chodzić, opłakiwać Patricka, rozmawiać z nim”.

Jego zdaniem Kate Starr była niesamowitą kobietą. Nie mógł powstrzymać się od myśli, czy sobie poradzi, jeśli artykuł zostanie opublikowany. Poczuł, jak ściska mu się żołądek. Uśmiechnął się sam do siebie. Doszedł do wniosku, że Kate Starr prawdopodobnie poradzi sobie w każdej sytuacji.

Gus poruszył się na swym miejscu pod oknem. Ostatnie słowa Kate brzmiały: „Mam prawo wiedzieć”. Zatytułuje swój artykuł: „One mają prawo wiedzieć”, one, czyli wszystkie żony zaginionych żołnierzy. Główną bohaterką swego artykułu uczyni Kate Starr i jej rodzinę.


* * *

Niestety wypadki nie potoczyły się po myśli Gusa Stewarta i Kate Starr. Żadna z żon zaginionych żołnierzy nie okazała się odważna tak, jak Kate; bały się, że odbiorą im żołd mężów, jeśli zaczną głośno mówić o swoim losie, łamiąc zasadę nie rozdmuchiwania sprawy, do której stosowały się od lat. Chętnie z nim rozmawiały, ale w zaufaniu, zawsze kończąc swą wypowiedź słowami: „Niech to zostanie między nami, proszę tego nie publikować”.

Gus był coraz bardziej sfrustrowany, ogarnęła go złość na wojsko i rząd. W końcu zaczął sobie zdawać sprawę z tego, jak czuły się Kate i inne żony. Dokądkolwiek się zwrócił, napotykał mur. Gdy w końcu zadzwonił do Kate w czerwcowe popołudnie, by jej zakomunikować, że artykuł po raz trzeci został odrzucony, nie okazała zdumienia.

– Przykro mi, Gus. Wiem, jak ciężko pracowałeś. Właściwie nie możesz winić tych kobiet. Większość z nich nie ma Delli ani Donalda, jak ja. Ważne, że próbowaliśmy. Jeśli kiedyś będziesz w moich stronach, zadzwoń, to zabiorę cię na kolację.

– Stać cię na kolację na mieście? – zażartował Gus.

– Owszem, na hot – doga z ulicznej budki, może jeszcze na butelkę czegoś zimnego do picia.

– Jak interesy?

– Wspaniale. Płacę rachunki i jeszcze mi co miesiąc zostaje trochę pieniędzy. Dzień jest dla mnie za krótki. Myślałam o zatrudnieniu kogoś do pomocy. Musiałam odmówić trzem klientom z Los Angeles, bo nie mogę zamknąć biura i wyjechać. Ale zdarzają się również dni, kiedy siedzę i ssę palce, mając nadzieję, że pojawi się jakiś klient.

Nie chciał się rozłączać. Wyglądało na to, że ona również nie ma ochoty kończyć rozmowy.

– Jak tam Della i Donald?

– Donaldowi niemal cały czas dokuczają bóle. Della trzęsie się nad nim. Nadal codziennie do mnie zaglądają.

– A Ellie?

– Ellie pracuje na pełen etat w supermarkecie, prowadzi księgowość. Jesienią wstąpi na West Chester University w Pensylwanii. Mają tam bardzo dobry wydział ekonomiczny. Jeśli interesy będą szły tak, jak dotychczas, czesne nie sprawi nam kłopotu.

– Pracujesz siedem dni w tygodniu, prawda? – zapytał Gus.

– Skąd wiesz?

Gus zachichotał.

– Po prostu się domyśliłem.

– Tylko w ten sposób mogę rozwinąć firmę. Dzięki Delli jest mi łatwiej. Ale musiałam sobie sprawić okulary. Ellie mówi, że wyglądam jak sowa.

Gus roześmiał się.

– Kate, naprawdę bardzo mi przykro z powodu tego artykułu. Ale jeszcze się nie poddałem. Jeśli tylko wyłoni się możliwość, albo jeśli coś się zmieni, nie przegapię okazji. Żałuję tylko, że nic więcej nie mogę zrobić.

– Próbowałeś. Nikt nie zdobył się nawet na tyle.

– Zadzwoń do mnie kiedyś, dobrze? – poprosił GUS.

– Z przyjemnością. Przecież jesteśmy przyjaciółmi, prawda?

– Naturalnie. Trzymam cię za słowo odnośnie do tej kolacji.

– Od dziś zaczynam oszczędzać. – Kate roześmiała się. – Do widzenia, Gus.

– Do widzenia, Kate.


10

<p>10</p>

Minęło siedem lat, nim Kate ponownie spotkała Gusa Stewarta, i to zupełnie przypadkowo.

W hali lotniska panował gwar i tłok, hordy turystów w kapeluszach przybranych piórami dla łatwiejszej identyfikacji podążały za swymi przewodnikami.

Udając się do toalety Kate zastanawiała się – i to nie po raz pierwszy – co znów robi w swoim rodzinnym stanie, w New Jersey. Równie dobrze mogła spędzić wakacje w domu, wylegując się w łóżku albo czytając książkę w ogrodzie. Ale nie, to byłoby za proste; musiała przyjechać tutaj, by sama zadawać sobie cierpienie.

Malując usta skrzywiła się do swego odbicia w lustrze, potem umyła ręce i uczesała włosy. Ładnie się prezentowała w biało – niebieskim kostiumie, mimo że w tej chwili nie wyglądał zupełnie świeżo. Znów zrobiła minę, poprawiła pasek torebki i wróciła do hali lotniska.

Zamierzała wynająć samochód, pojechać do Westfield, spojrzeć na dom, w którym upłynęło jej dzieciństwo, może nawet zapuka do drzwi, by zobaczyć, kto tam teraz mieszka, kiedy jej rodzice po przejściu na emeryturę przenieśli się na Florydę. Potem przejedzie obok starego domu, w którym mieszkał Patrick, może również zapuka do jego drzwi. Objedzie całe miasteczko, minie kościół, zatrzyma się przed biblioteką, może wstąpi do szkoły i popatrzy na zdjęcie swojej klasy, wiszące na ścianie, zerknie również na zdjęcie klasy Patricka. Potem uda się do Toms River i sprawdzi, w jakim stanie jest dom ojca Patricka. W zeszłym roku jej teść zmarł i zostawił jej swój dom. Chciała go sprzedać, ale prawnicy oświadczyli, że jest to niemożliwe, póki nie przedstawi świadectwa zgonu Patricka. Powinna pomyśleć o wynajęciu go, by przynajmniej mieć pieniądze na opłacenie podatków.

Kate rozejrzała się po hali, żeby się zorientować, w którą stronę powinna się skierować. Właśnie wtedy usłyszała swoje imię – nie przez głośniki, wołał na nią ktoś z bliskiej odległości. Odwróciła się.

– Kate! Kate Starr!

Dopiero po chwili przypomniała sobie jego imię.

– Gus! Jak miło znów cię widzieć! Co tu robisz? Minęło już ile? Z siedem lat. Świetnie wyglądasz.

– Ważę pięć kilogramów więcej. – Gus roześmiał się. – Co ty tu robisz? Lotnisko Kennedy’ego było zbyt przeciążone, więc nasz pilot postanowił lądować tutaj. Jadę do miasta. Boże, jak dobrze znów cię widzieć. Słuchaj, masz zaraz samolot albo musisz gdzieś być o określonej porze? Jeśli nie, chodźmy do najbliższego baru i napijmy się czegoś. Z chęcią coś przekąszę. Nie mogłem się zorientować, co takiego podali nam na lunch w samolocie, więc zrezygnowałem z jedzenia.

– Jestem panią swojego czasu. Z przyjemnością się napiję. Ale tylko jeden kieliszek, bo będę prowadziła samochód.

– Zaopiekują się twoim bagażem. Agencje wynajmujące samochody lubią spóźnionych pasażerów. Widzisz – powiedział, wyrzucając ręce w górę – o wszystko się zatroszczą. Zjedzmy coś w tym… w tym… cokolwiek to jest. – Wskazał na salę, przypominającą piwiarnię, z barem o mosiężnej barierce.

Kiedy już siedzieli, trzymając przed sobą menu, Gus pochylił się nad stolikiem.

– Kate, jak dobrze znów cię widzieć. Jak leci? Wyglądasz wspaniale. Kate poczuła, jak policzki oblewają jej ciepłe rumieńce. Flirtuje ze mną, pomyślała oszołomiona. Siedem lat temu odznaczał się chłopięcą urodą. Teraz stał się dojrzałym i… pociągającym mężczyzną.

– Ty też świetnie wyglądasz – powiedziała. – Gotowa bym była zabić za twoje rzęsy i te jasnoniebieskie oczy… – Boże, ona też z nim flirtowała. W dosłownym tego słowa znaczeniu! Z mężczyzną młodszym od siebie. Przeszedł ją przyjemny dreszcz.

– Założę się, że opędzasz się od nadskakujących ci architektów, co?

– Mylisz się. – Kate roześmiała się smutno. – Nie mam czasu na życie towarzyskie. Od czasu do czasu idę z kimś na służbowy obiad lub kolację i to wszystko. Bardzo się staram, by moja firma odniosła sukces. Jeśli mam wolną chwilę, pomagam Delli. Donald nie czuje się dobrze i wymaga troskliwej opieki. Artretyzm uczynił z niego kalekę, bardzo cierpi, ale nadal się uśmiecha. Ma osiemdziesiąt dwa lata. Nie mogę w to uwierzyć. Jak szybko mija czas – wyrzuciła z siebie jednym tchem.

Podeszła do nich kelnerka.

– Kate, na co się zdecydowałaś? – spytał Gus.

– Pastrami z chlebem razowym i dużą ilością musztardy. Do tego piwo.

– Dla mnie to samo – powiedział Gus, oddając kelnerce menu. – Jak Ellie? – zwrócił się do Kate.

Pokraśniała.

– Zeszłego roku jesienią zdała w końcu ostatnie egzaminy na biegłą księgową. Jest prawdziwą księgową, byłam jej pierwszą klientką. A właściwie firma „Rysunki architektoniczne”. Jestem z niej taka dumna.

Gus roześmiał się.

– Wyobrażam sobie. Nadal mieszkasz w tym samym domu z pięknym ogrodem?

– Niestety nie. Trzy lata temu jakiś przedsiębiorca budowlany postanowił kupić cały ten teren, trzy czy cztery ulice. Wszyscy sprzedali swoją ziemię prócz Donalda. Przetrzymał go do ostatniej chwili, by wywindować cenę, i dostał masę pieniędzy – naprawdę masę – za dom, który wynajmowałam, swój dom oraz jeszcze jeden, który też wynajmował ludziom. Ponad rok gnieździliśmy się we czwórkę w mieszkaniu, a w tym czasie budował się nasz nowy dom. Jest śliczny, bardzo nowoczesny, wszędzie drewno sekwojowe i szkło. Donald kazał wybudować na działce również domek dla gości, myślałam, że zamieszkam w nim z Ellie, ale nawet nie chciał o tym słyszeć. A więc mieszkamy w wielkim domu, a on z Dellą w domku gościnnym. Mamy basen, przebieralnię i garaż na trzy samochody. – Kate pomyślała, jakim wdzięcznym słuchaczem jest Gus. – Ach, i jeszcze jacuzzi. Specjalnie dla Donalda. Zainstalowaliśmy takie… takie specjalne urządzenie, które przenosi go z wózka inwalidzkiego do wanny, w ubraniu i we wszystkim. Ubóstwia w niej siedzieć, przynosi mu to prawdziwą ulgę.

– Lubię jacuzzi. Mają jedną w ośrodku gimnastycznym, do którego chodzę. Czy kiedykolwiek z niej korzystałaś?

– Raz czy dwa. Zanim umieścimy w niej Donalda, a potem go wyciągniemy, jesteśmy zbyt zmęczone, by same z niej skorzystać.

Kelnerka nalała im piwo. Gus uniósł szklankę.

– Za co wypijemy?

Kate udawała, że się zastanawia.

– Za przypadkowe spotkanie? Za przyjaźń? Za lotniska? Czy też za to wszystko?

Gus skinął głową. Stuknęli się szklankami. Kelnerka przyniosła sandwicze – ciepłe, ociekające aromatyczną, brązową musztardą.

– No, wreszcie jest mi dobrze – powiedział Gus, pałaszując. Jest miły, pomyślała Kate. Lubię go.

– Powiedz mi teraz o sobie – poprosiła. Ostra musztarda sprawiła, że do oczu napłynęły jej łzy.

– Cóż, nie napisałem jeszcze artykułu na miarę nagrody Pulitzera. Ale wiesz, że pewnego dnia go napiszę. Mam na koncie kilka interesujących publikacji i swoją porcję wierszówek. Za swoją pensję na pewno nie kupię jacuzzi, by zainstalować na podwórku domu przy Czterdziestej Dziewiątej Ulicy. Moja matka mówi, że jeśli człowieka stać na kupno jednego garnituru rocznie, opłacenie czynszu, jedzenie oraz na to, by co niedziela położyć trochę pieniędzy na tacę, nie ma powodów do narzekań.

– Mądra kobieta – powiedziała uśmiechając się Kate. Ciekawa była, jak to jest, kiedy się ma przyjaciela, do którego można zadzwonić o każdej porze, by sobie porozmawiać.

– A jak tam twoja starsza córka Betsy? Kate odłożyła sandwicza.

– Rzadko z nią rozmawiam. Chce zrobić doktorat. Obecnie wykłada na uniwersytecie Villanova. Widzimy się raz do roku i mniej więcej raz do roku do mnie dzwoni. Nigdy mi nie wybaczyła tego… „pogrzebu”, który urządziliśmy. Aktywnie działa w kilku organizacjach. Nie rozmawia ze mną o tym, co robi. Skąpe informacje o niej zawdzięczam Ellie, która dowiaduje się wszystkiego od koleżanki Betsy. – Zawahała się. – Wiesz, kiedy wyprowadzaliśmy się z naszego dawnego domku, najbardziej mi było żal ogródka Betsy. Pamiętasz tę wspaniałą tęczę z kwiatów, które zasadziła wokół domku? W ciągu ostatnich trzech lat setki razy próbowałam odtworzyć tamten ogród, ale bez powodzenia. Ellie mówi, że Betsy sadziła je z miłością i czystym sercem, dlatego Bóg sprawił, że tak pięknie rosły. Zanim się wyprowadziliśmy, zrobiłam jego zdjęcie z dachu domu sąsiadów. Powiększyłam je i wisi teraz nad kominkiem. Sądzę, że w tej chwili to jedyna rzecz, której żałuję. – Kate wzięła sandwicza i znów zaczęła jeść.

– Dokąd zamierzasz jechać? – spytał Gus. – Może zjedlibyśmy razem kolację?

– Przecież już jemy – roześmiała się Kate. – Zamierzałam jechać do Westfield i odgrzebać stare wspomnienia, ale skoro spotkałam ciebie, sądzę, że pojadę prosto do Toms River. Chciałabym tam dotrzeć przed zmrokiem. – Opowiedziała mu o domu swego teścia. – Niemniej jednak dziękuję za zaproszenie. Ten olbrzymi sandwicz wystarczy mi do jutrzejszego ranka.

– Kocham plażę, słońce, błękitne niebo – powiedział tęsknie Gus.

– Nie obawiasz się czerniaka? – spytała Kate.

– Stosuję krem z filtrem ochronnym numer piętnaście. Latem udaje mi się trzy, cztery razy wyrwać do Point Pleasant. Zawsze lubiłem plaże.

Kate wiedziała, że przymawiał się o zaproszenie. Wypada jej czy nie? Zdecydowanie nie. Bezwzględnie nie.

– Może przyjedziesz na weekend. W sobotę rano albo w niedzielę, jeśli wolisz. Przygotuję obiad. – Śniadanie. Zdecydowanie nie. Bezwzględnie nie. – Albo, jeśli odpowiednio wcześnie wyruszysz, nawet śniadanie.

– Naturalnie, że przyjadę. Dziękuję za zaproszenie. Czy byłaś kiedyś w Atlantic City?

– Nie, nigdy. Nie jestem hazardzistką.

– Ja też nie, zbyt ciężko pracuję, by zarobić pieniądze. Ale to przyjemny sposób spędzenia sobotniego wieczoru.

– Tylko we dwójkę? – spytała Kate i mało nie ugryzła się w język.

– Z parą przyjaciół. Wydaje im się, że wygrają majątek. Ja się im tylko przyglądam.

– Nie masz dziewczyny? – spytała Kate. Poczuła, że uszy zrobiły jej się czerwone. Cóż, u diabła, się z nią działo? To szczeniak, sympatyczny szczeniak. Miał najwyżej trzydzieści jeden lat. Między nimi było przynajmniej czternaście lat różnicy.

– Umawiam się od czasu do czasu z dziewczynami, ale to nic poważnego. Podobnie jak ty, mam bardzo mało czasu. Przeważnie pracuję nad jakimś artykułem. Ejże, cóż to za ponura mina? Słuchaj, mam referencje. Nie jestem nieznajomym, już się kiedyś spotkaliśmy. Lubią mnie dzieci i psy. Starsi ludzie uważają, że jestem sympatyczny. Mam przyzwoitą pracę. Nie palę i nie piję. No, prawie nie. – Uśmiechnął się, kiedy Kate zapaliła papierosa i poczęstowała go. Wziął bez wahania. – Okropny nałóg.

– Najgorszy z możliwych. Ale jeśli traktować je jako środek antystresowy, a picie jako sposób na polepszenie nastroju, nie wygląda to tak źle. To mój pierwszy urlop od pięciu lat.

– Niedobrze – powiedział. – Trzeba sobie robić przerwy, nawet jeśli miałby to być tylko weekend spędzony w hotelu. Pilnuję, by co roku gdzieś wyjeżdżać. Wracam pełen energii i jadu. Wstydź się – zganił ją żartobliwie.

– To nie takie proste, kiedy się ma własną firmę. Trzeba nad wszystkim czuwać. Zatrudniłam dwie osoby, przeniosłam się do większego biura. Ale nie zdobyłam jeszcze mocnej pozycji na rynku. Nie mogę powiedzieć, że klienci walą drzwiami i oknami, ale cieszę się dobrą opinią, moje ceny nie są wygórowane. Możesz wierzyć lub nie, ale nie przyjmuję zlecenia, jeśli nie mam stuprocentowej pewności, że właściwie się z niego wywiążę. Mam pieniądze na koncie, oddałam dług Delli i Donaldowi, stać mnie było na college zarówno dla Ellie, jak i dla Betsy, teraz płacę czesne za studia doktoranckie starszej córki – powiedziała z dumą Kate.

– A kiedy cię poznałem, głowiłaś się, skąd wziąć pieniądze na szkołę dla Ellie. Powinnaś być z siebie dumna.

– Jestem. Chociaż sama nigdy bym tego nie osiągnęła. Codziennie dziękuję Bogu za tych dwoje.

Pojawiła się kelnerka z rachunkiem. Gus wręczył jej dwadzieścia dolarów.

– Zdaje się, że chce nam dać do zrozumienia, byśmy zwolnili stolik. Kate uniosła głowę i zobaczyła ludzi, stojących przed wejściem.

– Chyba masz rację, mam również nadzieję, że nie myliłeś się odnośnie do naszego bagażu. Wzdragam się na samą myśl, że miałabym iść na plażę w tym kostiumie i w szpilkach.

– Nie martw się. Pożyczyłbym ci gatki i podkoszulek – powiedział Gus, biorąc jej podręczną torbę. Kate potknęła się pewna, że ma twarz równie czerwoną, jak dywan, po którym stąpała.

Walizka Kate stała razem z sześcioma innymi na końcu taśmy.

– W takim razie do zobaczenia w sobotę, Gus. Dziękuję za lunch, bardzo mi smakował.

– Cała przyjemność po mojej stronie – uśmiechnął się Gus. – Do zobaczenia – powiedział i pocałował ją lekko w policzek, zanim pobiegł, by złapać autobus.

Kate uśmiechała się przez cały czas, kiedy załatwiała wypożyczenie samochodu. Uśmiechała się, kiedy składała podpis i odbierała kluczyki. Nagle jakieś gwałtowne poruszenie za nią sprawiło, że się odwróciła. Nigdy w życiu nie widziała nikogo tak skonanego: kręcone włosy miał zmierzwione, ciężka torba zsunęła mu koszulę z ramienia, oczy przepełniało… czy to było przerażenie?

– Co się stało? – spytała z niepokojem Kate.

– Zapomniałaś mi dać adres! – wysapał Gus. Po twarzy płynęły mu strużki potu.

– Och. Nie spytałeś – próbowała się tłumaczyć Kate. – Zaraz ci zapiszę.

– Jezu, tylko nie to. Będzie to znaczyło, że muszę postawić wszystkie te torby, a w życiu nie uda mi się znów ich pozbierać. Powiedz mi, gdzie to jest.

Kate roześmiała się.

– Rosemont Road 88.

Gus pobiegł truchtem z powrotem do autobusu, torby obijały mu się o nogi, a on mruczał w kółko pod nosem:

– Rosemont Road 88. Rosemont Road 88.

Kate na zmianę to się uśmiechała, to chichotała, kiedy wyjeżdżała wynajętym samochodem, kierując się na autostradę.

Jakie zabrała ze sobą ubrania? Za nic nie mogła sobie przypomnieć. Cóż, zawsze może iść do sklepu i coś sobie kupić. Co wkłada na plażę czterdziestoczteroletnia kobieta, która umówiła się z mężczyzną czternaście lat od siebie młodszym? Nie była wprawdzie brzydka, ale nie mogła się równać z tymi wszystkimi plażowymi ślicznotkami, opalonymi na brąz, w skąpych kostiumach bikini. Jęknęła, czując brzemię każdego ze swych czterdziestu czterech lat.

Może pobiegają sobie po plaży. Bieganie to dobra rzecz. Czy ma wystarczająco jędrne uda? Nie, bieganie to nie najlepszy pomysł. Spodenki do joggingu z cienkiej bawełny. Obszerna bluza, też z cienkiej bawełny. Przynajmniej nie będzie widać jej białej skóry i… lekkiej odwagi. Może zdecyduje się na tę jedną z indiańskich, bawełnianych szat, które kobiety wkładają na plażę. Zakrywały wszystko.

Boże a co będzie, jeśli Gus zacznie się do mej… zalecać? Jak powinna się zachować? Czyżby ponosiła ją fantazja? Zawsze miała bujną wyobraźnię. Przyjedzie tylko na jeden dzień. Żeby się wyrwać z miasta i… i tyle. To nic złego, kiedy dwoje ludzi spaceruje sobie plażą, je razem, rozmawia, idzie się czegoś napić. I co z tego, że on ma koło trzydziestki a ona skończyła czterdzieści cztery lata? Wiedział, ile ona ma lat. Wiedział o mej wszystko. Ellie powiedziałaby „Rany, ale on jest słodki”. Kate wybuchnęła śmiechem, skręcając na podjazd.

Do soboty pozostał tylko jeden dzień.


11

<p>11</p>

Był to schludny, mały, czteropokojowy domek w osiedlu dla emerytów. Ojciec Patricka należał do ludzi niezwykle pedantycznych, podobnie jak jego syn. Stały tu stare, zniszczone, dawno niemodne meble. Kate przesunęła dłonią wzdłuż oparcia kanapy i poczuła łzy w oczach. Ile razy siadali na niej z Patrickiem i oddawali się pieszczotom? Kanapa musiała mieć przynajmniej pięćdziesiąt lat, ale nie sprawiała wrażenia grata, choć ten stary, zniszczony, poplamiony mebel trudno byłoby również nazwać antykiem.

Pod wieloma względami dom ten przypominał pomnik ku czci Patricka. Wszędzie stały i wisiały jego zdjęcia. Kate poczuła wyrzuty sumienia, że tak mało uwagi poświęcała teściowi, ale starszy pan Starr był samotnikiem, nie lubił okazywać nikomu zainteresowania ani miłości. Wysyłała mu kartki, drobne upominki na Dzień Ojca, na urodziny i Gwiazdkę. Regularnie wysyłała mu szkolne zdjęcia dziewczynek, choć nigdy jej nie odpisywał.

Chodząc po domu czuła się jak intruz, mimo że należał teraz do niej. Może nie powinna go wynajmować. Co zrobiłaby z rzeczami swego teścia? Wysłała je do Kalifornii? Trzymała w piwnicy lub garażu do swej śmierci? Lepiej niech dom stoi pusty, będzie płaciła podatki oraz ubezpieczenie i dzięki Bogu, że ją na to stać.

Zajęła się pracą. Wypakowała walizkę, uprała pościel, starła kurze. Naczynia, które jak przypuszczała, przydadzą jej się tu podczas pobytu, włożyła do zmywarki. Była jedenasta wieczorem, kiedy schowała odkurzacz do szafki.

Kate przyjrzała się sobie krytycznie w lustrze, wiszącym w łazience. Wyglądała wystarczająco dobrze, by iść do Pizza Hut na kolację, a do 7-Eleven na śniadanie. Zjadła, wzięła prysznic i o wpół do pierwszej była już w łóżku, ale nie mogła usnąć. Uliczne latarnie wypełniały pokój żółtawą poświatą, mimo że białe rolety opuściła do samego dołu. Z komody spoglądał na nią ze zdjęcia Patrick. Wstała, położyła ramkę ze zdjęciem tak, żeby go nie widzieć, i wróciła do łóżka. Ale sen wciąż nie nadchodził. Znów wstała i wsunęła zdjęcie do górnej szuflady komody. Kiedy się ponownie położyła, natychmiast usnęła. Spała twardo do samego rana. Obudził ją o szóstej świergot ptaków.

Dobry Boże, co ze sobą zrobi przez cały dzień? O ósmej może pójść do sąsiadów i poprosić, by pozwolili jej skorzystać z telefonu. Zadzwoni do spółki telefonicznej, by włączyli jej aparat. Potem może porozmawiać z Dellą i Ellie, później zatelefonować do firmy i porozumieć się z sekretarką. Może iść na zakupy albo pospacerować plażą, ale to wiązało się z koniecznością jazdy samochodem. „Jesteś leniwa, Kate Starr” – mruknęła, nalewając kawę do glinianego kubka.

Patrick siadał za tym stołem do posiłków od czasu, gdy stał się wystarczająco duży, by jeść razem z dorosłymi. Blat był porysowany i zniszczony. Ona też jadła kilka razy przy tym stole, kiedy Patrick zapraszał ją do dawnego domu swych rodziców w Westfield. Teraz pozostały jedynie wspomnienia. Szkoda, że nie ma żadnego męskiego potomka, który podtrzymałby tradycję rodu Starrów. Kiedy chodziła w ciąży z Ellie, była tak pewna, że urodzi chłopca. Udało jej się nawet przekonać Patricka. Jak wyraźnie pamiętała jego rozczarowaną minę, kiedy dowiedział się, że ma drugą córkę. Może dlatego Betsy stała się jego ulubienicą. Może złożyło się na to wiele przyczyn, pomyślała smutno.

– Ciekawa jestem – powiedziała na głos – jakie to uczucie pocałować innego mężczyznę. – Podparła brodę rękami próbując sobie przypomnieć, co czuła, kiedy całował ją Patrick. Musiało być cudownie, bo było im dobrze w łóżku, czasami. Lubiła rozmowy do poduszki, ale Patrick zazwyczaj od razu usypiał, a kiedy miała mu to za złe, mówił: „Skarbie, powinnaś się z tego cieszyć. Było wspaniale i kompletnie mnie wyczerpałaś”. Wspomnienie, nic więcej.

– Zaczynam się zastanawiać, czy kiedykolwiek cię lubiłam, Patricku. Wiem, że byłam w tobie zakochana, ale nie wydaje mi się, bym cię lubiła – wymamrotała Kate, przełykając kawę. – A odkrycie tego zajęło mi osiemnaście lat. – Zrobiła błąd przyjeżdżając tutaj; powinna zostać w Kalifornii, a dla odprężenia chodzić do biblioteki. Nie potrzebowała tych wypraw szlakiem wspomnień. Wszystko to miała już za sobą.

W łazience wciągnęła parę dżinsów, trochę za szczupłych w pasie, i włożyła kolorowy bawełniany podkoszulek. Bose stopy wsunęła w adidasy. Było coś, czym mogła się zająć; mogła wrócić do Westfield, kupić kwiaty, a potem pójść na cmentarz, na którym pochowano jej teścia. Zatrzyma się przy pierwszej napotkanej budce telefonicznej i zadzwoni do spółki telefonicznej. W ten sposób nie będzie musiała niepokoić sąsiadów.

Kiedy zatrzymała się przed swym dawnym domem, przyszło jej do głowy słowo „pielgrzymka”. Natychmiast je wyrzuciła z myśli. Przyjechała tu tylko popatrzeć, przekonać się, jak wyglądają rodzinne strony. Dom wydał się jej zaniedbany, w szczelinach na podjeździe rosła trawa. Murawa w niektórych miejscach była brunatna, w innych widniała goła ziemia. W jednym z okien widniała pęknięta szyba, farba z drzwi wejściowych odłaziła.

W oknach na piętrze nie dostrzegła firanek. Nic nie czuła, kiedy skręciła za rogiem i znalazła się przed dawnym domem rodziców Patricka. Gapiąc się na fasadę domu przypomniała sobie Patricka, zbiegającego po schodkach, by się z nią spotkać na chodniku, pod klonem. Setki razy całował ją pod tym drzewem. Tam, gdzie na powierzchni sterczały korzenie, płyty popękały. Przypomniała sobie, że kiedy tulili się pod parasolowatymi gałęziami, chodnik był idealnie równy.

Kate odjechała, nie oglądając się za siebie.

Na lunch poszła do Burger Kinga; zamówiła podwójnego cheeseburgera i dużą porcję frytek. Powiedziała sobie, że musi się porządnie najeść, by mieć siły na wyprawę na cmentarz. Potem wypaliła dwa papierosy, wypiła letnią colę, starając się o niczym nie myśleć. Był to daremny trud. W końcu z piskiem opon ruszyła z parkingu i skręciła na szosę.

Cmentarz był mały, cichy i spokojny. Wśród krótko ostrzyżonej trawy wiły się kręte, brukowane alejki. Kate wiedziała, gdzie pochowani są państwo Starr, bo przychodziła tu z Patrickiem na grób jego matki, kiedy mieli po kilkanaście lat. Siedzieli razem na trawie, Patrick był smutny, a ona trzymała go za rękę. Mówił, że bardzo brak mu matki, ojciec jest zbyt pochłonięty własnym cierpieniem, by zwracać uwagę na syna. Patrick Starr senior nie należał do osób wylewnych. Był surowy, nieustępliwy.

– Niech pańska dusza spoczywa w pokoju, panie Starr – powiedziała Kate, kładąc wiązankę różowobiałych kwiatów w pobliżu nagrobka. W połowie brukowanej alejki zawróciła. Pochyliła się i rozplatała drut, którym związane były łodygi kwiatów. Wybrała siedem najpiękniejszych i położyła je pod kamieniem z napisem CHARLOTTE STARR. ŻONA. MATKA. Nagle spostrzegła obok puste miejsce. Nigdy przedtem go nie widziała, może nie zwróciła na nie uwagi. Czemu Starrowie je kupili? – zapytała samą siebie. Czy niektóre rodziny zawsze kupują dodatkowe miejsce na cmentarzu? Kogo zamierzali tu… Zesztywniała. Może chcieli tu pochować Patricka. O Boże!

Kate wstała pośpiesznie, przydeptując sznurowadło. Zaczęła biec, sznurowadło uderzało o bruk.

Wsunęła się do samochodu. Łapczywie chwytała powietrze. Mucha bzyknęła jej koło nosa i wyleciała przez okno po stronie pasażera. Trzęsącymi się dłońmi zapaliła papierosa, zaciągnęła się, krztusząc dymem. Cała drżała. Na czoło wystąpiły jej kropelki potu i potoczyły się do oczu. Czy zdobyłaby się na odwagę, by wykopać rzeczy, należące do Patricka, i przywieźć je tutaj? Czy miało to jakieś znaczenie? Wyrzuciła przez okno do połowy wypalonego papierosa i zapaliła następnego.

Nerwowo wychyliła się przez okno samochodu i obejrzała się pewna, że rodzice Patricka obserwują ją, czekając na jej decyzję. Należeli do siebie, tworzyli rodzinę. Ile miejsc kupiła na cmentarzu, kiedy postanowiła pogrzebać rzeczy Patricka? Jedno? Dwa? Nie mogła sobie przypomnieć. Jeśli kupiła tylko jedno, to znaczy, że nie będzie miejsca dla niej, kiedy… kiedy… Jeśli przeniesie rzeczy męża, kto spocznie obok niej, gdy nadejdzie jej czas? Jakiś cholerny nieznajomy, ot kto. O Boże, o Boże.

Wyrzuciła drugiego papierosa. Mucha wróciła i brzęczała jej nad głową. Spróbowała ją zabić, ale nie udało się jej.

– Cholera!

Znów wystawiła głowę przez okno i krzyknęła:

– Dobrze już, dobrze, oddam wam go… a raczej jego rzeczy. Może każę wykopać dwie skrzynie, które przekazały mi władze, i przywieźć tu dla… dla was. Zatrzymam kufer, byśmy miały gdzie z Ellie… przychodzić. Tak będzie sprawiedliwie.

Odpłynęła chmura, potem druga, aż w końcu ukazało się letnie, błękitne niebo, błękitne jak oczy Gusa Stewarta.

Kate wróciła do domu na krótko przed czwartą. Włączyła radio, telewizor, piekarnik, kuchenkę, toster. W chwilę później wszystko wyłączyła. Musiała się czymś zająć. Gdyby w domu było coś do jedzenia poza dmuchanym ryżem, zjadłaby to. Zawsze jadła, kiedy była przygnębiona. Nastawiła w imbryku kawę. Kiedy woda gotowała się, Kate zadzwoniła do Ellie do pracy.

– Kochanie, posłuchaj mnie i nie mów nic, póki nie skończę, dobrze?

– Oczywiście, mamo – zgodziła się Ellie swym słodkim głosem. Kate zdała jej relację z całego dnia, kończąc słowami:

– Nie wiem, czy słusznie robię, postanowiłam się więc zdać na intuicję. Czy możesz zadzwonić w moim imieniu, poprosić, by przewieźli skrzynie tak, aby znalazły się tu w poniedziałek? Zobaczę, czy uda mi się kogoś znaleźć, kto by je odebrał. Może zrobi to Gus.

– Jaki Gus? – spytała natychmiast Ellie.

Kate wyjaśniła, dodając:

– Przyjedzie jutro. Lubi wybrzeże Jersey.

Ellie roześmiała się.

– Cóż takiego słyszę w twoim głosie, mamo?

– Zdenerwowanie. Słuchaj, Ellie, tylko nic sobie nie wyobrażaj. Jak Donald?

– Bez zmian. Della okropnie się martwi. Przestał jeść. Wczoraj wieczorem siedziałam przy nim całą godzinę namawiając go, by zjadł trochę zupy. Nie znosi, kiedy się go karmi, mamo. Powiedział mi, że czuje się, jakby tracił resztki godności i wprost nie cierpi tego… tego, co mu Della zakłada. Ale się nie martw, troskliwie się nim opiekujemy.

– Wiem, wiem, to straszne, że wiecznie się czymś zamartwiam, ale taka już jestem.

– Jeśli już musisz się czymś martwić, to pomyśl, co włożysz jutro na swoją randkę. Bo to jest randka, mamo, bez względu na to, co powiesz.

– Ellie, to nie jest randka. To jest… to jest… to nie jest randka – powiedziała Kate, oburzona śmiechem córki. – Na litość boską, Ellie, przecież on ma zaledwie trzydzieści lat, a ja jestem czterdziestoczteroletnią kobietą!

– Uhm – mruknęła Ellie. – No więc co zamierzasz włożyć?

– To samo, co mam na sobie teraj, dżinsy i koszulę. To nie randka. Nie chcę też, byś powiedziała o tym Delli i Donaldowi – odezwała się kwaśno Kate. – Nigdy nie daliby mi spokoju.

– Przypadkowe spotkanie na lotnisku. Zdaje się, że nakręcili taki film z Ingrid Bergman czy inną aktorką – oznajmiła dramatycznym tonem Ellie. – Cześć, mamo, zadzwonię, kiedy wszystko tu załatwię.

– Dziękuję, skarbie. Porozmawiamy później.

– Mamo, pamiętasz ten film „Stąd do wieczności” z Frankiem Sinatrą? No wiesz, ten, w którym para, nie pamiętam ich imion, kochała się na plaży. Broń Boże tego nie rób, wiesz, jak nie znosisz, kiedy ci się dostanie piasek pod kostium kąpielowy.

– Ellie! – krzyknęła Kate czując, jak jej płoną policzki. – Nawet nie wzięłam ze sobą kostiumu kąpielowego… – Zorientowała się, że mówi do głuchej słuchawki.

Dlaczego, u diabła, w ogóle wspomniała o Gusie Stewarcie? Ponieważ, przekomarzał się z nią jakiś głos, sama tego chciałaś… Co takiego?

– Cóż za bzdura – mruknęła. Cholerna bzdura. To nie żadna randka. Nie umawiam się na randki. Nigdy nie umówiłabym się z mężczyzną o tyle młodszym od siebie. Dobry Boże, myślisz, że chcę, by ludzie gadali, że lubię młodych? – To nie randka! – jęknęła.


12

<p>12</p>

Kate siedziała na tarasie przed domem z filiżanką kawy w dłoni, czekając na Gusa. Oczy osłoniła przed słońcem ciemnymi okularami. Obserwowała spacerujące pary w tenisówkach i mokasynach, trzymające się za ręce z czułością lub by pomóc sobie nawzajem iść. Uśmiechnęła się. Park w osiedlu emerytów był ruchliwym miejscem, pomyślała na widok dziarskiego staruszka ubranego w zielono-białe, kraciaste spodnie i elegancki, biały blezer; przejechał obok na trójkołowym rowerze, z przymocowanego z tyłu drucianego koszyka sterczały kije golfowe. Nie mogła się powstrzymać od refleksji, czy oschły ojciec Patricka uczestniczył w zajęciach, organizowanych w osiedlu emerytów. Wątpiła.

Kate usłyszała, jak z sąsiedniego domu ktoś wychodzi, i spojrzała w tamtą stronę. Z początku widok przesłaniał jej olbrzymi krzak azalii. Kiedy ujrzała na chodniku swych sąsiadów, aż uniosła dłoń do ust. Ulicą kroczyły trzy pary przebrane w stroje rodem z westernów. Najwidoczniej wybierali się na zabawę, zorganizowaną przez miejscowy klub. Jak dobrze, że ci starsi ludzie są tacy aktywni, pomyślała i przypomniała sobie Donalda i Dellę, którzy poświęcili swoje życie jej i jej rodzinie. Ile tracili, nie uczestnicząc w zajęciach, organizowanych z myślą o ludziach w podeszłym wieku. „Kate, sami tak zadecydowaliśmy – powtarzał jej Donald. – Ludzie zamieszkują w takich osiedlach, kiedy ich najbliżsi nie chcą mieć z nimi kłopotu. My mamy rodzinę, troszczymy się o nią i nie mamy czasu na głupstwa”.

Rodzina jest motorem napędzającym świat.

Na ulicy znów zapanował spokój. Kate żałowała, że nie wiedziała, jak jej teść spędzał czas. Ostatnim razem, kiedy tu była, zajrzała do osiedlowego klubu i zdumiał ją bogaty program, jaki oferowano mieszkańcom. Jeśli tylko ktoś miał ochotę uczestniczyć w zajęciach, mógł sobie wypełnić każdą godzinę. Nie dawała jej spokoju myśl, że ojciec Patricka być może spędzał całe dnie w domu przed telewizorem. Zastanawiała się, czemu nigdy nie zaprosił jej ani dziewczynek. Porzuciła te rozważania na widok ciemnoniebieskiego forda escorta, skręcającego na podjazd. Przybył jej gość.

Kiedy Gus wygramolił się z samochodu, Kate głośno odetchnęła. Ubrany był w postrzępione, dżinsowe szorty i tenisówki. Nogi miał owłosione, jak Patrick. I równie mocno umięśnione. Za duża bawełniana koszulka, rozciągnięta przy szyi, a u dołu tworząca nierówną linię, opatrzona była napisem HARD ROCK CAFE. Litery, niegdyś bordowe, spłowiały i przybrały rdzawy kolor. Na głowie miał czapkę z daszkiem z napisem Mets, a na zapinanej na suwak torbie, którą przewiesił sobie przez ramię, rzucały się w oczy wielkie, drukowane litery, układające się w słowo NIKE.

– Jesteś prawdziwą chodzącą reklamą – zauważyła.

– Raga – zgodził się Gus, ściągając czapkę i kłaniając się nisko. – Lubię czuć się swobodnie. A twoja obecność mi w tym pomaga, Kate Starr.

Poczuła, że się rumieni. Roześmiała się zażenowana.

– Masz ochotę na filiżankę kawy?

– Ogromną. A może wolałabyś gdzieś iść na śniadanie? Albo na późne śniadanie z obiadem?

Kate zastanowiła się chwilę, po czym potrząsnęła przecząco głową. Przypomniała sobie wyprawę w środku nocy do Shop Rite. Miała jajka, kanadyjski bekon, angielskie bułeczki maślane z rodzynkami, świeżo wyciskany sok z pomarańczy, mrożone frytki, melona i dżem śliwkowy.

– Sama przyrządzę śniadanie – powiedziała.

– Świetnie. – Gus klasnął w dłonie i ruszył za nią do domu. – Jest coś takiego w kuchniach, co mnie pociąga. W moim mieszkaniu zainstalowano jedynie ciąg szafek, które mają udawać kuchnię. Jem na stojąco, bo nie mam miejsca na postawienie krzesła.

Dzieciak. Sprawiał wrażenie dużego dzieciaka.

– To straszne – powiedziała Kate. – W naszym domu jest wspaniała kuchnia. Mamy wszystkie urządzenia, znane człowiekowi. Centralnie usytuowane miejsce do przyrządzania posiłków. Ładne kafelki, cedrowe belki i mnóstwo zieleni. To najładniejsze pomieszczenie w całym domu. Mamy długi, niski stół z odstawianymi ławami, żeby Donald mógł siedzieć przy stole razem z nami. Przynajmniej tak było kiedyś. Teraz Della karmi go w jego pokoju, zakłada mu śliniak i… – Kate załamał się głos.

Gus wyrzucił ramiona w górę.

– Dosyć. Ten dzień należy do mnie, do ciebie też. Obiecuję wspaniałą zabawę, droga pani, jak tylko mnie nakarmisz. Potem – powiedział, uśmiechając się szelmowsko – czmychniemy, zostawiając brudne naczynia w zlewie. Co o tym myślisz? – Spojrzał na nią spod oka.

Kate poczuła, jak język jej kołowacieje. Wrzuciła boczek na patelnię.

– Co… co będziemy… co zaplanowałeś?

– Pomyślałem, żeby jechać do Point Pleasant, przez jakąś godzinkę pobyć na plaży, a potem pospacerować. Jestem gotów się przejechać, ale nie na tych wirujących urządzeniach. Zaraz dostaję zawrotów głowy. Możemy się najeść różnych tłustych, niezdrowych rzeczy, które tak smakowicie pachną, pograć sobie w bingo, wygram dla ciebie jakieś pluszowe zwierzątka… no wiesz, będziemy robić to, co ubóstwiają dzieciaki.

To, co ubóstwiają dzieciaki. Właściwie nigdy tego nie robiła. Ani ona, ani Patrick.

– Brzmi zabawnie.

– Brzmi? Uwierz mi, będziesz miała frajdę jak nigdy w życiu. Jestem największym dzieciakiem, jakiego znam – oświadczył z dumą. – Właśnie to najbardziej we mnie pociąga płeć przeciwną. Kobiety wprost nie mogą się doczekać, kiedy dostaną mnie w swoje ręce. Chcą mnie pieścić i tulić.

Kate roześmiała się mimo woli.

– Zapamiętam to sobie.

– Mam nadzieję.

Kate odwróciła się słysząc ton jego głosu. Nie powiedział tego żartobliwie. Zmieszana, powróciła do ubijania jajek na puszystą masę.

– Gus, mogę mieć do ciebie prośbę? W garażu jest półka, na której znajdziesz papierowe ręczniki. Mógłbyś je przynieść? Potrzebne mi do odsączenia boczku.

– Oczywiście.

Tak długo nie wracał, że Kate poszła do garażu sprawdzić, co robi. Kiedy go zobaczyła, zaparło jej dech.

– Nie! – krzyknęła. – Nie ruszaj tego!

Gus cofnął się, jakby ukąszony przez kobrę, z ręką wyciągniętą przed siebie.

– To jest… to jest…

– Rower Patricka – powiedział cicho Gus. – Ojciec zabrał go ze sobą, kiedy się przeprowadzał, tak?

– Tak… Zauważyłam go, kiedy przyjechałam tu po raz pierwszy. Nie mogłam… Chciałam go dotknąć… Woził mnie na ramie… Z opon uszło powietrze.

– Kate, jeśli chcesz, mogę go odszykować – powiedział Gus. – Kupię łatki i napompuję koła. Mogę również usunąć rdzę.

– Patrick kochał ten rower. Rozwoził nim gazety, wszędzie jeździł, później, kiedy był starszy, umocował z tyłu koszyk i dostarczał artykuły spożywcze. Jeździł na nim podczas każdej parady, organizowanej w mieście. Co roku go malował, za każdym razem na inny kolor. Kiedyś pomalował go na żółto w czarne paski. Powiedziałam, że wygląda jak długi trzmiel. Ale się wtedy śmiał. Od tamtej pory mówił na rower D.T. – Zaczęła płakać, ale dała Gusowi ręką znak, by nie podchodził do niej, kiedy chciał jej podać kawałek papierowego ręcznika.

– Chodźmy do domu, Gus.

– A więc – powiedział lekko Gus, kiedy znów znaleźli się w kuchni – co robiłaś wczoraj wśród seniorów?

– Mogę cię zapewnić, że to miejsce pełne rozrywek, ale nie miałam wczoraj ochoty na zabawy, więc pojechałam do Westfield. – Opowiedziała o swej wyprawie i o podjętej decyzji. Poczuła się lepiej, i to dzięki obecności Gusa.

– Jezu. Musiało ci być ciężko.

Kate skinęła głową.

– Skrzynie przywiozą jutro o czwartej. Zamierzamy odprawić nabożeństwo o zmroku. Wszystkim zajął się miejscowy przedsiębiorca pogrzebowy. Poszłam do pastora, poleconego mi przez niego. Zgodził się powiedzieć kilka słów. Wyjeżdżam w poniedziałek rano.

– Tak szybko? Myślałem, że zostaniesz dłużej. Powiedziałaś, że zamierzasz tu spędzić cały tydzień.

Zabrzmiało to tak, jakby mnie o coś oskarżał, pomyślała Kate.

– Donald niezbyt dobrze się czuje. Nie chce jeść. Ellie powiedziała, że Della podejrzewa, iż miał niewielki wylew. Przechodzi teraz badania. Muszę wracać do domu.

– Kate, naprawdę bardzo mi przykro. Moja nonszalancja o niczym nie świadczy. Staję się taki, kiedy znajdę się w towarzystwie kobiety, która mi się podoba. Z miejsca zaczynam myśleć, że powinienem być dowcipny i czarujący i… i w ogóle, żeby też się jej spodobać. Nie potrafię umiejętnie postępować z kobietami, a może to one nie umieją postępować ze mną. Chryste, jak nienawidzę tych wszystkich lokali i tego, co człowiek musi robić, by utrzymywać stosunki towarzyskie. Miałem chyba zostać pustelnikiem, żyjącym gdzieś na odludziu albo kimś w tym rodzaju.

Kate zsunęła jajka na talerz, obok boczku położyła idealnie przyrumienioną grzankę. Postawiła talerz przed Gusem, a drugi, dla siebie, naprzeciwko i usiadła. Była zaskoczona, kiedy zmówił modlitwę. Później zastanowi się nad tym, co przed chwilą powiedział.

– Jesteś dobrą kucharką – zauważył Gus, kończąc jajecznicę, kiedy Kate dopiero zabierała się do jedzenia. – Zawsze szybko jadłem – usprawiedliwił się. – Pochodzę z wielodzietnej rodziny. Wśród jedenaściorga dzieci trzeba było mieć długie ręce, inaczej chodziło się głodnym. Jestem najmłodszy. Boże, chciałbym, żeby matka mogła zamieszkać w podobnym domku. Ma mieszkanie na Brooklynie. Nie chce wprowadzić się do żadnego z nas. Żyliśmy dzięki pomocy społecznej, poza tym matka dorabiała jako gosposia. Mój stary zwiał, kiedy się tylko urodziłem. Polubiłabyś moją matkę, jest jak Della.

Nie rób tego, Kate. Nie angażuj się. Pod żadnym pozorem.

– Szukam lokatora do tego domku – powiedziała, unosząc wzrok znad talerza. – Jest niby mój, a nie mój. Nie mogę go sprzedać. Jeśli twoja matka jest zainteresowana, jeśli gotowa jest płacić podatki oraz za prąd i ogrzewanie, może tu zamieszkać. Jak widzisz, nie ma tu za dużo mebli, ale podatek też jest niski, kilkaset dolarów rocznie. Zdaje się, że dla mieszkańców organizują mnóstwo zajęć. Sądzisz, że spodobałoby jej się tu? Będę się o wiele lepiej czuła wiedząc, że ktoś tu mieszka i troszczy się o ten dom.

Gus przestał jeść i gapił się na nią.

– Kate Starr, żartujesz sobie ze mnie? Chciałem spytać, czy to poważna oferta, czy też tak sobie to wszystko powiedziałaś?

– Mówię poważnie, jeśli o to ci chodzi. Dlaczego kiedy człowiek próbuje zrobić coś dobrego, z miejsca staje się podejrzany? – spytała.

– Jestem nowojorczykiem – oświadczył Gus, jakby się usprawiedliwiał. – Jeśli zdarzy ci się upaść na ulicy, ludzie przejdą po tobie albo cię ominą. Nikt nie chce się angażować. Ja taki nie jestem, ale widziałem, jak postępują inni. Nie chciałem cię urazić.

– Zdaje się, że ostatnio zrobiłam się przewrażliwiona. Nie wiem, co stałoby się ze mną i dziewczynkami, gdyby nie Della i Donald. Staram się odwdzięczyć innym, kiedy mam okazję.

– Kate, chcesz usłyszeć coś smutnego? – Kiedy skinęła głową, powiedział: – Nigdy nie mieliśmy prawdziwego domu. Zawsze gnieździliśmy się w jakichś mieszkaniach, spaliśmy na trzypoziomowych łóżkach, w sześcioro w jednym pokoju. Dziewczynki spały w piątkę, ale wiesz, o co mi chodzi. Jeśli mówiłaś serio, chciałbym skorzystać z telefonu i zadzwonić do swojej matki.

– Proszę bardzo. – Boże, co ona robi? Coś dobrego dla bliźniego. Rodzina ją pochwali. Słuchając rozmowy Gusa z matką, nie mogła powstrzymać się od uśmiechu.

– Mamusiu, jesteś tam?’. – wrzasnął. – Mamo, słuchaj, mam dla ciebie niespodziankę. Znalazłem dla ciebie dom w Toms River… Nie, nie, mamo, to w New Jersey, nad morzem. Ma… – Kate podniosła cztery palce. – Cztery pokoje, werandę przed wejściem i drugą od ogrodu. Możesz tam postawić swój bujany fotel. Jest tu trawa, prawdziwa trawa, jak Pan Bóg przykazał, i kwiaty, które rosną w ziemi, a nie w doniczkach.

– Bingo i imprezy – szepnęła Kate.

– Bingo, mamo. Chyba codziennie. I różne zajęcia. Mogę przyjeżdżać na weekendy, by przystrzyc trawę i zebrać liście. Są tu dwa drzewa, wielkie, przypominające parasole…Nie wiem, jak się nazywają, mamo, są zielone i mają brązowe pnie. Jesteś zainteresowana? Możesz się wprowadzić pod koniec przyszłego tygodnia… Będzie cię stać na zamieszkanie, mamo, bo nic nie trzeba płacić za wynajęcie. – Głos Gusa zmienił się, stał się łagodniejszy. – Mamo, czasem dobrzy ludzie robią takie rzeczy dla innych. Należy do mojej znajomej, bardzo dobrej znajomej. Będziesz musiała płacić tylko za elektryczność… Mamo, mówiłem, że nie trzeba płacić za wynajem, nie powiedziałem, że prąd jest za darmo. – Do Kate szepnął: – Będę regulował podatki i rachunki za ogrzewanie. – Słuchał, uśmiechając się do słuchawki. – Tak, możesz zabrać swoje poduszki i kołdry, i szklanki, i lampę. Zdjęcia też. Wszystko, co chcesz. Jest też miejsce na twoją maszynę do szycia. – Spojrzał na Kate, która skinęła potakująco. – Dobrze, mamo, zadzwoń do wszystkich i zacznij się pakować.

Kate uśmiechnęła się. Czuła, że słusznie postąpiła.

– Szalę przeważyło bingo – powiedział radośnie Gus, odkładając słuchawkę. – Jak się mówi dziękuję?

– Właśnie powiedziałeś. Nie sądzę, by mój teść czuł się tu szczęśliwy. Należał do odludków, żył zupełnie sam. Nie wydaje mi się, by wiedział, jak się zaprzyjaźnić z ludźmi, a może nie potrafił się zdobyć na taki wysiłek. O ileż łatwiej siedzieć przed telewizorem.

– Musiał bardzo kochać swego syna, wszędzie są jego zdjęcia.

– Tak, choć nigdy tego nie okazywał, nigdy nie powiedział tego Patrickowi.

– Uważam, że nadeszła odpowiednia pora, by wrzucić naczynia do zlewu i sobie stąd pójść – rzucił lekko Gus.

– Chyba masz rację – zgodziła się Kate. – Słuchaj, a właściwie czemu mamy wkładać naczynia do zlewu? Nie możemy ich… po prostu zostawić?

– Świetny pomysł. Panie przodem – powiedział, kłaniając się nisko. Przez całą drogę na plażę śmiali się i chichotali, żartowali i wygłupiali się. Boże, jaki był miły, jak dobrze się przy nim czuła.

– Nigdy w życiu nie widziałam w jednym miejscu tyle… tyle golizny. Uważam, że noszenie połowy tych kostiumów plażowych powinno być zabronione prawem. Nie obchodzi mnie, czy zabrzmiało to pruderyjnie – stwierdziła Kate, kiedy minęła ich młoda, może siedemnastoletnia dziewczyna, ubrana w dwa kawałki sznurka i niewiele ponad to.

– Może się zdziwisz, Kate, ale zgadzam się z tobą. Szczerze mówiąc wolę bardziej zabudowane kostiumy. Według mnie są bardziej seksowne.

– Mhm – mruknęła jedynie Kate.

Minął ich brązowy adonis w biało-czerwonych slipkach.

– Ładne muskuły – powiedziała Kate i zachichotała. Na widok miny Gusa spoważniała. – To również powinno być zabronione – oświadczyła skromnie.

– Facet prawdopodobnie zażywa steroidy i przez całe życie nie przepracował uczciwie ani jednego dnia. Ja też mam niczego sobie pośladki.

– Ach, tak – mruknęła jedynie Kate.

– Wiesz, że jestem w kwiecie wieku.

– Ach, tak – powtórzyła Kate i spytała ostrożnie: – A właściwie ile masz lat?

– A jak sądzisz? – spytał przezornie Gus.

– Gdybym wiedziała, nie pytałabym – odparła Kate. – Sądzę, że dwadzieścia dziewięć, może trzydzieści. – Boże, był taki młody.

– Skończyłem trzydzieści jeden.

– Kiedy?

– Dwa tygodnie temu – odparł zawstydzony.

No tak, zaraz zapyta, ile ja mam lat. Czekała. Ponieważ się nie odzywał, wypaliła:

– Ja mam czterdzieści cztery. Od przyszłego miesiąca czterdzieści pięć.

– Ach, tak – powiedział Gus. – Wiesz co? To dla mnie nic nowego. Mówiłaś, ile masz lat, kiedy pisałem ten artykuł, który nigdy nie został opublikowany. Przeszkadza ci twój wiek? – spytał zaciekawiony.

Kate unikała jego wzroku.

– To zależy. Jak się ma czterdzieści pięć lat, do pięćdziesiątki zostaje tylko pięć lat. A pięćdziesiątka to półmetek. Czasami wydaje mi się, że nie żyłam, tylko istniałam. Wiele mnie ominęło. Pewnego dnia zostanę za sprawą Ellie lub Betsy babcią. Nie wiem, jak to przyjmę. Ale jednocześnie doświadczyłam rzeczy, o których inni czytają jedynie w gazetach. Sądzę, że w ogólnym rozrachunku daje to remis.

– Nie mogę się doczekać, kiedy będę miał czterdzieści lat – powiedział Gus. – Spodziewam się, że wtedy w jednej chwili stanę się mądry, sławny, bogaty i w ogóle. Dostanę Pulitzera. Ej, lubisz horrory?

Kate zamrugała powiekami.

– Ubóstwiam.

– Dobra, wypożyczmy sobie mój ulubiony film, „Inwazja łowców ciał”.

– Też go lubię. Kiedy go oglądamy, Della gryzie palce. Ale w domu mojego teścia nie ma magnetowidu.

– Możemy wypożyczyć.

– Zamierzasz się ożenić, kiedy osiągniesz czterdziestkę?

– Jeśli spotkam odpowiednią kobietę, może. Kawalerski stan ma swoje plusy. Według „Cosmopolitan” jest na mnie duże zapotrzebowanie. Ale zachowuję daleko idącą ostrożność. I jestem zwolennikiem bezpiecznego seksu. A ty? AIDS to straszna rzecz. Człowiek ze strachu gotów zostać mnichem. Znam dziewczynę, która wstąpiła do zakonu – wiesz, do jednego z takich miejsc, gdzie rezygnuje się ze wszelkich przysługujących praw, ubiera się na czarno i nawet się nie myśli o seksie.

– Ach, tak – zamruczała Kate. – Słuchaj, uważam, że powinniśmy zmienić temat.

– Dlaczego? Co takiego powiedziałem? Ach, chodzi ci o to, że zapytałem cię o zdanie. To skrzywienie zawodowe. Przez cały dzień nic nie robię, tylko zadaję ludziom pytania. Według mnie twoja reakcja świadczy, że jesteś skryta.

– Czy to dla ciebie takie ważne wiedzieć, co myślę?

– Owszem. Lubię cię, Kate Starr. Kiedy się kogoś lubi, chce się o nim wszystko wiedzieć. Znów zepsułem ci nastrój. Przepraszam. Może już stąd pójdziemy? Po drodze wypożyczymy parę kaset, magnetowid, kupimy prażoną kukurydzę. Podczas gdy ty będziesz szykowała kolację, ja wszystko zainstaluję.

Kate, zadowolona, że rozmowa zeszła na inny temat, uśmiechnęła się.

– Gus, to był wspaniały dzień, cieszę się, że przyjechałeś. Kiedy Kate wiązała tenisówki, Gus powiedział:

– Kate, jesteś śliczna. Byłaś dziś na słońcu tyle, ile trzeba. Do twarzy ci z opalenizną. Nie jestem bezczelny i wcale nie próbuję cię podrywać. To tylko przypuszczenie, ale podejrzewam, że od lat nikt ci nie prawił komplementów. Czy twój mąż często cię chwalił?

– Niezbyt. Za to potrafił krytykować – odparła Kate.

Gus wsunął stopy w tenisówki i pobiegli razem, by odebrać nagrody, które wcześniej wygrali.

Jest miły, pomyślała Kate. Nawet bardzo. I szczery. Z rodzaju „widzisz, co dostajesz”. Lubiła to. Ale miał zaledwie trzydzieści jeden lat.

Nie miała pojęcia, która godzina, kiedy skończyli oglądać ostatni horror. Wcześniej zdjęła zegarek, by pozmywać, a w pokoju nie było ściennego zegara. Zauważyła, że Gus nie nosi zegarka. Ciekawa była dlaczego i już miała spytać, kiedy powiedział:

– Według zegara w magnetowidzie jest wpół do drugiej. Dobrze, że nie musimy wstawać z kurami. A może pospacerowalibyśmy sobie na bosaka?

Była to najgłupsza propozycja, jaką kiedykolwiek słyszała. Wykluczone.

– Dobrze – zgodziła się.

– Zuch dziewczyna. Wiedziałem, że jesteś w moim typie – powiedział Gus, pomagając jej wstać.

W jego typie. Co to właściwie znaczyło? Miała ochotę zapytać. Przyszło jej do głowy wyrażenie „gra przedwstępna” i skuliła się nagle. Kiedy Gus wziął ją za rękę, przemknęło jej przez myśl słowo „uwodzenie”. Potknęła się, uderzając się boleśnie w palec. W milczeniu zniosła ból i pokuśtykała dalej.

Noc była ciepła, kojąca, jedynym źródłem światła okazały się gwiazdy, migoczące na niebie. Latarnia na końcu ulicy zgasła. Powinnam to komuś zgłosić, pomyślała Kate. Starsi ludzie potrzebują dużo światła; ostatecznie za nie płacą.

– To noc, o jakich piszą poeci – powiedział z rozmarzeniem Gus. – Spójrz na księżyc. Ma kształt idealnego sierpa. Lubię światło księżyca. A ty?

– O, tak. Księżycowe światło jest takie romantyczne. – W chwili, gdy to powiedziała, skrzywiła się, gdyż poczuła pulsowanie w bolącym palcu u nogi. Zaczęło jej burczeć w brzuchu, sama nie wiedziała czemu. – Zwracasz uwagę, którędy idziemy? Możemy zabłądzić. – Co za bzdury wygaduje.

– Trochę. Byłem kiedyś skautem. Wystarczy jedynie odszukać Gwiazdę Polarną i…

– Naprawdę?

– Nie, żartowałem. Patrzę na tabliczki z nazwami ulic, skręciliśmy tylko raz. Zaufaj mi, odstawię cię do domu całą i zdrową.

Kate zastanawiała się, czy Gus czuje, że jej dłoń jest wilgotna.

– Czy kiedykolwiek wypowiadałeś życzenie na widok spadającej gwiazdy? – spytała zadumana.

– Robię to zawsze, kiedy tylko mam okazję. Nowy Jork ciągle spowija smog, tak że nieczęsto widujemy gwiazdy. A ty?

– Zrobiłam to, kiedy zestrzelono samolot Patricka. Przez jakiś czas winiłam za to siebie. Zaczęłam czytać książki z dziedziny astrologii, wypowiadać życzenia na widok spadających gwiazd. Robiłam wszystko. Może powinnam się modlić, ale sądziłam, że Bóg chce mnie za coś ukarać. Przeżywałam bardzo trudny okres. Nie byłam wystarczająco silna. Nie miałam nikogo, kto mógłby mną pokierować, pomóc mi. Donald i Della robili, co mogli, ale upierałam się jak osioł. Dzięki Bogu, że się jakoś otrząsnęłam.

– A jak jest teraz? – spytał cicho Gus.

– Pod względem emocjonalnym wszystko w porządku. Ale w świetle prawa moje położenie jest okropne. Nick Mancuso, mój prawnik, powiedział, że mogę się rozwieść z Patrickiem, ale nigdy się na to nie zdobędę. Zorganizowanie tej… mszy żałobnej było nielegalne. Zrobiłam to dla siebie. Musiałam pochować Patricka. Wiem, że nigdy nie wróci. Nie ma w moim życiu nikogo, kto… Chcę powiedzieć, że nigdy nie myślałam poważnie o rozwodzie.

– Nie chcesz powtórnie wyjść za mąż, mieć jakieś życie poza pracą? – spytał cicho Gus.

– Może kiedyś.

– Dziewczynki dorosły, to wstyd, żebyś teraz została sama, Kate. Straciłaś najlepsze lata swego życia. Nie bierz tego dosłownie. Ale zastanów się nad tym. Mogłabyś mieć drugą rodzinę… zresztą sama wiesz, co próbuję powiedzieć.

– Ależ ja mam rodzinę, mam Dellę i Donalda. Mam na co dzień Ellie. Poza tym wciąż gnębi mnie to straszne poczucie winy. I prześladuje myśl, że Bóg ukarałby mnie śmiercią, gdybym odważyła się na rozwód czy coś w tym rodzaju. Naprawdę spodziewałam się Jego gniewu, kiedy grzebałam rzeczy, należące do Patricka. Zrobiłam się trochę odważniejsza, gdy nic się nie stało. – Urwała. – Dlaczego o tym mówimy?

– Chciałbym wiedzieć, jakim facetem był kapitan Starr.

– Nigdy nie rozmawiam o Patricku – wymamrotała Kate.

– Dlaczego?

– Bo kiedy o nim mówię, czuję wyrzuty sumienia, że ja żyję, a on nie. Miał tyle witalności, inteligencji. Gus, on był taki mądry. Czułam się przy nim jak ktoś gorszy. Tworzył coś nowego. Ja tylko istniałam.

– Cóż ma znaczyć to gadanie? – spytał Gus, przystając.

– Patrick tak często to powtarzał, aż mu uwierzyłam. Był egoistą. Ludzie dzielą się na tych, którzy biorą, i tych, którzy dają. Ja dawałam, Patrick brał. Żyłam w swoim małym światku. Patrick mnie odizolował od wszystkiego, może sama się odizolowałam. Sądzę, że najbardziej dumna byłam, kiedy dostałam dyplom. Chcesz poznać tajemnicę?

– Oczywiście – powiedział Gus i spojrzał na nią zaciekawiony.

– Po ceremonii wręczania dyplomów zatrzymałam togę i biret na jeden dzień dłużej. Tamtej nocy, koło czwartej nad ranem – właściwie było już rano – pojechałam do college’u, poszłam na dziedziniec, gdzie odbywała się cała uroczystość, i… włożyłam biret oraz togę i przeszłam przez cały dziedziniec. Potem usiadłam na krześle, na którym siedziałam podczas ceremonii, i… odegrałam ponownie całą scenę odbioru dyplomu, wróciłam na swoje miejsce, usiadłam, a na koniec rzuciłam biret w górę i krzyknęłam na cały głos: „No i co, Patricku, kto jest głupiutką gąską?” Potem poryczałam się jak bóbr. Uważam, że głupio zrobiłam. Boże, dlaczego ci to mówię?

– Ponieważ czułaś potrzebę wypowiedzenia tego głośno. Ufasz mi i czujesz się ze mną dobrze. Jesteśmy przyjaciółmi. Jeśli zaczynasz żałować, że mi to powiedziałaś, zawierzę ci swoją największą tajemnice, byśmy byli kwita. Usiądźmy na krawężniku. Masz ochotę na papierosa?

Kate spodziewała się czegoś wstrząsającego, niezwykłego, czegoś, co jeszcze bardziej zbliży ją do tego dziwnego, młodego człowieka. Objęła się za nogi i czekała.

Gus wypuścił kółeczko dymu.

– Pamiętasz, jak ci mówiłem, że nasz stary porzucił nas? No więc pracowałem już jakiś rok w redakcji, kiedy postanowiłem odnaleźć drania. Moja matka nigdy nie powiedziała o nim złego słowa. Każde z nas, dzieciaków, miało swoją własną historyjkę na jego temat, ale fakt pozostawał faktem, że nas zostawił. Z pomocą przyjaciela wykorzystałem źródła „Timesa”, by go odnaleźć. Zajęło mi to dwa lata, ale wpadłem na ślad tego łobuza. Zmienił nazwisko, założył nową rodzinę. Mieszka w… w posiadłości. Powinnaś zobaczyć jego dom. Musi mieć ze czterdzieści pokoi. Zatrudnia lokaja, pokojówki, guwernantkę dla dzieciaków. Ma basen, korty tenisowe, należy do klubu. Ten drań ma wszystko. Żona jest o połowę od niego młodsza, gra w tenisa wystrojona w brylanty, wciera w ciało wodę Evian, leżąc na słońcu. Ma garaż na sześć samochodów, bynajmniej nie pusty. Stoją tam dwa rollsy, benz, jaguar, porsche i lamborghini. W przystani trzyma jacht. Wiesz, jak go nazwał? „Matilda”. Tak ma na imię moja matka. Jest przedsiębiorcą budowlanym, ma powiązania ze światem przestępczym. Wszystkiego tego dowiedziałem się z raportu.

Kate ścisnęła jego dłoń i przysunęła się trochę bliżej. Wpatrywał się w ciemną ulicę, ledwo świadom jej obecności.

– To straszne – szepnęła.

– Redakcja otrzymała rachunek na tysiące dolarów za sporządzenie dossier. Okropnie się czułem i zamierzałem w jakiś sposób oddać te pieniądze. Ale wpadłem na lepszy pomysł. Pewnego dnia pojechałem do Connecticut, do jego książęcej rezydencji. W raporcie podano, że pan Ronald Wedster – tak się teraz nazywa – - czwartkowe wieczory zawsze spędza w domu. Kilka miesięcy zajęło mi zebranie się na odwagę i udanie się tam, ale w końcu się wybrałem. Śmiało podszedłem do drzwi i zadzwoniłem. Byłem w garniturze i krawacie, dasz wiarę? Wręczyłem zarozumiałemu lokajowi swoją wizytówkę. Polecono mi usiąść na kanapce i czekać. Czekałem trzydzieści minut. Potrzebował aż tyle czasu, by się otrząsnąć z szoku na wieść, że się pojawiłem. Kiedy w końcu przyszedł, by się ze mną zobaczyć, miałem ochotę go zabić. Nigdy nie widziałem u nikogo równie zimnych oczu. Zabawne, że też był w garniturze i krawacie. Spytał „Czego chcesz?”

– O Boże, Gus, co mu odpowiedziałeś? – szepnęła Kate.

– Oświadczyłem – ciągnął Gus, przełknąwszy ślinę – „Chcę to, co masz”. Nie wiem, dlaczego to powiedziałem. Chciałem mówić coś o mamie, o swych braciach i siostrach, ale nie zrobiłem tego. W ułamku sekundy domyśliłem się, że podczas tych trzydziestu minut wykonał kilka telefonów, by mnie sprawdzić. Nikt nie ma odwagi zadrzeć z „New York Timesem”. Rozumiesz, odszukałem go, więc musiał mnie wysłuchać. Jeśli ja wpadłem na jego ślad, mogło się to udać również innym.

– Co nastąpiło potem?

– Ten skurwysyn spytał: „Ile?”

– O mój Boże! – wykrzyknęła Kate.

– Powiedziałem: „Pięćdziesiąt tysięcy miesięcznie. Pierwszego każdego miesiąca w Chase Manhattan. Zaliczka pięć tysięcy, płatna teraz”. Natychmiast wypisał czek. Zadał mi jednak jedno pytanie.

– Jakie? – Kate ścisnęła go za rękę.

– Spytał „Co za to będę miał?”

– A ty co na to…

– Powiedziałem – odezwał się zachrypniętym głosem Gus – „Nic a nic, ty skończony draniu”, a on na to: „Tak myślałem, jesteś nieodrodnym synem swej matki”. Powaliłem go. Co sądzisz o mojej tajemnicy?

– Mój Boże – westchnęła jedynie Kate.

– Nigdy nie opowiedziałem o tym braciom, siostrom ani matce. Nie tknąłem tych pieniędzy. Leżą w banku. Wpływają regularnie każdego pierwszego. Wybrałem tylko tyle, by zwrócić „Timesowi” za raport, to wszystko. Reszta jest korzystnie ulokowana. Mam w banku masę pieniędzy. Prawie cztery miliony dolarów. Nie wiem, co z nimi zrobić. W tym roku zacząłem rozważać, czy nie rozdzielić ich między rodzeństwo i matkę, ale nie wiem, co wymyślić, kiedy spytają, skąd je mam. Nie chcę, by ktokolwiek z nich, a szczególnie matka, dowiedzieli się o ojcu. To by ją zabiło. Chyba uważasz mnie za niezbyt sympatyczną postać, co?

– Wprost przeciwnie. Według mnie jesteś bardzo dobrym człowiekiem. Zrobiłeś, co musiałeś. Może potraktuj je jako pomoc dla dzieci, wykorzystaj na opłatę czesnego, zakup upominków na urodziny, Gwiazdkę i z okazji ukończenia szkoły? To z pewnością pochłonie sporą kwotę.

– Wziąłem pieniądze za milczenie. Jak to o mnie świadczy?

– Należy raczej spytać, jak to świadczy o twoim ojcu.

– Wiedziałem,, że jest jakiś powód, dla którego cię lubię. Zawsze mówisz to, co należy. Jesteś niesamowitą kobietą, Kate Starr. No, sądzę, że powinniśmy wracać. Wydaje mi się, że w naszym kierunku zmierza samochód patrolowy.

Kate w okamgnieniu zerwała się na nogi. Znów wzięli się za ręce. Nie była pewna, kto sięgnął po czyją dłoń. Dziwne, ale czuła, że to Gus ją podniósł na duchu.

Kiedy wrócili do domu, Kate zamknęła drzwi na klucz.

– Jest tylko jedna łazienka. Możesz zająć pokój po prawej stronie. Przygotowałam go dziś rano. Sprzątnę w kuchni, a ty możesz się w tym czasie umyć.

– Pomogę ci – zaoferował się Gus.

– Zaleję tylko naczynia wodą.

– Na pewno? Kate skinęła głową.

– Kate, czy po usłyszeniu mojej tajemnicy zmieniłaś o mnie zdanie?

Uśmiechnęła się.

– Ani trochę.

– Jesteśmy teraz jakby w zmowie, prawda?

– Tak. Nie zdradzę twojej tajemnicy.

– Ani ja twojej.

I co teraz? – pomyślała Kate, serce waliło jej jak młotem. No właśnie, co teraz?

Później, w mrocznym holu, Gus skinął na nią palcem.

– Zbliż się – powiedział.

Podeszła do niego niczym w transie. Kiedy stanęła obok Gusa, uświadomiła sobie, jaki jest wysoki, górował nad nią i musiał ją ująć pod brodę, by móc spojrzeć jej w oczy. Zaraz ją pocałuje, a ona wcale nie miała ochoty go powstrzymywać. Mimo woli zamknęła oczy i czekała. Jego usta były miękkie w dotyku, jednocześnie dawały i brały, skłaniając łagodnie do reakcji. Objął ją. Był silny, czuła się w jego ramionach bezpieczna. Dellkatnie dotykał palcami jej twarzy, przesuwając nimi po cieniach, ślizgających się na jej kościach policzkowych. Jego pocałunek wydawał się Kate najnaturalniejszą rzeczą pod słońcem. Ale jaki pocałunek. Czuły gest, nakłaniający do odpowiedzi, niczego nie żądający.

– Dobranoc, Kate Starr. Smacznie śpij – szepnął. Po chwili już go nie było, oddzielały ich drzwi. Przez chwilę miała ochotę przekręcić gałkę, ale się powstrzymała.

Gus czekał po drugiej stronie drzwi, wyczuwając jej niezdecydowanie. Kiedy usłyszał, jak otwierają się, a po chwili zamykają drzwi jej pokoju, miał w głębi duszy ochotę obdarzyć ją oklaskami. Tymczasem jęknął.

Jak dobrze było trzymać Kate w ramionach. Pocałunek był też dokładnie taki, jak się spodziewał. Ale jeszcze nie pora na cokolwiek więcej. Była taka wrażliwa, chociaż pod wieloma względami silna. Cieszył się, że mu się zwierzyła. Stali się teraz przyjaciółmi, szczerymi i otwartymi wobec siebie. Krok po kroku, Stewart, upomniał sam siebie. Żadnych gier. Gry są dobre dla dzieci, zresztą częściej sprawiają ból niż przynoszą przyjemność. Postępuj wolno i rozważnie, ostrzegł siebie. Za bardzo lubisz Kate, by przekroczyć linię, którą zakreśliła. Kiedy nadejdzie odpowiednia pora, Kate przekroczy ją z własnej nieprzymuszonej woli.

Rozbierając się Gus pomyślał, że pokój jest urządzony po spartańsku. Czy pomieszczenie to było traktowane jako zapasowe, jako pokój dla Patricka Starra, gdyby kiedykolwiek przyjechał tu z wizytą i chciał przenocować? Stało tu tylko jednoosobowe łóżko z granatową narzutą. A gdzie spałaby Kate i dziewczynki? Z ciekawości podciągnął prześcieradło, by obejrzeć materac. Sprawiał wrażenie nowego, obicie było lśniące, pikowanie nie zniszczone. Czy Patrick Starr był równie dziwnym człowiekiem, jak jego ojciec? Kate powiedziała, że nie prawił komplementów, wolał krytykować. Żałował, że nie poznał Kate, kiedy była młoda, a potem pomyślał, jaka szkoda, że nie jest w jej wieku. Kładąc głowę na twardej poduszce mruknął:

– Zdaje mi się, Kate, że się w tobie zakochałem. Naprawdę.


* * *

Kiedy nazajutrz rano Gus, odświeżony prysznicem, wszedł do kuchni, Kate smażyła właśnie boczek i rozmawiała przez telefon. Wskazała mu imbryk z kawą i szklankę soku pomarańczowego, który nalała dla niego. Chcąc nie chcąc przysłuchiwał się jej rozmowie.

– Wyjeżdżam jutro w południe. Nie przejmuj się, jeśli nie będziesz mnie mogła odebrać z lotniska, wezmę taksówkę. Jesteś pewna, że stan Donalda się nie pogorszył… Ellie, przykro mi to mówić, ale lekarze nie wiedzą wszystkiego. A co mówi Della? Jest przy nim dwadzieścia cztery godziny na dobę. – Słuchała uważnie słów córki. – Zgadzam się z Dellą, Donald miał dosyć szturchania i poganiania. Uściskaj go i ucałuj ode mnie. Po południu wybieramy się z Gusem do Atlantic City. To tylko godzina i dwadzieścia minut jazdy stąd… Tak, Ellie, zagram po jednym razie za każdego z was i przywiozę wasze wygrane w srebrnych dolarówkach… Ellie, nie pisali… nie było dziś nic w gazetach o tym, no wiesz, że kazałyśmy wykopać tamte skrzynie, co…? Racja, zapomniałam o różnicy czasu. Cóż, nawet jeśli, i tak nic nie możemy na to poradzić. Po prostu wolałabym… Boże, kiedy to się wszystko skończy?

– Jutro rano – powiedział Gus bezgłośnie. Kate obdarzyła go promiennym uśmiechem. Usiadł za stołem, czując zawroty głowy. Zapragnął znów ją pocałować. Powiedział jej to i uśmiechnął się widząc, jak unosi do góry brwi. Niemal wybuchnął głośnym śmiechem, kiedy upuściła łopatkę. Pochyliła się, by ją podnieść, czerwona na twarzy. Poczuł, że też się rumieni.

– Cześć, skarbie – powiedziała Kate i odłożyła słuchawkę. Odwróciła się do niego.

– A więc pod jaką postacią chcesz jajka – odwracane, sadzone czy jajecznicę? – spytała rzeczowo.

Żadnego wygłupiania się dziś rano, pomyślał. Na jej nastrój musiała wpłynąć rozmowa z córką. Spostrzeżenie to ucieszyło go.

– Odwracane. Lubię moczyć w nich pieczywo.

– Ja też – powiedziała Kate. – Kiedy jem jajka, zawsze nalewam sobie dwie filiżanki kawy. W jednej moczę tost z żółtkiem, drugą wypijam.

– Ja też, ale bałem się przyznać – oświadczył uradowany Gus. – Moja mama mówi, że tak jedzą tylko ludzie niewychowani.

Kate roześmiała się i nalała cztery filiżanki kawy. Maczali grzanki i chrupali je, uśmiechając się do siebie.

– Czy dzisiaj też zostawimy brudne naczynia? – spytała Kate, chichocząc.

– Oczywiście. Ruszajmy w drogę. Poczekaj – powiedział, wyciągając portfel. – Muszę sobie zostawić na benzynę i opłacenie autostrady. – Położył na stole banknot dziesięciodolarowy. – Zostało mi czterdzieści. Kopnij mnie w kostkę, jeśli przekroczę trzydzieści dziewięć dolców.

– Dobra – zgodziła Kate i zajrzała do portmonetki. – Potrzebne mi będą pieniądze na taksówkę i kilka czasopism, lubię mieć przy sobie trochę drobnych. Zostaje mi pięćdziesiąt trzy dolary. – Położyła na stole banknot dwudziestodolarowy obok dziesiątki Gusa. – Przyszło ci do głowy – powiedziała z szelmowską miną – że dysponując całą tą kwotą, którą masz w nowojorskim banku plus moimi oszczędnościami, moglibyśmy wziąć Atlantic Gty szturmem?

– Możemy nieźle dziś zaszaleć. Mamy razem dziewięćdziesiąt dwa dolary. Załóżmy się – wygramy czy przegramy?

– Wygramy! – wykrzyknęła entuzjastycznie Kate.

– Zgadzam się z tobą. Ile? Kate zachichotała.

– Wrócimy do domu mając dwa razy tyle pieniędzy, co teraz.

– A według mnie wrócimy z trzystoma dwunastoma dolarami i mam nadzieję, że to ty będziesz dziś wygrywała, bo jesteś mi dłużna kolację. Pamiętasz swoją obietnicę sprzed ilu? Siedmiu lat?

– Owszem, obiecałam ci hot – doga i napój gazowany. Nie zapomniałam. – Boże, czy to grzech być szczęśliwym?

– Jeśli wygrasz, możesz mnie zaprosić do Lobster Shanty. Zgoda?

– Zgoda. – uśmiechnęła się Kate.

– Kate, muszę stąd wyjechać o siódmej. Mam kawał drogi do domu. Posmutniałaś – powiedział. Widok jej strapionej miny sprawił mu przyjemność.

– Chyba tak. Już za tobą tęsknię. To był taki cudowny weekend. Nie pamiętam, kiedy się tak dobrze bawiłam.

– Mogę cię odwiedzać w Kalifornii. Nie za często, ale jeśli mnie zaprosisz, przyjadę.

– Będzie mi bardzo miło, Gus, naprawdę. – Uśmiech powrócił na jej twarz. – Uważaj się za zaproszonego. Masz stałe zaproszenie. – Wzięła go pod rękę i razem wyszli z domu, roześmiani od ucha do ucha.


13

<p>13</p>

Podczas następnych miesięcy nieprzerwanym strumieniem napływały pocztówki, listy i karty okolicznościowe. Głos Kate biegł po przewodach telefonicznych, rachunki za rozmowy międzymiastowe wynosiły trzysta, czterysta dolarów miesięcznie. Kontaktowali się ze sobą codziennie, czasem dwa razy dziennie. Doba była dla obojga za krótka, by mogli sobie pozwolić na pokonanie czterech i pół tysiąca kilometrów, żeby się spotkać. Klienci rekomendowali usługi Kate innym i nagle okazało się, że jeździ do San Francisco, Sacramento, Los Angeles oraz Nevady, składa oferty i ma więcej zamówień, niż może zrealizować. Rozważała otwarcie drugiego biura w Los Angeles. Gus Stewart siedział po same uszy w śledztwie, które według oceny FBI mogło się ciągnąć bez końca.

– Ta przyjaźń kosztuje mnie masę pieniędzy – mruknęła Kate, przeglądając ostatni rachunek telefoniczny. – Wielki Boże, nie mogłam w ciągu jednego miesiąca przegadać pięćset trzydzieści trzy dolary i dwanaście centów! – Rozejrzała się niespokojnie wokoło, by sprawdzić, czy przypadkiem nikt jej nie usłyszał. Della pochłonięta była składaniem pościeli, a Ellie wykonywała swoją codzienną porcję okrążeń basenu. Donald siedział podparty na szpitalnym łóżku, wstawionym do pokoju dziennego, by mógł wyglądać przez okno.

Podczas czterech miesięcy, jakie upłynęły od jej wyjazdu do New Jersey, stan zdrowia Donalda uległ zatrważającemu pogorszeniu. Della zdecydowanie nie wyrażała zgody na umieszczenie go w domu opieki twierdząc, że sama się o niego będzie troszczyła. Pod wpływem nalegań Kate przenieśli Donalda do dużego domu, więc Kate i Ellie mogły zmieniać Dellę. O dziewiątej wieczorem przychodziła pielęgniarka i siedziała z Donaldem przez całą noc.

Della spojrzała znad stosu prześcieradeł, które właśnie skończyła składać.

– Kate, dziś przez krótką chwilę mnie poznał. Spojrzał mi prosto w oczy i powiedział: „Robisz się chuda, staruszko”.

– Ma rację – odparła Kate zaniepokojona. – Potrzebujemy jeszcze kogoś do pomocy. Jesteśmy obie tak wykończone, że ledwo stoimy na nogach. Wiem, że chcesz wszystko sama przy nim robić, ale musimy realnie patrzeć na świat. Jeśli padniemy z przemęczenia, Donald nie będzie miał z nas żadnej pociechy. Martwię się o dębie nie mniej, niż o niego. Nie mamy już nawet siły jeść. Spójrz tylko na nas! Sama skóra i kości. Od trzech tygodni nie chodzę do biura. Wiesz, Dello, że gdybym mogła, oddałabym za niego życie. Ale obie zdajemy sobie sprawę z tego, że nigdy by się na to nie zgodził. Tu potrzebna jest decyzja, i musimy ją podjąć.

– Ależ, Kate, poznał mnie dzisiaj – powiedziała Della, do jej ciemnych oczu napłynęły łzy.

– A mnie poznał dwa dni temu – oświadczyła cicho Kate. – Spójrz na niego, Dello, na te rurki i urządzenia. Gdyby był w stanie, wyrzuciłby to wszystko. Donald miał tyle godności. Uważam, że powinnyśmy pozwolić mu odejść. Jesteśmy samolubne. Musimy myśleć o nim, a nie o sobie – powiedziała Kate, ocierając oczy.

– Kate, nie wiem, co bez niego zrobię. Jak będę spędzała dni? Nie jestem potrzebna tobie i Ellie, ale jemu – tak. – Della zaszlochała w chusteczkę.

– Jeśli jeszcze kiedykolwiek usłyszę, że tak mówisz, to… to dę zleję. Słyszysz mnie? – krzyknęła Kate. – Zapomnę, że to powiedziałaś. Idź teraz… umyj twarz i zaparz kawę. Porozmawiamy, kiedy przyjdzie Ellie. Zrobimy to… to, co dla Donalda będzie najlepsze. No, idź już, Dello.

Kate podeszła do łóżka Donalda. Po policzkach płynęły jej łzy. Jej najdroższy przyjaciel nie mógł oddychać bez maski tlenowej, nie mógł siusiać bez cewnika, a ponieważ nie mógł jeść, otrzymywał kroplówkę z glukozy i innych środków odżywczych. Dłonie i stopy miał sparaliżowane, palce u rąk i nóg powykręcane. Podczas mycia polewały mu je ciepłą wodą. Nie dawniej jak wczoraj widziała, jak Della wycierała mu do sucha nogi, sine z zimna. Jej wzrok padł na równiutko ułożone pieluchy.

Ujęła sparaliżowaną rękę Donalda uważając, by jej zbytnio nie ścisnąć.

– Donaldzie, kiedy ujrzałam cię po raz pierwszy, pomyślałam, że jesteś pijaczyną. Przepraszam cię za to niesprawiedliwe posądzenie. Nigdy w życiu nie spotkałam szlachetniejszego, hojniejszego, porządniejszego człowieka. Od lat chciałam coś dla dębie zrobić, coś, co wywoła na twojej twarzy uśmiech, coś, co cię uczyni szczęśliwym. Szkoda, że nie ma tu twojej córki i syna. Wiem, że Bóg powołał cię na ten świat, byś się nami zaopiekował. Wierzę w to z całego serca. Najdroższy Donaldzie, wydaje mi się, że w końcu domyśliłam się, co mogę dla dębie zrobić. Della nie potrafi, ale ja chyba dam radę. Zamierzam wyprawić cię tam… tam, gdzie czekają na dębie twoje dzieci. Założę się, że twój syn będzie w swym mundurze wojskowym i na twój widok tak zasalutuje, aż powstanie wiatr.

– Kawa gotowa, Kate – powiedziała cicho Della, wchodząc do pokoju. – Czarna i mocna, taka, jaką lubisz. – Poprawiła prześcieradło, przyczesała rzadkie włosy Donalda, odgarniając kosmyk z ucha. Wygładzała zmarszczki na kocu, póki Kate nie wyprowadziła jej do kuchni.

– Kto pilnuje Donalda? – spytała z tarasu zaniepokojona Ellie.

– Drzemie – odparła Della.

– Zapadł w śpiączkę, Dello.

– Posiedzę przy nim – zaofiarowała się Ellie, – sięgając po filiżankę. – Opowiem mu bajkę tak, jak on nam kiedyś opowiadał. Czasem się uśmiecha. Wiem, że to tylko gazy, jak u niemowląt. Choć nie rozumiem, skąd mogą się brać gazy, jeśli nic nie je. Wolę myśleć, że go rozśmieszyłam. I gwiżdżę na to, co o mnie myślą inni.

Della szlochała cicho w ścierkę do naczyń. Kate wydmuchała nos.

– Dello, uważam, że…

Wysłuchawszy jej Della skinęła głową.

– Musisz wrócić do biura. Ellie musi zacząć normalnie żyć.

– Dello, mam w nosie biuro. Mogę je natychmiast zamknąć i już. Ellie czuje to samo, co ja. Ważny jest Donald. Ważna jesteś ty. Nawet jeśli wszystko stracimy, no to co? Byłyśmy kiedyś biedne i jakoś przeżyłyśmy.

– Tak, ale tylko dzięki Donaldowi. Bez niego nie dałybyśmy sobie rady.

– To sprawa do dyskusji – powiedziała ostro Kate. – Teraz obie zastanowimy się nad tym, co właśnie powiedziałam, a jutro rano we trójkę podejmiemy decyzję, którą później zrealizujemy. Wiesz, że mam ragę, Dello. Posiedź przy Donaldzie, a ja przygotuję coś dla nas na kolację.

– Tylko żeby to nie była znowu zupa pomidorowa – poprosiła Della.

– Nie, hot – dogi z mnóstwem musztardy i przypraw. Zrobię je na grillu. A do tego makaron fabryczny i ser.

Della wzdrygnęła się. Kate uśmiechnęła się lekko.

– Mamo, sądząc po twoim wyglądzie przydałby ci się przyjaciel, a przynajmniej masaż – powiedziała Ellie. – Idę posprzątać łazienki. Czemu nie zadzwonisz do Gusa?

– To dobry pomysł. Na pewno chcesz sprzątnąć łazienki?

– Mamo, mieszkam tutaj. Della ma ręce pełne roboty. Ty przyszykujesz kolację. Uważasz, że będę się wam bezczynnie przyglądała? Zostaw przygotowanie sałaty mnie. Wszystko wróci do normy.

– Nieprawda.

– Mam na myśli nas. No dalej, zadzwoń do swego przyjaciela. Czy prał ktoś dziś ręczniki?

– Della prała rzeczy Donalda. Miałam zamiar wrzucić je do pralki po kolacji – powiedziała Kate zmęczonym głosem.

– Zrobię to za ciebie. Chcesz, żebym włączyła grill?

Kate skinęła głową. Sięgnęła po telefon, by wykręcić numer Gusa. Był taki zadowolony, iż ją słyszy, że od razu poczuła się lepiej. Rozmawiali przez czterdzieści minut, Gusowi udało się dwa razy ją rozśmieszyć.

– Słusznie robisz, Kate – powiedział, zanim się rozłączyli. – Następnym razem moja kolej.

– Po co to gotowałam, jeśli nikt nie zamierza jeść? – mruknęła Kate pół godziny później, odsuwając swój talerz na środek stołu. – Żadna z nas nie może sobie pozwolić na dalsze chudnięcie.

– Kto zatelefonuje do Betsy? – spytała Ellie.

– Ja. Próbuję się do niej dodzwonić od kilku dni, ale bez skutku. Spróbuję ponownie koło dziewiątej. No, a teraz przystąpmy do sprawy zasadniczej.

Della zrezygnowana kiwnęła głową.

– Uważam, że to będzie słuszne – zgodziła się Ellie. – Zadzwoniłaś do lekarza Donalda? Wie o jego woli życia, prawda?

– Odpowiedź na obydwa pytania brzmi: tak – powiedziała cicho Kate.

– Kiedy? – spytała Ellie.

– O świcie. Kiedy wzejdzie słońce. Donald zawsze lubił oglądać wschód słońca. Mawiał, że nowy dzień oznacza nowe dokonania, podróże, miłości, a także kontynuację zwykłego życia.

Ellie spojrzała niespokojnie.

– Czy… czy będziemy… przy nim czuwały? Chyba nie pójdziemy do łóżek, prawda?

Kate potrząsnęła głową.

– Sądzę, że on wie – powiedziała Della. – Inaczej oddycha. Jakby próbował z czymś walczyć, ale nie mógł się w pełni obudzić. Wie…

O dziewiątej Kate poszła do kuchni, by zadzwonić do Betsy. Odczekała, aż sygnał zabrzmiał kilkanaście razy, nim odłożyła słuchawkę. W tamtej chwili nienawidziła swoją córkę. Wróciła do pokoju, jej oczy ciskały gromy.

O północy Donald uniósł powieki, rozejrzał się i powiedział głośno i wyraźnie:

– Zapomnieliśmy o nasturcjach. Dlatego nie wychodziła nam tęcza z kwiatów. Zapomnieliśmy o nasturcjach. – Zbliżyły się do łóżka, uśmiechając się radośnie. – Gdzie mój pączek róży? – spytał tak wyraźnie, aż Kate zamrugała oczami.

– Tu jestem, Donaldzie – odezwała się Della. – Słyszałaś, Kate? Nazwał mnie pączkiem róży. Och, Donaldzie – powiedziała, obsypując jego twarz pocałunkami, mokrymi od łez.

Kate chwyciła swą córkę, patrząc przerażonym wzrokiem.

– Mój Boże – szepnęła. – Zamierzałyśmy… omal go nie…

– Ciii… Mamo, to nie to, co myślisz. Donald próbuje nam jak zwykle pomóc, zanim… zanim odejdzie. Słuchaj, jego głos stał się słabszy, niewyraźny.

Kate starała się zrozumieć, co mówi Donald.

– Weź część pieniędzy i spożytkuj je… wróć do Meksyku i pomóż swojej rodzinie. Obiecaj mi, Dello.

Della rzuciła się na schorowane ciało męża.

– Zrobię wszystko, co każesz, Donaldzie. Obiecuję.

Nie doczekawszy się żadnej reakcji, zaczęła potrząsać swym mężem, ale on znajdował się w innym świecie, daleko od kokonu snu, z którego się na moment wynurzył. Kate i Ellie podprowadziły ją do krzesła.

– Nawet teraz myśli o nas, a nie o sobie – mówiła Della, płacząc.

– Właśnie dlatego musimy to zrobić, Dello – zauważyła Kate. – Zostań z nią, Ellie, mam coś do załatwienia.

Sprawiała wrażenie szalonej, kiedy weszła do kuchni i wybrała numer telefonu córki. Nie zważała na późną porę. Zmrużyła oczy na dźwięk zaspanego głosu Betsy.

– Betsy, zapal światło, obudź się i posłuchaj mnie. Słuchasz…? – spytała lodowato. – Dobrze. Donald jest umierający. Zamierzamy usunąć… Tak, o świcie. Zapadł w śpiączkę. Chcę, żebyś przyjechała… Co to ma znaczyć, że nie możesz? Postarasz się, do cholery! Jesteś niedobrą, niewdzięczną smarkulą i wstyd mi, że jesteś moją córką. Ubieraj się, Betsy, i bądź u nas jutro rano. Obojętne mi, jak to zrobisz! Możesz się nawet przyczołgać. Masz tu być! Gdyby nie Donald, nie spałabyś teraz w tym wygodnym łóżku. Jeśli nie przyjedziesz dobrowolnie, zwrócę się o pomoc do policji stanowej. I wcale nie żartuję! – Kate rzuciła słuchawkę, cała się trzęsąc ze złości.

– O la la – odezwała się Ellie stojąca w drzwiach. – Nie znałam cię od tej strony, mamo.

– Zdziwisz się, jak zobaczysz, do czego jeszcze jestem zdolna – powiedziała Kate przez zaciśnięte zęby. – Wcale nie żartowałam. Zwrócę się do policji stanowej, by sprowadziła tu Betsy.

– Mamo, bądź realistką – odezwała się Ellie. – Nie mogą jej zmusić do przyjazdu.

– Przyjedzie, prawda, Ellie?

– Nie.

– Co się z nią stało? Mój Boże, czy to moja wina? Starałam się jak mogłam najlepiej.

– Ty to wiesz, ja to wiem, ale Betsy… Betsy chciała, by sen trwał wiecznie. Była ulubienicą taty. Księżniczka Betsy. Udawałyśmy, że wszystko skończy się dobrze. Było to nieuniknione, musiałyśmy przejść etap wiary w powrót taty, by móc dalej żyć. Betsy chciała pozostać w świecie fantazji. Pragnęła dalej bawić się w udawanie, ale nie pozwoliłaś jej. Nie należy do osób, które łatwo przebaczają. Uważam, że ma wypaczony charakter.

– Nigdy jej nie wybaczę, jeśli nie przyjedzie – powiedziała Kate.

– Wybaczysz. Jesteś matką. Matki wybaczają dzieciom wszystkie grzechy. Miłość macierzyńska nie stawia warunków. Tak to już zostało urządzone.

– Może inne matki tak kochają, ale nie ja – oświadczyła z mocą Kate.

Ellie popatrzyła na matkę wiedząc, że Kate powiedziała dokładnie to, co myślała.

– Z drugiej strony istnieją matki, które… które są inne.

– Możesz mnie zaliczyć do tej grupy, Ellie. Trudno mi uwierzyć, że ta dziewczyna jest moim dzieckiem. Nie wierzę, że „ma coś ważniejszego do roboty”. Jak śmiała, do cholery, powiedzieć mi coś takiego?

– Zaparzę kawę – zaoferowała się Ellie. – Pamiętasz, jak Donald mawiał, że jeśli się pije za dużo kawy, człowiekowi wyrastają włosy na piersi? Ale się tego bałam. Ciągle sprawdzałam, by się upewnić, że wszystko w porządku. Wiedziałam, że sobie żartował, ale i tak sprawdzałam. Mamo, będzie mi go naprawdę brakowało. – Ellie przytuliła się do matki.

– Mnie też, skarbie.

– Kiedy wzejdzie słońce i… i to zrobimy, ile to jeszcze potrwa? – spytała Ellie przez łzy.

– Niedługo. Donald jest na to przygotowany. Cokolwiek miały znaczyć jego… jego ostatnie słowa… wierzę, że w ten sposób chciał wyrazić swoją akceptację. Przeprowadziłam z nim dziś po południu rozmowę. Myślę, że był pewien… on na nas liczy.

– Przyniosę kawę, kiedy będzie gotowa – powiedziała Ellie, wycierając nos.

Ellie odmierzyła kawę, wlała wodę i włączyła ekspres. Poczuła złość, złość na swą siostrę za sposób, w jaki wszystkich traktowała. Przeszła na paluszkach do gabinetu matki, zamknęła drzwi i zadzwoniła do Betsy. Kiedy usłyszała jej głos, odezwała się z furią:

– Chciałam ci tylko oświadczyć, że uważam cię za sukę, za najbardziej samolubną, egocentryczną osobę, jaką miałam kiedykolwiek nieszczęście poznać. Odbierasz tylko powietrze potrzebne innym ludziom do oddychania. Ludziom takim jak Donald. Mama ma rację, jesteś niewdzięczną smarkatą. Nie ma w tobie nic dobrego, szlachetnego, pociągającego. Jeśli o mnie chodzi uważam, że nie mam siostry… No, powiedz coś, ty żałosna kreaturo!

– Do widzenia.

Ellie uniosła wzrok do nieba.

– Przepraszam Cię, Boże, ale musiałam to zrobić. Czy możesz ją jakoś zmienić? Tak, bym kiedyś w przyszłości mogła do niej napisać liścik i… Nie, nie napiszę. Nie żałuję ani jednego słowa, które powiedziałam. Ani jednego.


* * *

Betsy Starr stała w swej nieskazitelnej kuchni i rozglądała się wkoło dzikim wzrokiem. To rozprostowywała dłonie, to zaciskała je w pięści, próbując powstrzymać łzy. Wiedziała, że w nich utonie, jeśli się rozpłacze.

Zaczęła parzyć kawę, ale zrezygnowała, nie mogąc sobie przypomnieć, ile łyżeczek kawy należy wsypać do ekspresu. Sięgnęła po słoik z herbatą i upuściła go. Patrzyła na szkło, które rozprysło się na podłodze z białych kafelków. Aby dostać się do lodówki po piwo lub coś zimnego do picia, musiałaby przejść po odłamkach szkła lub je zamieść. Wymagało to zbyt wielkiego wysiłku.

Wycofała się z kuchni i znalazła się w kącie. Skuliła się, ręce złożyła na piersi. Wcisnęła się w róg, serce biło jej tak mocno, że słyszała pomiędzy jednym a drugim spazmatycznym oddechem jego walenie.

To nie miało się zdarzyć. Nigdy, przenigdy. Donald powinien żyć wiecznie. Nie, nie, nieprawda. Powiedział, że jej nie zostawi, póki ona nie ukończy college’u. Problem polegał na tym, że to ona go zostawiła. Nie dlatego, że nic jej nie obchodziło, ale dlatego, że za bardzo jej zależało.

– Na tym właśnie polega mój problem, za bardzo się przejmuję, a nie chcę, by ktokolwiek się zorientował. Nie wiem, dlaczego taka jestem! – powiedziała, łkając.

Przypomniała sobie słowa matki i telefon siostry. Zaczęła głośniej płakać. Przed oczami mignął jej obraz czerwonych taczek.

– Och, Donaldzie, tak mi przykro. Wiem, że to nie ja ci je obiecałam, obiecałam ci je w imieniu tatusia. Powinnam była je kupić. Miałam zamiar ci je podarować na pierwszą Gwiazdkę po wyjeździe do college’u, ale nadarzyła się okazja spotkania… Przepraszam, Donaldzie. Kocham cię… nadal cię kocham… zawsze będę cię kochała. Więcej, niż jestem w stanie opisać to słowami, więcej, niż potrafię okazać.

Wydmuchała nos w skraj koszuli nocnej. Tak chciała spytać matkę o Donalda, ale na tym polegał kolejny jej problem: kiedy odczuwała potrzebę porozmawiania, okazania, co czuje, nie potrafiła się przemóc. Najbliżsi powinni to zrozumieć. Ojciec, zgodnie z tym, co mówiła matka, miał identyczne kłopoty.

Chciała być bardziej otwarta, bardziej bezpośrednia, tak jak Ellie. Kiedy była młodsza, starała się jak mogła, ale wymagało to zbytniego wysiłku. Poza tym ludzie spoglądali na nią dziwnie, gdy próbowała naśladować sposób bycia młodszej siostry. Wszyscy przywykli, że jest poważna, pilna. Jak jej ojciec.

A w gruncie rzeczy zbyt mocno wszystko przeżywała. Za bardzo kochała. I nie wiedziała, jak sobie z tym poradzić. Ellie zawsze nazywała ją kaleką pod względem emocjonalnym.

– Bo nią jestem – załkała.

Ujrzała przed sobą całe swoje życie. Wszystko w nim było nie tak, jak należy. Zanosząc się płaczem wróciła, potykając się, do sypialni. Padła na kolana i wyciągnęła spod łóżka walizkę. Wrzuciła do niej bezładnie ubrania, włożyła na nogi pantofle, poszukała płaszcza przeciwdeszczowego, długiego, w stylu militarnym, spod którego nie będzie wystawała koszula nocna. Odszukała portmonetkę, kluczyki do samochodu i pobiegła na parking.

Włączyła wycieraczki i dopiero po chwili zorientowała się, że przyczyną tego, że nic nie widzi, są łzy. Przez dwie godziny krążyła po mieście, szukając czynnego sklepu, w którym mogłaby kupić lśniące, czerwone taczki. Za późno. Zawsze jest za późno, Betsy Starr.

Jeździła, aż znalazła się przed kościołem św. Anieli. Wbiegła po schodach i próbowała otworzyć drzwi, ale ani drgnęły. Kościoły nie powinny być zamykane. Ludzie mają prawo się modlić o każdej porze dnia i nocy.

– Muszę się dostać do środka! – wrzasnęła, kopiąc raz po raz w drzwi. – Wpuśćcie mnie, do cholery! – krzyczała. – Nie słyszycie? Muszę wejść do środka.

Poczuła czyjąś dłoń na swoim ramieniu i odwróciła się.

– O co chodzi, moje dziecko?

– Och, proszę księdza, muszę… próbowałam znaleźć czerwone… obiecał, że będzie żył, póki nie skończę studiów… muszę porozmawiać. Mój ojciec… Potrzebna mi pomoc. Proszę mi pomóc…


* * *

Była piąta nad ranem. Kate drzemała w fotelu, kiedy rozległ się dzwonek u drzwi. Nikt się nie poruszył.

– To musi być Betsy – stwierdziła chłodno Kate.

– Może ksiądz postanowił wcześniej przyjść – odezwała się Della.

– Albo lekarz – zauważyła Ellie.

– Ja otworzę – oświadczyła Kate. – Chcę powiedzieć swej córce kilka słów na osobności.

Nim otworzyła ciężkie, dębowe drzwi, zapaliła w holu światło. Chciała wyraźnie zobaczyć minę Betsy. Czuła, że ramiona ma sztywne od wewnętrznego napięcia. Zobaczyła go całego, zobaczyła troskę, ból w jego oczach. Rzuciła mu się na szyję szczęśliwa, że to nie jej córka stoi na progu.

– Musiałem przyjechać – powiedział jedynie.

– Cieszę się, że to zrobiłeś – odparła.

– Dobrze się czujesz?

– Teraz tak – oświadczyła. – A co z twoją historią kryminalną?

– Niech się wszyscy nawzajem pozabijają. Społeczeństwo nie chce więcej czytać o krwi i rozbojach. A zresztą gwiżdżę na to.

– Wyleją cię z pracy? Gus roześmiał się.

– Nie ma wątpliwości. Ale znam jednego faceta w Los Angeles, powiedział, że w każdej chwili mogę przyjść do niego do pracy. Poza tym nie zapominaj, że jestem człowiekiem bogatym. Opowiem ci o tym później. Teraz ty jesteś najważniejsza.

– Cieszę się, że cię widzę, Gus. Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Nawet nie wiem, jak to się stało – powiedziała Kate, zaskoczona własnym oświadczeniem.

– Potrzebowałaś trochę czasu, by mnie poznać. Mój kryształowy charakter zaczął się ujawniać i w końcu go dostrzegłaś. Wiedziałem, że będziesz wspaniałym przyjacielem, kiedy tylko cię zobaczyłem. Żałuję tylko, że minęło tyle czasu, nim znów się spotkaliśmy. – A teraz powiedz, jak mogę ci pomóc? – spytał.

Kate bezradnie wzruszyła ramionami.

– Jakiego koloru są nasturcje?

– Niebieskie? Fioletowoniebieskie? – Wcale nie uważał jej pytania za dziwne.

– Czy to przypadkiem nie jedne z tych kwiatów, występujących w różnych kolorach? Chyba tak. Rozumiesz, gdyby je odpowiednio posadzić, utworzyłyby tęczę. Musimy kilka zdobyć – powiedziała po prostu Kate.

Ależ oczywiście, nawet całą ciężarówkę, jeśli sobie zażyczy. I zasadzi je. Zrobi wszystko, co Kate każe.

– Zaczyna świtać – zauważyła Elłie, wstając z krzesła.

– Ellie, to Gus Stewart. Gus, to Ellie, już całkiem duża. Ellie wyciągnęła rękę. Uśmiechnęli się do siebie.

– Ach – powiedziała Ellie, masując sobie kark – przyczyna wysokich rachunków telefonicznych. Wiesz, że nie można ich odliczyć od podatku.

Gus znów się uśmiechnął. Polubił ją, pomyślała Kate, ale właściwie polubił ją już siedem lat temu. Uznał wtedy, że jest osobą otwartą, z rodzaju „widzisz, co bierzesz”.

– Za kilka minut zupełnie się rozwidni – zauważyła Ellie.

– Wiem – odparła Kate, podchodząc do łóżka Donalda. Na widok Delli do oczu napłynęły jej łzy. Kobieta trzymała pomarszczoną rękę męża i płakała cicho.

– To dla niej takie trudne. Zwierzyła mi się kiedyś, że Donald był jedynym mężczyzną, który powiedział, że ją kocha. Nie potrafiła się poddać. Donald już od tygodni to tracił przytomność, to ją odzyskiwał. Wczoraj zapadł w… Della wie, że to już koniec. Czuje się ogromnie winna, że nie zrobiła tego, o co ją prosił. Stracił wolę życia. Nie życzył sobie tego wszystkiego. Jego oczy… po ostatnim wylewie widziałam w jego wzroku nieme błaganie. Nie mogłam nakłonić Delli… Był jej mężem…

– Nie ustaliłyśmy, kto… – zaczęła Ellie.

– Wiem – powiedziała Kate. – Ja… ja to zrobię. Powinnam być bardziej stanowcza. Powinnam mocniej nalegać…

– Ja to zrobię – zaoferował się Gus. Kate z ulgą przyjęła jego słowa. Nagle przypomniała sobie, co obiecała Donaldowi.

– Nie. Ja muszę to zrobić.

Kate poruszała się z wprawą, zrodzoną z desperacji. Ellie i Gus obserwowali ją, jak zdejmuje Donaldowi maskę tlenową, odłącza cewnik, odstawia na bok monitor, kontrolujący pracę serca. Z trudem oderwała rękę Delli od dłoni Donalda.

– Musisz pójść po jego ubranie – nakazała jej niespodziewanie silnym głosem, a do Ellie: – Przynieś basen z ciepłą wodą, mydło toaletowe i miękki ręcznik.

Przez cały czas, kiedy myła i wycierała schorowanego Donalda, mówiła do niego:

– Staram się zrobić to jak najszybciej, Donaldzie. Przepraszam, że pochłania mi to tyle czasu, ale muszę też myśleć o Delli. Trochę cię teraz przypudrujemy – powiedziała, delikatnie wcierając w jego wątłą, zapadniętą klatkę piersiową nieco zasypki dla niemowląt. Szybko włożyła mu świeżo wyprasowany podkoszulek, a potem zaczęła się mocować, by wsunąć jego bezwładne dłonie w rękawy śnieżnobiałej koszuli ze spinkami przy mankietach. Jej ruchy były pewne, wprawne, jakby przygotowywała się do tego zadania. Wyrzuciła starą pieluchę, umyła go. Kącikiem oka dostrzegła, jak Della sięga po nową pieluchę.

– Nie! – Jej okrzyk przypominał strzał karabinowy. – Nie uda się na spotkanie z synem i córką w pielusze. Przynieś jego kalesonki, Dello, i to szybko!

Jasnoniebieskie spodenki były sztywne, świeżo uprasowane. Kate z trudem mu je włożyła, a potem mocowała się ze spodniami.

– Potrzebny mi pasek – powiedziała, wsuwając śnieżnobiałą koszulę w spodnie. Sapała i dyszała ze zmęczenia. – Spinki do mankietów – poleciła ochrypniętym głosem. – A teraz kolorowy krawat. Do diabła, Dello, przynieś krawat! Pośpiesz się – krzyknęła. – O Boże, nie wiem, jak się wiąże krawat! Donald lubił węzeł Windsor.

– Ja to zrobię – Gus zbliżył się do łóżka. Mocując się z krawatem czuł, jak mężczyzna ciężko oddycha. Jego klatka piersiowa z trudem się podnosiła i opadała, by dostarczyć płucom tlenu.

Gus skończył i cofnął się. Kate wyprostowała rogi kołnierzyka, włożyła Donaldowi kamizelkę i marynarkę, zapięła je na guziki. Gus wciągnął na bezwładne stopy mężczyzny skarpetki. Szalonym spojrzeniem powiódł po pokoju, wypatrując butów. Wiedział, że niemożliwością będzie mu je włożyć. Spojrzał bezradnie na Kate.

– Pójdzie w samych skarpetkach – oświadczyła. – Syn tak się ucieszy na widok ojca, że nie zwróci uwagi na jego nogi.

W pokoju zrobiło się tak cicho, że Kate aż się rozejrzała, by zobaczyć, co było powodem tej nagłej ciszy. Serce jej przepełniła żałość, gdy uświadomiła sobie, że Donald przestał oddychać.

– Zegnaj, stary druhu – szepnęła. Odwróciła się i wtuliła się w ramiona Gusa. – Dotrzymałam obietnicy. Tylko tyle mogłam dla niego zrobić. Mam nadzieję, że rozumie… Założę się, że jest już tam, w górze… paraduje w skarpetkach. Prawdopodobnie pokazuje Bobby’emu swój kolorowy krawat i chwali się, ile za niego zapłacił.

– Dello…

– Posiedź z nią, Ellie. Muszę podzwonić. Nabożeństwo zostanie odprawione dziś po południu, jeśli mi się uda to załatwić. Ktoś z firmy pogrzebowej pojawi się, jak tylko zadzwonię do pana Muldoona. Donald… Donald rok temu sam wybrał dla siebie trumnę. Wiedział, że Della nie będzie w stanie tego zrobić. Szkoda, że go nie widziałeś, jak przebierał, sprawdzając, czy poduszki są wystarczająco miękkie, atłasowe obicie dość gładkie. Zawiozłam go tam, kiedy Della poszła do dentysty. To była najgorsza godzina w moim życiu. Znajdywał w tym wielką przyjemność, zwracał uwagę na najdrobniejsze szczegóły. Liczył też na mnie, że… że sprawię, by Della postąpiła zgodnie z jego wolą, ale nie udało mi się – nie chciała mnie słuchać. Myślała, że jeśli się będzie nim opiekowała, myła go i z nim siedziała, czyni słusznie, utrzymując go przy życiu, nawet jeśli on sobie tego nie życzył. – Wyprostowała się, wytarła nos. – Powinniśmy się napić kawy albo herbaty. Muszę gdzieś zadzwonić, żeby… żeby zabrali to wszystko przed naszym powrotem z cmentarza. Przygotowałam… przygotowałam listę.

– Mogę cię w tym wyręczyć, Kate. A co z księdzem lub pastorem?

– Donald nie życzył sobie obecności duchownego. Powiedział, że nie chce, by ktokolwiek torował mu drogę. Bóg albo go przyjmie takim, jaki jest, albo odepchnie. Zgodził się na jedną jedyną modlitwę nad grobem. Prosił, żeby ceremonia była krótka i miła.

– Żałuję, że go lepiej nie znałem.

– Ja też żałuję, Gus. Był wspaniałym człowiekiem. Zawsze potrafił podnieść innych na duchu mówiąc to, co należało. Della będzie się bez niego czuła zupełnie zagubiona.

– Czas… – zaczął Gus.

– Nie. Della nie przestanie go opłakiwać do końca życia. Dobrze ją znam. Zrobi to, o co ją prosił Donald, pojedzie do Meksyku, pomoże kilku biednym rodzinom, a potem wróci tu i… i będzie czekała, aż nadejdzie dzień, kiedy połączy się z Donaldem. I czy mogę jej powiedzieć, że to niewłaściwe?

– Zawsze wydawało mi się, że wola życia jest najsilniejsza – mruknął Gus.

– Mnie też, dawno temu, zaraz, kiedy utraciłam Patricka. Ale już tak nie uważam.

– Czy Donald miał tylko jednego syna?

– Tak. Miał też córkę. Zginęła w wieku osiemnastu lat w wypadku drogowym. Samochód zderzył się z autobusem. Jechała do kościoła. Miała na imię Lucia.

– Jezu.

– Wszystko się teraz zmieni. Della wyjedzie. Kiedy wróci – jeśli w ogóle wróci – nie będzie już tak samo. Chciałabym ją zatrzymać, ale wiem, że muszę pozwolić jej odejść. Ellie zamierza się wyprowadzić. Pora, by zaczęła samodzielne życie. Od jakiegoś czasu mówi o wyjeździe do Los Angeles. Rozumiem, że musi mieć swoje sprawy. Ale co, na Boga, zrobię z tym wielkim domem?

– Nie musisz o tym teraz decydować, Kate. Czemu nie weźmiesz prysznica i nie przebierzesz się? Ja przez ten czas zaparzę kawę i podzwonię za ciebie.

Kate skinęła głową.

– O czymś zapomniałam. Cholera. Miałam jeszcze coś zrobić – powiedziała.

– Przypomnisz sobie – odparł Gus, odmierzając kawę do małego, metalowego koszyczka. – Jeśli przestaniesz się nad tym głowić, samo wróci.

– Chyba masz rację. Znasz się na tym, ostatecznie jesteś dziennikarzem.

Kate już miała odkręcić wodę w łazience, kiedy sobie przypomniała. Zarzuciła na siebie jaskrawożółty szlafrok i pobiegła na bosaka do kuchni.

– Przypomniałam sobie. Miałam zadzwonić do ogrodnika i poprosić, żeby dostarczyli nasturcje i inne kwiaty, byśmy mogli obsadzić nimi… rabatę.

– Kate, jest wrzesień.

– No to co?

– Czy nie zmarnieją o tej porze roku?

Kate zastanowiła się.

– Nieważne. Chcę je teraz posadzić. Mają je w szklarni w takich małych, plastikowych pojemniczkach. Obojętne, ile kosztują. Zamówię wszystkie kolory. Tyle, by wystarczyło na obsadzenie domu wkoło. Sprawdź, czy mogą je dostarczyć dziś po południu. Chcę je zasadzić, kiedy tylko… wrócimy. Muszę to zrobić, Gus.

– Dobrze, Kate. Ale dla kogo to robisz? Dla Betsy?

– Co ma Betsy z tym wspólnego? Nie ma jej tu. Jest zajęta. Nigdy nawet nie widziała tego domu. Robię to dla Donalda. To była jedna z ostatnich rzeczy, które powiedział. Wrócił z tamtego odległego, mrocznego miejsca, w którym się znajdował, żeby… To dla Donalda. Jak on kochał nasz stary ogródek. Kiedy spojrzy na ziemię, chcę, żeby go zobaczył. Zrobię to, żeby nie wiem co – powiedziała Kate, prostując się energicznie. – Zrobię i już. – Na jej twarzy malowała się taka determinacja, że Gus mógł tylko skinąć głową.

– Zadzwonię. Ile mam zamówić roślin?

– Tyle, by wystarczyło na obsadzenie wkoło całego ogrodu. Dużo.

– Dobrze, ale co to znaczy dużo? Setki? Tysiące? To będzie kosztowna zabawa, Kate.

– Tysiące i gwiżdżę na koszty. Och, ale Donald się ucieszy.

– Kate…

Dosłyszała troskę w jego głosie.

– Nie zwariowałam, Gus. A nawet jeśli myślisz, że tak, spełnij mój kaprys – powiedziała wesoło.

Właśnie tak pomyślał, ale tylko przez chwilę. Sięgnął po telefon, jednocześnie dając jej ręką znak, żeby poszła się myć.

Wracali z cmentarza ze wzrokiem utkwionym w ziemię, zbici w gromadkę, jakby szukając w sobie nawzajem ciepła.

Gus pierwszy zobaczył ciężarówkę. Szklarnia Finnegana.

– Dzięki Bogu – mruknął. – Oto, czym się teraz zajmiemy, drogie panie – powiedział, prowadząc je do domu. – Przebierzemy się, coś przekąsimy, napijemy się mrożonej herbaty i pójdziemy do ogrodu. – Mówiąc to rozglądał się po olbrzymim pokoju dziennym. Wszystko zabrano, dywan odkurzono, szpitalne łóżko stało puste. Pokój wyglądał normalnie. Zniknął nawet szpitalny zapach. Przez otwarte drzwi na taras wpadał lekki, ciepły wietrzyk.

– Co tam będziemy robić? – spytała oszołomiona Della.

– Sadzić kwiaty – odparła lekko Ellie. – Sądzę, że jeśli natychmiast zabierzemy się do pracy, skończymy za dwa tygodnie, licząc od przyszłego czwartku. – Wyprowadziła Dellę z pokoju, nie oglądając się za siebie.

– Nie wiem, jak ci dziękować, Gus? – zapytała Kate, wspinając się na palce, by go pocałować w policzek.

Nagle zmieszał się. Chciał powiedzieć: „Po prostu kochaj mnie, powiedz, że ci na mnie zależy”. Ale bał się, że się od niego odsunie, każe mu odejść.

– Zastanowię się – rzekł z namysłem. – Ellie się myli, skończymy dziś w nocy, nawet jeśli przyjdzie nam sadzić kwiaty przy świetle księżyca. Zadzwoniłem do miejscowego college’u i wkrótce pojawi się kilkunastu studentów, by nam pomóc.

Kate znów go pocałowała, w oczach błyszczały jej łzy.

– Lubię pasztetową z krążkami surowej cebuli – powiedziała.

– O Boże! Nic nie mów, niech zgadnę. Z odrobiną ostrej musztardy?

– Niezupełnie z odrobiną. Smaruję musztardą cały plasterek cebuli.

– Ja też – oświadczył Gus.

– Zapomnijmy o mrożonej herbacie, wolę do pasztetowej piwo. Ellie i Della również.

– Jezu! – wykrzyknął Gus.

Kate uśmiechnęła się.

– A do tego chleb z masłem i musztardą.

– Nie wierzę. Nawet gdybym przemierzył cały świat, nie znalazłbym nikogo, kto ma takie same upodobania kulinarne, jak ja. Sądzę, że jesteśmy sobie przeznaczeni. – Gus nabrał głęboko powietrza spodziewając się, że Kate odsunie się od niego, powie coś, co zniweczy wszelkie nadzieje na bardziej zażyłe stosunki między nimi.

– Naprawdę tak myślisz? – spytała poważnie Kate.

– Jasne – odparł, bo nic innego nie przychodziło mu do głowy.

– No, no, no – powiedziała jedynie Kate.

Gus wykonał w kuchni skoczny taniec, smarując wielkie krążki słodkiej, białej cebuli ostrą musztardą. Razowiec był wczorajszy, ale jeszcze świeży, plasterki pasztetowej posklejane. Próbował je porozdzielać, w końcu się poddał i wcisnął cebulę w mięso. Miał nadzieję, że nikt nie I zajrzy pod kromkę chleba, by sprawdzić zawartość kanapki.

Jak dotąd był to okropny dzień, ale jeden z najlepszych w jego życiu, Miał tyle do powiedzenia Kate, tyle rzeczy, o których nie chciał rozmawiać przez telefon ani opisywać w listach. O sprawach ważnych dla niego, może | również dla niej. Zastanawiał się, czy to źle, że czuje się, jakby tu należał, że pragnie się stać częścią tej małej rodziny. Jeśli był w błędzie, wkrótce ktoś go oświeci.

– Jedzenie gotowe! – krzyknął.

Zjedli i wypili po dwa piwa na głowę. Gus okazał swoje zadowolenie, sprzątając ze stołu.

– Słyszę, że pojawiła się nasza ekipa ogrodnicza. Zamówmy coś na obiad. Smażony kurczak. Puree z ziemniaków, surówka z kapusty. Ja stawiam – powiedział wspaniałomyślnie.

– Jesteś dobrym, przyzwoitym człowiekiem, Gusie Stewarcie – oznajmiła Ellie, uśmiechając się szelmowsko.

– Uświadom to swojej matce – wymamrotał Gus.

– Już to wie. Właśnie od niej się tego dowiedziałam. – Ellie zrobiła oko. – Delli też to powiedziała.

Kate zaczerwieniła się gwałtownie.

Pracowali i pracowali, co godzina robiąc dziesięciominutową przerwę. Na zmianę roznosili mrożoną herbatę, piwo i zimną wodę. Jedynymi, którzy narzekali na bolące plecy i otarte kolana, byli studenci, harujący przy wtórze piosenek Bruce’a Springsteena i Roda Stewarta. Gus oświadczył, że to nie jego krewny, dzięki Bogu.

– Która godzina? – spytała Kate, pociągając łyk piwa.

– Wpół do czwartej nad ranem – powiedział Gus zmęczonym głosem. – Nie miałem pojęcia, że ogrodnictwo to takie wyczerpujące zajęcie. Tak mnie bolą plecy, że nie wiem, czy kiedykolwiek będę się mógł wyprostować. A jak ty się czujesz, Kate?

– Wszyscy jesteśmy zmęczeni. Nie zapominaj, że ostatniej nocy praktycznie nie zmrużyliśmy oka. Kiedy skończymy, proponuję skorzystać z jacuzzi. Powinna zmniejszyć ból.

– Utopię się – jęknął Gus.

Kate uśmiechnęła się.

– Wyratuję cię.

– Bo jestem tego wart czy też dlatego, że nie chcesz, bym utonął na terenie twojej posiadłości?

– I jedno, i drugie. Jeszcze ci nie podziękowałam, prawda?

– Owszem, kilka razy. – Nie chciała, żeby utonął, wyratuje go. Otoczy ramionami jego szyję, wtedy on ją pocałuje i odpłyną prosto w stronę zachodzącego lub wschodzącego słońca, zależy, co będzie pierwsze.

– O czym myślisz? – spytała cicho Kate. Powiedział jej.

– Łączy nas cudowna przyjaźń. Nie chcę, by coś ją zniszczyło – powiedziała Kate, opróżniwszy butelkę.

– Czy nasza przyjaźń kiedykolwiek się zmieni w inne uczucie? – spytał poważnie Gus.

Poczuła gulę w gardle.

– Nie wiem, Gus. Wiem natomiast, że nie chcę cię stracić jako przyjaciela. Jesteś dla mnie kimś bardzo ważnym, bardzo mi drogim. Nie jestem jeszcze gotowa na coś innego. Nie mogę ci nic więcej obiecać.

Był dla niej kimś ważnym i drogim.

– Na razie – powiedział.

– Na razie.

Kate uśmiechnęła się.

– Zgadzam się. Na razie.

Kate poczuła ściskanie w dołku. Jeśli ten mężczyzna zniknie z jej życia, będzie jej go okropnie brakowało. Ogarnie mnie smutek, pomyślała.

– O czym myślisz? – spytał Gus. Powiedziała mu.

Gus zająknął się. Zależało jej na nim. Po prostu nie wiedziała, jak bardzo. Na razie.

Zanim wrócili do sadzenia kwiatów, Gus przeszył ją swymi niebieskimi oczami.

– Kate, nie myśl, że właśnie się w tobie zakochuję, ja już cię kocham. Kate poczuła, jak uginają się pod nią kolana. Gus wyciągnął rękę i pomógł jej ukucnąć. Ellie trąciła Dellę.

– Nie sądzę, byśmy musiały się martwić o mamę. Ten facet troskliwie się nią zajmie. Jeśli mu pozwoli. Chyba nie myślisz, że zrobi coś niemądrego i pozwoli mu odejść, co? – spytała Ellie wyraźnie zaniepokojona.

Della potrząsnęła głową.

– Twoja matka nie jest głupia. Może być trochę zdezorientowana w kwestii miłości i małżeństwa. Pochowała rzeczy, należące do twego ojca i przez jakiś czas mogła się uważać za wdowę, ale z drugiej strony nie daje jej spokoju ta obsesyjna lojalność wobec kapitana Starra. Poza tym jest Betsy. Wkrótce twoja matka będzie zmuszona podjąć trudną decyzję.

– Skoczyć na głęboką wodę czy się wycofać?

– Tak. Ellie, dlaczego to robimy?

– Chodzi ci o sadzenie kwiatów?

– Tak, po co to wszystko?

– Ponieważ mama umyśliła sobie, że Donald obudzi się rano w niebie, spojrzy na ziemię i zobaczy tęczę ż kwiatów… Myślę, że rozumiesz. To nie dla Betsy, tylko dla Donalda. Słyszałam, jak ci to mówiła – powiedziała delikatnie Ellie.

– Chyba nie zwróciłam uwagi. Byłam tak pogrążona w smutku, że nic do mnie nie docierało. Nawet nie pamiętam, co kto mówił na cmentarzu. Wracam do domu, Ellie – dodała smutno starsza kobieta.

Ellie wzruszała ciemnobrązową ziarnie.

– Kiedy wrócisz? – Poczuła ściskanie w dołku. Della była dla niej niczym druga matka.

– Nie sądzę, bym kiedykolwiek wróciła.

Ellie tak mocno ujęła roślinkę palcami, aż z kwiatka opadły płatki. Spojrzała na flancę, wetknęła ją w ziemię i zauważyła:

– Ta umrze.

– Wszystko prędzej czy później umiera – powiedziała Della.

– Nie rozumiem. Dlaczego mówisz, że nie wrócisz? Co mama zrobi bez ciebie? Co ty zrobisz bez mamy? Tak długo byłyśmy razem, jesteś moją drugą matką, Dello – odezwała się Ellie, ocierając łzy, napływające jej do oczu.

Della wskazała na Gusa.

– Sama powiedziałaś. Zaopiekuje się nią. Ty wyprowadzasz się do Los Angeles. Donald odszedł. Kazał mi wziąć pieniądze i pojechać do domu. Mam wielu krewnych, których nie widziałam od lat. Dzięki pieniądzom, które zostawił Donald, mogę uczynić ich życie lżejszym. Na cmentarzu nie ma miejsca dla mnie. Widziałam to na własne oczy. Pochowana tam jest pierwsza żona Donalda. I tak powinno być. Rodzina musi być razem. Dlatego Donald powiedział, że powinnam wrócić do Meksyku. Dlatego… dlatego mnie spłacił.

– Och, nie, Dello, nie wolno ci tak mówić! Donald wcale nie miał tego na myśli. Nie sądzę, by mama wiedziała coś o jego pierwszej żonie. Donald nigdy o niej nie wspominał, a mama nie należy do tych, co zadają pytania. Ty też nigdy o niej nie mówiłaś.

– Ponieważ o niej nie wiedziałam. Myślałam, że… że go porzuciła, kiedy dzieci były jeszcze małe. Nigdy ze mną o niej nie rozmawiał. Nie wiedziałam, że nie żyje i jest pochowana razem z ich synem i córką. Powinien mi to powiedzieć. Miałam prawo wiedzieć. Myślałam, że pochowają mnie obok niego.

– Och, Dello! – wykrzyknęła Ellie, obejmując starszą kobietę. – Możemy kupić miejsce zaraz obok ich grobu. Wcale nie jest powiedziane, że nie spoczniesz obok.

– Nie! Są rodziną. Nie ma tam dla mnie miejsca – rozszlochała się Della. – Ostatnie słowa Donalda brzmiały: wracaj tam, skąd przyszłaś. A więc wrócę. Należy spełniać ostatnią wolę zmarłych. Twoja matka sadzi te kwiaty, a ja wrócę do Meksyku.

Ellie wzięła głęboki oddech i wyrzuciła z siebie:

– Uważam, że powinnaś o tym porozmawiać z mamą. Wiesz, że nic nie jest albo czarne, albo białe. – Po chwili dodała: – Nie poradzimy sobie bez ciebie.

– Ellie, jestem stara, mam siedemdziesiąt trzy lata. Niewielki ze mnie pożytek. Twoja matka myśli, że mnie nabierze. Z początku zatrudniła kogoś do cięższych prac, potem do lżejszych, w końcu do zupełnie prostych. Jedna pani pierze i prasuje. Druga myje okna, jeszcze ktoś inny czyści basen.

– Dello, mama chciała ci ulżyć. Chodziło jej o to, żebyś się mogła zająć Donaldem. W ten sposób chciała ci pomóc, odwdzięczyć się tobie i Donaldowi za całą waszą opiekę nad nami w przeciągu wszystkich tych lat. Proszę, nie łam jej serca. Jeśli chcesz jechać do Meksyku z wizytą, proszę bardzo, ale wróć.

– Nie mogę, moja najsłodsza Ellie. Wszystko popsułam. Nie zrobiłam jedynej rzeczy, o którą mnie prosił Donald. Nie pozwalałam mu odejść. Byłam samolubna. Źle zrobiłam. Nie chcę już o tym mówić. Wkrótce będzie świtało, musimy się pośpieszyć, by skończyć robotę. Ze względu na twoją matkę. Teraz ją rozumiem. A ty musisz zrozumieć mnie. Nie płacz, Ellie, zmoczysz roślinki i zmarnieją od słonych łez.

– Wszystko mi jedno – jęknęła Ellie.

– Ale mnie nie jest wszystko jedno, więc przestań – poleciła jej Della. Ellie posłuchała rozkazującego tonu głosu, który pamiętała z dzieciństwa.

– Jesteś niedobra – powiedziała tak jak wtedy, kiedy była mała.

– Nie całkiem – odparła Della.

– Zamierzasz złamać mamie serce – oświadczyła Ellie krnąbrnym tonem.

– Dość tego. Jeśli jej złamię serce, ten mężczyzna wszystko naprawi. Spójrz na nich. Tak ją kocha. Widzę to. Nie martw się o jej serce.

– Nie jesteś wszystkowiedząca, Dello – oświadczyła z uporem Ellie.

– Zgadzam się, ale wiem prawie wszystko. Kop.

– A co z moim sercem?

– Jesteś młoda, przeżyjesz. Kop!

Kate wydawało się, że upłynęło dużo czasu, gdy powiedziała:

– Za jakieś dwadzieścia minut się rozwidni. Została nam jeszcze jedna czwarta roboty. Byłam taka pewna, że nam się uda. Chłopcy ciężko pracowali. Miałeś rację, Gus, to był głupi, niewykonalny pomysł. I po co? – Przysiadła na piętach. – Równie dobrze możemy przerwać teraz Wszyscy są skonani. Powiedz, by przestali, Gus. Nie mam już siły.

– Rezygnujesz? – spytał Gus z osłupieniem.

– Tak.

– W takim razie sama im to zakomunikuj – oświadczył, nie przerywając pracy. – Nigdy nie lubiłem ludzi, którzy się łatwo poddają.

– Trudno – powiedziała oschle Kate.

W chwilę później wyprostowała się i krzyknęła, by wszyscy przerwali pracę i jej wysłuchali. Gdy utkwili w niej wzrok, oświadczyła:

– Wkrótce wzejdzie słońce, więc przerywamy pracę. Doceniam wasz wysiłek, to, że pracowaliście przez całą noc. Miałam nadzieję, że… że zdarzy się cud i uda nam się skończyć. Chcę wam wszystkim podziękować. Dajcie mi kilka minut, bym mogła umyć ręce, to wypłacę wam pieniądze. Zapraszam was wszystkich na śniadanie, jeśli nie jesteście zbyt zmęczeni, by jeść.

Obserwowała, jak jeden ze studentów wystąpił naprzód. Był to młody chłopak o zmęczonych oczach, ubrany w szarą bluzę z literami USC.

– Proszę pani, czy może nam pani powiedzieć, dlaczego pani to robi? – spytał.

Przez głowę Kate przemknęło kilka pomysłów, ale zdawała sobie sprawę, że żaden z nich nie zadowoli stojącego przed nią młodego człowieka. Pracowali ciężko i z poświęceniem, więc wyjaśniła mu ze łzami w oczach, o co tu chodzi.

Młodzieniec spojrzał na pozostałych, a potem na szarzejące niebo.

– Jeśli posegregujemy flance według kolorów, zdążymy. Po wschodzie słońca dokończymy sadzenie. Trzeba utworzyć tęczę. Wcale nie musimy umieszczać kwiatów w ziemi. Tam z góry i tak nie będzie widać, czy rzeczywiście są posadzone. Ruszać się! Ruszać! Mamy jeszcze jakieś osiem minut.

Kate nigdy w życiu nie widziała takiego zbiorowego wysiłku. Słyszała nawoływania:

– Więcej różowych, potrzebuję niebieskie, fioletowe, nie, nie, żółte tam, różowe tu, pośpieszcie się, więcej fioletowych, czerwone tam na końcu. Ruszać się! Ruszać! Trzy minuty. Więcej niebieskich, stokrotki tam, dwie minuty, już prawie koniec, dalej, Beasley, jesteś przecież w sztafecie uczelnianej, ruszaj się! No, właśnie, jeszcze jedna minuta… wszystkie fioletowe tutaj. Trzydzieści sekund, skończone!

– O mój Boże! – wykrzyknęła Kate, uśmiechając się przez łzy.

– A niech mnie – mruknął Gus.

– Jaka śliczna – zachwyciła się Ellie.

– Boska – powiedziała Della.

– Chłopaki, dobra robota – oświadczył chłopak w bluzie USC, a potem zwrócił się do Kate: – Co teraz? – Zmieszany dodał: – Czy nie powinna pani jakoś tego spuentować, coś powiedzieć, może zmówić modlitwę?

Kate oblizała spierzchnięte wargi. Czuła, że język ma zupełnie sztywny. Spojrzała w niebo.

– Hej, Donaldzie! – krzyknęła na cały głos. – To dla ciebie! Dla twojego syna Bobby’ego! Dla twojej córki Lucii!

– A teraz przygotuję dla wszystkich śniadanie – zapowiedziała Della. – Ellie, idź do sklepu po jajka i boczek.

– Dziękuję, bardzo dziękuję – powtarzała Kate, ściskając po kolei ręce studentom. – Jeśli macie ochotę popływać, proszę bardzo. Przygotujemy śniadanie. Zrobimy sobie długą przerwę, każdy dostanie premię.

Oczy Kate były wilgotne, ale pełne gwiazd, gdy spojrzała na Gusa.

– Nigdy nie wpadłabym na pomysł, by posegregować flance, a ty?

– Też nie. Ale dalej bym kopał i sadził. Ten dzieciak prostą drogą osiągnął cel. A niby jesteśmy starsi i powinniśmy być mądrzejsi.

– Ostatecznie po to posyłamy ich do college’u – odparła Kate, śmiejąc się. – Jak ślicznie wygląda. Wyobrażam sobie minę Donalda. Warto było się tak męczyć. Napiłabym się kawy, a ty?

– Nie jesteś na mnie zła, że zarzuciłem ci brak wytrwałości?

– Dlaczego miałabym być zła? Powiedziałeś prawdę. Zrezygnowałabym. Przez całe życie tak postępowałam. Kiedy było ciężko albo nie chciałam czemuś stawić czoła, zamykałam się w skorupie i robiłam się na wszystko obojętna. Nie, nie jestem szalona.

Później, trzymając w ręku kubek z kawą, przekrzykując gwar, dobiegający od strony basenu, Kate zapytała:

– Co zamierzasz teraz zrobić, Gus?

– Mam kilka możliwości – odparł ostrożnie.

– „Times” to niezła gazeta. Możesz wszystko jeszcze raz przemyśleć… Mieszka tam cała twoja rodzina. A propos, powiedziałeś im o… no wiesz, o domu w Connecticut?

– W końcu tak. Ogarnęły mnie wyrzuty sumienia i wróciłem dó Stamford. Zamierzałem oddać te cholerne pieniądze, ale dom był pusty. Dowiedziałem się, że staruszek sprzedał swoją połowę firmy wspólnikowi i zniknął. Facet wręczył mi kopertę. Powiedział, że mój stary stwierdził, że wcześniej czy później się pojawię. Miał mi ją wtedy oddać. Spodziewałem się listu z wyjaśnieniem, czemu nas zostawił. Może czegoś w rodzaju przeprosin. Może zapytania o zdrowie mamy i reszty. Nie było żadnego listu, żadnej wiadomości. Chciało mi się wyć. Kiedy wróciłem do samochodu, dałem upust swej wściekłości.

– Co zawierała koperta?

– Akt notarialny na tę ekstrawagancką posiadłość, wartą osiem milionów dolarów. Na dokumencie nabazgrane było ołówkiem: „Powiedziałeś, że chcesz wszystko, co mam. Proszę bardzo. Jeśli to czytasz, znaczy, że wróciłeś, by oddać mi pieniądze. A to znaczy, że jesteś głupcem”.

– Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś? Kiedy to miało miejsce?

Gus wzruszył ramionami.

– Parę miesięcy temu. Naprawdę czułem się jak idiota. Nie wiedziałem co robić, więc zwołałem naradę rodzinną. Jezu, żebyś ich usłyszała. Wyzwali mnie od najgorszych. Ostatecznie nie chodziło im wcale o pieniądze. Chcieli go zobaczyć. Powiedzieli, że mieli takie samo prawo, jak ja, a ja im to prawo odebrałem. Matka była taka smutna. Rozczarowałem ją. Może z czasem mi wybaczą, chociaż wątpię. Podzieliłem pieniądze, wysłałem im wszystkim czeki. Nikt ich nie zrealizował. Matka odmówiła wzięcia choćby grosza. A więc mimo wszelkich starań nadal mam te cholerne pieniądze, a teraz jeszcze tę… tę posiadłość. Okłamałem cię. Nie wylali mnie z pracy. Nie wiem, dlaczego cię oszukałem. Jak widzisz, w porównaniu z tobą jestem dwa razy gorszym typem. Chyba miałem nadzieję, że zrobi ci się mnie żal i poprosisz, bym tu został. Tam czeka na mnie tylko kilku przyjaciół. Moi bliscy odkładają słuchawkę, kiedy dzwonię. Nie mogę znieść pełnej smutku twarzy matki, więc przestałem do niej jeździć.

– Och, Gus, tak mi przykro. Ale życie nigdy nie jest łatwe, prawda?

– Uważam, że wtedy byłoby okropnie nudno.

– Jestem pewna, że z czasem twoi bliscy zmiękną. Rodzina to cudowna rzecz. Znów będziecie razem.

– Opowiedziałem im o nim, o jego młodej żonie, o wielkiej posiadłości, o aroganckim zachowaniu. Nie uwierzyli, że nie spytał o nikogo. Nawet moja matka chciała wiedzieć, co o niej mówił. Okłamałem ją, mówiąc że ojciec wyraził nadzieję, iż wiedzie jej się dobrze. Uśmiechnęła się na te słowa, a potem zrobiła tę okropną minę. Przysięgam na Boga, że pomyślałem, iż każe mi go zaprosić na obiad. Tymczasem powiedziała: „Gustawie, postąpiłeś karygodnie”. Potem zdzieliła mnie w głowę, bolało mnie przez tydzień.

– Znalazłeś go raz, możesz znów go odszukać. Twoi bracia i siostry dostali pieniądze. Też mogą go spróbować odnaleźć – zasugerowała zdesperowana Kate.

– Nie uważasz, że dokładnie to samo pomyślał sobie mój stary? Nie, on wyjechał. Biorąc pod uwagę jego koneksje, śmiem twierdzić, że jest w Europie lub gdzieś w Argentynie. Nie chce, by ktokolwiek go odnalazł. Nie wiem, czemu. Spieprzyłem sprawę.

– Nadal uważam, że czas zagoi rany. Powiedziałeś, że tworzyliście zżytą rodzinę. Wcześniej czy później zrozumieją cię i ci wybaczą. Musisz wrócić, Gus. Musisz tam być, kiedy nadejdzie ten moment. Będziesz miał do siebie pretensję, jeśli tego nie zrobisz.

– Wiem.

– To dobrze.

Kate uśmiechnęła się i ujęła jego dłoń.


14

<p>14</p>

Co za piekielny ziąb, pomyślała Kate, wsiadając do niedawno kupionego mercedesa 560 SL. Ubrana była w płaszcz z białej wełny, szyję owinęła jasnopopielatym, kaszmirowym szalikiem. Wyglądała dokładnie tak, jak powinna wyglądać dobrze prosperująca kobieta interesu z pokaźnym kontem w banku. Ostatnie półtora roku od śmierci Donalda było najbardziej pracowitym okresem w jej życiu. Kiedy została bez Delli i Donalda, wpadła w panikę. Rzuciła się w wir pracy, często nocowała w biurze. Miała teraz oddziały w Los Angeles i San Diego, rozważała otwarcie trzeciego, w San Francisco.

Wybierała się do Los Angeles, by spędzić kilka dni z Ellie oraz przypilnować interesów w swoim drugim z kolei biurze. A także, by iść na zakupy na Rodeo Drive.

– Gdybym była szczęśliwa, miałabym to wszystko – zamruczała Kate, wsuwając kasetę do magnetofonu. Czysty głos Roya Orbisona sprawił, że natychmiast się odprężyła. Zapaliła papierosa i pomyślała o Gusie. Zawsze o nim myślała, gdy była odprężona albo tuż przed zaśnięciem. Myślała o nim również rano, zaraz po przebudzeniu, i kiedy brała prysznic. Śniła o nim, snuła marzenia, ale nigdy nie postępowała tak, jak w swych snach i marzeniach.

Gus był na nią zły. Zaprosił ją na święta do Nowego Jorku, ale wymówiła się oświadczając, że Boże Narodzenie zawsze spędza z Ellie, może wróci też Della. Zaskoczył ją swą propozycją, i dopiero później Przyszło jej do głowy, że powinna go zaprosić do siebie na święta. Ale wtedy było już za późno, wiedziała, że Gus pomyśli sobie, iż podjęła tę decyzję po głębszym namyśle. Czasami nie potrafiła postępować właściwie, szczególnie, gdy chodziło o Gusa. Ich przyjaźń – bo uważała, że to ich łączy – doszła do punktu, w którym mogła się rozpaść, jeśli Kate nie uczyni jakiegoś ruchu. Gryzła się, że nie potrafiła… Czego oczekiwał od niej Gus? Obietnicy, dokładnego określenia chwili, kiedy stosunki między nimi ulegną zmianie. Zaangażowania się. Słowo to wywoływało w niej nieopisany strach. Oznaczało, że musiałaby pójść z Gusem do łóżka W głębi duszy i serca była na to gotowa, ale jej ciało… jej ciało odczuwało lęk. Gdy przypominała sobie o swym wieku, przechodziły jej ciarki po plecach. Gus miał trzydzieści dwa lata, ona – czterdzieści sześć. Różnica pozostała taka sama. Za cztery lata Kate stuknie piąty krzyżyk. Wkroczy w okres menopauzy. Będzie się pociła, stanie się rozdrażniona; jej cera zrobi się sucha, a twarz czerwona jak burak od uderzeń gorąca. To stanie się koszmarem. Ciało utraci swą elastyczność. Włosy będą cienkie na końcach, płatki uszu wiotkie, zmarszczki wokół oczu i ust się pogłębią. Pośladki zrobią się obwisłe, skóra na kolanach zacznie się marszczyć, żyły staną się widoczne. Niedawno przeczytała w jednym z magazynów kobiecych, że kobiety w okresie przekwitania mają problemy z nadmiernym owłosieniem twarzy.

Za cztery lata ten koszmar będzie rzeczywistością. Może trochę później, bo nigdzie nie jest napisane czarno na białym, że menopauza zaczyna się dokładnie w wieku pięćdziesięciu lat. Trzy lata, by coś zrobić. Miała prawo. Należało jej się coś. Życie, jakie prowadziła przez ostatnie dziewiętnaście lat, nie było normalne. Zawsze, kiedy w swych rozważaniach dochodziła do tego punktu, wycofywała się, nie chcąc myśleć, że mogłaby się poważnie zaangażować w jakiś romans. Gus był dla niej za młody. Wyobrażała go sobie z Ellie, jak się z nią przekomarza, jak razem żartują i się śmieją. Dla niego odpowiedniejsza była Ellie lub ktoś w jej wieku. Bez względu na to, co zrobi Kate, jak się ubierze, co pomyśli, te czternaście lat różnicy nie zniknie. Kiedy jej stuknie sześćdziesiątka, Gus będzie miał czterdzieści sześć lat. Kiedy ona osiągnie wiek emerytalny, Gus skończy pięćdziesiąt jeden lat. W żaden sposób jej nie dogoni. Będzie miała siwe, poskręcane włosy, prawdopodobnie sztuczną szczękę, paznokcie u rąk pokryte bruzdami, a u nóg – żółte i brzydkie. Gus będzie w kwiecie wieku. Mężczyźni pięćdziesięcioletni są dojrzali, doświadczeni, dystyngowani. Któż mógł to wiedzieć lepiej od niej – codziennie miała przecież z nimi do czynienia, ze świetnie prosperującymi biznesmenami, mającymi żony i rodziny, a także kochanki na boku.

Została starą panną, zasuszoną starą panną. I nic na to nie poradzi.

Kate pogrążona była w ponurych myślach przez całą drogę do Los Angeles. Udała się prosto do Olive Garden, gdzie Ellie zaprosiła ją na lunch.

– To trzy przecznice od biura, w którym pracuję – powiedziała Ellie wczoraj wieczorem przez telefon. – Mam tylko godzinę na lunch, więc jeśli przyjdziesz pierwsza, zamów coś dla mnie. Może być cokolwiek. Makaron i sałata z sosem winegret.

– Mamo, wyglądasz… wyglądasz świetnie! – wykrzyknęła Ellie. – Nigdy nie widziałam cię takiej kwitnącej. Czyżby w twoim życiu pojawił się nowy mężczyzna?

Kate zarumieniła się.

– Nie – powiedziała ostrzej, niż zamierzała.

– Nowa fryzura – i jaka modna. Jeśli się.nie mylę, widzę w twoich włosach Sun Glitz. Z miejsca rozpoznaję również kostiumy Chanel. I torebkę. No, mamo, zdradź mi, cóż to za tajemnica? – przekomarzała się z nią Ellie.

– Nie mam żadnej tajemnicy – odparła Kate.

– Więc czemu ta wyprawa na zakupy na Rodeo Drive?

– Do świąt pozostało tylko kilka tygodni. Jeśli nie wybiorę się na zakupy, pod choinką nie będzie prezentów.

Ellie zaczekała, aż kelnerka postawi przed nimi jedzenie, nim powiedziała, pochylając się nad stołem:

– Mamo, muszę z tobą o czymś porozmawiać. Bardzo byłabyś na mnie zła, gdybym… gdybym wyjechała na święta do Denver razem z Pete’em? Chce, żebym poznała jego rodziców. To poważna sprawa, mamo. Myślę, że zamierza mi dać pierścionek zaręczynowy. Pragnę tam jechać, ale nie chcę zostawiać cię samej. Gdyby była z tobą Della, nie miałabym takich skrupułów… Jezu, mamo, chyba się nie rozpłaczesz? Jeśli zaczniesz płakać, rozmaże ci się makijaż, zepsujesz cały efekt kostiumu i farby na włosach.

– Boże broń – odparła Kate, ocierając oczy. – Och, Ellie, naturalnie, że możesz jechać. Wzruszyłam się twoimi rychłymi zaręczynami. Lubię Pete’a, to wspaniały chłopak. Tak się cieszę, kochanie, naprawdę. – Wyciągnęła rękę, by uścisnąć dłoń córki.

– Pete przypomina mi Gusa, mamo. Jest tak samo bezpośredni, ma taki sam ciepły uśmiech. Z pasją troszczy się o wszystko, o zwierzęta, o środowisko naturalne. Jak na księgowego wcale nie jest nudny. Chce, żebyśmy kiedyś otworzyli razem biuro. Nylander & Nylander. Dobrze brzmi, nie uważasz?

– Zdecydowanie tak – przytaknęła Kate.

– Ale mój wyjazd oznacza, że zostaniesz na święta sama. Martwi mnie to, mamo.

– Może wezmę urlop i odwiedzę Delię. Ale sprawiłabym jej niespodziankę. Chciałabym, by częściej pisała. Boże, Ellie, nie potrafię wprost wyrazić, jak mi jej brak. Piszę do niej co tydzień. Ona raz w miesiącu dzwoni do mnie ze sklepu. Sądząc po jej głosie, nie czuje się najlepiej. Straciła ochotę do życia. Błagałam, by wróciła. Zagroziłam, że wezmę sobie na jej miejsce kota. Nawet się nie roześmiała.

– Słuchaj, mamo – powiedziała Ellie między jednym a drugim sałaty – założyłam, że nie będziesz na mnie zła o wyjazd do Denver, i pozwoliłam sobie zaaranżować coś dla ciebie na święta. Zanim powiesz nie, wysłuchaj mnie. Dopiero wtedy podejmij decyzję. W biurze podróży powiedziano, że możesz wylecieć z San Diego. To oznacza, że możesz spędzić dwa, trzy dni z Delią – albo więcej, jeśli będziesz chciała – a potem polecieć na Hawaje. Dołączysz do wycieczki, więc nie będziesz sama. Ludzie w twoim wieku. Mężczyźni i kobiety. Odwiedzisz wszystkie wyspy, dostaniesz jednoosobowy pokój. Na Kona zamieszkasz w chacie nad samą wodą. Tam jest pięknie. Spotkasz ludzi, zawrzesz przyjaźnie, będziesz jadła, trochę przytyjesz, opalisz się, wrócisz pełna energii. Potrzebny ci urlop. Mogę wszystko załatwić, musisz tylko wsiąść do samolotu. Chciałabym ci zafundować tę wycieczkę, ale nie stać mnie. Co powiesz na moją propozycję?

– Czy muszę odpowiedzieć natychmiast? – spytała Kate, zaskoczona pomysłem córki.

– Tak, mamo. To szczyt sezonu. Potrzebny mi też czek.

– Dobra, Ellie, zgadzam się. Ellie, skarbie, nie brakuje ci przypadkiem pieniędzy? – zaniepokoiła się, trzymając książeczkę czekową w ręku.

– Nie, mam dość. W tym roku nawet wszystkie prezenty gwiazdkowe kupiłam za gotówkę. Wybierałam tylko towary, wyprodukowane w Stanach. Pete jest zwolennikiem amerykańskich rzeczy.

– Na pewno? Wolisz na Gwiazdkę prezent czy pieniądze?

Ellie roześmiała się.

– Lubię odpakowywać prezenty, ale lubię też dostawać pieniądze. Będziesz musiała sama zadecydować, mamo. Och, już nie mogę się doczekać, kiedy przyniosą deser, ale najpierw muszę zadzwonić do biura podróży. Czek podrzucę im po pracy. Mamo, wspaniale spędzisz czas Teraz możesz się wybrać na Rodeo Drive. Kupuj same rzeczy ekstra – na tobie będą się pierwszorzędnie prezentowały! Zaraz wrócę.

Ellie wybiegła do przedsionka jak młody źrebak. Skorzystała z karty telefonicznej. Krótko obciętymi paznokciami stukała w twardą, metalową obudowę automatu.

– Gus Stewart, w czym mogę pomóc?

Ellie zachichotała.

– Nie chodzi o to, jak możesz pomóc mnie, tylko co ja mogę zrobić dla ciebie. Załatwione, Gus. Zgodziła się i właśnie wypisuje czek. Chyba nie pozwolę, żeby cię zobaczyła, póki samolot nie znajdzie się w powietrzu.

– Dzięki, Ellie, i wesołych świąt. Jestem twoim dłużnikiem.

– Święta racja. Pamiętaj ofiarować mi w prezencie ślubnym cos ładnego.

– Masz to jak w banku! Słuchaj, nie jesteś na mnie o to zła, co? – spytał z niepokojem Gus.

– Nic a nic. Uważam, że mama nie mogła spotkać nikogo lepszego od ciebie. Jeśli uda ci się pokonać w niej te opory, związane z wiekiem, będziecie oboje bardzo szczęśliwi. Wesołych świąt, Gus.

Ellie zdyszana usiadła za stołem.

– Mamo, dostaniesz wszystko pocztą. Będziesz musiała jedynie pojechać na lotnisko, a przedtem zrobić zakupy. Mamo, wybieraj wszystko, co najlepsze, i spraw sobie szałowe ciuchy.

– Mówisz, jakbyś planowała uwiedzenie – odezwała się kwaśno Kate. Zaczęła już żałować, że zgodziła się na tę eskapadę.

– Mamo, jeśli dam ci pieniądze, kupisz coś dla Delii ode mnie?

Zanim coś wybiorę, zapakuję i wyślę, będzie po świętach. Ostatecznie i tak się z nią zobaczysz. Wyręczając mnie wybawisz mnie z kłopotu.

– Oczywiście. Nie znam człowieka, dla którego trudniej wybrać prezent, niż dla Delii. Ale ja już jej coś kupiłam i zapakowałam – oświadczyła z dumą Kate.

Ellie pomachała ręką, ciągnący się ser kapał jej z brody.

– Jezu, ale gorące. Co dla niej masz?

– Napij się trochę zimnej wody – poradziła Kate matczynym tonem, którego ostatnio rzadko używała. – Latem z góry zrobiłam zdjęcie naszej tęczy. Powiększyłam je, wyszło cudownie. Mam nadzieję, że jej się.spodoba. Kupiłam też dla niej chustę; jest we wszystkich kolorach tęczy, z frędzlami. Owinęłam w nią zdjęcie.

– Zawsze potrafisz wymyślić coś oryginalnego. – Ellie wręczyła matce dwadzieścia pięć dolarów. – Wiem, że to znacznie ogranicza pole manewru, ale postaraj się jak możesz najlepiej i nie dołóż ani grosza od siebie. Wtedy nie będzie to już to samo. Della nie przywiązuje wagi do metek z cenami.

– Widziałaś się ze swoją siostrą albo rozmawiałaś z nią? – spytała ostrożnie Kate.

– Od pogrzebu Donalda? Raz. Natknęłam się na nią w perfumerii. Dasz wiarę? Doktor Starr, jak lubi by ją ostatnio nazywano, zdobyła stopień magistra nauk politycznych. Uważa się za autorytet w sprawach Azji Południowo-Wschodniej. Była w towarzystwie bardzo… bardzo radykalnie wyglądającego osobnika. Prezentowała się wspaniale. Spytała o ciebie. Nie wspomniała o Donaldzie ani Delii. Powiedziałam jej o wyjeździe Delii. Spytałam, czy ma pracę, a ona na to: „Spodziewałam się takiego pytania”. Koniec cytatu. Była dobrze ubrana. Zbierała datki od osób prywatnych na wyjazd grupy najemników do Laosu. Zdaje się, że coś tam widziano. Myśli, że tata może być jednym z jeńców wojennych ze zdjęcia, które tam zrobiono. Ma bzika, mamo.

– Obsesję – powiedziała cicho Kate.

– Nie, mamo, bzika. Trzeba być szalonym, by porzucić własną rodzinę. Nie zależy jej na nas. Doprowadziła mnie do takiej furii, że powiedziałam jej o tęczy, ale nie sądzę, by dotarło do niej choć jedno słowo z tego, co mówiłam. Poradziłam jej, by się utopiła, i poszłam sobie.

– Ellie, jak mogłaś! – krzyknęła Kate.

– Jakoś mogłam. I wcale nie żałuję. Boże, jak późno. Muszę już lecieć. Ty płacisz, tak? – Uśmiechnęła się, objęła matkę, a po chwili już jej nie było.

Kate dokończyła pić kawę, wypaliła papierosa i zapłaciła rachunek.

– Rodeo Drive, oto nadjeżdżam – mruknęła, włączając się do ruchu. Kate biegała od sklepu do sklepu, kupując wszystko, co jej wpadło w oko. Za każdym razem, gdy chowała do portfela platynową kartę American Express, zastanawiała się, czy zostanie przetopiona. Prezenty dla Ellie kazała zapakować i wysłać na jej domowy adres. Każdy opatrzony był pieczątką: NIE OTWIERAĆ PRZED BOŻYM NARODZENIEM. To samo zrobiła z prezentami dla Betsy zastanawiając się, czy jej córka przyjmie je i czy przyśle jej chociaż kartkę z życzeniami. Sama wysyłając kartki świąteczne do Ellie i Betsy, dołączała do nich czeki.

W drodze do domu, żując wcześniej kupioną bułkę, zastanawiała się nad wszystkimi rzeczami, które kupiła dla siebie na ten nie planowany urlop. Zachichotała, przypomniawszy sobie minę ekspedientki, kiedy mówiła: „Wezmę to we wszystkich kolorach” albo „Poproszę dwie takie, trzy takie, biorę wszystko ze sobą”. Wydała majątek. Skrzynka dobrego wina dla Gusa, drobiazgi od Gucciego dla pracowników biura, prezenty dla wszystkich znajomych. Listonosz będzie potrzebował ciężarówki tylko na prezenty od niej. Ale czuła się wspaniale i postanowiła częściej wybierać się na zakupy. Przeszła długą drogę od czasów, kiedy sama szyła dla siebie sukienki, ozdabiając je falbankami i aplikacjami. Skrzywiła się na wspomnienie tamtych lat.

Zanim Kate dotarła do domu, zrobiło się późno. Najbardziej nie lubiła powrotów do ciemnego, zimnego domu, w którym nie witały jej żadne smakowite zapachy. Zazwyczaj kiedy przestąpiła próg, włączała radio, telewizor i wszystkie lampy. Potem parzyła kawę, słuchała wiadomości, zostawionych na automatycznej sekretarce, jadła to, co znalazła w lodówce, siadała na kanapie i dzwoniła do Gusa.

Pakunki, które przyniosła ze sobą do domu, rzuciła na podłogę. Ledwo się mogła doczekać chwili, gdy opowie Gusowi, jak spędziła dzień. Usłyszała głos automatycznej sekretarki.

Rozczarowana podała swoje imię i godzinę, o której dzwoniła. Spochmurniała uświadomiwszy sobie, że może poszedł na randkę. Wprawdzie nie powiedział, że z kimś się spotyka, ale był młodym, zdrowym mężczyzną. Myśl, że Gus może kogoś mieć, zaniepokoiła ją. Ponownie zadzwoniła do niego o wpół do dwunastej, tuż przed snem. Tym razem nie zostawiła wiadomości. Twarz zaczęła ją palić, gdy wyobraziła go sobie w łóżku z młodszą kobietą, o miękkiej i gładkiej skórze. Nie miała prawa niczego mu zabraniać. Mógł robić, na co miał ochotę, podobnie jak ona. Tylko, że ona nie miała ochoty.

Przyśnił jej się przystojny lotnik, siekący pociskami jej tęczę z kwiatów, uśpioną w czasie zimy. „Uciekaj, Gus, uciekaj. On chce cię zabić!” – krzyczała. Sama też uciekała, ciągnąc za sobą wielki worek na śmieci, wypełniony barwnie opakowanymi prezentami gwiazdkowymi. Odgłos kul padających u jej stóp, obudził ją. Ciężko oddychała, z trudem łapiąc powietrze. Osunęła się na poduszkę, czuła zamęt w głowie, próbując zrozumieć swój sen. Padał deszcz, ciężkie krople bębniły głośno o szyby. Pilotem był oczywiście Patrick. Chciał zabić Gusa, bo ona nosiła się z jakimiś zamiarami. We śnie próbowała chronić Gusa. Dlaczego? Co znaczyła ta torba z prezentami gwiazdkowymi? Wszystkimi owymi prezentami z dawnych lat, które razem z dziewczynkami pakowały z taką miłością, a których nigdy nie miały okazji wręczyć. Kate zupełnie się rozbudziła.

– Cholera!

Od lat nie śnił jej się Patrick, ostatnio rzadko też o nim myślała. Przyśnił jej się chyba w związku z tym, co Ellie opowiedziała o Betsy. Zacisnęła powieki i spróbowała przywołać obraz Patricka. Próbowała wszelkich znanych sobie sztuczek, by go ujrzeć, ale na próżno. Zamiast niego widziała pod zamkniętymi powiekami twarz Gusa. Miał taki łagodny uśmiech, takie troskliwe spojrzenie. Dotyk jego dłoni był też delikatny. Otworzyła gwałtownie oczy na myśl o swoim ostatnim telefonie, kiedy to nikt nie podniósł słuchawki po drugiej stronie. Wyciągnęła rękę spod kołdry i wzięła zegarek. Dobry Boże, dziewiąta godzina! W Nowym Jorku południe. Gus powinien już dawno do niej oddzwonić. Chyba że nie wrócił do domu na noc. Do tej pory zawsze do niej oddzwaniał.

Kate wyskoczyła z łóżka. Nie będzie o tym myślała. Zanim wzięła prysznic, ubrała się i zaparzyła kawę, stworzyła w myślach portret dziewczyny, z którą Gus spędził ostatni wieczór. Miała dwadzieścia sześć, może dwadzieścia osiem lat, pracowała zawodowo, ubrana była w kostium, białą bluzkę, miała pojedynczy sznur pereł, na nogach buty od Bally’ego, paznokcie u rąk polakierowane, swobodną fryzurę. Była zgrabna, wyglądała dobrze we wszystkim. Była śliczna i inteligentna. Jeździła jaskrawoczerwonym porsche, a na drugich, kształtnych nogach, nosiła szpilki. Chodziła z teczką i miała takie doświadczenie w sprawach seksu, że mężczyźni, szczególnie Gus, tracili dla niej głowę po jednej spędzonej z nią nocy. Miała na imię… Gennifer, Gennifer pisane przez G, a nie J. G sprawiało, że była ponad wszystkie Jennifer, zamieszkujące Nowy Jork.

– Cholera! – zaklęła Kate.

Kręciła się po kuchni, szukając czegoś do jedzenia. Pomarszczone jabłka leżały w koszyku chyba od miesiąca. Chleb spleśniał, ser również. Samotny ogórek w pojemniku na warzywa składał się z żółtych, śmierdzących pestek i skórki. W torebce z herbatnikami pełno było małych robaczków, podobnie jak w paczce krakersów. Boże, jak długo to wszystko trzyma? Najwyraźniej musi się udać do sklepu spożywczego, a najlepiej zrobić to właśnie teraz. Weźmie wolny dzień – pojedzie do sklepu, zrobi zakupy, wróci do domu i coś sobie ugotuje. Może nawet upiecze ciasto. Potem usiądzie i wszystko zje. Nie zadzwoni do biura. I nie będzie odbierała żadnych telefonów. Może zrobi krówki z prawoślazem, masłem orzechowym i prawdziwymi orzechami. Albo placek bananowy. Upiecze kurczaka faszerowanego. Starczy jej na cały tydzień. Może ugotuje garnek spaghetti. Podzieli wszystko na porcje i zamrozi. Zje cały placek i krówki. Niech Gennifer, jak jej tam, je fasolkę szparagową i pije jogurt. Ona nie zamierza nikogo usidlać, nie musi być chuda jak szczapa. Jest normalną kobietą, która lubi sobie zjeść.

– Cholera! – mamrotała, wciągając płaszcz przeciwdeszczowy. – Cholera, cholera, cholera!


15

<p>15</p>

Kiedy Kate wróciła ze sklepu do domu z jedenastoma torbami artykułów spożywczych, usłyszała, jak dzwoni telefon.

– Dzwoń sobie, mam cię w nosie – mruknęła, przystępując do rozpakowywania zakupów. Już wcześniej wyłączyła automatyczną sekretarkę. Jaka była niemądra, głupiutka. I jak bardzo zazdrosna. Wrzucając bezładnie do szafki pudełka płatków śniadaniowych i ryżu, mruczała pod nosem: „Gennifer przez G, Gennifer przez G”. Ta pozbawiona twarzy i nazwiska kobieta w jej myślach szybko nabierała cech indywidualnych, z każdą godziną stawała się piękniejsza, powabniej sza, bardziej wyrafinowana. Była teraz szczupła jak modelka, niewiarygodnie urodziwa, miała pełne, zmysłowe usta i burzę gęstych, lekko kręconych włosów; gdy odrzucała głowę, unosiły się w powietrzu, tworząc ruchomą aureolę.

Upchnąwszy zakupy na półkach, Kate z brzękiem postawiła na kuchni patelnię, żeby przysmażyć mielone mięso do spaghetti. Właśnie myślała o Gusie, kiedy rozległ się ostry dzwonek telefonu. Był z Gennifer przez G, patrząc na nią pożądliwie. Gennifer przez G przeciągnęła się jak kotka, pod cienkim prześcieradłem odznaczały się jej sutki. „Chodź, kochasiu” – zamruczała. „Wiem, czego chcesz. Mamy czas, kochasiu”. Tak, tak, zwraca się do wszystkich właśnie jakoś tak beznadziejnie. Gennifer przez G z pewnością powie coś w rodzaju: „Mamy czas, żeby się trochę… pociupciać…” Nie, nie wyraziłaby się tak. Już prędzej powiedziałaby: „Och, pokochajmy się jeszcze raz”. A Gustaw Stewart, patrząc na nią pożądliwie, spełni jej prośbę. Dwa razy. Ale czy Gennifer przez G będzie zmęczona? Nic podobnego. Wstanie, przeciągnie się, by Gus mógł podziwiać jej sterczące, jędrne piersi, jej idealnie płaski brzuch, jej perfekcyjne pośladki. Może na ten widok jęknie, ukryje głowę w poduszce i poprosi: „Zróbmy to jeszcze raz. Teraz. Zaraz”. Gennifer przez G odrzuci gęste włosy, mrugnie do niego chytrze i powie: „Wszystko zależy od tego, co masz do zaoferowania, kochasiu”. Wtedy on oświadczy: „Co powiesz na dom w Connecticut wart osiem milionów dolarów i cztery miliony na koncie?” Gennifer przez G wygnie się kusząco i rzuci: „Jeśli mówisz prawdę, kochasiu, cała jestem twoja”.

– Ty łobuzie! – krzyknęła Kate, kiedy cebula zaczęła się przypalać. Gwałtownie ją zamieszała. – Powiedziałeś, że rozdzieliłeś pieniądze, powiedziałeś, że nie chcesz tego domu. Ty draniu! Ty wstrętny, śmierdzący draniu!

Zadzwonił telefon. Kate wyłączyła kuchenkę. Nikomu już nie zaufa. Najpierw Patrick, a teraz Gus.

– Zawsze w głębi duszy bałam się, że Patrick mnie kiedyś zdradzi, ale nigdy nie posądzałam ciebie o niewierność, Gusie – zaskomlała. Otworzyła lodówkę i sięgnęła po jedną z butelek wina, które tam wcześniej włożyła. Wino z supermarketu. A jemu wysłała na Gwiazdkę całą skrzynkę Mouton Rothschild rocznik 1924. – No, jeszcze zobaczymy! Gennifer przez G nie będzie piła wina, za które ja zapłaciłam.

Na kuchennym stole wciąż leżała portmonetka, pełna paragonów po wczorajszych zakupach. Kate zaczęła w nich grzebać, aż znalazła ten, o który jej chodziło. Z trudem powstrzymując łzy wykręciła odpowiedni numer, przedstawiła się, podała numer swojego zamówienia i krzyknęła do słuchawki:

– Proszę anulować to zamówienie! Uznać moje konto. Sama kupuj sobie wino, panno Gennifer przez G!

Kate wlała do szklanki biały zinfandel i napiła się łapczywie. Nigdy w życiu nie piła wina o jedenastej rano.

– Cóż, zawsze kiedyś musi być pierwszy raz – mruczała, chodząc z pokoju do pokoju i wyciągając z gniazdek wtyczki telefoniczne.

O wpół do pierwszej skończyła wino, poszła do łazienki i wszystko zwymiotowała. Umyła zęby, podreptała z powrotem do kuchni i od – pieczętowała drugą butelkę zinfandela. O drugiej spróbowała pójść do łazienki, ale dostała torsji, zanim dotarła do drzwi.

– Cholera! – mruknęła, kiedy skończyła rzygać. – Kto to teraz posprząta? Dellaaaa!… A, do diabła z tym.

Idąc do kuchni spojrzała przez ramię na nieporządek, jaki zrobiła pod drzwiami łazienki i niczym prawdziwa Scarlett powiedziała:

– Pomyślę o tym jutro. Może już nigdy nie będę korzystała z tej łazienki. Och, Dello, tak mi ciebie brak. Upiłam się, Patricku. Szkoda, że mnie nie widziałeś. Wszystko wyrzygałam. Dwa razy! – dodała triumfującym tonem. – Gennifer przez G nigdy by nie dostała torsji, nigdy nie straciłaby panowania. Chrzanię to. Słyszysz mnie, Patricku? Przeklinam i jestem pijana. Ale obciach. Nauczyłam się tego słowa od Ellie i jej znajomych. Co sobie teraz o mnie myślisz, Patricku?

Powinna zaparzyć kawę. Przecież gotowała, prawda? Breja, stojąca na kuchni, pachniała smakowicie. Zmieszała się na widok armii butelek, puszek i pudełek na szafce. Może powinna wszystko wyrzucić i zacząć od początku.

– Nie wojno marnować jedzenia – powiedziała, chichocząc. Później, kiedy poczuje się… inaczej, postanowi, co z tym wszystkim zrobić. Teraz musiała się koniecznie napić kawy. Każdy głupi, nawet Gus, potrafi zaparzyć kawę.

Zaczęła płakać, odmierzając kawę do metalowego koszyczka. Połowę wysypała na blat, połowę na podłogę. Spróbowała drugi raz, potem trzeci, nim w koszyku znalazło się dosyć kawy. Zalała wodą pudełko ze spaghetti. Przez chwilę patrzyła na nie, a potem wzruszyła ramionami:

– Komu zależy? Mnie nie.

Znów zachichotała. Podeszła chwiejnym krokiem do jednego z dębowych krzeseł i rozsiadła się na nim, przybierając bardzo nieprzyzwoitą pozę.

– Jestem pijana, jestem pijana, jestem pijana – mamrotała melodyjnie. Poczuła ucisk w żołądku. – Patricku, nienawidzę cię za to, że wyjechałeś i mnie zostawiłeś. Nienawidzę Gusa Stewarta za jego niewierność. Ale kocham ciebie, Dello – powiedziała z płaczem. – Co jest we mnie takiego, że wszyscy mnie porzucają? – Ukryła twarz w dłoniach i rozpłakała się z żalu nad sobą. Zawodziła, waląc pięściami w kuchenny stół, kiedy rozległ się dzwonek u drzwi.

– Wynoście się! – krzyknęła. – Nikogo nie zapraszałam. Zostawcie mnie w spokoju.

Dzwonek nadal dzwonił, kawa perkotała.

– Zamknijcie się, boli mnie głowa – mruknęła.

Nagle zaległa cisza; dzwonek u drzwi przestał dzwonić, ostatnia kropla kawy skapnęła do dzbanka.

– Chcę mieć kota!

Wzrok Kate padł na dwie butelki po winie i bałagan, panujący na szafce. Mój Boże, już piąta godzina?

– Kogo obchodzi, która godzina – powiedziała, wlewając kawę do olbrzymiego kubka. – Kto, u diabła, wypije tyle kawy? Chyba ja, bo nie widzę tu nikogo innego i nie mam kota. Boże, chcę mieć kota – powiedziała, do oczu napłynęły jej łzy litości nad sobą. Może podaruje mi go Ellie. Musi być bury w żółte pręgi i mieć duże oczy. Nazwie go Betsy II.

Sięgnęła do kontaktów i przekręciła wszystkie sześć naraz. Kuchnię zalało światło. Lampy na tarasie i podwórzu oślepiły ją. Rozległ się dzwonek w drzwiach od ogrodu. Kate spojrzała na szklane drzwi i ujrzała dwóch policjantów, zaglądających do środka.

– Wynoście się stąd! – krzyknęła. Dzwonek znów zadzwonił.

– Pani Starr, proszę otworzyć drzwi. Musimy z panią porozmawiać.

– Dlaczego? – spytała chytrze Kate.

– Proszę, to zajmie tylko chwilkę.

– Czy zrobiłam coś złego?

– Nie, po prostu musimy z panią porozmawiać. Zdaje się, że nie działa u pani telefon.

– Trele-morele. Od kiedy to policja zajmuje się telefonami? – wymamrotała niewyraźnie. – Proszę odejść.

– Zostaniemy tu, póki nie otworzy nam pani drzwi.

Kate zastanowiła się.

– Czyżby? Nawet, jak położę się do łóżka?

– Tak.

– Pójdziecie sobie, jak wam dam czek?

– Jeśli najpierw otworzy pani drzwi, by go nam wręczyć.

– O, nie, wsunę go pod drzwi. Wróćcie jutro.

– Pani Starr, jeśli nie otworzy pani drzwi, wyważymy je.

– Będziecie musieli zapłacić za szkody – powiedziała z ożywieniem Kate. – To… to włamanie. To mój zamek, nie możecie tego zrobić.

Odwróciła się do policjantów plecami i zaczęła pić kawę. Znów rozległ się dzwonek u drzwi.

– Przysłała nas Ellie – powiedział jeden z funkcjonariuszy. – Jesteśmy przyjaciółmi. Czy teraz otworzy nam pani drzwi?

– Jaka to słodka dziewczyna. Dała wam bilety, byście je wieźli aż taki kawał drogi?

– Pani Starr, proszę otworzyć drzwi.

– Nie mogę znaleźć zamka. Nie chcą się otworzyć. Chyba nie będę was mogła wpuścić – powiedziała Kate, wracając na swoje krzesło. – Zostawcie bilety na tarasie. Jutro zadzwonię po kogoś, by odblokował drzwi.

– Pani Starr, proszę podejść do drzwi frontowych i je otworzyć. Może pani otworzyć drzwi frontowe, prawda?

– Czy muszę pokwitować odbiór biletów? Cóż za biurokracja. Chwiejnym krokiem podeszła do drzwi frontowych. Gdy tylko je otworzyła, wpadli do środka, każdy z nich ujął Kate pod jedno ramię i zaprowadzili ją do pokoju.

– Pani Starr, nazywam się Archer, a to jest sierżant Enright. Dzwoniła do nas pani córka, bardzo się o panią niepokoi. Potem telefonowano do nas z pani biura, a jeszcze później zadzwonił niejaki Gustaw Stewart.

Kate wyprostowała się dumnie, odpychając policjantów.

– Kłamaliście, nie macie żadnych biletów. Mógł sobie do was dzwonić sam prezydent Stanów Zjednoczonych. Nie chcę was tu widzieć. Powinniście ścigać przestępców, a nie niepokoić spokojnych obywateli takich, jak ja. Czy zamierzacie do wszystkich oddzwonić?

– Oni zadzwonią do nas. Pani córka bardzo się o panią niepokoiła. Dlaczego nie odbierała pani telefonów, pani Starr? Czy jest jakieś uszkodzenie na linii.

– Wyłaczyłam telefon. Nie miałam ochoty iść do biura. Chciałam dziś ugotować spaghetti. To nie przestępstwo.

– Ugotowała je pani?

– Słucham?

– Ugotowała pani spaghetti?

– Nie. – Kate westchnęła. – Zamiast tego piłam wino. Za dużo wypiłam i dostałam torsji. Ale zaparzyłam kawę – dodała radośnie. – Nie powiecie o tym Gusowi, prawda? – Wy buchnęła płaczem, potem ględziła coś o Patricku, o Betsy, o samotności. – Pod żadnym względem nie mogę się równać z Gennifer przez G. Mam prawie pięćdziesiąt lat. Ona ma takie falujące włosy i… i zwraca się do ludzi „kochasiu”. On też dał się na to nabrać.

Policjanci spojrzeli na siebie, a potem zaprowadzili Kate z powrotem do kuchni. Sierżant Archer nalał jej świeżej kawy, a potem pomógł usiąść Kate na krześle.

– Proszę nam powiedzieć, co mamy powtórzyć pani córce. Niepokoi się o panią. Proszę się nad tym zastanowić, a ja przez ten czas włączę telefon.

– Jeśli ktoś zadzwoni, proszę nie podnosić słuchawki! To mój dom.

Archer uniósł ręce.

– Słyszałem, pani Starr, nie będziemy odpowiadać na telefony. – Dostrzegł dwie butelki po winie. – Sama pani to wszystko wypiła, pani Starr?

– Tak – odparła sztywno Kate. – Jestem w swoim własnym domu i mogę robić to, na co mam ochotę. Jeśli chcę, mogę nawet przeklinać.

– Co mamy powiedzieć pani córce?

– Powiedzcie jej… powiedzcie jej, że się schlałam. Powiedzcie jej, że przykro mi, iż się niepokoiła. Może zadzwonić do biura. Niech… Powiedzcie jej, by nie telefonowała do Gusa. Co zamierzacie mu powiedzieć, kiedy znów do was zadzwoni? – spytała podejrzliwie Kate. – Powiedzcie mu prawdę, powiedzcie mu, że nie chciałam otworzyć drzwi.

– To tylko połowa prawdy – powiedział Archer, wcale nie złośliwie.

– Nie zasługuje na całą prawdę. Będzie mi głupio, jeśli was spotkam w mieście lub na ulicy.

– Niepotrzebnie, pani Starr. Każdemu zdarzają się dni, kiedy wszystko się człowiekowi wali na głowę. Alkohol nie pomaga, ale chyba już się pani o tym sama przekonała. Proszę posłuchać, może zadzwonimy do pani córki stąd, powiemy jej, że wszystko w porządku. Proszę zostawić zapalone wszystkie lampy i się przespać. Zajrzymy tu później, sprawdzimy, czy wszystko w porządku. Chcielibyśmy, żeby położyła się pani na tamtej kanapie, byśmy widzieli panią przez szklane drzwi. Czy zrobi pani tak, pani Starr? Czy chce pani, żeby włączyć automatyczną sekretarkę?

– Tak na pierwsze pytanie, nie na drugie. Ściszcie telefon.

– W porządku – powiedział sierżant Enright, prowadząc ją w stron, kanapy. – Czy zamek w drzwiach frontowych zatrzaskuje się automatycznie?

– Tak. – Kate oparła się o poduszki, które podłożył jej pod głowę policjant. Słuchała, jak drugi policjant rozmawia przez telefon.

– Panno Starr, pani matce nic się nie stało. Jest w tej chwili trochę nie w formie i zaraz położy się spać. Miała zły dzień… Nie, nie sądzę, że powinna pani do niej przyjechać. Zajrzymy tu później. Powiedziała, by zadzwoniła pani w jej imieniu do biura. Nie życzy sobie, by cokolwiek mówić temu panu, który telefonował na posterunek. Temu, który dzwonił też do pani. Jest w tej kwestii nieugięta.

Kate próbowała walczyć z ogarniającą ją sennością. Musi zapamiętać, co policjant mówi Ellie. To ważne, bo dotyczy Gusa. Zapadła w sen z jego imieniem na ustach.

Archer sprawdził drzwi na taras.

– Nic dziwnego, że nie mogła ich otworzyć, w szynie jest pręt. Uważam, że powinniśmy wziąć klucze i oddać je jutro. Może spać kilka godzin lub dwadzieścia minut. Odniosłem wrażenie, że coś ją porządnie wytrąciło z równowagi. Wiesz, kim ona jest, co, Enright? Jej męża zestrzelono nad Wietnamem. Dotąd nie wrócił. Sama wychowywała córki, założyła własną firmę. Miała dosyć przedstawicieli władz i lotnictwa. Pochowała na cmentarzu rzeczy, należące do męża. Pisali o tym w gazetach kilka lat temu. Jeśli to jedyna wpadka, jaka jej się przytrafiła w ciągu wszystkich tych lat, myślę, że nie mamy prawa jej osądzać. Chyba ten Gus jest przyczyną wszystkiego, co ją dzisiaj wytrąciło z równowagi.

Enright uśmiechnął się.

– Jutro będzie miała cholernego kaca.

– Tak, obawiam się, że nigdy nic podobnego nie przeżyła. Może powinniśmy jej zostawić liścik. „Sok pomidorowy z odrobiną sosu Tabasco. Proszę to wypić, wtedy nie będzie tak źle. Jeśli ból głowy okaże się nie do zniesienia, proszę zażyć trzy aspiryny”.

Enright nabazgrał to na kawałku kartki, którą następnie oparł o jedną z butelek po winie. Potem obaj policjanci wynieśli się z domu. Wieczorem dwa razy zaglądali do Kate. O jedenastej, kiedy kończyli służbę, spała w najlepsze. Ich zmiennicy zajrzeli do niej o drugiej nad ranem, a potem o wpół do szóstej. Zameldowali Archerowi i Enrightowi: „Śpi jak aniołek”. Uzgodnili, że do raportu wpiszą co następuje: „Telefon u pani Starr był wyłączony. Kiedy przyjechaliśmy, właśnie gotowała spaghetti. Gdy opuszczaliśmy dom, pani Starr czuła się dobrze. Obiecała, że zadzwoni do córki i powie, że nic jej nie jest”.

Kate obudziła się następnego ranka z potężnym bólem głowy i zgagą, która się nasiliła w chwili, kiedy weszła do kuchni. Nie zwracając uwagi na cichy dzwonek telefonu, poszła do łazienki. Kiedy wróciła do kuchni, ubrana w fioletowy szlafrok, z głową obwiązaną jaskrawopomarańczowym ręcznikiem dostrzegła liścik. Skuliła się, ale dostosowała się do instrukcji. Dwa razy jej się odbiło, ale nie zwymiotowała soku. Poczuła się trochę lepiej w godzinę po zażyciu aspiryny. Sprzątnęła kuchnię i bałagan przed nowiami do łazienki, przysięgając, że już nigdy przenigdy nie weźmie do ust ani kropli wina. Położyła się na kanapie, zwinęła w kłębek i przespała większą część dnia. Kiedy obudziła się o szóstej, wysłuchała wiadomości, pozostawionych na automatycznej sekretarce. Jedenaście było od Gusa, trzy od Ellie. Cała taśma zapisana.

Kate zaparzyła herbatę i zadzwoniła do Gusa do biura. Przedstawiła się nosowym, zachrypniętym głosem.

– Co się stało? – spytał. – Próbowałem się do ciebie dodzwonić przez cały dzień i ubiegłą noc. Pomyślałem, że coś ci się przytrafiło. Zatelefonowałem do Ellie i na policję. Kate, nigdy więcej tego nie rób. Próbowałem się do ciebie dodzwonić poprzedniej nocy, jak tylko wróciłem do domu. Jezu, Kate, byłem chory z niepokoju.

Kate uśmiechnęła się.

– Przepraszam, Gus – zaszczebiotała radośnie. Czyli nie było żadnej Gennifer przez G. – Nie wiem, co we mnie wstąpiło. – Ból głowy nie był już tak silny, prawie zupełnie minął – szczerze mówiąc zrobiło jej się dziwnie lekko na duszy.

– Nie mogę ci powiedzieć, jakie rzeczy przychodziły mi do głowy. Boże, wyobraźnia, szczególnie taka, jak moja, to przekleństwo.

– Wiem, co masz na myśli. Ja czasem też daję się ponieść fantazji – zgodziła się z nim Kate.

Rozmawiali przez godzinę. W końcu Gus powiedział:

– Słuchaj, Kate, zadzwonię do ciebie jutro, dobrze?

– Jasne. Zabiorę się teraz do gotowania spaghetti.

Ale zamiast gotować spaghetti Kate wyciągnęła się na kanapie, zamknęła oczy i zaczęła śnić na jawie. Miała na imię Cate przez C i czterdzieści sześć lat…


16

<p>16</p>

Kate spojrzała na krzykliwy szyld nad sklepem w Tijuana. Trafika Jesus. Ostrożnie weszła na przegniły, drewniany stopień. Wyglądało na to, że w sklepie sprzedają wszystko. Spodziewała się gablot z papierosami i cygarami, ale ich nie zobaczyła. Ujrzała natomiast telefon. A więc to tutaj przychodziła Della, by do niej dzwonić.

– Señor, czy mógłby pan posłać kogoś po señorę Dellę Rafaellę – powiedziała wolno i wyraźnie.

– Si, ale na nic się to nie zda. Señora Della wyjechała pomóc swej siostrzenicy. Daleko stąd. Jeden dzień jazdy samochodem, dwa dni na piechotę. I dwa dni z powrotem. Zostanie tam przez tydzień, by pomagać. Niemowlęta wymagają ciągłej opieki. I dużo pieniędzy, señora.

– A niech to! – Cholera, nie spodziewała się tego. Tak to czasami bywa z niespodziankami. Cztery dni. Jej samolot odlatywał na Hawaje jutro wieczorem. Potrząsnęła głową. – Jeśli zostawię wiadomość, przypilnuje pan, by señora Della otrzymała ją po powrocie?

– Si, señora.

Kate wydarła pustą kartkę z notatnika z adresami. Dzięki Bogu, że nie znała nikogo o nazwisku, zaczynającym się na literę O. Razem z liścikiem wręczyła sklepikarzowi banknot dziesięciodolarowy.

– Czy to pani przyjaciółka? – spytał zaciekawiony.

– Najlepsza, jaką kiedykolwiek miałam. Bardzo mi jej brak. Dobrze ją pan zna?

– Bardzo dużo pomaga swojej rodzinie, innym też. Jest obywatelką Stanów Zjednoczonych – powiedział z dumą – a mimo to mieszka tu razem ze swoimi. Często tu przychodzi. Ma bardzo smutne oczy – dodał, kiwając głową. – Podobne do pani, señora.

– Nie zapomni pan oddać jej mojego liściku? – spytała Kate.

– Nie señora, nie zapomnę. Nie często pojawiają się tu Amerykanki, żeby zostawić dla kogoś wiadomość. Czy chce pani coś kupić?

– O tak, tak, naturalnie. Papierosy i… i zapalniczkę, i te dwa breloczki do kluczy. Wezmę też tamten długopis Bica i notes. Pastę do butów, miętuski i dwa pudełka wiśniowych żelek.

Trzydzieści dolarów zmieniło właściciela. Kate wiedziała, że została oskubana, ale nie przejmowała się tym. Wzięła zatłuszczoną torbę i wyszła. Zostawiła ją później w sklepie, do którego wstąpiła; wsunęła torbę pod stos barwnych szali.

Wróciwszy do hotelu w Chula Vista, Kate wzięła prysznic i przez resztę dnia oglądała telewizję. Wcześnie poszła do łóżka, długo spała. Wstała, zamówiła śniadanie do pokoju, wzięła prysznic i poszła do kościoła. Pospacerowała po mieście, zjadła lunch i wróciła do hotelu. Spakowała torbę, wymeldowała się i przyjechała na lotnisko trzy godziny przed czasem. Znów zjadła i czekając na przybycie pilota wycieczki przeczytała kilka czasopism.

– Ellie, uduszę cię – mruknęła na widok pilotki, trzpiotowatej dziewiętnastoletniej dziewczyny. Za nią szli jej podopieczni. Kate zauważyła, że wszyscy byli siwowłosymi emerytami. Wystarczyło jedno spojrzenie, by się przekonać, że nie znajdował się wśród nich nikt poniżej siedemdziesiątki. Cóż, pozostaje jej jedynie zrobić dobrą minę do złej gry.

Godzinę później, kiedy pilotka prowadziła ich do samolotu, Kate odciągnęła ją na bok i zapytała:

– Dlaczego traktuje pani tych ludzi tak protekcjonalnie? I czy musi pani tak wrzeszczeć na całe gardło? Nie jestem głucha, inni też nie. Nie widzę powodu, dla którego trzyma pani w górze tę śmieszną tabliczkę. Czuję się zażenowana. Proszę się nad tym zastanowić. Kiedy tylko dotrzemy na Hawaje, odłączę się od grupy. Biuro, które zarezerwowało mi miejsce na tej wycieczce, najwyraźniej nie wzięło pod uwagę moich upodobań. I czy naprawdę musieliśmy wstawać wszyscy po kolei i opowiadać o sobie? Nie jesteśmy dziećmi. Zastanawiam się, czy od razu nie zrezygnować z udziału w tej imprezie i nie polecieć indywidualnie.

– Uważa pani, że przesadzam? Ze starszymi ludźmi trzeba postępować bardzo ostrożnie. Chcą, żeby im wszystko tłumaczyć, noszą aparaty słuchowe i grube okulary.

– Dzięki czemu widzą i słyszą lepiej, więc te tabliczki i podniesiony głos są niepotrzebne. To jest żenujące dla nas wszystkich.

– Dobra – powiedziała sztywno pilotka. – Kim pani jest, jakimś instruktorem, kontrolerem czy kim? Wizytatorem z ramienia biura?

Kate tylko się uśmiechnęła i pomyślała o Delli i Donaldzie.

– To, że jest się starym, niekoniecznie oznacza, że jest się głupim. Nie daje to też pani prawa do upokarzania kogokolwiek.

Zajmując miejsce z tyłu samolotu, w części dla palących, Kate zastanowiła się, co ją skłoniło do zwrócenia uwagi pilotce. Za dwadzieścia lat stanę się siwa, jak oni, i będę uczestniczyła w podobnych wycieczkach – oto, dlaczego, odpowiedziała sobie. Kiedy dobiegnę siedem, dziesiątki, Gus skończy pięćdziesiąt sześć lat. Będzie ją ciągnął za sobą, idąc sprężystym krokiem. Wzdrygnęła się. Boże, czemu pozwoliła się Ellie na to namówić? Święta należy spędzać w domu, razem z najbliższymi. Ale jej najbliżsi mieli inne plany. Nikt nie chciał spędzić świąt z nią. Będzie z nieznajomymi sobie ludźmi, którzy też nie mają nikogo.

Na małym lotnisku w Kona Kate oddzieliła się od reszty wycieczki, Wzięła swoje bagaże, wynajęła samochód i otrzymała mapę pokazującą, jak dojechać do Kona Village.

– Proszę wypatrywać małej chaty przy drodze – powiedziano jej w biurze wynajmu samochodów. – Należy obok niej skręcić w lewo. Stamtąd dotrze pani do samej wioski.

Kate nie zauważyła chatki, musiała przejechać jeszcze siedem kilometrów, nim mogła zawrócić.

– Powinni mnie uprzedzić, że chata jest trochę oddalona od szosy – mruknęła, skręcając otwartym jeepem. Cały czas widziała jedynie czarną lawę. Gdzie ta osławiona zieleń i barwne kwiaty? Kiedy jechała zakurzoną, pokrytą koleinami drogą, przyszło jej na myśl słowo: „dewastacja”. – Ellie, zabiję cię, jak cię tylko dostanę w swoje ręce. – Gdzie, do jasnej cholery, podziała się cywilizacja?

W końcu jej wzrok przyciągnął jakiś zielony punkt. Palma. Dzięki Bogu. I woda; czuła zapach oceanu. Kate jechała dalej. W końcu dotarła do wioski. Odetchnęła głęboko: a więc to tutaj jest zieleń i kwiaty. I ludzie. Kawałek raju. Obejrzała się przez ramię, ale nie dostrzegła pól czarnej lawy.

Kate uśmiechnęła się, kiedy kobieta ubrana w strój ludowy zbliżyła się do samochodu, by włożyć jej na szyję girlandę z wonnych kwiatów.

– Witamy w Kona Village. Nazywa się pani…?

– Kate Starr. Właściwie przyjechałam z wycieczką Cromwell, ale odłączyłam się od grupy. Rozumiem, że będę tu miała osobną kwaterę. Posiłki też chcę spożywać osobno.

– Nie ma problemu, pani Starr. Proszę pójść ze mną. – Kobieta uśmiechnęła się i zaprowadziła Kate do biura, gdzie posadziła ją obok malutkiego biurka z drzewa tekowego. – Za chwileczkę przyniosę formularze meldunkowe. Przez ten czas proszę się poczęstować świeżym sokiem ananasowym – powiedziała, podając Kate małą, oszronioną szklaneczkę.

Kate rozsiadła się wygodnie i zerknęła na prospekt, leżący na biurku. Najbardziej na świecie ceniona oaza spokoju… 125 krytych strzechą hale. Przekartkowała broszurkę. Wesoła Godzina w barze Bora Bora od piątej do szóstej. We środę kierownictwo wydaje przyjęcie z cocktailami i pupu, ale co to jest. Żaglówki i pływanie pod wodą. Tenis. Wędkarstwo sportowe. Loty helikopterem. Lecznicze masaże ciała.

– No, no – powiedziała Kate, sącząc sok ananasowy.

Siatsu i masaż szwedzki. Masaż rąk i nóg. Hawajskie lomi lomi, mieiscowa odmiana masażu z wykorzystaniem prądu elektrycznego. Zapisała sobie, by zgłosić się na wszystkie zabiegi. Dwie jadalnie. W Hale Moana śniadania, obiady i kolacje, w Hale Somoa kolacje, krawaty i marynarki nie wymagane. Stolik na kolację należy rezerwować podczas śniadania. Żadnych telefonów, radioodbiorników, telewizorów, klimatyzacji. Nie karmić zwierząt. Kate zamknęła prospekt.

– Czy spodobało się pani to, o czym się pani dowiedziała z informatora? – spytała kobieta, uśmiechając się do niej.

– Bardzo. Zdaje się, że panuje tu cisza i spokój. Dziwi mnie jednak, że goście nie otrzymują kluczy.

– Jeśli będzie się pani lepiej czuła mając klucz, nie widzę przeszkód, by go pani dostała.

– Nie, dziękuję.

– Mam nadzieję, że przywiozła pani ze sobą dużo książek. Mamy sklep z pamiątkami, oferujący spory wybór wydawnictw kieszonkowych, codziennie dostarczana jest prasa. Za rogiem znajduje się automat telefoniczny. Na każdej hale umieszczona jest skrzynka pocztowa. Jeśli będą do pani jakieś listy, znajdzie je pani w swojej skrzynce. Proszę się tu podpisać, pani Starr. Bagaże zostały już zaniesione do pani hale, a samochód odprowadzony na parking za basenem. Zaprowadzę panią teraz do pani domku.

Okazało się że owe hale to kryte strzechą chatki. Wszystko wyglądało cudownie. Woda w lagunie była spokojna.

– Czy to czarny łabędź? – spytała ze zdumieniem Kate.

– Tak, jest ich tu kilka. Jak pani widzi, ma pani sąsiadów, ale nie za blisko. Oto pani hale, pani Starr. Jeśli będzie pani czegoś potrzebowała, proszę zgłosić się do biura. W środku jest niewielka mapa, przydatna podczas spacerów po okolicy. Życzę pani miłego pobytu.

– Z pewnością doskonale wypocznę – powiedziała Kate, niepewnie spoglądając na swój nowy dom.

Pokój utrzymany był w jaskrawych, papuzich kolorach, na łóżku leżała barwna narzuta. Dwa rattanowe krzesła i stół dopełniały umeblowania pierwszego pomieszczenia. W następnym pokoju znajdowało się biurko i drugie łóżko-kanapa. W łazience stał ekspres do kawy, młynek i pojemnik z kawą Kona. W małej lodówce umieszczono napoje chłodzące. Poza tym w pomieszczeniu był prysznic i sedes. Na tarasie stały dwa krzesła, przepierzenia wyplatane z liści chroniły przed słońcem.

Do tej pory Kate nie dobiegł najmniejszy odgłos. Nie ulegało wątpliwości, że w Kona Village jest cicho i spokojnie, ale Kate musiała się jeszcze przekonać, czy jest tu równie komfortowo. Sprawdziła, czy łóżko jest wygodne, czy szklane drzwi przesuwają się lekko, z ulgą zauważyła, że można je zablokować od środka. Uruchomiła wiatrak pod sufitem. Łopatki zaczęły cicho miesić powietrze.

– Obawiam się, że wpadnę tu w depresję – mruknęła Kate, włączają lampkę. Słaba żarówka niezbyt jasno oświetlała mroczne, chłodne pomieszczenie. – Nie podoba mi się tu! – powiedziała na głos. – Mówiąc szczerze, nienawidzę czegoś takiego! Nie lubię słońca, nie lubię leżeć na plaży. Nie lubię mieszkać w mrocznych pokojach. – Kopnęła walizkę i krzyknęła z bólu.

– Czyżbym właśnie usłyszał okrzyk zrozpaczonej panienki? – rozległ się czyjś głos na tarasie.

– Gus…? Gus! Mój Boże, Gus, to nie możesz być ty! Chyba śnię Ciągle mam takie sny. Nie mogę uwierzyć, że się tu pojawiłeś i zamieszkasz w chatce z trzciny, jak ja. Nienawidzę tego miejsca. A ty? Nie odpowiadaj. Senne zjawy nigdy nic nie mówią.

– Uszczypnij mnie – powiedział Gus, rozsuwając szklane drzwi. Kate uszczypnęła go w gołe ramię.

– Aj! – krzyknął. – Widzisz? To nie sen.

– Ale jak tu… Kiedy tu przyjechałeś? Podoba ci się tutaj?

– Jestem tu od wczoraj. Kate, tutaj jest bosko. Jedzenie wprost nie z tej ziemi. Człowiek tyje od samego widoku potraw. Na śniadanie zjadłem naleśniki z bananami. Zamówiłem drugą porcję. Nigdy nie piłem lepszej kawy, niż tutaj. Obydwa baseny są doskonałe. To wspaniałe miejsce. Dla zakochanych – powiedział, robiąc do niej oko. – Nad ranem, kiedy zlatują się ptaki, robi się trochę głośno. Wstałem wcześnie i napiłem się kawy na tarasie. Szkoda, że nie widziałaś moich gości. Zleciała się cała skrzydlata czereda, chyba ze dwadzieścia ptaków, a każdy inny, ale nie miałem ich czym poczęstować. Zresztą i tak nie wolno ich karmić. Boże, Kate, jak dobrze znów cię widzieć. Co powiesz na to, żeby wyprowadzić się z tej chaty i przenieść do mnie?

Kate wzięła głęboki oddech. Czy była na to gotowa? Oczywiście, pomyślała. No, prawie gotowa. Tak jakby gotowa. Bezwzględnie nie.

– Zgoda – powiedziała.

– Naprawdę?

– Gus, mam czterdzieści sześć lat. Jesteś ode mnie o czternaście lat młodszy. Byłbyś bardziej odpowiedni dla Ellie. Kiedy mnie stuknie siedemdziesiątka, ty będziesz miał dopiero pięćdziesiąt sześć lat.

– Kate, chcę cię poślubić. Mogę cię uczynić szczęśliwą. Zawsze cię będę kochał. Nie potrafię sobie wyobrazić życia bez ciebie.

– Ja czuję to samo, ale nie wiem… małżeństwo to… Jest jeszcze Patrick…

– Nie ma już Patricka, Kate. Pochowałaś go, pamiętasz?

– Jego rzeczy, Gus. Nie jego doczesne szczątki.

– Kochasz mnie? – Wstrzymał oddech, czekając na jej odpowiedź. Kiedy ją usłyszał, powietrze uszło z niego jak z przekłutego balona.

– Tak- powiedziała bez chwili wahania.

– Jezu. Myślałem, że nigdy tego od ciebie nie usłyszę.

– A ty mnie kochasz?

– A czy ptaki potrafią fruwać? Oczywiście, że cię kocham. Jak myślisz dlaczego tu jestem? Uknułem wszystko razem z Ellie. Chcę, abyśmy razem rozpoczęli nowy rok. To chyba świadczy, że jestem jednym z tych niepoprawnych romantyków. Ellie mnie akceptuje. Da nam swoje błogosławieństwo. Moja matka cię polubi.

– A bracia i siostry?

– Ach, tak jak powiedziałaś, zaczynają się do mnie odzywać. Jedna z sióstr zrealizowała swój czek. Ma dwójkę dzieciaków w college’u. Rozmawia ze mną. To początek.

– Pocałujesz mnie? – spytała Kate, wstrzymując oddech.

– Myślisz, że jestem taki łatwy? – roześmiał się Gus. – Najpierw przeniosę cię przez próg. Kate, zamieszkamy razem. Bierz jedną z tych toreb i wynośmy się stąd.

Przeniósł ją przez próg. Nic w życiu Kate nie przygotowało jej na taką wielką falę emocji, która ją ogarnęła. Kochała go, kochała go z całego serca, kochała go każdą komórką swego ciała. Powiedziała mu to.

– Mój Boże, kręci mi się w głowie – odparł Gus.

– Mnie też – przyznała się Kate.

– Zrobimy to jak należy – powiedział nerwowo Gus.

– Tak. W przeciwnym razie nic z tego nie wychodzi – zgodziła się Kate. – A co trzeba zrobić, żeby było jak należy?

– Jezu, nie wiem, wszystko sobie zaplanowałem, miałem zamiar… doprowadzić cię do szaleństwa, sprawić, żebyś mnie pragnęła, pożądała tak mocno, że gotowa byłabyś dla mnie zabić.

Kate roześmiała się nerwowo.

– Podoba mi się.

– Który fragment? – spytał Gus zachrypniętym głosem.

– Wszystkie.

– Wszystkie?

– Uhm.

– A więc zamierzałem… Chciałem… chcę… chciałem… zamierzałem… ile razy powtórzyłem słowo „chcieć”? Nieważne, no więc zamierzałem cię pocałować, roznamiętnić, a potem jak gdyby nigdy nic zaproponować „Przejdźmy się, pokażę ci okolice”. Planowałem, że potem wrócimy, zrobimy trochę bałaganu, sprzątniemy, może weźmiemy razem prysznic, podniecimy się do granic wytrzymałości i pójdziemy na kolację. Zapisałem cię dziś rano na szóstą. Zjemy sobie, trochę wypijemy, wrócimy i… i to zrobimy. Co ty na to?

– Uważam, że to wspaniały plan. A więc pocałuj mnie i do dzieła. To nie pocałunek, to wydarzenie, pomyślała Kate, czując na swej twarzy gorący oddech Gusa. Jęknęła cicho, rozchyliła wargi, poczuła jego język wsuwający się w zakamarki jej ust. Głęboki, zwierzęcy jęk Gusa wstrząsnął całym ciałem Kate. Ich języki splotły się, splątały, aż Katt musiała mu się wyrwać z objęć, by zaczerpnąć tchu. Spojrzeli sobie w oczy. W ciszy słychać było tylko ich przyspieszone oddechy. Kat(odniosła wrażenie, że jest coś pierwotnego w sposobie, w jaki na siebie patrzyli. Pragnęła dalej się całować i powiedziała mu to.

– A co z naszym spacerem i resztą planu…

– Bolą mnie nogi – szepnęła, wionąc mu w ucho gorącym oddechem. – Poza tym plany są od tego, żeby je zmieniać. Pragnę tylko ciebie,

– Bezwstydnica – powiedział Gus, zdejmując ubranie. Kate rozebrała się także.

Gus ściągnął różnobarwną narzutę, identyczną, jak w domku Kate. Prześcieradła były wykrochmalone, białe, bez jednego zagniecenia. Nieskalane. I właśnie tak się czuję, pomyślała Kate. W chwili, gdy położyła głowę na poduszce, Gus przykrył ją swym ciałem i otoczył ramionami. Jego uścisk był zaborczy.

Poczuła uderzenie krwi do głowy, a potem dreszczyk niepokoju, jakby miała zamiar pożeglować przez nieznane morze. Wydała długie, głośne westchnienie, kiedy Gus odszukał ustami puls na jej szyi. Ułożyła się tak, by mógł całować jej piersi. Przytuliła się mocniej, przebierając palcami po jego owłosionej klatce piersiowej czuła, jak Gus drży wewnętrznie. Przebiegł ją dreszcz rozkoszy, gdy wsunął jej do ust język.

– Kate, bądźmy razem – szepnął Gus, przesuwając palcami w górę i w dół jej tułowia, szukając sekretnego miejsca między jej udami.

Czuła, jak jej ciało drgnęło, jakby dając całkowite przyzwolenie. Chciała, by ją pieścił jeszcze długo, i powiedziała mu to. Znalazła się tam, gdzie nigdy przedtem nie była, tam, gdzie chciała być, pragnęła być. Poruszyła się, ujęła rękami jego twarz, obsypała ją pocałunkami, a potem pocałowała go żarliwie w usta.

– Tak, tak. Nie przestawaj – jęknął Gus.

Na dźwięk jego głosu poczuła w sobie jakąś moc. Przejmując inicjatywę położyła się na nim. Uśmiechnęła się słysząc, jak znów jęknął. Żar ich ciał zmieszał się, rozpalił w niej ogień, któremu przez tyle lat nie pozwoliła zapłonąć.

Zaczęła się z nim droczyć, skubiąc go za ucho, szepcząc mu cudowne rzeczy, przesuwając ręką po jego mokrej, śliskiej skórze.

Zanim się zorientowała, jak to się stało, znów leżała na wznak, a Gus na niej. Patrząc na nią wymamrotał: „Jaka jesteś piękna”. Jego gorący oddech parzył jej skórę, nie pozwalając jej skupić myśli. Jedyne, czego teraz, w tej chwili pragnęła, to czuć, smakować, żyć.

Jej ciało było niczym rozpuszczony miód, a usta – niedostępny wulkan, który Gus próbował zdobyć.

– Dobrze ci? – spytał.

– Och, tak, wspaniale – wyszeptała Kate. Znów poszukała ustami jego ust. Poczuła, jak Gus rozsuwa jej kolanem nogi. – Jeszcze nie – wymamrotała, przywierając do niego całym ciałem. Poczuła, jak wstrząsnął nim dreszcz. Nie puszczając jej z objęć zaczął się wolno unosić, aż obydwoje znaleźli się w pozycji siedzącej. Ocierali się splecionymi ciałami, śliskimi od potu, kołysząc się niczym w takt jakiejś niesłyszalnej muzyki.

Przesuwał dłonie wzdłuż jej ciała. Pragnąc jej bliskości, przyciągnął mocno do siebie, aż jęknęła. Całował jej oczy, usta, brodę, potem obsypał gwałtownymi pocałunkami piersi. Żar bijący od jego ciała palił skórę Kate. Płonęła, była leśnym pożarem, który mógł ugasić tylko Gus. Jego niebieskie, rozognione oczy stanowiły jedyne barwne punkciki w mrocznym pomieszczeniu.

– Teraz – szepnął gwałtownie.

– Tak – odpowiedziała mu Kate.

Jej ciało było rozkoszne, reakcje zachwycające, ale to wyraz twarzy Kate, żarliwość i ekstaza, jakie na niej dojrzał, stanowiły główny impuls. Z jej jasnego spojrzenia wyczytał bezgraniczną radość i cień niedowierzania, w kąciku oka błysnęła łza. Gdy oboje zatonęli w miłosnym uniesieniu, wykrzyknął jej imię, które rozbrzmiało w cichym pokoju niby strzał karabinowy.

Kate leżała bez ruchu, oddychając w takt krótkich, urywanych oddechów Gusa. Powinna coś powiedzieć, pomyślała, albo on powinien coś powiedzieć. Cokolwiek. Co? Boże, nie wiedziała, że seks to taka wspaniała rzecz.

– Podobało mi się – wyrzuciła z siebie jednym tchem.

– Tak? – odparł Gus i pocałował ją w policzek. – Wiesz co? Mnie się też podobało. Co mówię, wprost nie posiadam się z zachwytu! Dlaczego tak długo z tym zwlekaliśmy?

– Przez moją głupotę. Chociaż z drugiej strony może nie byłeś wystarczająco natarczywy – zażartowała.

– Chcesz więcej natarczywości? Dobrze, tylko trochę później – roześmiał się Gus. – Kompletnie mnie wykończyłaś, droga pani. Muszę trochę odsapnąć. – Jezu, ale czuł się szczęśliwy. Nie pamiętał, by kiedykolwiek było mu tak dobrze. Należała teraz do niego. – Nie mylę się, prawda? – spytał niespokojnie.

– Że co? – spytała Kate.

– Że jesteś moja.

– Cała i po wsze czasy – odparła rozpromieniona. – Nigdy nie byłam taka szczęśliwa. Przez całe moje życie nikt nigdy nie traktował mnie tak, jak ty. Nikomu nigdy nie zależało na mnie tak, jak tobie. Tak się bałam, że… że nie będę w stanie… nie będę potrafiła… że się rozczarujesz.

Patrick wiecznie miał do mnie pretensje. Bałam się, co mogę ujrzeć w twoich oczach.

– A co zobaczyłaś w moich oczach, Kate? – spytał Gus.

– Miłość – odparła nieśmiało.

– Kate, zawsze będziesz widziała w moich oczach miłość. Sprawiłaś, że moje życie stało się pełne. Od tak dawna próbowałem ci to powiedzieć. Zdajesz sobie teraz sprawę, ile traciliśmy? Kiedy się pobierzemy?

Kate poczuła ściskanie w dołku.

– Gus, nie ponaglaj mnie. Są jeszcze inne… demony, które muszę przepędzić. Różnica wieku między nami też nie jest dla mnie błahostką. Muszę wszystko przemyśleć. Czy w świetle prawa… jestem wdową? Nie wiem. Czy otrzymam rozwód? Nigdy… nie było takiej potrzeby… Nie chcę opuszczać Kalifornii. Ty mieszkasz w Nowym Jorku. Masz dobrą pracę, ja mam swoją firmę. Czy możemy na razie cieszyć się tym, co mamy, i stopniowo uporać się ze wszystkimi problemami?

– Tylko pod jednym warunkiem: że pobierzemy się za rok o tej porze. Powinniśmy zdążyć ze wszystkim w ciągu dwunastu miesięcy. Powiedz to, Kate. Muszę usłyszeć, jak mówisz, że za dwanaście miesięcy od dziś wyjdziesz za mnie za mąż. Możemy tu przyjechać i wziąć ślub. Powiedz to, Kate – poprosił gwałtownie.

– Za rok wrócimy tu i się pobierzemy. Pragnę tego bardziej niż czegokolwiek, Gus. Budzić się co rano i mieć cię przy sobie – to coś wspaniałego. Gotować dla ciebie, kochać się z tobą, sprzątać i prać. Chcę ci mówić miłe rzeczy, chcę słyszeć, jak ty mnie mówisz miłe rzeczy. Pragnę razem z tobą oglądać wschody i zachody słońca. Kocham cię. Nigdy sobie nie wyobrażałam, że można kogoś aż tak pokochać.

Gus odetchnął z ulgą.

– Dobra, zgadzam się.

Długo rozmawiali o wszystkim i o niczym. Kiedy na zewnątrz zapalono lampy, Gus wykrzyknął:

– Już ciemno!

– Nigdy nie słyszałam nic bardziej odkrywczego – zachichotała Kate.

– Chyba przegapiliśmy kolację – stwierdził Gus. Kate prychnęła.

– Zjedz mnie – zaproponowała. Wielki Boże, czyżby to powiedziała? – Tym razem zrobimy to na stojąco!

Gus odrzucił głowę w tył i wybuchnął śmiechem. Obudził drzemiącą tygrysicę. Posłusznie spełnił jej życzenie.

Kate obudziła się o trzeciej nad ranem. Natychmiast przypomniała sobie, gdzie jest i co się zdarzyło wcześniej. Dowód spoczywał obok niej. Uśmiechnęła się do siebie w ciemnościach, nasłuchując głośnego chrapania Gusa. Zrodził się w niej okrzyk szczęścia, zaczął przesuwać w górę i już miał wyrwać się z jej ust, gdy Gus wyciągnął rękę, by ją przytulić.

– Chrapałem? – spytał sennie.

– Och, jak mi dobrze – mruknęła Kate, tuląc się do niego. – Owszem, chrapałeś jak buhaj, ale podobało mi się to. Kochaliśmy się cztery razy – powiedziała tonem pełnym niedowierzania.

– Liczyłaś? – spytał żartobliwie Gus.

– Dopiero po trzecim razie. Zupełnie się rozbudziłam. I jestem głodna. Właściwie bliska śmierci głodowej. Czuję się taka… och, sama nie wiem.

– Podekscytowana.

– Właśnie.

– Chcesz iść na spacer? – spytał. – Możemy wstać, wziąć prysznic, iść na spacer, wrócić, usiąść na tarasie i obejrzeć wschód słońca. Poza tym – ciągnął – mam dwa batoniki i paczkę herbatników. Plus… plus cztery torebki orzeszków ziemnych i jednego banana. Możemy sobie urządzić prawdziwą ucztę.

– Wstajemy – powiedziała Kate i wyskoczyła z łóżka. W chwilę później uświadomiła sobie, że jest naga. Odwróciła się wolno, by spojrzeć na Gusa w świetle słabej żarówki. – Gus, chcę, żebyś mi się uważnie przyjrzał. Mam czterdzieści sześć lat, rozstępy, brzuszek, a moje pośladki wkrótce zrobią się obwisłe. Oto, jak wyglądam. Muszę usłyszeć, czy bardzo ci się to nie podoba. Chcę usłyszeć to teraz. Jestem zmęczona wiecznym wciąganiem brzucha, noszeniem specjalnego pasa, zmęczona ukrywaniem swoich… swoich niedostatków.

– Chcesz porównać nasze ciała? – zapytał Gus, spuszczając nogi na podłogę. Wstał.

– Więc popatrz i powiedz, że lubisz wysokich, chudych facetów, obrośniętych od stóp do głów. Wyglądam jak jakiś cholerny niedźwiedź, a jeśli nie zauważyłaś tego do tej pory, to oświadczam, że zaczynam łysieć. I robią mi się zakola. Mam chude nogi, sięgające do samej klatki piersiowej. A wracając do twojego pytania – podoba mi się wszystko i uczynisz mi osobistą przysługę, przestając wciągać brzuch. Kocham cię taką, jaka jesteś. Wbij to sobie do głowy. Dobra, teraz twoja kolej – dodał niespokojnie.

– O, ale ci oklapł fiutek – krzyknęła Kate i pobiegła do łazienki. Boże, czyżby rzeczywiście tak powiedziała? W taki sposób może się wyrazić Ellie, a nie czterdziestosześcioletnia kobieta, mająca dorosłe dzieci. Puściła wodę pełnym strumieniem.

– Ty wstrętna wiedźmo! – Pobiegł za nią, otworzył drzwi kabiny prysznicowej i powiedział: – Zapomniałaś dodać, że musisz też nosić okulary. Możesz mnie teraz przeprosić.

Przeprosiła go w stu procentach.

Później chodzili na bosaka dróżkami, spoglądając na ukryte w głębi chatki, zatrzymując się, by wąchać hibiskus. Gus zerwał jeden kwiat i wsunął go Kate za ucho. Ona też zerwała jeden dla niego; wsunął go do kieszonki bawełnianej koszulki. Szli objęci wpół, minęli jadalnię, bar na świeżym powietrzu, sklep z pamiątkami, aż znaleźli się na plaży.

– Nigdy nie spotkałam się z czymś równie perfekcyjnym – oświadczyła Kate. Fale delikatnie obmywały jej stopy. – Wszystko jest tak, jak powinno być. Aż trudno uwierzyć, że gdzieś tam istnieje zwyczajny świat, do którego musimy wrócić. Ciekawa jestem, jak by to było, gdybyśmy tu zamieszkali na stałe.

– Prawdopodobnie znudziłoby ci się po pewnym czasie. Takie miejsca stworzył Bóg specjalnie, by można było tu od czasu do czasu odetchnąć, zdobyć siły do egzystencji w zwyczajnym świecie. Właśnie sobie uzmysłowiłem, że mamy dosyć pieniędzy, by kupić tu sobie dom lub apartament, jeśli zechcemy. Możemy sprawdzić, jak jest na Maui. Słyszałem, że wspaniale. Kupimy sobie łódź. Sprzęt do pływania pod wodą. Narty wodne. Jeepa takiego, jakiego wynajęłaś. Parę razy w roku możemy przemieniać się w plażowiczów.

– Cudowna perspektywa. Zróbmy to po… później.

– Dobra.

Trzymając się za ręce wrócili do swojego domku i obserwowali wschód słońca. Zapomnieli o orzeszkach, bananie, herbatnikach i czekoladkach.

Przez dziesięć dni korzystali ze wszystkich uroków pobytu w Kona Village, zawsze wracając do swej chatki, by się kochać bez końca. Kiedy nadeszła pora, żeby się spakować i wyjechać, Kate rozpłakała się rzewnie.

– Nie chcę wyjeżdżać. Nie chcę wracać do pustego domu. Nie chcę się martwić, co znów wymyśli Betsy. Nie chcę chodzić do biura i pracować. Chcę być z tobą. Nie zamierzam z tego rezygnować.

Gus uśmiechając się zaczął wypakowywać torbę.

– Wiem, że musimy wracać. Zaczął się znowu pakować.

– Mogłabym zostać do końca miesiąca, gdybym zadzwoniła do Ellie i do biura.

Ponownie zajął się wyjmowaniem rzeczy z walizki.

– Ale to nie fair wobec moich pracowników. Jeśli zostaniemy, to nie będzie już to samo. Masz rację, przydzielono nam tylko te dziesięć dni.

Zaczął się pakować.

– Nie masz nic do powiedzenia?

– Jedziemy czy nie?

– Tak, jedziemy, chociaż bardzo nie chcę.

– Ja też nie. W kraju będzie zimno. Zauważyłaś coś, Kate? W tych domkach nie ma klimatyzacji.

– Zauważyłam, co tylko dowodzi, że jestem bardziej spostrzegawcza od ciebie. Wiedziałeś, że nie ma tu kluczy?

– Tak. – Gus zatrzasnął zamek u swej walizki. Odwrócił się i położył dłonie na ramionach Kate. – Ostatnie dziesięć dni należały do najcudowniejszych w moim życiu. Nie zamieniłbym ich na nic. Kocham cię do bólu. Wciąż myślę, że mi się to wszystko śni. Dopiero, kiedy się obudzę, przekonam się, że to był tylko sen. Boże, ale cię kocham, Kate. Rok to za długo by czekać na ślub. Czy nie możemy tego przyśpieszyć? Nie chcę, żebyś mi się wymknęła. Mówię poważnie, nie da się nic przesunąć?

– Na kiedy? – spytała Kate drżącym głosem.

– Na przyszły tydzień. Do diabła, jestem gotów choćby dziś. Mam wielką ochotę zaciągnąć cię na kontynent i do najbliższego sędziego pokoju. Rozważysz to?

– Oczywiście. – Może w czerwcu, pomyślała Kate. Albo we wrześniu.

Nie, w czerwcu nie, w czerwcu poślubiła Patricka, była czerwcową panną młodą. Sierpień to ładny miesiąc.

Rozdzielą się w San Francisco, Gus poleci do Nowego Jorku, a Kate do Los Angeles. Ellie odbierze ją z lotniska, zawiezie do domu i zostanie przez weekend.

– Będzie mi ciebie brakowało – oświadczyła Kate, kiedy zapowiedziano samolot Gusa.

– Zadzwonię do ciebie rano.

– Dobrze – odparła Kate zdławionym głosem. – Cześć, Gus.

– Cześć, Kate. Kocham cię.

– Ja ciebie też.

W chwilę później już go nie było. Nigdy w życiu nie czuła się taka samotna. Wciąż miała girlandę z kwiatów, którą Gus włożył jej na szyję. Ciągle też czuła zapach jego wody po goleniu. W ręku trzymała pudełko z girlandą kwiatów, którą kupiła dla Ellie. Boże, jak to cudownie być kochaną. Kochać kogoś i cieszyć się wzajemnością.

Kate miała godzinę do odlotu swego samolotu. Zamówiła dietetyczną pepsi. Wyciągnęła z torby podróżnej pióro i papier i postanowiła napisać list do Delli. Wyszedł na siedem stron. Cztery linijki dotyczyły Kona Village, reszta – Gusa i jego propozycji. Skończyła list słowami: „Chcę, żebyś przyjechała na mój ślub. Jeśli będę musiała, pojadę i cię wyciągnę siłą. Musisz to widzieć, kiedy będę kroczyła główną nawą lub wchodziła do sędziego pokoju. Okropnie mi ciebie brak, Dello. Jesteś zawsze w moich myślach, wiesz, że w sercu mam zarezerwowane miejsce wyłącznie dla ciebie. Całuję cię. Proszę, zadzwoń lub napisz”. Podpisała się, nakleiła znaczek. Wypatrzyła skrzynkę pocztową przed jednym ze sklepów z pamiątkami, wrzuciła list, westchnęła i z biletem w ręku ruszyła w stronę wyjścia.


* * *

Kiedy Kate wysiadła z samolotu w Los Angeles, uderzył ją wyjątkowy chłód jak na tę porę roku. Zaczęła dygotać w swej bawełnianej sukience.

Ellie wręczyła matce gruby sweter. Na widok Kate serce zabiło jej mocniej. Jeszcze nigdy nie widziała swej matki bardziej szczęśliwa ożywionej. Uśmiechnęła się od ucha do ucha i nie przestawała się uśmiechać, aż Kate się zaczerwieniła.

– Chcę wiedzieć teraz, zaraz – powiedziała.

– Ellie! – upomniała ją Kate.

– Wszystko mi jedno. – Odciągnęła matkę na bok. – Odegrała rolę Kupidyna, czuję się jak Kupidyn, mam prawo wiedzieć. Dobrze byle Tak, jak to sobie wyobrażałaś? Bo wiem, że dużo o tym myślałaś. Nie interesują mnie szczegóły, ale muszę wiedzieć, jak było. Boże, wyglądas; jak ktoś szczęśliwy. Och, mamo, tak się cieszę. Zasługujesz na wszystko co najlepsze na świecie, a dla ciebie najlepszy jest Gus. Wierzę w to całym sercem, naprawdę.

– Poprosił, bym wyszła za niego za mąż. Było cudownie, Ellie. I mass rację, nigdy, przenigdy nie czułam się równie szczęśliwa. Powiedziałam „tak”, Mój Boże, naprawdę powiedziałam „tak”. Nie przeszkadza mu, że… że mam czterdzieści sześć lat. Nie przeszkadza mu, że mój tyłek wygląda jak wiejski twaróg. Kocha mnie. Nadal nie daje mi spokoju różnica wieku między nami, ale chyba jakoś się z tym uporam. Rozumiem, że akceptujesz to… to wszystko.

– Nie mylisz się! Szkoda, że go nie słyszałaś tamtego dnia, kiedy nie odbierałaś telefonów. Szalał z niepokoju, po prostu szalał. Myślał, że miałaś wypadek albo coś w tym rodzaju. Nawet zadzwonił do kilku szpitali, a potem oczywiście na policję. Naprawdę cię kocha. A propos, co się wtedy właściwie stało? Nigdy mi nie powiedziałaś.

Kate wyjaśniła jej wszystko, gdy szły ruchomym chodnikiem. Ellie ze śmiechu aż zgięła się w pół, Kate również. Ludzie ze zdumieniem spoglądali na matkę i córkę.

– Mówiłaś to Gusowi? – spytała Ellie.

Kate skinęła głową.

– Tak się śmiał, że aż spadł z krzesła. A właściwie go zepchnęłam.

– Mamo, czy jest dobrym kochankiem?

– Najlepszym – odparła Kate. – W skali od jeden do dziesięciu dałabym mu…

– No, no, ile? – dopytywała się Ellie.

– Dziewięć i pół. Nikt nie zasługuje na dziesiątkę – dodała Kate. Ellie gwizdnęła i trąciła matkę w ramię. Znajdowały się prawie przy końcu ruchomego chodnika.

Kate spędziła ten weekend z córką gotując i przesiadując w jacuzzi. Wieczorami oglądały filmy na wideo, wyłącznie horrory, od których Ellie była dosłownie uzależniona. W poniedziałek rano, w dniu wyjazdu Ellie, Kate przytuliła córkę.

– Dziękuję, że zaufałaś swemu instynktowi i… i że to wszystko zaaranżowałaś. Nie wiem, czy potrafiłabym sama się zdecydować. Potrzebne mi było takie pchnięcie.

– To wszystko pomysł Gusa. Ja tylko pomogłam w jego realizacji.

– Ellie, czy Betsy wie o Gusie?

– Ode mnie nie. Gdyby wiedziała, narobiłaby mnóstwo hałasu. Jeśli chcesz mojej rady, nie wspomniałabym jej o niczym, póki klamka nie zapadnie. To przykre, co się z nią dzieje. Ja jednak wciąż mam nadzieję, że pewnego dnia uporządkuje swoje sprawy i zacznie żyć normalnie.

– Chyba skorzystam z twojej rady, Ellie. Dziękuję za to, że odebrałaś mnie z lotniska i spędziłaś ze mną weekend. Naprawdę się cieszę, że lubisz swoich przyszłych teściów. Wiedziałam, że cię pokochają. Szczęśliwego Nowego Roku, skarbie!

– Nawzajem, mamo – powiedziała Ellie, obejmując matkę.

– Och, tak, wspaniale – wyszeptała Kate. Znów poszukała ustami jego ust. Poczuła, jak Gus rozsuwa jej kolanem nogi. – Jeszcze nie – wymamrotała, przywierając do niego całym ciałem. Poczuła, jak wstrząsnął nim dreszcz. Nie puszczając jej z objęć zaczął się wolno unosić, aż obydwoje znaleźli się w pozycji siedzącej. Ocierali się splecionymi ciałami, śliskimi od potu, kołysząc się niczym w takt jakiejś niesłyszalnej muzyki.

Przesuwał dłonie wzdłuż jej ciała. Pragnąc jej bliskości, przyciągnął mocno do siebie, aż jęknęła. Całował jej oczy, usta, brodę, potem obsypał gwałtownymi pocałunkami piersi. Żar bijący od jego ciała palił skórę Kate. Płonęła, była leśnym pożarem, który mógł ugasić tylko Gus. Jego niebieskie, rozognione oczy stanowiły jedyne barwne punkciki w mrocznym pomieszczeniu.

– Teraz – szepnął gwałtownie.

– Tak – odpowiedziała mu Kate.


* * *

Dla Kate Nowy Rok rozpoczął się pod znakiem załatwiania kwestii prawnych. Co tydzień składała wizytę w kancelarii adwokackiej Mancuso. Chciała, żeby Siły Powietrzne wystawiły świadectwo zgonu Patricka, do czego się nie kwapiły.

– Nie zamierzam z nimi walczyć ani dyskutować – oświadczyła Kate po szóstej wizycie, pod koniec maja. – Załóż sprawę rozwodową. Chcę jak najszybciej uzyskać rozwód. Jeśli okaże się to niemożliwe, pojadę gdzie indziej, do Nevady lub Meksyku. Pragnę to już mieć za sobą. Biorę ślub i nie życzę sobie po drodze żadnych niespodzianek. Chcę wszystko przeprowadzić legalnie.

Mancuso wzruszył ramionami.

– Zrobię, co w mojej mocy. Udało mi się uzyskać dla ciebie wyłączny tytuł własności domu w New Jersey. Możesz go sprzedać w każdej chwili. Masz kupca?

– Tak się składa, że mam. Podzielę pieniądze między Betsy i Ellie. Pan Stewart kupuje dom dla swej matki. Zdaje się, że chce, by akt notarialny wystawiony był na nią. Płaci gotówką. Przyśle ci wszystkie potrzebne papiery. Masz adres Ellie, możesz wysłać dokumenty do niej. Rozlicza moje podatki i podatki firmy. Mam nadzieję, że widmo tej transakcji nie będzie mnie nigdy w przyszłości straszyło po nocach?

– Nie widzę ku temu żadnego powodu, Kate. Wszystko jest załatwione legalnie. O nic się nie martw. Jedź do domu i zajmij się przygotowaniami do ślubu. A propos, kiedy to będzie?

– Myślałam, że w sierpniu lub we wrześniu, ale bardziej prawdopodobne, że w grudniu. Już nie mogę się doczekać – powiedziała, w jej głosie zadźwięczał dziewczęcy ton.

– Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwa.

– A ja nie tylko mam nadzieję, ja wiem, że będę szczęśliwa. Dziękuję za twoją pomoc, Nick. Gdyby nie ty, nigdy nie dobrnęłabym tak daleko.

– Kate, a propos Betsy. Czy orientujesz się, ile pieniędzy wydaje n» te wszystkie poszukiwania, które prowadzi od lat?

– Mnóstwo. Poświęciła swe życie na odszukanie ojca. Jest mi smutno kiedy słyszę, jak żebrze o pieniądze na ulicach, by finansować… to, co robi. Wszystkie ślady się urywały, ale ona nie ustaje w poszukiwaniach.

– Dajesz jej pieniądze?

– Gdy mnie poprosi, co nie zdarza się często – odparła Kate, a potem dodała nerwowo: – Nie wie, że zamierzam wziąć ślub.

– Rozumiem – powiedział Mancuso, co znaczyło, że nic nie rozumie.

– Mam nadzieję. Bądź ze mną w kontakcie, Nick.

– Powodzenia, Kate – powiedział Nick, wyciągając rękę.

Czy tego potrzebowała? Nie była pewna. Co więcej, wcale się tym nie przejmowała.


* * *

Trzy dni przed Świętem Pracy zadzwonił Gus i spytał podnieconym głosem:

– Kate, co powiesz na wyjazd na tydzień do Kostaryki razem ze mną? Możesz się wyrwać? Wygrałem tę zwariowaną wycieczkę, właśnie dostałem bilety. Zabrałem matkę na imprezę dla starszych ludzi, na której zorganizowano loterię, i wygrałem. Zresztą to całkiem zrozumiałe, bo wykupiłem wszystkie losy. Pakuj manatki. Spotkamy się na lotnisku w Los Angeles!

– Kupiłeś wszystkie losy?

– Bo nikt inny nie chciał ich kupić. Loterię wymyśliła moja matka. Byłem u niej, kiedy zastanawiała się, jaką ufundować nagrodę. Miałem dziwne przeczucie, że nikt nie zechce kupować losów, więc namówiłem ją na Kostarykę. Rozważała Disney World. Zapisz sobie: zamieszkamy w buszu, więc nie zabieraj żadnych wymyślnych strojów. Decydujesz się, Kate?

– Będę na lotnisku – rzuciła jednym tchem. – Naprawdę kupiłeś wszystkie losy? Ile?

– Za dziesięć patyków. Musieli mieć jakiś zysk z loterii. Wybierają się autobusem do Atlantic City. Każdemu dam dwadzieścia pięć dolców na automaty, obiad i kolację. Kocham cię, Kate Starr, niebawem Kate Stewart.

– Ja też cię kocham, Gusie Stewarcie.

– Masz paszport, co?

– Tak.

– Dzięki Bogu. Teraz pisz.

Kate włożyła kartkę do portmonetki, wstała, poprawiła żakiet, rozejrzała się po biurze i powiedziała:

– Wychodzę. Nie wiem, kiedy wrócę. Muszę załatwić różne rzeczy i jechać w różne miejsca. Trzymajcie się, panie i panowie.

Z domu zadzwoniła do Ellie, która aż zapiszczała z zachwytu.

– W buszu! Bosko. Koniecznie jedź, mamo. Kiedy masz samolot?

– Jutro.

Z lekkim sercem, czując zawroty głowy, spakowała torbę i odszukała paszport. Znów zobaczy się z Gusem.

– Ale ze mnie szczęściara, prawdziwa szczęściara. Dzięki Ci, Boże, za to, że zesłałeś mi Gusa.


17

<p>17</p>

Wyspa Komsomolec, Rosja.


– Kapitanie Starr, ktoś chce z panem rozmawiać. Sam Gorbaczow przysłał tego gościa – powiedział rosyjski strażnik łamaną angielszczyzną.

Serce Patricka zabiło mocniej. Miał gościa.

– Co to znaczy? – spytał strażnika po rosyjsku. Zaprzyjaźnili się, jeden drugiego uczył swego języka ojczystego.

– Nie wiem. Może związane to jest z amerykańskimi inspekcjami wyrzutni rakietowych. Mamy zniszczyć wyrzutnie i wyposażenie pomocnicze. Amerykanie będą nadzorować akcję. Może chcą usłyszeć pana zdanie na ten temat – dodał chytrze.

– A wy trzęsiecie ze strachu portkami na myśl o tym, co się stanie, kiedy mnie zobaczą. Jak zamierzacie im wytłumaczyć fakt, że przetrzymywaliście mnie tyle lat? Wybuchnie bomba. W końcu. Słuchaj, Siergiej, czy mój gość jest Amerykaninem czy Rosjaninem?

– I jedno, i drugie – powiedział Siergiej.

– Pieprzysz!

– Co to znaczy?

– Że mnie oszukujesz, dupku!

– Aaa, dupek, rozumiem. Masz dwóch gości, jednego Amerykanina, jednego Rosjanina. Wyglądają na ważniaków. Może są z American Express.

– Masz na myśli ambasadę amerykańską. Jesteś głupi, Siergiej. W takim razie chodźmy.

– Najpierw musisz się ogolić, uczesać i założyć czystą koszulę, dupku!

– Spadaj! – krzyknął Patrick, czując ogarniające go podniecenie. To musi coś znaczyć. To musiało coś znaczyć. Rozpłakał się, kiedy się golił i czesał. Otarł łzy wierzchem dłoni i włożył czystą koszulę. Ręce tak mu drżały, że ledwo zdołał zapiąć guziki. – Boże, proszę, niech stanie się to, czego pragnę.

– No już czas, dupku – rzucił Siergiej przez otwarte drzwi.

– Nie, nie, to ja mówię na ciebie „dupku”, a nie ty na mnie. Przeproś mnie, Siergiej.

– Przepraszam. A jak ja mam wołać na ciebie?

– Spróbuj „kapitanie Starr”. Podoba mi się ten zwrot.

Strażnik splunął na podłogę.

– Ruszaj się – polecił ostrym tonem.

Patrick wyprostował się i udał się za Siergiejem do zimnego pokoju, w którym stał stół i cztery krzesła. Za stołem siedziało dwóch mężczyzn: jeden z nich był najwyraźniej Rosjaninem, drugi – Amerykaninem koło trzydziestki, przystojnym młodzieńcem o jasnych włosach i ciepłych, brązowych oczach, które mu się teraz zaszkliły. Ochrypłym ze wzruszenia głosem spytał:

– Kapitan Starr?

– Na Boga, tak. Tak, jestem Patrick Starr z Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. A więc znaleźliście mnie!

– Tak, proszę pana. Pańska rodzina bardzo się ucieszy.

Rosjanin uniósł dłoń.

– Najpierw porozmawiamy.

– Nazywam się David Peterson, a to Władimir Sudnieckij. Proszę usiąść, kapitanie Starr. Mamy do omówienia parę spraw.

Patrick usiadł. Jego oddech stał się płytki. Dlaczego po prostu go stąd nie zabiorą? Teraz, kiedy dowiedzieli się, że tu jest, powinni go zwyczajnie puścić z tym Davidem Petersonem, który był z grubsza w takim wieku, jak on, kiedy dwadzieścia lat temu katapultował się nad Wietnamem. Przestraszył się. Starał się nie skulić na krześle. Wyłączył się i przeniósł do Westfield w New Jersey. Znów był chłopakiem, krążył na rowerze czekając, aż wyjdą koledzy, by pograć z nimi w palanta; jednym uchem słuchał nawoływania ojca. Kącikiem oka dojrzał Kate Anders, wynoszącą przed dom torbę ze śmieciami. Ruszył w jej kierunku.

– Kate, co robisz? Pomóc ci?

Boże, ale była ładna, chyba najładniejsza w całej szkole. Lubił jej uśmiech i grube, jasne warkocze, zawsze przewiązane wstążką w kolorze sukienki. Miała na sobie tę samą sukienkę, co w szkole, w biało – czerwona kratkę, ozdobioną na dole krzyżykami.

– Wybierasz się w sobotę na piknik? Będzie mnóstwo jedzenia, wyścigi i różne takie. Więc jak?

Kate szurała trzewikami po spękanym, betonowym chodniku. Zauważył, że były wypastowane, biała skóra wprost lśniła, a sznurowadła były równie białe, jak czubki bucików.

– Pomyślałem sobie, że gdybyś się zdecydowała, moglibyśmy razem się przejść. Mam zaoszczędzone dwa dolary. Założę się, że coś dla ciebie wygram.

Kate zapłoniła się i dalej kopała nogą szczelinę. Jeśli nie będzie uważała, zedrze skórę z czubków butów.

– Może. Kiedy zrobię wszystko w domu. Tylko, że nie mam pieniędzy. Co możesz dla mnie wygrać? – spytała nieśmiało.

„Może” było prawie równoznaczne z „tak”.

– No wiesz, coś na patyku. Może małpkę, może misia. Coś z tych rzeczy. Matka Jacka będzie sprzedawała hot-dogi. Jack powiedział, że di każdemu z nas po jednym.

– Za darmo? – spytała z niedowierzaniem Kate.

– No pewnie. Postarasz się przyjść? Możemy się spotkać koło furtki. Wstań wcześniej i zrób wszystko, co masz do roboty. Mogę nawet zawieźć cię na piknik na ramie.

– A co będzie, jak wiatr uniesie mi sukienkę? – spytała z nie – pokojem Kate.

– Kurczę, Kate, będziesz ją musiała trzymać. Zresztą nie sądzę, by zerwał się wiatr. Słuchałem prognozy pogody. Przed piknikiem zawsze wcześniej informują, jaka będzie pogoda. Późnym popołudniem mają się odbyć pokazy lotnicze. Jesteś najpiękniejszą dziewczyną w szkole – wypalił znienacka.

Kate zaczerwieniła się jak burak.

– A ty jesteś przystojny. Wszystkie dziewczyny robią do ciebie słodkie oczy. Janie Chalmers marzy, żebyś ją pocałował.

– Nie zamierzam się całować ani z nią, ani z żadną inną dziewczyną. Ale mogę pocałować ciebie, jeśli mi pozwolisz. Pozwolisz mi?

– W usta? Nie wiem. Mam dopiero trzynaście lat. Mama mówi, że nie mogę się umawiać z chłopcami ani ich całować, póki nie skończę osiemnastu lat.

– Czyli dopiero za pięć lat. Nic jej nie mów. Fajnie jest się całować.

– Skąd wiesz? – spytała podejrzliwie Kate. – Z kim się całowałeś? Nie myślałam, że należysz do tych, co całują wszystkie dziewczyny. A więc z kim się całowałeś?

– Przysięgnij, że nikomu nie powiesz.

– Przysięgam – powiedziała z powagą Kate.

– Z Nancy Eggers.

– Z Nancy Eggers! Z Nancy Eggers! Jest od ciebie starsza i ma pryszcze. Dlaczego całowałeś się z Nancy?

– Bo tylko ona pozwoliła mi się pocałować. Chciałem się przekonać, jak to jest. Spodobało mi się. Tobie też się spodoba. Pokażę ci, jak sznurować usta. Nie maluj się szminką.

Kate stanęła na samym skraju krawężnika.

– Nie wolno mi się malować. Zbliż się… – Skinęła na niego, nachyliła się i złożyła na jego ustach wilgotny pocałunek. Potem odskoczyła i pobiegła do domu.

– Ho; ho, widzieliśmy wszystko, Pat! – krzyknęli jego koledzy, którzy schowali się po drugiej stronie ulicy za żywopłotem. – Pat ma dziewczynę, Pat ma dziewczynę. Pat kocha Kate. Kochasz Kate, prawda?

– Zamknij się, Danny, albo dam ci sójkę w bok. No więc jak, gramy w piłkę czy nie?

– Patrick…

– Kapitanie Starr, czy mnie pan słucha?

– Co? – zapytał nieprzytomnie Patrick, wracając z czasów dzieciństwa do pokoju, w którym siedział przy stole naprzeciwko dwóch mężczyzn.

– Proszę mnie uważnie wysłuchać – powiedział David Peterson.

– Powinniśmy stąd pójść. Natychmiast. Nie powinniśmy tu siedzieć i rozmawiać. Jestem obywatelem Stanów Zjednoczonych, oficerem lotnictwa, zestrzelonym podczas wykonywania zadania, a pan, do cholery, chce ze mną rozmawiać. Do diabła, zabierzcie mnie stąd! – krzyknął wojowniczo Patrick.

– Zamierzam pana stąd zabrać, ale najpierw musimy porozmawiać.

– Dlaczego nie możemy porozmawiać po drodze? – warknął Patrick.

– Bo nie i na razie musi panu wystarczyć ta odpowiedź. Chcę, żeby mi pan powiedział, co zaszło między 1971 a 1973 rokiem, kiedy pana tu przywieziono. Sądzimy, że znalazł się pan tu w siedemdziesiątym czwartym, bo wtedy straciliśmy pański ślad.

– Jak się miewają moi najbliżsi? Uważają mnie za zmarłego? Czy ma pan zdjęcia mojej żony i dzieci? Chcę zobaczyć moją rodzinę.

David Peterson otworzył teczkę i wyciągnął kilka fotografii.

– Zdjęcie maturalne pana córki. Twarze pana bliskich są zaznaczone kółkiem. Pańska córka Betsy zrobiła doktorat. Druga córka, Ellie, jest biegłą księgową. To zdjęcie pańskiej żony, zrobione podczas wręczania świadectwa maturalnego młodszej córce.

Patrickowi napłynęły łzy do oczu. Zbliżył fotografie do twarzy.

– Potrzebne mi okulary – stwierdził. – Mam zepsute zęby, muszę iść do dentysty.

– Zajmiemy się wszystkim. Teraz proszę nam opowiedzieć, co się z panem działo.

– A co pan o mnie wie?

– Nic, kapitanie Starr. Zostałem tu przysłany, bo akurat byłem w ambasadzie amerykańskiej w Moskwie, kiedy otrzymaliśmy wiadomość. Mogłem dotrzeć tu szybciej niż inni. Nie chcemy, by spędził pan tu jedną minutę dłużej, niż to konieczne. Proszę, im prędzej nam pan wszystko powie, tym prędzej będziemy mogli pana stąd zabrać.

– Na początku służby latałem na F-105 thunderchief. Zestrzeliłem cztery samoloty północnowietnamskie, zabrakło mi jednego, by zostać asem. Później latałem na samolotach myśliwsko – szturmowych F-4E phantom II. Brałem udział w misjach, mających na celu bombardowanie i likwidację artylerii przeciwlotniczej, więc nie mogłem zestrzelić piątego MiGa i uzyskać tytułu asa. Gryzłem się tym.

F-4E to wspaniała maszyna – może zrzucać bomby, wspierając oddziały naziemne, można na nich dokonywać lotów rekonesansowych, zwalczać stacje radiolokacyjne i artylerię przeciwlotniczą, ścigać MiGi. Miałem na pokładzie osiem ton bomb, rakiety ziemia – powietrze, napalm i dodatkowe zbiorniki paliwa. Miałem również vulcana – działko dwudziestomilimetrowe, strzelające z szybkością sześciu tysięcy pocisków na minutę. Boże, ależ kochałem tę maszynę.

W owym czasie startowałem z bazy lotniczej Ubon w Tajlandii, jako członek 547 eskadry bombowców, wchodzącej w skład Ósmego Taktycznego Dywizjonu Bombowców. Był piąty grudnia, polecono nam zbombardować cele w Północnym Wietnamie. Moim pierwszym celem były nadajniki Radia Hanoi – głównego środka łączności i propagandy armii północnowietnamskiej. Nigdy nie udało nam się go unieszkodliwić.

Zostałem wyznaczony na dowódcę lotu Romeo – czterech F-4, z których każdy był uzbrojony w dwie „inteligentne bomby” – jednotonowe bomby sterowane laserem. Polecono nam zniszczyć Radio Hanoi.

Radiostację otaczał sześciometrowy mur. Zrzuciłem bomby dokładnie nad celem. O pierwszej po południu czasu lokalnego, akurat w środku zjadliwej, antyamerykańskiej audycji, nadawanej po angielsku dla naszych oddziałów stacjonujących w Południowym Wietnamie, radio zamilkło.

Zrobiłem zwrot i pomknąłem z prędkością tysiąca kilometrów na godzinę. Strzelec pokładowy zameldował, że bomby spadły w sam środek urządzeń nadawczych… kiedy nagle bardzo blisko nastąpiła eksplozja rakiety ziemia-powietrze. Jej odłamki zabiły strzelca pokładowego. Maszyna doznała poważnego uszkodzenia układu hydraulicznego. Chryste, miałem podziurawione skrzydła. Starałam się wzbić jak najwyżej. Wiedziałem, że nigdy nie uda mi się dotrzeć do Tajlandii. W najlepszym wypadku mogłem dolecieć nad otwarte morze, skąd wyłowiłaby mnie marynarka amerykańska. Pozostali piloci z eskadry, którzy też zrzucili swoje bomby, poinformowali mnie, że mój samolot płonie. Kabinę wypełnił dym, F-4 zaczął przechylać się na prawo, w każdej chwili grożąc beczką. Zorientowałem się wtedy, że nie panuję nad maszyną. Dowódca dywizjonu zaczął wrzeszczeć, bym się katapultował, zanim F-4 eksploduje.

Wiedziałem, że mój strzelec pokładowy nie żyje, nie odpowiadał na moje wezwania, więc otworzyłem właz i uruchomiłem katapultę. Siła wyrzutu oszołomiła mnie, ale poza tym wszystko przebiegało jak trzeba. Kołyszę się pod czaszą spadochronu. Uruchomiłem radionadajnik, by samolot ratowniczy mógł mnie zlokalizować, kiedy się znajdę na ziemi. Nie spodziewałem się ekipy ratunkowej, ale łudziłem się nadzieją. Podczas opadania cały czas się modliłem. Wylądowałem na poletku ryżowym, na którym aż roiło się od Wietnamczyków.

Człowieku, dosłownie wpadłem w ramiona wroga. Natychmiast obdarli mnie ze wszystkiego z wyjątkiem kombinezonu lotniczego. Nic mi wtedy nie zrobili. Następną rzeczą, którą pamiętam, to jazda ciężarówką do Hanoi.

Przypuszczam, że przez pierwsze trzy dni byłem traktowany jak wszyscy jeńcy, pochwyceni przez Wietnamczyków. Pod koniec trzeciego dnia zaciągnięto mnie do biura komendanta. Powiedział, że dowodziłem samolotami, które zbombardowały radiostację w Hanoi… – Głos Patricka zadrżał. – Zdaje się, że podczas nalotu znajdowała się tam jego narzeczona. Zginęła na miejscu. Komendanta ogarnęła taka wściekłość, że myślałem, iż mnie zabije. Wsadzili mnie do izolatki i zbili do nieprzytomności. Robili ze mną wszystko. Powiedzieli, że mnie złamią. Muszę wierzyć, że to zrobili, ale niczego nie pamiętam.

Trzymali tam też innych Amerykanów. Słyszałem, jak rozmawiali, ale byłem w tak okropnym stanie, że nie mogłem mówić. Zostawili mnie samego w celi przez tydzień, może dłużej, bym zgnił. Próbowałem wyskrobać swoje nazwisko na ścianie, ale nie wiem, czy mi się to udało. Może tylko mi się wydawało, że to robię.

Mijał czas. Tygodnie. Może miesiące. – Patrick wzdrygnął się. – Pewnego ranka – na dworze było jeszcze ciemno – strażnicy zabrali mnie do biura komendanta, gdzie ten wygłosił do mnie mowę. Powiedział, że poinformował Rosjan, iż jestem wysokokwalifikowanym pilotem, kimś, kim powinni się zainteresować. Dodał, że to jego zemsta, i że już nigdy nie zobaczę swojej ojczyzny ani rodziny. Potem zostałem przeniesiony utaj, do tej bazy rakietowej.

Najpierw zajęło się mną KGB, przesłuchiwali mnie i sprawdzali, domagając się szczegółowego opisu technicznego rozmaitych amerykańskich bombowców, broni powietrznej i urządzeń elektronicznych. Chcieli wiedzieć wszystko. Z początku się opierałem, ale złamali mnie farmaceutykami. Jeden ze strażników powiedział mi, że przez długi czas wegetowałem niczym roślinka.

Nie wiem, jak długo to trwało. I to wszystko. Strażnicy mówili mi, że wraz z upływem lat wszyscy o mnie zapomnieli. Wyjeżdżali na urlop i wracali, po jakimś czasie prawie się zaprzyjaźniliśmy. Raz czy dwa sprowadzili mi nawet kobietę. Byłem wiecznie niedożywiony, ciągle odczuwałem zimno. Czasem dawali mi aspirynę. Kiedyś jeden ze strażników ulitował się nade mną i wyrwał mi zepsuty ząb trzonowy. Obcęgami.

Przekazywali mnie coraz to innemu komendantowi. Można powiedzieć, że zostałem ich maskotką. Życie stało się znośne. Żyłem i nic poza tym. Nigdy nie straciłem nadziei, że mnie odnajdziecie.

Nauczyłem się rosyjskiego, próbowałem uczyć dwóch strażników angielskiego. Udawało nam się jakoś porozumiewać. Siergiej powiedział mi o Układzie o Redukcji Zbrojeń i dał mi nadzieję, że może odeślą mnie do domu. Uczepiłem się tej myśli. Liczyłem dni, czekając na amerykańską delegację, dokonującą inspekcji bazy. Pomyślałem sobie, że mnie ukryją podczas wizytacji Amerykanów, więc pracowałem nad Siergiejem licząc, że może niechcący się wygada albo zwyczajnie powie Amerykanom o mojej obecności. Obiecałem mu, że jak stąd wyjdę, zabiorę go ze sobą do Ameryki. Ten wariat chce się spotkać z Jane Fondą.

Oto moja historia, panie Peterson. Jak mnie odnaleźliście? Kto wam powiedział, że tu jestem? Nie zawitała tu jeszcze żadna delegacja.

– Władzę przejął Gorbaczow, zainicjował głasnost’ – odparł Peterson. – Wie pan o rozmowach w sprawie redukcji zbrojeń. Sami zadzwonili do Białego Domu. Zaproponowali, że pana wypuszczą pod warunkiem, że nie puści pan pary z ust, póki nic nie będzie zagrażało reformom, wprowadzanym przez rząd Gorbaczowa. Pytanie teraz, czy potrafi pan trzymać język za zębami? Jeśli pan przystanie na te warunki, złoży swój podpis, jest pan wolny. Ale to oznacza, że nie może pan liczyć na żadne uroczyste przywitanie. Żadnych wywiadów dla prasy. Niczego. Odstawimy pana do domu, do rodziny. Jeśli trzeba będzie, powiemy, że jest pan kuzynem Patricka Starra. Rząd wypłaci panu odszkodowanie. Musi pan zrozumieć, że nie wróci pan do domu opromieniony chwałą bohatera Przyznaję, że to niesprawiedliwe, ale nie ma innego wyjścia.

Znów znalazł się w Westfield, w dniu rozdania dyplomów ukończenia szkoły, wystrojony w togę i biret. Został wyznaczony do wygłoszenia w imieniu całej klasy mowy pożegnalnej, której nauczył się na pamięć Zamierzał odszukać wzrokiem Kate i mówić bezpośrednio do niej, żeby się nie zdenerwować. Zakręciła sobie włosy i pomalowała usta różow szminką.

Wszystko sobie zaplanowali; po maturze postanowili razem uciec. Miał siedemset dolarów, Kate – dwieście dziewięćdziesiąt. Z okazji ukończenia szkoły z pewnością jeszcze zostaną obdarowani pieniędzmi, starczy, by spakować się i wyruszyć do Teksasu, gdzie przyjęto Patricka na uniwersytet. Chciał uzyskać dyplom inżyniera. Zamierzał wstąpić do Korpusu Szkolenia Oficerów Rezerwy i odbyć służbę wojskową w lotnictwie. Potem będzie kontynuował studia w dziedzinie inżynierii lotniczej. Jeśli dopisze mu szczęście, mając Kate u swego boku, spróbuje się dostać do szkoły lotnictwa w bazie lotniczej Edwards w Kalifornii.

Kate była pewna, że potrafi za niewielkie pieniądze stworzyć dla nich dom, w razie potrzeby zatrudni się jako opiekunka do dzieci. On podejmie jakąś dorywczą pracę. Kate zapewniła go, że im się uda. Wierzył jej.

„Wyruszamy w dzikie przestworza…”

– Kapitanie Starr, czekam na pana odpowiedź.

– Czy moja rodzina o tym wie?

– Jeszcze nie. Nikt tu nie działa pochopnie. Zabierzemy pana do domu, jeśli zgodzi się pan na postawione warunki.

– Wytrwałem tylko dzięki Kate. Cały czas myślałem o niej, o dziewczynkach. Zawsze wiedziałem, że wrócę do domu. Czy modli się pan, nonie Peterson?

– Tak,

– Ja przez długi czas się nie modliłem. Myślałem, że Bóg o mnie upomniał. Oczywiście nie rozumowałem jasno. Dlaczego wtedy, kiedy jest najtrudniej, kiedy nie może już być gorzej, ludzie zwracają się ku Bogu? Myślałem, że Bóg wymazał mnie ze swej pamięci, ale wiedziałem, że Kate nigdy o mnie nie zapomni. Kate mnie kochała, kocha – powiedział łamiącym się głosem. – Podpiszę ten wasz przeklęty dokument, ale tylko dlatego, że pragnę ujrzeć moją żonę i dzieci. Musicie mi go przeczytać, bo sam nie jestem w stanie.

Patrick słuchał bezbarwnego, pozbawionego emocji głosu Petersona.

– Przypuszczam, że jest pan świadom, iż podpisuję to pod przymusem. Nie mam tu swojego prawnika, którego mógłbym się poradzić. Chcę, żeby było to dla wszystkich jasne. Wykołowaliście mnie. Pan to wie, ja to wiem i ten dupek siedzący obok pana to wie. – Podpisał się, robiąc nieczytelny bazgroł. Później powie prawdę. Na razie chciał jedynie wrócić do Kate, poczuć boski, waniliowo – cytrynowy zapach jej włosów. Ciekaw był, czy upiecze dla mego tort czekoladowy i postawi na środku stołu kuchennego?

– Jeśli zacznie pan mówić, ogłosimy, że pan zdezerterował – ostrzegł | go zimno Peterson.

Płakał, opuszczając pusty, zimny pokój. Ubrany był w szorstką, koszulę i workowate, wełniane, dawno nie prane spodnie. Buty miały | dziurawe zelówki i wypchane były szmatami.

Jezu! Wracał do domu!


18

<p>18</p>

– Dasz wiarę, że jesteśmy tu już od tygodnia? – spytał Gus, siedzący w cieniu rozłożystego drzewa.

Kate skończyła jeść banana i powiedziała:

– Minął jak z bicza trząsł. Wiesz, nigdy nie myślałam, że kiedykolwiek zobaczę las równikowy. Tak się cieszę, że tu przyjechaliśmy. To piękny kraj, ale nie chciałabym w nim mieszkać na stałe. Nie ma, jak w domu.

Przytuliła się do niego.

– Najbardziej podoba mi się to, że nie ma tu telefonów, gazet, radia. Czuję się całkowicie odizolowany. Kołacze mi się po głowie słowo „bezpieczny”, ale to nie o to chodzi. Jedno wiem na pewno: chyba już nigdy nie dam się namówić na zjedzenie choćby jednego banana.

– Zrezygnujesz z takiego bogatego źródła potasu?,

– Uhm. Kate, zdecydowałaś się już na jakiś termin?

– Nie chcę wyjeżdżać i brać ślubu gdzieś w obcym miejscu. Chcę żeby były na nim moje córki. Przynajmniej Ellie. Wątpię, czy Betsy przyjdzie. Chcę też, żeby zobaczyła to Della i dziewczyny z biura. Ślubu może nam udzielić sędzia pokoju.

Gus przytulił ją mocniej.

– Jest mi to obojętne. Po prostu chcę, żebyśmy się pobrali. Kropka. Zgadzam się na wszystko, jeśli to doprowadzi do upragnionego celu. Kobiety przywiązują wagę do rodzaju ceremonii, mężczyźni – nie. Kiedy? Chcę tylko usłyszeć, kiedy.

– Co powiesz na nabożeństwo przy świecach w kościele unitariańskim, a potem małe przyjęcie w domu? Jeszcze tego samego wieczoru możemy wylecieć z Los Angeles i rano być już na Hawajach. Albo przynajmniej zjeść kolację w jakimś hotelu w Los Angeles. Nie mam jeszcze sukienki – zaniepokoiła się nagle.

– Możesz nawet wystąpić w worku konopnym. Data. Nie usłyszałem daty.

– Co powiesz na sobotę piętnastego grudnia?

– Boże, w końcu wyznaczyłaś termin! – wykrzyknął z niedowierzaniem Gus. – Myślałem, że zostawisz to mnie lub w ogóle się rozmyślisz. A więc ustalone?

– Ustalone – powiedziała cicho Kate.

– Kate, właściwie nigdy nie rozmawialiśmy o Patricku. Może powinniśmy. Nie chcę… chodzi mi o to, że nie zniosę, jeśli będziesz robiła porównania. Nie chcę, żeby mieszkał z nami ktoś trzeci, nawet jako wspomnienie. Podjęłaś decyzję, prawda?

– Oczywiście. Wiele lat temu. Czas, mój drogi, goi prawie wszystko. To smutne, ale ledwo pamiętam, jak wyglądał Patrick. Nigdy nie mogłabym was porównywać. Jesteś zupełnie inny, serdeczny, opiekuńczy. Patrick nie był taki. Ale bardzo go kochałam. To ojciec moich dzieci. Nie pojawią się w naszym domu żadne duchy. Spakowałam jego zdjęcia i kilka drobiazgów należących do niego, które trzymałam w szufladzie. Wypłakałam wtedy wszystkie łzy. Jakaś cząstka mnie zawsze będzie się zastanawiała, co się z nim stało. Uważam, że to normalne i naturalne. Jeśli od czasu do czasu pomyślę o Patricku, powiem ci o tym. Nie będziemy mieli przed sobą żadnych tajemnic.

– Kate Starr, bardzo cię kocham. Nie mogę się już doczekać, kiedy będę cię mógł nazwać Kate Stewart. Myślisz, że trudno ci przyjdzie przyzwyczaić się do nowego nazwiska?

Kate roześmiała się wesoło.

– Wątpię. Ćwiczę nowy podpis przy każdej okazji. Chyba będziemy musieli założyć nowe konta bankowe. A propos, jak myślisz, kiedy reszta twoich sióstr i braci zrealizuje swoje czeki?

– Mam nadzieję, że do Gwiazdki, żebym mógł zamknąć ten rozdział swojego życia. Nie mogę tylko sprzedać tej cholernej rezydencji. Wygląda na to, że nikt nie jest skłonny zapłacić za nią osiem melonów. Opuściłem cenę o pięćset tysięcy, ale nadal brak chętnych. Póki nie pojawi się jakiś krezus, będę musiał się z nią męczyć. Rodzeństwo nie jest zainteresowane domem. Przynajmniej tak mówią.

– Zatrzymałeś swoją część pieniędzy? Wiesz, że powinieneś.

– Tak, umieściłem na rachunku inwestycyjnym w Merrill Lynch. Mam prawdziwego, doświadczonego maklera, nazywa się Gary Kaplan. Mike Bernstein, biegły księgowy, którego wynająłem, ma równie dużą praktykę. Zajmują się wszystkim. Jezu, zapomniałem o Edzie Gruebergerze, projektancie przestrzennym, którego też zatrudniłem. Kate, powinnaś o tym wszystkim wiedzieć na wypadek, gdyby coś ni się stało.

Kate zesztywniała w jego ramionach.

– Nigdy tak nie mów. Nie chcę wiedzieć, nie chcę słyszeć o testamentach i tego typu bzdurach. Nie przeżyłabym tego. Przysięgnij mi, Gus – powiedziała gwałtownie.

– Przysięgam. Dobra już, dobra, uspokój się. Chodź, popływam, sobie.

Kate pobiegła do basenu, zrzucając po drodze ubranie. Zanurkowała ukazując pupę w powietrzu. Gus wydał okrzyk pełen zachwytu i skoczył za nią do wody. Dogonił ją, zrobiwszy pięć silnych zamachów ramionami.

– Chcesz się pokochać?

– Robiliśmy to przez siedem nocy z rzędu. Dlaczego myślisz, że w tym celu zwabiłam cię podstępnie do basenu? – zachichotała Kate.

Dużo później powiedziała:

– Było wybornie. Gus uścisnął ją.

– A propos „wybornie”, co dziś na obiad?

– Banany, krakersy i czekoladki Hersheya. Panie Stewart, to był pana pomysł, żeby zdać się na samych siebie w tym względzie. Powiedziałeś, że będziemy spożywać dary ziemi. Ale jeśli się nie mylę, jedyną rzeczą, która tu rośnie, są banany. Jutro, kiedy dotrzemy na lotnisko, możemy zjeść coś porządnego. Może stek albo kurczaka faszerowanego. Boże, zjadłabym teraz całą krowę – mruknęła Kate.

– Krowy dają mleko. Młode woły są na mięso – sprostował Gus, skubiąc ją pieszczotliwie w ucho. – Nie był to więc najlepszy z moich pomysłów. Myślałem, że znajdziemy tu również inne owoce. Ale właściwie obojętne mi, co jem, póki jemy razem. Chociaż dobrze byłoby dostać stek.

– Mieliśmy cudowne wakacje, ale chyba nie chciałabym tu wrócić, a ty?

– Nie, zbyt tu prymitywnie. Ale przynajmniej wiemy, co nam się podoba, a co nie. Z prawdziwym utęsknieniem wyczekuję naszego wyjazdu na Hawaje, naszego miodowego miesiąca. Jako państwa Stewart. Nie myślałem, że kiedykolwiek to nastąpi.

– Ja też nie – powiedziała łagodnie Kate. – Tak cię kocham, że czasem odczuwam ból myśląc o tobie. Boję się, że coś pójdzie nie tak,: spotkasz jedną z owych Gennifer i przestaniesz mnie pragnąć. Martwię się tym. Różnica wieku między nami nigdy nie zniknie.

– Kate, nie mam na to wpływu. Ale dla mnie nie ma to żadnego znaczenia. Ty również nie powinnaś się tym przejmować. Pobierzemy się i resztę życia spędzimy dając sobie nawzajem szczęście. Tylko to się dla mnie liczy.

– Gusie Stewarcie, jesteś najukochańszym człowiekiem. Kiedy będę miała siedemdziesiąt lat i będę się śliniła, przypomnę ci twoje słowa. Chciałabym jeszcze się pokochać, jeśli nie masz nic przeciwko temu.

– Pani życzenie jest dla mnie rozkazem – odparł Gus, obsypując jej twarz pocałunkami. – Co tylko zechcesz.

– Chcę właśnie tego – mruknęła Kate.

Następnego wieczoru, podczas gdy Gus zajął się nadawaniem ich bagażu, Kate wręczyła paszporty i bilety urzędniczce za kontuarem.

– Pani Starr, przyszła do pani depesza. Za chwilę ją pani przyniosę. Serce Kate zamarło. Rozejrzała się za Gusem i nie widząc go wpadła w panikę. Coś się musiało stać Ellie lub Betsy.

– O Boże, nie, proszę, żeby nic się im nie przytrafiło – szepnęła. Szedł w jej stronę, widziała tylko jego sylwetkę w promieniach słońca, wpadających przez drzwi. Zachwiała się, usłyszała, jak urzędniczka wymawia jej nazwisko.

– Co się stało? – spytał Gus zaniepokojony.

– Pani Starr, oto telegram do pani.

Widziała, jak Gus sięgnął po niego, a potem poczuła, jak prowadzi ją do spokojniejszego miejsca. Ostrożnie pomacał żółty prostokąt.

– Musimy go otworzyć – powiedział nerwowo.

– Wiem, ale się boję. Wiem, że coś się stało dziewczynkom. Może miały wypadek drogowy. Nie było mnie przy nich. Siedziałam w jakiejś przeklętej dżungli i pieprzyłam się do upadłego. Jestem ich matką. Kiedy przyszła ta depesza?

– Nie wiem – odparł cicho Gus. Poczuł na barkach jakiś ciężar nie do zniesienia.

– Zapytaj. Nie otworzę telegramu, dopóki się tego nie dowiem – krzyknęła Kate. – Boże, a jeśli one nie żyją? – Mówiła sama do siebie; Gus stał przy kontuarze.

– Pięć dni temu.

– Pięć dni temu! – wykrzyknęła udręczonym głosem Kate. – Pięć dni!

– Tak mi powiedziała. Chcesz, żebym otworzył depeszę, czy sama to zrobisz?

– Ty otwórz – poprosiła Kate, chowając twarz w dłoniach. – Która? Boże, cokolwiek się stało, proszę, by nie było to nic poważnego. Proszę, Boże, zrobię wszystko. Tylko niech moje dziewczynki będą całe i zdrowe.

– Kate.

Kate uniosła wzrok pełen nadziei. Na widok bladej twarzy Gusa zgarbiła się.

– Która?

– Żadna. Twoim córkom nic się nie stało. Kate podskoczyła, wymachując dziko rękami.

– Dzięki Ci, Boże, dzięki! A więc o co chodzi, spaliło się biuro? poradzę sobie ze wszystkim, póki nic nie zagraża dziewczynkom. Della! Chodzi o Dellę, prawda?

– Nie, Kate, nie o Delię. I nie spaliło się również biuro. Chodzi o twojego męża. Jest w drodze do domu. Oto treść depeszy: „Kochana mamo, zadzwonił niejaki pan Peterson, że wiezie tatę do domu. Chce, byśmy były w domu na jego przybycie”. Podpisane „Ellie”.

Kate zemdlona osunęła się na ziemię. Gus padł na kolana i zaczął ją tulić.

– Kate, Kate, ocknij się! No, dalej, pójdziemy do baru. Musimy to omówić… musimy zadzwonić do twojej córki. Kate, proszę, ocknij się wreszcie. – Leciutko przesuwał palcami po jej policzku.

– Nie wierzę w to – powiedziała Kate, kiedy odzyskała przytomność i próbowała usiąść.

W pobliżu zaczęli się zbierać gapie. Gus odgonił ich.

– To niemożliwe -powtarzała w barze, popijając ognistą brandy. – To jakaś pomyłka. Nie znam żadnego Davida Petersona. Coś im się poplątało. Dwadzieścia lat to szmat czasu. Jestem pewna, że to jakieś nieporozumienie. Musimy zadzwonić. Ty zadzwoń, Gus. Ja nie mogę… nie jestem w stanie… proszę – błagała. Oczy znów jej się zapadły. Gus wziął ją za rękę, serce waliło mu w piersi jak młotem.

– Kate – rozkazał szorstko – opanuj się. Wiem, że to dla ciebie wstrząs, ale nie zostawię cię samej. Jakoś się z tym uporamy. – Tak, pewnie, pomyślał, to chyba niedopowiedzenie dziesięciolecia.

Kate potrząsnęła głową.

– To musi być jakiś okrutny żart. Betsy stać na coś podobnego. Gus – poprosiła roztrzęsionym głosem – zobacz, czy w którymś z tych sklepów nie ma przypadkiem amerykańskiej prasy. Jeśli to, co jest napisane w telegramie, to prawda, powinno być coś na ten temat w gazetach.

Kate obserwowała, jak Gus pobiegł do sklepu. Patrzyła i czekała. Minęła ją grupka studentów, obładowana sprzętem obozowym, plecakami i sterczącymi statywami. Ugniatała uda wiedząc, że będzie miała siniaki.

W końcu uniosła wzrok i zobaczyła Gusa, biegnącego w jej stronę, spod warstwy opalenizny przebijała bladość. Ciekawa była, jak biała jest jej twarz. Sposępniała.

– W gazecie nic nie piszą – powiedział, wskazując na „Wall Street Journal” sprzed trzech dni. -Jakaś pani miała wczorajszego „New York Timesa”. Spytałem, czy mogę rzucić okiem. Tam też nie znalazłem żadnej wzmianki na ten temat.

– Mówię ci, to jakiś okrutny żart. Kto mógłby mi coś takiego zrobić?

– Telegram podpisała Ellie. Ona nie byłaby zdolna do czegoś podobnego. Kate, musimy do niej zadzwonić. Zdaje się, że i tak nie zdążymy na nasz lot. Nie mam pojęcia, jak tu działają telefony. Poza tym jest jeszcze różnica czasu.

Czekał na odpowiedź Kate. Serce i rozum mówiły mu, że to nie żart. Dlaczego, u diabła, musiało go to spotkać? Od samego początku wiedział, że wszystko jest zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Żył w wiecznym strachu, że Kate się rozmyśli, ale nigdy nie brał pod uwagę możliwości powrotu Patricka.

– Nie wiem, co robie – jęknęła Kate. Uniosła obie ręce. – Nie jadę do domu. Nie poradzę sobie z tym wszystkim, z całym tym rozgłosem, wystawiona na oczy całego świata. Nie mogą mnie zmusić do powrotu. Gus, co będzie z nami?

– Wystąpiłaś o rozwód – oświadczył zdesperowany Gus wiedząc, że to niczego nie zmienia. Kate starała się być lojalna przede wszystkim wobec swego męża, a to oznaczało, że on nie miał żadnych szans. Zebrało mu się na płacz. Nie chciał tego powiedzieć, ale słowa wyrwały mu się z drżących ust pchane jakąś siłą, nad którą nie potrafił zapanować.

.- Kate, musisz wrócić. Jeśli to wszystko prawda, nawet nie próbuję zrozumieć, co teraz czuje twój mąż. Zasługuje… na ciebie i wasze córki. Nie mogę mu ciebie odebrać.

Kate płakała cicho w chusteczkę.

– Nawet nie pamiętam, jak wygląda. To nie jest ten sam człowiek. Nie może być tym samym człowiekiem. Ja też się zmieniłam. Dlaczego mnie to spotkało? Wiem dlaczego – powiedziała, zrywając się z krzesła. – Bo nie dochowałam mu wierności. Bóg mnie pokarał.

– Kate, najdroższa, nie możesz tak na to patrzeć. Bóg nie karze swych dzieci. Odsyła Patricka do domu po… Boże, po prawie dwudziestu latach. Już samo to zdaje mi się jakimś cudem. Nieważne, jak wpłynie to na nasze życie.

– Mój Boże, Gus, mówisz tak, jakbyś był po jego stronie! – wykrzyknęła z rozpaczą Kate. – A co z nami? Co z naszymi wspólnymi planami na przyszłość?

Gus padł na kolana akurat, kiedy przez głośnik zapowiedziano ich lot.

– Kate, moje uczucia do ciebie nigdy się nie zmienią. Musisz to wiedzieć i w to wierzyć. Dlatego, że kocham cię całą duszą i sercem, mogę… spróbować usunąć się na bok. Zadzwońmy teraz do twojej córki, by się wszystkiego dowiedzieć. Nasz samolot odleciał, mamy więc dużo czasu. Przeżyliśmy szok, musimy się otrząsnąć.

Kate szła za nim na sztywnych nogach, zupełnie jak w transie. Obserwowała, jak Gus wyciągnął kartę telefoniczną, zamówił rozmowę, a potem wręczył jej słuchawkę. Gwałtownie potrząsnęła głową.

Minęła godzina, nim udało im się dodzwonić do Ellie. Siedzieli na twardych, plastikowych krzesełkach trzymając się za ręce, ze wzrokiem wlepionym w odległy o metr automat telefoniczny. Kiedy w końcu zadzwonił, podeszli do niego wciąż ze splecionymi rękami. Gus spytał zduszonym, chrapliwym głosem:

– Ellie, czy to ty wysłałaś telegram? Tak, Gus. Mogę porozmawiać z mamą?

A więc to prawda. W gazetach nic nie pisali – powiedział Gus, jakby już samo to świadczyło o nierealności całego wydarzenia. – Jesteśmy na lotnisku, uciekł nam samolot. Ellie, twoja matka jest w szoku Poprosiła mnie, bym zadzwonił. Stoi tuż obok. Powiedz mi, co się stało. – Słuchał, wstrzymując oddech. Kate spoglądała gdzieś przed siebie

– Nazajutrz po waszym wyjeździe zadzwonił do mnie niejaki David Peterson, a potem pojawił się u mnie jakiś człowiek. Przyjechał z Betsy, Powiedzieli, że tato przez cały ten czas był w Rosji. Został im przekazany przez rząd wietnamski zaraz po tym jak go schwytali. Jest już w Stanach Zjednoczonych, chyba w Waszyngtonie. Nie powiedzieli nam. Oświadczyli jedynie, że przetrzymują go w specjalnym ośrodku. Nie przywiozą go do domu, dopóki nie wróci mama. Wszystko otoczone jest najgłębszą tajemnicą. Betsy twierdzi, że wie, o co chodzi, ale nic nie powie przed przyjazdem mamy. Przypomina rozdrażnionego szerszenia. Nie powiedziałam jej, gdzie jest mama. Oświadczyłam jej jedynie, że wyjechała na urlop i że spróbuję się z nią skontaktować.

Gus zgarbił się.

– Dlaczego nie pisali nic w gazetach? Sądzę, że świat chciałby się o tym dowiedzieć. Na rany Chrystusa, jestem przecież dziennikarzem! Znam się na takich rzeczach.

– Wiedzą o tobie, Gus. Nie ode mnie, nie myśl, że się wygadałam. Betsy nic nie wie, ale oni owszem. Z tobą też chcą porozmawiać, jak wrócisz, i Ale na osobności. Ktoś będzie na was czekał na lotnisku w Los Angeles. Nie wiem, kim są. Domyślam się, że jakieś szychy z rządu. Jak przyjęła to mama?

– Jak powiedziałem, jest w szoku. – Chcą z nim rozmawiać. Obudziła się w nim dziennikarska czujność, zmarszczył nos. – Jak już mówiłem, uciekł nam samolot. Następny odlatuje koło dziewiątej wieczorem. Czy możesz wyjechać na spotkanie matki?

– Tak. Mam zadzwonić do pana Petersona.

– Czy nasza rozmowa jest podsłuchiwana? – spytał podejrzliwie Gus.

– Wcale bym się nie zdziwiła – odparła cicho Ellie. – Ci ludzie są… bardzo oficjalni. Sprawiają, że czuję się, jakbym coś przeskrobała. Nie uśmiechają się. Powiedz mamie, że ją kocham. Ciebie też kocham, ty wielki głuptasie. Opiekuj się nią. Ani na moment nie zapominaj, że ona cię też kocha.

– Dobra. Do zobaczenia.

– No i co? – spytała Kate zachrypniętym głosem, kiedy Gus odwiesił słuchawkę.

Powtórzył jej rozmowę z Ellie.

– Nie wiem, co to może znaczyć. Gdybym miał snuć przypuszczenia – a dobry dziennikarz nigdy tego nie robi – powiedziałbym, że czekają na twój przyjazd, a potem zorganizują radosny powrót Patricka do domu. Jestem pewien, że zasypali go lawiną oskarżeń, zarzutów i temu podobnych. Jak, do diabła, znalazł się w Rosji i dlaczego? Ktoś będzie musiał odpowiedzieć na te wszystkie pytania. Ellie mówi, że wszystko utrzymują w wielkiej tajemnicy, przypuszczam, że zainteresowane strony zajęte są ochranianiem własnych tyłków.

– A więc to prawda.

– Tak, Kate, to prawda – powiedział cicho Gus.

– Pochowałam go… jego rzeczy. Ale jednocześnie pochowałam go w swoich myślach. Naprawdę byłam przekonana, że nie żyje. Ellie też w to uwierzyła. Tylko Betsy nie traciła nadziei. Boże, chciałabym umrzeć… – jęknęła Kate.

– Nie mów tak – przerwał jej Gus, otaczając ją ramieniem. Zaprowadził Kate z powrotem na twarde krzesełko. – Coś tu nie gra – mruknął. – Ellie powiedziała im, gdzie jesteś. Mogli nas odszukać, gdyby im naprawdę zależało. Słuchaj, pozwolisz mi zadzwonić do redakcji i zadać parę pytań?

– Oczywiście. Nikt nie zabronił nam zadawać pytań. Zaczekam tutaj na ciebie.

Kate obserwowała, jak się oddalał. Co powie Patrickowi? Cześć, jak się masz? Tęskniłam za tobą? Jezu, jak dobrze, że wróciłeś? A propos, jestem zakochana i za dwa miesiące biorę ślub. Rozumiesz mnie, prawda? Nie, nic już do ciebie nie czuję. Pochowałam cię. Sprzedałam dom twego ojca Gusowi, rozdzieliłam pieniądze między Ellie i Betsy. Myślałam, że zginąłeś, że nigdy nie wrócisz. Ja też mam swoje życie. Przez dwadzieścia lat nie korzystałam z jego uroków. Co ze mną? Co ze mną?

Zaczęła bardziej płakać, pociągając nosem i co kilka sekund wycierając go chusteczką.

– Niech cię diabli, Patricku! Niech cię diabli porwą za zniszczenie mi życia po raz drugi.

Czterdzieści pięć minut później Gus usiadł obok niej.

– Nikt o niczym nie wie. Mój szef zadzwonił do korespondentów zagranicznych, ale nie było żadnych przecieków. Wszyscy zaczną teraz węszyć. Zdaje się, że wsadziłem kij w mrowisko.

– I co z tego? – powiedziała wojowniczo Kate. – Nie mogę pozwolić, by jego powrót zniszczył mi życie. Ponownie.

– Kate, nie myśl tak. Musisz to zrobić. Jesteś to winna swemu mężowi. Egoistyczna część mnie nie chce, żebyś wracała. Kiedy czekałem na telefon z redakcji, myślałem o tych wszystkich pieniądzach w Chase i o posiadłości. Myślałem, żeby uciec z tobą, ale to nie w naszym stylu. Jesteśmy przyzwoitymi, zwykłymi ludźmi, którzy mieli szczęście się w sobie zakochać. Powtarzam ci, że musisz wrócić, spotkać się ze swoim mężem i zrobić to, co będzie dla was najlepsze. Tak postąpiłby każdy przyzwoity człowiek. Wiesz o tym.

– A co z nami?

– Mam dziwne przeczucie, że kiedy wylądujemy w Los Angeles, nie będzie żadnych „nas”. Może nie uda mi się już porozmawiać z tobą później, więc powiem ci to teraz. Zawsze będę cię kochał, to się nigdy nie zmieni. Zgodzę się na wszystko, co postanowisz.

– Nie mogę sobie wyobrazić życia bez ciebie – powiedziała cicho Kate. – Zdradziłam Patricka.

– Nieświadomie – zauważył Gus.

– Nieważne. Złamałam przysięgę małżeńską. To grzech.

Gus nic nie mógł na to odpowiedzieć, więc milczał. Sięgnął po jej dłoń.

– Mam ochotę coś rozbić – oświadczyła Kate po dłuższej chwili.

– Chyba byłbym w stanie własnoręcznie zdemolować całe to lotnisko – powiedział Gus. Do odlotu następnego samolotu została mniej więcej godzina. – Chodźmy się czegoś napić. Uważam, że zasłużyliśmy na jednego drinka.

Kiedy siedzieli już w barze, Kate uniosła w górę szklankę z piwem, oczy błyszczały jej gniewnie.

– Chcę się napić za wszystkie „co by było, gdyby”, „należy”, „powinno się”.

Gus zagryzł dolną wargę, zanim stuknął swoją szklanką o szklankę Kate.

– Czy będziemy w kontakcie? Czy możemy nadal do siebie dzwonić? Gus skinął głową.

– Kiedy tylko zechcesz. Będę zawsze na każde twoje skinienie. Słuchaj, Kate, odnoszę wrażenie… mój instynkt dziennikarza mówi mi, że coś się za tym wszystkim kryje. Chcę, żebyś mi coś obiecała. Kiedy wrócimy, słuchaj, co ci powiedzą. Na nic się nie zgadzaj. Niczemu się nie sprzeciwiaj. Na wszystko odpowiadaj „Zastanowię się nad tym”. Potem zadzwoń do mnie, ale nie z domu. Dzwoń do mnie z budki. Możesz mi to obiecać?

– Tak. Tak, oczywiście. Zabrzmiało to tak… dramatycznie, tak… Co próbujesz mi zasugerować?

– Przypomniało mi się, jak utrącili mój artykuł i o „polityce milczenia”, którą narzucili wszystkim żonom zaginionych żołnierzy. Agencje rządowe dysponują możliwościami, o jakich ci się nawet nie śniło. Wykorzystują swoją władzę przeciwko ludziom takim jak ty, próbują ją wykorzystywać przeciwko redakcjom wielkich gazet jak moja i przeciwko dziennikarzom takim, jak ja. Nie obiecuj niczego, czego byś później żałowała. To ważne, w przeciwnym razie nie prosiłbym cię o to.

– Gus, wystraszyłeś mnie.

– Dobrze. I niech tak pozostanie.

– Zadzwonisz do mnie? – spytała Kate tęsknie.

– Nie sądzę, by to był dobry pomysł. A co jeśli słuchawkę podniesie Patrick? Do twojego biura też lepiej nie dzwonie. Najlepiej, jeśli ty zadzwonisz, kiedy będziesz mogła, spoza domu. Ellie poradź to samo. Betsy jest bystra, prawdopodobnie sama się już wszystkiego domyśliła.

– Coś tu śmierdzi, prawda, Gus?

.- Mój nos reportera mówi mi, że tak. Kate…

– Wiem – zgodziła się cicho Kate.

Czteroipółgodzinny lot upłynął im w milczeniu. Trzymali się za ręce, dotykali kolanami, każde pogrążone we własnych myślach. Kiedy wylądował samolot, wysiedli na samym końcu, odwlekając jak najbardziej nieuniknione. W drzwiach podeszło do nich dwóch mężczyzn. Wyglądają jak bliźniacy, jak funkcjonariusze państwowi, pomyślała Kate. Jeden zwrócił się po nazwisku do niej, drugi – do Gusa. Odezwali się jednocześnie.

– Proszę ze mną, panie Stewart.

– Proszę ze mną, pani Starr.

Kate wzdrygnęła się, gdy poczuła, jak mężczyzna ujmuje ją pod łokieć.

– Proszę natychmiast zabrać łapy – powiedziała ze złością. – W przeciwnym razie zacznę krzyczeć.

– Spokojnie, pani Starr, jestem tu, by pani pomóc. Proszę nie robić głupstw. -Miał identyczny głos jak Bill Percy, który zajmował się kiedyś jej sprawą. Doszła do wniosku, że wszyscy muszą pobierać nauki u tego samego nauczyciela dykcji.

– Dokąd idziemy? – spytała Kate.

– Tam, gdzie będziemy mogli spokojnie porozmawiać. Pani córki już na panią czekają.

– W takim razie dlaczego pana Stewarta zaprowadzono gdzie indziej? Co tu się dzieje?

– Czy nie powinna pani zapytać o swego męża? – zapytał chłodno mężczyzna.

– Proszę mi nie mówić, co powinnam robić, a czego nie. Zadałam panu pytanie, a pan nie odpowiedział. Powtórzę swoje pytanie, a jeśli pan nie udzieli mi odpowiedzi, uprzedzam, że mam zdrowe płuca. – Zatrzymała się gwałtownie, stawiając opór agentowi dla podkreślenia wagi swych słów. Dawno już minęły dni, kiedy pozwalała się oszukiwać i zastraszać.

Mężczyzna przyjrzał jej się uważnie, starając się prawidłowo ocenić stan jej umysłu. Ta kobieta nie rzucała gróźb na wiatr.

– Pan Stewart jest dziennikarzem – oświadczył lakonicznie.

– I co z tego? – spytała Kate, nie ruszając się z miejsca, jakby nogi wrosły jej w ziemię.

– W kwestiach bezpieczeństwa narodowego musimy postępować zgodnie z regulaminem. Pani córki czekają. Czekają od wielu godzin. Nie przyleciała pani lotem, na który miała pani zabukowane bilety – oświadczył chłodno.

– I co z tego! – wysapała Kate.

– To, że wszystkim każe pani czekać. Proponuję, by pani poszła ze mną, pani Starr.

– A jeśli odmówię? – spytała wojowniczo Kate.

– Wtedy będę się musiał uciec do innych środków.

– Nie może pan tak ze mną rozmawiać. Może kiedyś zgadzałam się na takie traktowanie, bo byłam głupia i myślałam, że tak trzeba. Ale nie teraz, panie jak ci tam. To… to porwanie!

– Nie porywam pani, a nazywam się Erie Spindler. Pracuję w Departamencie Stanu.

– Mówi pan, że pracuje pan w Departamencie Stanu. Skąd mogę wiedzieć, że to prawda? Nie pokazał mi pan żadnej legitymacji. – Ale kiedy sięgnął do kieszeni marynarki po portfel, powiedziała: – Rozmyśliłam się. Nigdzie z panem nie pójdę. I co pan teraz zrobi? – spytała go. – Narusza pan moją prywatność i… i nie może mnie pan do niczego zmusić, chyba że mnie pan aresztuje. Domagam się adwokata, i to natychmiast!

– Pani Starr, zachowuje się pani nierozsądnie – powiedział. Udało mu się mignąć jej przed oczami otwartym portfelem z legitymacją służbową. – Chcę jedynie porozmawiać z panią w obecności pani córek. Zajmie nam to najwyżej trzydzieści minut i potem będą panie wolne.

– Panie Spindler, teraz też jestem wolna, czyż nie? Mam swoje prawa, a pan je gwałci. Domagam się obecności adwokata podczas naszej rozmowy.

– Każda minuta opóźnienia oznacza dla kapitana Starra dodatkowy czas oczekiwania na powrót do domu. Czy zdaje sobie pani sprawę z tego, co oznaczają dla niego te dodatkowe minuty? Proszę się postawić na jego miejscu, pani Starr. Rozumiem, że może się to pani wydawać niezwykłe. Ale muszę robić to, co mi każą. Ma pani prawo do adwokata i ma pani rację twierdząc, że nie mogę pani zmusić do pójścia ze mną. Powiedziałem pani prawdę – chcę jedynie porozmawiać z panią i pani córkami.

– A pan Stewart?

– Z panem Stewartem porozmawia pan Frazer. Na takich samych warunkach. Nikogo nie chcemy zatrzymywać wbrew woli. Pani Starr, dla wszystkich zainteresowanych to była bardzo długa noc. Proszę nam pomóc.

– Panie Spindler, daję panu tylko trzydzieści minut.

– Świetnie. Jesteśmy na miejscu – powiedział Spindler, przytrzymując drzwi, prowadzące do małego, zagraconego pomieszczenia z trzema biurkami, czterema krzesłami i stosami bagaży. W pozbawionym okien pokoju było duszno, pachniało czosnkiem i papryką. W kącie ustawiono jedną na drugiej cztery walizki. Kate ciekawa była, czy spadną na ziemię, jeśli ktoś zrobi jeden gwałtowny ruch.

– Mamo! – wykrzyknęły jednocześnie Ellie i Betsy, podbiegając do niej. Walizki runęły z hałasem. Nikt ich nie podniósł. Kate wyciągnęła ręce, po policzkach płynęły jej łzy.

– A więc, panie Spindler, ma pan swoje trzydzieści minut. Zegar zaczął już odmierzać czas – powiedziała Kate, spoglądając na zegarek.

– Pani mąż jest cały i zdrów. Znajduje się w… tak zwanym ośrodku przejściowym, gdzie składa wyjaśnienia i przechodzi badania lekarskie. Ze względu na bezpieczeństwo narodowe, pani mąż wróci do domu jako… Harry Mitchell. Kapitan Starr wyraził na to zgodę. Był to jeden z warunków uwolnienia, postawiony przez Rosjan. Rozumie pani teraz, czemu obecność pana Stewarta byłaby niepożądana? Musi być lojalny przede wszystkim wobec redakcji gazety, w której pracuje.

Kate i jej córki nic nie powiedziały.

– Pani mąż przyjedzie do domu jutro. Opuści Waszyngton rano i pojawi się na progu swego domu mniej więcej o trzeciej po południu. Musimy uzyskać od pani takie samo zobowiązanie na piśmie, jak od kapitana Starra, że nikomu pani nie powie, że to pani mąż.

– Innymi słowy – wtrąciła się Betsy – nasi wszystko schrzanili, a my musimy za to zapłacić. Odmówiono tacie powitania przysługującego bohaterom. Oddał za ten kraj dwadzieścia lat życia, a teraz jego ojczyzna chce zataić fakt jego istnienia. Cel nie uświęca środków, panie Spind-ler – warknęła Betsy.

– Nie mamy wyboru, drogie panie – oświadczył chłodno Erie Spindler.

– On ma rację, mamo. Jeśli nie podpiszemy tego przeklętego dokumentu, jeśli nie zrobimy tego, co nam każe, ukryją gdzieś tatę na następne dwadzieścia lat. Może od nas zażądać wszystkiego.

– Czy to prawda? – spytała Kate wiedząc, że jej córka nie kłamie. – Jak to się stało?

– Powiem ci jak. Nikt nie chciał mnie słuchać – rzuciła Betsy. – Jestem głęboko przekonana i prawie mogę to udowodnić, że Agencja Wywiadu Obrony i CIA świetnie wiedziały, że w ZSRR przetrzymywany jest przynajmniej jeden obywatel Stanów Zjednoczonych, uchodzący za zaginionego podczas wojny wietnamskiej, ale nikt w Białym Domu nie zdobył się na żadne kroki w obawie przed reakcjami w kraju i na świecie na tę wiadomość. Ażeby uniknąć kłopotliwej sytuacji w kraju i zapewnić przyjazną atmosferę podczas rozmów z Rosjanami, utajniono tę informację. Stracił na tym tata. Proszę mi zarzucić kłamstwo, panie Spindler – dodała Betsy.

Jest tak jak powiedziała, pomyślała Kate obserwując wyraz twarzy E.rica Spindlera. Nienawidziła go tak, jak nienawidziła Billa Percy’ego. Tyle kłamstw. Wszystko to jedno, wielkie kłamstwo.

– Co więcej – ciągnęła Betsy – od tej pory wszyscy będziemy inwigilowani. Założą nam prawdopodobnie podsłuch, zaczną czytać naszą korespondencję. Ktoś będzie nas zawsze obserwował. Jeden fałszywy krok i przejdziemy do historii. Ludzie umierają każdego dnia. Znikają gdzieś bez śladu. Nie twierdzę, że tak się stanie, ale istnieje taka możliwość. Rozmawiałam o tym z Ellie przez całą noc, zgadza się ze mną. Podpisz ten dokument i jedźmy do domu, ale uważam, że powinnyśmy wynająć samochód. Przynajmniej będziemy pewne, że nie założyli w nim podsłuchu. Życie, jakie znałyśmy, skończyło się, możemy sobie tylko wyobrażać, co to wszystko oznacza dla taty.

Gus, pomyślała Kate, wcale nie przesadzał. Powiedział, by obserwowała i słuchała, ale do niczego się nie zobowiązywała.

– Jak długo to potrwa? – spytała chłodno.

– Do odwołania – oświadczył Spindler.

– To znaczy wiecznie. W przeciwnym razie uznają cię za zdrajcę ojczyzny. Nie trać czasu na lekturę, to wszystko bzdury – wtrąciła się Betsy, wyciągając z torebki wieczne pióro. Nabazgrała swoje nazwisko i podała dokument siostrze razem z piórem wiecznym. Nie miała innego wyjścia. Teraz liczył się jedynie Patrick. Kate pożyczyła pióro od córki, by się podpisać.

– Spodziewam się, że nie otrzymamy kopii? – warknęła Betsy. Na twarzy Spindlera pojawił się niesmak.

– Czy taki sam dokument podpisał mój mąż? – spytała Kate.

– Nie mogę pani tego powiedzieć. – Złożył dokument i schował go do teczki. – Zajęliśmy się już odprawą celną bagażu. Jest na taśmie numer trzy. Są panie wolne.

– Kutas – rzuciła Betsy przez ramię, mijając Spindlera.

– Skurwiel – warknęła Ellie.

– Dupek – powiedziała Kate.

– Niezbyt radosna to chwila – zauważyła gorzko Betsy. – Myślałam, że będzie defilada, prezydent uściśnie tacie dłoń.

– To niegodziwe. Zachowują się tak, jakby wasz ojciec zrobił coś złego. Znając go dziwię się, że nie plunął im w twarz i nie odmówił podpisania tego dokumentu. Powinnyśmy go przeczytać – powiedziała Kate.

– Idę wynająć samochód – oświadczyła Betsy. – Spotkamy się przed wejściem.

– Czy to wszystko konieczne? – Kate spytała Ellie, na jej twarzy malował się niepokój. – Powiedziałaś jej o Gusie?

– Nie, ale ten skurwiel ją poinformował. Myślę, że wiedziała o nim już wcześniej. Nie powiedziała ani słowa. Mamo, zdumiałabyś się, ile ona wie. Wszystkie te grupki, wszystkie te organizacje, do których należała. Mówi, że w Wietnamie nadal są przetrzymywani Amerykanie. Może tego dowieść. Ale nikt jej nie słucha, nikt nie chce pomóc. Przez te wszystkie lata… miała rację. Muszę ci powiedzieć, że kiedy umarł Donald, poszła do kościoła – wiesz, że zmieniła wyznanie. Zamówiła mszę za jego duszę i poszła na cmentarz kilka dni… później. To ona kładła kwiaty na jego grobie. Potrafi stawić czoło wszystkim, tak jak tamtemu facetowi, mogą ją postawić pod ścianą i nie będzie się tym przejmowała, ale nie umiała sobie poradzić ze śmiercią Donalda. Jest mądra, mamo. Mądrzejsza ode mnie. Zamierza cię przeprosić. Jeśli chcemy odzyskać Betsy, musimy ją przyjąć taką, jaka jest.

Kate skinęła głową.

– Myślałam, że… że go tam pobije.

– Ja też. Mamo, jak przyjął to wszystko Gus? Musisz być zdruzgotana. Jakoś sobie dasz radę, co?

– Mam nadzieję. Teraz jestem oszołomiona. Gus był… był… Powiedział, że rozumie. Wydaje mi się, że tak. To dobry, szlachetny człowiek.

– Wiem. Martwię się o ciebie. Dasz sobie radę?

– Chyba tak. Nie widzę innego wyjścia. Zrobię to, co będzie najlepsze dla waszego ojca. Bez żadnych ograniczeń. A co z tobą, skarbie?

Ellie wzruszyła ramionami.

– Spotkam zupełnie mi obcego człowieka. Naprawdę nie pamiętam taty. Jestem gotowa zaakceptować go jako swego ojca. Mogę zostać przez kilka dni, jeśli uznasz to za stosowne. Betsy też. Nawet dla ciebie będzie kimś obcym, prawda?

– Obawiam się, że tak. Nie widziałam waszego ojca przez dwadzieścia lat. Betsy…

– Jest wygadana. Chyba nauczyła się tego od tych wszystkich ludzi, z którymi przebywała. Wciąż nie mogę uwierzyć, że zrobiła doktorat. Kiedy jej się to udało, podczas snu? Po kim odziedziczyła inteligencję?

– Po ojcu. Ty też. To ja byłam mniej bystra. Zawsze czułam się gorsza od ojca, wydawało mi się, że mu nie dorównuję.

– Będzie teraz z ciebie naprawdę dumny. Ukończyłaś studia, masz własną firmę z trzema oddziałami. To już coś.

Kate sprawił przyjemność komplement córki.

– Sądzisz, że Betsy przesadza? Kiedy mówiła o CIA i tej drugiej agencji… czy to możliwe?

– Betsy twierdzi, że tak. Wierzę jej.

– Czy to prawda, że będą nas obserwowali? Gus powiedział mniej więcej to samo. Kazał mi obiecać, że na nic się nie zgodzę, a co ja zrobiłam? Dokładnie to, przed czym mnie ostrzegał.

– Nie miałyśmy wyboru, mamo. Gdybyśmy postąpiły inaczej, zachowałybyśmy się okrutnie wobec taty. Uczyniłyśmy słusznie. Jakoś będziemy z tym żyły.

– Mam złe przeczucia, Ellie, i nie ma to nic wspólnego z Gusem. O, to moja torba, ta z kwiatami, na kółkach.

Idąc do wyjścia, gdzie powinna już czekać Betsy, Kate powiedziała do Ellie:

– Dopiero co przyjechałam z zagranicy i nie przeszłam przez kontrolę celno-paszportową. Nie mam stempelka w paszporcie. Formalnie razem z Gusem nadal jesteśmy w Kostaryce. Myślałam, że zawsze trzeba przejść przez odprawę celno-paszportową.

– Właśnie o tym mówiła Betsy. Władza. Wyłowili was prosto z samolotu. Nikt nawet nie mrugnął powieką.

– To okropne – powiedziała Kate, drżąc.

– Mamo, przysięgam, że straciłaś całą opaleniznę.

– To ze strachu – mruknęła Kate. – Oto i Betsy – powiedziała, podchodząc do krawężnika. – Oczywiście w limuzynie. Skąd ona bierze pieniądze?

– Wygłasza odczyty i udziela lekcji. Nie daje sobie robić krzywdy. Liczy trzydzieści pięć dolarów za godzinę nauczania i dostaje patyka za odczyt. Zna się na rzeczy. Żałuję, że straciłyśmy tyle lat. Przegadałyśmy całą noc. Chyba zaczynam ją lubić. Sądzę, że ona mnie też. Zgodziłyśmy się pielęgnować siostrzane uczucia.

– A co z uczuciami pomiędzy matką i córką? – spytała cicho Kate.

– Nie wiem, jak się otwiera bagażnik – krzyknęła Betsy – więc połóż bagaże na tylnym siedzeniu. Masz dosyć miejsca?

– Mnóstwo – powiedziała Kate, wsiadając do samochodu,

Cztery godziny później Kate razem ze swymi córkami moczyła się w jacuzzi. W rękach trzymały kieliszki z winem. Z boku stał przenośny telefon.

– Wygląda na to, że jeśli otworzymy buzie i ogłosimy, że tata wrócił, wprawimy rząd w zakłopotanie i narazimy na szwank bezpieczeństwo narodowe – powiedziała Betsy nad krawędzią kieliszka.

– Jeśli wasz ojciec się na to zgodził, jeśli potrafi sobie z tym dać radę, to my też – odparła Kate.

– Mamo, gdybyś była na miejscu taty, podpisałabyś wszystko, by się stamtąd wydostać. Został zmuszony, zastraszony. Musimy wszyscy o tym pamiętać. Przymus. Ale niechby spróbował tego dowieść. Nazwaliby go dezerterem.

– O niczym nie wiemy, Betsy – napomniała ją Kate.

– Tak, a co według ciebie zrobiono z nami na lotnisku? Nie zmusili nas, nie zagrozili? To daje bardzo dużo do myślenia. Ilu ich tam jeszcze jest? Gdzie są? Dlaczego nic nie robiono? Prasa, której przedstawicielem jest twój przyjaciel, pan Stewart, miałaby swój wielki dzień. Wstrząsnęłoby to całym krajem, rząd byłby zażenowany. Słuchajcie, porozmawiajmy o czymś innym. Co założymy jutro na tę wielką chwilę?

– Nie mam nic ze sobą – jęknęła Ellie.

– Ja też nie – dodała Betsy.

– Wstaniemy wcześnie i wybierzemy się na zakupy – oświadczyła Kate. – Pan Spindler powiedział, że wasz ojciec nie pojawi się wcześniej niż koło trzeciej. Możemy razem zjeść lunch, jak kiedyś. Musimy też pomyśleć o obiedzie. Za nic nie mogę sobie przypomnieć, co wasz ojciec lubił jeść. Powinnam pamiętać, ale zapomniałam. Nie pamiętam nawet, jak wygląda – chlipnęła Kate.

– To nieważne, mamo – odezwała się łagodnie Ellie. – I tak nie będzie wyglądał tak, jak kiedyś. Nie ma znaczenia, że nie pamiętasz.

– Betsy, musisz być bardzo szczęśliwa.

– Czy nadeszła odpowiednia chwila, by powiedzieć: „A nie mówiłam”? – spytała Betsy, nalewając sobie więcej wina.

– Tylko, jeśli koniecznie musisz – odparła Kate. – Jak mu wytłumaczę ten… pogrzeb?

– Mamo, nie musisz niczego wyjaśniać. Nie masz nic do ukrycia. Zrobiłaś to, co musiałaś. I koniec.

– I to, że sprzedałam dom waszego dziadka.

– I co z tego? – powiedziała Betsy. – Tata nie jest już tatą. Jest Harrym, dawno zapomnianym kuzynem. Dom otrzymałaś zgodnie z prawem. Jestem za tym, by w ogóle o tym nie wspominać, póki ojciec sam nie spyta. Wtedy powiesz mu prawdę. Rety, ale się zdziwi na widok tego domu. Prawie wypadłam z samochodu, kiedy go zobaczyłam. Musiał nieźle kosztować, mamo.

– Kupiłam go dzięki pomocy Donalda i Delii. Jest spłacony. Kilka lat temu sporządziłam testament, dziewczynki. Połowę wszystkiego zapisałam rodzinie Delii. Jest taka liczna. Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko temu.

Obie dziewczyny skinęły głowami.


19

<p>19</p>

Czas mijał, jak można się było tego spodziewać, ale wolno. Zdrzemnęły się skulone na rozkładanych fotelach w olbrzymim pokoju dziennym z przeszkloną ścianą, wstały, zjadły, znów posiedziały w jacuzzi, potem jeszcze coś przekąsiły, poszły spać i obudziły się, by powitać – jak go określała Ellie – „ten dzień”.

Jednomyślnie zrezygnowały z wyprawy na zakupy, dziewczęta wolały włożyć coś z rzeczy Kate po drobnych przeróbkach. Odstępując od zamiaru kupowania nowych strojów zyskały więcej czasu na denerwowanie się i trapienie, niepokojenie i załamywanie rąk w oczekiwaniu na powrót Patricka.

Ledwo świtało, kiedy Kate włączyła ekspres do kawy. Czuła ucisk w piersiach, powieki jej ciążyły. Dziewczęta zdawały się oscylować między stanem euforii i całkowitej rozpaczy. Kate była po prostu otępiała. Lękała się zbliżającego się spotkania, ale część jej nie mogła się wprost doczekać, kiedy Patrick zapozna się z jej osiągnięciami i je pochwali. Dobry Boże, modliła się przy stole kuchennym, nie pozwól, by stało się to koszmarem, który przeczuwam. Proszę, pomóż nam wszystkim przejść przez to, co wiem, że będzie bolesnym ponownym połączeniem.

Ponowne połączenie. Radosna chwila. Śmiech, uściski, pocałunki, rozmowy o dawnych czasach. Szczęście.

– Widzę, że ranny z ciebie ptaszek, mamo – powiedziała Ellie, podchodząc od tyłu do Kate, by pocałować ją w policzek.

– Tylko, że ten ranny ptaszek trzęsie się ze strachu – odparła Kate.

– To normalne – zauważyła Ellie. – Postaramy się, by wszystko przebiegło jak najlepiej. Jestem pewna, że tato też bardzo to przeżywa. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, co musi myśleć i czuć. Nikt nie wspomniał ani słowem o stanie jego psychiki. Żałuję, że żadnej z nas nie przyszło do głowy, by o to spytać.

– O co? – zapytała Betsy, ziewając szeroko w drzwiach kuchni.

– Jaki jest stan psychiki waszego ojca – powiedziała Kate.

– W najlepszym razie rozchwiany – oświadczyła Betsy.

– Czy zaczekamy na jego ruch, czy też… nie wiem… chodzi mi o to, jak mamy zareagować na jego słowa i zachowanie? A jeśli nie spodobają mu się zmiany, jakie w nas zaszły? – spytała Kate z niepokojem.

– A co mu się może nie spodobać? – mruknęła Ellie. Posmarowała grzankę grubą warstwą dżemu, spojrzała na nią i odłożyła na bok.

– Niełatwo jest akceptować zmiany. Każdemu – powiedziała cicho Kate. – Nie sądzę, by brzmiało to zbyt melodramatycznie, kiedy mówię, że nasze dotychczasowe życie nie będzie już takie samo. To mnie przeraża.

– Czuję się identycznie – przyznała Ellie.

– Może was to zdziwi, ale ja też – oświadczyła Betsy. – Przez wszystkie te lata mówiłam sobie: zrobię to czy tamto, nie mogę się już doczekać, kiedy mu pokażę, powiem, a teraz… to znaczy wydawało mi się, że jesteśmy paniami swego życia, a od dziś wszystko się zmieni. Mama ma rację, od tej pory nasze działania będą uzależnione od tego, co zrobi i powie tato. Musimy się podporządkować.

Jaki ma smutny głos, jakie musi przechodzić katusze, pomyślała Kate.

– Rozmawiałaś ze swoim narzeczonym? – spytała Betsy.

– Wczoraj wieczorem. Czemu pytasz? – zaniepokoiła się Ellie.

– Ci faceci z rządu wyglądają na bardzo skrupulatnych. Muszą wiedzieć, że chcesz wyjść za mąż. Na pewno się nim zainteresują. Zechcą uzyskać gwarancje, że nic nie powie. Czy wytrzyma to wszystko, co nas czeka?

– Nie wiem – powiedziała Ellie.

W uszach Kate dźwięczały ostrzegawcze uwagi Gusa.

– Rozmawiamy tak, jakbyśmy zrobiły coś złego i… dzień i noc będą nas obserwować.

– Bo tak się stanie, mamo. Spróbuj sobie wyobrazić tytuły w gazetach, wiadomości radiowe, audycje telewizyjne, wszystko. Nie możesz… nie możemy wprawić rządu w zakłopotanie. Nie wolno nam narażać na szwank bezpieczeństwa narodowego. Jestem pewna, że tato wyjaśni nam to dokładnie. Kontynuujemy bitwę, której losy zostały już przesądzone. Dopóki nie porozmawiamy z tatą, musimy zgadzać się na wszystko. Zrezygnowałyśmy z naszych praw. Nie wiem, jak by się to potoczyło, gdyby sprawa trafiła do sądu, ani czy znalazłybyśmy adwokata, który by się zgodził nas bronić, gdybyśmy zdecydowały się wszystko ujawnić. Radzę, byśmy dały się unieść prądowi i przybrały postawę wyczekującą.

– Twój ojciec nigdy nie odznaczał się zbytnią cierpliwością – zauważyła Kate.

– Tato jest oficerem Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Nie złamie danego słowa. To jeden z elementów postawy „walczyć albo zginąć w obronie ojczyzny”. – Widząc zmartwioną minę matki dodała: – Mam pomysł. Jest taki piękny dzień, zajmijmy się naszym ogrodem kwiatowym. Wczoraj wydał mi się trochę zaniedbany. Odwaliliście kawał dobrej roboty, naprawdę przypomina tęczę.

– Zrobiliśmy to dla Donalda – powiedziała Kate. – Wiem – odparła Betsy, patrząc w okno.

– Co przygotujesz na obiad? – spytała Ellie.

– Odmrożę wszystko. Pomyślałam sobie, że poczekam i zobaczę, na co będzie miał ochotę wasz ojciec. Poza tym czuję się, jakbym miała dwie lewe ręce.

– Dobry pomysł. Ja wyczyszczę basen, a wy zajmijcie się ogrodem. Nienawidzę, jak mam ziemię za paznokciami – stwierdziła Betsy i gwizdnęła. Obie dziewczyny rzuciły się biegiem przez hol, tak jak kiedyś, gdy były młodsze. Wyniknęła z tego przynajmniej jedna dobra rzecz, pomyślała Kate. Jej córki znów są przyjaciółkami. A ona odzyskała Betsy. To wystarczy, żeby czuła wdzięczność. Przypomniała sobie, co obiecała Bogu na lotnisku. „Nie pozwól, by cokolwiek złego przytrafiło się Betsy czy Ellie. Zrobię wszystko. Wszystko”. Nie łamie się obietnic, czynionych Bogu. Nigdy. Zaczęła płakać bezgłośnie.

– Obiecaj mi jutro – chlipnęła. Patrick dotrzymał słowa, danego tyle lat temu. Gdzie podziała się jej wiara? Czemu zwątpiła? Dlaczego nie ufała, że jej mąż dotrzyma obietnicy? Dlaczego? Dlaczego?

Kate zacisnęła powieki, by powstrzymać łzy. Widziała przed sobą jedynie lata roztrząsań. Nawet kiedy jako staruszka usiądzie na tarasie w bujanym fotelu, nadal będzie próbowała wyjaśnić, zrozumieć, gdzie popełniła błąd.

Nagle uderzyła otwartymi dłońmi w stół.

– Postarasz się być jak najlepsza i nawet nie obejrzysz się wstecz. Wczoraj minęło, jutro jeszcze nie nastało, liczy się tylko dziś.

Ponownie uderzyła w stół dla podkreślenia wagi swych słów. Nie poczuła się ani trochę lepiej, ale nie chciała o tym myśleć. Zamierzała się ubrać i popracować w ogrodzie. Razem z córkami.

Później, kiedy ściągała rękawice do prac w ogrodzie, przyszło jej do głowy, że znów tworzą rodzinę. Zastanawiała się, czemu to odkrycie nie przyniosło jej pocieszenia, bo słowo „rodzina” zawsze należało do jej ulubionych słów.

– Hej, już pierwsza. Czy nie powinnyśmy sobie zrobić przerwy na lunch i prysznic? – zawołała Ellie. – Ani się obejrzymy, jak będzie trzecia po południu. – Oparła grabie o ogrodzenie. – Ślicznie wygląda. Schludnie. Jakby przycięte skalpelem. Naprawdę dobra robota.

– Boże, ale ładny dzień, prawda? – powiedziała Kate. – Zawsze, kiedy świeci słońce, jest przyjemnie. – Rozejrzała się po ogrodzie, spojrzała na pusty domek w głębi i kwiaty, okalające mały ganek wejściowy. Stadko ptaków siedziało jak na warcie na barierce wokół tarasu. Czekały. Zapomniała rano nasypać im ziarna. Jacy cierpliwi są jej opierzeni przyjaciele. Może to klucz do życia: cierpliwość. Pojemniki na wodę też były puste. Spojrzała na niższe gałęzie drzewa, gdzie wisiały budki dla ptaków.

Olbrzymi dom z sekwoi i szkła spoglądał na nią. Duma architekta. Nad kominkiem wisiał rysunek domu. Kochała ten dom, odnosiła wrażenie, że to jej pierwszy prawdziwy dom. Wkrótce zamieszka tu intruz, obcy.

– Kto przygotuje lunch? – spytała Ellie. – Co zjemy?

– Dla mnie może być tuńczyk lub opiekany ser – krzyknęła Kate z szopy na narzędzia. – Muszę nakarmić ptaki i nalać im wody.

Zobaczyła swe córki biegnące w stronę tarasu, ich gołe nogi śmigały w słońcu. Woda w basenie połyskiwała, w jacuzzi woda bulgotała, ptaki czekały.

– Jak wyglądamy? – spytała nerwowo Kate za kwadrans trzecia.

– Ślicznie – odparła Ellie. – Jakbyśmy należały do siebie. No wiesz, odlane z jednej formy czy jak to mawiają o rodzinie.

Znowu to słowo: rodzina.

– Wyglądasz wspaniale, mamo – powiedziała Betsy.

– Nie wystroiłam się zanadto, co? – spytała nerwowo Kate.

– Masz na myśli te złote kółka w uszach? Nie – odparła Ellie. Włożyła niebieską sukienkę, zaprojektowaną przez Donnę Karan, po mistrzowsku ukrywającą niezbyt szczupłą talię. Sukienka kończyła się pięć centymetrów nad kolanami i elegancko się układała.

– Nie chcę wiedzieć, ile kosztowała ta sukienka – zagadnęła Ellie.

– I bardzo dobrze, bo nie zamierzam ci powiedzieć – odparła Kate. – Jak wyglądają moje włosy? Przed wyjazdem do Kostaryki ufarbowałam je, by ukryć siwiznę. Kiedyś czesałam się w… w koński ogon. – Już miała powiedzieć, że Gus uwielbiał jej nową fryzurę w stylu księżniczki Di, ale ugryzła się w język. Fryzurka wydawała się prosta, nie wymagała żadnych zabiegów, idealnie odpowiadała jej trybowi życia. No i była twarzowa. Spore znaczenie miało to, że natura obdarzyła ją lekko kręconymi włosami.

– Pamiętam te guziczki i kokardki, którymi ozdabiałaś nasze sukienki. Boże, wyglądałyśmy jak sieroty – zachichotała Betsy. – Miałyśmy kokardki i wstążeczki nawet przy skarpetkach.

Wyglądałyście uroczo – próbowała się bronić Kate.

Mamo, wyglądałyśmy jak pajace. Wszyscy nosili niebieskie dżinsy i kolorowe koszulki, a my paradowałyśmy w naszych falbankach i wstążkach. Teraz wydaje się to zabawne, ale wtedy bardzo cierpiałyśmy.

– Przepraszam – powiedziała Kate.

– Ale chłopcom podobały się nasze stroje – zauważyła Ellie.

– Rzeczywiście, przypominam sobie. Boże, czyżbym słyszała nadjeżdżający samochód?

– Tak – powiedziała Kate, przełykając głośno ślinę.

– Podejdziemy do drzwi czy będziemy stały tutaj? Nikt nas nie uprzedził, jak powinnyśmy się zachować – stwierdziła Ellie.

Kate spojrzała na Betsy, której oczy stały się szkliste.

– Drzwi są otwarte. Może po prostu wejść. Obawiam się… obawiała się, że nie zdołam przejść przez cały pokój.

– Czyli, że będziemy tu stały i czekały, tak? – upewniła się Ellie.

– Tak – odparła Kate. – Wyglądamy jak… jak…

– Jak część rodziny, czekająca na drugą część, by wreszcie być w komplecie – dokończyła za nią cicho Betsy. – Otwierają się drzwi.

Serce waliło Kate jak oszalałe. Co powinna zrobić? Podbiec do swego męża, rzucić mu się na szyję? Zaczekać, co on zrobi? Zdać się na swoje uczucia? Nic nie czuję. Była tak spięta, że bała się, iż przy najdrobniejszym ruchu się rozsypie. Z prawej strony stała sztywno Ellie; Betsy sprawiała wrażenie rozluźnionej, ale twarz miała skupioną jakby w oczekiwaniu czegoś. Boże, proszę, niech nie spotka jej zawód. Tak długo czekała na tę chwilę.

Ujrzały go na tle promieni słonecznych, wpadających przez otwarte drzwi. Był wymizerowany, twarz miał białą jak ściana. Za duże ubranie wisiało na nim niekształtnie; bardzo schudł. Spodziewała się ujrzeć go w mundurze, ale przecież nie był już kapitanem Patrickiem Starrem, tylko Harrym jakimś tam. Powinna coś powiedzieć – a może to Patrick powinien coś powiedzieć? Szedł przez pokój, powłócząc nogami, buty skrzypiały na dębowej podłodze. Jakie lśniące ma buty, pomyślała; pewnie są nowe. To nie może być jej mąż, ten okropnie wyglądający starzec. Gdzie podział się przystojny pilot myśliwców, którego poślubiła? Boże, co oni z nim zrobili?

Rozglądał się bacznie po pokoju. Przemówił jakimś obcym głosem z rosyjskim akcentem. Kate poczuła, jak oczy pieką ją od łez.

– Kate? Wiem, że wyglądam jak kawał rozjeżdżonej drogi, ale oto jestem. Dotrzymałem obietnicy.

– Witaj w domu, Patricku – powiedziała Kate.

Dziewczęta podbiegły do niego, a Kate stała jak przyrośnięta do podłogi. Obserwowała, jak jej mąż spojrzał na Betsy, a potem na Ellie.

– Zepsuł mi się wzrok. Muszę was zobaczyć z bliska. Jesteście śliczne, tak jak sobie wyobrażałem. Nie będę zawsze tak wyglądał. Trochę dobrego jedzenia, trochę słońca, gimnastyki i znów zacznę przypominać człowieka.

Boże, modliła się Kate, niech coś poczuję. Proszę.

Objąwszy córki, Patrick ruszył w stronę Kate. Zrobiła krok w ich kierunku.

– Dobrze znów cię widzieć w domu, Patricku.

Dziewczęta odsunęły się, aż zniknęły jej z pola widzenia. Poczuła, jak Patrick ją obejmuje, ostrożnie, jakby bał się, że Kate zniknie. Kate owionął jego nieświeży oddech, zauważyła bielmo na lewym oku męża, szramy na szyi i czole. Cały drżał, jakby za chwilę miał się rozpłakać. Boże, błagam, niech coś zacznę czuć. Chcę tego. Proszę. Przytuliła go, po policzkach płynęły jej łzy.

Patrick odsunął ją na odległość ramienia. Przyglądał się jej.

– Co zrobiłaś z włosami? Jesteś też za mocno umalowana – stwierdził krytycznie. – Nie podoba mi się twoja fryzura. Inaczej też pachniesz. Przez całe lata zamykałem oczy i przywoływałem w pamięci twoją postać. Zawsze wyglądałaś tak samo. Zawsze tak samo pachniałaś, wanilią i cytryną. Nie podoba mi się twój zapach. Czy to, co masz w uszach, to prawdziwe złoto? Ile kosztowało? Wszystkie wyglądacie tak zamożnie – oświadczył, spoglądając na rąbek sukni żony, a potem na jej buty na wysokim obcasie. – Nigdy przedtem nie nosiłaś szpilek.

Siostry wymieniły spojrzenia.

– Ppprzepraszam, Patricku – zająknęła się Kate. – Chciałam ładnie wyglądać na twoje przybycie. Wszystkie się wystroiłyśmy na twój powrót.

– Nie podoba mi się to. – Zaczął chodzić po olbrzymim pokoju, przyglądając się wszystkiemu, dotykając przedmiotów, które chciał lepiej zobaczyć. – Czyj to dom? Ile płacisz czynszu?

– To… to mój dom, Patricku. Nie płacę czynszu. Ten dom należy do mnie.

Powłócząc nogami podszedł do szklanych, przesuwanych drzwi.

– Dlaczego nie przepędzisz stąd tych cholernych ptaków? Tylko mi nie mów, że je karmisz. Jeśli się je karmi, nigdy nie odlecą. Nienawidzę ptaków. Przepędź je – polecił z mocą. – Skąd miałaś pieniądze na kupno takiego domu?

– Zarobiłam. Pomogli… pomogli mi przyjaciele – powiedziała Kate zdławionym głosem.

– A co musiałaś dać owym przyjaciołom w zamian? – spytał Patrick. Pytanie zabrzmiało w jego ustach obraźliwie.

– Tylko naszą miłość – rzuciła Ellie zachrypniętym głosem.

– Nie pytałem ciebie, tylko twoją matkę. – Ruszył do kuchni powłócząc nogami. – No więc? – zawołał przez ramię.

– Tak jak powiedziała Ellie, tylko naszą miłość. Nic więcej. – Jej wzrok był dziki, kiedy zobaczyła córki, przytulone do siebie.

– Nie czuję żadnych smakowitych zapachów. Czyżbyś nie przygotowała obiadu powitalnego? Nie ma nic na pojawienie się kogoś w rodzaju syna marnotrawnego? Niczego nie czuję. Spodziewałem się jakichś zapachów. Spodziewałem się… Zdaje się, że mój powrót był dla was niespodzianką. No więc jak, Kate, przygotujesz coś?

– A na co… na co masz ochotę, Patricku?

– Wiesz, co lubię. A może zapomniałaś? Chcę kurczaka faszerowanego, kotlet schabowy, stek, homara. Skoro mieszkasz w takim domu, chyba cię na to stać. Powiedziałaś, że skąd miałaś pieniądze?

– Powiedziałam, że je zarobiłam. – Kate zaczęła wyciągać z lodówki produkty.

– Nigdy nie zarobiłabyś tyle forsy. Ten dom musiał kosztować sześćdziesiąt, siedemdziesiąt tysięcy dolarów.

– Powiedz raczej pół miliona, tato – zauważyła chłodno Ellie.

Patrick złapał Kate za ramię.

– Powiedz mi, co to za praca?

– Mama ma własną firmę – oświadczyła Betsy, podchodząc do ojca. Ellie stanęła obok matki.

– Sprzedajesz kosmetyki Avon? Przecież ty nie umiesz nic robić. Chyba się śmiał.

Ten odgłos to musi być śmiech, pomyślała wściekła Kate. Upuściła kurczaka, którego trzymała w rękach.

– Mama poszła na studia i zrobiła dyplom – powiedziała Ellie, jej twarz przypominała maskę. – Zajmuje się sporządzaniem rysunków architektonicznych. Ma trzy biura – dodała z dumą. – Pisali o niej w gazetach. Jest profesjonalistką. Nazwali ją „kobietą lat dziewięćdziesiątych”.

Kurczak leżał w zlewie, łzy Kate kapały na jego tłustą pierś. Dzieci jej broniły. Przed swym ojcem. To nie było w porządku. Odwróciła się gwałtownie, akurat kiedy jej mąż mówił:

– Nie będziesz się tym dłużej zajmowała. Przejmę firmę. Twoje miejsce jest tutaj, w domu, masz się troszczyć o mnie jak kiedyś. Nie wrócisz do pracy.

– Nie! – Słowo to zabrzmiało jak wystrzał karabinowy. – Nie, przejmiesz mojej firmy. Nie będę siedziała w domu i troszczyła się wyłącznie o ciebie. Posłuchaj mnie, Patricku. Musimy się dostosować do nowej sytuacji, jestem gotowa na pewne ustępstwa. Ale to moja firma, pracowałam dwanaście, czternaście, czasami szesnaście godzin na dobę, by rozkręcić interes. To ja chodziłam i pukałam do drzwi, to ja musiałam sobie jakoś radzić, kiedy ledwo mi starczało na opłacenie czynszu, i nie oddam ci swojej firmy. Jeśli chcesz pracować ze mną, proszę bardzo. Mogę cię we wszystko wprowadzić, ale nie oddam ci firmy. Nie będę siedziała w domu. Zostałam kobietą pracującą z konieczności. Jeśli będę ci potrzebna, wezmę urlop. Jeśli zaczniemy pracować razem… razem możemy jakoś to wszystko ciągnąć. – Tak się trzęsła, że córki otoczyły ją opiekuńczo ramionami.

– Kate, sprzeciwiłaś mi się – powiedział Patrick. Spojrzał na kurczaka leżącego w zlewie. – Nie mogę tego jeść. – Rozchylił usta, ukazując rząd zepsutych pieńków. Kate skrzywiła się. – Przygotuj coś miękkiego, aromatycznego. Klopsa. Nie martw się, że nie wiem, jak należy prowadzić twoją firmę. Potrafię robić pieniądze. Prawdopodobnie przez pierwsze dwa lata uda mi się wypracować zysk w wysokości pięćdziesięciu tysięcy.

W Kate wstąpił diabeł.

– W ubiegłym roku zarobiłam netto trzy czwarte miliona dolarów – oświadczyła z dumą.

– Od kiedy stałaś się taką kłamczucha?

– Mama nie kłamie, mówi prawdę – wtrąciła się Ellie. – Jestem biegłą księgową. Prowadzę księgi firmy. Betsy zrobiła doktorat. Czy sprawiamy wrażenie osób, które nie wiedzą, o czym mówią? – Jej głos był lodowaty. Nie podobał jej się ten mężczyzna, który twierdził, że jest jej ojcem. Zdaje się, że Betsy też niezbyt przypadł do gustu.

Kate włożyła do miski mielone mięso. Szukała cebuli, kiedy Patrick powiedział:

– Nie mam ochoty na klopsa. Zrób zupę z kurczaka. Gdzie są sypialnie?

– Klops jest… chciałam powiedzieć sypialnie są na końcu korytarza. Twój pokój jest ostatni. Urządzony na zielono. To twój ulubiony kolor.

– A gdzie jest twój pokój? – spytał Patrick.

– Nieważne. Twój pokój jest na końcu korytarza. Urządzony na zielono. Zanim nie przejdziemy przez ten… ten okres dostosowania, będziesz tam spał.

– Zuch dziewczyna – szepnęła Ellie.

– O Boże -jęknęła Betsy.

Po chwili Patrick wrócił do kuchni.

– Nie widzę nigdzie w domu swoich zdjęć. Dlaczego?

– Patricku, myślałam, że nie żyjesz. Usunęłam je wszystkie. Musiałam. Musiałam jakoś dalej żyć.

– Nie jest ci teraz głupio? – spytał wojowniczo.

– W pewnym sensie.

– W tym domu nie ma nic mojego. To twój dom. Na kogo wystawiony jest akt notarialny? Chcę, żeby dopisano na nim moje nazwisko. To Kalifornia. Połowa tego, co twoje, należy do mnie. Powiedziano mi, że przekazali ci skrzynie z moimi rzeczami. Gdzie one są?

Kate opuściły siły.

– Pochowałam je na cmentarzu. Odprawiłam nabożeństwo za ciebie. Potem kazałam je wykopać i pochować obok grobu twych rodziców w Westfield. Chciałam… chciałam powiedzieć, że mi przykro, ale wcale nie jest mi przykro, Patricku. Musiałam nadać sens swojemu życiu. Nie miałam żadnej nadziei, że kiedykolwiek wrócisz. Nie sądzę, bym miała inny wybór. Zrobiłam to, co uważałam za słuszne.

Wymierzył jej policzek i uderzyłby ją jeszcze raz, gdyby Betsy i Ellie nie złapały go za rękę. Nie mógł się równać ze swymi młodymi, wysportowanymi córkami. Kate płakała w ścierkę do naczyń.

Patrick wypadł z kuchni jak burza.

– Mamo, daj sobie spokój z szykowaniem obiadu – zaproponowała Ellie. – Zaparz nam kawy, usiądziemy razem na tarasie, w słońcu, i porozmawiamy. Nie zostawię cię tutaj… samej z nim, póki… póki nie będę spokojna o ciebie.

– Zgadzam się – dodała Betsy.

– W porządku – wycedziła Kate przez zaciśnięte zęby. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnęła, było napić się kawy i porozmawiać. Kim był ten mężczyzna? W tym nieznajomym nie dostrzegła nic, co choćby trochę przypominało Patricka.

Ten nieznajomy – tak określała go w myślach – nie sprawiał wrażenia, jakby ktoś się nim zaopiekował. Co dla niego zrobili? Z pewnością armia i władze nie zostawiłyby go w takim stanie, umywając ręce, odsuwając go na bok, zrzucając wszystko na jej barki. Kate odmierzyła kawę do koszyka, napełniła imbryk zimną wodą, włączyła ekspres. W rzeczywistości właśnie tak postąpili. Czego oczekują teraz od niej? Zdjęła ją litość dla męża, którego tak dawno utraciła.

Kate westchnęła. Co się stanie, kiedy dziewczęta wyjadą do Los Angeles, a ona zostanie sama z Patrickiem? Nie zastanawiając się sięgnęła po notes z adresami i zaczęła go kartkować, póki nie znalazła telefonu do trafiki w Meksyku. Gdy usłyszała znajomy głos mężczyzny, któremu ponad rok temu zostawiła kartkę z wiadomością, przedstawiła się.

– Proszę przekazać wiadomość señorze Delii Rafaelli Abbott. Proszę jej powiedzieć, że Kate natychmiast jej potrzebuje. Proszę ją poinformować, że wrócił kapitan Starr i żeby jak najszybciej przyjechała. – Wyrwał jej się zduszony szloch. – Czy może pan przekazać tę wiadomość señorze Delii?

– Si, señora. Señora Della przyjdzie niedługo do sklepu. Widziałem ją godzinę temu. Powiem wszystko.

– Dziękuję, bardzo dziękuję.

Kawa była gotowa. Kate westchnęła ciężko. Z Delią u boku może jakoś przetrzyma to, co ją czekało. Postawiła na tacy filiżanki i zaniosła je na taras. Po chwili wróciła po imbryk z kawą.

W jasnym świetle Patrick wyglądał jeszcze gorzej.

– Nie życzę sobie, żebyś się tak ubierała. Chcę, żebyś ubierała się tak, jak dawniej.

Czy powinna mu ustąpić czy też powiedzieć prosto z mostu? Czy jeszcze za wcześnie na ustalanie reguł? Ktoś powinien je pouczyć, jak powinny postępować, jak zachowywać się wobec Patricka. Ale nikogo zwyczajnie to nie obchodziło.

– Chodzę do pracy, muszę się odpowiednio ubierać. Przykro mi, że nie podoba ci się moja sukienka. Jest bardzo elegancka. Dobrze w niej wyglądam. Mam do czynienia z ludźmi interesu. Muszę się odpowiednio prezentować. Już nie szyję sobie w domu, Patricku. Nie muszę. Taka teraz moda. Odpowiada mi to. Musimy pomyśleć o kupnie czegoś dla ciebie. Nie widzę żadnych bagaży. Czyżby nic ci nie dali?

– Zmianę bielizny, maszynkę do golenia i szczoteczkę do zębów. Zostawiłem torbę przed domem. Gdybyś nie wyrzuciła moich rzeczy, nie musielibyśmy niczego kupować.

– I tak by na ciebie nie pasowały. Trudno mi uwierzyć, że nie chcesz nowych ubrań. Musisz zacząć się odpowiednio ubierać, wyglądać jak…

– Harry. Powinnaś się zacząć do mnie zwracać „Harry”.

– Dobrze, Harry – zgodziła się Kate, siadając na krześle z sekwojowego drewna. Pragnęła usnąć i nigdy się nie obudzić.

– Cieszę się, że jestem w domu, mimo że nigdy przedtem go nie widziałem – odezwał się cicho Patrick. – Wiem, że wyglądam jak kawał rozjeżdżonej drogi. Już to mówiłem na samym początku, prawda? Spodziewałem się… myślałem, że zobaczę odrazę na twojej twarzy. Przez te wszystkie lata nie miałem lusterka. Mawiałaś, że jestem przystojniejszy niż gwiazdorzy filmowi. Pamiętasz? – Znów wydał z siebie ten dziwny odgłos, który miał być śmiechem.

Kate opowiedziała mu o tęczy Betsy i wskazała rabatę wokół domu.

– Myślała, że przylecisz samolotem i odnajdziesz mały domek, w którym kiedyś mieszkałyśmy. Tak długo wierzyłyśmy w twój powrót. Miałyśmy nadzieję. Modliłyśmy się. Sześć czy siedem razy pisałam do prezydenta i do wszystkich, którzy mi tylko przyszli na myśl. Za każdym razem, kiedy zdawało się, że czegoś się dowiemy, odbierano nam tę możliwość. Patricku, co podpisałeś?

Patrick pił kawę siorbiąc. Trochę skapnęło mu na brodę. Ellie wręczyła ojcu serwetkę.

– Zgodziłem się na ich żądania, żeby móc wrócić do domu. Nie chcą, bym powiedział komukolwiek, gdzie byłem ani co się ze mną działo. Spytałem, jak długo będę musiał zachować milczenie, a oni odparli: póki nie pozwolimy ci mówić. Może już do końca życia pozostanę Harrym.

– Dla nas zawsze będziesz Patrickiem – powiedziała Kate zdesperowanym głosem.

– My też musiałyśmy podpisać dokument – oznajmiła Betsy.

– Żałujecie tego?

– Nie – odparły chórem.

– Kate, kiedy zamierzasz przepędzić te ptaki?

– Nigdy. Ubóstwiam budzić się i słyszeć ich śpiew. Karmię je.

Sądziłam, że będzie ci miło mieć je w pobliżu. Przecież sam latałeś. Powiedziałeś mi kiedyś, że potrafisz latać lepiej od nich, a dla ptaków latanie to coś naturalnego. Nie chcę, żeby zabrzmiało to niegrzecznie lub despotycznie, ale musisz się trochę dostosować do nowych warunków. Ptaki to boskie stworzenia.

– Nie chcę ich tutaj. Przypominają mi czasy, kiedy latałem. Sam je przepędzę.

Elie i Betsy poruszyły się nerwowo na krzesłach. Kate raptownie zerwała się i padła na kolana, zachowując pewną odległość od męża.

– Patricku, posłuchaj mnie. Nie wolno ci tknąć tych ptaków. Ani teraz, ani nigdy. Jeśli spróbujesz to zrobić, będę musiała… musiała… poprosić, byś zamieszkał gdzieś indziej, póki nie dostosujesz się do nowych warunków. Z całych sił postaram się… znów cię poznać. – Zauważyła, że chce ją kopnąć i w porę się cofnęła.

– Nie mów mi, co mam robić! Przez dziewiętnaście lat i sześć miesięcy mówiono mi, co mam robić. Jestem wolnym człowiekiem, nie muszę robić niczego, na co nie mam ochoty – warknął Patrick.

– W moim domu tak – powiedziała spokojnie Kate. – Nigdy więcej nie waż się na mnie zamierzyć. Jeśli to zrobisz, wylecisz stąd tak szybko, aż zakręci ci się w głowie.

Patrick uśmiechnął się drwiąco. Kate nie dała się zbić z tropu. Zwróciła się w stronę córek i nieznacznym ruchem głowy dała im znak, by poszły do domu. Usta złożyła do słowa „gotować”. Obie dziewczyny niechętnie zbierały się do odejścia, ale usłuchały matki.

Kate przestawiła krzesło tak, by móc patrzeć prosto na swego męża, ale na tyle daleko, by nie mógł jej kopnąć ani uderzyć. Rozsiadła się, sukienka podjechała jej do połowy ud. Obciągnęła ją. W zeszłym roku wzięła tę sukienkę na Hawaje, wkładała ją na obiady z Gusem. Podobała mu się, powiedział, że wygląda w niej jak rzadki kwiat, że jest jej do twarzy w tym kolorze. Ona zaś stwierdziła, że idealnie pasuje do koloru jego oczu. Jaka była wtedy szczęśliwa. Znów obciągnęła sukienkę.

– Patricku – zaczęła łagodnie – musimy porozmawiać. Myślę, że musimy wszystko zacząć od początku. Jesteśmy teraz innymi ludźmi, oboje. Nie możemy wrócić do tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego roku. Tamte czasy dawno minęły. Oboje musimy się dostosować do nowej sytuacji. Bardzo chcę znaleźć dla ciebie psychoanalityka, jestem pewna, że dziewczęta zaakceptują ten pomysł. Nie wiem, przez co przeszedłeś, a gdybyś mi powiedział, prawdopodobnie nie potrafiłabym sobie wyobrazić twego bólu i cierpień. Bardzo mi przykro, ale nie mogę dopuścić, byś wyładowywał swoją złość na mnie i dziewczętach. Po prostu nie pozwolę ci na to.

– Zawsze było mi zimno, cierpiałem niewygody. Chodziłem wiecznie głodny. Myślałem jedynie o tobie i dziewczętach. To pomagało mi wytrwać – odparł Patrick, spoglądając na ogród.

– A my myślałyśmy o tobie. Przez całe lata. Nawet kiedy ja się w końcu poddałam, Betsy nadal wierzyła. Pracowała niezmordowanie. Moje serce tęskniło za tobą. Marzyłam o dniu, kiedy przestąpisz próg domu. Bardzo długo żyłam w świecie fantazji, łudząc się nadzieją, śniąc o twoim powrocie. Odczuwasz złość, co jest całkiem usprawiedliwione, ale twoja złość skierowana jest przeciwko niewłaściwym osobom. Nie jesteśmy twoimi wrogami. Myślałam, że będziesz dumny z dziewcząt, ze mnie. A ty… ty nas zlekceważyłeś. Pragnęłyśmy się z tobą wszystkim podzielić, ale nie chciałeś słuchać. Odkąd tu jesteś ani razu się nie uśmiechnąłeś. Dzięki fachowej pomocy znów staniesz na nogi. Jesteśmy cierpliwe i mamy środki, by ci pomóc. Nie wyładowuj swojej złości na nas. Przez wiele lat też żyłyśmy w naszym własnym piekle.

– Nic nie jest takie, jak dawniej – powiedział lakonicznie Patrick.

– Czas nie stoi w miejscu, Patricku. Z pewnością wiedziałeś, że wszystko się zmieniło – tłumaczyła mu łagodnie Kate.

– Chciałem, żeby było, jak dawniej. Chciałem ujrzeć tamto małe mieszkanie, potknąć się o te cholerne kaczuszki. W snach czułem twój zapach. Widziałem dziewczynki z kokardkami przy skarpetkach i we włosach. Dorosły, a mnie to wszystko ominęło. Zawsze wiedziałem, że kiedyś wrócę do domu. Wkroczę z podniesioną głową, jak bohater, porwę was w objęcia. Śniłem o uściskach i pocałunkach, o uroczystym powitalnym obiedzie. Spodziewałem się defilady, spotkania z prezydentem, telewizji, wywiadów. Nic takiego nie nastąpiło.

– Och, Patricku, tak mi przykro – powiedziała Kate zdławionym głosem. – To źle, że twój kraj się ciebie wyparł, że udaje, iż nie żyjesz. Zasłużyłeś sobie na coś więcej. Gdybym mogła ci dać to, na co zasłużyłeś, poruszyłabym niebo i ziemię, by ci to ofiarować. Ale niejaki Spindler kazał i nam podpisać ten dokument. Nie chciałam się na to zgodzić, ale powiedział, że jeśli nie podpiszemy, wywiozą cię gdzieś. Betsy twierdziła, że mogą to zrobić. Uznała, że powinnyśmy podpisać.

– Nie żartowali – stwierdził Patrick. – Wiesz, dzięki czemu nie zwariowałem przez te wszystkie lata?

– Powiedziałeś, że myślałeś o nas.

– Nie tylko. Kiedy było zupełnie źle, w myślach wracałem do Westfield. Chodziłem od drzwi do drzwi. Pukałem, a gdy mi otwierano mówiłem: „Cześć, nazywam się Patrick Starr. Kiedyś tu mieszkałem”. Głaskałem ich psa czy kota, a oni prosili, żebym znów kiedyś zajrzał. Pukałem do wszystkich drzwi w Westfield. Odwiedziłem każdy sklep. W miarę upływu lat składałem drugą i trzecią wizytę. Widziałem, jak zdychały psy i koty, zapraszano mnie na śluby. Byłem na dwóch. W myślach. Uczestniczyłem też w kilku pogrzebach, raz niosłem nawet trumnę. Jakaś pani zasięgała mojej opinii w sprawie tapet do kuchni. Powiedziałem jej, że powinna się zdecydować na biało-zieloną, taką, jaką mieliśmy w naszym domu. No wiesz, żeby zimą wyglądało, jakby było lato. Kobieta zgodziła się ze mną, że to dobry pomysł. Kiedy naprawdę dokuczało mi zimno, odwiedzałem ten dom, w którym mieszkało starsze małżeństwo. Mieli kudłatego, białego psa, który lubił się wylegiwać przed kominkiem. Przynosiłem im drew, a oni pozwalali mi usiąść koło kominka. Staruszka robiła gorące kakao i krówki. Psu bardzo smakowały, oblepiały mu wąsy. To byli bardzo mili ludzie. Nie mieli nazwisk, ale wszyscy wiedzieli, jak mi na imię. Czy to nie dziwne? – Po policzkach płynęły mu łzy.

Kate przysunęła bliżej krzesło i ujęła dłonie męża.

– Nie pójdzie nam łatwo, Kate. Stałem się chyba okropnym człowiekiem. Trudno mi zapanować nad sobą. Nie będzie ze mną lekko żyć.

– Wiem. Rozczarowałeś się mną, prawda? Chciałam, żebyś był dumny z moich sukcesów.

– Nie myślałem, że masz dosyć oleju w głowie, by iść na studia. Dotknięta słowami męża, Kate mruknęła:

– Chyba nikt nie wie wszystkiego o drugim człowieku.

– Zaczęłaś zarabiać swoimi bohomazami. Ten świat chyba naprawdę zwariował.

– Patricku, jeden z moich rysunków wisi w Białym Domu. To nie są bohomazy.

Patrick uniósł brwi do góry. Sprawiał wrażenie, jakby skurczył się w sobie.

– Nie chcę, żebyś pracowała. Żony nie powinny pracować. Chcę cię mieć w domu.

– Żebym gotowała, sprzątała i urabiała ręce do łokci? Chcesz, żebym znów zajmowała się robótkami, których kiedyś nienawidziłeś. To niemożliwe, Patricku. Nie możemy się cofnąć w czasie. Nie możemy wrócić do przeszłości. Musimy iść naprzód, dostosować się do obecnych warunków i zacząć wszystko od nowa. Jeśli nadal myślisz o obowiązującym w Kalifornii prawie, zgodnie z którym własność dzieli się po połowie między małżonków, musisz rozważyć to jeszcze raz. Nie jesteś już Patrickiem Starrem, a skoro nie jesteś już Patrickiem Starrem, nie możesz do niczego rościć pretensji. Nie jesteś już moim mężem. Jesteś Harrym. Nie zastraszysz mnie, Patricku, nie pozwolę ci na to.

– Jest w tobie pełno jadu i goryczy, prawda? – Nie czekając na odpowiedź dodał: – Mogę uczynić z twojego życia piekło.

– A ja mogę cię stąd wyrzucić. Nie muszę tolerować tu twojej obecności. Wprost nie wierzę, że powiedzieliśmy to wszystko. Grozimy sobie nawzajem. Do czego to doprowadzi?

– Zawsze byłem głową domu. Musisz się z tym pogodzić. A ty zawsze byłaś głupiutka. Myślałaś jedynie o tych swoich cholernych robótkach. Nagle stałaś się autorytetem we wszystkich sprawach.

– Przykro mi, że widzisz moje życie w ten sposób. Musiałam wytrwać i starałam się to zrobić najlepiej, jak umiałam. Proszę, nie karz mnie za to. Stałam się dodatkiem do ciebie. Nigdy nie powinieneś pozwolić na taki obrót rzeczy. Wierzyłam ci, kiedy mówiłeś, że potrafię jedynie prowadzić dom i mieć dzieci. Kiedy zostałeś zestrzelony, byłam zupełnie bezradna. Nie umiałam nic poza prowadzeniem domu. Przez najczystszy przypadek spotkałam w parku cudowną kobietę, pomagając sobie wzajemnie jakoś udało nam się przetrwać. Tak mi było wstyd, że mam trzydzieści lat i nie wiem nic o życiu. Gdyby nie ona i Donald, nasze dzieci trafiłyby do rodzin zastępczych, a ja zostałabym umieszczona w domu wariatów.

Patrick patrzył na swoją żonę jak na kogoś obcego. Słońce chyliło się ku zachodowi. Wkrótce nadejdzie zmrok, skończy się ten dzień. Nienawidził ciemności.

– Są tu lampy?

– Tak. Bardzo dużo. Czemu pytasz? – spytała zmieszana Kate.

– Nie lubię ciemności. To, przez co przeszłaś, to ledwie pryszcz na dupie. Nie wiesz, co to prawdziwe nieszczęście. Nigdy więcej nie będę mógł latać. Zawsze w powietrzu czułem się dobrze. Ale odebrali mi i to. Nienawidzę ich. Nie jestem nawet pewien, czy lubię ciebie, Kate.

– Ja również nie jestem pewna, czy cię lubię – odparła spokojnie Kate. – Jeśli chcesz, możesz latać. Możemy ci nawet kupić samolot, jeśli uczyni cię to szczęśliwym. Możesz uzyskać licencję pilota pod nowym nazwiskiem. Nie powinno to przedstawiać większego problemu. Chciałabym, żeby wszystko było takie łatwe. Dobry stomatolog zajmie się twoimi zębami. Okulista wyleczy cię z katarakty i przepisze odpowiednie szkła. Żyjesz, Patricku. Powinieneś być za to wdzięczny losowi. Dobre jedzenie, ciepło, świeże powietrze przyspieszą twój powrót do pełnej formy.

– Zapomniałaś o witaminach, soku pomarańczowym i środku przeczyszczającym raz w tygodniu – powiedział niegrzecznie Patrick. – Robi się ciemno.

Kate podeszła do kontaktu i włączyła lampy. Sztuczne światło zalało podwórze ciepłym, jasnym blaskiem.

– Co to za mały domek?

– To domek Delii – wyjaśniła Kate.

– Może powinienem się do niego przenieść.

– Może nie powinieneś być sam. Pomyśl o tym. Zbyt długo byłeś sam.

– Znów mi mówisz, co mam robić?

– To była tylko sugestia. Domek należy do Delii. Będzie ci potrzebna jej zgoda.

– Gdzie ona jest?

– W Meksyku – odparła Kate, serce zabiło jej mocniej w piersi.

– Jest Meksykanką? I właścicielką domku na twojej ziemi? Nie, to wykluczone. Jeśli rzeczywiście masz tyle pieniędzy, jak utrzymujesz, odkup go od niej. Mam dosyć obcokrajowców do końca życia.

– Przykro mi, ale nie mogę tego zrobić. Nie zrobię.

– Owszem, zrobisz. Jestem twoim mężem i rozkazuję ci, byś tak to załatwiła.

– Władze twierdzą, że nie jesteś moim mężem. Do niczego nie możesz mnie zmusić.

Patrick wyciągnął rękę, złapał Kate za włosy i zwalił ją z krzesła. Kate uderzył w twarz zjełczały zapach z jego ust. Dziewczęta wybiegły z domu i za chwilę znalazły się obok ojca. Każda złapała go za jedną rękę. Odciągnęły go od Kate. Kate kaszlała i dławiła się, próbując złapać oddech.

– Mamo, co…

– Wydałem waszej matce polecenie, a ona mi się sprzeciwiła – powiedział Patrick, próbując wyswobodzić ręce.

– Tato, tu nie wojsko – oświadczyła Betsy. – Czego chciałeś?

– Oświadczyłem, że nie życzę tu sobie żadnych cudzoziemców. Wasza matka powiedziała, że ten domek należy do Meksykanki. Kazałem go odkupić, a ona odmówiła. Puśćcie mnie!

Dziewczęta jednocześnie zwolniły uścisk i podeszły do matki.

– Della przyjedzie jutro – wyjaśniła im cicho Kate. – Zadzwoniłam do niej.

Patrick poprawił koszulę i wszedł do domu.

– Jest jak zwierzę – wykrzyknęła dziko Betsy.

– Mamo, nie możesz z nim zostać. Mógłby cię zabić. Co będzie, jak odjedziemy?

– Zostanie ze mną Della. Przyjedzie, wiem to. Wasz ojciec wiele wycierpiał. Musi mieć kilka dni, by się przystosować do nowych warunków. Sądzę, że czuje się zdradzony, zresztą całkiem słusznie.

– To nie ma nic wspólnego z nami – pocieszała się Betsy. – Nie wiem… nie mam pojęcia… co oni mu zrobili?

– Myślę, że najgorsze rzeczy, jakie tylko można sobie wyobrazić. Jeśli zacznie być źle albo dojdę do wniosku, że nie dam sobie rady, zadzwonię do tego… jak on się nazywał?

– Masz numer jego telefonu? – spytała z niesmakiem Ellie.

– A ty nie masz?

– Nie. Betsy też nie. Nie wręczają wizytówek. Zapomniałaś, że to oni skontaktowali się z nami?

– To nie może się dziać naprawdę – mruknęła Kate. – Powinnyśmy zrobić właśnie to, czego zabronili nam zrobić. Myślałam, że możemy liczyć na pomoc, gdy będziemy jej potrzebowały. Nie lubi nas, szczególnie mnie – zauważyła.

– Rozczarował się – stwierdziła Ellie. – Chciał, by wszystko zostało, jak dawniej.

Betsy usiadła na tarasie i objęła się za kolana.

– Czy zrobimy niewłaściwie, jeśli spróbujemy odtworzyć dla niego dawne czasy? Nie myślałam, że tak to będzie wyglądało. Wiedziałam, że się zmieni, ale myślałam… miałam nadzieję, że nadal pozostanie tym samym ojcem.

– Nie, skarbie, popełniłybyśmy błąd próbując odtworzyć przeszłość. Jedyne, co możemy zrobić, to być przy nim. Czeka go wiele wytężonej pracy, nas również.

– Co się stanie, kiedy pojawi się Della? – spytała z lękiem Ellie.

– Nie wiem. Ojciec zaproponował, że przeniesie się do jej domku. Ale wydaje mi się, że to nie byłoby dla niego dobre. Powinien pozostać wśród ludzi, znów nauczyć się z nimi żyć. Wszystko to wymaga czasu.

– Nie wyjadę, póki się nie uspokoi – oświadczyła Ellie. – Chyba nie myślisz, że nam coś zrobi, kiedy będziemy spały, co? – spytała z oczami okrągłymi ze strachu.

Kate właśnie się nad tym zastanawiała. Betsy również, sądząc po jej minie.

– Myślę, że możemy wszystkie razem przespać się dziś w moim pokoju. Urządzimy sobie całonocną balangę. Mój Boże, czy to ja powiedziałam? Powiedziałam, prawda?

– Zabrałyśmy się do szykowania obiadu – oznajmiła nerwowo Ellie.

– Co przygotowałyście? Betsy zachichotała histerycznie.

– Wrzuciłyśmy całe mięso razem z warzywami do szybkowara. Powstała rzadka potrawka, może ojciec się nie pozna. Ellie dodała mnóstwo przypraw. Nawet nieźle pachnie. Mamo, czy ojciec zrobił choć jedną miłą uwagę? Czy powiedział, że za nami tęsknił, że nas kocha?

– Zrobił to na swój sposób. Na pewno i kocha nas, i tęsknił za nami, ale chyba się boi, że znów wszystko zostanie mu odebrane. Pozbył się jednych lęków, ogarnęły go nowe. To nie fair żądać od niego takiego poświęcenia. To nie fair wobec nas wszystkich. Nic z tego nie rozumiem – mruknęła Kate.

Przez otwarte okno dobiegł ich dzwonek telefonu. Jednocześnie skierowały się do domu i usłyszały, że ktoś podniósł słuchawkę w połowie trzeciego dzwonka. Z kuchni usłyszały, jak Patrick mówi:

– Proszę tu więcej nie dzwonić.

Kate zjeżyła się.

– Patricku, kto to był?

– Powiedziała, że ma na imię Della, to chyba ta cudzoziemka, do której należy ten mały domek.

– A ty się rozłączyłeś?! – wykrzyknęła Kate. – Nie waż się nigdy więcej tego robić! Nie wolno ci odkładać słuchawki, kiedy dzwonią moi znajomi lub klienci.

W odpowiedzi Patrick wyrwał żółty aparat ze ściany. Rzucił nim o stół. We wszystkie strony potoczyły się marchewki i fasolka szparagowa. Telefon odbił się dwa razy, nim roztrzaskał się na posadzce z czarnej terakoty.

– Teraz nie musimy się już martwić telefonami od jakichś cudzoziemców – powiedział klasnąwszy w dłonie. – Potrzebuję pieniędzy.

Kobiety patrzyły na niego bez słowa.

– Mamo, natychmiast wsiadajmy do samochodu i się stąd wynośmy – powiedziała Ellie zduszonym głosem.

– Całkowicie ją popieram. – Betsy pociągnęła matkę w kierunku drzwi frontowych.

– Na co potrzebne ci pieniądze, Patricku?

– Powiedziałaś, że masz pieniądze. Ja nie mam ani grosza, więc powinnaś mi trochę dać. Dostałem czek od rządu, został zdeponowany, ale powiedzieli, że mogą go zrealizować dopiero za tydzień, dziesięć dni. To pieniądze za milczenie.

– Ale po co ci teraz pieniądze? Sklepy są już pozamykane.

– Kate, nigdy nie zadawałaś pytań. Teraz pytasz za dużo. – Zaczął grzebać w szufladach, póki nie znalazł książki kucharskiej Betty Crocker. – Zawsze trzymałaś pieniądze za okładką. Założę się, że myślałaś, iż o tym zapomniałem. No cóż, ja niczego nie zapominam, pani studentko z dyplomem.

– Czy to cię peszy? – spytała spokojnie Kate.

– A niby dlaczego? Przecież jestem magistrem. Czy któraś z was może się ze mną równać?

– Ja zrobiłam doktorat – oświadczyła Betsy, robiąc krok do przodu. – Czy to cię peszy, tato? Nie wyrażaj się o mamie tak lekceważąco. Już wystarczy tych wszystkich lat, kiedy miałeś ją za nic. Nie zasłużyła sobie na takie traktowanie.

– Kate, wychowałaś smarkulę, która nie potrafi okazać szacunku starszym-powiedział Patrick i podniósł pokrywkę szybkowara. Z garnka wyleciał gwałtownie strumień pary. Patrick odskoczył, chwiejąc się na nogach.

– O Boże -jęknęła Ellie widząc rozpryskujące się wkoło warzywa i mięso.

Kate uniosła wzrok ku sufitowi, do którego przykleił się kawałek selera. Po chwili spadł i wylądował na czubku jej buta. Chciała wywrzeszczeć swoją wściekłość, zadzwonić do Gusa, poprosić go, by przyjechał i wyrwał ją z tego koszmaru.

– Proponuję, żebyśmy się przebrali, sprzątnęli kuchnię i zamówili pizzę – powiedziała spokojnym głosem.

Kiedy matka i córki znalazły się w jej sypialni, zamknąwszy drzwi na klucz, przytuliły się do siebie. To ja powinnam być tą silną, pomyślała, przewodniczką, tą, która poprowadzi córki we właściwym kierunku. Miała ochotę krzyczeć i uciec, uciec jak najdalej stąd, nie oglądając się za siebie.

– To udręczona dusza – stwierdziła.

– To wariat, mamo. Powinien się znaleźć w szpitalu pod okiem wykwalifikowanych lekarzy – odparła cierpko Ellie. – Mógł którejś z nas wyrządzić krzywdę. Lepiej zacznij myśleć, co się stanie, kiedy pojawi się tu Della.

Kate spojrzała na Betsy.

– Uważam, że wasz ojciec wymaga intensywnego leczenia, ale nie wiem, czy się na nie zgodzi. Co zrobimy, jeśli… oni nie zechcą, by… by trafił do takiego ośrodka? Mógłby coś powiedzieć, a to… to by wszystko popsuło. Jak ma się wyleczyć, skoro nie wolno mu mówić o przeszłości? – Potworność tego odkrycia uderzyła pełną siłą Kate i jej córki.

– Wyciągnęli go stamtąd wiedząc, że będą problemy, zmusili go, nas też, do utrzymania wszystkiego w tajemnicy, a teraz spodziewają się, że jakoś wytrwamy? Cóż z nich za ludzie? – spytała Betsy.

– Czy to znaczy, że skreślamy ewentualną pomoc psychoanalityka?

– Tak, obawiam się, że musimy z tego zrezygnować – powiedziała spokojnie Kate.

– Jak myślisz, dlaczego chciał mieć pieniądze? – spytała Betsy.

– Mężczyźni muszą czuć pieniądze w kieszeni. Powinien dysponować jakąś gotówką. Dam mu tyle, ile będzie chciał – oświadczyła Kate.

– Chce kupić strzelbę, żeby móc wystrzelać ptaki – rzuciła Ellie. – Mamo, nie pozwól mu kupić broni.

– Nie pozwolę. Przebierzmy się teraz. Chyba nie powinnyśmy zostawiać go zbyt długo samego.

Włożyły dżinsy, koszule i adidasy i kiedy wchodziły do kuchni wyglądały jak trojaczki. Kate zatrzymała się gwałtownie. Stół był nakryty, większość bałaganu sprzątnięta. Zawartość szybkowara znajdowała się w wielkiej misce na środku stołu. Patrick siedział u szczytu stołu.

– Przyzwyczaiłem się do jedzenia z podłogi – powiedział. – Moi strażnicy mieli w zwyczaju rzucać mi jedzenie. Czasami znajdowałem w nim sierść szczurów, ale i tak wszystko zjadałem. Nie wolno marnować jedzenia. Pomyślałem, że nie będziecie chciały tego jeść, więc przygotowałem wam kanapki z galaretką. W porządku, Kate?

Kate zalała się łzami. Potrząsnęła głową.

– Patricku, nie sądzę, by potrawka zdążyła się ugotować. Usmażę d jajka albo otworzę puszkę z zupą.

– Nie, to jest bardzo smaczne. Jadałem nawet surowe mięso. To są luksusy. Czasem dostawałem jedynie chleb ze smalcem. To mi smakuje. Jest bardzo dobre – powiedział, próbując pogryźć mięso zepsutymi zębami.

– Bardzo dobre kanapki, tato – oświadczyła Betsy z pełną buzią. – Pamiętam, jak je nam kiedyś szykowałeś, gdy miałeś wolny dzień.

– Miałem w zwyczaju posypywać je z wierzchu cukrem i prosić was, byście nie mówiły o tym matce. Pamiętacie?

– Tak, pamiętam – odparła Betsy, po policzkach płynęły jej łzy.

– Nie płacz – powiedział Patrick.

– Dobra. – Otarła oczy rękawem koszuli.

– Kate, myślisz, że mógłbym mieć psa? Dużego. Wydaje mi się, że powinienem mieć przyjaciela, kogoś, kto by mnie tolerował, gdybym zrobił coś złego. Potrzebny mi ktoś, kto by mnie kochał. Myślałem… przez cały ostatni tydzień myślałem, że dam sobie radę ze wszystkim, kiedy tylko się znajdę w domu. Ale nie jestem w stanie. Mam wrażenie, jakby wszystko się na mnie waliło, dusiło mnie i muszę coś zrobić. Jakoś zareagować. Przez wiele lat nie wolno mi było nic robić ani mówić. Szeptałem do siebie, żeby nie zapomnieć, jak się mówi. Wystarczyło, że usłyszeli, jak się odchrząkuje, a zaraz człowieka bili. No więc jak, Kate, wolno mi będzie mieć psa czy nie?

– Oczywiście, że tak. Możemy wybrać się jutro, jeśli chcesz. – Boże, może jednak im się uda. – Patricku, muszę z tobą pomówić o Delii. Nie chcę cię denerwować. Czy mógłbyś mnie wysłuchać?

– Tak.

Kate opowiedziała mu o Donaldzie i Delii, dziewczęta od czasu do czasu wtrącały swoje.

– Zaopiekowała się nami, Patricku. Dzięki niej i Donaldowi stanęłyśmy na nogi. Przy nich zapomniałyśmy o swoim nieszczęściu, znów nabrałyśmy ochoty do życia. Nie mielibyśmy tego wszystkiego, gdyby nie Donald i Della. Czy zaakceptujesz ją i będziesz dla niej miły?

– Myślisz, że jestem potworem, Kate?

– Nie, naturalnie, że nie.

– Jeśli się zgodzę, a ty zgodzisz się na psa, czy to znaczy, że oboje staramy się… – zatoczył wkoło rękami -…staramy się jakoś to wszystko ułożyć?

– Tak.

– Czy urządzimy głosowanie?

– Dobry pomysł – stwierdziła Kate.

– Głosuję za – powiedziała Betsy.

– Ja też – oświadczyła Ellie.

– Zawsze tak mówiłaś, kiedy byłaś mała – zauważył Patrick. – Musisz powiedzieć „głosuję za”.

– Głosuję za – poprawiła się ostrożnie Ellie.

– Ja również głosuję za – odezwała się Kate.

– Ja też głosuję za. Tylko bez papryki na ostro.

– Powiem Delii.

– Chyba pójdę teraz do łóżka, jeśli nie chcecie, żebym dokończył porządki.

– Nie, my to zrobimy, Patricku. Śpij dobrze.

– Kocham was wszystkie – powiedział łamiącym się głosem.

– Naprawdę się stara czy to tylko podstęp? – spytała Ellie, kiedy usłyszała, jak zamykają się drzwi do pokoju ojca. W chwilę później drzwi się otworzyły. Usłyszała, jak ojciec krzyknął na cały głos:

– Nie lubię zamkniętych drzwi!

– Uwierzmy, że się stara, i spróbujmy mu pomóc – zaproponowała Kate, wycierając stół.

– Może nam się uda. – Głos Ellie zabrzmiał tak, jakby dziewczyna nie wierzyła we własne słowa.

– Kapitan Patrick Starr, którego znałam, nigdy by się nie poddał – oświadczyła lojalnie Kate. – Był najlepszym z najlepszych. Uda mu się. Wiem to.


20

<p>20</p>

Chyba wiem, co jest przyczyną takiego zachowania Patricka – powiedziała Kate, ocierając oczy. – Wasz ojciec tak długo pozostawał w zamknięciu, że jego procesy myślowe nie przebiegają normalnie. Wrze w nim usprawiedliwiony gniew, a on daje mu upust w jedyny znany sobie sposób. Nie może wyładować swojej złości na ludziach, którzy go zawiedli, więc kto mu zostaje? My. Chwilami ujawnia się dobra część jego charakteru, ta, której nie udało im się zniszczyć. Wszystko mu się plącze… życie w niewoli, w wiecznej obawie, że coś zrobi źle i zostanie ukarany albo będzie torturowany – najczęściej bez żadnego powodu. Przez chwilę musiało mu się wydawać, że… że jesteśmy jego prześladowcami. Że go ukarzemy za to, co zrobił. Ale ta dobra część Patricka kazała mu posprzątać i wszystko naprawić kanapkami z galaretką. Czy jest w tym jakiś sens?

– Nie wymyśliłabym nic lepszego -powiedziała Ellie, płucząc talerze.

– Wszystkim nam brak kwalifikacji do przeprowadzenia psychoterapii – oświadczyła Betsy. – Masz absolutną rację, mamo, twierdząc, że nie możemy go zabrać do specjalisty. Nie może im powiedzieć, gdzie się podziewał przez te wszystkie lata i przez co przeszedł. Te łobuzy naprawdę przede wszystkim zadbały o własne dupy – zauważyła gorzko. – Zawsze marzyłam, że to będzie taka radosna chwila. Cholera, tak bardzo tego chciałam. Pomyśleć tylko, jak my się czujemy i co on musi przeżywać. Mój Boże!

– Della…

– Co Della, mamo? Będzie po nim sprzątała? Gotowała dla niego? Prała? Tu nie o to chodzi. Najważniejsza teraz jesteś ty. Jesteś jedyną szansą dla taty. To zajęcie będzie cię absorbowało przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Tylko ty możesz sprawić, że znów stanie na nogi.

A kiedy stanie na nogi i nauczy się funkcjonować w tym wielkim świecie, w którym żyjemy, wtedy będę mogła… wtedy będę mogła wrócić do Gusa.

– Jak myślicie, jak długo to potrwa? – spytała Kate zła na siebie za desperacki ton swego głosu. Kiedy dziewczęta wzruszyły ramionami, osunęła się na kuchenne krzesło. To wzruszenie ramion oznaczało co najmniej rok, może dłużej. Czy Gus będzie na nią czekał, aż spełni swój obowiązek wobec męża? Jak okropnie to zabrzmiało. Jak strasznie samolubnie.

– Mamo, może wyda ci się to… dziwne, ale zauważyłaś, jak tato się porusza, jak się wysławia? Mówił te wszystkie straszne rzeczy, niektóre powtarzał, jakby chciał im nadać większą wagę. Sprawiał wrażenie, jakby cię nie słyszał. Nie sądzisz, ze… że może mieć też problemy ze słuchem? Kiedy go bili, może również walili go po głowie. Obserwowałam tatę. Słyszał nas przy stole, bo stół jest mały i wszyscy byliśmy blisko. Co o tym myślisz? – spytała Ellie.

– Przekonamy się jutro. Zabiorę waszego ojca na badania, a potem do najlepszego stomatologa, jakiego znajdę. Może internista poleci jakiegoś dobrego okulistę. Sądzę, że kiedy zapoznają się z jego stanem fizycznym, zechcą jak najszybciej się nim zająć. Pytanie tylko, czy mam jechać z waszym ojcem do Los Angeles, czy też iść do miejscowego lekarza? Ludzie w mieście nas znają. Mogą zadawać pytania, na które nie będę mogła odpowiedzieć.

– Uważam, że sama sobie udzieliłaś odpowiedzi – stwierdziła Betsy. – Najlepiej jechać do Los Angeles.

– Dobra, czyli ustalone. Odwiozę was do miasta. Wiem, że chciałybyście tu zostać, by mi pomagać i… i mnie ochraniać. Ale myślę, że lepiej sobie poradzę z waszym ojcem, kiedy zostaniemy sami. Przyjeżdżajcie na weekendy, dzwońcie.

– A co z twoją pracą zawodową? – spytała zawsze praktyczna Betsy.

– Miałam nadzieję, że mi pomożesz i przejmiesz firmę. Jeśli zacznę się zamartwiać o stan moich interesów, nie będę mogła całkowicie poświęcić się ojcu. Poza tym zawsze rysowałaś nie gorzej ode mnie.

– A co z Gusem? – wypaliła Ellie. Natychmiast zasłoniła usta z miną winowajczyni.

– Och, na litość boską, wiem wszystko o Gusie Stewarcie – oświadczyła kwaśno Betsy. – Nic, co robiłyście, nie uszło mojej uwagi. Ale nie mówmy już o tym, co minęło. No więc, mamo, co z Gusem? Może wyjdziemy na taras albo pospacerujemy po ogrodzie – zaproponowała niespodziewanie.

Ellie uniosła wysoko brwi. Kate wymaszerowała na dwór, a za nią wyszły córki. Usiadły na leżakach obok basenu i zaczęły szeptać.

– Żadna z nas nie nadawałaby się na szpiega – powiedziała zachrypniętym głosem Kate.

– Bo jesteśmy tylko zwykłymi ludźmi, który znalazł się w niezwykłym położeniu. Co z Gusem?

– Na razie Gus nie istnieje. Po prostu.

– Kochasz go, prawda? – spytała Betsy. f

– Bardzo. Mieliśmy zamiar w grudniu wziąć ślub.

– A teraz? – spytała Ellie.

– A teraz wszystko się zmieniło.

– Czy ty w ogóle kochasz tatę? – spytała Betsy.

Kate miała ochotę skłamać, by zetrzeć nieszczęśliwą minę z twarzy córki.

– Nie tak, jak myślisz. Wasz ojciec był moją pierwszą miłością. Tego się nigdy nie zapomina. Ale nigdy nie panowały między nami zdrowe stosunki. Idealizowałam go, otaczałam bezgraniczną czcią. Przypominałam robota, zaprogramowanego do wykonywania określonych czynności. Egzystowałam. Zaczynałam żyć dopiero, kiedy wasz ojciec wracał do domu. Robiłam wszystko jak automat, według planu, którego mogła się trzymać tylko taka idiotka jak ja. Dzięki temu mogłam dotrwać do chwili, kiedy w drzwiach pojawiał się Patrick. Wtedy zaczynałam żyć. Rano, kiedy wychodził, znów stawałam się tylko robotem. Myślałam, że byłam normalna. Dlatego nie potrafiłam funkcjonować, kiedy zestrzelono waszego ojca. Zwyczajnie nie wiedziałam jak. Pragnęłam tylko, by mnie aprobował, a czasem pogłaskał po głowie, ale nigdy się tego nie doczekałam.

Podczas naszych sesji u psychoanalityka – pamiętasz, kiedy miałaś jakieś szesnaście lat? – doktor Tennison spytał mnie, czy Patrick mnie kochał, a ja powiedziałam bez chwili wahania, że on nawet mnie nie lubił. Oświadczył wtedy, że można kogoś kochać nie darząc obiektu swych uczuć sympatią i vice versa. Udawałam, że go zrozumiałam, ale w rzeczywistości nie wiedziałam, o czym mówi. Nadal nie wiem, co miał na myśli. Nie rozumiem, jak można kogoś kochać i nie lubić go. A wy? – Córki potrząsnęły głowami. – Czyli, że nie jestem taka głupia – zauważyła ponuro Kate.

– Przez swoją głupotę uczyniłabym z was moje odbicia lustrzane. Gdyby wasz ojciec nie został zestrzelony, gdybym nie spotkała Delii i Donalda, mogłabym wam zrujnować życie. Przeżyłam wstrząs, Betsy, kiedy się zbuntowałaś, ale w głębi serca podziwiałam cię. Zmusiłaś nas obie – mnie i Ellie – do zmiany naszego postępowania. A więc jednak wyniknęło z tego coś dobrego.

Córki otoczyły Kate ramionami. Zapłakały razem nad przeszłością, teraźniejszością i przyszłością.

– Myślicie, że tato kiedykolwiek całkowicie wyzdrowieje? – spytała Ellie jakiś czas później.

– Sądzę, że tak – powiedziała Kate nie wiedząc, czy to prawda.

– Poprowadzę twoją firmę – oświadczyła Betsy. – Ale jeśli coś schrzanię, nie miej do mnie pretensji.

– Będę cię miała na oku, siostrzyczko. To, że jesteś starsza, wcale jeszcze nie znaczy, że jesteś najmądrzejsza – przekomarzała się z nią Ellie.

– Tak, a znasz jeszcze kogoś, kto w wieku dwudziestu sześciu lat zrobił doktorat? – odparowała Betsy.

Docinały sobie wzajemnie. Kate wydawało się to cudowne. To pokolenie tak dziwnie ze sobą rozmawia. Przez kilka minut czuła się niemal szczęśliwa.

– Dziewczęta, może posiedzicie sobie w jacuzzi. Muszę zadzwonić w kilka miejsc i spróbować na jutro zamówić wizytę u lekarza dla waszego ojca. Przynieście tu telefon i coś do picia. Będę musiała tyle kłamać, że na pewno zaschnie mi w gardle.

Słuchały, siedząc w bulgoczącej wodzie, jak Kate dzwoni kolejno do ważnych osób, póki nie uzyskała potrzebnych jej obietnic.

;- Mam u siebie dalekiego krewnego z Polski, który wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej. Czy możemy umówić się na wszystkie badania na jeden dzień…? Oczywiście, że wykonam rysunek domu twojego szwagra. Sprawi mi to prawdziwą przyjemność. Skończę go przed Świętem Dziękczynienia… Wcześniej? Dobrze. Rzucę wszystko i zajmę się tylko tym. Zadzwoń do biura i daj im adres… Oprawiony? Nie wyobrażam sobie, by mogło być inaczej. Dziękuję, Stephenie.

– Mamo, co byś powiedziała na to, gdybyśmy go oszukały i gdybym to ja wykonała ten rysunek? – krzyknęła Betsy, chichocząc. – Powiem ci teraz komplement. Widziałam prawie wszystkie twoje rysunki. Nawet kupiłam jeden, wisiał w banku. I co ty na to?

Kate roześmiała się.

– Powiedz mi, ile za niego zapłaciłaś.

Betsy wymieniła cenę. Kate znów się roześmiała i powiedziała:

– Miałam na nim chyba sto pięćdziesiąt procent zysku.

– Dwa lata temu chorowałam na grypę i nudziłam się, więc dla zabicia czasu spróbowałam skopiować rysunek. Oprawiłam go i gdyby nie mój podpis, nie byłabyś w stanie ich odróżnić.

– Powiedziała to bez śladu skromności – zauważyła Kate i uśmiechnęła się.

– Taka już jestem. Chcę ci zasugerować, że mogę wykonać te rysunki, a jeśli dojdziesz do wniosku, że są równie, dobre jak twoje, opatrzysz je swoim podpisem ze względu na tego faceta. Będę miała poczucie, że mam swój udział w tym, by pomóc ojcu powrócić do zdrowia.

– Niezbyt to uczciwe – stwierdziła Kate. Nastrój i ton głosu Betsy zmienił się w jednej chwili.

– Nie chcę teraz słyszeć o uczciwości. Spójrz tylko na nasze obecne położenie. Zapomnijmy na razie o istnieniu tego słowa.

Ellie, jakby bała się, że zostanie pominięta, spytała:

– A co ze mną? Mam za tobą nosić kredki, czy co?

– Będziesz nosiła kredki i dodawała cyfry w księgach. Może uda nam się nakłonić tego faceta, by nam zapłacił.

– Nie ma mowy – oświadczyła Kate. – A gdybyś podpisała je tylko nazwiskiem? Mogę w przyszłości też podpisywać w ten sposób swoje prace. Tak będzie bardziej uczciwie.

– Jestem gotowa do snu – powiedziała Ellie, wyłażąc z jacuzzi. – To urządzenie szturcha człowieka w siedzenie, ale potem śpi się jak niemowlę.

W drodze do sypialni Kate spytała zaniepokojona:

– Będziemy spały razem?

– Tak – odparły jednocześnie obie córki, idące za nią.

– Dobrze. Chyba lepiej, jeśli zostawimy wszystkie światła zapalone na wypadek, gdyby wasz ojciec się obudził. Powinnyśmy też do niego zajrzeć.

Kate przystanęła gwałtownie, zaglądając do pokoju męża.

– O Boże, śpi na podłodze. Okrył się chyba sześcioma kocami.

– Może bał się, że spadnie z łóżka. Jest dość wysokie – zauważyła Ellie.

– Albo przyzwyczaił się do spania na podłodze – powiedziała Betsy. – Może nie miał łóżka. Ten dywan jest wystarczająco gruby, by mógł służyć za materac.

– Sprawia wrażenie takiego… samotnego -mruknęła Kate. Weszła do pokoju i uklęknęła obok Patricka. Miała mu odgarnąć włosy z czoła, kiedy się obudził. Oczy przepełniał mu zwierzęcy strach. Skulił się i wymamrotał coś po rosyjsku, czego Kate nie mogła zrozumieć.

– To ja, Kate. Wszystko w porządku – uspokajała go, klepiąc męża po ramieniu. – Nic ci się nie stanie, póki tu jestem.

– Kate? Kate?

– Tak, Patricku. Spróbuj znów zasnąć. Zostanę tu z tobą przez jakiś czas. – Delikatnie pogłaskała go po włosach. Ponieważ nie mogła sobie przypomnieć żadnej kołysanki, zaczęła nucić: – Miała Marysia owieczkę o runie…

– Białym jak śnieg. Gdziekolwiek…

– Marysia poszła, owieczka biegła też.

– Zaśpiewaj jeszcze raz, Kate.

Kate dała córkom znak, by wyszły. Kiedy skończyła piosenkę o Marysi i jej owieczce, zaczęła śpiewać o Jacku i Jill. Ujrzała uśmiech na twarzy męża, zapadającego ponownie w sen. Serce podeszło Kate do gardła, a łzy kapały na ramiona Patricka, osłonięte koszulą. Poczuła głuchy, gwałtowny gniew. Nawet nie dali mu ubrania. Jedynie zmianę bielizny. Spał w ubraniu, żeby mu było ciepło. Gotowa była zabić ich za to, co z nim zrobili.

– Obiecuję ci, Patricku, że twój dzień jeszcze nadejdzie – szepnęła.


* * *

Rano Kate wręczyła Patrickowi obszerny sweter.

– Na dworze jest chłodno – wyjaśniła. – Pojedziemy do Los Angeles. Zamówiłam wizytę u lekarza. Zajmie nam to cały dzień, Patricku. Wytrzymasz?

– Tak, Kate – powiedział cicho Patrick.

– Jutro sprawimy ci nową garderobę. Albo poprosimy o to dziewczęta. Zrobią zakupy i kiedy wrócimy, nowe ubrania będą już na ciebie czekały. Tak, to dobry pomysł. Zgadzasz się?

– Uważasz, że to dobry pomysł?

– Tak, ale co ty o tym myślisz?

– Chciałbym mieć swoje własne ubrania. Chcę wyrzucić wszystkie te ciuchy, które mam na sobie. Oprócz swetra. Sweter dostałem od ciebie. Tak, to dobry pomysł. Udało mi się, Kate? Podjąłem decyzję? Nie wolno mi… nie było mi wolno rozmawiać ani zadawać pytań. O niczym nie decydowałem.

– Cóż, właśnie zadecydowałeś. W ciągu dnia zdarzy się to jeszcze nie raz – powiedziała łagodnie Kate.

– A jeśli podejmę błędną decyzję? – spytał Patrick. – Co się wtedy stanie?

– Nic a nic. – Znów ogarnęła ją paląca złość na tych bezimiennych, nieznanych ludzi, którzy uczynili z jej męża całkiem innego człowieka. Próbowała nadać swemu głosowi pogodne brzmienie. – Czasem nawet dobrze coś schrzanić, bo wtedy ma się okazję wszystko naprawić.

– Czyli, że będę miał dwie szanse.

– Jasne. A jak zajdzie potrzeba i więcej -powiedziała Kate łamiącym się głosem. Ciekawa była, gdzie podziała się jego złość, wściekłość, wrogość? Czy coś nim powodowało, że był taki uległy? Strach potrafi wyczyniać z ludźmi dziwne rzeczy. Walczyła ze swą bezsilną złością. Twój dzień jeszcze nadejdzie, Patricku. – Kto przygotuje śniadanie? – spytała pogodnie.

– Ja – zaoferowała się Betsy.

– Wezmę prysznic. Patricku, wziąłeś prysznic?

– Było… było za zimno.

– Należy codziennie brać prysznic. Musisz też się golić i myć zęby. Pokażę ci, jak uruchamiać termowentylator w łazience, żeby nie było ci zimno. Nagrzewa pomieszczenie w ciągu pięciu minut.

Patrick ruszył z Kate korytarzem do łazienki. Obserwował ją uważnie i kiwał głową, by pokazać, że rozumie, jak się włącza i wyłącza termowentylator.

– Nie zamykaj drzwi, Kate.

– Dobrze.

– Czy kupimy dziś psa?

Wielki Boże, zupełnie zapomniała. No cóż, dziewczęta będą musiały pomóc i przy tym.

– Tak, Patricku. Czy chodzi ci o jakąś konkretną rasę?

– Psa dla mężczyzny – powiedział z ożywieniem.

– Zgoda. Wiesz, że będziesz go musiał wytresować. Obiecujesz, że weźmiesz za niego całkowitą odpowiedzialność?

– Tak, obiecuję. Traktowali mnie jak psa. Nigdy nie będę postępował z psem tak, jak oni postępowali ze mną. Chcę tego dowieść. Muszę tego dowieść. Nie, jeszcze go nie kupujmy.

Kate coś ścisnęło za gardło. Udało jej się jakoś wydusić:

– Kupimy ci najlepszego psa w całej Kalifornii. Ale jeszcze nie teraz. Zostaniecie prawdziwymi kumplami.

Patrick uśmiechnął się do niej. Wy pieprzone skurwiele, zapłacicie mi za to. Pobiegła do swojej łazienki, wzięła prysznic i umyła włosy, wszystko w ciągu niespełna pięciu minut. Wyszła, ubrana, i pojawiła się w kuchni po zaledwie dwunastu minutach.

– Ładnie wyglądasz, mamo. Założę się, że tacie spodobają się te spodnie i sweter. To twój kolor.

– Dziękuję. Co jest na śniadanie?

– Naleśniki. Są bardzo miękkie. Rozpuściłam masło i ogrzałam syrop. Betsy wycisnęła sok z pomarańczy. Zaparzyłyśmy też kawę.

– Dziewczęta, mam dla was jeszcze jedno zadanie. Jeśli będziecie miały czas, upieczcie tort czekoladowy, grubo lukrowany. Kupcie też lody.

– Co mu mamy kupić z ubrania? Musimy wiedzieć, jaki rozmiar pasuje na tatę – powiedziała Betsy, sięgając po notes. – I co mamy zrobić, jeśli pojawi się Della podczas twojej nieobecności?

– Uściskajcie ją. Kupujcie wszystko duże. Sportowe rzeczy. Na razie nie potrzebny mu garnitur. Pantofle, może mokasyny, numer jedenaście. Grube skarpetki. Pamiętajcie, żeby wszystko było ciepłe. Nosi prawdopodobnie bieliznę numer trzydzieści dwa. Kupcie flanelową piżamę, ciepły szlafrok. Kilka swetrów. Ciepłe spodnie, kurtkę z podpinką. Wełniany kapelusz i rękawiczki. Przejdźcie się po sklepach z odzieżą męską i kierujcie się własnym rozsądkiem. Później wybiorę dla niego kurtkę lotniczą. Może mu się spodoba.

– Gdyby zostało nam trochę czasu, czy mamy pomalować dom? – zażartowała Ellie.

– Nie zapomnijcie upiec tortu – przypomniała im Kate, przypalając papierosa od niedopałka, trzymanego w ustach.

– Cześć, tato. Siadaj. Zrobiłam naleśniki – pochwaliła się Betsy. Nałożyła mu sześć.

– Wyglądają bardzo ładnie – powiedział Patrick. Betsy zachichotała.

– I wybornie smakują.

Patrick zjadł wszystko ze swojego talerza, potem dopił sok i kawę.

– Nigdy niczego nie zostawiam. Jak się coś zostawiło, za karę nie dostawało się następnego posiłku – wyjaśnił.

– Nie musisz się już tym martwić – pocieszyła go Kate. – Jeżeli jest ci wystarczająco ciepło, ruszajmy w drogę. Zadzwonię do was wieczorem, dziewczynki. Karta kredytowa i pieniądze są w biurku.

– Nie korzystasz już z książki kucharskiej? – spytał Patrick.

– Czasami. Ale najczęściej zapominam i wkładam pieniądze do szuflady biurka. Patricku, powiedziałeś, że chcesz mieć trochę pieniędzy. Przyniosę ci. Ile chcesz? – spytała i ujrzała popłoch na twarzy męża. – Co powiesz na pięćdziesiąt dolarów? – dodała łagodnie.

Patrick odprężył się.

– Pięćdziesiąt dolarów będzie… w sam raz.

Kate usłyszała w głosie męża taką ulgę, że zachciało jej się płakać.

– Kupcie też portfel – powiedziała do córek, po czym zwróciła się do Patricka: – Na razie możesz trzymać pieniądze w kieszeni spodni. Do zobaczenia, dziewczęta.

– Wpadniemy podczas weekendu, żeby się z tobą zobaczyć, tato – obiecała Ellie.

– Dobra. Chcecie, żebym was pocałował na pożegnanie?

– Oczywiście – ucieszyła się Betsy, oczy jej zwilgotniały. Ellie uścisnęła ojca i powiedziała:

– Szkoda, że nie pamiętam, jaki byłeś kiedyś.

– A ja ciebie pamiętam. Ciągnęłaś mnie za uszy, kiedy cię brałem na barana. Betsy ciągnęła mnie za włosy. Pamiętam wszystko. Kiedyś powiedzieli mi, że zginęłyście w wypadku drogowym. Wiedziałem, że to nieprawda, bo wasza matka była dobrym kierowcą. Udałem, że im wierzę, ale naprawdę nie uwierzyłem – oświadczył z dumą Patrick. – Niewiele mi zostało włosów – stwierdził niespodziewanie.

– Wystarczy -powiedziała Kate. Był taki potulny, taki dobroduszny. Zastanawiała się, kiedy Patrick znów wybuchnie. A może ten wczorajszy atak furii okaże się pierwszym i ostatnim?

– Wierzę ci, Kate, bo nigdy mnie nie okłamałaś.

– Owszem, Patricku, nigdy cię nie okłamałam. Teraz też nie będę cię okłamywała.

Wyjechali na szosę, ogrzewanie w mercedesie nastawiła na pełny regulator. W pewnej chwili Kate spytała:

– Patricku, czy ty mnie kiedykolwiek kochałeś?

– Nie jestem pewny. Byłaś dobrą matką, dbałaś o dom. Byliśmy szczęśliwi, prawda?

– Myślałam, że tak. Kochałam cię całą duszą i sercem – powiedziała cicho.

– Nie wiedziałem, że aż tak – odparł zdumiony Patrick.

– Ale to prawda. Nie jestem pewna, czy ty mnie chociaż lubiłeś. Dlaczego zgłosiłeś się na ochotnika na tę wojnę?

– Chciałem zdobyć punkty. To był jedyny sposób uzyskania awansu. Ale popełniłem błąd. Niewiele błędów popełniłem w życiu, prawda?

– Niewiele.

– Chciałem, żeby wszystko było, jak dawniej. Przepraszam za wczoraj.

– Ja też przepraszam. Czy naprawdę uważałeś, że jestem głupia, że potrzebowałam ciebie, byś za mnie myślał, a w mojej głowie nigdy nie zaświtała żadna myśl?

– Tak, ale dlatego, że naprawdę tak było. Kate skuliła się.

– Masz kłopoty ze słuchem, co?

– Owszem. Chyba za często obrywałem po głowie. Ale jedno ucho jest zupełnie dobre.

– Dlaczego nic nie powiedziałeś? – spytała smutno Kate.

– Bo szwankuje we mnie tyle innych rzeczy. I tak nie mogłabyś mi zajrzeć do uszu.

Boże, pomóż mi wytrwać. Pomóż mi go zrozumieć, być dla niego dobrą.

– Zajmiemy się dzisiaj i tym.

– Kate, jak myślisz, kiedy znów stanę się normalnym człowiekiem? – spytał Patrick.

– Nie wiem. Będziemy ci pomagały z całych sił, ale ciebie też czeka ciężka praca. Zrobię wszystko, co w mojej mocy.

Kate niemal wybuchnęła śmiechem, kiedy Patrick się odezwał:

– Ponieważ kochałaś mnie całą duszą i sercem? Bo już mnie nie kochasz, prawda? – dodał obojętnie.

Kate zastanowiła się, nim odpowiedziała.

– Jakaś cząstka mnie zawsze cię będzie kochała, Patricku. Ale nie jestem już w tobie zakochana. – Boże, błagam, modliła się, niech mnie nie spyta, czy kocham innego. Nie pozwól mu zadać tego pytania. – A ty mnie kochasz? – rzuciła, mając nadzieję, że w ten sposób odwlecze to, czego tak się bała usłyszeć.

– Myślę, że byłem zakochany w idei małżeństwa. Potrzebna mi była żona. Kiedy się jest w wojsku, trzeba mieć żonę, inaczej nie zrobi się kariery. Lubiłem cię. Na ogół. – Powiedział to takim rzeczowym tonem, że Kate uśmiechnęła się lekko. Może, pomyślała, nie zabrzmiało to tak strasznie z uwagi na jego rosyjski akcent. Kiedy się wszystko uładzi, i będzie miała spokojną głowę, zastanowi się nad tym, co właśnie powiedział jej mąż. Nagle odkryła, że pod wpływem słów Patricka zaczyna znikać gnębiące ją dotąd poczucie winy.

– Czeka nas ciężki dzień, Patricku. Powiedz mi coś. Nie rozumiem, dlaczego nie poddano cię leczeniu. Nie rozumiem, jak mogli cię… wypuścić w takim stanie. Potraktowali cię jak zwierzę – wybuchnęła.

To był mój wybór. Zabrali mnie gdzieś, przeprowadzili pobieżne badania. Oczy i uszy mieli mi skontrolować później. Poddano mnie również intensywnym przesłuchiwani om. Kiedy się przyznałem, że puściłem farbę, przestali się mną interesować. Miałem dziewiętnaście lat i sześć miesięcy, by nad tym wszystkim rozmyślać, w głębi duszy wiedziałem, że żaden człowiek nie oprze się takim torturom i środkom farmakologicznym, jakie mi aplikowano. Pragnąłem jak najszybciej znaleźć się w domu. Powiedzieli, że zwrócą nam koszty leczenia. Kłamali, Kate.

– Wiem o tym.

– Kiedy poczuję się lepiej i zacznę normalnie wyglądać, wybierzemy się na obiad do jakiegoś lokalu?

– Chciałbyś?

– Postawiłem sobie taki cel. Na razie. Będę się musiał od nowa nauczyć chodzić, jak inni ludzie. Teraz powłóczę nogami, ale najczęściej moje ruchy są gwałtowne, nieskoordynowane. To dlatego, że często mnie wiązano.

– Popracujemy nad tym. Będziemy spacerowali, jeździli na rowerach. Pamiętasz, jak kiedyś jeździłeś na rowerze obok mojego domu? Kiedy znalazłeś się na naszym podjeździe, zawsze udawałeś, że złapałeś gumę.

– A więc przejrzałaś mnie, tak?

– Naturalnie.

– Kate, naprawdę jesteś bogata?

– Dobrze mi się powodzi. Nie musimy się martwić, że będziemy głodować. Zatrudniam specjalistę od inwestycji. Nad wszystkim czuwa Ellie. Powinieneś być bardzo dumny z dziewcząt. Betsy… Betsy przewiduje wszystkie posunięcia władz. Nawet nie próbuję zrozumieć, jak ona… Odziedziczyła to po tobie, Patricku. Powinieneś z nią porozmawiać, kiedy będziesz się już czuł na siłach. Ellie mówi, że Betsy jest ekspertką w sprawach polityki międzynarodowej. To chyba znaczy, że wie, jak to wszystko funkcjonuje.

– Spławili mnie, Kate, a ja nic nie mogę zrobić.

– Nie będziemy się tym na razie zajmowali, Patricku. Na razie zignorujemy ich i postaramy postawić cię na nogi. Kiedy staniesz się znów silny, zastanowimy się, jak logicznie i rozsądnie wszystko rozegrać. Nie wierzę, że nic się nie da zrobić. Nie chcę w to wierzyć.

– Staliśmy się niewolnikami systemu. – Kate dosłyszała w jego głosie strach i zareagowała gwałtownie.

– Nie chcę widzieć, jak się wycofujesz, zanim jeszcze zaczęliśmy. Jeśli uwierzymy, że jesteśmy w stanie przeciwstawić się systemowi, to już będzie połowa sukcesu. Nie zawsze liczy się zwycięstwo. Liczy się to, żeby wytłumaczyli się ze swego postępowania, kiedy nadejdzie stosowny moment. Wszystko zależy od ciebie, Patricku.

Reszta drogi upłynęła im w milczeniu, przy szumie klimatyzacji i cichej muzyce z radia.

W szpitalu powiedziano Kate, by przyszła o czwartej po południu. Do tego czasu Patricka przyjmie internista, dentysta i okulista. Badanie słuchu zostawiono na sam koniec. Lekarz zapewnił Kate, że kiedy zgłosi się po swego kuzyna Harry’ego, będzie już miał okulary i aparat słuchowy. Zajmą się również jego zębami.

Mając dużo wolnego czasu, Kate poszła na lunch i długi spacer. W środku dnia wstąpiła na kawę, by móc skorzystać z toalety. Na widok automatu telefonicznego na ścianie serce zabiło jej mocniej. Jeśli będzie miała szczęście, złapie jeszcze Gusa w biurze. Zazwyczaj jadł lunch w redakcji, chyba że pracował w terenie nad jakimś artykułem. Sprawdziła, ile ma drobnych. Starczy, by uzyskać połączenie, ale jeśli Gus zechce porozmawiać, będzie musiał oddzwonić.

Gdy usłyszała jego głos, zaczęła płakać. Ciągle jeszcze płakała, kiedy powiedział jej, by odłożyła słuchawkę, a on za chwilę do niej oddzwoni. Rozmawiali przez pół godziny – o pogodzie, o Betsy i Ellie, o tym że jest pewna, iż kiedy wróci do domu, zastanie w nim Delię.

– Brakuje mi ciebie – powiedziała. – Śniłeś mi się ostatniej nocy.

– Kate, martwię się o ciebie. Poradzisz sobie z tym wszystkim?

– Raz wydaje mi się, że tak, za chwilę myślę, że to beznadziejne. Muszę spróbować. Mówiłeś, że mnie rozumiesz.

– Rozumiem, ale nie przeszkadza mi to martwić się o ciebie. Czy mogę ci jakoś pomóc?

– Jak ci poszło z tym facetem na lotnisku?

– Nie za dobrze. Próbował mnie zastraszyć. Myślał, że można zastraszyć „New York Timesa”. Powiedziałem mu, żeby się odpieprzył. Podpisałem ten cholerny dokument, a niżej umieściłem uwagę „Pod przymusem”. Próbował mi wmówić, że nie wyjdę stamtąd, póki nie podpiszę drugiego oświadczenia. Przez pięć cholernych godzin gapiliśmy się na siebie. Wyszedł, by gdzieś zadzwonić, i w końcu mnie puścił.

– Żałuję, że nie pomyślałam, by zrobić to samo.

– Z nimi można walczyć tylko z pozycji siły. Nie mogłaś im się sprzeciwić. Stawką był powrót twojego męża. Te łobuzy wykorzystały to. Póki u ciebie pozostanie wszystko w porządku, jakoś wytrzymam. Kiedy znowu do mnie zadzwonisz?

– Postaram się za kilka dni. Spróbuję opracować plan dnia. Patrick powinien prowadzić regularny tryb życia. Myślałam o zapisaniu go na zajęcia gimnastyczne. Zawoziłabym go do miasta i czekała na niego. Teraz nie mogę ci powiedzieć nic bardziej konkretnego. Wiesz, że muszę to zrobić, Gus.

– Wiem. Ten biedak zasłużył sobie na wszystko, co najlepsze. Jeśli będę a mógł jakoś pomóc, daj mi znać. Kocham cię, Kate, więcej niż życie.

Kate zacisnęła powieki. Chciała mu powiedzieć, że kocha go równie mocno, może nawet mocniej, ale słowa nie chciały jej przejść przez gardło. Nie miała prawa tego mówić. Nie teraz. Może już nigdy.

– Dbaj o siebie, Kate. Myśl o tobie nie opuszcza mnie ani na chwilę.

– Nie jadaj za często w barach szybkiej obsługi – wyszeptała Kate zdławionym głosem, nim odwiesiła słuchawkę.

Kiedy usiadła za stolikiem, by dokończyć kawę, rozejrzała się wokoło. Kilku gości, którzy siedzieli, gdy tu weszła, opuściło lokal. Gapił się na nią zza gazety facet, który na odległość wyglądał podejrzanie. Kate popatrzyła na niego wyzywająco. Była bardzo rozczarowana, kiedy mężczyzna zagadnął ją, gdy podeszła do kasy, by zapłacić rachunek.

– Pani Starr?

– Tak.

– Wydawało mi się, że panią poznaję. Nazywam się Timmins, jestem pastorem. Kilka miesięcy temu wykonała pani rysunek naszego probostwa. Zamierzałem napisać do pani list, by poinformować panią, ile pochlebnych uwag otrzymałem od swoich parafian. – Sięgnął ręką do krawata. – Przepraszam, ale dziś mam dzień bez koloratki.

– Każdemu z nas potrzebne są takie dni – powiedziała Kate, uśmiechając się szeroko. Gdy wychodziła na popołudniowe słońce, czuła się jak skończona idiotka.

W szpitalu Kate usiadła w poczekalni, czekając na lekarza. Pojawił się za dziesięć piąta.

– A więc, pani Starr, miło mi zakomunikować, że stan pani kuzyna nie jest taki zły, jak się początkowo obawialiśmy. EKG jest prawidłowe. Ma trochę przekrwione płuca, ale minie mu to po zastosowanym leczeniu. Nerki funkcjonują prawidłowo, układ trawienny również biorąc pod uwagę dziwną dietę, którą stosował. Nasz stomatolog uzupełnił dziewięć ubytków i usunął sześć zębów z przodu. Za trzy dni będzie gotowa proteza. Oczywiście na razie wolno mu jeść tylko miękkie pokarmy. Nie możemy jeszcze usunąć katarakty. Ale po zabiegu laserem odzyska wzrok w lewym oku. Otrzymał już okulary i zupełnie dobrze widzi na prawe oko. Stwierdziliśmy u niego znaczne uszkodzenie słuchu, ale otrzymał najnowocześniejszy aparat słuchowy. Jest nim zachwycony. Umieszcza się go za uchem i jest prawie niewidoczny. Jama ustna pozostanie drętwa jeszcze przez jakieś sześć godzin. Pani kuzyna bardzo zmęczyły badania i zabiegi, drzemie teraz w jednej z sal dla rekonwalescentów. Aha, wstępne wyniki analizy krwi i moczu są dobre. Będziemy mogli coś więcej powiedzieć, kiedy zgłoszą się państwo po protezę. Może pani teraz zabrać swego kuzyna do domu, pani Starr. Tylko przedtem… -machnął jej przed nosem rachunkiem -… proszę wstąpić do biura i oddać im to.

– Dziękuję, panie doktorze – powiedziała Kate i spojrzała na rachunek. Dwa tysiące osiemset dolarów.

Niewygórowana cena za zdrowie Patricka. Wypełniła czek i podpisała się zamaszyście.

Wyszła do poczekalni i stała spokojnie patrząc, jak Patrick drepcze w jej stronę.

– Strasznie się czuję – wymamrotał ustami pełnymi opatrunków.

– I strasznie wyglądasz – rzuciła beztrosko. – Będziesz mógł spać przez całą drogę do domu.

– Słyszę każde twoje słowo – wymamrotał Patrick, na jego twarzy malowało się zdumienie. – Każde słowo. I wyraźnie cię widzę. Jesteś bardzo ładna, Kate, ale trochę za gruba w pasie.

Kate nie wiedziała śmiać się czy płakać, kiedy Patrick trącił ją żartobliwie w ramię.

– Gdybym chciała być złośliwa – odezwała się, próbując ukryć uśmiech – powiedziałabym, że wyglądasz teraz jak kupa nieszczęścia. Miarkuj się więc. – Wsunęła mu rękę pod ramię. Wydał jakiś odgłos. Śmieje się, pomyślała Kate. Naprawdę się śmieje. Wyszczerzyła się od ucha do ucha.

Patrick usnął, kiedy tylko samochód ruszył, i wciąż spał, gdy Kate skręciła na podjazd. Dom był oświetlony jak choinka. W mgnieniu oka wyskoczyła z samochodu widząc w drzwiach pulchną postać Delii. Śmiały się i płakały, obejmowały się i całowały, a potem zaczęły paplać jedna przez drugą. Patrick nadal pochrapywał w samochodzie, podczas gdy one spacerowały po ogrodzie.

– Delio, jesteś mi naprawdę potrzebna, możesz zostać? Zostaniesz?

– Oczywiście. Teraz mnie potrzebujesz. Przedtem to było co innego. Dziewczęta zostawiły taki bałagan, że sprzątanie zajęło mi kilka godzin. Tort zupełnie im się nie udał, wierzch zsunął się na stół. Nawet ptaki nie będą go chciały jeść. Upiekłam drugi. Ugotowałam zupę z kurczaka, i spaghetti, i budyń, i masę innych rzeczy. Wszystko czeka. Powiesiłam ubrania kapitana Starra. Twoje córki mają dobry gust, Kate. Betsy mnie uściskała. Powiedziała, że mnie kocha. Płakałyśmy i płakałyśmy. Wszystko będzie dobrze. Powiedziały mi, że kapitan Starr może mnie nie polubić, bo jestem Meksykanką. Co mogę na to poradzić?

– Chodzi nie tyle o to, że jesteś Meksykanką, ile o to, że nie jesteś Amerykanką. Wszystko załatwiłam. Z początku może zachowywać się trochę wyniośle, ale znam Patricka – pokocha cię tak, jak my cię kochamy. I przestań mówić o nim „kapitan Starr”. Tak między nami, powinnyśmy się do niego zwracać Harry. „Hej, ty” podoba mi się bardziej niż „Harry”.

Były na środku dziedzińca, pod jednym z licznych drzew, kiedy Della spytała:

– A co z Gusem?

– Rozmawiałam z nim dzisiaj – wyznała cicho Kate. – Myślałam, że serce mi pęknie. Powiedział mi, jak bardzo mnie kocha. Chciałam mu się zrewanżować, ale nie potrafiłam. Nie mam prawa mu tego mówić. Nie wiem, co z nami będzie. W drodze do miasta Patrick zwierzył mi się, że kiedy się pobieraliśmy, był bardziej zakochany w idei małżeństwa niż we mnie. Przyznał, że na ogół mnie lubił. Lubił mnie! Delio, jak mogłam się nie zorientować? Czy byłam aż tak głupia? Dałabym się za niego zabić, gdyby mnie o to poprosił. To, co uważałam za rzeczywistość, wyglądało zupełnie inaczej. Musiałam być największą idiotką na świecie. Kobieta powinna wiedzieć, że mąż jej nie kocha. Ale nie ja – tak pochłaniało mnie robienie kurczaczków i kaczuszek, kokardek i falbanek, że nigdy mi to nie przeszło przez myśl. Skąd mam wiedzieć, czy Gus naprawdę mnie kocha? Patrick też mi mówił, że mnie kocha.

Della, zawsze praktyczna, zaproponowała:

– Spytaj go, czy jest w tobie zakochany.

– Nie mogę tego zrobić – zająknęła się Kate.

– W takim razie ja go zapytam – oświadczyła Della.

„- Nie zrobisz tego. – Kate otoczyła staruszkę ramieniem. – Musimy zaprowadzić Patricka do domu i położyć do łóżka. Miał ciężki dzień.

– Widzę, Kate, że tobie też nie było lekko. No cóż, teraz masz mnie. Chciał się z tobą kochać?

– Delio! – krzyknęła Kate. – Wydaje mi się, że seks jest teraz ostatnią rzeczą, o której pomyślałby Patrick.

– Jest mężczyzną – zauważyła Della. – Co zrobisz, kiedy zacznie o tym myśleć?

– Nie chcę o tym rozmawiać, Delio.

– Wcześniej czy później będziesz musiała o tym pomyśleć. Kapitan Starr jest mężczyzną. Stan, w jakim jest teraz, minie.

– Wobec tego pomyślę o tym później. Z całą pewnością nie teraz – oświadczyła wyraźnie rozdrażniona.

Della wzruszyła ramionami.

– Życie nie jest łatwe – stwierdziła filozoficznie.

Serce podeszło Kate do gardła, kiedy wróciły na podjazd, do skąpanego w świetle czerwonego mercedesa. Patrick kulił się na przednim siedzeniu, obejmując się rękami za głowę. Wydawał odgłosy, przypominające te, jakie wydaje schwytane zwierzę.

– To przez światła. Wydaje mu się, że jest przesłuchiwany. Nie lubi ciemności. Widocznie przed wyjściem dziewczęta włączyły lampy – szepnęła Kate.

– Patricku, to ja, Kate – powiedziała łagodnie, zbliżając się do samochodu od strony drzwiczek dla kierowcy. – Pojechaliśmy dzisiaj do szpitala. W drodze do domu usnąłeś. Chcę, żebyś teraz wstał i wysiadł z samochodu. Nikt ci nie zrobi krzywdy. To dobre światło, rozprasza mrok. – Podbiegła do drzwiczek dla pasażerów i otworzyła je.

– Myślałem, że to zły sen – powiedział Patrick.

– Już wszystko dobrze – uspokajała go Kate. – Przyjechała Della, Patricku. Chcę, żebyś się z nią przywitał. Będzie nam pomagała. Zrobi ci zaraz okład na dziąsła. Chodź ze mną.

– Te lampy przedtem nie świeciły tak jasno, prawda?

– Świeciły tak samo, tylko teraz lepiej widzisz dzięki okularom. Delio, to mój mąż Patrick, znany również jako Harry.

– Bardzo mi miło pana poznać, kapitanie Starr. Przez całe lata słuchałam opowieści o panu od pana żony i córek. Wydaje mi się, jakbym pana znała.

Patrick zesztywniał. Kate ścisnęła go za ramię.

– Witaj, Delio – powiedział, niemal natychmiast się odprężając. Weszli do domu, Della z miejsca zaczęła się krzątać, by przygotować okłady z esencji na dziąsła Patricka.

Kiedy Patrick leżał już w łóżku z okładami na dziąsłach, Della stwierdziła:

– Przed tobą długa droga, Kate. Pytanie tylko, co się stanie, kiedy dotrzesz do końca?

– Jak powiedziała Scarlett, pomyślę o tym jutro – odparła Kate zmęczonym głosem. – Delio, będziesz spała ze mną w moim pokoju?

– Zostawiłam tam swoje rzeczy. Uważam, że powinnaś się położyć, wyglądasz na wyczerpaną.

– Delio, twoja obecność jest dla mnie kojąca. Wystarczy, że patrzę na ciebie, a od razu mi lżej. Jak zwykle nie potrafię wyrazić ci swojej wdzięczności.

– I jak zwykle niepotrzebne mi żadne podziękowania. Na pewno nie chcesz nic zjeść?

– Na pewno. Poza tym Patrick powiedział mi dzisiaj, że jestem za gruba. Sądzę, że mogłabym zrzucić kilka kilogramów.

Nazajutrz Kate zaczęła wprowadzać w życie nowy rozkład dnia Patricka. Aby wyglądać bardziej oficjalnie, Kate trzymała linijkę. Niezupełnie wiedziała, dlaczego, ale Patrick o nic nie pytał. Ubrany był w szarą bluzę Nike, tenisówki L.A. Gear i czapkę Metsów. W ustach wciąż trzymał okład z esencji. Na nosie miał przyciemnione okulary, aparat słuchowy nastawiony na pełny regulator. Spoglądał wyczekująco na Kate.

Kate machnęła linijką i odchrząknęła.

– Zjadłeś smaczne śniadanie – gorącą zupę mleczną, rozgniecione banany, budyń, napiłeś się soku. Teraz zrobimy… zrobimy kilka prostych ćwiczeń, bo nie poradziłabym sobie z trudniejszymi. Potem pójdziemy na spacer. Na długi spacer. Kiedy się zmęczymy, odpoczniemy, wrócimy do domu, zjemy lunch. Della ugotuje spaghetti, zupę i dużo miękkich potraw, trzeba ci też będzie zmienić okład. Zdrzemniesz się godzinkę, a potem zaczniemy od nowa. Jeśli zechcesz, pojedziemy do miasta, zorientujemy się, czy można cię zapisać na jakieś zajęcia sportowe. Wstąpimy do perfumerii i kupimy dla ciebie jakąś farbę do włosów. Potem napijemy się herbaty, zjemy jakieś słodkie wypieki Delii. Popływamy, pomoczymy się w jacuzzi, zadzwonię do masażysty, by codziennie robił ci masaż całego ciała. Może i mnie.

– Przyda ci się – mruknął Patrick.

– Słyszałam to – zauważyła Kate. Znów wydał ten zabawny odgłos, przypominający śmiech. Della wyjrzała rozbawiona przez okno kuchenne.

Trzeciego dnia, kiedy jechali do miasta po protezę, Patrick nie zdrzemnął się ani na moment. Kate chichotała przez większą część drogi do domu obserwując Patricka, podziwiającego w lusterku wstecznym swoje nowe zęby. Kiedy zatrzymała się na światłach, ukazał w uśmiechu dziąsła, a potem wydał ten zabawny dźwięk.

– Domyślam się, że zrobiłeś jakąś głęboką uwagę – powiedziała Kate, kiedy zbliżali się do wyjazdu w kierunku Bakersfield – ale ni cholery nic nie zrozumiałam. To chyba dlatego, że nie przyzwyczaiłeś się jeszcze do protezy, no i przez ten twój rosyjski akcent. Myślę, że powinniśmy zatrudnić dla ciebie nauczyciela wymowy. Nie martw się, jakoś wygospodarujemy na to czas. Cóż to jest jeszcze sześćdziesiąt minut w twoim życiu?

Patrick przewrócił oczy, a potem klepnął ją w ramię. Kate wzruszył ten prosty gest.

– Może się teraz odświeżysz – zaproponowała Kate, kiedy zatrzymali się na podjeździe. -Przygotuję mrożoną herbatę, napijemy się na tarasie.

– Dobra – zgodził się Patrick i podreptał do domu. Wzrokiem pełnym litości obserwowała go, jak szedł korytarzem, powłócząc nogami.


* * *

Było tego wszystkiego za wiele. Czuł się jednocześnie wolny i osaczony. Kręciło mu się w głowie. Jego pokój… Nie podobało mu się to określenie: jego pokój. Ten pokój też nie brzmiało lepiej.

Chciał, żeby wszystko było, jak dawniej, oczekiwał tego. Akceptował zmiany w wyglądzie córek, ale nie Kate. Kate była… Kate była… głupiutką gąską. Nazywał ją tak kiedyś, ale to tylko słowa. Kate była zwykłą, prostą dziewczyną o kochających oczach, pełną ciepła.

Obrzucił pokój uważnym spojrzeniem. Wyglądał jak pokój mężczyzny, z narzutą w zielono-białą kratkę i zasłonami pod kolor. Nawet poduszki obleczone były w powłoczki. Zastanawiał się dlaczego. Może bali się, że ma wszy albo łupież. Pokój wydawał mu się za duży, miał zbyt wiele okien. Potrzebował czegoś mniejszego, gdzie mógłby się zwinąć w kłębek. Tyle przestrzeni onieśmielało go.

To był obcy pokój w obcym domu. Czy kiedykolwiek poczuje się tu, jak u siebie? Wciągnął powietrze nosem, mając nadzieję, że poczuje jakiś znajomy zapach. Naftalina. Nie używano tego pomieszczenia. Był to pokój gościnny. Umieszczono go w pokoju gościnnym. Spojrzał na białe ściany, zielony dywan, o jeden ton ciemniejszy od narzuty i zasłon. Zastanawiał się, czy może poprosić o coś żółtego. Dobra byłaby czerwień, nawet oranż. Pomyślał o pomarańczowym kolorze i skulił się w sobie.

Dopiero wtedy zauważył garderobę. Nigdy do niej nie zaglądał. Zastanowił się dlaczego. „Może jej nie widziałem” – mruknął. Otworzył drzwi, owionął go zapach cedrowego drewna. Wciągnął powietrze raz i drugi, zanim doszedł do wniosku, że podoba mu się ten zapach. Garderoba była malutka, wyposażono ją jedynie w drążek do wieszania ubrań i jedną półkę. Ręce mu się trzęsły, kiedy spróbował wyciągnąć drążek. Półka dała się wyjąć z łatwością. Postawił ją przed drzwiami i wszedł do środka. Przestał się trząść dopiero, gdy wcisnął się w sam róg i chude ręce kurczowo skrzyżował na piersi. Przesuwał dłonie coraz wyżej, aż zaczął się nimi uderzać po twarzy, po ramionach, rwać rzadkie włosy. Dygocząc na całym ciele osunął się na podłogę. Stopami wczepił się w puszysty dywan.

– Boże, musisz mi pomóc. Nie dam sobie sam rady. Proszę, pomóż mi. Nie mogę znieść wyrazu twarzy moich najbliższych. Wzbudzam w nich lęk. Nie chcę tego. Dlaczego siedzę w tej garderobie? Dlaczego nie potrafię stanąć na środku pokoju? Dlaczego potrzebuję tego ciemnego, ciasnego kąta? Kate mnie nie ukarze. Dziewczęta nie będą mnie biły. Pokaż mi, co mam robić. Pokaż mi, jak mam postępować. Zapomniałem. Ktoś musi mi pomóc – błagał. – Daj mi jakiś znak, coś, czego będę się mógł uczepić, kiedy zrobi się zupełnie źle. Cokolwiek. Zrozumiem to. Tak bardzo tego pragnę. Proszę, Boże, pomóż mi.

– Patricku?

Znak dla niego. Podniósł się z trudem. Patrzyli na siebie.

– Chcesz mnie zapytać, dlaczego tu jestem?

– Chyba wiem dlaczego. Czujesz się tam bezpiecznie. Wszystko inne wzbudza w tobie… lęk. Potrzebujesz czasu, by się przyzwyczaić – powiedziała łagodnie Kate.

– Kate, czy mogłabyś mi wyświadczyć przysługę?

– Oczywiście.

– Nie podobają mi się te kolory.

– Cóż, możemy to zmienić. Jaki byś wolał?

– Jakiś… żywszy.

– Na przykład…

– Żółty. Lubię też czerwony.

– Załatwione, Patricku. Jutro wezwę kogoś, by przemalował twój pokój. Co powiesz na jasnożółty? Będzie wyglądało… bardzo żywo.

– Właśnie, żywo. -Patrick uśmiechnął się. Kate była owym znakiem dla niego. Dzięki Kate wszystko się odmieni. – Dziękuję Ci, Boże – wymamrotał.

W miarę upływu dni i tygodni stan Patricka ulegał tak gwałtownej poprawie, że Kate wprost nie mogła uwierzyć. Zanim nadszedł Nowy Rok, przybyło mu siedem kilogramów. Jeszcze dziesięć i dojdzie do normy. Twarz mu się zaokrągliła, ruchy stały się bardziej płynne, jeśli bardzo uważał, potrafił już normalnie chodzić, a czasem nawet się ślizgał ku uciesze Kate. Nie był już taki blady, korzystał bowiem z łóżka opalającego w klubie odnowy biologicznej.

– Nie opalaj się za dużo, Patricku, słońce nie jest dla ciebie dobre – ostrzegła go.

Przed Dniem św. Patricka, na który Della ugotowała wielki kawał peklowanej wołowiny i dwie główki kapusty oraz drobne, białe ziemniaki, Patrick robił co rano siedmiokilometrową przechadzkę, potem ćwiczył hantlami, pływał, a przed kolacją wybierał się na jeszcze jeden siedmiokilometrowy spacer. Potem przychodził masażysta, a po nim korepetytor.

Kate była wyczerpana i straciła tylko trzy kilogramy.

W czerwcu Patrick zdał egzamin na prawo jazdy i Kate kupiła mu jeepa, jaskrawoczerwonego, by pasował do koloru jej mercedesa. Nadal nosił w kieszeni spodni pięćdziesiąt dolarów, które Kate dała mu nazajutrz po jego przyjeździe.

Do połowy sierpnia przytył o kolejne dziewięć kilogramów i wiecznie zaglądał do lodówki. Biegał, pływał i ćwiczył.

Pewnego słonecznego, pogodnego popołudnia Patrick wymknął się z domu, kiedy Kate brała prysznic. Pojechał do schroniska dla zwierząt, gdzie za swoje pięćdziesiąt dolarów kupił psa, znalezionego na szosie. Był to nędzny, zaniedbany, brudny kundel o wielkich, smutnych ślepiach i uciętym ogonie. Spodobała mu się ręka Patricka.

– Wezmę tego. Czy ma jakieś imię?

– Wołamy na niego Jake. Pasuje do niego, jeśli wie pan, co mam na myśli.

Patrick nie wiedział i nie miał zamiaru pytać.

Jake tak okropnie śmierdział, że Patrick musiał w drodze do domu otworzyć wszystkie okna w samochodzie.

– Nieźle nam się dostanie, Jake, kiedy dotrzemy do domu. Nie wolno mi samemu nigdzie chodzić. – Ostatnie zdanie wypowiedział prawie bez śladu rosyjskiego akcentu. – Wiesz co, Jake? Wyglądasz jak ja, kiedy się tu znalazłem. Powiem ci jeszcze coś. Moja żona jest w porządku. Dla mnie zrezygnowała ze swojego życia. Chcę jej coś powiedzieć, ale chyba jeszcze nie nadeszła odpowiednia chwila. Niezbyt mnie lubi.

Wygłaszał swój długi monolog od czasu do czasu spoglądając na psa, jakby oczekiwał od niego odpowiedzi.

– Nie jest taka, jak się spodziewałem. Nic a nic. Ma swoje zdanie. Przed moim wyjazdem nawet nie wiedziała, co to znaczy. A teraz spójrzcie tylko! Chyba jestem zazdrosny. Chciałem, żeby wszystko było po staremu, tymczasem wszystko się zmieniło. Chcę ją kochać. Myślę, że oczekuje mojej miłości. Chyba spodziewa się, że… że coś zrobię. No wiesz, zaciągnę ją w krzaki czy coś w tym rodzaju. Jest dla mnie taka dobra, próbuje mi pomóc i w ogóle. Zresztą powinna, należy mi się to. Chciałbym do niej coś czuć poza wdzięcznością, ale nawet wdzięczność przychodzi mi z trudem. Jak myślisz, dlaczego, Jake?

Wiesz, wtedy musiałem się wyrwać z domu. Czułem się stłamszony, ale gdy dostałem się w niewolę, potrafiłem myśleć tylko o Kate. Zależało mi na niej. Dawniej mi na niej zależało. Była niemal idealną dziewczyną. Na żonę. Widzisz, wszyscy mówili, że jestem idealnym pilotem. I do czego mnie to doprowadziło? Straciłem dwadzieścia pieprzonych lat życia, oto, do czego.

Kate coś przede mną ukrywa. Widzę to w jej oczach. Dziewczęta wiedzą, co to za tajemnica, ale nic mi nie mówią. – Roześmiał się, na ten dziwny odgłos Jake stulił uszy po sobie.

– Jestem intruzem w jej życiu, Jake. Nie chce, bym został z nią, i z tego powodu gnębią ją wyrzuty sumienia. Widzisz, znam tę kobietę.

Gdyby ktoś do mnie przyszedł teraz, w tej chwili, i powiedział: „No, Patricku, znów umożliwię ci latanie”, uciekłbym stamtąd tak szybko, że zostawiłbym ślady na puszystym dywanie Kate. To jedyne, czego pragnę, Jake, znów latać. Kate i dziewczęta mają swoje własne życie. Chciałbym ją kochać, kochać naprawdę. Chciałbym, żebyśmy mieli szansę, ale nic z tego. Kate jeszcze o tym nie wie. Myśli, że potrafi naprawić cały świat. Wydaje jej się, że zdoła mnie zmienić, uratować nasze małżeństwo. Ale wczoraj minęło, Jake. Wciąż to powtarza. Sądzi, że nie umiem samodzielnie myśleć. Teraz ona chce ze mnie zrobić drugą stronę lustra. Właśnie przez to zaczęło się między nami wszystko psuć. Dawniej była tylko dodatkiem do mnie. Ale jestem od niej mądrzejszy; nie dopuszczę do tego. Nie, mój panie, nie dopuszczę do tego.

No, Jake, jesteśmy na miejscu. Oto, gdzie teraz mieszkam. Tymczasowo. Kate wydaje się, że zakopała się tu na długo, ale czytam w niej jak w książce. Ona tylko spełnia swój obowiązek, Jake. No dobra, wysiadamy, pokażę ci, jakie cię czeka wygodne życie.

Wysiadł z jeepa, ale Jake odmówił wyjścia z samochodu. Boi się, pomyślał Patrick.

– To jest wolność, Jake. Dostaniesz stek, największy, jaki kiedykolwiek widziałeś, a kość wyrzucimy. – Gdyby Jake był kotem, zamruczałby czując delikatny dotyk ręki Patricka. – No, chodź, stary, umyjemy cię. Będziesz spał w moim pokoju, a jeśli ona przypadkiem zaprotestuje, pokażemy jej, kto tu rządzi.

W chwilę później wrócił do Jake’a z potulną miną. Z tarasu dobiegał podniesiony głos Kate.

– Jest wkurzona – wyjaśnił. – Powiem ci, po czym poznaję, że jest wkurzona, Jake. Kiedy jest wściekła, woła na mnie Harry. Gdy zwraca się do mnie Patricku, to znaczy, że wszystko w porządku. No, tym razem jesteśmy w gównie po same uszy.

Kate wybiegła przed drzwi frontowe, jej oczy rzucały ognie.

– Znasz zasady, Patricku. Niepokoiłam się o ciebie do szaleństwa. Dlaczego nic nie powiedziałeś…? No więc? Co masz na swoje usprawiedliwienie? – wycedziła.

– Poznaj Jake’a. Pojechałem do schroniska. Kupiłem go za pięćdziesiąt dolarów. Trochę śmierdzi. Mniej więcej tak, jak ja, kiedy się tu pojawiłem. Wydaje mi się, że nikt go nie chciał.

– Jakie pięćdziesiąt dolarów? – spytała Kate.

– Te, które mi dałaś nazajutrz po moim przyjeździe – wyjaśnił cierpliwie Patrick.

– Wydawało mi się, że powiedziałeś, iż nie jesteś jeszcze gotowy na psa.

– Wtedy nie byłem. Ale teraz tak. Ten pies jest w moim guście. Kiedy go wyszoruję, od razu zmieni wygląd. Nie uważasz, Kate?

Po raz pierwszy Patrick zrobił coś z własnej inicjatywy. Zupełnie zapomniała o tamtych pięćdziesięciu dolarach. Miał taką niepewną minę, a pies był wprost skamieniały z przerażenia. Wbrew sobie podeszła do kundla i podrapała go za uchem.

– Będzie wymagał mnóstwo troski.

– Też tak myślę. Chyba powinniśmy go nakarmić. Obiecałem, że dostanie stek, a kość wyrzucimy. To chyba dobry pomysł, co?

– Tak. Z rusztu czy z patelni? – spytała.

– Z rusztu. Ja przyrządzę.

– Nie miałeś problemu z trafieniem do schroniska?

– Nie. Spytałem o drogę. Spotkałem listonosza, on mi powiedział. Bardzo… bardzo się denerwowałem. Ale byłem ostrożny. Zapiąłem pasy.

– Zawiozłabym cię. Wystarczyło tylko poprosić.

– Musiałem zrobić to sam. Wydaje mi się, że zaczynasz mieć mnie dosyć. Musisz od czasu do czasu ode mnie odetchnąć. Mogę biegać i chodzić na spacery z Jake’em. Nie chcę, żebyś zaczęła mnie nienawidzić, Kate. – Szurając nogami wszedł na taras. – Jestem tu już prawie cały rok. Rok to kawał czasu.

– Dla mnie to bez znaczenia. Betsy radzi sobie z interesami lepiej ode mnie. Jestem to winna tobie i sobie. Nigdy nie mogłabym cię znienawidzić. Nie chcę więcej słyszeć takich bzdur.

– Dobra, Kate. Zupełnie nieźle radzę już sobie z prowadzeniem samochodu.

– Owszem. Jestem z ciebie bardzo dumna.

Patrick rozpromienił się.

Kiedy weszli do kuchni, Kate usiadła za stołem. Widziała, jak Patrick włącza rożen i rzuca na niego stek. Jake stał obok niego.

– Dlaczego nagle poczułam się jakoś dziwnie? – spytała Delię.

– Już niedługo przestaniesz być mu potrzebna. Trudno uwierzyć, że to ten sam człowiek, którego zobaczyłam, kiedy tu przyjechałam. Największy przełom, przynajmniej według mnie, nastąpił, kiedy zaczął spać w łóżku. Mogę się mylić, ale sądzę, że za rok będzie gotów zacząć samodzielne życie. Odstawi cię do lamusa, ale będziesz mogła wrócić do Gusa.

– Giii… – szepnęła Kate.

– Chce znów latać – powiedziała Della.

– Wiem. Nie sądzę, by był już do tego gotów. Z drugiej strony, może właśnie to pozwoli mu całkowicie stanąć na nogi. Zamierzam o tym z nim porozmawiać. W zeszłym tygodniu powiedział mi, ile dostał pieniędzy od rządu – dwieście tysięcy. Nigdy go o to nie pytałam5 a on nigdy nie wspominał. Zdaje się, że ostatnio dużo rozmyśla, ale nic mi nie mówi. – Westchnęła. – Jezu, muszę się zacząć szykować na dzisiejsze spotkanie Izby Handlowej. Wypożyczyłam dla Patricka kasety, o które mnie prosił. Nie wiem, czy powinien oglądać te wszystkie filmy o Wietnamie.

– To dla niego jeden ze sposobów dowiedzenia się, co się działo, kiedy przebywał w Rosji. Przeczytał wszystko, co mu dałyście z Betsy. Chłonie jak gąbka, a potem przez dzień, dwa prawie nic nie mówi. Kate, twojego męża prześladuje jeszcze wiele demonów.

– Potrzebna mu fachowa pomoc. Ja nie mam odpowiednich kwalifikacji. Za każdym razem, kiedy go o coś pytam, zmienia temat. Nie chciałabym się tak irytować widząc, jak długo wszystko rozważa w myślach, zanim zdobędzie się na jakieś działanie. To już prawie rok. Uważam, że powinien się już pozbyć części swych lęków. Od dawna nie miał złych snów.

– Może boi się ciebie – powiedziała łagodnie Della.

– Mnie! Dlaczego miałby się bać mnie? Przecież mu pomagam.

– Wydaje mi się, że go onieśmielasz. Może tak, jak on kiedyś onieśmielał ciebie. Umysł to dziwny instrument, Kate. Kiedy Patrick przyszedł do domu z psem, oczekiwał twojej aprobaty, ale dostrzegłam w jego oczach również strach. Obserwowałam was przez okno w kuchni. Postąpił źle, ale postąpił również dobrze. Nie był pewien, jak zareagujesz. Wydaje mi się, że wspaniale sobie poradziłaś.

Kate, maszerując do swojego pokoju, by się przebrać, pociągała nosem. Postanowiła, że nie pójdzie na spotkanie Izby Handlowej. Znajdzie w jakiejś restauracji automat telefoniczny, zadzwoni do Gusa i odbędzie z nim długą rozmowę. Potem coś zje i wróci do domu. Była chytra i przebiegła. Początkowo Patrick wypytywał ją o te spotkania, ale później przestał. Lubił godzinami siedzieć przed pięćdziesięciosześciocalowym telewizorem z miską prażonej kukurydzy na kolanach. Dziś miał wolne popołudnie, jak nazywała to Kate, to znaczy żadnych lekcji, nic, tylko relaks.

Niecierpliwie przesuwała wieszaki w garderobie. Na spotkania Izby Handlowej zawsze wkładała garsonkę, nie mogła wypaść z roli. Ogarnęła ją fala wyrzutów sumienia. Zdecydowała się na gołębi kostium i jaskrawopurpurową bluzkę zawiązywaną pod szyją. Tak w jej pojęciu ubierały się kobiety interesu. Włosy, teraz długie, ściągała z tyłu głowy i upinała w kok. Na nogi włożyła szpilki od Ferragamo i cofnęła się o krok, by ocenić swój wygląd w lustrze. Brakowało tylko podwójnych łezek w uszach i odrobiny perfum.

Była gotowa, by rozmawiać z Gusem. Czuła się dobrze, wyglądała dobrze.

To wszystko, co miała.

Była w hallu zastanawiając się, gdzie położyła kluczyki do samochodu, kiedy kłąb mydlin rzucił ją na ścianę. Krzyknęła przerażona i zobaczyła Patricka wymachującego w powietrzu rękami.

– Co… co się stało?

Patrick cofał się, blady jak ściana, z rękami w górze. Z końca korytarza dobiegły ją głośne utyskiwania Delii na psa. A więc o to chodziło. Jakiś wewnętrzny instynkt przestrzegł Kate, że dla Patricka to sprawa być albo nie być.

– No, cóż – powiedziała wesoło, siląc się na beztroskę. – I tak nie miałam ochoty iść na to cholerne spotkanie. – Przepraszam, Gus, zadzwonię do ciebie pod koniec tygodnia. Jak długo będzie czekał w redakcji na jej telefon? Przez całą noc, odpowiedziała sobie.- Myślę – dodała, zrzucając z nóg szpilki i ściągając żakiet – że powinniśmy przygotować się do tej kąpieli. Uprzedzam, że nigdy nie miałam psa, ale widziałam w telewizji, że zawsze wyskakują z wanny. Trzeba zamknąć drzwi, jedna osoba musi stać, gotowa złapać psa, gdyby chciał czmychnąć, a druga – szorować go. Ponieważ nie możemy zamknąć drzwi, Della stanie na progu na warcie, a ja pomogę ci go myć. Sądzę, że we dwójkę wykąpiemy Jake’a. Jestem gotowa. – Podwinęła rękawy swojej purpurowej bluzki.

Della wprowadziła ociekającego wodą Jake’a do łazienki i razem udało im się wepchnąć go do wanny.

– To nie był dobry pomysł, prawda, Kate? – spytał Patrick.

– To był świetny pomysł – odpowiedziała. – Skąd mogliśmy wiedzieć, że Jake się tak rozbryka. To ładny psiak. Może zastosujmy odżywkę, to łatwiej będzie go rozczesać, kiedy go wytrzemy. Uważam, że możemy go wysuszyć suszarką do włosów. Wtedy będzie mógł siedzieć z tobą na kanapie, kiedy włączysz sobie film.

– Śmierdzi jak mokry kundel. Boże, ciekawa jestem, kiedy był ostatni raz kąpany? – mruczała Della.

– Prawdopodobnie nigdy – powiedział Patrick cierpko.

– To wyjaśnia, czemu tak się boi. Czuję, jak mu wali serce. Pamiętasz, jak to było, prawda, Patricku? – Spojrzenia Kate i Patricka spotkały się.

– Nie jesteś na mnie zła, że nie możesz iść na spotkanie? Jesteś cała mokra.

Coś wisiało w powietrzu, ale nie wiedziała co.

– To drobiazg, Patricku. Musisz się nauczyć, co jest ważne, a co nie. To spotkanie znaczy tyle, co wielkie zero.

– Dziś popełniłem dwa błędy – zauważył.

Kate czuła, że jest spięty, niepokoiły ją zaciśnięte szczęki Patricka. Czy znów dostanie ataku furii?

– Nie popełniłeś błędu kupując psa. Powiedziałam tylko, że powinieneś mnie uprzedzić, że wychodzisz z domu. Niepokoiłam się o ciebie. Jeśli nie chcesz mi o czymś powiedzieć, zostaw przynajmniej karteczkę z wiadomością.

– Wydajesz mi się smutna, Kate.

Chciała powiedzieć „bo jest mi smutno, cały tydzień czekałam, by dziś wieczorem zadzwonić do Gusa; mam prawo być smutna”. Ale nie powiedziała tego, tylko oświadczyła:

– Jestem smutna, bo to biedne psisko nie wie, co się z nim dzieje. Musimy go wytrzeć. Delio, przynieś coś z kuchni do wytarcia tego nieszczęśnika, byśmy mogli położyć kres jego cierpieniom. Nie, nie… źle się wyraziłam, Patricku. Chodzi mi o to, że musimy go wyciągnąć z wanny i wytrzeć, by znów poczuł się jak pies. Ustaliliśmy, że nie będziesz brał wszystkiego, co mówię, dosłownie.

– Postaram się – obiecał Patrick i trochę się odprężył, ale nie na tyle, by Kate mogła nabrać pewności, że nie zanosi się na nic złego.

Jake zniósł suszenie suszarką lepiej, niż Patrick. Kate miała wrażenie, że w jakiś sposób Patrick porównuje się z psem. Zdążyła się już zorientować, że Patrick mówił wtedy, kiedy chciał, ani minuty wcześniej. Ale właściwie zawsze taki był. Sprawiało jej przyjemność, że zachował jeden ze swych dawnych rysów charakteru.

Wieczór zaczął się jak zwykle. Jedli kolację, Jake przymilał się o jedzenie, choć dostał potężną porcję mięsa. Patrick ostrym tonem kazał psu leżeć. Jake merdał ogonem i patrzył błagalnie swymi smutnymi ślepiami, siedząc na tylnych łapach, z otwartego pyska wystawał mu język.

Kate zobaczyła wszystko jak na zwolnionym filmie. Patrick wykrzywił twarz, uniósł rękę, Jake o wiernych ślepiach próbował polizać zamierzającą się na niego dłoń. Della gwałtownie doskoczyła i dosłownie ściągnęła Patricka z krzesła na podłogę, a teraz stała nad nim, oddychając z trudem. Jake myślał, że to zabawa, i próbował polizać Patricka po twarzy. Patrick przewrócił się na kamiennej podłodze i walnął w nią zaciśniętą pięścią.

– Myślałam, że kochasz Jake’a? Nakarmiłeś go, wykąpałeś, wybrałeś dla niego imię -powiedziała Kate zachrypniętym głosem. – Ufa ci, a ty chciałeś go uderzyć. Gdybyś to zrobił, pies mógłby się zwrócić przeciwko tobie i cię zaatakować, i byłaby to wyłącznie twoja wina. Co się stało, Patricku?

– Chyba zabiorę Jake’a na długi spacer – włączyła się Dełla. – Nie zawracajcie sobie głowy brudnymi naczyniami, posprzątam później, kiedy upiekę ciasteczka, które obiecałam… Harry’emu.

– Chyba cię rozumiem, Patricku – powiedziała Kate, odgarniając mu włosy z czoła. Przemawiała niskim, kojącym, niemal śpiewnym głosem. – Czujesz zamęt w głowie. Traktowano cię, jak psa. Nakarmiłeś Jake’a, a on wciąż dopominał się o więcej, wyobrażam sobie, że mniej więcej tak, jak ty musiałeś żebrać o jedzenie. Odbyłeś długą drogę, Patricku. Te napady… czymkolwiek są, będą coraz rzadsze. Już po wszystkim, Jake’owi nic się nie stało. Myślał, że to zabawa.

Patrick usiadł i objął się rękami za kolana.

– Mogłem mu zrobić krzywdę, zrazić go do siebie. Kiedy… kiedy wspomniałem… wspomniałem coś o wykąpaniu Jake’a, Della powiedziała, że może powinniśmy go polać wodą z węża, ale potem stwierdziła, że jest za zimno i jeszcze by się przeziębił. Tamto… tamto jedno słowo, wąż, wszystko zapoczątkowało. Kiedyś Wietnamczycy oblali mnie wodą z węża. Któż by, u diabła, pomyślał, że wiedzą, co to takiego wąż? To był jeden z owych węży strażackich, z których woda wypływa z prędkością czterdziestu metrów na sekundę. Strumień wody odrzucił mnie na ścianę, a potem na bronę z zaostrzonego bambusa. Stąd mam te wszystkie szramy na plecach. Myślałem, że się uduszę. A oni zaśmiewali się, szturchając mnie kijami, by mnie zmusić do wejścia z powrotem pod strumień wody, kiedy próbowałem się odczołgać na bok. To była moja jedyna kąpiel tam. Zresztą bez mydła. – Skrzywił się.

– Wstań, Patricku, w tym domu nie siedzi się na podłodze. Już po wszystkim, już jest dobrze.

– Mylisz się, Kate, już nigdy nie będzie dobrze. Nigdy nie odzyskam tamtych lat. Nigdy nie będę w stanie ich zapomnieć. Nie wolno mi o tym rozmawiać z nikim poza tobą i dziewczętami. Jak mam się z tym uporać, skoro nie mogę niczego wyjawić? Powiedziałaś, żebym na początek spisał wszystko w tym głupim dzienniku. Zgodziłem się, bo twierdziłaś, że mi to pomoże. Wiesz, co ci powiem? Myliłaś się, teraz jest jeszcze gorzej, niż zaraz po moim powrocie do domu. Minął prawie rok – cały cholerny rok – a byłem gotów zabić to biedne psisko – powiedział Patrick zrozpaczonym głosem.

– Ale tego nie zrobiłeś, i to jest najważniejsze. Już nigdy nie zrobisz Jake’owi krzywdy. Po tym, co zaszło dzisiaj, będziesz nad sobą panował – oświadczyła spokojnie Kate.

– Zdajesz sobie sprawę z tego, że minął prawie rok, a nikt się z nami nie skontaktował? Nikt nie zadzwonił, by spytać, jak się czuję. Nikt się mną nie interesuje. Z chwilą, gdy podpisałem ten dokument, stałem się nikim. Patrick Starr przestał istnieć. Mam już serdecznie dosyć tej uczciwości. Uczciwość powinna obowiązywać obie strony. Przez cały ubiegły rok podtrzymywałaś mnie na duchu, kiedy działo się ze mną źle. Byłaś zawsze przy mnie. Nigdy się nie wściekałaś, nigdy ze mną nie walczyłaś, nawet wtedy, gdy zachowywałem się okropnie. A przecież nawet mnie nie kochasz – powiedział nie kryjąc zdumienia. – Ale zawsze wiedziałem, kiedy jesteś wkurzona. Wołałaś wtedy na mnie Harry.

Kate roześmiała się.

– Chyba masz rację. Wiesz co? Widzę, że dużo rozmyślasz. Może podzieliłbyś się swymi refleksjami ze mną.

– Cóż – odparł Patrick, zastanowiwszy się. – Chyba poczekam do tego przyjęcia, które planujesz zorganizować razem z dziewczętami dla uczczenia pierwszej rocznicy mojego powrotu. Słyszałem, jak rozmawiałyście – przyznał się zawstydzony. – Dzięki temu aparatowi słuchowemu słyszę nawet spadającą szpilkę. – Roześmiał się na widok miny Kate. Był to przyjemny, pogodny śmiech męża, wywołany zakłopotaną miną żony.

– A co zrobisz potem? – spytała z niepokojem Kate.

– Potem chyba wrócę do domu i rozpocznę nowe życie. Może uda mi się kupić w Westfield dom, należący kiedyś do mojego ojca. Wydaje mi się, że jak się ma dość pieniędzy, można kupić prawie wszystko.

– Nie zawsze. A jeszcze później?

– Może zapiszę się na kurs latania. Może nawet dostanę pracę na lotnisku w Linden. Mogę też spróbować w Newark. Jedyna rzecz, na której się znam, to samoloty. Będę miał Jake’a. Kupię sobie rower i przejadę się obok twojego dawnego domu. Jeśli zostanie mi jeszcze trochę pieniędzy, mogę kupić i ten dom. Będę wtedy mógł przyjeżdżać tam razem z Jake’em, siadać pod drzwiami i wyobrażać sobie, że za chwilę wyjdziesz i nas przegonisz.

Kate tak mocno zagryzła dolną wargę, że poczuła krew. Chciało jej się płakać.

– To było jedno z twoich marzeń. Nie rozumiem ciebie. Powiedziałeś, że nie byłeś we mnie zakochany. Dlaczego więc chciałbyś siedzieć przed moim domem?

– To jedno z najprzyjemniejszych wspomnień. Wtedy wszystko wydawało się takie proste. Byliśmy niewinnymi dzieciakami. Nie sądzę, by kiedykolwiek działo nam się lepiej. Jeśli podarujesz mi tę starą książkę kucharską Betty Crocker, tę z kieszenią za okładką, wtedy już niczego mi nie będzie brak.

Rozpłakała się, całym jej ciałem wstrząsało głośne, urywane łkanie. Patrick otoczył ją ramieniem, jednocześnie włączając magnetowid.

– Myślę, że będzie ci mnie brak, Kate. Kogo będzie ci brak, mnie czy Harry’ego?

– Zamknij się, Patricku. Zamknij się, słyszysz mnie?

– Dzięki temu aparatowi słuchowemu…

– Wynoś się do diabła! – krzyknęła Kate, wyswobadzając się z jego objęć. Ruszyła korytarzem do swojej sypialni. Trzasnęła drzwiami i zamknęła je na klucz. Rycząc jak bóbr, rzuciła się na łóżko. Kiedy zabrakło jej łez, przekręciła się na bok i sięgnęła po aparat telefoniczny. Nie przejmując się, czy ktoś słyszy, nie przejmując się niczym, wykręciła numer telefonu Gusa w redakcji „New York Timesa”.

– Cześć – powiedziała. – Dzwonię z domu. – Wyraz „dom” nada odpowiedni ton ich rozmowie. – Jak tam twoja nagroda Pulitzera? – Był to stały przedmiot ich żartów. Zmusiła się do chichotu.

– Jak Harry? – spytał Gus.

– Harry miał dzisiaj zły dzień, ale zarazem dobry. Pojechał i kupił sobie psa. Woła na niego Jake. W lutym Ellie bierze ślub. Ponieważ jest romantyczką, zapragnęła się pobrać w dzień św. Walentego. Betsy tak świetnie daje sobie radę z prowadzeniem firmy, że przestałam zawracać jej głowę telefonami. Myślę o zajęciu się ceramiką.

– Boże! – wykrzyknął Gus.

– Może będę tkała kilimy.

– Boże – powtórzył Gus. – Mówisz trochę przez nos, czyżbyś była przeziębiona?

– Chyba tak – skłamała Kate. – Zastanawiam się nad kupnem samolotu.

– Zamierzasz nim latać czy tylko mu się przyglądać? – spytał Gus.

– Będę mu się przyglądać. Cierpię na lęk wysokości.

– Ja też. Chciałem powiedzieć, że też cierpię na lęk wysokości. Mamy wiele wspólnych cech, nie sądzisz?

– Zawsze tak uważałam. Minął prawie rok, odkąd… odkąd wrócił Harry. Dziewczęta planują zorganizowanie przyjęcia okolicznościowego. Z serpentynami, balonikami i tak dalej.

– Zapowiada się niezła zabawa.

– Zależy od punktu widzenia.

– Kate…

– No cóż, myślę, że zabrałam ci dość czasu. Myślałam o tobie przez cały dzień, a wtedy zawsze muszę się upewnić, że moi przyjaciele dobrze się mają. Wracaj do pisania artykułu, godnego nagrody Pulitzera.

– Kate…

– Do widzenia, Gus. Wkrótce znów zadzwonię.

Kate zaczekała, aż się rozłączył, ale nie odłożyła słuchawki. Odchrząknęła.

– Kimkolwiek jesteś, ty skurwielu, mam nadzieję, że pójdziesz prosto do piekła. – Wsunęła palce do ust i zagwizdała tak, jak ją nauczył Patrick, kiedy byli dziećmi. – Mam nadzieję, że popękały ci bębenki! – wrzasnęła, nim rzuciła słuchawkę z powrotem na widełki. Bywały chwile, jak teraz, kiedy zastanawiała się, czy nie zwariowała. Patrick zapewniał ją, że nie, że naprawdę gdzieś tam siedział jakiś mężczyzna bez twarzy i podsłuchiwał każdą ich rozmowę telefoniczną. Wierzył w to, więc ona też.

Kate rzuciła w kąt spódnicę od kostiumu i purpurową bluzkę i wciągnęła spodnie oraz pulower. Może uda jej się wykraść parę ciasteczek, jeśli Della nie zrezygnowała z pieczenia. Ubóstwiała jej wypieki.

Patrick puścił sobie na wideo „Szeregowca Beniamina”. Oglądał film, bawiąc się uszami Jake’a, i co chwila wybuchał śmiechem. Od razu zauważyła, że Della właśnie przekłada ciasteczka z blachy na talerz. Złapała jedno, ale natychmiast puściła czując, jak parzy w rękę.

– Dobrze ci tak – zauważyła Della. – Włóż naczynia do zmywarki.

– Co przyrządzimy na przyjęcie Patricka? – spytała Kate.

– Raczej bankiet. Twoje córki przygotowały spis na dwie strony. Jeśli się bliżej przyjrzeć, widać, że najważniejsze będą desery. Tort czekoladowy, lody ananasowe własnej roboty, ambrozja, cobbler wiśniowy. Cocktail z krewetek, homar, pieczony kapłon, żeberka, kandyzowane bataty, fasolka szparagowa, migdały, sałata zielona, bułeczki własnej roboty, obok kukurydzy jest znak zapytania. Nie mam pojęcia, co oznacza. Betsy chce marynowane buraczki i jajka z wielką ilością cebuli. Napisała, by użyć octu aromatyzowanego. A co ty byś sobie życzyła?

– Włoskiego hot-doga. Sałatkę z kapusty i kawałek tego tortu czekoladowego. A ty?

– Przyjemnie będzie zjeść taco.

– Jak myślisz, ile czasu zajmie nam przyszykowanie tego wszystkiego? – spytała zaciekawiona Kate.

– To zależy, ile czasu zajmie nam nadmuchiwanie baloników – stwierdziła gderliwie Della.

– O cholera! – zaklęła Kate. – Delio, chciałam ci podzię…

– Kate, zanieś te ciasteczka Patrickowi. Dwa są dla Jake’a. Lepiej daj mu jeść z ręki, żeby nie pobrudził dywanu.

Patrick uśmiechnął się do niej, kiedy wręczała mu talerz z ciasteczkami. Wzięła jedno, by dać Jake’owi.

– Ja to zrobię, Kate. Chcę, żeby wiedział, że to ode mnie dostaje jeść. Nie masz chyba nic przeciwko temu? – spytał, bawiąc się uszami Jake’a.

– Oczywiście, że nie. – Ale czuła się urażona i zastanawiała się czemu. Przypatrywała się przez chwilę Patrickowi i psu, a potem wstała i poszła do swego pokoju.

W dniu przyjęcia Kate wstała wcześnie. Od kilku dni gotowały i sprzątały z Delią. Dziewczęta miały przyjechać koło piątej. Zaparzyła kawę i wyszła na taras. Rok temu myślała, że nastąpił koniec jej świata. Dzisiaj była z siebie dumna. Czuła to samo, co w dniu, w którym otrzymała dyplom. Dobra robota, Kate Starr. Poklepała się po ramieniu, oczy piekły ją od łez.

– Ale z ciebie ranny ptaszek – powiedział cicho Patrick. – Słuchaj, miałaś rację, ich ćwierkanie jest takie radosne. A ja chciałem je wystrzelać. Nie znam wielu przyjemniejszych dźwięków, niż ptasi świergot. Chcę ci podziękować za to, że nie pozwoliłaś mi… i za ostatni wieczór. Jake obudził mnie w środku nocy, żeby go wypuścić. Szybko się uczy, szybciej niż ja.

Kate uśmiechnęła się.

– Miałeś utrudniony start. Jestem z ciebie dumna, Patricku.

– To dla mnie bardzo dużo znaczy, bo wiem, że naprawdę to czujesz.

– Mam dla ciebie prezent – powiedziała Kate, nagle onieśmielona komplementem męża. – Zaczekaj, zaraz ci go przyniosę.

– Ja też mam coś dla ciebie – oświadczył Patrick. Pobiegli na wyścigi do domu po przygotowane prezenty. Kate wróciła na taras pierwsza i wręczyła upominek mężowi, kiedy się tylko pojawił.

– Mój jest trochę głupi – powiedziała.

– Wielki kubek. W sam raz na wyprawę przez cały kraj. Wspaniały prezent, Kate.

– Zamierzasz wrócić, Patricku?

– Nie, razem z Jake’em… zostaniemy nomadami. – Okłamał ją, ale Kate o tym nie wiedziała. – Naprawdę nie miałem pojęcia, co ci dać. Byłoby głupio, gdybym ci coś kupił za pieniądze, które dostałem od ciebie, a nie zdobyłem się na podjęcie gotówki ze swojego konta. – Zza bluzy wyciągnął cztery kołonotatniki. Podał je Kate, jakby wręczał jej bezcenny dar. Bo rzeczywiście był to bezcenny dar, dawał dwadzieścia lat swojego życia żonie, która już nigdy nie będzie jego żoną.

– Jest tu wszystko, Kate. Każda minuta ostatnich dwudziestu lat. Miałaś rację, musiałem to spisać. Jest doprowadzony do samego końca. Kończy się… kończy się opisem mojego jutrzejszego wyjazdu. To wszystko, co mogę ci dać.

– Dziękuję – powiedziała Kate, łzy płynęły jej po policzkach. – Dobrze… dobrze się nimi zaopiekuję.

– Nie musisz ich czytać – zastrzegł się Patrick. – Mogłabyś się zbyt przejąć.

– Chcę je przeczytać.

– Dobra, ale nie musisz. Dzięki tobie stanąłem na nogi.

– Wiem o tym, Patricku. Zawsze o tym wiedziałam. A ty wiedziałeś, że o tym wiem -jąkała się.

– Powtarzasz się – powiedział z uśmiechem. – Zdawało mi się, że chwaliłaś się, iż ukończyłaś college.

– No cóż, coś się zyskuje, coś się traci. Chcesz się przejść?

– Tak, z przyjemnością. Jake lubi tę obrożę i smycz od Gucciego, które mu kupiłaś.

– Zasłużył sobie na to. Będzie jedynym psem w Westfield, który ma obrożę i smycz od Gucciego.

– Wiem, ale czy ktokolwiek w Westfield ma pojęcie, kto to taki ów Gucci? A propos, co to za jeden?

– Facet, który robi buty i portfele. Zdaje się, że siedzi w więzieniu. – Patrick gwizdnął przeciągle. – Zaraz wracam. Tylko zaniosę do pokoju prezent od ciebie.

– Skoro mamy przejść siedem kilometrów, proponuję, żebyś poszedł też do łazienki. Czuję się zażenowana, kiedy sikasz w krzakach.

– Myślałby kto – roześmiał się Patrick.

Kate skończyła czytać dziennik Patricka za kwadrans piąta. Zabrała się do lektury, kiedy skończyło się przyjęcie i wszyscy położyli się do łóżek. Zamknęła notes z policzkami mokrymi od łez i zaniosła go do biurka. Wzięła krótki prysznic, założyła czystą bluzę i pomaszerowała do kuchni. Otworzyła drzwi do pokoju Delii, weszła na paluszkach do środka i pochyliła się, by szepnąć coś staruszce na ucho.

Włączyła ekspres do kawy i pobiegła z powrotem do swojego pokoju. Słyszała, że obydwa prysznice są odkręcone, co znaczyło, że Patrick i dziewczęta wstali. Usiadła za biurkiem, wyciągnęła z szuflady papier i pióro. Przygryzła dolną wargę, a potem przez pięć minut coś pisała.

– No, czas się zbierać – powiedział Patrick wzruszonym głosem. – Nie wiedziałem, że tak trudno będzie mi się z wami pożegnać. Może nie powinienem tego mówić.

– Może nie powinieneś – zgodziła się Betsy. – Jadę z tobą.

– Ja też – dołączyła się Ellie.

Patrick podszedł do żony, wziął od niej torbę i wręczył ją Delii.

– Nie, Kate, nie możesz jechać z nami. Za miesiąc od dziś, może za rok, znienawidziłabyś mnie. A nie chcę tego. Słuchaj, lubię cię. Nawet cię kocham. Ale… już do mnie nie pasujesz. A ja nie pasuję do ciebie. Nikt nie jest temu winien. Po prostu tak jest. Twoim zadaniem było doprowadzić mnie do tego punktu. Od tej pory muszę sobie dać radę sam. Jeśli będzie mi ciężko, zadzwonię do ciebie, byś mogła mnie podnieść na duchu. Jake pomoże mi pokonywać trudności. Nie płacz, Kate, brzydko wyglądasz, kiedy płaczesz.

Nie odbieram ci dziewcząt. Muszę spędzić z nimi trochę czasu, poznać je. Obiecuję, że je odeślę.

– Och, Patricku, to nie w porządku – powiedziała płaczliwie Kate. – Chcę jechać z wami. Znów jesteśmy rodziną. Dlaczego mi to robisz?

– Ponieważ ty nie masz dość odwagi, by to zrobić. Owszem, teraz, w tej minucie, chcesz jechać ze mną, ale nic dobrego z tego nie wyniknie.

Oboje się zmieniliśmy. Nie jestem już tamtym dawnym Patrickiem. Jestem Harrym jakimś tam, a ty jesteś Kate. Urosły ci skrzydła, Kate, i musisz pofrunąć. Zadzwoń do tego faceta i powiedz mu, że jesteś w drodze do niego. Życie jest zbyt krótkie, by je marnować. Ej, muszę dużo zrobić i odwiedzić wiele miejsc. I zrobię to. Po swojemu. Razem z Jake’em.

– Och, Patricku… łamiesz mi serce – płakała Kate.

– No uspokój się i pomachaj nam na pożegnanie – powiedział radośnie Patrick.

– Idź do diabła, Patricku! – krzyknęła Kate.

– Kate, na twoim miejscu zrzuciłbym pięć kilogramów, zanim stanąłbym na progu domu tego faceta. – Patrick śmiejąc się zajął miejsce za kierownicą. Pomachał ręką. Jake zaszczekał. Dziewczęta przesłały całusy. Jeep ruszył podjazdem.

– Dlaczego ją okłamałeś? – spytała Betsy.

– Chciała jechać z nami. Znów bylibyśmy rodziną – krzyknęła Ellie. Patrick spojrzał na swe córki.

– Czy żadna z was niczego się nie nauczyła w tych modnych college’ach, na które uczęszczała? Wasza matka kocha innego mężczyznę. Była gotowa go porzucić. Dla mnie. Prawie jej na to pozwoliłem. Do ostatniej chwili zamierzałem… należę do tych, którzy biorą. Wasza matka jest z tych, co dają. Powiimyście o tym wiedzieć. Wiem jedno, wasza matka zrobi słusznie. Widzicie, oboje coś sobie obiecaliśmy. Dotrzymaliśmy słowa, a teraz czas, by każde z nas mogło przeżyć życie po swojemu.

No, dobra, kompania śpiew! Wyruszamy w dzikie przestworza…


Epilog

<p>Epilog</p>

Gus Stewart siedział w swoim gabinecie z nogami na biurku, myślami błądząc daleko w Kalifornii. Wszędzie wkoło piętrzyły się papierzyska, ale ich nie widział. Ostatnio nic go nie obchodziło. Ani praca, ani inwestycje, ani biały słoń w Connecticut, którego nie mógł się pozbyć, nawet nie rodzina, która zaprosiła go na najbliższy weekend.

Utracił Kate; wiedział to od samego początku, ale ciągle się łudził, że coś się zmieni. Kiedy jednak zadzwoniła do niego w lipcu, płacząc tak, że ledwo mógł zrozumieć, co mu chce powiedzieć, uświadomił sobie, że sprawa jest beznadziejna. Zanim odłożyła słuchawkę wymamrotała coś, co brzmiało jak: „By zostać z tobą na dobre i złe, w zdrowiu i chorobie”. Pamiętał, jak ścisnęło mu się serce, jak szczypały go oczy.

Tamtego wieczoru zrzucił wszystko z biurka na podłogę, a potem przez trzy dni pił na umór i jadł chińskie potrawy. Tak się pochorował, że przez dwa tygodnie dochodził do siebie. Skrzywił się na to wspomnienie. Od tamtej pory nie brał do ust żadnych chińskich potraw.

– Hej, Gus – krzyknął do niego goniec. – Przesyłka dla ciebie. Owinięta w zwykły, brązowy papier, na którym wypisano jedynie twoje nazwisko. Założę się, że to jakieś materiały szpiegowskie – powiedział chłopak i rzucił przez otwarte drzwi pękatą kopertę.

– Tak, w holu są Arabowie, wezmą nas jako zakładników-mruknął Gus, łapiąc kopertę. W chwili, kiedy rozpoznał charakter pisma Kate, serce zabiło mu mocniej raz, drugi, trzeci, nim znów się uspokoiło.

Zważył pakunek w ręku, próbując się domyślić, co zawiera. To musi być album, który obiecała mu zrobić, ze wszystkimi ich zdjęciami z Hawajów i Kostaryki. Papier oblepiony był przynajmniej sześcioma metrami przezroczystej taśmy. Drgnął mu jeden nerw, potem drugi, nim w końcu zdjął nogi z biurka i stuknął nimi głośno o podłogę.

Zaczął grzebać w środkowej szufladzie, szukając nożyczek, wreszcie udało mu się je wyplątać z gumek i spinaczy. Jedna gumka pękła, uderzając go w palec.

– Cholera!

Rozcięcie grubej taśmy zajęło mu całe dwie minuty. Zanim wysypał zawartość przesyłki, zgarnął wszystko z biurka, papiery latały we wszystkie strony. Opakowanie poszybowało przez pokój i spadło obok drzwi. Westchnął głośno.

Ujrzał cztery kołonotatniki, jeden żółty, jeden niebieski, jeden czerwony i jeden marmurkowy, czarno-biały. I list z czymś doczepionym od spodu. Ręce mu się trzęsły. List od Kate. Przeczytał go, oczy mu płonęły.


Najdroższy Gus!

Jestem pewna, że nie muszę Ci wyjaśniać, co masz przed sobą. Za zgodą Patricka przekazuję Ci twoją nagrodę Pulitzera. Wszyscy składamy swoje życie w Twoich rękach. Przepraszam, jeśli zabrzmiało to pompatycznie, ale właśnie tak to odczuwamy. Dotrzymaliśmy słowa, a to znaczy, że Ty też musisz wywiązać się ze swej obietnicy.

Osobiście dostarczyłam tę przesyłkę, by mieć pewność, że nie dostanie się w niepowołane ręce. Do listu dołączyłam potrzebny Ci dowód. Betsy, w czasach buntu przeciwko całemu światu, kiedy myślała, że bez niczyjej pomocy odnajdzie swego ojca, kupiła wieczne pióro, które jednocześnie jest aparatem fotograficznym. Natknęła się na jego reklamę w magazynie „Soldier of Fortune”. Nawet nie wiedziałam, że coś takiego istnieje, ale ważne, że ona wiedziała. Masz przed sobą zdjęcia trzech dokumentów, które rok temu Betsy, Ellie i ja podpisałyśmy na lotnisku w Los Angeles. Betsy sama je wywołała. Prawdziwa historia z serii „płaszcza i szpady”.

Wszyscy próbujemy sobie jakoś ułożyć życie. Zwracam się do Ciebie o pomoc. Mam nadzieję, że nie zabrzmiało to melodramatycznie. Z drugiej strony wciąż pamiętam minę pana Spindlera owego dnia.

Proszę Cię o jeszcze jedno. Kiedy zamkniesz wszystko w swoim sejfie, zjedź windą do holu. Ktoś będzie tam na Ciebie czekał. Z góry dziękuję, bo wiem, że zrobisz to, o co Cię proszę.

Kochająca i oddana

Kate


Czując, że oczy zachodzą mu łzami, Gus odczepił czarne pióro, zatknięte za czerwoną okładkę kołonotatnika.

Dostał wszystko, ale za jaką cenę? Przekartkował czerwony notes, patrząc na obce pismo, na wzbudzające grozę słowa. Kate miała rację. To była nagroda Pulitzera.

Zjedź windą do holu, napisała w liście. Zamknął kołonotatniki w swym sejfie. Głośno wydmuchał nos.

Powtórnie wycierał nos, nie przejmując się łzami w oczach, kiedy otworzyły się drzwi windy.

Stała dokładnie w polu jego widzenia, w obu rękach trzymając: hot-doga.

– Cześć, obiecałam cię kiedyś zaprosić na kolację. Zawsze dotrzymuję słowa. Co cię tak długo zatrzymało?

Gus wyrzucił pięść w powietrze.

– Do diabła, zawsze byłem powolny.

– Cóż, jestem inna -uśmiechnęła się Kate. – Gusie Stewarcie, ożeń się ze mną. W prawej kieszeni mam skierowanie na badanie krwi. Może uda nam się to przyspieszyć.

– Zjemy po drodze. To ci dopiero kawalerska kolacja.

Kate uśmiechnęła się.

– Nie licz na coś więcej.

– Nie liczę.


Fern Michaels

<p>Fern Michaels</p>
***